Adkryccio 18: Gučny kryk — 2018-2030

«Vjałiki Vaviłon upaŭ, upaŭ!»

«Vyjdzicie z jago, narod moj...»

Semiueł pradstaŭlaje

Rastłumač mnie

Daniiła i Adkryccio

Praročyja dokazy isnavannia Boga.

Jago apošnija adkrycci dla svaich vybrannikaŭ.

U getaj pracy: Jago prajekt — Jago sud

Vjersija: 11-10-2025

(19 vosieni 5996 g.)

 

Tłumačałʹnaja zapiska da vokładki

Zvierchu ŭniz: Pasłanni troch aniołaŭ z Adkryccia 14.

Geta try isciny z knigi Daniiła, adkrytyja sviatym pasla vyprabavanniaŭ viasnoj 1843 goda i pasla vyprabavanniaŭ 22 kastryčnika 1844 goda. Nje viedajučy rołi suboty, rannija advientysty nie magłi zrazumiecʹ sapraŭdnaga sensu getych pasłanniaŭ. Advientysty, jakija čakałi viartannia Chrysta, zviazałi svoj dosvied z « paŭnočnym krykam » abo « poŭnačču », zgadanym u prypaviesci pra « dziesiacʹ dzieŭ » z Jevangjełla ad Matfieja 25:1-13, dzie zgadvajecca abviaščennie pra « viartannie Žanicha ».

1-            Tema suda razvita ŭ Dan. 8:13-14, a taksama tema pieršaga aniołʹskaga pasłannia ŭ Adkrycci 14:7: « Bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu, bo nastała gadzina suda Jagonaga, i pakłaniciesia Tamu, Chto stvaryŭ ziamlu i nieba i krynicy vady! »: viartannie da suboty, adzinaga sapraŭdnaga siomaga dnia boskaga paradku, jaŭrejskaj suboty i štotydniovaga dnia adpačynku, patrabujecca Bogam u čacviortaj z Jago dziesiaci zapaviedziaŭ.

2-            Asudžennie papskaga Ryma , « małoga roga » i « inšaga cara » z Daniiła 7:8-24 i 8:10-23-25, jaki atrymłivaje nazvu « Vjałiki Vaviłon » u pasłanni drugoga anioła z Adkryccia 14:8: « Jana ŭpała, jana ŭpała, Vaviłon Vjałiki! »: gałoŭnym čynam z-za niadziełi, jakaja była «dniom sonca», atrymanaj u spadčynu ad impieratara Kanstancina I , jaki ŭstanaviŭ jaje 7 sakavika 321 goda. Ale gety vyraz « jana ŭpała» apraŭdvajecca adkrycciom jaje praklataj pryrody Bogam, kałi jon daje viedacʹ svaim advientysckim sługam pasla 1843 goda, u 1844 godzie, adnaviŭšy praktyku zakinutaj suboty. « Jana ŭpała » aznačaje: «jana ŭziata i pieramožana». Takim čynam, Bog praŭdy abviaščaje svaju pieramogu nad łagjeram rełigijnaj chłusni.

3-            Tema Strašnaga suda , dzie « agonʹ drugoj smierci » ŭražvaje chryscijanskich buntaroŭ. Geta vobraz, pradstaŭleny ŭ Dan. 7:9-10, tema razvita ŭ Adkrycci 20:10-15, i jana z'jaŭlajecca pradmietam pasłannia treciaga anioła ŭ Adkrycci 14:9-10: « I treci anioł išoŭ za im, kažučy gučnym gołasam: chto pakłaniajecca zvieru i vobrazu jagonamu i prymaje klajmo na łob svoj abo na ruku svaju, toj budzie picʹ vino gnievu Božaga, jakoje nałita čystaje ŭ kiełich gnievu Jagonaga, i budzie mučany ŭ agni i siercy pierad sviatymi aniołami i pierad Jagniatam »: Tut niadziela atajasamłivajecca z « klajmom zviera ».

Zviarnicie ŭvagu na adnołʹkavaje adpaviednascʹ numaroŭ metavych vieršaŭ u Daniiła 7: 9-10 i Adkrycci 14: 9-10 .

 

Čacviorty anioł : jon z'jaŭlajecca tołʹki ŭ Adkrycci 18, dzie apisvaje kančatkovaje abviaščennie troch papiarednich advientysckich pasłanniaŭ, jakija karystajucca ŭsim boskim sviatłom, što pryjšło, kab asviatłicʹ ich z 1994 goda i da kanca svietu, geta značycʹ da viasny 2030 goda. Geta rola, jakuju pavinna adygryvacʹ getaja praca. Sviatło, jakoje pryjšło, kab asviatłicʹ jago, raskryvaje pasladoŭnyja viny: katałickaj rełigii — z 538 goda; pratestanckaj rełigii — z 1843 goda; i aficyjnaj advientysckaj ustanovy — z 1994 goda. Usie getyja duchoŭnyja padzienni miełi ŭ svoj čas pryčynaj: admovu ad sviatła, prapanavanaga Sviatym Ducham Božym u Isusie Chryscie. « U čas kanca », zgadany ŭ Dan. 11:40, Katałickaja Carkva ab'jadnoŭvaje ŭ svaim praklonie ŭsie rełigijnyja grupy, chryscijanskija ci nie, jakija pryznajucʹ jaje słužennie i jaje ŭładu; geta pad egidaj svajgo tak zvanaga «ekumieničnaga» ałʹjansu, da jakoga pasla pratestantyzmu aficyjny advientyzm dałučyŭsia ŭ 1995 godzie.

 

 

2-je Karynfianaŭ 4:3-4

« …Kałi ž naša Jevangjełle schavanaje, dyk jano schavanaje dla tych, chto ginie, dla niavierujučych, u jakich bog getaga svietu aslapiŭ rozumy, kab dla ich nie zazziała sviatło słaŭnaga Jevangjełla Chrysta, Jaki joscʹ vobraz Boga » .

«A kałi prarockaje słova zastaniecca niapraviłʹna zrazumietym, to jano zastaniecca takim tołʹki dla tych, chto pavinien bycʹ zagubleny».

Akramia tago, u reziume adkrycciaŭ, pradstaŭlenych u getym dakumiencie, viedajcie, što dla « apraŭdannia sviatasci »

z viasny 1843 goda, ustanoŭlenaga ŭkazam Tvorcy i Zakanadaŭcy Boga z Daniiła 8:14, zgodna z jago « Vječnym Jevangjełlem »,

pa ŭsioj ziamłi, kožny mužčyna i žančyna,

 kab atrymacʹ boskuju łasku, treba bycʹ achryščanym u imia Isusa Chrysta praz poŭnaje apuskannie ŭ vadu,

 

pavinny vykonvacʹ subotu , siomy dzienʹ adpačynku, asviečany Bogam u Knizie Byccia 2, i 4-ju z jago 10 zapaviedziaŭ, cytavanych u Knizie Zychodu 20; geta, kab zachavacʹ Jago łasku,

 

pavinny šanavacʹ boskija marałʹnyja zakony i zakony charčavannia, prapisanyja ŭ Sviatoj Bibłii, u Knizie Byccia 1:29 i Łjevicie 11 (sviatascʹ cieła)

 

i nie pavinny « pagardžacʹ Jago prarockim słovam », kab nie « patušycʹ Ducha Božaga » (1 Fjes. 5:20).

 

Toj, chto nie adpaviadaje getym kryteryjam, asudžany Bogam na pakuty ad « drugoj smierci », apisanaj u Adkrycci 20.

Samuełʹ

 

 

 RASKAŽY MNie PRA DANIIŁA I APAKAŁIPSIS

Numaracyja staronak razgledžanych tem

Častka pieršaja: Padrychtoŭčyja natatki

Vykarystoŭvaje aŭtamatyčny pošuk numaroŭ staronak vykarystoŭvanaga pragramnaga zabiespiačennia

Tytułʹny łist       

07           Prezientacyja

12           Bog i jago stvarenni

13           Bibłijnaja asnova isciny

16           Asnoŭny dakład : 7 sakavika 321 goda, praklaty dzienʹ grachu

26           Sviedčannie Boga, dadzienaje na ziamłi

28           Zaŭvaga : Nje błytajcie mučanictva z pakaranniem

29           Kniga Byccia: Važny prarocki dajdžest

30           Vjera i niavier'je

33           Ježa dla patrebnaga siezonu

37           Adkrytaja gistoryja sapraŭdnaj viery

39           padrychtoŭčych natatak da knigi Daniiła

41           Usio pačynajecca z knigi Daniiła — Kniga Daniiła

42           Daniiła 1 - Prybyccio Daniiła ŭ Vaviłon

45           Daniiła 2 - Vobraz z bačannia cara Navuchadanosara

56           Daniiła 3 - Try spadarožniki ŭ piečy

62           Daniiła 4 - car pakoryŭsia i naviarnuŭsia

69           Daniiła 5 - Sud cara Vałtasara

74           Daniił 6 - Daniił u łʹvinym rovie

79           Daniiła 7 - The čatyry žyvioły i mały papski rog

90           Daniiła 8 - Pacvierdžannie papskaj asoby - Boski ŭkaz z Daniiła 8:14.

103        Daniiła 9 - Abviaščennie času ziamnoga słužennia Isusa Chrysta.

121        Daniił 10 - Abviaščennie Vjałikaj Bjady - Bačanni Bjady

127        Daniiła 11 - Sjem siryjskich vojnaŭ.

146        Daniiła 12 - Ilustravanaja i datavanaja advientysckaja ŭniviersałʹnaja misija.

155        Pasviačennie ŭ prarocki simvałizm

158        Advientyzm

163        Pjeršy poglad na Apakałipsis

167        Simvały Ryma ŭ praroctvach

173        Sviatło ŭ subotu

176        Božy ŭkaz z Daniiła 8:14

179        Padrychtoŭka da Apakałipsisu

183        Apakałipsis u karotkim zmiescie

188        Častka drugaja: Padrabiaznaje vyvučennie Adkryccia

188         Adkryccio 1 : Prałog - Vjartannie Chrysta - Tema advientystaŭ

199         Adkryccio 2 : Asambleja Chrysta ad jaje stvarennia da 1843 goda

199        1-y pieryjad : Efies -        2-gi pieryjad: Smirna - 3-ci pieryjad : Pjergam -

4-ja epocha : Tyjatyr

216        Adkryccio 3 : Asambleja Chrysta z 1843 goda - Adnoŭlenaja apostałʹskaja chryscijanskaja viera

216        5-ja epocha : Sardy -       6-ja epocha : Fiładełʹfija -

223        Łjos advientyzmu, raskryty ŭ pieršym bačanni Elen G. Uajt

225        7-ja epocha : Łaadykieja

229        Adkryccio 4 : Njabiesny sud

232        Zaŭvaga : BOŽY ZAKON praročycʹ

239        Adkryccio 5 : Syn Čałaviečy

244        Adkryccio 6 : Dziejučyja asoby, boskija pakaranni i znaki časoŭ chryscijanskaj ery - Pjeršyja 6 piačatak

251        Adkryccio 7 : Advientyzm siomaga dnia zapiačatany « piačatciu Boga »: subotaj i tajemnaj « siomaj piačatkaj ».

259        Adkryccio 8 : Pjeršyja čatyry « truby »

268        Adkryccio 9 : 5-ja i 6-ja « truby »

268        5-ja « truba »

276        6-ja « truba »

286        Adkryccio 10 : « Malenʹkaja adkrytaja kniga »

291        Kaniec pieršaj častki Adkryccia

Častka drugaja: raspracavanyja temy

292        Adkryccio 11 : Papskaje panavannie - Nacyjanałʹny ateizm - 7-ja « truba »

305        Adkryccio 12 : viałiki centrałʹny płan

313        Adkryccio 13 : Iłžyvyja braty chryscijanskaj rełigii

322        Adkryccio 14 : Čas advientyzmu siomaga dnia

333        Adkryccio 15 : Kaniec vyprabavałʹnaga terminu

336        Adkryccio 16 : Sjem apošnich pošasciaŭ Božaga gnievu

345        Adkryccio 17 : Raspusnica vykryvajecca i apaznajecca

356        Adkryccio 18 : Raspusnica atrymłivaje svajo pakarannie

368        Adkryccio 19 : Bitva Armagjedon Isusa Chrysta

375        Adkryccio 20 : Tysiača gadoŭ 7-ga tysiačagoddzia i Apošni sud

381        Adkryccio 21 : Simvał prasłaŭlenaga Novaga Ijerusałima

392        Adkryccio 22 : Bjaskoncy dzienʹ viečnasci

405        Łitara zabivaje, a Duch ažyŭlaje

408        Zjamny čas Isusa Chrysta

410        Sviatascʹ i asviačennie

424        Padzieły Knigi Byccia — ad 1 da 22 —

525        Vykanannie abiacanniaŭ, dadzienych Abragamu: Byccio 23 da …

528        Zychod i vierny Majsiej – Pra Bibłiju ŭ cełym – Gadzina apošniaga vybaru – Advientyzm siomaga dnia: padzieł, imia, gistoryja – Asnoŭnyja Božyja sudy – Boskaje ad A da Ja – Skaženni biblejskich tekstaŭ – Duch adnaŭlaje praŭdu.

547        Apošniaje prysviačennie

548 Apošni zvanok 

Raskažy mnie pra Daniiła i Adkryccio

Prezientacyja

Ja naradziŭsia i žyvu ŭ getaj viełʹmi agidnaj krainie, bo Bog simvałična nazyvaje jaje stałicu « Sadom i Jegipiet » u Adkrycci 11:8. Jaje madełʹ gramadstva, respubłikanskaja, vykłikanaja zajzdrasciu, była pierajmana, raspaŭsiudžana i pryniata mnogimi narodami pa ŭsioj ziamłi; getaja kraina — Francyja, daminujučaja manarchičnaja i revalucyjnaja kraina, ekspierymientatar piaci respubłik z gramadskimi režymami, asudžanymi Bogam. Z gonaram jana abviaščaje i demanstruje svaje skryžałi pravoŭ čałavieka, jakija aburałʹna supiarečacʹ skryžlam abaviazkaŭ čałavieka, napisanym u formie «dziesiaci zapaviedziaŭ» samim Bogam-stvarałʹnikam. Z momantu svajgo ŭznikniennia i pieršaj manarchii jana abaraniała svajgo voraga, rymska-katałickuju rełigiju, vučennie jakoj nikołi nie pierastavała nazyvacʹ «złom» toje, što Bog nazyvaje «dabrom», i nazyvacʹ «dabrom» toje, što Jon nazyvaje «złom». Praciagvajučy svajo niaŭmołʹnaje padziennie, jaje revalucyja pryviała jaje da pryniaccia ateizmu. Takim čynam, jak istota, głiniany garščok, Francyja ŭviazałasia ŭ pieraciagvannie kanata, jakoje supracʹstaicʹ jaje ŭsiemagutnamu Bogu, sapraŭdnamu žaleznamu garšku; vynik byŭ pradkazany i pradkazany im; Jago čakaje los « Sadoma », vinavataga ŭ tych ža grachach, što i jago. Gistoryja svietu za apošnija prybłizna 1700 gadoŭ farmiravałasia jago złym upłyvam, asabłiva padtrymkaj, jakuju jon akazvaŭ uładzie rymska-katałickaga papskaga režymu, pačynajučy z jago pieršaga manarcha, Chłodviga I , pieršaga karala frankaŭ. Jon byŭ achryščany ŭ Rejmsie 25 sniežnia 498 goda. Getaja data maje znak sviata Kalad, niespraviadłiva i aburałʹna zviazanaga Rymam z iłžyvaj dataj naradžennia Isusa Chrysta, uvasoblenaga Boga, stvarałʹnika svietu i ŭsiago, što žyvie, abo isnuje; jaki spraviadłiva pretenduje na tytuł « Boga praŭdy », tamu što jon nienavidzicʹ « chłusniu, bacʹka jakoj — d'jabał », jak zajaviŭ Isus.

Ci chočacie vy biassprečny dokaz tago, što nivodzin rymski papa nie maje prava nazyvacʹ siabie sługoj Isusa Chrysta? Vosʹ jon, dakładny i biblejski: Isus abviasciŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 23:9: « I nie nazyvajcie nikoga svaim bacʹkam na ziamłi, bo adzin u vas Ajciec, Jaki na niabiosach » .

Jak Papa nazyvaje siabie na ziamłi? Usie geta bačacʹ: «Sviaty Ajciec » ci navat «Najsviatiejšy Ajciec» . Katałickija sviatary taksama nazyvajucʹ siabie « ajcami ». Geta buntarskaje staŭlennie prymušaje mnostva sviataroŭ pazicyjanavacʹ siabie jak nibyta niezamiennych pasiarednikaŭ pamiž Bogam i grešnikam, u toj čas jak Bibłija vučycʹ, što jon maje svabodny dostup da Boga, uzakonieny Isusam Chrystom. Takim čynam, katałickaja viera infantyłizuje ludziej, kab jany vygladałi niezamiennymi i niepazbiežnymi. Geta adchilennie ad niepasrednaga zastupnictva Isusa Chrysta budzie asudžana Bogam u praroctvie ŭ Dan. 8:11-12. Pytannie-adkaz : Chto moža pavierycʹ, što magutny Bog-Tvorca mog uziacʹ u sługi ludziej, jakija nie padparadkoŭvajucca Jamu z takoj aburałʹnaj « pychaj », asudžanaj u Dan. 7:8 i 8:25? Bibłijny adkaz na getuju infantyłizacyju čałaviečych rozumaŭ znachodzicca ŭ getym vieršy z Jer. 17:5: « Tak kaža Jachve: praklaty čałaviek , jaki spadziajecca na čałavieka , jaki robicʹ płocʹ svajoj siłaj , a serca jago advaročvajecca ad Jachve ! »

Pakołʹki mienavita Francyja mocna paŭpłyvała na rełigijnuju gistoryju značnaj častki chryscijanskaj epochi, Bog daŭ francuzu misiju raskrycʹ jaje praklatuju rolu, asviatłiŭšy schavany sens jaje prarockich adkrycciaŭ, zašyfravanych u stroga biblejskim kodzie.

U 1975 godzie ja atrymaŭ paviedamlennie pra svaju prarockuju misiju praz bačannie, sapraŭdny sens jakoga ja zrazumieŭ tołʹki ŭ 1980 godzie, pasla svajgo chryščennia. Achryščany ŭ chryscijanskaj viery advientystaŭ siomaga dnia, ja z 2018 goda viedaju, što mnie daručana słužycʹ na jubilejny čas (7 razoŭ pa 7 gadoŭ), jaki skončycca viasnoj 2030 goda z viartanniem u słavie Gospada Boga Usiemagutnaga, Isusa Chrysta.

Pryznannia isnavannia Boga ci Isusa Chrysta niedastatkova dla atrymannia viečnaga zbaŭlennia .

Nagadvaju vam, što pierad tym, jak uzniescisia na nieba, Isus zviarnuŭsia da svaich vučniaŭ sa słovami nastupnych vieršaŭ z Mc. 28:18-20: « Isus, padyšoŭšy, skazaŭ im: dadziena Mnie ŭsia ŭłada na niebie i na ziamłi. Dyk idzicie i navučycie ŭsie narody , chrysciačy ich u imia Ajca i Syna i Sviatoga Ducha , vučačy ich vykonvacʹ usio, što Ja zagadaŭ vam . I vosʹ, Ja z vami va ŭsie dni da skančennia vieku ». Jago Boski Duch natchniŭ apostała Pjatra na getaje inšaje aficyjnaje i ŭračystaje abviaščennie z Dziejaŭ 4:12: « I niama ni ŭ kim inšym zbaŭlennia; bo niama inšaga imia pad niebam, dadzienaga ludziam, jakim naležała b nam vyratavacca ».

Tamu zrazumiejcie, što rełigija, jakaja prymiraje nas z Bogam, nie gruntujecca na rełigijnaj spadčynie, jakaja tłumačycca čałaviečymi tradycyjami. Vjera ŭ dobraachvotnuju achviaru, pryniesienuju Bogam praz Jago čałaviečuju smiercʹ u Isusie Chryscie, — geta adziny sposab dasiagnucʹ našaga prymirennia z daskanałaj spraviadłivasciu Jago boskaj sviatasci. Akramia tago, chto b vy ni byłi, niezaležna ad vašaga pachodžannia, spadčynnaj rełigii, vašaga naroda, vašaj rasy, vašaga koleru skury ci vašaj movy, ci navat vašaga statusu siarod ludziej, vaša prymirennie z Bogam prychodzicʹ tołʹki praz Isusa Chrysta i prytrymłivannie Jago vučennia, jakoje Jon zviartaje da svaich vučniaŭ da kanca svietu; jak sviedčycʹ gety dakumient.

Vyraz « Ajciec, Syn i Sviaty Duch » abaznačaje try pasladoŭnyja rołi, jakija vykonvaje adziny Bog u svaim płanie zbaŭlennia, prapanavanym vinavatym grešnikam-čałaviekam, asudžanym na « druguju smiercʹ ». Getaja «trojca» nie z'jaŭlajecca zboram troch bagoŭ, jak vieracʹ musułʹmanie, što apraŭdvaje ich admaŭlennie ad getaj chryscijanskaj dogmy i jaje rełigii. Jak « Ajciec », Bog — naš stvarałʹnik dla ŭsich; jak « Syn », Jon daŭ siabie ciełam z płoci, kab zamiest ich adkupicʹ grachi svaich vybranych; jak « Sviaty Duch », Bog, Duch uvaskrosłaga Chrysta, prychodzicʹ, kab dapamagčy svaim vybranym dasiagnucʹ pospiechu ŭ ich naviartanni, atrymaŭšy « asviačennie, biez jakoga nichto nie ŭbačycʹ Gospada », zgodna z tym, čamu vučycʹ apostał Pavieł u Pasłanni da Gabrejaŭ 12:14; « asviačennie » pavinna bycʹ addzielena dla Boga i Bogam. Jano pacviardžaje Jago pryniaccie vybranych i vyjaŭlajecca ŭ spravach Jago viery, geta značycʹ u Jago lubovi da Boga i Jago natchnionaj i adkrytaj biblejskaj praŭdzie.

Čytannie getaga dakumienta nieabchodna dla razumiennia viełʹmi vysokaga ŭzroŭniu praklonu , jaki lažycʹ na narodach ziamłi, ich rełigijnych instytutach i instytutach zachodniaga chryscijanskaga svietu, asabłiva z-za ich chryscijanskaga pachodžannia ; tamu što šlach, prakładzieny Isusam Chrystom, ujaŭlaje saboj unikałʹny i vyklučny šlach vyratavannia Božaga płana; takim čynam, chryscijanskaja viera zastajecca pryvilejavanaj mišenniu dla napadaŭ d'jabła i demanaŭ.

Pa sutnasci, płan vyratavannia, zadumany Bogam-Tvorcam, prosty i łagičny. Ale rełigija nabyvaje składany charaktar, bo tyja, chto jaje prapavieduje, dumajucʹ tołʹki pra apraŭdannie svajoj rełigijnaj kancepcyi, i, praktykujučy grech, časta pa niaviedanni, getaja kancepcyja ŭžo zusim nie adpaviadaje patrabavanniam Boga. U vyniku jon nasłavaje na ich svajo praklon, jaki jany interpretujucʹ na svaju karyscʹ i nie čujucʹ boskaga zakłiku.

Gety tvor nie maje na mecie atrymacʹ łitaraturnuju premiju; dla Boga-Tvorcy jago adzinaja rola — vyprabavacʹ svaich vybrannikaŭ na vieru, jakaja dazvołicʹ im atrymacʹ viečnaje žyccio, zdabytaje Isusam Chrystom. Tut vy znojdziecie paŭtory, ale geta styłʹ, jaki vykarystoŭvaje Bog, kab naviazacʹ tyja ž vučenni, jakija Jon adkryvaje praz roznyja vobrazy i simvały. Getyja šmatłikija paŭtory z'jaŭlajucca najlepšymi dokazami ich sapraŭdnasci i sviedčacʹ pra važnascʹ, jakuju Jon nadaje adpaviednym ilustravanym iscinam. Prypaviesci, jakim vučyŭ Isus, pacviardžajucʹ getuju nastojłivascʹ i getyja paŭtory.

U getaj pracy vy znojdziecie adkrycci, dadzienyja viałikim Bogam-stvarałʹnikam, jaki naviedaŭ nas pad čałaviečym imiem Isus z Nazaretu, jaki pryjšoŭ pad tytułam «pamazany» abo «miesija», zgodna z gabrejskim «masija», cytavanym u Dan. 9:25, abo «Chrystos», ad grečaskaga «Chrystos» z pisanniaŭ Novaga Zapavietu. U Im Bog pryjšoŭ, kab prapanavacʹ svajo daskanała čystaje žyccio ŭ dobraachvotnaj achviary, kab pacvierdzicʹ abrady achviaraprynašennia žyvioł, jakija papiaredničałi Jago pryšesciu pasla pieršarodnaga grachu, učynienaga Jevaj i Adamam. Termin « pamazany » abaznačaje tago, chto atrymłivaje pamazannie Sviatoga Ducha, simvałizavanaje alejem ałiŭkavych dreŭ. Praročaje adkryccio, dadzienaje Bogam adzinym imiem Isusa Chrysta i Jago adkuplenčaj pracy, prychodzicʹ, kab nakiravacʹ Jago vybranych na šlach, jaki viadzie da viečnaga žyccia. Bo vyratavannie tołʹki pa łascy nie pieraškadžaje vybranym trapicʹ u pastki, pra jakija jany nie viedajucʹ. Tamu, kab zaviaršycʹ svaju prapanovu łaski, Bog u imia Isusa Chrysta prychodzicʹ, kab adkrycʹ isnavannie gałoŭnych pastak, jakija dazvalajucʹ Jago apošnim sługam apošniaga času anałizavacʹ, acenʹvacʹ i vyrazna razumiecʹ zabłytanuju situacyju ŭniviersałʹnaj chryscijanskaj rełigii, jakaja panuje ŭ getuju apošniuju epochu ziamnoga zbaŭlennia.

Ale pierad tym, jak pasiejacʹ, nieabchodna vyrvacʹ koranʹ; bo pryroda Boga-Tvorcy skažonaja vučenniem viałikich monateistyčnych rełigij, raspaŭsiudžanych pa ziamłi. Usim im agułʹnaje toje, što adziny Bog naviazany prymusova, i tym samym jany sviedčacʹ pra svajo addzialennie i pra lubyja adnosiny z im. Ujaŭnaja svaboda, zviazanaja z chryscijanskaj vieraj, abumoŭlena tołʹki ciapierašnimi abstavinami času, ale jak tołʹki Bog dazvołicʹ demanam dziejničacʹ svabodna, getaja nieciarpimascʹ da tych, chto nie idzie za imi, znoŭ z'javicca. Kałi b Bog chacieŭ dziejničacʹ prymusova, Jamu było b dastatkova prosta zrabicʹ siabie bačnym dla ich vačej, kab damagčysia ad svaich stvarenniaŭ, kab jany padparadkoŭvałisia ŭsioj Jago vołi. Kałi b Jon nie dziejničaŭ takim čynam, to geta tamu, što Jago vybar vybranych gruntujecca vyklučna na svabodnym vybary lubicʹ Jago ci adkinucʹ Jago; svabodnym vybary, jaki Jon daje ŭsim svaim stvarenni. I kałi joscʹ abmiežavannie, to geta tołʹki abmiežavannie naturałʹnaga charaktaru vybranych, jakich Bog lubovi šturchaje i pryciagvaje svajoj indyviduałʹnaj svabodnaj pryrodaj. I getaje imia kachannie dobra pasuje Jamu, bo Jon uzvyšaje jago, prapanoŭvajučy svaim stvarenniam demanstracyju, jakaja robicʹ jago biassprečnym ; geta praz achviaravannie svajgo žyccia, kab adkupicʹ u asobie Isusa Chrysta grachi, atrymanyja ŭ spadčynu i ŭčynienyja tołʹki Jago vybrannikami ŭ časy ich niaviedannia i słabasci. Budzʹcie ŭvažłivyja! Na ziamłi getaje słova kachannie prymaje tołʹki formu pačuccia i jago słabasci. Słova Božaje mocnaje i całkam spraviadłivaje; što maje značennie, bo jano prymaje formu pryncypu, dzie pačuccio całkam avałodana. Takim čynam, sapraŭdnaja rełigija, zacvierdžanaja Bogam, zasnavana na svabodnym prytrymłivanni Jago asoby, Jago dumki i Jago pryncypaŭ, ubudavanych u zakony. Usio ziamnoje žyccio pabudavana na Jago fizičnych, chimičnych, marałʹnych, psichičnych i duchoŭnych zakonach. Getak ža, jak čałavieku nikołi nie pryjdzie ŭ gałavu ideja pazbiegnucʹ zakona ziamnoga pryciagniennia i prymusicʹ jago zniknucʹ, jago duch moža garmanična kvitniecʹ tołʹki ŭ pavazie i pasłuchmianasci zakonam i pryncypam, ustanoŭlenym Bogam-Tvorcam. I getyja słovy apostała Paŭła ŭ 1 Kar. 10:31 całkam apraŭdanyja: « Ci jascio vy, ci p'jacie, ci što inšaje robicie, usio rabicie na słavu Božuju ». Prymianiennie getaga svabodnaga zaprašennia stała magčymym dziakujučy tamu, što ŭ Bibłii, i tołʹki ŭ joj, Bog abviasciŭ i adkryŭ svaje boskija mierkavanni. I važna ŭłičvacʹ Jago mierkavannie, kab vykanacʹ spravu « asviačennia, biez jakoga », zgodna z Pasłanniem da Gabrejaŭ 12:14, « nichto nie ŭbačycʹ Gospada ». Časam Jago mierkavannie prymaje formu receptu, ale jano nie bołʹš sumniŭnaje, čym mierkavannie lekara-spiecyjałista, jakomu ludzi spiašajucca padparadkoŭvacca, dumajučy, što dziejničajucʹ u najlepšych intaresach svajgo fizičnaga abo psichičnaga zdaroŭja (navat kałi jany pamylajucca). Bog-Tvorca — geta, pierš za ŭsio, adziny sapraŭdny lekar duš, jakoga Jon viedaje da najmienšych detalaŭ. Jon ranicʹ, ale lečycʹ, kałi situacyja spryjałʹnaja. Ale ŭ rešcie rešt Jon zniščycʹ i zniščycʹ usio niabiesnaje i ziamnoje žyccio, jakoje akazałasia niazdołʹnym lubicʹ Jago i, takim čynam, padparadkoŭvacca Jamu.

Takim čynam, rełigijnaja nieciarpimascʹ — geta vykryccio pładoŭ fałʹšyvaj manateistyčnaj rełigii. Jana ŭjaŭlaje saboj pamyłku i viełʹmi sur'jozny grech, bo skažaje charaktar Boga, i, atakujučy Jago, ryzykuje nie atrymacʹ Jago błagasłaŭlennia, Jago łaski i Jago zbaŭlennia. Adnak Bog vykarystoŭvaje jaje jak bič, kab pakaracʹ i ŭdarycʹ niavierujučaje abo niaviernaje čałaviectva. Ja abapirajusia tut na biblejskija i gistaryčnyja sviedčanni. Sapraŭdy, pisanni Staroga Zapavietu vučacʹ nas, što dla pakarannia niaviernasci svajgo naroda, naroda pad nazvaj Izraiłʹ, Bog vykarystaŭ narod «fiłistymlan», svajgo błižejšaga susieda. U naš čas gety narod praciagvaje getaje dziejannie pad nazvaj «palestyncy». Pazniej, kałi jon chacieŭ ab'javicʹ svoj sud i kančatkovaje asudžennie getaga ziamnoga cialesnaga Izraila, jon zakłikaŭ da pasług chałdejskaga cara Navuchadanosara; geta było zroblena trojčy. U treci raz, u 586 g. da n.e., narod byŭ zniščany, a tyja, chto zastaŭsia ŭ žyvych, byłi departavany ŭ Vaviłon na «70 gadoŭ», pra što praročyŭ Jeramija 25:11. Pazniej, za admovu pryznacʹ Isusa Chrysta svaim miesijaj, nacyja znoŭ była zniščana rymskimi vojskami pad kiraŭnictvam Cita, spadčynnika impieratara Vjespasijana. U chryscijanskuju epochu, aficyjna viarnuŭšysia da grachu ŭ 321 godzie, chryscijanskaja viera z 538 goda była addadziena nieciarpimasci papaŭ. I getaja daminujučaja katałickaja viera imknułasia da svarki z narodami Błizkaga Uschodu, jakija stałi rełigijna musułʹmanskimi ŭ tym ža VI stagoddzi . Njavierujučaje chryscijanstva znajšło tam pastajannaga groznaga praciŭnika. Bo rełigijnaja supracʹstajannie dvuch łagjeraŭ padobnaja da polusaŭ, całkam supracʹległych da kanca svietu. Njavierujučy taksama ganarłivy i šukaje słavy vyklučnasci; nie atrymłivajučy jaje ad Boga, jon prypisvaje jaje sabie i nie prymaje, kab jamu asprečvałi. Geta apisannie asoby taksama charaktaryzuje ŭsich členaŭ, jakija naležacʹ da roznych schodaŭ i zbirajucca ŭ roznych iłžyvych rełigijach. Asudžennie nieciarpimasci nie aznačaje, što Bog ciarpłivy. Njeciarpimascʹ — geta čałaviečaja praktyka, natchnionaja demaničnymi łagjerami. Słova «talerantny» maje na ŭvazie dumku pra nieciarpimascʹ, a słova sapraŭdnaj viery — geta adabrennie abo nieadabrennie zgodna z biblejskim pryncypam «tak ci nie». Sa svajgo boku, Bog padtrymłivaje isnavannie zła, nie cierpiačy jago; jon padtrymłivaje jago na praciagu času svabody, pradugledžanaga ŭ jago płanie vybracʹ svaich vybrannikaŭ. Takim čynam, słova «talerantnascʹ» adnosicca tołʹki da čałaviectva, i gety termin z'javiŭsia ŭ Nantskim edykcie Gjenrycha IV ad 13 krasavika 1598 goda. Ale pasla zakančennia času łaski zło i tyja, chto jago čynicʹ, buducʹ zniščany. Talerantnascʹ zamianiła rełigijnuju svabodu, dadzienuju čałavieku Bogam z samaga pačatku.

Abvieščany zmiest getaj pracy; dokazy buducʹ pradstaŭleny i prademanstravany na nastupnych staronkach.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bog i jago stvarenni

 

Duchoŭny leksikon, jakim karystajucca ludzi ŭ Łacinskaj Jeŭropie, chavaje važnyja pasłanni, pieradadzienyja Bogam. Geta tyčycca, pierš za ŭsio, słova Apakałipsis, jakoje ŭ getym aspiekcie vykłikaje asacyjacyju z viałikaj katastrofaj, jakoj bajacca ludzi. Adnak za getym žachłivym terminam chavajecca pierakład «Adkryccio», jaki adkryvaje svaim sługam u Chryscie nieabchodnyja rečy dla ich zbaŭlennia. Zgodna z pryncypam, što ščascie adnych robicʹ niaščascie inšych, tych, chto znachodzicca ŭ supracʹległym łagjery, pasłanni ŭ absalutnych supracʹległasciach viełʹmi bagatyja na ŭroki i viełʹmi časta ŭtrymłivajucca ŭ najsviaciejšym «Adkrycci», dadzienym apostału Janu.

Inšy termin, słova «anioł», chavaje važnyja ŭroki. Geta francuzskaje słova pachodzicʹ ad łacinskaga «angelus», jakoje samo pa sabie pachodzicʹ ad grečaskaga «aggelos», što aznačaje pasłaniec. Gety pierakład adkryvaje nam kaštoŭnascʹ, jakuju Bog daje svaim stvarenniam, svaim anałagam, jakich jon stvaryŭ svabodnymi i adnosna niezaležnymi. Pakołʹki žyccio dadziena Bogam, getaja niezaležnascʹ zachoŭvaje łagičnyja abmiežavanni. Ale gety termin «pasłaniec» adkryvaje nam, što Bog bačycʹ svaich svabodnych anałagaŭ jak žyvyja pasłanni. Takim čynam, kožnaja istota ŭjaŭlaje saboj pasłannie, jakoje składajecca z žycciovaga vopytu, adznačanaga asabistym vybaram i pazicyjami, jakija składajucʹ toje, što Bibłija nazyvaje «dušoj». Kožnaja istota ŭnikałʹnaja jak žyvaja duša. Bo pieršyja niabiesnyja anałagi, stvoranyja Bogam, tyja, kago my tradycyjna nazyvajem «aniołami», nie viedałi, što toj, chto daŭ im žyccio i prava žycʹ, moža zabracʹ ich. Jany byłi stvorany, kab žycʹ viečna, i navat nie viedałi pra značennie słova smiercʹ. Mjenavita kab adkrycʹ im, što aznačaje słova smiercʹ, Bog stvaryŭ naša ziamnoje vymiarennie, u jakim čałaviečy vid, abo Adam, budzie gulacʹ rolu smiarotnych pasla grachu Edemskaga sadu. Pasłannie, jakoje my niasiem, padabajecca Bogu tołʹki tady, kałi jano adpaviadaje Jago standartam dabra i spraviadłivasci. Kałi getaje pasłannie adpaviadaje Jago standartam zła i niapraviłʹnaga, toj, chto jago niasie, — geta buntarski typ, jakoga Jon asudžaje na viečnuju smiercʹ, geta značycʹ na kančatkovaje zniščennie i gibiełʹ usioj jago dušy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bibłijnaja asnova isciny

 

Bog pałičyŭ patrebnym i spraviadłivym spačatku adkrycʹ Majsieju pachodžannie našaj ziamnoj sistemy, kab kožny čałaviek viedaŭ pra ich. Tut Jon pakazvaje pryjarytet duchoŭnaga vučennia. Getym dziejanniem Jon pradstaŭlaje nam asnovy svajoj praŭdy , jakija pačynajucca z regulavannia paradku času. Bo Bog joscʹ Bog paradku i vysakarodnaj zgody. Paraŭnoŭvajučy geta z Jago normami, my adkryjem durny i niepasladoŭny aspiekt našaga ciapierašniaga paradku, ustalavanaga čałaviekam grachu. Bo mienavita grech, i ŭžo pieršarodny grech, zmianiaje ŭsio.

 

Ale pierš za ŭsio važna zrazumiecʹ, što « pačatak », zgadany Bogam u Bibłii, i pieršaje słova knigi pad nazvaj «Byccio» — «pachodžannie», nie tyčycca « pačatku » žyccia, a tołʹki stvarennia ŭsiago našaga ziamnoga vymiarennia, jakoje ŭklučaje zorki niabiesnaga kosmasu, stvoranyja na čacviorty dzienʹ pasla samoj Zjamłi. Ułičvajučy geta, my možam zrazumiecʹ, što getaja kankretnaja ziamnaja sistema, u jakoj nočy i dni buducʹ zmianiacʹ adzin adnago, stvorana, kab stacʹ asiaroddziem, dzie Bog i Jago viernyja vybranniki i varožy łagjer d'jabła buducʹ supracʹstajacʹ adzin adnamu. Getaja baracʹba boskaga dabra supracʹ zła d'jabła, pieršaga grešnika ŭ gistoryi žyccia, z'jaŭlajecca pryčynaj jago isnavannia i asnovaj usiago adkryccia Jago ŭniviersałʹnaga i šmatsusvietnaga zbaŭčaga prajekta. U chodzie getaj pracy vy adkryjecie dla siabie sens niekatorych zagadkavych słoŭ, skazanych Isusam Chrystom padčas jago ziamnoga słužennia. Takim čynam, vy ŭbačycie, nakołʹki viałiki sens jany majucʹ u viałikim prajekcie, raspačatym adzinym viałikim Bogam, stvarałʹnikam usich formaŭ žyccia i materyi. Ja zaviaršaju getuju važnuju dužku i viartajusia da temy paradku času, ustanoŭlenaga getym viarchoŭnym Vaładarom isnavannia.

 

Da grachu Adam i Jeva žyłi, adznačajučy svajo žyccio siamidzionnymi tydniami. U adpaviednasci z madełlu čacviortaj z Dziesiaci zapaviedziaŭ (ci Dekałogu), jakaja nagadvaje pra geta , siomy dzienʹ — geta dzienʹ, asviačony dla adpačynku Bogam i čałaviekam, i viedajučy sionnia, što pradkazvaje geta dziejannie, my možam zrazumiecʹ, čamu Bog nastojvaje na pavazie da getaj praktyki. U svaim agułʹnym płanie, jaki tłumačycʹ pryčyny getaga kankretnaga ziamnoga stvarennia, tydzienʹ, prapanavanaja adzinka času, pradkazvaje siem tysiač gadoŭ, na praciagu jakich budzie vykanany viałiki płan univiersałʹnaga (i šmatsusvietnaga) prajaŭlennia Jago lubovi i spraviadłivasci. U getaj pragramie, pa anałogii z pieršymi šasciu dniami tydnia, pieršyja šescʹ tysiačagoddziaŭ buducʹ padparadkavany prajaŭlenniu Jago lubovi i ciarpiennia. I, jak i siomy dzienʹ, siomaje tysiačagoddzie budzie prysviečana ŭstanaŭlenniu Jago daskanałaj spraviadłivasci. Ja magu koratka abagułʹnicʹ getuju pragramu nastupnym čynam: šescʹ dzion (z tysiačy gadoŭ = šescʹ tysiač gadoŭ), kab vyratavacʹ, i siomy (= tysiača gadoŭ), kab sudzicʹ i zniščycʹ ziamnych i niabiesnych buntaŭnikoŭ. Gety vyratavałʹny prajekt budzie całkam gruntavacca na dobraachvotnaj achviary, na jakuju zgadziŭsia Bog-Tvorca ŭ boskim ziamnym aspiekcie asoby, nazvanaj pavodle Jago boskaj vołi, Isusam Chrystom u grečaskaj viersii abo, pavodle gabrejskaj, Isusam Mjesijaj.

Da grachu, u pieršapačatkovym daskanałym boskim paradku, uviesʹ dzienʹ składaŭsia z dzviuch pasladoŭnych roŭnych častak; 12 gadzin miesiacovaj nočy zmianiajucca 12 gadzinami soniečnaga sviatła, i cykł paŭtarajecca biaskonca. U našym ciapierašnim stanie takaja situacyja nazirajecca tołʹki dva dni ŭ godzie, padčas viasnovaga i vosienʹskaga raŭnadzienstvaŭ. My viedajem, što ciapierašnija pory goda abumoŭleny nachiłam ziamnoj vosi, i tamu my možam zrazumiecʹ, što gety nachił z'javiŭsia jak vynik pieršarodnaga grachu, učynienaga pieršaj paraj, Adamam i Jevaj. Da grachu, biez getaga nachiłu, regularnascʹ boskaga paradku była daskanałaj.

Poŭny abarot Zjamłi vakoł Sonca sviedčycʹ pra adzinstva goda. U svaim sviedčanni Majsiej raspaviadaje gistoryju zychodu gabrejaŭ, vyzvalenych Bogam z jegipieckaga rabstva. I ŭ samy dzienʹ getaga adychodu Bog skazaŭ Majsieju ŭ Zych. 12:2: « Gety miesiac budzie dla vas pačatkam miesiacaŭ goda; jon budzie dla vas pieršym miesiacam ». Takaja nastojłivascʹ sviedčycʹ pra važnascʹ, jakuju Bog nadaje getaj spravie. Dvanaccacimiesiačny miesiacovy kalandar gabrejaŭ z časam vagaŭsia, i da soniečnaga paradku nieabchodna było dadacʹ jašče trynaccaty miesiac, kab adnavicʹ adpaviednascʹ pasla niekałʹkich gadoŭ nazapašvannia getaj zatrymki. Gabrei pakinułi Jegipiet « na 14-y dzienʹ pieršaga miesiaca goda », jaki łagična pačynaŭsia ŭ dzienʹ viasnovaga raŭnadzienstva; nazva, jakaja dakładna aznačaje «pieršy raz».

Gety zagad, dadzieny Bogam: « gety miesiac budzie dla vas pieršym miesiacam goda », niemałavažny, bo jon adrasavany ŭsim ludziam, jakija buducʹ patrabavacʹ Jago vyratavannia da kanca svietu; gabrejski Izraiłʹ, atrymałʹnik boskaga Adkryccia, z'jaŭlajecca tołʹki avangardam viałikaga ŭniviersałʹnaga zbaŭčaga prajekta Jago boskaj pragramy. Jago miesiacovy čas zmienicʹ soniečny čas Chrysta, praz jaki zbaŭčy prajekt Boga adkryjecca va ŭsim jago sviatle.

Ideałʹnaje adnaŭlennie getych boskich standartaŭ nikołi nie budzie dasiagnuta na ziamłi, nasielenaj buntaŭničymi i złymi ludzʹmi. Adnak geta zastajecca magčymym u asabistych adnosinach, jakija my majem z Bogam, getym magutnym niabačnym tvorčym Ducham, jaki ŭzviałičvaje luboŭ getak ža, jak i spraviadłivascʹ. I kožnyja adnosiny z Im pavinny pačynacca z getaga pošuku Jago kaštoŭnasciej i, pierš za ŭsio, kaštoŭnasciej Jago paradku času. Geta akt viery, davołi prosty i biez asabłivych zasług; minimum, jaki my možam prapanavacʹ z našaga čałaviečaga boku. I kałi naš padychod padabajecca Jamu, stanoviacca magčymymi luboŭnyja adnosiny pamiž stvarenniem i jago Tvorcam. Njabiosy zdabyvajucca nie podzvigami ci cudami, a znakami ŭzajemnaj uvagi, jakija vyražajucʹ sapraŭdnaje kachannie. Geta toje, što kožny moža adkrycʹ u spravie Isusa Chrysta, jaki dobraachvotna addaŭ svajo žyccio ŭ znak zakłiku, kab vyratavacʹ svajgo adzinaga ŭmiłavanaga vybrannika.

Pasla getaj cudoŭnaj karciny boskaga paradku davajcie pagladzim na žachłivy aspiekt našaga čałaviečaga paradku. Geta paraŭnannie tym bołʹš nieabchodnaje, tamu što jano dazvołicʹ nam zrazumiecʹ dakory, jakija Bog praročyŭ praz svajgo praroka Daniiła, i jakija Isus u svaju gadzinu pacvierdziŭ jak takija. Sjarod getych dakoraŭ my čytajem u Dan. 7:25: « Jon zadumaje zmianicʹ časy i zakony ». Bog viedaje tołʹki adzin standart dla getych rečaŭ; tyja, jakija Jon sam ustalavaŭ ad stvarennia svietu, a potym adkryŭ Majsieju. Chto advažyŭsia zdziejsnicʹ takoje złačynstva? Despatyčny režym, jakomu Jon prypisvaje « pychu » i « pospiech jago chitrasciaŭ ». Taksama apisany jak « inšy car », sintez getych kryteryjaŭ sviedčycʹ pra rełigijnuju ŭładu. Bołʹš za toje, abvinavačvanni ŭ « pierasledavanni sviatych » zvužajucʹ magčymasci interpretacyj i achopłivajucʹ rymski papski režym, ustalavany tołʹki z 538 goda ŭkazam impieratara Justynijana I. Ale Adkryccio pad nazvaj Apakałipsis adkryvaje toj fakt, što getaja data 538 goda z'jaŭlajecca tołʹki vynikam i praciagam zła, učynienaga supracʹ « časoŭ i boskaga zakonu» 7 sakavika 321 goda rymskim impierataram Kanstancinam I. Jago złačynstva budzie časta ŭzgadvacca ŭ getym dasledavanni, tamu što getaja złaja data ŭnosicʹ praklon u čystuju i daskanałuju chryscijanskuju vieru, ustalavanuju ŭ časy apostałaŭ. Getaje razmierkavannie viny pamiž paganskim impierskim Rymam i rymska-katałickim papskim Rymam z'jaŭlajecca gałoŭnym klučom da prarockaga adkryccia, pabudavanaga ŭ sviedčanniach, napisanych Daniiłam. Bo paganski impieratar ustalavaŭ astatniuju častku pieršaga dnia, ale geta chryscijanski papski režym. jakija rełigijna naviazałi jago ŭ « zmienienaj », asabłivaj i čałaviečaj formie dziesiaci Božych zapaviedziaŭ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pramova: 7 sakavika 321 goda, praklaty dzienʹ grachu

 

I mocna praklaty, bo 7 sakavika 321 goda astatniaja častka sviatoga siomaga dnia suboty była, pavodle zagadu datavanaga impieratarskaga ŭkaza, aficyjna zamieniena pieršym dniom. U toj čas gety pieršy dzienʹ byŭ prysviečany jazyčnikam pakłanienniu bogu sonca, SOL INVICTVS, abo aburałʹnamu NiePAŽADANAMU SONCU, jakoje ŭžo było ab'jektam pakłaniennia jegipcian padčas zychodu gabrejaŭ, ale taksama ŭ Amierycy inkami i actekami, i da sionniašniaga dnia japoncami (kraina «ŭzychodziačaga sonca»). D'jabał zaŭsiody vykarystoŭvaje adny i tyja ž recepty, kab pryviesci ludziej da svajgo padziennia i asudžennia Bogam. Jon ekspłuatuje ich paviarchoŭnascʹ i ich cialesny duch, jakija pryvodziacʹ ich da pagardy duchoŭnym žycciom i ŭrokami gistaryčnaga minułaga. Sjonnia, 8 sakavika 2021 goda, kałi ja pišu getuju natatku, biagučyja padziei sviedčacʹ pra važnascʹ getaga aburennia, sapraŭdnaj boskaj abrazy viełičy, i znoŭ boski čas nabyvaje svajo poŭnaje značennie. Dla Boga čas goda pačynajecca viasnoj i zakančvajecca ŭ kancy zimy, geta značycʹ, pavodle našaga ciapierašniaga rymskaga kalendara, z 20 sakavika pa nastupnaje 20 sakavika. Takim čynam, zdajecca, što 7 sakavika 321 goda dla Boga było 7 sakavika 320 goda, geta značycʹ za 13 dzion da viasny 321 goda. Takim čynam, dla Boga mienavita 320 god adznačyŭsia ŭ svaim kancy agidnym učynkam, zdziejsnienym supracʹ Jago spraviadłivaga i sviatoga boskaga zakonu. Zgodna z Božym časam, 2020 god — geta 17-ja gadavina (17: łik suda) pa kołʹkasci stagoddziaŭ z 320 goda. Tamu nie dziŭna, što z pačatku 2020 goda boskaje praklon ustupiła ŭ agresiŭnuju fazu ŭ vygladzie zaraznaga virusa, jaki vykłikaŭ paniku na Zachadzie, u gramadstvie ludziej, čyjo davier i viera byłi całkam uskładzieny na navuku i jaje pragres. Panika z'jaŭlajecca vynikam niemagčymasci pradstavicʹ efiektyŭnyja leki abo vakcynu, niagledziačy na vysokuju techničnuju padrychtavanascʹ sučasnych navukoŭcaŭ. Nadajučy getym 17 stagoddziam prarockuju kaštoŭnascʹ, ja ničoga nie vydumlaju, bo dla Boga łičby majucʹ duchoŭnaje značennie, jakoje Jon adkryvaje i vykarystoŭvaje pry pabudovie svaich praroctvaŭ, i mienavita ŭ Adkrycci, razdzieł 17 prysviečany temie « sudu nad raspusnicaj, jakaja siadzicʹ na mnogich vodach ». « Vjałiki Vaviłon » — jaje imia, a « viałikija vody » — namiakajucʹ na « raku Jeŭfrat », na jakuju Bog nakiravany ŭ pasłanni « šostaj truby » z Adkryccia 9:13, simvał budučaj Treciaj susvietnaj vajny. Za getymi simvałami stajacʹ papski katałicyzm i niaviernaja chryscijanskaja Jeŭropa, krynicy i mety Jago gnievu. Baracʹba pamiž Bogam i ludzʹmi tołʹki pačałasia; žalezny garščok supracʹ głinianaga garška; vynik bitvy pradkazałʹny; lepš, jon pradkazany i zapragramavany. Jak Bog zbiraŭsia adznačycʹ 1700- goddzie 7 sakavika 320 goda (320 dla Jago i Jago vybrannikaŭ; 321 dla fałʹšyva rełigijnaga abo prafannaga svietu)? Ja daŭno vieryŭ, što geta adbudziecca praz ustuplennie ŭ susvietnuju vajnu, ale ŭ susvietnuju vajnu, jakaja skončycca atamnaj vajnoj, bo Bog pradkazaŭ geta trojčy: u Daniiła 11:40-45, u Jezekiila 38 i 39 i, narešcie, u Adkrycci 9:13-21. Baracʹba, jakuju Bog viadzie supracʹ buntarskaga čałaviectva z viasny 2020 goda, padobnaja da toj, jakuju jon vioŭ supracʹ jegipieckaga faraona ŭ časy Majsieja; i kančatkovy vynik budzie takim ža: vorag Boga stracicʹ žyccio, jak faraon, jaki ŭ svoj čas bačyŭ, jak pamior jago pieršyniec, i straciŭ svajo ŭłasnaje. 8 sakavika 2021 goda ja adznačaju, što getaje tłumačennie nie spraŭdziłasia, ale ja rychtavaŭsia da getaga kala miesiaca, bo pa boskim natchnienni zrazumieŭ, što 321 — geta 320 dla Boga, i, adpaviedna, Jon płanavaŭ praklasci nie tołʹki 7 sakavika 2020 goda, ale i ŭviesʹ god, da jakoga pryviazany gety praklaty dzienʹ, užyŭšy takim čynam dla getaga pakarannia pryncyp, zgadany ŭ Łičbach 14:34: « Kałi vy dasledavałi ziamlu sorak dzion, vy budziecie niesci pakarannie za svaje biezzakonni sorak gadoŭ, pa godzie za kožny dzienʹ». «.

Ale da getaga nazirannia dadajecca adno. Naš fałʹšyvy kalandar fałʹšyvy nie tołʹki na ŭzroŭni pačatku goda, ale i adnosna daty naradžennia Isusa Chrysta. Pamyłkova, u V stagoddzi manach Dyjanisij Mały razmiasciŭ jago na dacie smierci cara Irada, jakaja nasamreč adbyłasia ŭ -4 godzie jago kalendara. Da getych 4 gadoŭ my pavinny dadacʹ « dva gady », jakija Irad vyznačyŭ jak uzrost Mjesii, jakoga jon chacieŭ zabicʹ, zgodna z Mc. 2:16: « Tady Irad, bačačy, što mudracy zdziekavałisia z jago, viełʹmi razgnievaŭsia i pasłaŭ zabicʹ usich dziaciej, jakija byłi ŭ Viflejemie i va ŭsich jago miežach, ad dvuch gadoŭ i nižej, pavodle času , pra jaki jon staranna vypytaŭ mudracoŭ ». Takim čynam, pry padłiku gadoŭ Bog dadaje 6 gadoŭ da našaj zvyčajnaj fałʹšyvaj i padmanłivaj daty, i naradžennie Isusa adbyłosia viasnoj getaga goda — 6. U vyniku 320 god byŭ dla jago 326, a 17-ja svieckaja gadavina našaga 2020 goda była dla jago 2026 godam ad sapraŭdnaga momantu naradžennia Isusa Chrysta. Gety łik 26 — geta łik tetragramatona «Jachvie», na iŭrycie «Jod, Chje, Vaŭ, Chje», jakim Bog nazvaŭ siabie pasla pytannia Majsieja: « Jak ciabie zavucʹ? »; geta, zgodna z Zychodam 3:14. Takim čynam, u viałikaga Boga-stvarałʹnika była jašče adna pryčyna adznačycʹ svajoj asabistaj karaleŭskaj piačatkaj gety dzienʹ, adznačany jago ŭsiemagutnym boskim praklonam; i tak da kanca svietu. Bič zaraznoj chvaroby, jakaja z'javiłasia ŭ getym 2026 godzie boskaga času, tołʹki pacvierdziła biespierapynnascʹ getaga praklonu, jaki budzie prymacʹ roznyja formy na praciagu apošnich gadoŭ žyccia na płaniecie Zjamla. Treciaja susvietnaja jadziernaja vajna pakładzie « kaniec » « času jazyčnikaŭ », abvieščanaga Isusam Chrystom u Jevangjełłi ad Matfieja 24:14: « Getaja dobraja viestka pra Carstva budzie prapaviedana pa ŭsim sviecie na sviedčannie ŭsim narodam. Tady pryjdzie kaniec ». Gety « kaniec » pačniecca z zakančenniem času łaski; prapanova vyratavannia skončycca. Vyprabavannie viery, zasnavanaje na pavazie da sviatoj suboty, kančatkova addziełicʹ łagjer « aviečak » ad łagjera « kazłoŭ » z Matfieja 25:32-33: « Usie narody buducʹ sabrany pierad Im, i Jon addziełicʹ ich adnych ad inšych, jak pastuch addzialaje aviečak ad kazłoŭ; i pastavicʹ aviečak pravaruč ad Sjebie, a kazłoŭ — levaruč ». Dekret zakona, jaki robicʹ abaviazkovaj rymskuju niadzielu, u rešcie rešt asudzicʹ na smiercʹ sapraŭdnych vybranych sviatych Isusa Chrysta. Getaja situacyja spoŭnicʹ getyja słovy Daniiła. 12:7: « I ja pačuŭ čałavieka, apranutaga ŭ iłʹnianoje adziennie, jaki stajaŭ na vadzie raki, i jon padniaŭ pravuju ruku svaju i levuju da nieba, i paklaŭsia Tym, Chto žyvie viečna, što geta budzie na čas, i časy, i paŭčasu; i ŭsio geta skončycca, kałi siła sviatoga naroda budzie całkam złamanaja ». Z čałaviečaga punktu gledžannia, ich stanovišča budzie bieznadziejnym, a smiercʹ niepazbiežnaj. Mjenavita tady getyja słovy Isusa Chrysta cytujucca ŭ Jevangjełłi ad Matfieja. 24:22 stanovicca zrazumiełym: « I kałi b nie skarociłisia tyja dni, nie ŭratujecca nijakaja płocʹ; ale dziela vybranych skarociacca tyja dni » . 6000 god skončycca raniej za 3 krasavika 2036 goda pa boskim časie, geta značycʹ 3 krasavika 2030 goda pa našym fałʹšyvym kalendary, jaki nastupaje praz 2000 gadoŭ pasla dnia raspiaccia Isusa Chrysta, jaki adbyŭsia na 14-y dzienʹ pasla pačatku viasny 30 goda. I getyja « dni » pavinny bycʹ « skaročanyja », geta značycʹ pamienšanyja. Geta aznačaje, što data prymianiennia ŭkaza ab smierci budzie papiaredničacʹ getaj dacie. Tamu što mienavita nadzvyčajnaja situacyja abaviazvaje Chrysta niepasredna ŭmiašacca, kab vyratavacʹ svaich vybranych . Tady my pavinny ŭłičvacʹ pryjarytet Boga, jaki zaklučajecca ŭ prasłaŭlenni standartu « času », jaki Jon daŭ svajmu ziamnomu stvarenniu. Mjenavita Jon natchnicʹ buntaŭnikoŭ apošnich dzion vybracʹ datu, jakaja budzie na niekałʹki dzion pieravyšacʹ pieršy dzienʹ viasny 2030 goda, za jakim zaviaršajucca 6000 gadoŭ ziamnoj gistoryi. Tady ŭznikajucʹ dzvie magčymasci: data, jakaja zastaniecca nieviadomaj da kanca, abo 3 krasavika 2030 goda, jakaja aznačaje maksimałʹna magčymuju i duchoŭna značnuju miažu. Ułičycie, što, niagledziačy na svaju nadzvyčajnuju važnascʹ, 14-y dzienʹ goda raspiaccia Isusa Chrysta nie padychodzicʹ dla adznačennia kanca 6000 gadoŭ susvietnaj gistoryi i tym bołʹš pačatku 7-ga tysiačagoddzia . Vosʹ čamu ja addaju pieravagu i vieru viasnovaj dacie 21 sakavika 2030 goda, dacie « skaročanaga » praročaga času 3 krasavika abo pramiežkavaj dacie. Paznačanaja pryrodaj, stvoranaj Bogam, viasna z'jaŭlajecca vyrašałʹnaj, kałi my chočam adłičycʹ 6000 gadoŭ čałaviečaj gistoryi; što stanovicca magčymym z momantu grachu Adama i Jevy. U biblejskaj gistoryi Knigi Byccia dni, jakija papiaredničałi getaj pieršaj viasnie, byłi viečnymi dniami. Čas, jaki adłičvaje Bog, — geta čas ziamłi grachu, i 6000 gadoŭ, jakija pradkazvaje tydzienʹ, pačynajucca ŭ pačatku pieršaj viasny i skončacca ŭ kancy apošniaj zimy. Mjenavita viasnoj pačaŭsia adłik 6000 gadoŭ. Z-za grachu ziamla nachiłiła svaju vosʹ na 23° 26', i magła pačacca zmiena siezonaŭ. U jaŭrejskich sviatach Staroga Zapavietu daminujucʹ dva sviaty: štotydniovaja subota i Pjesach. Getyja dva sviaty razmieščany pad simvałizmam łičbaŭ «7, 14 i 21» «7-ga , 14-ga i 21 -ga » dzion, jakija pradstaŭlajucʹ try fazy płana boskaga zbaŭlennia: tema štotydniovaj suboty z Adkryccia 7, jakaja praročycʹ uznagarodu vybranych sviatych, za «7»; adkuplałʹnaja praca Isusa Chrysta, jakaja ŭjaŭlaje saboj srodak pradastaŭlennia getaj uznagarody, za «14». Zviarnicie ŭvagu, što ŭ sviacie Pjesach, jaki doŭžycca 7 dzion, 15-y i 21-y dni — geta dzvie suboty prafannaj biazdziejnasci. A patrojnaja łičba «7» abo «21» abaznačaje kaniec pieršych 7000 gadoŭ i ŭvachod u viečnascʹ novaga boskaga stvarennia na abnoŭlenaj ziamłi zgodna z Adkrycciom 21; getaja łičba 21 simvałizuje daskanałascʹ (3) paŭnaty (7) prajekta žyccia, jaki byŭ metaj, žadanaj Bogam. U Adkrycci 3 vieršy 7 i 14 adznačajucʹ adpaviedna pačatak i kaniec instytuta advientystaŭ siomaga dnia ; znoŭ ža dzvie fazy adnoj i toj ža asviečanaj temy. Padobnym čynam, Adkryccio 7 maje spravu z temaj zapiačatvannia vybranych advientystaŭ, a Adkryccio 14 pradstaŭlaje pasłanni troch aniołaŭ, jakija padsumoŭvajucʹ ich univiersałʹnuju misiju. Takim čynam, u 30-m godzie kaniec 4000 gadoŭ byŭ zavieršany viasnoj, i pa čysta simvałičnych pryčynach Isus byŭ raspiaty praz 14 dzion pasla 21 sakavika getaj viasny 30-ga goda, geta značycʹ 36-ga dla Boga. Praz getyja prykłady Bog pacviardžaje, što «7» suboty i «14» adkuplennia grachoŭ vybranych Isusam Chrystom niepadziełʹnyja. Takim čynam, kałi ŭ kancy «7» suboty padviargajecca napadu, adkuplajučy Chrystos z «14» spiašajecca jamu na dapamogu, kab dacʹ jamu słavu, 14 maksimałʹnych «dzion», jakija buducʹ addzialacʹ dzvie daty, buducʹ « skaročanyja », geta značycʹ, skasavanyja, kab vyratavacʹ jago apošnich viernych vybrannikaŭ.

Pjeračytvajučy 24-y razdzieł Jevangjełla ad Matfieja, mnie zdałosia, što pasłannie Chrysta adrasavana, u pryvatnasci, Jago vučniam u kancy svietu, geta značycʹ nam, chto žyvie ŭ getyja apošnija gady. Vjeršy z 1 pa 14 achopłivajucʹ čas da času « kanca ». Isus praročycʹ pra sieryju vojnaŭ, z'jaŭlennie iłžeprarokaŭ i kančatkovaje duchoŭnaje astudžennie. Zatym, vieršy z 15 pa 20, u padvojnym užyvanni, tyčacca jak razburennia Ijerusałima, zdziejsnienaga rymlanami ŭ 70 godzie, tak i kančatkovaj agresii narodaŭ supracʹ jaŭrejskaj prynaležnasci vybranych, jakija šanujucʹ sviatuju Božuju subotu. Pasla getaga, vierš 21 praročycʹ ich kančatkovuju « viałikuju smutku »: « Bo tady budzie viałikaja smutku, jakoj nie było ad pačatku svietu da getaga času, i jakoj nie budzie ». Zviarnicie ŭvagu, što getaja dakładnascʹ « i što nikołi nie budzie » zabaraniaje prymianiennie da času apostałaŭ, tamu što geta supiarečyła b vučenniu z Daniiła 12:1. Geta aznačaje, što dzvie cytaty tyčacca adnago i tago ž vykanannia ŭ apošnim ziamnym vyprabavanni viery. U Dan. 12:1 vyraz identyčny: « U toj čas paŭstanie Michaił, viałiki kniazʹ, jaki staicʹ za synoŭ tvajgo naroda; i budzie čas smutku, jakoga nie było z tago času, jak joscʹ narod, navat da tago času . U toj čas tvoj narod budzie vyratavany, kožny, chto budzie znojdzieny zapisanym u knizie ». « Smutku » budzie nastołʹki šmat, što « dni » daviadziecca « skaracicʹ », zgodna z vieršam 22. Vjerš 23 pakazvaje standart sapraŭdnaj viery, jakaja nie vierycʹ u spantannyja z'jaŭlenni Chrysta na ziamłi: « Tamu, kałi jany skažucʹ vam: «Vosʹ, Jon u pustyni», nie vychodzʹcie; vosʹ, Jon u pakojach», nie viercie ». U tuju ž apošniuju epochu spirytyzm pamnožycʹ svaje « cudy » i padmanłivyja i spakusłivyja z'jaŭlenni fałʹšyvaga Chrysta, jakija padparadkujucʹ drenna navučanyja dušy: « Bo paŭstanucʹ fałʹšyvyja Chrysty i fałʹšyvyja praroki i pakažucʹ viałikija znaki i cudy, kab padmanucʹ , kałi magčyma, i vybranych »; što pacviardžajecca ŭ Adkrycci 13:14: « I jon padmanuŭ tych, chto žyvie na ziamłi, tymi znakami, jakija jamu było dazvolena rabicʹ pierad zvieram, kažučy tym, chto žyvie na ziamłi, kab jany zrabiłi vyjavu zviera, jaki mieŭ ranu ad miača i vyžyŭ» . Vjerš 27 vykłikaje ŭjaŭlennie pra magutnaje i pieramožnaje z'jaŭlennie boskaga Chrysta, a vierš 28 praročycʹ « sviata », prapanavanaje drapiežnikam pasla jago ŭmiašannia. Bo paŭstancy, jakija vyžyłi da jago pryšescia, buducʹ zniščany i addadzieny ŭ ježu « ptuškam niabiesnym », jak vučycʹ Adkrycci 19:17-18 i 21.

Tut ja koratka apisvaju getaje całkam novaje razumiennie boskaga stvarennia. Ustaloŭvajučy pieršy tydzienʹ, Bog zamacoŭvaje adzinstva dnia, jaki składajecca z nočy ciemry i dnia sviatła, sonca budzie asviatlacʹ jago tołʹki z 4-ga dnia . Noč pradkazvaje ŭstanaŭlennie grachu na ziamłi z-za budučaga niepasłušenstva Jevy i Adama. Da getaga grachu ziamnoje stvarennie maje viečnyja charaktarystyki . Zdziejsnieny grech, usio zmianiajecca, i moža pačacca adłik 6000 gadoŭ, tamu što ziamla nachilajecca vakoł svajoj vosi i zapuskajecca pryncyp zmieny por goda. Zjamnoje stvarennie, praklataje Bogam, tady nabyvaje svaje viečnyja charaktarystyki , jakija my viedajem. 6000 gadoŭ, jakija pačałisia ŭ pieršuju viasnu, adznačanuju grachom, skončacca viasnoj 6001 goda viartanniem u boskaj słavie Isusa Chrysta. Jago kančatkovaje pryšescie adbudziecca ŭ « pieršy dzienʹ pieršaga miesiaca » pieršaga goda 7-ga tysiačagoddzia .

Tym nie mienš, 7 sakavika 2021 goda ŭ našym fałʹšyvym čałaviečym kalendary rełigijna adznačyŭsia vizitam Papy Franciška da ŭschodnich chryscijan, jakich pierasledujucʹ u Iraku musułʹmanskija ekstremisty. Na getaj sustrečy jon nagadaŭ musułʹmanam, što ŭ ich toj samy Bog, što i ŭ Abragama, i jon łičycʹ ich svaimi «bratami». Getyja słovy, jakija radujucʹ zachodnich niavierujučych, z'jaŭlajucca nie mienšym aburenniem dla Isusa Chrysta, jaki addaŭ svajo žyccio ŭ achviaru za prabačennie grachoŭ svaich vybrannikaŭ. I getaje ŭvarvannie pravadyra «byłych kryžakoŭ» katałickich «chryscijanaŭ» na ich terytoryju moža tołʹki ŭzmacnicʹ gnieŭ isłamistaŭ. Takim čynam, getyja mirnyja dziejanni Papy pryviaducʹ da dramatyčnych nastupstvaŭ, pradkazanych u Dan. 11:40, da ŭzmacniennia «sutykniennia» musułʹmanskaga «cara poŭdnia» z papskaj Itałijaj i jaje jeŭrapiejskimi sajuznikami. I ŭ getaj pierspiektyvie ekanamičny krach Francyi i ŭsich zachodnich krain chryscijanskaga pachodžannia, vykłikany ich łidarami z-za virusa Covid-19, zmienicʹ bałans sił i, u rešcie rešt, dazvołicʹ zaviaršycʹ «Treciuju susvietnuju vajnu», adkładzienuju na kaniec apošnich 9 gadoŭ, jakija jašče napieradzie. U zaklučennie davajcie ŭspomnim, što, vykłikaŭšy epidemiju Covid-19 i jaje razviccio, Bog adkryŭ šlach praklonu, jaki pavinien byŭ charaktaryzavacʹ apošnija dziesiacʹ gadoŭ gistoryi čałaviectva na ziamłi.

Adnak 7 sakavika 2021 goda ŭ niekałʹkich francuzskich garadach adbyłisia akty gvałtu z boku moładzi pamiž varagujučymi bandami i supracʹ pałicejskich uładaŭ. Geta pacvierdziła pragres u bok agułʹnaj kanfrantacyi; pazicyi abodvuch bakoŭ byłi nieprymirymymi, bo niesumiaščałʹnyja. Geta vynik sutykniennia dzviuch dyjamietrałʹna supracʹległych kułʹtur: zachodniaj svieckaj svabody supracʹ gramadstva bandytaŭ i kapa paŭdniovych krain, jakija taksama tradycyjna i nacyjanałʹna musułʹmanskija. Naspiavaje tragjedyja, padobnaja da Covid-19, ad jakoj niama lekaŭ.

 

Kab zaviaršycʹ nazirannie za agidnym paradkam, uzakonienym čałaviectvam, my pavinny adznačycʹ: zmienu goda pasla 12-ga miesiaca , jaki nazyvajecca 10-m miesiacam (sniežanʹ), na pačatku zimy; zmienu dnia siarod nočy (poŭnač); tołʹki dakładny i regularny adłik gadzin zastajecca stanoŭčym. Takim čynam, prygožy boski paradak znik z-za grachu, zamienieny grešnym paradkam, jaki, u svaju čargu, zniknie, kałi słaŭny Bog-stvarałʹnik z'javicca dla ŭregulavannia rachunkaŭ, ałʹbo ŭ kancy pieršych šasci tysiač gadoŭ, viasnoj 2030 goda, dla padmanutaga čałaviectva, ałʹbo viasnoj 2036 goda sapraŭdnaga naradžennia našaga Gospada i Zbaŭcy Isusa Chrysta, dla svaich vybranych.

Ustanoŭleny i nazirany biesparadak sviedčycʹ pra boski praklon, jaki lažycʹ na čałaviectvie. Bo z momantu nachiłu ziamłi adłik času straciŭ svaju stabiłʹnascʹ i regularnascʹ, gadziny nočy i dnia pastajanna zmianiajucca.

Paradak, u jakim Bog-Tvorca arganizuje svoj płan vyratavannia, jašče bołʹš adkryvaje nam duchoŭnyja pryjarytety, jakija Jon prapanuje čałavieku. Jon vyrašyŭ ab'javicʹ svaju ŭzniosłuju luboŭ, addaŭšy svajo žyccio jak vykup u Isusie Chryscie pasla 4000 gadoŭ ziamnoga vopytu čałaviectva. Robiačy geta, Bog kaža nam: «Spačatku pakažycie mnie svaju pasłuchmianascʹ, i Ja pakažu vam svaju luboŭ».

Na Zjamłi ludzi zmianiajucʹ adzin adnago, prajgravajučy tyja ž samyja płady charaktaru, adnak pakalennie apošniaga času, u jaki my ŭstupiłi ŭ 2020 godzie, maje asabłivascʹ: pasla 75 gadoŭ miru ŭ Jeŭropie i nievieragodnaj niadaŭniaj evalucyi gjenietyčnaj navuki, viełʹmi łagična, jeŭrapiejcy i ich naščadki z ZŠA, Aŭstrałii i Izraila pavieryłi, što mogucʹ adkazacʹ na ŭsie prablemy sa zdaroŭjem, ich gramadstva ŭsio bołʹš i bołʹš ačyščajucca. Novaj z'jaŭlajecca nie ataka zaraznoga virusa, a pavodziny łideraŭ razvitych gramadstvaŭ. Pryčynaj getych pavodzin strachu z'jaŭlajecca ich uzdziejannie na narody Zjamłi praz miedyjnuju bambardziroŭku, i siarod getych SMI - novyja SMI abo sacyjałʹnyja sietki, jakija z'jaŭlajucca na pavucinni, jakoje ŭjaŭlaje saboj svabodnuju internet-kamunikacyju, na jakoj my znachodzim bołʹš-mienš vidavočnych viaščałʹnikaŭ. Takim čynam, čałaviectva apynułasia ŭ pastcy svaich prazmiernasciej svabody, jakija viartajucca da jago jak praklon. U ZŠA i Jeŭropie gvałt supracʹpastaŭlaje etničnyja supołʹnasci adna adnoj; tam adnaŭlajecca praklon vopytu " Vaviłona "; jašče adzin biassprečny boski ŭrok, jaki nie byŭ zasvojeny, bo čałaviectva, jakoje pachodzicʹ ad adnoj pary, abaviazkova razmaŭlała na adnoj movie, da getaga vinavataga dosviedu, jaki my bačym i sionnia, padzielenaje mnostvam moŭ i dyjalektaŭ, stvoranych Bogam i raskidanych pa ŭsioj ziamłi. I tak, Bog nie pierastaŭ stvaracʹ pasla pieršych siami dzion stvarennia; jon usio jašče stvaryŭ šmat, kab prakłinacʹ, a časam i dabrasłavicʹ svaich vybrannikaŭ, prykładam čago z'jaŭlajecca manna, prapanavanaja ŭ pustyni synam Izraila.

Adnak svaboda ŭ svajoj asnovie — geta cudoŭny dar ad našaga Tvorcy. Mjenavita na joj gruntujecca naša svabodnaja addanascʹ Jago spravie. I tut, treba pryznacʹ, getaja poŭnaja svaboda maje na ŭvazie isnavannie vypadku, bo Bog nijakim čynam u jaje nie ŭmiešvajecca; słova, u jakoje mnogija vierniki zusim nie vieracʹ. I jany pamylajucca, bo Bog pakidaje značnuju častku svajgo stvarennia vypadku, i pierš za ŭsio, rolu ŭzbudžennia ŭ vybranych razumiennia Jago adkrytych niabiesnych normaŭ. Vyznačyŭšy svaich vybranych, Tvorca biare na siabie adkaznascʹ za ich, kab viesci ich i vučycʹ ich Svaim praŭdam, jakija rychtujucʹ ich da viečnaga niabiesnaga žyccia. Zagany i pačvary, jakija nazirajucca pry naradženni čałaviečych istot, dakazvajucʹ dziejannie vypadku, jaki ŭ pracesie razmnažennia vidu stvaraje gjenietyčnyja pamyłki z bołʹš ci mienš sur'joznymi nastupstvami. Razmnažennie vidaŭ zasnavana na impułʹsie repraduktyŭnych łancugoŭ, jakija čas ad času sparadžajucʹ pamyłki adpaviednasci; geta ŭklučaje pryncyp spadčynnasci abo niezaležna ad vypadku žyccia. Karaciej kažučy, kałi ja abaviazany svajoj vieraj magčymasci svabodnaga žyccia, to, naadvarot, uznagarodaj i padtrymanniem getaj viery ja abaviazany lubovi Boga i inicyjatyvam, jakija jon užo raspačaŭ i praciagvaje rabicʹ, kab vyratavacʹ mianie.

U gistoryi stvarennia svietu na ziamłi dzienʹ, jaki budzie praklaty Bogam, z'jaŭlajecca pieršym u tydni; jago los napisany: jago metaj budzie « addziałicʹ sviatło ad ciemry ». Abrany iłžechryscijanami, kab supiarečycʹ Božamu vybaru asviacicʹ siomy dzienʹ, gety pieršy dzienʹ całkam vykanaŭ svaju rolu «znaka » niepasłuchmianaga paŭstanckaga łagjera ŭ Adkrycci 13:15. Nakołʹki niadziela pieršaga dnia praklataja Bogam, nastołʹki subota siomaga dnia błagasłaŭlonaja i asviačonaja Im. I kab zrazumiecʹ getaje supracʹstajannie, my pavinny pryniacʹ dumku pra Boga, jakaja z'jaŭlajecca znakam asviačennia Im i dla Jago. Subota tyčycca siomaga dnia, i getaja łičba siem, «7», simvałizuje paŭnatu. Pad getym terminam «paŭnata» Bog zmiaščaje dumku pra metu, dla jakoj Jon stvaryŭ naša ziamnoje vymiarennie, a mienavita pra pagašennie grachu, jago asudžennie, jago smiercʹ i jago znikniennie. I ŭ getym płanie getyja rečy buducʹ całkam vykanany na praciagu 7-ga tysiačagoddzia, jakoje pradkazvaje štotydniovaja subota. Tamu getaja meta dla Boga važniejšaja za srodki adkuplennia, z dapamogaj jakich jon adkupicʹ žycci ziamnych vybrannikaŭ i jakija jon dasiagnie asabista, u Isusie Chryscie, koštam žachłivych pakut.

Vosʹ jašče adna pryčyna, čamu Bog kaža ŭ Ekkł. 7:8: « Kaniec rečy lepšy za jaje pačatak ». U Knizie Byccia pasladoŭnascʹ u paradku «noč-dzienʹ» abo « viečar-ranica » pacviardžaje getuju boskuju dumku. U Is. 14:12 pad pokryvam cara Vaviłona Bog kaža d'jabłu: « Jak ty ŭpaŭ z nieba, ranišniaja zorka , synie svitannia! Ty zvałiŭsia na ziamlu, ty, jaki pieramagaŭ narody !» Vyraz, jakim Bog nazyvaje jago « ranišniaja zorka », sviedčycʹ pra toje, što jon paraŭnoŭvaje jago z «soncam» našaj ziamnoj sistemy. Jon byŭ jago pieršym stvarenniem i pad pokryvam cara Tyra, Ez. 28:12 apisvaje jago pieršapačatkovuju słavu: « Synie čałaviečy, zaspiavaj płač pa cary Tyra! Ty skažaš jamu: Tak kaža Gaspodzʹ Bog: Ty zapiačataŭ daskanałascʹ, ty byŭ poŭny mudrasci i daskanały ŭ prygažosci » . Getaja daskanałascʹ pavinna była zniknucʹ, zamianiŭšysia buntarskim pavodzinami, jakija zrabiłi jago voragam, d'jabłam i praciŭnikam, Satanoj, asudžanym Bogam, bo vierš 15 abviaščaje: « Ty byŭ daskanały ŭ svaich šlachach z dnia stvarennia tvajgo, pakułʹ nie znajšłasia ŭ tabie biezzakonnie ». Takim čynam, toj, kago łičyłi « ranišniaj zorkaj », padšturchnuŭ niaviernych ludziej šanavacʹ jak bostva « ranišniuju zorku » boskaga stvarennia: abagaŭlenaje «Njepieramožnaje Sonca» rymskaga kułʹtu, jakomu paganska pakłaniajecca amałʹ usio zachodniaje chryscijanstva. Bog viedaŭ, jašče da svajgo stvarennia, što gety pieršy anioł paŭstanie supracʹ jago, i, niagledziačy na geta, jon stvaryŭ jago. Padobnym čynam, napiaredadni svajoj smierci Isus abviasciŭ, što adzin z 12 apostałaŭ zdradzicʹ jamu, i jon navat skazaŭ naŭprost Iudzie: « Što b ty ni rabiŭ, rabi geta chutčej!» Geta dazvalaje nam zrazumiecʹ, što Bog nie imkniecca pieraškodzicʹ svaim stvarenniam vykazvacʹ svoj vybar, navat kałi jon supiarečycʹ Jago ŭłasnamu. Isus taksama zaprasiŭ svaich apostałaŭ pakinucʹ Jago, kałi jany getaga žadajucʹ. Mjenavita dazvalajučy svaim stvarenniam poŭnuju svabodu vykazvacʹ siabie i raskryvacʹ svaju pryrodu, Jon moža vybracʹ svaich vybrannikaŭ za prademanstravanuju viernascʹ i ŭ rešcie rešt zniščycʹ usich svaich niabiesnych i ziamnych voragaŭ, niavartych i abyjakavych.

 

 

 

Pjeršarodny grech

Astatniaja častka pieršaga dnia nabyvaje viełizarnaje značennie ŭ našu chryscijanskuju epochu, tamu što jana ŭjaŭlaje saboj « grech », adnoŭleny z 7 sakavika 321 goda, i stanovicca adznakaj łagjera, jaki paŭstaŭ supracʹ asviačonaga łagjera Boga. Ale gety « grech » nie pavinien prymušacʹ nas zabycʹ pra pieršarodny « grech », jaki asudžaje čałaviectva na smiercʹ pa spadčynie z časoŭ Adama i Jevy. Asvietleny Ducham, getaja tema pryviała mianie da adkryccia važnych urokaŭ, schavanych u knizie Byccia. Na ŭzroŭni nazirannia kniga adkryvaje nam pachodžannie stvarennia ŭ razdziełach 1, 2, 3. Simvałičnaje značennie getych łikaŭ usio jašče całkam apraŭdanaje: 1 = adzinstva; 2 = niedaskanałascʹ; 3 = daskanałascʹ. Geta zasługoŭvaje tłumačennia. Byccio 1 apisvaje stvarennie pieršych 6 dzion. Ich vyznačennie « viečarovaja ranica » budzie miecʹ sens tołʹki pasla grachu i praklonu ziamłi, jakaja stanie ŭładaj, pad uładaj d'jabła, što budzie temaj Byccia 3, biez jakoj vyraz « viečarovaja ranica » nie maje sensu na ziamnym uzroŭni. Dajučy tłumačennie, razdzieł 3 kładzie piačatku daskanałasci na getaje boskaje adkryccio. Padobnym čynam, u knizie Byccia 2 tema siomaga dnia, suboty, ci, dakładniej, adpačynku Boga i čałavieka ŭ siomy dzienʹ, taksama maje sens tołʹki pasla pieršarodnaga «grachu», učynienaga Jevaj i Adamam u knizie Byccia 3, jaki daje joj pryčynu isnavannia. Takim čynam, paradaksałʹna, biez svajgo apraŭdannia, dadzienaga ŭ knizie Byccia 3, asviačonaja subota zasługoŭvaje svajgo simvała «2» niedaskanałasci. Z usiago getaga vidavočna, što ziamla była stvorana Bogam, kab bycʹ achviaravanaj d'jabłu i jago demanam, kab złyja płady ich duš magłi materyjałizavacca i z'javicca pierad vačyma ŭsich: Boga, aniołaŭ i ludziej, i kab anioły i ludzi magłi vybracʹ svoj bok.

Gety anałiz prymušaje mianie adznačycʹ, što ŭstanaŭlennie siomaga dnia, asviačonaga spakojem, pradkazvaje praklon ziamnoga « grachu » , ustalavany ŭ Byc. 3, tamu što sama ziamla praklata Bogam, i tamu tołʹki z tago momantu, kałi smiercʹ i jaje praces uražvajucʹ jaje, jaje čas u šescʹ tysiač gadoŭ i tysiača gadoŭ siomaga tysiačagoddzia nabyvajucʹ sens, tłumačennie, apraŭdannie. Darečy adznačycʹ nastupnaje: da ziamnoga stvarennia, na niabiosach, kanfłikt užo supracʹstaicʹ łagjeru d'jabła łagjeru Boga, ale tołʹki smiercʹ Isusa Chrysta zrobicʹ indyviduałʹny vybar kančatkovym; što stanie bačnym praz vygnannie z niabiosaŭ buntaroŭ, asudžanych z tago času na smiercʹ u ziamnym stvarenni. Adnak na niabiosach Bog nie arganizavaŭ žyccio aniołaŭ pa čarzie « viečar-ranica », tamu što nieba ŭjaŭlaje saboj jago viečnuju normu; tuju, jakaja budzie pieravažacʹ i praciagvacca dla jago vybranych viečna. Sutyknuŭšysia z getymi dadzienymi: jak nakont ziamłi da grachu? Akramia čargavannia « viečara i ranicy », jaje norma taksama z'jaŭlajecca normaj niabiosaŭ, geta značycʹ, vidavočna, žyccio adbyvajecca ŭ viečnaj normie; vieganskija žyvioły, vieganskija ludzi i biez smierci, jakaja budzie raspłataj za grech, dni iducʹ za dniami, i geta moža doŭžycca viečna.

Ale ŭ Knizie Byccia 2 Bog adkryvaje nam svoj paradak tydnia, jaki zakančvajecca na siomy dzienʹ adpačynkam dla Boga i dla čałavieka. Getaje słova «adpačynak» pachodzicʹ ad dziejasłova «spyniacca» i adnosicca jak da pracy, vykananaj Bogam, tak i da pracy, vykananaj ludzʹmi. Možna zrazumiecʹ, što da grachu ni Bog, ni ludzi nie magłi adčuvacʹ stomlenasci. Cjeła Adama nie adčuvała bolu, stomlenasci ci bolu luboga rodu. Cjapier siamidzionnyja tydni zmianiałi adzin adnago i prajgravałisia, jak viečny cykł, za vyklučenniem tago, što pasladoŭnasci « viečara i ranicy » adznačałi roznicu z niabiesnaj normaj Carstva Božaga. Takim čynam, getaje adrozniennie było pryznačana dla prarockaga vyjaŭlennia pragramy, raspracavanaj viałikim Bogam-stvarałʹnikam. Getak ža, jak sviata «Jom-Kipur» abo «Dzienʹ adkuplennia» adnaŭlałasia kožny god siarod gabrejaŭ i praročyła kaniec grachu praz jago adkuplennie, zdziejsnienaje smierciu Isusa Chrysta, tak i štotydniovaja subota praročycʹ nadychod siomaga tysiačagoddzia, momant, kałi Bog i Jago vybranniki ŭvojducʹ u sapraŭdny adpačynak, tamu što paŭstancy buducʹ miortvyja, a złoscʹ budzie pieramožana. Adnak vybranyja ŭsio jašče chvalujucca pra « grech », bo razam z Chrystom jany pavinny sudzicʹ « grachi » i grešnikaŭ, jakija ŭ toj čas buducʹ spacʹ smiarotnym snom. Tamu, jak i šescʹ papiarednich dzion, siomy dzienʹ znachodzicca pad znakam « grachu », jaki achopłivaje i tyčycca siami dzion usiago tydnia. I tołʹki ŭ pačatku vosʹmaga tysiačagoddzia, pasla tago, jak grešniki buducʹ zniščany ŭ « agni drugoj smierci », viečnascʹ biez « grachu » pačniecca na abnoŭlenaj ziamłi. Kałi siem dzion adznačany grachom i praročacʹ 7000 gadoŭ, adłik getych 7000 gadoŭ moža pačacca tołʹki z ustalavannia grachu, vyjaŭlenaga ŭ Byc. 3. Takim čynam, ziamnyja dni biez grachu nie adpaviadajucʹ normie i łogicy pasladoŭnasci « viečara ranicy » abo « ciemry sviatła », i pakołʹki gety čas biez « grachu », jon nie moža ŭvajsci ŭ 7000 gadoŭ, zapragramavanych i praročanych dla « grechu » siamidzionnym tydniem.

Getaje vučennie padkresłivaje važnascʹ dziejannia, jakoje Bog prypisvaje rymskamu papstvu ŭ Daniiła 7:25: « Jon zadumaje zmianicʹ časy i zakon» . « Zmiena časoŭ », ustanoŭlenych Bogam, pryvodzicʹ da niemagčymasci raskrycʹ prarocki charaktar štotydniovaj suboty « zakonu » Božaga. I mienavita geta Rym robicʹ z časoŭ Kanstancina I , z 7 sakavika 321 goda, zagadvajučy štotydniovy adpačynak u pieršy dzienʹ zamiest siomaga. Prytrymłivajučysia rymskaga paradku, grešnik nie vyzvalajecca ad pieršarodnaga «grachu » , atrymanaga ŭ spadčynu ad Adama i Jevy, ale, akramia tago, jon biare na siabie dadatkovy « grech », na gety raz dobraachvotny , što paviałičvaje jago vinu pierad Bogam.

Paradak času « viečar-ranica » ci « ciemra-sviatło » — geta paniaccie, abranaje Bogam, i padparadkavannie getamu vybaru spryjaje i dazvalaje dostup da prarockaj tajamnicy Bibłii. Ništo nie prymušaje čałavieka pryniacʹ gety vybar, i dokazam getaga z'jaŭlajecca toje, što čałaviectva vyrašyła adznačacʹ zmienu dnia apoŭnačy, abo praz 6 gadzin pasla viasnovaga zachodu sonca; što pradkazvaje łagjer tych, chto pračynajecca zanadta pozna dla słaŭnaga viartannia Chrysta, Žanicha z prypaviesci pra dziesiacʹ dzieŭ. Takim čynam, tonkija pasłanni, dadzienyja Bogam, znachodziacca pa-za jago intelektuałʹnym dasiagałʹnasciu. Ale dla Jago vybrannikaŭ paradak boskaga času asviatlaje ŭsie Jago praroctvy, i asabłiva praroctva Adkryccia, na pačatku jakoga Isus pradstaŭlaje siabie jak « ałʹfu i amiegu », « pačatak abo pačatak i kaniec ». Kožny dzienʹ, jaki prachodzicʹ u našym žycci, pradkazvaje Božy płan, jaki Jon padsumoŭvaje ŭ Byc. 1, 2 i 3, bo « noč » abo « ciemra » pradstaŭlaje šescʹ prafannych dzion, pradstaŭlenych u Byc. 1, u toj čas jak boski spakoj, ustalavany ŭ Byc. 2, abviaščaje čas « sviatła ». Mjenavita na getym pryncypie, zgodna z Dan. 8:14, čas chryscijanskaj ery padzialajecca na dzvie častki: čas duchoŭnaj « ciemry » pamiž 321 godam, kałi byŭ ustalavany « grech » supracʹ suboty, i 1843 godam, kałi dla vybranych pačynajecca čas « sviatła » z getaj daty da viartannia Isusa Chrysta viasnoj 2030 goda, kałi, jak u Byc. 3, jak Usiemagutny Bog-Tvorca, jon pryjdzie sudzicʹ pamiž vybranymi i buntarami, « aviečkami i kazłami », jak jon sudziŭ pamiž « zmiejem, žančynaj i Adamam ». Padobnym čynam, u Adkrycci temy « Łistoŭ da siami cerkvaŭ», «Sjami piačatak» i «Sjami trub » praročacʹ « ciemru » dla pieršych šasci i boskaje « sviatło » dla siomaj i apošniaj stupieni kožnaj z getych tem. Geta nastołʹki praŭda, što ŭ 1991 godzie aficyjnaje adchilennie getaga apošniaga «sviatła» instytucyjanałʹnym advientyzmam, sviatła, jakoje Isus daŭ mnie z 1982 goda, pryviało da tago, što jon skazaŭ jamu ŭ Pasłanni da « Łaadykii » ŭ Adkrycci 3:17: « Bo ty kažaš: “Ja bagaty i razbagacieŭ i ni ŭ čym nie maju patreby ”, a nie viedaješ, što ty niaščasny, i niaščasny, i biedny, i slapy, i goły ... ». Aficyjnyja advientysty zabyłisia na getuju cytatu, dadzienuju ŭ 1 Pjatra 4:17: « Bo čas nastaŭ sud pačacʹ z domu Božaga ». Kałi ž jon pačynajecca z nas, to jaki kaniec tych, chto nie słuchajecca Jevangjełla Božaga? «Getaja ŭstanova isnuje z 1863 goda, i Isus błagasłaviŭ jaje stvarennie ŭ « Fiładełʹfijski » čas, u 1873 godzie. Zgodna z boskim pryncypam « viečar-ranica » abo « ciemra-sviatło », apošniaja i siomaja epocha, simvałizavanaja nazvaj « Łaadykieja », pavinna była bycʹ časam viałikaga boskaga « sviatła », i getaja praca z'jaŭlajecca dokazam getaga: viałikaje « sviatło » sapraŭdy pryjšło, kab asviatłicʹ pradkazanyja tajamnicy ŭ getuju apošniuju epochu za košt aficyjnaj susvietnaj advientysckaj ustanovy. Nazva « Łaadykieja » całkam apraŭdanaja, bo jana aznačaje «sudžanyja ludzi abo ludzi suda». Tyja, chto nie naležycʹ abo bołʹš nie naležycʹ Gospadu, asudžanyja dałučycca da prychiłʹnikaŭ «dnia, praklataga Bogam». Pakazaŭšy siabie niazdołʹnymi padziałicca z Bogam Jago spraviadłivym asudženniem rymskaj «niadziełi», subota bołʹš nie budzie zdavacca im takoj ža važnaj, jak u błagasłaŭlony čas ich chryščennia. Pasłannie, dadzienaje Isusam Chrystom svajoj słužačcy Elen G. Uajt u jago knizie «Rannija tvory» i ŭ jago pieršym bačanni, apisvaje getuju situacyju nastupnym čynam: «jany straciłi z vačej i metu, i Isusie... Jany pagruziłisia ŭ biazbožny sviet i bołʹš ich nie było vidacʹ».

U drugoj głavie Knigi Byccia praročycca čas « sviatła », i gety razdzieł pačynajecca z asviačennia « siomaga dnia ». Jon zakančvajecca vieršam 25: « Adzin čałaviek i žonka jagonyja byłi gołyja, i nie saromiełisia ». Suviazʹ pamiž getymi dvuma temami pakazvaje, što adkryccio ich fizičnaj agolenasci budzie vynikam ułiku « grachu », jaki jany zrobiacʹ, i jaki, jak apisana ŭ 3-j knizie Byccia, takim čynam z'jaŭlajecca pryčynaj smiarotnaj duchoŭnaj agolenasci. Paraŭnoŭvajučy getaje vučennie z vučenniem « Łaadykii », my vyjaŭlajem, što subota asacyjujecca z « grachom », jaki robicʹ čałavieka « gołym ». U getym kančatkovym kantekscie praktykavannie suboty bołʹš nie z'jaŭlajecca dastatkovaj dla zachavannia łaski Chrysta, bo, prapanoŭvajučy svajo poŭnaje prarockaje sviatło aficyjnym advientysckim uładam pamiž 1982 i 1991 gadami, patreba Isusa Chrysta ŭzrasła, i jon choča, kab na gety raz, praz praktykavannie svajoj sviatoj suboty, vybrany, godny jago łaski, addaŭ svaju cikavascʹ, svoj čas, svajo žyccio i ŭsiu svaju dušu za svaje adkrycci, praročanyja ŭ Daniiła i Adkrycci ; ale taksama va ŭsioj adkrytaj Bibłii, jakaja składaje jago « dvuch sviedkaŭ » pavodle Adkryccia 11:3.

 

 

 

Božaje sviedčannie, dadzienaje na ziamłi

 

Njagledziačy na važnascʹ vizitu Boga da čałaviectva ŭ vobrazie Isusa Chrysta, my nie pavinny zabyvacʹ pra jago raniejšy vizit u časy Majsieja. Bo mienavita ŭ getym dalokim kantekscie Bog adkryŭ jamu pachodžannie ziamnoga vymiarennia. I jak adkryccio, dadzienaje Bogam, apaviadannie z knigi Byccia getak ža važnaje, jak i Adkryccio, adkrytaje apostału Janu. Forma, abranaja Bogam dla arganizacyi ziamnoga žyccia, pradkazvaje jago płan lubovi da stvarenniaŭ, jakim jon daje poŭnuju svabodu, kab jany magłi adkazacʹ na jago luboŭ i žycʹ z im viečna abo adkinucʹ jago i zniknucʹ u niebycci smierci, zgodna z umovami jago zbaŭčaj prapanovy.

Kałi Adam stvorany adzin, to, pa-pieršaje, geta tamu, što jon pradstaŭleny jak « vobraz Božy (Byc. 1:26-27)» u pošukach lubovi ad svabodnaga adpaviednika pa svaim vobrazie, bo ŭviesʹ čas jago minułaj viečnasci byŭ časam absalutnaj adzinoty. Geta stała dla jago nievynosnym da takoj stupieni, što jon byŭ gatovy niesci nastupstvy svabody, jakuju jon zbiraŭsia dacʹ svaim žyvym istotam. Stvarennie Jevy z adnago z rebraŭ Adama, pakułʹ jon pagružany ŭ son smierci, pradkazvaje stvarennie Jago Carkvy, Vybranaj, jakaja składajecca z Jago viernych vybrannikaŭ, pładoŭ, sabranych Jago adkuplenčaj smierciu ŭ Isusie Chryscie; geta apraŭdvaje rolu « pamočnicy », jakuju Bog prypisvaje žančynie, jakaja pajšła ad Jago i čyjo imia Jeva aznačaje « žyccio ». Vybranaja budzie « žycʹ » viečna, i na ziamłi jana maje pakłikannie prapanavacʹ Bogu svaju « dapamogu », supracoŭničacʹ pa-čałaviečy ŭ reałizacyi Jago prajekta, metaj jakoga z'jaŭlajecca ŭstalavannie daskanałaj lubovi, jakaja ŭzajemadziejničaje i nie maje prablem u Jago viečnych susvietach.

Grech niepasłušenstva ŭvachodzicʹ u čałaviectva praz Jevu, geta značycʹ praz simvał « žančyny », Jago vybrannicy, jakija atrymajucʹ u spadčynu gety pieršarodny grech. Taksama, jak i Adam, z lubovi da Jevy, u Isusie Chryscie Bog stanovicca čałaviekam, kab padziałicʹ i paniesci zamiest svajoj Vybranicy smiarotnaje pakarannie, jakoga zasługoŭvajucʹ jaje grachi. Takim čynam, gistoryja Knigi Byccia — geta i gistaryčnaje sviedčannie, jakoje raskryvaje naša pachodžannie i jago abstaviny, i prarockaje sviedčannie, jakoje raskryvaje zbaŭčy pryncyp viałikaga lubiačaga płana ŭsiemagutnaga Boga-stvarałʹnika.

Pasla pieršych šasci dzion stvarennia, zgadanych u Knizie Byccia 1, šasci dzion, jakija pradkazvajucʹ šescʹ tysiač gadoŭ, adviedzienych Bogam dla vybaru ziamnych vybranych, u Knizie Byccia 2, pad vobrazam viečnaj suboty, adkryjecca nieabmiežavany siomy dzienʹ, kab vitacʹ vyprabavanych i vybranych vybranych.

Bog z samaga pačatku viedaŭ vynik svajgo płana, imiony svaich vybrannikaŭ, jakija z'javiacca na praciagu šasci tysiač gadoŭ. Jon mieŭ usiu ŭładu i paŭnamoctvy sudzicʹ i zniščacʹ buntaŭłivych aniołaŭ, nie stvarajučy našaga ziamnoga vymiarennia. Ale mienavita tamu, što jon pavažaje svaich stvarenniaŭ, jakija lubiacʹ jago i jakich lubicʹ jon, jon arganizuje ŭsieagułʹnuju demanstracyju na ziamłi, stvoranaj dla getaj mety.

Bog uzvyšaje pryncyp praŭdy vyšej za ŭsio. Jak abvieščana ŭ Psałmie 51:6, Isus vyznačaje svaich vybrannikaŭ jak « narodžanych znoŭ », geta značycʹ «narodžanych ad praŭdy», kab jany magłi bycʹ padobnyja da standartu boskaj praŭdy. Zgodna z Janam 18:37, jon sam pryjšoŭ, kab « zasviedčycʹ pra praŭdu » i pradstaŭlaje siabie ŭ Adkrycci 3:14 jak « Praŭdzivy ». Getaje ŭzvyšennie i prasłaŭlennie pryncypu praŭdy znachodzicca ŭ absalutnaj supiarečnasci z pryncypam chłusni, i abodva pryncypy prymajucʹ roznyja formy. Pryncyp chłusni pastajanna spakušaŭ žycharoŭ ziamłi na praciagu ŭsioj jaje gistoryi. U sučasny čas chłusnia stała normaj isnavannia. Jana prymajecca pad terminam «blef» u kamiercyjnym duchu, ale tym nie mienš jana z'jaŭlajecca pładom d'jabła, « bacʹki chłusni » pavodle Jana 8:44. Na rełigijnym uzroŭni chłusnia prajaŭlajecca ŭ vygladzie šmatłikich rełigijnych padrobak, jakija adroznivajucca ŭ zaležnasci ad ludziej i miescaŭ na ziamłi. I sama chryscijanskaja viera stała daskanałym vobrazam «błytaniny» (= Vaviłonskaj viežy), nastołʹki šmatłikija jaje ciomnyja padrobki.

Chłusnia vykładajecca navukovym čynam. Tamu što, nasupierak svajmu aŭtarytarnamu padychodu, navukovaja dumka nie zdołʹnaja dacʹ reałʹnych dokazaŭ svaich evalucyjnych teoryj vidaŭ i miłʹjonaŭ i miłʹjardaŭ gadoŭ, jakija jaje navukoŭcy prypisvajucʹ isnavanniu Zjamłi. U adrozniennie ad getaj navukovaj dumki, sviedčannie Boga-Tvorcy prapanuje šmat dokazaŭ jago reałʹnasci, tamu što gistoryja Zjamłi sviedčycʹ pra jago dziejanni, pieršym prykładam jakich z'jaŭlajecca patop, pacvierdžany najaŭnasciu marskich vykapniaŭ na raŭninach i navat na viaršyniach samych vysokich gor ziamłi. Da getaga pryrodnaga sviedčannia dadajecca sviedčannie, pakinutaje čałaviečaj gistoryjaj, žycciom Noja, žycciom Abragama, vyzvalenniem gabrejaŭ z jegipieckaga rabstva i naradženniem gabrejskaga naroda, žyvymi sviedkami jago gistoryi da kanca svietu; joscʹ taksama sviedčanni vidavočcaŭ apostałaŭ Isusa Chrysta, jakija byłi sviedkami jago cudaŭ, jago raspiaccia i jago ŭvaskrasiennia; da takoj stupieni, što strach smierci pakinuŭ ich, i jany pajšłi pa šlachu mučanictva, svajgo Nastaŭnika i svajgo Uzoru Isusa z Nazaretu.

Uspaminajučy słova «mučanictva», ja mušu dacʹ tłumačennie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaŭvaga: nie błytajcie pakutnictva z pakaranniem

 

Getyja dzvie rečy majucʹ adnołʹkavy zniešni vyglad i tamu ich logka zbłytacʹ. Adnak getaja błytanina maje sur'joznyja nastupstvy, bo pakarannie ryzykuje bycʹ prypisanym sapraŭdnamu vybranniku Boga, i naadvarot, dziciaci d'jabła možna prypisacʹ viełʹmi padmanłivaje mučanictva za Boga. Takim čynam, kab jasna bačycʹ, my pavinny ŭłičvacʹ nastupny anałiz, jaki pačynajecca z getaga pryncypu; spačatku davajcie zadadzimsia pytanniem: što takoje mučanictva? Geta słova pachodzicʹ ad grečaskaga «martus», što aznačaje: sviedka. Chto taki sviedka? Geta toj, chto vierna paviedamlaje ci nie paviedamlaje pra toje, što jon bačyŭ, čuŭ ci razumieŭ pa peŭnaj temie. Tema, jakaja nas tut cikavicʹ, rełigijnaja, ale siarod tych, chto sviedčycʹ za Boga, joscʹ sapraŭdnyja i iłžyvyja sviedki. Bjezumoŭna, što sam Bog robicʹ roznicu pamiž imi. Praŭda viadomaja jamu, i jon dabrasłaŭlaje jaje, tamu što, sa svajgo boku, gety sapraŭdny sviedka imkniecca bycʹ viernym, praktykujučy na « spravach » usiu svaju adkrytuju praŭdu, i jon praciagvaje geta rabicʹ da pryniaccia smierci. I getaja smiercʹ — sapraŭdnaje mučanictva, bo žyccio, prapanavanaje smierci, adpaviadała standartu sviatasci, patrabavanamu Bogam dla Jago času. Kałi prapanavanaje žyccio nie adpaviadaje getamu standartu, to geta nie mučanictva, a pakarannie, jakoje traplaje ŭ žyvuju istotu, addanuju d'jabłu na zniščennie, bo jana nie atrymłivaje abarony i błagasłaŭlennia Boga. U zaležnasci ad adpaviednasci standartu praŭdy, patrabavanamu Bogam dla kožnaga času, identyfikacyja «mučanictva» budzie gruntavacca na našym viedanni boskaga suda, adkrytaga ŭ Jago praroctvach, jakija nakiravany na čas kanca; što z'jaŭlajecca metaj i pradmietam getaj pracy.

 

Važna razumiecʹ, što praŭda nie maje siły pieraŭtvarycʹ buntarski rozum; dosvied pieršaga stvoranaga anioła, pryznačanaga Bogam, Satany, pasla jago paŭstannia, dakazvaje geta. Praŭda — geta pryncyp, da jakoga naturałʹnym čynam buducʹ adčuvacʹ pryciagniennie vybranyja, tyja, chto lubicʹ jaje i gatovy zmagacca razam z Bogam u Isusie Chryscie supracʹ chłusni, jakaja joj škodzicʹ.

U zaklučennie, Božaje Adkryccio pastupova budujecca na praciagu šasci tysiač gadoŭ vopytu i sviedčanniaŭ, pieražytych u najlepšych i najgoršych umovach. Čas u šescʹ tysiač gadoŭ moža zdacca karotkim, ale dla čałavieka, jaki sapraŭdy cikavicca tołʹki gadami ŭłasnaga žyccia, geta na samoj spravie dastatkova doŭgi čas, kab dazvołicʹ Bogu rasciagnucʹ na stagoddzi, a dakładniej, na šescʹ tysiač gadoŭ, roznyja etapy dasiagniennia svajgo głabałʹnaga prajekta. Vyklučna ŭ Isusie Chryscie Bog daje svaim vybrannikam apošniaga času, adnosna svaich tajamnic i svaich spraŭ, jasnaje razumiennie, pryznačanaje dla getaga apošniaga času.

 

 

 

 

 

 

 

Byccio: važny praročy dajdžest

 

U takim razumienni apaviadannie Knigi Byccia daje asnoŭnyja klučy da biblejskich praroctvaŭ Daniiła i Adkryccia; i biez getych klučoŭ geta razumiennie niemagčymaje. Getyja rečy buducʹ uzgadvacca pry nieabchodnasci padčas praročaga vyvučennia, ale adgetułʹ nieabchodna viedacʹ, što słovy « biezdanʹ, mora, ziamla, žančyna » buducʹ nosʹbitami kankretnaj idei boskaj dumki ŭ Jago adkrycci «Adkryccio». Jany zviazany z tryma pasladoŭnymi etapami ziamnoga stvarennia. « Bjezdanʹ » abaznačaje płanietu Zjamla, całkam pakrytuju vadoj biez žyccia. Zatym, na drugi dzienʹ, dzienʹ padziełu stychij, « mora », sinonim i simvał smierci, na piaty dzienʹ budzie zasielena tołʹki marskimi žyviołami ; jago asiaroddzie varožaje dla čałavieka, stvoranaga dla dychannia pavietram. « Zjamla » vychodzicʹ z « mora » i taksama budzie zasielena na piaty dzienʹ žyviołami i, narešcie, na šosty dzienʹ, « čałaviekam, stvoranym pa vobrazu Božamu », i « žančynaj », jakaja budzie stvorana na adnym z rebraŭ mužčyny. Razam mužčyna i žančyna začnucʹ dvuch dziaciej. Pjeršy « Aviełʹ », typ duchoŭnaga vybrannika ( Aviełʹ = Ajciec joscʹ Bog), budzie zabity reŭnasciu svaim starejšym « Kainam », typam płotskaga, materyjałistyčnaga čałavieka (= nabyccio), tym samym pradkazvajučy los typu vybrannika, Isusa Chrysta i jago vybrannikaŭ, jakija buducʹ pakutavacʹ i pamrucʹ jak mučaniki z-za «Kainaŭ», gabrejaŭ, katołikaŭ i pratestantaŭ, usich «gandlaroŭ chrama», čyja pasladoŭnaja i agresiŭnaja reŭnascʹ demanstrujecca i ažycciaŭlajecca na praciagu ziamnoj gistoryi. Takim čynam, urok, dadzieny Ducham Božym, nastupny: z « biezdani » pasladoŭna vychodziacʹ « mora i ziamla» — simvały iłžyvych chryscijanskich rełigij, jakija viaducʹ da pagibiełi duš. Kab abaznačycʹ svoj vybrany schod, jon daje jamu słova « žančyna », jakoje, kałi jana viernaja svajmu Bogu, z'jaŭlajecca « Njaviestaj » «jagniaci » — vyjaŭlenčym simvałam Chrysta, pra jakoga pradkazvaŭ siabie słovam « čałaviek » ( Adam ). Kałi jana niaviernaja, jana zastajecca « žančynaj », ale prymaje vobraz « prastytutki ». Usio geta budzie pacvierdžana ŭ padrabiaznym dasledavanni, pradstaŭlenym u getaj pracy, i ich žycciova važnaje značennie stanie vidavočnym. Vy možacie logka zrazumiecʹ, što ŭ 2020 godzie padziei, pradkazanyja ŭ praroctvach Daniiła i Adkryccia, u bołʹšasci svajoj užo spraŭdziłisia ŭ gistoryi, i jany viadomyja ludziam. Ale jany nie byłi identyfikavany ŭ duchoŭnaj rołi, jakuju im daŭ Bog. Gistoryki zapisvajucʹ gistaryčnyja fakty, ale tołʹki Božyja praroki mogucʹ ich interpretavacʹ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vjera i niavier'je

 

Pa svajoj pryrodzie ludzi, z samaga pačatku svajgo isnavannia, z'jaŭlajucca viernikami. Ale viera — geta nie viera. Čałaviek zaŭsiody vieryŭ u isnavannie Boga ci bažastvoŭ, vyšejšych duchaŭ, jakim jon pavinien słužycʹ i dagadžacʹ, kab nie ciarpiecʹ škody ad ich gnievu. Geta naturałʹnaja viera praciagvałasia sa stagoddzia ŭ stagoddzie i z tysiačagoddziaŭ u tysiačagoddzi až da sučasnasci, kałi navukovyja adkrycci avałodałi mozgam zachodniaga čałavieka, jaki z tych časoŭ staŭ niedavierłivym i niavierujučym. Zaŭvažym, što getaja zmiena ŭ asnoŭnym charaktaryzuje narody chryscijanskaga pachodžannia. Tamu što ŭ toj ža čas na Uschodzie, Dalokim Uschodzie i ŭ Afrycy zachavałisia vieravanni ŭ niabačnych duchaŭ. Geta možna rastłumačycʹ zvyšnaturałʹnymi prajavami, jakija nazirałi narody, što praktykujucʹ getyja rełigijnyja abrady. U Afrycy vidavočnyja dokazy isnavannia niabačnych duchaŭ zabaraniajucʹ niedavier. Ale getyja narody nie viedajucʹ, što duchi, jakija magutna prajaŭlajucca siarod ich, na samoj spravie z'jaŭlajucca demaničnymi duchami, adkinutymi Bogam, jaki stvaryŭ usio žyccio, i asudžanymi na smiercʹ z adterminoŭkaj. Getyja narody nie niavierujučyja i nie niavierujučyja, jak zachodniki, ale vynik toj samy, bo jany słužacʹ demanam, jakija spakušajucʹ ich i trymajucʹ pad svaim tyraničnym panavanniem. Ich rełigijnascʹ naležycʹ da idałapakłonnickaga paganskaga typu, jaki charaktaryzuje čałaviectva z samaga jago pačatku; Jeva była jago pieršaj achviaraj.

Na Zachadzie niavier'je — geta sapraŭdy plon vybaru, bo mała chto nie viedaje svajgo chryscijanskaga pachodžannia; i siarod abaroncaŭ respubłikanskaj svabody joscʹ ludzi, jakija cytujucʹ słovy sa Sviatoj Bibłii, tym samym sviedčačy, što jany nie viedajucʹ pra jaje isnavannie. Jany viedajucʹ pra słaŭnyja fakty, jakija jana sviedčycʹ pra Boga, i ŭsio ž jany vyrašajucʹ nie ŭłičvacʹ ich. Mjenavita gety typ niavier'ja Duch nazyvaje niavier'jem i jaki z'jaŭlajecca absalutnym buntarskim supraciŭlenniem sapraŭdnaj viery. Bo kałi jon ułičvaje dokazy, jakija žyccio daje jamu pa ŭsioj ziamłi i asabłiva ŭ zvyšnaturałʹnych prajavach afrykanskich narodaŭ, čałaviek nie maje magčymasci apraŭdacʹ svajo niavier'je. Tamu zvyšnaturałʹnyja dziejanni, jakija zdziajsniajucʹ demany, asudžajucʹ zachodniaje niavier'je. Bog-Tvorca taksama daje dokazy svajgo isnavannia, dziejničajučy z siłaj praz z'javy, stvoranyja pryrodaj, jakaja jamu padparadkoŭvajecca; ziemlatrusy, vyviarženni vułkanaŭ, razburałʹnyja pryłiŭnyja chvałi, smiarotnyja epidemii, ale ŭsio geta ciapier atrymłivaje navukovyja tłumačenni, jakija maskirujucʹ i zniščajucʹ boskaje pachodžannie. Da voka, getaga viałikaga voraga viery, dadajecca navukovaje tłumačennie, jakoje pierakonvaje čałaviečy mozg i adnačasova padbadziorvaje jago ŭ vybary, jaki viadzie jago da pagibiełi.

Čago Bog čakaje ad svaich stvarenniaŭ? Jon abiare z ich tych, chto ŭchvalaje Jago ŭjaŭlenni pra žyccio, geta značycʹ tych, chto padzialaje Jago dumki. Vjera budzie srodkam, ale nie metaj. Vosʹ čamu « viera biez spraŭ », jakuju jana pavinna niesci, u Jak. 2:17 nazyvajecca « miortvaj ». Bo kałi isnuje sapraŭdnaja viera, isnuje i fałʹšyvaja viera. Praŭda i fałʹš majucʹ viałikaje značennie, i Bogu logka vyznačycʹ pasłuchmianascʹ, kab adroznicʹ jaje ad niepasłuchmianasci. U lubym vypadku, Jon zastajecca adzinym suddzioj, čyjo mierkavannie vyrašycʹ viečnuju budučyniu kožnaga z Jago stvarenniaŭ , bo meta Jago vybaru ŭnikałʹnaja, a Jago prapanova viečnaga žyccia atrymłivajecca vyklučna praz Isusa Chrysta. Pjerachod na ziamlu apraŭdany tołʹki tym, što prapanuje magčymascʹ getaga vybaru viečnych vybrannikaŭ. Vjera — geta nie płod viełizarnych namaganniaŭ i achviar, a naturałʹny stan, atrymany ci nie atrymany istotaj ad naradžennia. Ale kałi jana isnuje, jana pavinna padsiłkoŭvacca Bogam, inakš jana pamiraje i znikaje.

Sapraŭdnaja viera — redkaja reč. Bo, nasupierak padmanłivamu aspiektu aficyjnaj chryscijanskaj rełigii, niedastatkova pastavicʹ kryž nad magiłaj istoty, kab joj adčyniłisia varoty niabiesnyja. I ja zviartaju na geta ŭvagu, tamu što, zdajecca, geta ignarujecca, skazaŭ Isus u Mc. 7:13-14: « Uvachodzʹcie vuzkaj bramaj, bo šyrokaja brama i prastorny šlach viadzie ŭ pagibiełʹ , i mnogija chodziacʹ joju ». Ale vuzkaja brama i vuzki šlach, što viadzie ŭ žyccio , i mała chto znachodzicʹ jago. » Getaje vučennie dalej pacviardžajecca ŭ Bibłii na prykładzie departacyi gabrejaŭ u Vaviłon, bo Bog łičycʹ godnymi svajgo abrannia tołʹki Daniiła i jago troch spadarožnikaŭ i piacʹ magutnych caroŭ; a taksama Jezekiila, jaki žyŭ u toj čas. Zatym my čytajem u Jezekiila. 14:13-20: « Synie čałaviečy, kałi jakaja kraina zgrašycʹ supracʹ Mjanie, učyniŭšy biezzakonnie, i Ja praciagnu na jaje ruku Maju, i złamaju ŭ joj chlebnuju padporu, i pašlu na jaje goład, i vynišču ŭ joj ludziej i žyviołu, i getyja try mužy, Noj, Daniił i Joŭ , buducʹ siarod jaje , dyk jany vyratujucʹ dušy svaje svajoj praviednasciu, kaža Gaspodzʹ, Gaspodzʹ. Kałi b Ja pasłaŭ na ziamlu dzikich zviaroŭ i spustošyŭ jaje, i jana b stała pustyniaj, i nichto nie mog by prajsci praz jaje praz ich, i getyja try mužy byłi b u joj, — žyvu Ja, kaža Gaspodzʹ Gaspodzʹ, — jany b nie vyratavałi ni synoŭ, ni dačok, a tołʹki jany byłi b vyratavany , i ziamla b stała pustyniaj. Abo kałi b Ja navioŭ mieč na getuju ziamlu i skazaŭ: «Mječ, kab prajšoŭ pa ziamłi», i vyniščyŭ by ŭ joj ludziej i žyviołu, i getyja try mužy byłi b u joj, — žyvu Ja, kaža Gaspodzʹ Gaspodzʹ, — jany b nie vyratavałi ni synoŭ, ni dačok, — ale tołʹki jany buducʹ vyratavany . Ałʹbo, kałi b Ja pasłaŭ na getuju ziamlu pošascʹ i vyłiŭ na jaje lutascʹ Maju pošasciu, kab vyniščycʹ u joj ad čałavieka da bydła, i byłi b u joj Noj, Daniił i Joŭ, — žyvu Ja, kaža Gaspodzʹ Bog, — dyk jany nie ŭratujucʹ ni synoŭ, ni dačok, ale tołʹki jany buducʹ vyratavany. — kaža Gaspodzʹ Bog, — jany nie ŭratujucʹ ni synoŭ, ni dačok, ale svajoj praviednasciu ŭratujucʹ dušy svaje. Takim čynam, my daviedvajemsia, što padčas patopu tołʹki Noj byŭ pryznany godnym vyratavannia siarod vasʹmi čałaviek, abaronienych kaŭčegam.

Isus taksama skazaŭ u Mc. 22:14: « Bo šmat pakłikanych, ale mała vybranych ». Pryčyna prosta tłumačycca vysokim uzroŭniem sviatasci, jakoga patrabuje Bog, jaki choča zaniacʹ pieršaje miesca ŭ našych sercach abo ničoga. Vynik getaga patrabavannia supiarečycʹ gumanistyčnamu myslenniu svietu, jaki stavicʹ čałavieka vyšej za ŭsio. Apostał Jakaŭ papiaredžvaŭ nas pra getuju apazicyju, kažučy: « Vy, pieralubcy! Ci nie viedajecie vy, što siabroŭstva sa svietam — geta varožascʹ z Bogam ? Dyk chto choča bycʹ siabram svietu, robicʹ siabie voragam Bogu » . Isus taksama kaža nam u Mc. 10:37: « Chto lubicʹ jago bacʹka ci maci bołʹš, čym ja nie varty Mjanie , i toj, chto lubicʹ jago syn ci dačka bołʹš, čym ja « nie varty Mjanie ». Takim čynam, kałi vy, jak i ja, zaprašajecie siabra adpaviadacʹ getamu rełigijnamu kryteryju, patrabavanamu Isusam Chrystom, nie zdziŭlajciesia, kałi jon nazavie vas fanatykam; geta toje, što zdaryłasia sa mnoj, i tady ja zrazumieŭ, što ŭ mianie tołʹki Isus jak sapraŭdny siabar ; Jon, « Praŭdzivy » z Adkryccia 3:7. Vas taksama nazavucʹ fundamientałistam, tamu što vy pakazvajecie siabie praviednym pierad Bogam, zakonnikam, tamu što vy lubicie i šanujecie svajoj pasłuchmianasciu Jago najsviaciejšy zakon. Geta budzie, častkova, čałaviečaja cana, jakuju treba zapłacicʹ, kab dagadzicʹ Gospadu Isusu, nastołʹki godnym našaga samaadmaŭlennia i našaj poŭnaj addanasci, jakich Jon patrabuje.

Vjera dazvalaje čałavieku atrymłivacʹ ad Boga jago tajemnyja dumki, pakułʹ nie adkryjecca maštab Jago viełizarnaga płana. I kab zrazumiecʹ Jago agułʹny płan, vybrany pavinien ułičvacʹ niabiesnaje žyccio aniołaŭ, jakoje papiaredničała ziamnomu dosviedu. Bo ŭ getym niabiesnym gramadstvie padzieł stvarenniaŭ i adbor dobrych aniołaŭ, viernych Bogu, nie ažycciaŭlałisia na viery ŭ raspiataga Chrysta abo na Jago admaŭlenni, jak geta budzie na ziamłi. Geta pacviardžaje, što na ŭniviersałʹnym uzroŭni raspiaccie Chrysta, jaki zastaŭsia biez grachu, z'jaŭlajecca dla Boga srodkam asudžennia d'jabła i jago pasladoŭnikaŭ, i što na ziamłi viera ŭ Isusa Chrysta ŭjaŭlaje saboj srodak, abrany Bogam, kab pakazacʹ luboŭ, jakuju Jon adčuvaje da svaich vybranych, jakija lubiacʹ i šanujucʹ Jago. Metaj getaj demanstracyi Jago poŭnaga samaadmaŭlennia było miecʹ magčymascʹ zakonna asudzicʹ na smiercʹ buntaŭłivych niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ, jakija nie padzialajucʹ Jago sensu isnavannia. A siarod svaich ziamnych stvarenniaŭ Jon vybiraje tych, chto prymaje Jago dumki, uchvalaje Jago dziejanni i mierkavanni, tamu što jany godnyja padziałicca z Im viečnasciu. U rešcie rešt, jon vyrašycʹ prablemu, stvoranuju svabodaj, dadzienaj usim jago niabiesnym i ziamnym stvarenniam, bo biez getaj svabody luboŭ da jago abranych stvarenniaŭ była b nikčemnaj i navat niemagčymaj. Sapraŭdy, biez svabody istota — geta nie bołʹš čym robat z aŭtamatyzavanymi pavodzinami. Ale canoj svabody ŭ rešcie rešt budzie zniščennie buntaŭničych niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ.

 

Geta dakazvaje, što viera nie gruntujecca na prostym: « Vjer u Gospada Isusa, i budzieš vyratavany ». Getyja biblejskija słovy zasnavanyja na tym, što maje na ŭvazie dziejasłoŭ «vierycʹ»: pasłuchmianascʹ boskim zakonam, što charaktaryzuje sapraŭdnuju vieru. Dla Boga meta — znajsci stvarenniaŭ, jakija słuchajucca Jago z lubovi. Jon znajšoŭ ich siarod niabiesnych aniołaŭ i siarod svaich ziamnych čałaviečych stvarenniaŭ; Jon vybraŭ ich i budzie praciagvacʹ vybiracʹ ich da kanca času łaski.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ježa dla patrebnaga času

 

Getak ža, jak čałaviečaje cieła patrabuje charčavannia, kab padoŭžycʹ svajo žyccio, viera, jakaja ŭznikaje ŭ jago duchu, taksama patrabuje duchoŭnaga charčavannia. Kožny čałaviek, usprymałʹny da prajavy lubovi, dadzienaj Bogam u Isusie Chryscie, adčuvaje žadannie zrabicʹ niešta dla Jago ŭ adkaz. Ale jak my možam zrabicʹ niešta, što padabajecca Jamu, kałi nie viedajem, čago Jon čakaje ad nas? Mjenavita adkaz na getaje pytannie budzie składacʹ charčavannie našaj viery. Bo « biez viery niemagčyma dagadzicʹ Bogu », pavodle Pasłannia da Gabrejaŭ 11:6. Ale getaja viera pavinna bycʹ žyvoj i pryjemnaj Jamu praz adpaviednascʹ Jago čakanniam. Bo Gaspodzʹ Bog Usiemagutny — jaje zaviaršałʹnik i Suddzia. Mnostva chryscijanskich viernikaŭ imknucca padtrymłivacʹ dobryja adnosiny z Bogam niabiesnym, ale getyja adnosiny zastajucca niemagčymymi, tamu što ich viera nie była naležnym čynam umacavana. Adkaz na getuju prablemu dadzieny nam u Jevangjełłi ad Matfieja 24 i 25. Isus zasiarodžvaje svajo vučennie na našych apošnich dniach, jakija nieŭzabavie papiaredničajucʹ času Jago drugoga z'jaŭlennia, na gety raz u słavie Jago boskasci. Jon apisvaje geta, pamnažajučy vobrazy ŭ prypaviesciach: prypaviescʹ pra smakoŭnicu ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 24:32-34; prypaviescʹ pra načnoga złodzieja ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 24:43-51; prypaviescʹ pra dziesiacʹ dzieŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 25:1-12; prypaviescʹ pra talenty ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 25:13-30; prypaviescʹ pra aviečak i kazłoŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 25:31-46. Sjarod getych prypaviesciaŭ zgadka pra « ježu » z'jaŭlajecca dvojčy: u prypaviesci pra načnoga złodzieja i ŭ prypaviesci pra aviečak i kazłoŭ, tamu što, niagledziačy na zniešni vyglad, kałi Isus kaža: « Ja byŭ gałodny, i vy dałi Mnie jesci », Jon gavorycʹ nam pra duchoŭnuju ježu, biez jakoj pamiraje viera čałavieka. « Bo nie chlebam adzinym budzie žycʹ čałaviek, ale ŭsiakim słovam, jakoje vychodzicʹ z vusnaŭ Božych » (Jevangjełle ad Matfieja 4:4). Ježa viery pryznačana dla tago, kab abaranicʹ jago ad « drugoj smierci » z Adkryccia 20, jakaja pazbaŭlaje jago prava žycʹ viečna.

U ramkach getaga razvažannia zviarnicie svoj pozirk i ŭvagu na getuju prypaviescʹ pra načnoga złodzieja:

V.42: « Tamu čuvajcie, bo nie viedajecie, u jaki dzienʹ pryjdzie Gaspodzʹ vaš ».

Tema viartannia Isusa Chrysta vyznačana, i jago «čakannie» vykłiča duchoŭnaje abudžennie ŭ Złučanych Štatach Paŭnočnaj Amieryki pamiž 1831 i 1844 gadami. Jana nazyvajecca «advientyzm», a sami ŭdziełʹniki getaga ruchu nazyvałisia svaimi sučasnikami terminam «advientysty»; słova, uziataje z łacinskaga «adventus», što aznačaje: pryšescie.

V.43: « Vjedajcie ž getaje: kałi b gaspadar domu viedaŭ, u jakuju načnuju vartu pryjdzie złodziej, dyk nie piłʹnavaŭ by i nie dazvołiŭ by padkapacʹ dom svoj ».

U getym vieršy « gaspadar doma » — geta vučanʹ, jaki čakaje viartannia Isusa, a « złodziej » adnosicca da samoga Isusa. Getym paraŭnanniem Isus pakazvaje nam pieravagu viedannia daty svajgo viartannia. Tamu Jon zakłikaje nas daviedacca pra geta, i naša prysłuchoŭvannie da Jago parad budzie abumoŭłivacʹ našy adnosiny z Im.

V.44: « Tamu i vy budzʹcie gatovyja, bo Syn Čałaviečy pryjdzie ŭ gadzinu, kałi vy nie čakajecie ».

Ja vypraviŭ budučy čas dziejasłovaŭ u getym vieršy, tamu što ŭ grečaskaj aryginale getyja dziejasłovy ŭ ciapierašnim časie. Sapraŭdy, getyja słovy Isus skazaŭ svaim vučniam-sučasnikam, jakija raspytvałi jago pra geta. Gaspodzʹ u čas kanca vykarystaje getuju «advientysckuju» temu, kab prasiejacʹ chryscijan, vypraboŭvajučy ich na prarockuju vieru; z getaj metaj jon pasladoŭna arganizuje ŭ časie čatyry «advientysckija» čakanni; kožny raz apraŭdanyja novym sviatłom, dadzienym Ducham, pieršyja try tyčacca prarockich tekstaŭ Daniiła i Adkryccia.

V.45: « Chto ž vierny i razumny sługa, jakoga gaspadar pastaviŭ nad svaimi damami, kab davacʹ im ježu ŭ svoj čas? »

Budzʹcie asciarožnyja, kab nie pamyłicca ŭ svaim mierkavanni, bo « ježa », pra jakuju idzie gavorka ŭ getym vieršy, zaraz pierad vašymi vačyma. Tak, mienavita gety dakumient, jakomu ja daŭ nazvu «Raskažycie mnie pra Daniiła i Adkryccio», składaje getuju duchoŭnuju « ježu », nieabchodnuju dla siłkavannia vašaj viery, bo jana prynosicʹ ad Isusa Chrysta ŭsie adkazy na pytanni, jakija vy možacie zakonna zadacʹ, i akramia getych adkazaŭ, niečakanyja adkrycci, takija jak sapraŭdnaja data viartannia Isusa Chrysta, jakaja abaviazvaje nas da viasny 2030 goda ŭ čacviortym i apošnim «advientysckim» «čakanni».

Pakołʹki gety vierš mianie asabista chvaluje, ja pradstaŭlaju gety dakumient jak plon majoj viernasci Bogu praŭdy i majoj razvažłivasci, bo nie chaču bycʹ znianacku pryšesciem Isusa Chrysta. Isus adkryvaje tut svoj płan adnosna času kanca. Jon padrychtavaŭ dla getaga času « ježu », prydatnuju dla siłkavannia viery Jago vybranych, jakija ŭ viernasci čakajucʹ Jago słaŭnaga viartannia. I getaja « ježa » prarockaja.

V.46: « Ščasłivy toj sługa, jakoga gaspadar jagony, pryjšoŭšy , znojdzie, što jon robicʹ tak! »

Tut pacviardžajecca kantekst jago słaŭnaga viartannia, geta kantekst čacviortaga «advientysckaga» čakannia. Zviazany sługa sapraŭdy ŭžo viełʹmi rady viedacʹ ab'jaŭlenuju dumku Boga, geta značycʹ Jago sud nad vieraj ludziej. Ale getaje błaženstva budzie raspaŭsiudžvacca i tyčycca ŭsich tych, chto, atrymaŭšy getaje apošniaje boskaje sviatło, u svaju čargu budzie raspaŭsiudžvacʹ jago i działicca im z vybranymi, raskidanymi pa ŭsioj ziamłi, da sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta.

V.47: « Sapraŭdy kažu vam, što jon pastavicʹ jago nad usioj majomasciu svajoj » .

Da Jago viartannia majomascʹ Gospada budzie tyčycca duchoŭnych kaštoŭnasciej. I sługa stanovicca dla Isusa zachavałʹnikam Jago duchoŭnaga skarbu; vyklučnym zachavałʹnikam Jago praroctvaŭ i Jago adkrytaga sviatła. Pasla pračytannia ŭsiago getaga dakumienta vy zmožacie ŭbačycʹ, što ja nie pierabołʹšvaju, nazyvajučy Jago biblejskaje prarockaje adkryccio «skarbam». Jak jašče jano magło b nazvacʹ adkryccio, jakoje abaraniaje ad « drugoj smierci » i adkryvaje šlach, jaki viadzie da viečnaga žyccia? Bo jano rassiejvaje i łikviduje magčymascʹ sumnievaŭ, fatałʹnych dla viery i zbaŭlennia.

V.48: « Ale kałi toj zły sługa skaža sam sabie: “Moj gaspadar marudzicʹ z prychodam ”»,

Žyccio, stvoranaje Bogam, maje dvajkovy typ. Usio maje svaju absalutnuju supracʹległascʹ. I Bog daŭ ludziam dva šlachi, dva sposaby rabicʹ svoj vybar: žyccio i dabro, smiercʹ i zło; dobraje ziernie i kukałʹ; aviečki i kazioł , sviatło i ciemra . U getym vieršy Duch nacełʹvajecca na złoga sługu, ale tym nie mienš sługu, što abaznačaje fałʹšyvuju vieru, nie padsiłkoŭvanuju Bogam, i, pierš za ŭsio, fałʹšyvuju chryscijanskuju vieru, jakaja ŭ kančatkovym vyniku dasiagaje i tyčycca samoj advientysckaj viery ŭ naš apošni čas. Bołʹš nie atrymłivajučy sviatła ad Isusa Chrysta, tamu što jon admoviŭsia ad tago, što było pradstaŭlena jamu pamiž 1982 i 1991 gadami i što abviaščała jago pryšescie ŭ 1994 godzie, gety advientyzm tam prynosicʹ plon biazbožnasci, jaki pryvioŭ da vypramienʹvannia pasłanca Božaga ŭ łistapadzie 1991 goda. Zviarnicie ŭvagu, što Isus adkryvaje schavanyja dumki serca: « jaki kaža ŭ sabie ». Bo zniešni vyglad rełigijnych pavodzin nadzvyčaj padmanłivy; rełigijny farmałizm zamianiaje sapraŭdnuju žyvuju vieru, poŭnuju rupłivasci da praŭdy.

V.49: «… kałi jon pačnie bicʹ svaich tavaryšaŭ, kałi budzie jesci i picʹ z p'janicami » ,

Vobraz u getym miescy krychu pradkazałʹny, ale vypramienʹvannie vyrazna adlustroŭvaje ŭ mirnyja časy supraciŭ i baracʹbu, jakija vyjaŭlajucʹ i papiaredničajucʹ reałʹnamu pierasledu, jaki pryjdzie; geta tołʹki pytannie času. Z 1995 goda instytucyjny advientyzm «jescʹ i p'je z p'janicami » da takoj stupieni, što jon zaklučyŭ sajuz z pratestantami i katołikami, ustupiŭšy ŭ ekumieničny sajuz. Bo ŭ Adkrycci 17:2, nakiravaŭšysia supracʹ katałickaj viery pad nazvaj « Vjałiki Vaviłon » i pratestanckaj viery pad nazvaj « ziamla », Duch kaža: « Z joj cary ziamnyja błudadziejałi, i žychary ziamłi piłi vino jaje błudu». napiŭsia ».

V.50: « …pryjdzie gaspadar tago sługi ŭ dzienʹ, kałi jon nie čakaje, i ŭ gadzinu, u jakuju nie viedaje ».

Nastupstvam adchilennia sviatła adnosna treciaga advientysckaga čakannia i daty 1994 goda ŭ rešcie rešt z'jaŭlajecca niaviedannie času sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta, abo čacviortaga advientysckaga čakannia boskaga płana. Geta niaviedannie z'jaŭlajecca vynikam razryvu adnosin z Isusam Chrystom, tamu my možam zrabicʹ nastupnuju vysnovu: advientysty, jakija apynułisia ŭ getaj tragičnaj situacyi, bołʹš nie z'jaŭlajucca ŭ vačach Boga, abo, pavodle Jago mierkavannia, «advientystami».

V.51: « …jon razarvie jago na kavałki i dascʹ jamu dolu z kryvadušnikami ; tam budzie płač i skrygat zuboŭ » .

Gety vobraz adlustroŭvaje gnieŭ, jaki Bog abryniecca na fałʹšyvych sług, što zdradziłi Jamu. Ja zaŭvažaju ŭ getym vieršy termin « kryvadušniki », jakim Duch abaznačaje fałʹšyvych chryscijan u Dan. 11:34, ale dla razumiennia kantekstu času, na jaki spasyłajecca praroctva, nieabchodna bołʹš šyrokaje tłumačennie, jakoje ŭklučaje vieršy 33 i 35: « I mudryja siarod ich nastaviacʹ mnogich. Adny zaginucʹ na čas ad mieča i połymia, ad pałonu i ad rabavannia. U toj čas, kałi jany ŭpaducʹ, im budzie dapamoga nieviałikaja, i mnogija...» dałučycca da ich u kryvadušnasci . Njekatoryja z mudracoŭ upaducʹ, kab jany magłi bycʹ ačyščany, vybieleny i vyčyščany da kanca času , bo jon nie nastanie da pryznačanaga času. Takim čynam, « zły sługa » — geta toj, chto zdradžvaje čakanniu Boga, svajgo Gospada, i jon dałučajecca « da kanca času » da łagjera « kryvadušnikaŭ ». Z getaga času jon padzialaje z imi gnieŭ Božy, jaki b'je ich da apošniaga suda, dzie jany buducʹ zniščany, pagłynuty « vozieram vogniennym », jakoje daje « druguju smiercʹ » kančatkovuju, zgodna z Ap. 20:15: « A chto nie byŭ zapisany ŭ knizie žyccia, byŭ kinuty ŭ voziera vogniennaje ».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Raskrytaja gistoryja sapraŭdnaj viery

 

Sapraŭdnaja viera

Šmat možna skazacʹ pra sapraŭdnuju vieru, ale ja ŭžo prapanuju gety aspiekt, jaki, na moj poglad, z'jaŭlajecca pryjarytetnym. Kožny, chto choča naładzicʹ adnosiny z Bogam, pavinien viedacʹ, što Jago ŭjaŭlennie pra žyccio na ziamłi i na niebie z'jaŭlajecca poŭnaj supracʹległasciu našaj sistemie, ustalavanaj na ziamłi, jakaja pabudavana na ganarłivych i złych dumkach, natchnionych d'jabłam; Jago voragam i Jago sapraŭdnymi vybrannikami. Isus daŭ nam srodki dla vyznačennia sapraŭdnaj viery: « Pa pładach paznajecie ich . Ci zbirajucʹ vinagrad z ciarnoŭniku, ci smokvy z astraŭka?» (Mc. 7:16)». Zychodziačy z getaga scviardžennia, budzʹcie ŭpeŭnienyja, što ŭsie tyja, chto prysvojvaje Jago imia i nie pradstaŭlaje Jago dabryni, Jago dapamogi, Jago samaadmaŭlennia, Jago duchu achviarnasci, Jago lubovi da praŭdy i Jago rupłivasci ŭ pasłuchmianasci zapaviedziam Božym, nikołi nie byłi i nikołi nie buducʹ Jago sługami; getamu vučycʹ nas 1 Kar. 13, vyznačajučy charyzmu sapraŭdnaj sviatasci; toje, što patrabujecca spraviadłivym sudom Boga: vierš 6: « jana nie radujecca z niespraviadłivasci, a radujecca z praŭdy» «.

Jak možna vierycʹ, što pierasledujemyja i ganiciełi sudziacca Bogam adnołʹkava? U čym padabienstva pamiž Isusam Chrystom, dobraachvotna raspiatym, i rymskaj papskaj inkvizicyjaj abo Žanam Kałʹvinam, jaki padviargaŭ mužčyn i žančyn katavanniam da samaj smierci? Kab ignaravacʹ roznicu, treba ignaravacʹ natchnionyja słovy biblejskich pisanniaŭ. Tak było da tago, jak Bibłija raspaŭsiudziłasia pa ŭsim sviecie, ale pakołʹki jana była dastupnaja paŭsiułʹ na ziamłi, jakija apraŭdanni mogucʹ apraŭdacʹ čałaviečyja pamyłki ŭ mierkavanni? Ich niama. Takim čynam, budučy boski gnieŭ budzie viełʹmi viałikim i niekantralujemym.

Try z pałovaj gady, na praciagu jakich Isus pracavaŭ u svaim ziamnym słuženni, adkryvajucca nam u Jevangjełlach, kab my magłi viedacʹ etałon sapraŭdnaj viery na dumku Boga; adziny, jaki maje značennie. Jago žyccio prapanujecca nam jak uzor; uzor, jaki my pavinny pierajmacʹ, kab bycʹ pryznanymi im jak jago vučni. Geta pryniaccie aznačaje, što my padzialajem jago ŭjaŭlennie pra viečnaje žyccio, jakoje jon prapanuje. Egaizm vygnany, jak i razburałʹnaja i razburałʹnaja gordascʹ. U viečnym žycci, prapanavanym tołʹki vybranym, pryznanym samim Isusam Chrystom, niama miesca dla žorstkasci i zła. Jago pavodziny byłi mirna revalucyjnymi, bo jon, Nastaŭnik i Gaspodzʹ, zrabiŭ siabie sługoj usich, apusciŭšysia da tago, što abmyŭ nogi svaim vučniam, kab nadacʹ kankretny sens svajmu asudženniu ganarłivych kaštoŭnasciej, jakija prajaŭlałi ganarłivyja kaštoŭnasci, jakija prajaŭlałi gabrejskija rełigijnyja łidery jago času; rečy, jakija dagetułʹ charaktaryzujucʹ gabrejskich i chryscijanskich rełigijnych łideraŭ sionnia. U absalutnaj supracʹległasci, etałon, adkryty ŭ Isusie Chryscie, z'jaŭlajecca etałonam viečnaga žyccia.

Pakazaŭšy svaim sługam, jak raspaznacʹ svaich voragaŭ, fałʹšyvych sług Božych, Isus Chrystos dziejničaŭ, kab vyratavacʹ ich dušy. I Jago abiacannie bycʹ da kanca svietu « siarod » svaich vybranych vykonvajecca i zaklučajecca ŭ tym, kab asviatlacʹ i abaraniacʹ ich na praciagu ŭsiago ich ziamnoga žyccia. Absalutnym kryteryjem sapraŭdnaj viery z'jaŭlajecca toje, što Bog zastajecca sa svaimi vybranymi. Jany nikołi nie pazbaŭlajucca Jago sviatła i Sviatoga Ducha. I kałi Bog adychodzicʹ, to geta tamu, što vybranyja bołʹš nie adno cełaje; ich duchoŭny status zmianiŭsia ŭ spraviadłivym sudzie Boga. Bo Jago sud prystasoŭvajecca da pavodzin čałavieka. Na indyviduałʹnym uzroŭni zmieny zastajucca magčymymi ŭ abodvuch napramkach: ad dabra da zła abo ad zła da dabra. Ale geta nie tak na kalektyŭnym uzroŭni rełigijnych grup i ŭstanoŭ, jakija zmianiajucca ad dabra da zła tołʹki tady, kałi nie prystasoŭvajucca da zmien, ustanoŭlenych Bogam. U svaim vučenni Isus kaža nam : « Nje moža dobraje dreva radzicʹ drennych pładoŭ, jak i drennaje dreva nie moža radzicʹ dobrych pładoŭ» (Mc. 7:18)». Takim čynam, jon daŭ nam zrazumiecʹ, što z-za svaich agidnych pładoŭ katałickaja rełigija — geta « drennaje dreva » i što jana, praz svaju iłžyvuju daktrynu, zastaniecca takoj, navat kałi, pazbaŭlenaja manarchičnaj padtrymki, pierastanie pierasledvacʹ ludziej. I toje ž samaje z angłikanskaj rełigijaj, stvoranaj Gjenrycham VIII, kab apraŭdacʹ jago pieraluby i złačynstvy; jakuju kaštoŭnascʹ moža dacʹ Bog jago naščadkam, pierajemnikam manarchaŭ? Geta taksama tyčycca kałʹvinisckaj pratestanckaj rełigii, bo gety zasnavałʹnik, Džon Kałʹvin, vykłikaŭ strach z-za reputacyi jago cviordasci charaktaru i šmatłikich pakaranniaŭ smierciu, jakija jon uzakoniŭ u svaim goradzie Ženievie, viełʹmi padobnym čynam da katałickich praktyk svajgo času, navat pieraŭzychodziačy ich. Gety pratestantyzm naŭrad ci spadabaŭsia b łagodnamu Gospadu Isusu Chrystu, i jago nijakim čynam niełʹga łičycʹ uzoram sapraŭdnaj viery. Geta nastołʹki praŭda, što ŭ svaim adkrycci, dadzienym Daniiłu, Bog ignaruje pratestanckuju Refarmacyju, achopłivajučy tołʹki papski režym 1260 gadoŭ i čas ustalavannia pasłanniaŭ advientyzmu siomaga dnia, nosʹbitaŭ boskich adkrytych iscin, z 1844 goda da kanca svietu, jaki nastupicʹ u 2030 godzie.

 

Gistaryčnyja demaničnyja rełigijnyja padrobki majucʹ aspiekty, padobnyja da madełi, zacvierdžanaj Bogam, ale jany nikołi nie dasiagajucʹ jaje. Sapraŭdnaja viera pastajanna siłkujecca Ducham Chrysta; fałʹšyvaja viera — nie. Sapraŭdnaja viera moža rastłumačycʹ tajamnicy boskich biblejskich praroctvaŭ; fałʹšyvaja viera — nie. U sviecie cyrkuluje mnostva interpretacyj praroctvaŭ, kožnaja z jakich bołʹš mudragjełistaja za papiaredniuju. U adrozniennie ad ich, maje interpretacyi atrymany vyklučna z cytat z Bibłii; tamu pasłannie dakładnaje, stabiłʹnaje, zviaznaje i adpaviadaje dumcy Boga, ad jakoj jano nikołi nie adychodzicʹ; i Usiemagutny kłapocicca pra geta.

 

 

 

 

 

 

 

 

Padrychtoŭčyja natatki da knigi Daniiła

 

 

Imia Daniił aznačaje «Bog — moj Suddzia». Vjedannie Božaga suda — geta pieršasnaja asnova viery, bo jano viadzie istotu da pasłuchmianasci Jago adkrytaj i zrazumiełaj vołi, adzinaj umovaj dla tago, kab bycʹ błagasłaŭlonym Im va ŭsie časy. Bog šukaje lubovi ad svaich stvarenniaŭ, jakija kankretyzujucʹ jaje i demanstrujucʹ praz svaju pasłuchmianuju vieru. Takim čynam, Božy sud adkryvajecca praz Jago praroctvy, jakija vykarystoŭvajucʹ simvały, jak u prypaviesci Isusa Chrysta. Božy sud upieršyniu adkryvajecca ŭ knizie Daniiła, ale jana tołʹki zakładvaje asnoŭnuju asnovu dla Jago suda nad chryscijanskaj rełigijnaj gistoryjaj, jakaja budzie padrabiazna raskryta ŭ knizie Adkryccia.

U knizie praroka Daniiła Bog adkryvaje mała, ale getaja kołʹkasnaja małascʹ maje viałikaje jakasnaje značennie, bo jana składaje asnovu agułʹnaga prarockaga Adkryccia. Architektary budynkaŭ viedajucʹ, nakołʹki vyrašałʹnaj i vyznačałʹnaj z'jaŭlajecca padrychtoŭka gleby dla budaŭnictva. U praroctvie getaja rola advodzicca adkrycciam, atrymanym prarokam Daniiłam. Sapraŭdy, kałi ich značenni vyrazna zrazumiełyja, Bog dasiagaje dvajnoj mety : dakazacʹ svajo isnavannie i dacʹ svaim vybrannikam klučy da razumiennia pasłannia, pieradadzienaga Ducham. Tym nie mienš, u getaj «małoj» znachodziacʹ: ab'javu pra pierajemnascʹ čatyroch univiersałʹnych daminantnych impieryj z časoŭ Daniiła (Dan. 2, 7 i 8); aficyjnaje datavannie ziamnoga słužennia Isusa Chrysta (Dan. 9); ab'javu pra chryscijanskaje adstupnictva ŭ 321 godzie (Dan. 8), papskaje praŭlennie praciagłasciu 1260 gadoŭ pamiž 538 i 1798 gadami (Dan. 7 i 8); i «advientyscki» sajuz (Dan. 8 i 12) z 1843 goda (da 2030 goda). Da getaga ja dadaju Dan. 11, jaki, jak my ŭbačym, raskryvaje formu i evalucyju kančatkovaj ziamnoj jadziernaj susvietnaj vajny, jakaja jašče maje adbycca da słaŭnaga viartannia Boga Zbaŭcy.

Gaspodzʹ Isus Chrystos niaŭłoŭna ŭzgadaŭ imia Daniiła, kab nagadacʹ nam pra jago važnascʹ dla novaga zapavietu. « Tamu, kałi ŭbačycie agidu spustašennia, pra jakuju kazaŭ prarok Daniił , što staicʹ na sviatym miescy, chto čytaje, niachaj razumieje! » (Mc. 24:15)

 

Kałi Isus sviedčyŭ na karyscʹ Daniiła, to geta tamu, što Daniił atrymaŭ ad jago vučennie pra svajo pieršaje pryšescie i svajo słaŭnaje viartannie bołʹš, čym chto-niebudzʹ inšy da jago. Kab maje słovy byłi jasna zrazumiełyja, nieabchodna viedacʹ, što Chrystos, jaki pryjšoŭ z niabiosaŭ, raniej pradstaviŭsia Daniiłu pad imiem « Michał » u Dan. 10:13-21, 12:3, i getaje imia pryniaŭ Isus Chrystos u Adkrycci 12:7. Getaje imia « Michał » bołʹš viadomaje ŭ svajoj łacinskaj katałickaj formie Mišełʹ, imia, dadzienaje znakamitamu goru Mon-Sjen-Mišełʹ u Bretonskaj Francyi. Kniga Daniiła dadaje łičbavyja detałi, jakija dazvalajucʹ nam daviedacca god jago pieršaga pryšescia. Ja taksama ŭdakładniaju, što imia « Michał » aznačaje: Chto padobny da Boga; a imia « Isus » pierakładajecca jak: JagveG ratuje. Abodva imia tyčacca viałikaga Boga-stvarałʹnika, pieršaje ŭ niabiesnym tytule, drugoje ŭ ziamnym.

Adkryccio budučyni pradstaŭlajecca nam jak šmat'jarusnaja budaŭničaja gułʹnia. U rannija časy kiniematografa dla stvarennia rełʹjefnych efiektaŭ u mułʹtfiłʹmach režysiory vykarystoŭvałi šklanyja płasciny, roznyja namalavanyja ŭzory jakich, nakładajučysia adzin na adnago, stvarałi šmat'jarusnuju vyjavu. Mjenavita tak i adbyvajecca z praroctvam, zadumanym Bogam.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Usio pačynajecca z Daniiła

 

KNIGA DANIIŁA

 

Vy, chto čytaje getuju knigu, viedajecie, što nieabmiežavany Usiemagutny Bog žyvy, chocʹ i chavajecca. Geta sviedčannie «praroka Daniiła » było napisana, kab pierakanacʹ vas u getym. Jano niasie piačatku sviedčannia staroga i novaga zapavietaŭ, tamu što Isus vykłikaŭ jago ŭ słovach, skiravanych da svaich vučniaŭ. Jago vopyt raskryvaje dziejannie getaga dobraga i spraviadłivaga Boga. I getaja kniga dazvalaje nam adkrycʹ dla siabie sud, jaki Bog vynosicʹ rełigijnaj gistoryi svajgo manateizmu, jaŭrejskaga ŭ pieršym zapaviecie, potym chryscijanskaga ŭ svaim novym zapaviecie, pabudavanym na kryvi, prałitaj Isusam Chrystom, 3 krasavika 30 goda jago ery. Chto moža lepš raskrycʹ Božy sud, čym « Daniił »? Jago imia aznačaje «Bog — moj suddzia». Gety žycciovy vopyt — nie bajki, a sviedčannie boskaga błagasłaŭlennia jago ŭzoru viernasci. Bog pradstaŭlaje jago siarod troch ludziej, jakich jon vyratuje ŭ niaščasci ŭ Jezekiiłi 14:14-20. Getyja try typy vybranych — « Noj, Daniił i Joŭ ». Božaje pasłannie jasna kaža nam, što navat u Isusie Chryscie, kałi my nie budziem padobnyja da getych uzoraŭ, dzviery zbaŭlennia zastanucca dla nas začynienymi. Getaje pasłannie pacviardžaje vuzki šlach, vuzkuju sciežku abo vuzkuju bramu, praz jakuju vybranyja pavinny prajsci, kab patrapicʹ u raj, zgodna z vučenniem Isusa Chrysta. Gistoryja « Daniiła » i jago troch spadarožnikaŭ pradstaŭlena nam jak uzor viernasci, jaki Bog ratuje ŭ časy biady.

Ale ŭ getaj gistoryi žyccia Daniiła joscʹ taksama gistoryja pra naviartannie troch magutnych caroŭ, jakich Bog zdoleŭ vyrvacʹ u d'jabła, jakomu jany pakłaniałisia ŭ poŭnym nievuctvie. Bog zrabiŭ getych impierataraŭ samymi magutnymi pradstaŭnikami svajoj spravy ŭ gistoryi čałaviectva, pieršymi, ale i apošnimi, tamu što getyja ŭzornyja ludzi znikłi b, a rełigija, kaštoŭnasci, marałʹnascʹ pastajanna zaniapadałi b. Dla Boga vyrvacʹ dušu — geta doŭgaja baracʹba, i vypadak cara « Navuchadanosara » — nadzvyčaj pakazałʹny prykład getaga. Jon pacviardžaje prypaviescʹ Isusa Chrysta, getaga « Dobrych Pastyraŭ », jaki pakidaje svoj statak, kab šukacʹ zgublenych aviečak.

 

 

 

 

 

Daniił 1

 

Dan 1:1  Na treci god vaładarannia Joakima, cara Judejskaga, pryjšoŭ Navuchadanosar, car Vaviłonski, da Jerusałima i abłažyŭ jago.

1a —     U treci god praŭlennia Joakima, cara Judejskaga

Kniažannie Joakima praciagvałasia 11 gadoŭ z 608 pa 597 god. 3-ci god u 605 godzie.

1b —     Navuchadanosar

Geta vaviłonski pierakład imia cara Navuchadanosara: «Nabu abaraniaje majgo starejšaga syna». Nabu — geta miesapatamski bog viedaŭ i pisʹmienstva. Užo vidavočna, što Bog maje namier viarnucʹ jamu getuju ŭładu nad viedami i pisʹmienstvam.

Dan 1:2 I addaŭ Gaspodzʹ u jago ruki Joakima, cara Judejskaga, i častku posudu doma Božaga. I Navuchadanosar zanios posud u ziamlu Senaar, u dom svajgo boga, i pakłaŭ jago ŭ skarbnicu svajgo boga.

2a —     Gaspodzʹ addaŭ u jago ruki Joakima, cara Judejskaga    

Pakinutaje Bogam gabrejskaga cara apraŭdana. 2 Par. 36:5: Joakimu było dvaccacʹ piacʹ gadoŭ, kałi jon pačaŭ vaładarycʹ, i adzinaccacʹ gadoŭ vaładaryŭ jon u Jerusałimie. Jon rabiŭ toje, što było nieŭgodna ŭ vačach Gospada Boga jagonaga .

2b —     Navuchadanosar adnios posud u ziamlu Šynaar, u dom svajgo boga, i pakłaŭ jago ŭ skarbnicu svajgo boga.

                Gety car — jazyčnik; jon nie viedaje sapraŭdnaga Boga, jakomu słužycʹ Izraiłʹ, ale jon kłapocicca pra toje, kab šanavacʹ svajgo boga: Bjeła. Pasla svajgo budučaga naviartannia jon budzie słužycʹ sapraŭdnamu Bogu Daniiła z takoj ža viernasciu.

Dan 1:3 Car zagadaŭ Asfienaz, načałʹniku svaich jeŭnuchaŭ, pryviesci niekatorych z synoŭ Izrailevych, z carskaga rodu i z viałʹmožaŭ,

Dan 1:4 junaki biez zagany, pryjemnyja ŭ vačach, mudryja, razumnyja i vučonyja, zdołʹnyja słužycʹ u carskim pałacy i vučycca łitaratury i movie chałdejaŭ.

4a —     Car Navuchadanosar vygladaje pryjaznym i razumnym, jon tołʹki imkniecca dapamagčy gabrejskim dzieciam paspiachova integravacca ŭ jago gramadstva i jago kaštoŭnasci.

Dan 1:5 I pryznačyŭ im štodzionnuju dolu z ježy, jakaja była na jago stale, i z vina, jakoje jon piŭ, kab utrymłivacʹ ich try gady, kab pasla getaga jany słužyłi caru.

5a —     Dobryja namiery cara vidavočnyja. Jon dziełicca z junakami tym, što prapanuje sam, ad svaich bagoŭ da ježy.

Dan 1:6 I siarod ich byłi z synoŭ Judy: Daniił, Ananija, Misaił i Azaryja.

6a —     Z usich maładych gabrejaŭ, jakich pryviałi ŭ Vaviłon, tołʹki čacviora prademanstrujucʹ uzornuju viernascʹ. Padziei, jakija adbuducca pasla getaga, arganizavany Bogam, kab pakazacʹ roznicu ŭ pładach, jakija prynosiacʹ tyja, chto słužycʹ jamu i kago jon dabrasłaŭlaje, i tyja, chto nie słužycʹ jamu i kago jon ignaruje.

Dan 1:7 I nazvaŭ im načałʹnik jeŭnuchaŭ imiony: Daniiła — Vałtasar, Ananiju — Šadrach, Misaiła — Mišach, a Azaryju — Aŭdenago.

7a —     Getyja maładyja gabrei, jakija zgadžajucca nasicʹ paganskija imiony, naviazanyja pieramožcam, majucʹ agułʹny rozum. Prysvajennie imia — geta znak pieravagi i pryncyp, jakomu vučycʹ sapraŭdny Bog. Byccio 2:19: I Gaspodzʹ Bog, Jaki stvaryŭ z ziamłi ŭsich žyvioł połʹnych i ŭsich ptušak niabiesnych, pryvioŭ ich da čałavieka, kab pagladziecʹ, jak jon ich nazavie; i jak čałaviek nazavie kožnuju žyvuju istotu, takoje i budzie imia.

7b —     Daniił «Bog — moj suddzia» pierajmienavany ŭ Vałtasara: «Bjeł abaronicʹ». Bjeł abaznačaje d'jabła, jakomu getyja paganskija narody, achviary demaničnych duchaŭ, słužyłi i šanavałi ŭ poŭnym nievuctvie.

                Imia Chananija, «miłascʹ abo dadzienaja ad Jachve», stała «Šadrach», natchniony imiem Aku. Aku byŭ bogam miesiaca ŭ Vaviłonie.

                Misaił, «Chto joscʹ praviednascʹ Božaja», stanovicca Mjesacham, «jaki naležycʹ Aku».

                Azaryja, jaki «Dapamoga ci Asnova — Jachve», stanovicca «Abed-Njega», «Sługa Njega» , i vosʹ užo soniečny bog chałdejaŭ.

Dan 1:8 Daniił vyrašyŭ nie apaganʹvacʹ siabie carskaj ježaj i vinom, jakoje piŭ car, i paprasiŭ gałoŭnaga jeŭnucha nie apaganʹvacʹ siabie.

8a —     Nasicʹ paganskaje imia nie z'jaŭlajecca prablemaj, kałi čałaviek cierpicʹ parazu, ale apaganicʹ siabie da takoj stupieni, kab naniesci ganʹbu Bogu, — geta zanadta šmat prasicʹ. Vjernascʹ junakoŭ prymušaje ich ustrymłivacca ad carskich vinaŭ i straŭ, bo getyja rečy tradycyjna padnosiacca paganskim bažastvam, jakich šanujucʹ u Vaviłonie. Ich maładoscʹ niaspiełaja, i jany jašče nie razvažajucʹ tak, jak Pavieł, vierny sviedka Chrysta, jaki łičycʹ iłžyvych bažastvaŭ ničym (Rym. 14; 1 Kar. 8). Ale, bajučysia šakavacʹ słabych u viery, jon pastupaje jak jany. Kałi jon pastupaje naadvarot, jon nie zdziajsniaje grachu, bo jago razvažanni zdarovyja. Bog asudžaje apaganʹvannie, učynienaje naŭmysna z poŭnym viedanniem i sumlenniem; u getym prykładzie — naŭmysny vybar šanavacʹ paganskich bagoŭ.

Dan 1:9 I daŭ Bog Daniiłu łasku i prychiłʹnascʹ u vačach načałʹnika jeŭnuchaŭ.

9a —     Vjera maładych ludziej prajaŭlajecca ŭ ich strachu nie dagadzicʹ Bogu; Jon moža ich dabrasłavicʹ.

Dan 1:10 Načałʹnik jeŭnuchaŭ skazaŭ Daniiłu: «Ja bajusia gaspadara majgo, cara, jaki vyznačyŭ tabie ježu i pitvo. Čamu jon bačycʹ tvoj tvar bołʹš panurym, čym tvary inšych junakoŭ tvajgo ŭzrostu? Ty chočaš pakazacʹ maju gałavu caru».

Dan 1:11 Tady Daniił skazaŭ caroŭniku, jakomu gałoŭny jeŭnuch daručyŭ Daniiła, Ananiju, Misaiła i Azaryju:

Dan 1:12 Vyprabuj svaich raboŭ dziesiacʹ dzion, i chaj jany daducʹ nam garodninu jesci i vadu picʹ;

Dan 1:13 Tady pagladzi na našy tvary i na tvary junakoŭ, jakija jaducʹ carskuju ježu, i zrabi sa svaimi sługami pavodle tago, što ŭbačyš.

Dan 1:14 I Jon daŭ im toje, čago jany prasiłi, i vypraboŭvaŭ ich dziesiacʹ dzion.

Dan 1:15 I praz dziesiacʹ dzion jany vygladałi lepšymi i bołʹš sytymi, čym usie junaki, jakija jełi carskuju ježu.

15a —   Možna praviesci duchoŭnaje paraŭnannie pamiž « dziesiacciu dniami » pieražyvanniaŭ Daniiła i jago troch spadarožnikaŭ i « dziesiacciu dniami » praročych gadoŭ pierasledu ŭ pasłanni « smirnskaj » epochi z Adkryccia 2:10. Sapraŭdy, u abodvuch vypadkach Bog adkryvaje schavany płod tych, chto nazyvaje siabie Jago pasladoŭnikami.

Dan 1:16 Akanom zabraŭ u ich ježu i vino i daŭ im garodninu.

16a —   Gety dosvied pakazvaje, jak Bog moža ŭzdziejničacʹ na rozumy ludziej, kab jany addavałi pieravagu Jago sługam pavodle Jago sviatoj vołi. Bo ryzyka, na jakuju pajšoŭ carski kiraŭnik, była viałikaj, i Bogu daviałosia ŭmiašacca, kab jon pryniaŭ prapanovy Daniiła. Dosvied viery — geta pospiech.

Dan 1:17 I daŭ Bog getym čatyrom junakam viedy i razumiennie va ŭsich łitarach i mudrascʹ; i Daniił rastłumačyŭ usie vidziežy i sny.

17a —   Bog daŭ getym čatyrom junakam viedy, razumiennie va ŭsich łitarach i mudrascʹ

Usio — geta dar ad Gospada. Tyja, chto nie viedaje Jago, nie viedajucʹ, nakołʹki ad Jago zaležycʹ, ci razumnyja jany i mudryja, ci nievuckija i durnyja.

1 7 b-    i Daniił rastłumačyŭ usie bačanni i ŭsie sny.

Daniił, pieršy, chto prajaviŭ svaju viernascʹ, byŭ ušanavany Bogam, jaki daŭ jamu dar praroctva. Geta było sviedčannie, jakoje jon daŭ u svoj čas viernamu Iosifu, pałonnamu jegipcianam. Sjarod Božych prapanovaŭ Sałamon taksama abraŭ mudrascʹ; i za gety vybar Bog daŭ jamu ŭsio astatniaje — słavu i bagaccie. Daniił, u svaju čargu, adčuje getaje ŭzvyšennie, pabudavanaje jago viernym Bogam.

Dan 1:18 U toj čas, kałi car pryznačyŭ ich pryviesci, načałʹnik jeŭnuchaŭ pastaviŭ ich pierad Navuchadanosaram.

Dan 1:19 I car razmaŭlaŭ z imi, i siarod usich maładych ludziej nie znajšłosia nikoga padobnaga da Daniiła, Ananii, Misaiła i Azaryi; i jany byłi pastaŭleny na słužbu da cara.

Dan 1:20 I va ŭsich spravach mudrasci i razumiennia, pra jakija pytaŭsia ŭ ich car, jon znajšoŭ ich u dziesiacʹ razoŭ lepšymi za ŭsich čaraŭnikoŭ i varažbitoŭ, jakija byłi va ŭsim jagonym carstvie.

20a —   Takim čynam, Bog pakazvaje « roznicu pamiž tymi, chto słužycʹ Jamu, i tymi, chto nie słužycʹ Jamu », što napisana ŭ Mał. 3:18. Imiony Daniiła i jago paplečnikaŭ uvojducʹ u sviedčannie Sviatoj Bibłii, tamu što ich prajavy viernasci buducʹ słužycʹ prykładam dla padbadziorvannia vybranych da kanca svietu.

Dan 1:21 Takim byŭ Daniił da pieršaga goda cara Kira.

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 2

 

 

Dan 2:1 Na drugi god vaładarannia Navuchadanosara Navuchadanosar sniŭ sny, i jagony duch byŭ niespakojny, i jon nie mog zasnucʹ.

1a —     Takim čynam, u — 604. Bog prajaŭlaje siabie ŭ rozumie cara.

Dan 2:2 Tady car pasłaŭ da vieščunoŭ, varažbitoŭ, čaradziejaŭ i chałdejaŭ, kab jany raskazałi jamu jagonyja sny. I jany pryjšłi i stałi pierad carom.

2a —     Zatym paganski car zviartajecca da ludziej, jakim jon dagetułʹ daviaraŭ, kožny z jakich z'jaŭlajecca spiecyjałistam u svajoj gałinie.

Dan 2:3 Car skazaŭ im: «Mnie sniŭsia son, i duch moj tryvožycʹ, i ja chaču viedacʹ, što geta za son».

3a —     Car skazaŭ: «Ja chaču viedacʹ gety son ; jon nie kaža pra jago značennie».

Dan 2:4 Chałdei adkazałi caru pa-aramiejsku: «Car, žyvi viečna! Raskažy svaim sługam, i my abviescim tłumačennie».

Dan 2:5 I skazaŭ car Chałdejam: «Mnie nieviadoma getaje słova; kałi vy nie raskažacie mnie snu i jago tłumačennia, dyk vas pasiakucʹ na kavałki, a damy vašy pieratvoracca ŭ gnoj.

5a —     Njepachisnascʹ karala i krajnija miery, jakija jon prymaje, vyklučnyja i natchnionyja Bogam, jaki stvaraje srodki, kab zniščycʹ paganskaje šarłatanstva i pakazacʹ svaju słavu praz svaich viernych sług.

Dan 2:6 Ale kałi ty raskažaš mnie son i jago tłumačennie, dyk atrymaješ ad mianie dary i ŭznagarody i viałikuju pašanu. Dyk raskažy mnie son i jago tłumačennie.

6a —     Getyja dary, padarunki i viałikija ŭšanavanni Bog rychtuje svaim viernym vybrannikam.

Dan 2:7 Jany adkazałi drugi raz: niachaj car raskaža svaim sługam son, i my ab'javim jago tłumačennie.

Dan 2:8 I zagavaryŭ car i skazaŭ: «Ja baču, što vy spiašajeciesia, bo bačycie, što getaja sprava prajšła mima mianie».

8a —     Car prosicʹ svaich mudracoŭ pra toje, pra što nikołi nie pytałisia, i nie vykonvaje getaga.

Dan 2:9 Kałi vy nie raskažacie mnie son, dyk taki ž samy sud spascignie vas usich, bo vy rychtujeciesia kazacʹ mnie chłusniu i niapraŭdu, pakułʹ nie zmieniacca časy. Dyk raskažycie mnie son, i ja daviedajusia, ci zmožacie vy rastłumačycʹ jago mnie.

9a —     ty chočaš padrychtavacca kazacʹ mnie chłusniu i niapraŭdu, čakajučy zmienaŭ

                Mjenavita na getym pryncypie da kanca svietu ŭzbagačajucca ŭsie iłžeprazorcy i varažbity.

9b —     Dyk vosʹ, raskažy mnie son, i ja daviedajusia, ci zmožaš ty dacʹ mnie jago tłumačennie.

                Upieršyniu geta łagičnaje razvažannie prajaŭlajecca ŭ sviadomasci čałavieka. Šarłatany biez prablem kažucʹ svaim naiŭnym i zanadta davierłivym kłijentam usio, što zaŭgodna. Prosʹba karala vyjaŭlaje ich abmiežavanasci.

Dan 2:10 Chałdei adkazałi caru: «Njama nikoga na ziamłi, chto mog by skazacʹ, čago prosicʹ car. Nivodzin car, jaki b viałiki i magutny jon ni byŭ, nikołi nie prasiŭ takoga ŭ jakoga-niebudzʹ čaradzieja, varažbita ci chałdzieja».

10a —   Ich słovy praŭdzivyja, bo da tago času Bog nie ŭmiašaŭsia, kab vykrycʹ ich, kab jany zrazumiełi, što Jon — adziny Bog, i što ich paganskija bažastvy — geta ništo inšaje, jak ništo i idały, pabudavanyja rukami i rozumami ludziej, addadzienych demaničnymi duchami.

Dan 2:11 Cjažkaja prosʹba cara; nichto nie moža adkazacʹ caru, akramia bagoŭ, jakija nie žyvucʹ siarod ludziej.

11a —   Mudracy vykazvajucʹ tut biassprečnuju praŭdu. Ale, kažučy geta, jany pryznajucʹ, što nie majucʹ nijakich adnosin z bagami , u toj čas jak da ich uviesʹ čas zviartajucca padmanutyja ludzi, jakija dumajucʹ, što mogucʹ atrymacʹ adkazy ad schavanych bažastvoŭ praz ich. Vykłik, kinuty carom, vykryvaje ich. I kab dasiagnucʹ getaga, patrebna była niepradkazałʹnaja i biaskoncaja mudrascʹ sapraŭdnaga Boga, jakaja ŭžo ŭzniosła adkryłasia ŭ Sałamonie, getym majstry boskaj mudrasci.

Dan 2:12 Tady car razgnievaŭsia i viełʹmi raz'jušyŭsia i zagadaŭ zniščycʹ usich vaviłonskich mudracoŭ.

Dan 2:13 I abviasciłi prysud, i mudracoŭ pakarałi smierciu; i pačałi šukacʹ Daniiła i jagonych tavaryšaŭ, kab zagubicʹ ich.

13a —   Mjenavita pastaviŭšy svaich sług pierad smierciu, Bog uvaskrasicʹ ich u słavie razam z carom Navuchadanosaram. Getaja strategija pradkazvaje apošni dosvied advientysckaj viery, kałi vybranyja buducʹ čakacʹ smierci, pryznačanaj paŭstancami da peŭnaj daty. Ale tut znoŭ situacyja budzie advarotnaj, bo miortvymi buducʹ getyja paŭstancy, jakija zab'jucʹ adzin adnago, kałi magutny i pieramožny Chrystos z'javicca na niabiosach, kab sudzicʹ i asudzicʹ ich.

Dan 2:14 Tady Daniił razvažłiva i mudra skazaŭ Aryjochu, načałʹniku carskaj ciełaachoŭnaj, jaki vyjšaŭ zabivacʹ vaviłonskich mudracoŭ.

Dan 2:15 Tady jon adkazaŭ i skazaŭ Aryjochu, carskamu sapierniku: «Čamu carski prysud taki surovy?» Aryjoch rastłumačyŭ Daniiłu ŭsiu spravu.

Dan 2:16 I pajšoŭ Daniił da cara i paprasiŭ jago dacʹ jamu čas, kab jon mog rastłumačycʹ caru tłumačennie.

16a —   Daniił dziejničaje ŭ adpaviednasci sa svajoj pryrodaj i rełigijnym vopytam. Jon viedaje, što prarockija dary dadzieny jamu Bogam, na jakoga jon pryzvyčaiŭsia ŭsiu svaju davier. Daviedaŭšysia, pra što pytajecca car, jon viedaje, što ŭ Boga joscʹ adkazy, ale ci joscʹ u Jago vołi adkrycʹ ich jamu?

Dan 2:17 Tady Daniił pajšoŭ dadomu i skazaŭ Ananiju, Misaiłu i Azaryju, svaim tavaryšam,

17a —   Čacviora junakoŭ žyvucʹ u domie Daniiła. « Jany, jak ptuški, zbirajucca razam » i ŭvasablajucʹ saboj schod Božy. Jašče da Isusa Chrysta, « dzie dvoje ci troje zbirajucca ŭ imia Majo, tam Ja siarod ich », kaža Gaspodzʹ. Brackaja luboŭ ab'jadnoŭvaje getych maładych ludziej, jakija demanstrujucʹ cudoŭny duch sałidarnasci.

Dan 2:18 prasicʹ miłasernasci ŭ Boga niabiesnaga, kab Daniił i jago tavaryšy nie byłi zniščany razam z astatnimi vaviłonskimi mudracami.

18a —   Sutyknuŭšysia z takoj mocnaj pagrozaj dla svajgo žyccia, garačaja małitva i ščyry post — adzinaja zbroja vybranych. Jany viedajucʹ geta i buducʹ čakacʹ adkazu svajgo Boga, jaki ŭžo daŭ im stołʹki dokazaŭ svajoj lubovi. U kancy svietu apošnija vybranyja, na jakich budzie nakiravany prysud smierci, buducʹ dziejničacʹ getak ža.

Dan 2:19 Tady tajamnica adkryłasia Daniiłu ŭ načnym vidzienni, i Daniił prasłaviŭ Boga niabiesnaga.

19a —   Pa prosʹbie svaich vybrannikaŭ, vierny Bog tam, bo Jon arganizavaŭ vyprabavannie, kab zasviedčycʹ svaju viernascʹ dla Daniiła i jago troch spadarožnikaŭ; kab uzviesci ich na najvyšejšyja pasady ŭ carskim uradzie. Jon, vopyt za vopytam, zrobicʹ ich niezamiennymi dla getaga cara, jakoga jon paviadzie i, narešcie, naviernie. Getaje naviartannie budzie plonam viernych i biezdakornych pavodzin čatyroch maładych gabrejaŭ, asviečanych Bogam dla vyklučnaj misii.

Dan 2:20 Tady Daniił adkazaŭ i skazaŭ: «Chaj budzie imia Boga dabrasłavionaje navieki i navieki; mudrascʹ i siła naležacʹ Jamu».

20a —   Całkam apraŭdanaja pachvała, bo dokaz jago mudrasci ŭ getym dosviedzie niesumnienna prademanstravany. Jago siła dastaviła Joakima da Navuchadanosara i naviazała svaje idei ludziam, jakija pavinny byłi padtrymacʹ jago prajekt.

Dan 2:21 Jon zmianiaje časy i pory goda, skidaje caroŭ i stavicʹ novych, daje mudrascʹ mudrym i viedy tym, chto razumieje.

21a —   Gety vierš vyrazna vykazvaje ŭsie pryčyny viery ŭ Boga i dla Boga. Navuchadanosar u rešcie rešt navierniecca, kałi całkam usviadomicʹ geta.

Dan 2:22 Jon adkryvaje głybokaje i schavanaje i viedaje, što ŭ ciemry, i sviatło zastajecca z Im.

22a —   D'jabał moža taksama adkrycʹ toje, što głyboka i schavana, ale sviatła ŭ im niama. Jon robicʹ geta, kab spakusicʹ i adviarnucʹ ludziej ad sapraŭdnaga Boga, jaki, robiačy geta, dziejničaje, kab vyratavacʹ svaich vybrannikaŭ, adkryvajučy im smiarotnyja pastki, rasstaŭlenyja demanami, asudžanymi na ziamnuju ciemru, pasla pieramogi Isusa Chrysta nad grachom i smierciu.

Dan 2:23 Boža bacʹkoŭ maich, ja słaŭlu Cjabie i chvalu Cjabie, bo Ty daŭ mnie mudrascʹ i siłu, i Ty adkryŭ mnie toje, čago my prasiłi ŭ Cjabie, i pakazaŭ nam tajamnicu cara.

23a —   Mudrascʹ i siła byłi ŭ Boga, u małitvie Daniiła, i Bog daŭ ich jamu. U getym dosviedzie my bačym, jak spraŭdziŭsia pryncyp, jakomu vučyŭ Isus: « prasicie, i budzie dadziena vam ». Ale razumiejecca, što dla dasiagniennia getaga vyniku viernascʹ prosʹbita pavinna vytrymacʹ usie vyprabavanni. Siła, atrymanaja Daniiłam, prymie aktyŭnuju formu ŭ myslenni cara, jaki budzie padviergnuty biassprečnamu vidavočnamu dokazu, jaki prymusicʹ jago pryznacʹ isnavannie Boga Daniiła, nieviadomaga jamu i jago narodu da tago času.             

Dan 2:24 Pasla getaga Daniił pajšoŭ da Aryjocha, jakomu car zagadaŭ zniščycʹ vaviłonskich mudracoŭ, i pajšoŭ i skazaŭ jamu: «Nje zniščaj vaviłonskich mudracoŭ. Pryviadzi mianie da cara, i ja abviašču caru tłumačennie».

24a —   Boskaja luboŭ bačnaja ŭ Daniiła, jaki dumaje pra atrymannie žyccia jazyčnickich mudracoŭ. Geta znoŭ ža pavodziny, jakija sviedčacʹ pra Božuju dabryniu i spačuvannie, u stanie daskanałaj pakory. Bog moža bycʹ zadavoleny; Jago sługa prasłaŭlaje Jago spravami svajoj viery.

Dan 2:25 Aryjoch chutka pryvioŭ Daniiła da cara i skazaŭ jamu: «Ja znajšoŭ čałavieka siarod pałonnych Judejaŭ, jaki abviascicʹ caru tłumačennie».

25a —   Bog mocna pakutuje ŭ cara, i adna tołʹki pierspiektyva atrymacʹ žadany adkaz prymušaje jago gnieŭ nieadkładna scichnucʹ.

Dan 2:26 Car zagavaryŭ i skazaŭ Daniiłu, jakoga zvałi Vałtasar: ci možaš ty rastłumačycʹ mnie son, jaki ja bačyŭ, i jago tłumačennie?

26a —   Dadzienaje jamu paganskaje imia ničoga nie zmianiaje. Čakany adkaz jamu dascʹ Daniił, a nie Vałtasar.

Dan 2:27 Daniił adkazaŭ pierad carom i skazaŭ: «Tajamnicy, pra jakuju pytajecca car, nie mogucʹ adkrycʹ caru ni mudracy, ni varažbity, ni čaradziei, ni varažbity».

27a —   Daniił zastupajecca za mudracoŭ. Toje, čago prasiŭ ad ich car, było dla ich niedasiagałʹnym.

Dan 2:28 Ale joscʹ na niabiosach Bog, Jaki adkryvaje tajamnicy, i Jon abviasciŭ caru Navuchadanosaru, što budzie ŭ apošnija dni. Geta tvoj son i vidziežy, jakija ty bačyŭ na łožku svaim.

28a —   Getaje pačatkovaje tłumačennie prymusicʹ Navuchadanosara zviarnucʹ uvagu, bo tema budučyni zaŭsiody mučyła i zasmučała ludziej, i pierspiektyva atrymannia adkazaŭ na getuju temu chvalujučaja i suciašałʹnaja. Daniił nakiroŭvaje ŭvagu cara na niabačnaga žyvoga Boga, što dziŭna dla cara, jaki pakłaniajecca materyjałizavanym bažastvam.

Dan 2:29 Kałi ty log spacʹ, caru, pryjšłi tabie dumki pra toje, što budzie pasla getaga času; i Toj, Chto adkryvaje tajamnicy, abviasciŭ tabie, što budzie.

Dan 2:30 Getaja tajamnica adkryłasia mnie nie tamu, što ja maju bołʹšuju mudrascʹ, čym usie žyvyja; ale kab razgadka była abvieščana caru, i kab ty viedaŭ dumki serca tvajgo.

30a —   Nje toje, kab uva mnie była mudrascʹ bołʹšaja za ŭsio žyvoje, ale geta dla tago, kab tłumačennie magło bycʹ dadziena caru.

Ideałʹnaja pakora ŭ dziejanni. Daniił adychodzicʹ ubok i kaža caru, što gety niabačny Bog cikavicca im; gety Bog bołʹš magutny i efiektyŭny, čym tyja, kamu jon słužyŭ da getaga času. Ujavicie sabie, jak getyja słovy paŭpłyvałi na jago rozum i serca.

30b-       i kab ty viedaŭ dumki serca tvajgo

                U paganskaj rełigii ignarujucca standarty dabra i zła, ustanoŭlenyja sapraŭdnym Bogam. Caroŭ nikołi nie padviargajucʹ sumnievu, bo ich bajacca i pałochajucʹ z-za ich viałikaj ułady. Adkryccio sapraŭdnaga Boga dazvołicʹ Navuchadanosaru pastupova vyjavicʹ svaje niedachopy charaktaru; toje, na što nichto z jago naroda nie advažyŭsia b zrabicʹ. Gety ŭrok taksama adrasavany nam: my možam viedacʹ dumki svaich sercaŭ tołʹki tady, kałi Bog dziejničaje ŭ našym sumlenni.

Dan 2:31 Caru, ty zirnuŭ, i vosʹ, viałiki idał; idał byŭ viełizarny i nadzvyčaj viełičny; jon stajaŭ pierad taboju, i vyglad jago byŭ žachłivy.

31a —   ty bačyŭ viałikuju statuju; getaja statuja była viełizarnaja i niezvyčajnaj viełičy

                Statuja budzie ilustravacʹ pierajemnascʹ viałikich ziamnych impieryj, jakija buducʹ isci adna za adnoj da viartannia ŭ słavie Isusa Chrysta, adsiułʹ i jaje viełizarny vyglad . Jaje viełič — geta viełič pasladoŭnych kiraŭnikoŭ, pakrytych bagacciem, słavaj i ŭšanavanniami, jakija dajucca ludzʹmi .

31b — jana stajała pierad taboj, i vyglad jaje byŭ žachłivy.

                Budučynia, pradkazanaja statujaj, sapraŭdy znachodzicca pierad karalom, a nie za im. Jaje žachłivy vyglad pradkazvaje mnostva čałaviečych smierciaŭ, vykłikanych vojnami i pierasledami, jakija buducʹ charaktaryzavacʹ gistoryju čałaviectva da kanca svietu; kiraŭniki chodziacʹ pa trupach.

Dan 2:32 Gałava getaga idała była z čystaga zołata; grudzi jagonyja i ruki jagonyja byłi z srebra; žyvot jagony i sciogny jagonyja byłi z miedzi;

32a —   Gałava getaj statui była z čystaga zołata

                Daniił pacvierdzicʹ geta ŭ vieršy 38, załataja gałava — geta sam car Navuchadanosar. Gety simvał charaktaryzuje jago, tamu što, pa-pieršaje, jon navierniecca i budzie słužycʹ z vieraj sapraŭdnamu Bogu-stvarałʹniku. Zołata — simvał ačyščanaj viery ŭ 1 Pjatra 1:7. Jago doŭgaje praŭlennie stanie znakam rełigijnaj gistoryi i apraŭdaje jago zgadku ŭ Bibłii. Akramia tago, jon z'jaŭlajecca kiraŭnikom pabudovy pierajemnasci ziamnych uładaroŭ. Praroctva pačynajecca ŭ pieršy god jago praŭlennia ŭ 605 godzie.

32b — jago grudzi i ruki byłi z srebra

                Srebra kaštuje mienš za zołata. Jano psujecca, ale zołata zastajecca niazmiennym. My nazirajem degradacyju čałaviečych kaštoŭnasciej, jakaja adpaviadaje apisanniu statui zvierchu da nizu. Z 539 g. da n.e. impieryja midyjcaŭ i piersaŭ zmienicʹ Chałdejskuju impieryju.

32c —   jago žyvot i sciogny byłi z bronzy

                Bronza taksama maje mienšuju kaštoŭnascʹ, čym srebra. Geta mietałičny spłaŭ na asnovie miedzi. Jana žudasna psujecca i z časam zmianiaje zniešni vyglad. Jana taksama cviardziejšaja za srebra, sama pa sabie cviardziejšaja za zołata, jakoje adno zastajecca viełʹmi płastyčnym. Seksuałʹnascʹ znachodzicca ŭ centry vobraza, abranaga Bogam, ale geta taksama vobraz čałaviečaga razmnažennia. Grečaskaja impieryja, bo geta sapraŭdy toje, čym jana z'jaŭlajecca, sapraŭdy akažacca viełʹmi plonnaj, dajučy čałaviectvu svaju paganskuju kułʹturu, jakaja budzie praciagvacca da kanca svietu. Grečaskija statui, zroblenyja z łitoj i farmiravanaj bronzy, buducʹ zachaplacca narodami da kanca. Agolenascʹ ciełaŭ vyjaŭlajecca, i jaje razbeščanaja marałʹnascʹ biazmiežnaja; getyja rečy robiacʹ Grečaskuju impieryju typovym simvałam grachu, jaki budzie praciagvacca praz stagoddzi i tysiačagoddzi da viartannia Chrysta. U Dan. 11:21-31 grečaski car Antyjoch IV, viadomy jak Epifan, ganiciełʹ jaŭrejskaga naroda na praciagu «7 gadoŭ» pamiž 175 i 168 gadami, budzie pradstaŭleny jak typ papskaga ganiciela, jakomu jon papiaredničaje ŭ prarockim apaviadanni getaga razdzieła. U getym 32-m vieršy zgrupavany i pasladoŭna ŭzgadany impieryi, jakija pryviałi da Rymskaj impieryi.

Dan 2:33 Nogi ŭ jago žaleznyja, a nogi častkova z žaleza, častkova z głiny.

33a —   jago nogi z žaleza

                U čacviortaj pradkazanaj impieryi, Rymskaj, charakterna maksimałʹnaje zacviardziennie, jakoje ŭvasablaje žaleza. Geta taksama samy vułʹgarny z mietałaŭ, jaki akislajecca, iržavieje i razburajecca. Tut znoŭ pacviardžajecca i padkresłivajecca degradacyja. Rymlanie — połiteisty; jany prymajucʹ bagoŭ pieramožanych voragaŭ. Vosʹ jak grečaski grech, praz ich raspaŭsiudžvannie, raspaŭsiudzicca na ŭsie narody impieryi.

33b — jago nogi častkova z žaleza, častkova z głiny

                Na getym etapie głinianaja častka asłablaje getaje cviordaje panavannie. Tłumačennie prostaje i gistaryčnaje. U 395 godzie Rymskaja impieryja raspałasia, i pasla getaga dziesiacʹ pałʹcaŭ nog statui dasiagnułi ŭtvarennia dziesiaci niezaležnych chryscijanskich karaleŭstvaŭ, ale ŭsie jany byłi pad rełigijnaj apiekaj rymskaga biskupa, jaki staŭ Papam z 538 goda. Getyja dziesiacʹ caroŭ zgadvajucca ŭ Dan. 7:7 i 24.

Dan 2:34 Ty gladzieŭ, pakułʹ kamienʹ nie adkałoŭsia biez ruk i nie ŭdaryŭ idała pa žaleznych i głinianych nagach jagonych i nie razbiŭ ich na kavałki.

34a —   Vobraz kamienia, jaki ŭdaraje, natchniony praktykaj pabivannia kamianiami da smierci. Geta standart dla pakarannia smierciu vinavatych grešnikaŭ u staražytnym Izraiłi. Takim čynam, gety kamienʹ prychodzicʹ, kab pabicʹ ziamnych grešnikaŭ. Apošniaj pošasciu Božaga gnievu buducʹ grady, zgodna z Adkrycciom 16:21. Gety vobraz praročycʹ dziejanni Chrysta supracʹ grešnikaŭ u čas Jago słaŭnaga boskaga viartannia. U Zach. 3:9 Duch daje Chrystu vobraz kamienia, gałoŭnaga vugłavoga kamienia, tago, z jakoga Bog pačynaje budaŭnictva svajgo duchoŭnaga budynka: Bo vosʹ, na kamieni, jaki Ja pakłaŭ pierad Isusam Navinam, siem vačej u adnym kamieni; vosʹ, Ja Sam vyražu na im graviroŭki, kaža Gaspodzʹ Savaof; i Ja adchilu biezzakonnie getaj ziamłi za adzin dzienʹ. Zatym my čytajem u Zach. 4:7: Chto ty, viałikaja gara, pierad Zaravavielem? Ty budzieš vyraŭnavana. Jon pakładzie nadmagiłʹny kamienʹ pad kryki: Miłascʹ, miłascʹ joj! U getym ža miescy, u vieršach 42 i 47, my čytajem: Jon skazaŭ mnie: «Što ty bačyš?» I ja skazaŭ: «Ja zirnuŭ, i vosʹ, sviaciłʹnik uviesʹ z zołata, i čaša na im, i siem łampad na im, i siem trubak dla łampad, jakija na viersie sviaciłʹnika : … Bo tyja, chto pagardžaŭ dniom pačatku, buducʹ radavacca, kałi ŭbačacʹ advies u ruce Zaravaviela. Getyja siem — vočy Gospada, jakija agladajucʹ usiu ziamlu . Kab pacvierdzicʹ getaje pasłannie, my znojdziem u Adkrycci 5:6 gety vobraz, na jakim siem vačej kamienia i sviaciłʹni prypisvajucca Jagniaci Božamu, geta značycʹ Isusu Chrystu: I ja ŭbačyŭ siarod trona i čatyroch žyvych istot i siarod starcaŭ Jagnia, jakoje stajała jak zabitaje; u jago było siem ragoŭ i siem vačej, jakija joscʹ siem duchaŭ Božych, pasłanych na ŭsiu ziamlu. Sud nad grešnymi narodami ažycciaŭlajecca samim Bogam, biez umiašannia čałaviečaj ruki .

Dan 2:35 Tady žaleza, głina, miedzʹ, srebra i zołata razam razbiłisia i stałi, jak miakina na letnich gumnach; i viecier raznios ich, i nie znajšłosia im miesca. A kamienʹ, jaki ŭdaryŭ u idała, zrabiŭsia viałikaj garoj i napoŭniŭ usiu ziamlu.

35a —   Tady žaleza, głina, miedzʹ, srebra i zołata razam razbiłisia i stałi, jak miakina na letnim gumnie; viecier raznios ich, i nie zastałosia ad ich nijakich sladoŭ.

Pasla viartannia Chrysta naščadki narodaŭ, simvałizavanych zołatam, srebram, bronzaj, žalezam i głinaj, zastavałisia ŭ svaich grachach i zasługoŭvałi bycʹ zniščanymi im, i vobraz pradkazvaje getaje zniščennie.

35b — Ale kamienʹ, jaki ŭdaryŭ u idała, staŭ viałikaj garoj i napoŭniŭ usiu ziamlu

                Apakałipsis adkryje, što getaje abviaščennie nie budzie całkam vykanana da tysiačy gadoŭ niabiesnaga suda, z ustanaŭlenniem vybranych na abnoŭlenaj ziamłi, jak apisana ŭ Adkrycci 4:20, 21 i 22.   

Dan 2:36 Vosʹ son; my raskažam jago tłumačennie caru.

36a —   Narešcie car čuje, što jamu sniłasia. Taki adkaz niełʹga prydumacʹ, bo jago niemagčyma było padmanucʹ. Toj, chto apisvaje jamu getyja rečy, takim čynam, sam atrymaŭ takoje ž bačannie. I jon taksama adkazvaje na prosʹbu cara, pakazvajučy, što zdołʹny interpretavacʹ vyjavy i rastłumačycʹ ich značennie.

Dan 2:37 Caru, ty — car caroŭ, bo Bog niabiesny daŭ tabie carstva, i siłu, i moc, i słavu.

37a —   Ja viełʹmi ŭdziačny za gety vierš, dzie my bačym, jak Daniił niefarmałʹna zviartajecca da magutnaga cara, čago b nichto nie advažyŭsia zrabicʹ u našy razbeščanyja i karumpavanyja časy. Njefarmałʹnaje vykarystannie famiłʹjarnaga słova nie abražaje; Daniił adčuvaje pavagu da chałdziejskaga cara. Njefarmałʹnaje vykarystannie famiłʹjarnaga słova — geta tołʹki gramatyčnaja forma, jakuju vykarystoŭvaje izalavany sub'jekt, jaki razmaŭlaje z adnoj treciaj asobaj. I «jakim by viałikim ni byŭ karołʹ, jon nie mienšy čałaviek», jak skazaŭ u svoj čas akcior Małʹjer. A tendencyja da nieapraŭdanaga farmałʹnaga vykarystannia naradziłasia ŭ jago čas z Łjudovikam XIV , ganarłivym «karalom-soncam».

37b — Caru, ty — car caroŭ, bo Bog niabiesny daŭ tabie ŭładu.

                Bołʹš čym pavagaj, Daniił akazvaje caru niabiesnaje pryznannie, pra jakoje toj nie viedaŭ. Faktyčna, niabiesny Car caroŭ sviedčycʹ pra toje, što stvaryŭ cara ziamnych caroŭ. Vaładarstva nad carami składaje impieratarski tytuł. Simvałam impieryi z'jaŭlajucca « kryły arła », jakija charaktaryzujucʹ jaje jak pieršuju impieryju ŭ Dan. 7.

37c -      magutnascʹ,

                Jano abaznačaje prava panavacʹ nad natoŭpam i vymiarajecca kołʹkasciu, geta značycʹ masaj.    

Geta moža pryviesci ŭ gałavakružennie magutnaga cara i napoŭnicʹ jago gonaram. U rešcie rešt car paddasca gonaru, i Bog vylečycʹ jago ad jago praz surovaje vyprabavannie prynižennia, jakoje adkryłasia ŭ knizie Daniiła 4. Jon pavinien pryniacʹ ideju, što jon atrymaŭ svaju ŭładu nie ŭłasnaj siłaj, a tamu, što sapraŭdny Bog daŭ jamu jaje. U knizie Daniiła 7 getaja ŭłada prymie simvałičny vobraz miadzviedzia midyjcaŭ i piersaŭ.

Časam ludzi, jakija atrymłivajucʹ uładu, adčuvajucʹ u sabie i ŭ svaim žycci pusteču i zdziajsniajucʹ samagubstva. Ułada prymušaje fantazijavacʹ pra viałikaje ščascie, jakoje nikołi nie prychodzicʹ. «Zusim novaje, zusim novaje», — kaža prymaŭka, ale getaje pačuccio doŭžycca niadoŭga. U sučasnym žycci znakamityja, pavažanyja i ŭzbagačanyja mastaki ŭ rešcie rešt zdziajsniajucʹ samagubstva, niagledziačy na vidavočny, błiskučy i słaŭny pospiech.

37d -     tryvałascʹ

                Geta adnosicca da dziejannia, cisku pad prymusam, jaki prymušaje supiernika sagnucca ŭ bojcy. Ale getaja baracʹba moža viescisia i supracʹ samoga siabie. Tady my gavorym pra siłu charaktaru. Siła vymiarajecca jakasciu i efiektyŭnasciu.

U jago taksama joscʹ svoj simvał: leŭ , zgodna z Knigaj Suddziaŭ 14:18: « Što macniejšaje za łʹva i saładziejšaje za miod ?» Siła łʹva — u jago muskułach; u jago łapach i kipciurach, ale asabłiva ŭ jago paščy, jakaja achinaje i dušycʹ svaich achviar, pierš čym z'jesci ich. Uskosnaje adkryccio getaga adkazu na zagadku, pastaŭlenuju fiłistymlanam Samsonam, stanie vynikam biesprecedentnaga aktu siły z jago boku supracʹ ich.

37-y — i słava .

                Getaje słova zmianiaje značennie ŭ jago ziamnych i niabiesnych ujaŭlenniach. Da getaga času Navuchadanosar atrymłivaŭ čałaviečuju słavu. Zadavałʹniennie ad panavannia i vyrašennia losu ŭsich stvarenniaŭ ziamłi. Jamu zastajecca adkrycʹ dla siabie niabiesnuju słavu, jakuju atrymaje Isus Chrystos, zrabiŭšy siabie, Gaspadarom i Gospadam, sługoj svaich sług. Dziela svajgo zbaŭlennia jon u rešcie rešt prymie getuju słavu i jaje niabiesnyja ŭmovy.                                  

Dan 2:38 Jon addaŭ u ruki tvaje synoŭ čałaviečych, i zviaroŭ palavych, i ptušak niabiesnych, dzie b jany ni žyłi, i pastaviŭ ciabie ŭładarom nad usimi imi: ty — załataja gałava.

38a —   Gety vobraz budzie vykarystany dla abaznačennia Navuchadanosara ŭ Dan. 4:9.

38b — Ty — załataja gałava.

                Getyja słovy pakazvajucʹ, što Bog zagadzia viedaje vybar, jaki zrobicʹ Navuchadanosar. Gety simvał, załataja gałava , praročycʹ jago budučaje asviačennie i abrannie dla viečnaga zbaŭlennia. Zołata — geta simvał ačyščanaj viery, zgodna z 1 Pjatra 1:7: kab vyprabavannie vašaj viery, budučy bołʹš kaštoŭnym za zołata, jakoje ginie (chocʹ i agniom vypraboŭvajecca), pryniesła vam chvału, słavu i gonar pry ab'jaŭlenni Isusa Chrysta . Zołata , gety padatłivy mietał, sapraŭdy z'jaŭlajecca vobrazam getaga viałikaga cara, jaki dazvalaje sabie pieraŭtvarycca praz pracu Boga-stvarałʹnika.

Dan 2:39 Pasla ciabie paŭstanie inšaje carstva, nižejšaje za tvajo, i treciaje carstva — miednaje, jakoje budzie panavacʹ nad usioj ziamloj.

39a —   Z časam jakascʹ čałavieka pagoršycca; srebra na grudziach i dzviuch rukach statui budzie mienš kaštoŭnym, čym zołata na gałavie. Padobna Navuchadanosaru, Daryj Midyjec navierniecca, Kir II Pjersida taksama, zgodna z Ezdraj 1:1-4, usie jany taksama buducʹ lubicʹ Daniiła; a pasla ich Daryj Pjersida i Artaksierks I, zgodna z Ezdraj 6 i 7. U vyprabavanniach jany buducʹ radavacca, bačačy, jak Bog gabrejaŭ pryjdzie na dapamogu svaim.

39b — potym treciaje carstva, jakoje budzie z miedzi i jakoje budzie panavacʹ nad usioj ziamloj.

                Tut situacyja dla Grečaskaj impieryi sur'jozna pagaršajecca. Bronza, simvał, jaki jaje ŭvasablaje, abaznačaje niačysciniu, geta značycʹ grech . Vyvučennie Daniiła 10 i 11 dazvołicʹ nam zrazumiecʹ, čamu. Ale ŭžo ciapier pad pytanniem kułʹtura naroda jak vynachodnik respubłikanskaj svabody i ŭsich jaje pierakručanych i karupcyjnych adchilenniaŭ, jakija, zgodna z pryncypam, nie majucʹ miežaŭ, vosʹ čamu Bog kaža ŭ Pryp. 29:18: Dzie niama adkryccia, narod nie maje abmiežavanniaŭ; ščasłivy, kałi jon vykonvaje zakon!

Dan 2:40 I budzie čacviortaje carstva, mocnaje, jak žaleza: jak žaleza razbivaje i razdziraje ŭsio, tak jano budzie razbivacʹ i razdziracʹ usio, jak žaleza razbivaje ŭsio.

40a —   Situacyja pagaršajecca z getym čacviortym carstvam, Rymam, jakoje budzie daminavacʹ nad papiarednimi impieryjami i pierajmie ŭsie ich bažastvy, tak što jano nazapasicʹ usie ich admoŭnyja rysy, pryŭniasučy naviznu, žaleznuju dyscypłinu niaŭmołʹnaj cviordasci. Geta robicʹ jago nastołʹki efiektyŭnym, što nivodnaja kraina nie zmoža jamu supraciŭlacca; nastołʹki, što jago impieryja raspascirajecca ad Angłii na zachadzie da Vaviłona na ŭschodzie. Žaleza — sapraŭdny jago simvał, ad dvuchbakovych miačoŭ, daspiechaŭ i ščytoŭ, tak što ŭ atacy vojska nabyvaje vyglad pancyra, usypanaga nakaniečnikami dzidaŭ, strašenna efiektyŭnych supracʹ biazładnych i razroznienych napadaŭ voragaŭ.

Dan 2:41 I jak ty bačyŭ nogi i pałʹcy častkova z gančarnaj głiny i častkova z žaleza, tak budzie padzielenaje carstva; ale ŭ im zastaniecca častka cviordasci žaleza, bo ty bačyŭ žaleza, zmiašanaje z głinaj.

41a —   Daniił nie ŭdakładniaje, što geta takoje, ale vyjava kaža pra geta. Stupni i pałʹcy nog simvałizujucʹ daminujučuju fazu, jakaja pryjdzie pasla paganskaj Rymskaj impieryi, simvałizavanaj žalezam . Padzielenaja, getaja Rymskaja impieryja stanie polem bitvy małych karaleŭstvaŭ, jakija ŭtvaryłisia pasla jaje raspadu. Sajuz žaleza i głiny stvaraje nie siłu, a padzieł i słabascʹ. My čytajem pra gančarnuju głinu . Gančar — geta Bog, zgodna z Jeram. 18:6: Ci ž nie magu Ja abyscisia z vami, domie Izraileŭ, jak gety gančar? — kaža Gaspodzʹ. — Vosʹ, jak głina ŭ ruce gančara, tak i vy ŭ Majoj ruce, domie Izraileŭ! Getaja głina — mirny składnik čałaviectva, z jakoga Bog vybiraje svaich vybrannikaŭ, robiačy ich pasudzinami gonaru.

Dan 2:42 I jak pałʹcy nog byłi častkova z žaleza, a častkova z głiny, tak i carstva budzie častkova mocnym, a častkova nietryvałym.

42a —   Zviarnicie ŭvagu, što Rymskaja impieryja praisnavała da kanca svietu, niagledziačy na toje, što ŭ 395 godzie jana straciła svajo adzinstva i panavannie. Tłumačennie kryjecca ŭ tym, što jana adnaviła panavannie praz rełigijnaje spakušennie rymska-katałickaj viery. Geta adbyłosia dziakujučy ŭzbrojenaj padtrymcy, akazanaj Chłodvigam i vizantyjskimi impieratarami rymskamu biskupu kala 500 goda. Jany ŭmacavałi jago prestyž i ŭmacavałi jago novuju papskuju ŭładu, što zrabiła jago, ale tołʹki ŭ vačach ludziej, ziamnym kiraŭnikom chryscijanskaj carkvy z 538 goda.

Dan 2:43 Ty bačyŭ žaleza, zmiašanaje z głinaj; bo jany buducʹ zmiašanyja z supołʹnikami ludziej, ale nie buducʹ pryłipacʹ adno da adnago, jak žaleza nie zmiešvajecca z głinaj.

43a —   Dziesiacʹ pałʹcaŭ na nagach stanucʹ dziesiacciu ragami ŭ Dan . 7:7 i 24. Pasla cieła i nog jany ŭvasablajucʹ zachodnija chryscijanskija narody Jeŭropy ŭ apošnija dni, geta značycʹ u naš čas. Asudžajučy kryvadušnyja sajuzy jeŭrapiejskich narodaŭ, Bog 2600 gadoŭ tamu adkryŭ dałikatnascʹ pagadnienniaŭ, jakija ab'jadnoŭvajucʹ narody sučasnaj Jeŭropy, mienavita ab'jadnanyja na padstavie «Rymskich dagavoraŭ».

Dan 2:44 I ŭ dni tych caroŭ Bog Njabiesny ŭzviadzie carstva, jakoje nikołi nie budzie razburana, i nijaki narod nie pakinie jago; i jano razburycʹ i zniščycʹ usie getyja carstvy, a samo budzie stajacʹ viečna.

44a —   U časy tych caroŭ

                Geta pacvierdžana, dziesiacʹ pałʹcaŭ na nagach sučasniki słaŭnaga viartannia Chrysta.

44b — Bog niabiesny ŭzvysicʹ carstva, jakoje nikołi nie budzie zniščana

                Vybar vybranych ažycciaŭlaŭsia pad imiem Isusa Chrysta z momantu Jago słužennia, padčas Jago pieršaga pryšescia na ziamlu, kab adkupicʹ grachi tych, kago Jon ratuje. Ale na praciagu dvuch tysiač gadoŭ, jakija išłi pasla getaga słužennia, gety vybar ažycciaŭlaŭsia ŭ pakory i pierasledzie z boku d'jabałʹskaga łagjera. A z 1843 goda tych, kago Isus ratuje, mała, jak pacvierdzicʹ vyvučennie Daniiła 8 i 12.

Pasla zakančennia 6000 gadoŭ adboru vybranych, 7-je tysiačagoddzie adkryvaje viečnuju subotu tołʹki dla vybranych, adkuplenych kryvioju Isusa Chrysta z časoŭ Adama i Jevy. Usie buducʹ vybrany za svaju viernascʹ, bo Bog biare z saboj viernych i pasłuchmianych ludziej, addajučy d'jabła, jago buntaŭnych aniołaŭ i niepasłuchmianych ludziej poŭnamu zniščenniu ich duš.

44c —   i jakija nie buducʹ padparadkoŭvacca ŭładzie inšaga naroda

                Tamu što geta pakłała kaniec panavanniu i pierajemnasci čałaviectva na ziamłi.

44d — Jon razburycʹ i zniščycʹ usie getyja carstvy, a sam budzie stajacʹ viečna

                Duch tłumačycʹ značennie, jakoje Jon nadaje słovu «kaniec»; absalutnaje značennie. Budzie zniščennie ŭsiago čałaviectva. I Adkryccio 20 adkryje nam, što adbudziecca ŭ 7-m tysiačagoddzi . Takim čynam, my adkryjem pragramu, zapłanavanuju Bogam. Na spustošanaj ziamłi d'jabał budzie ŭtrymłivacca ŭ pałonie, biez jakoj-niebudzʹ niabiesnaj ci ziamnoj supołʹnasci. A na niabiosach, na praciagu 1000 gadoŭ, vybranyja buducʹ sudzicʹ biazbožnikaŭ miortvymi. U kancy getych 1000 gadoŭ biazbožniki ŭvaskresnucʹ dla kančatkovaga suda. Agonʹ, jaki zniščycʹ ich, ačyscicʹ ziamlu, jakuju Bog abnovicʹ, prasłaviŭšy jaje, kab pryniacʹ svoj tron i svaich adkuplenych vybrannikaŭ. Takim čynam, vobraz bačannia abagułʹniaje bołʹš składanyja dziejanni, jakija adkryje Apakałipsis Isusa Chrysta.

Dan 2:45 Vosʹ što aznačaje kamienʹ, jaki ty bačyŭ adsiečanym ad gary biez ruk, i jaki razbiŭ žaleza, miedzʹ, głinu, srebra i zołata. Vjałiki Bog abviasciŭ caru, što budzie pasla getaga. Son praŭdzivy, i tłumačennie jago peŭnaje.

45a —   Narešcie, pasla Jago pryšescia, simvałizacyjnaga kamieniem , niabiesnaga suda tysiačy gadoŭ i vykanannia Im apošniaga suda, na novaj ziamłi, adnoŭlenaj Bogam, viałikaja gara, abvieščanaja ŭ bačanni, prymie formu i miesca na viečnascʹ.

Dan 2:46 Tady car Navuchadanosar upaŭ nicma i pakłaniŭsia Daniiłu, i zagadaŭ pryniesci jamu achviary i kadziła.

46a —   Car, usio jašče jazyčnik, reaguje adpaviedna svajoj pryrodzie. Atrymaŭšy ad Daniiła ŭsio, što toj prasiŭ, jon schilajecca pierad im i vykonvaje svaje abiacanni. Daniił nie piarečycʹ idałapakłonnickim dziejanniam, jakija toj učyniaje ŭ adnosinach da jago. Jašče rana supiarečycʹ jamu i sumniavacca ŭ im. Čas, jaki naležycʹ Bogu, zrobicʹ svaju spravu.

Dan 2:47 I skazaŭ car Daniiłu: sapraŭdy vaš Bog joscʹ Bog bagoŭ i Gaspodzʹ caroŭ, i Jon adkryvaje tajamnicy, bo ty zmog adkrycʹ getuju tajamnicu.

47a —   Geta byŭ pieršy krok cara Navuchadanosara da svajgo naviartannia. Jon nikołi nie zabudzie gety dosvied, jaki prymusiŭ jago pryznacʹ, što Daniił maje kantakt z sapraŭdnym Bogam, faktyčna, Bogam bagoŭ i Gospadam caroŭ . Ale paganskaje asiaroddzie, jakoje jamu dapamagaje, zatrymaje jago naviartannie. Jago słovy sviedčacʹ pra efiektyŭnascʹ prarockaj pracy. Božaja siła pradkazvacʹ zagadzia, što adbudziecca, stavicʹ zvyčajnaga čałavieka pierad scianoj pierakanaŭčych dokazaŭ, pierad jakimi abranyja sastupajucʹ, a grešnyja supraciviacca.

Dan 2:48 Tady car uzvysiŭ Daniiła, daŭ jamu šmat viałikich daroŭ i pastaviŭ jago kiraŭnikom nad usioj pravincyjaj Vaviłonskaj, i pastaviŭ jago gałoŭnym pravadyrom nad usimi mudracami Vaviłonskimi.

48a-       Navuchadanosar staviŭsia da Daniiła getak ža, jak faraon da jago staviŭsia da Iosifa. Kałi viałikija łidary razumnyja i nie zamknionyja ŭ sabie, jany viedajucʹ, jak acanicʹ słužbu sługi, jaki vałodaje kaštoŭnymi jakasciami. Jany i ich narod atrymłivajucʹ asałodu ad boskich dabrasłavienniaŭ, jakija spačyvajucʹ na jago vybrannikach. Takim čynam, mudrascʹ sapraŭdnaga Boga prynosicʹ karyscʹ usim.

Dan 2:49 Daniił paprasiŭ cara dacʹ kiraŭnikoŭ nad Vaviłonskaj pravincyjaj Šadrachu, Mješachu i Aŭdenaga. Daniił ža byŭ pry carskim dvary.

49a —   Getyja čacviora maładych ludziej vyłučałisia siarod inšych maładych gabrejaŭ, jakija pryjšłi z imi ŭ Vaviłon, svajoj asabłivaj viernasciu Bogu. Pasla getaga vyprabavannia, jakoje magło stacʹ dramatyčnym dla ŭsich, z'jaŭlajecca adabrennie žyvoga Boga. Takim čynam, my bačym roznicu, jakuju Bog robicʹ pamiž tymi, chto słužycʹ Jamu, i tymi, chto nie słužycʹ. Jon uzvyšaje svaich vybrannikaŭ, jakija pubłična pakazałi siabie godnymi ŭ vačach usich narodaŭ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 3

 

 

Dan 3:1 Car Navuchadanosar zrabiŭ załatoga idała, vyšynia jakoga była šescʹdziesiat łokciaŭ, a šyrynia — šescʹ łokciaŭ, i pastaviŭ jago ŭ dałinie Dura, što ŭ Vaviłonskaj vobłasci.

3a —     Car byŭ pierakanany, ale jašče nie naviernuty žyvym Bogam Daniiła. I miegałamanija ŭsio jašče charaktaryzuje jago. Vjałikija ludzi, jakija jago akružajucʹ, padbadziorvajucʹ jago takim čynam, jak łis u bajcy padbadziorvaje varonu, jany chvalacʹ jago i šanujucʹ jak boga. Akramia tago, car u rešcie rešt paraŭnoŭvaje siabie z bogam. Treba skazacʹ, što ŭ paganstvie logka zbočycʹ z šlachu, tamu što inšyja fałʹšyvyja bažastvy nieruchomyja i zastyłyja ŭ vygladzie statuj, u toj čas jak jon, car, budučy žyvym, užo vyšejšy za ich. Ale jak drenna getaje zołata vykarystoŭvajecca pry ŭzviadzienni statui! Vidavočna, papiaredniaje bačannie jašče nie pryniesła plonu. Magčyma, navat pašany, jakija Bog bagoŭ akazaŭ jamu, spryjałi padtrymanniu i navat paviełičenniu jago gonaru. Załaty simvał viery, ačyščanaj vyprabavanniem pavodle 1 Pjatra 1:7, adkryje prysutnascʹ getaga typu ŭzniosłaj viery ŭ troch spadarožnikaŭ Daniiła ŭ novym vopycie, apisanym u getym razdziele. Geta ŭrok, jaki Bog daje, u pryvatnasci, svaim vybrannikam apošniaga advientysckaga vyprabavannia, kałi ŭkaz ab smierci, praročany ŭ Adkrycci 13:15, vosʹ-vosʹ zabiare ich žyccio.

Dan 3:2 Tady car Navuchadanosar pasłaŭ i pakłikaŭ satrapaŭ, kiraŭnikoŭ gorada, načałʹnikaŭ, suddziaŭ, skarbnikaŭ, magistrataŭ, suddziaŭ i ŭsich kiraŭnikoŭ pravincyj, kab jany pryjšłi na asviačennie idała, jakoga pastaviŭ car Navuchadanosar.

2a —     U adrozniennie ad vyprabavannia Daniiła ŭ 6-m razdziele knigi Daniiła, gety dosvied nie zviazany sa zmovaj ludziej, jakija atačałi cara. Tut vyjaŭlajecca płod jago asoby.

Dan 3:3 Tady sabrałisia satrapy, kiraŭniki, načałʹniki, suddzi, skarbniki, magistraty, suddzi i ŭsie kiraŭniki pravincyj na asviačennie idała, jakoga pastaviŭ car Navuchadanosar, i jany stałi pierad idałam, jakoga pastaviŭ Navuchadanosar.

Dan 3:4 I adzin prapaviednik abviasciŭ gołasna: «Vosʹ zapaviedzʹ, dadzienaja vam, narody, plamiony i jazyki:

Dan 3:5 U toj čas, kałi pačujecie guk truby, flejty, guslaŭ, arfy, cymbały, psałtyra, vałynki i ŭsialakich muzyčnych instrumientaŭ, vy ŭpadziecie i pakłanieciesia załatomu idału, jakoga pastaviŭ car Navuchadanosar.

5a —     Kałi pačuješ guk truby

                Signałam da vyprabavannia budzie guk truby , getak ža, jak viartannie Isusa Chrysta simvałizujecca ŭ Adkrycci 11:15 gukam siomaj truby , a šescʹ papiarednich pakaranniaŭ taksama simvałizujucca trubami.

5b —     ty pakłanišsia

                Pakłon — geta fizičnaja forma pašany. U Adkrycci 13:16 Bog simvałizuje geta rukoj ludziej, jakija atrymajucʹ klajmo zviera, jakoje zaklučajecca ŭ praktykavanni i šanavanni paganskaga dnia sonca, jaki zamianiŭ boskuju sviatuju subotu .

5c -        i vam spadabajecca

                Pakłaniennie — geta razumovaja forma šanavannia. U Adkrycci 13:16 Bog adlustroŭvaje jago na łbie čałavieka, jaki atrymłivaje klajmo zviera .

                Gety vierš dazvalaje nam adkrycʹ klučy da getych simvałaŭ, zgadanych u Apakałipsisie Isusa Chrysta. Łob i ruka čałavieka padsumoŭvajucʹ jago dumki i jago spravy, i siarod vybranych getyja simvały atrymłivajucʹ piačatku Boga ŭ procivagu znaku zviera , jaki atajasamłivajecca z «niadziełkaj» rymskaga katałicyzmu, pryniatym i padtrymanym pratestantami z momantu ich ustuplennia ŭ ekumieničny ałʹjans.

                Usia arganizacyja getaj miery, uviedzienaj carom Navuchadanosaram, budzie adnoŭlena ŭ kancy svietu ŭ jakasci vyprabavannia viernasci subocie Boga-Tvorcy. Kožnuju subotu admova vybranych ad pracy budzie sviedčycʹ pra ich supraciŭlennie zakonu čałaviečamu. A ŭ niadzielu ich admova ad udziełu ŭ naviazanym agułʹnym nabaženstvie vyjavicʹ ich jak buntaroŭ, ad jakich treba pazbavicca. Tady budzie vyniesieny smiarotny prysud. Takim čynam, praces budzie całkam adpaviadacʹ tamu, što adčujucʹ try spadarožniki Daniiła, jakija sami buducʹ całkam błagasłaŭlonyja Bogam za svaju ŭžo prademanstravanuju viernascʹ.

                Adnak, pierad kancom svietu gety ŭrok byŭ upieršyniu prapanavany gabrejam Staroga Zapavietu, jakija padviergłisia padobnamu vyprabavanniu pamiž 175 i 168 gadami, pierasledujučysia da smierci grečaskim carom Antyjocham IV, viadomym jak Epifan. A ŭ knizie Daniiła 11 budzie sviedčycʹ pra toje, što niekatoryja viernyja gabrei addavałi pieravagu bycʹ zabitymi, čym zdziajsniacʹ agidnascʹ pierad svaim sapraŭdnym Bogam. Bo ŭ tyja dni Bog nie ŭmiašaŭsia, kab cudoŭnym čynam vyratavacʹ ich, getak ža, jak i pazniej za chryscijan, zabitych Rymam.

Dan 3:6 Chto nie ŭpadzie i nie pakłonicca, toj adrazu budzie kinuty ŭ raspalenuju vogniennuju pieč.

6a —     Dla spadarožnikaŭ Daniiła pagrozaj z'jaŭlajecca vogniennaja pieč . Getaja pagroza smierci — vobraz kančatkovaga prysudu. Ale joscʹ roznica pamiž dvuma pieražyvanniami — pačatku i kanca, bo ŭ rešcie rešt vogniennaja pieč stanie pakaranniem apošniaga suda dla agresaraŭ, jakija pierasledujucʹ vybranych Bogam sviatych.

Dan 3:7 Tamu, kałi ŭsie narody pačułi guk truby, flejty, guslaŭ, arfy, gudka i psałtyra i ŭsialakich muzyčnych instrumientaŭ, usie narody, plamiony i movy ŭpałi i pakłaniłisia załatomu idału, jakoga pastaviŭ car Navuchadanosar.

7a —     Getaja amałʹ usieagułʹnaja i adnagałosnaja pavodzina padparadkavannia mas čałaviečym zakonam i pastanovam usio jašče pradkazvaje ich pavodziny ŭ čas apošniaga ziamnoga vyprabavannia viery. Apošniamu ŭniviersałʹnamu ŭradu ziamłi buducʹ padparadkoŭvacca z tym ža stracham.

Dan 3:8 U toj čas padyšłi niekatoryja chałdei i abvinavaciłi judejaŭ.

8a —     Božyja vybranniki z'jaŭlajucca ab'jektami gnievu d'jabła, jaki panuje nad usimi dušami, jakich Bog nie pryznaje svaimi vybrannikami. Na ziamłi getaja d'jabałʹskaja nianaviscʹ prymaje formu zajzdrasci i adnačasova viałikaj nianavisci. Zatym jany adkazvajucʹ za ŭsio zło, ad jakoga pakutuje čałaviectva, chocʹ mienavita advarotnaje tłumačycʹ geta zło, jakoje z'jaŭlajecca prosta nastupstvami adsutnasci ŭ ich abarony z boku Boga. Tyja, chto nienavidzicʹ vybrannikaŭ, płanujucʹ zrabicʹ ich narodnym praklonam, ad jakoga treba pazbavicca, zabiŭšy ich.

Dan 3:9 I jany skazałi caru Navuchadanosaru: «Car, žyvi viečna!»

¬9a —   Na scenu vychodziacʹ agjenty d'jabła, siužet stanovicca zrazumiełym.

Dan 3:10 Ty zagadaŭ, kab kožny, chto pačuje guk truby, žalejki, gusʹla, arfy, cyrłi, psałtyra, vałynki i ŭsialakich muzyčnych instrumientaŭ, upaŭ i pakłaniŭsia załatomu idału,

10a —   Jany nagadvajucʹ karalu pra jago ŭłasnyja słovy i zagad jago karaleŭskaj ułady, jakomu patrabujecca pasłuchmianascʹ.

Dan 3:11 a chto nie ŭpadzie i nie pakłonicca, budzie kinuty ŭ raspalenuju vogniennuju pieč.

11a —   Taksama ŭzgadvajecca pagroza smierci; pastka začyniajecca na vybranych sviatych.

Dan 3:12 Joscʹ niekatoryja Judei, jakich ty pastaviŭ nad kiraŭnikami vobłasci Vaviłonskaj, Šadrach, Mišach i Aŭdenaga; jany nie šanujucʹ ciabie, caru, i nie słužacʹ tvaim bagam, i nie pakłaniajucca załatomu idału, jakoga ty pastaviŭ.

12a —   Geta było pradkazałʹna, bo vysokija pasady byłi daručany zamiežnym gabrejam, i padstupnaja zajzdrascʹ, jakaja ŭspychnuła, niepazbiežna pavinna była pryniesci plon zabojčaj nianavisci. I takim čynam, vybranyja Bogam byłi vyłučany i asudžanyja narodnaj pomstaj.

Dan 3:13 Tady Navuchadanosar, razgnievaŭšysia i raz'jušany, zagadaŭ pryviesci Šadracha, Mješacha i Aŭdenaga. I pryviałi getych ludziej da cara.

13a —   Pamiatajcie, što getyja troje mužčyn atrymałi ad Navuchadanosara najvyšejšyja pasady ŭ jago carstvie, bo jany zdavałisia jamu mudrejšymi i razumniejšymi za jago narod. Vosʹ čamu toje, što jon apynuŭsia ŭ stanie « razdražniennia i lutasci », tłumačycʹ jago časovaje zabyccio pra ich vyklučnyja jakasci.

Dan 3:14 Navuchadanosar adkazaŭ im: «Sedrach, Misach i Aŭdenaga, ci ž vy nie słužycie maim bagam i nie pakłaniajeciesia załatomu idału, jakoga ja pastaviŭ?»

14a —   Jon navat nie čakaje adkazu na svajo pytannie: Vy naŭmysna nie vykonvajecie maje zagady?

Dan 3:15 Dyk vosʹ, budzʹcie gatovyja, i ŭ toj čas, kałi pačujecie guk truby, i žalejki, i cyrłi, i gudka, i psałtyra, i vałynki, i ŭsialakich muzyčnych instrumientaŭ, upadziecie i pakłaniciesia idału, jakoga ja zrabiŭ; a kałi nie pakłoniciesia, to ŭ tuju ž gadzinu budziecie ŭkinutyja ŭ raspalenuju vogniennuju pieč. I chto toj bog, jaki vyratuje vas ad ruki majoj?

15a —   Raptam zrazumieŭšy, nakołʹki karysnyja dla jago getyja ludzi, karołʹ gatovy dacʹ im novy šaniec, padparadkavaŭšysia svajmu ŭsieagułʹnamu impieratarskamu zagadu.

Pastaŭlenaje pytannie atrymaje niečakany adkaz ad sapraŭdnaga Boga, pra jakoga Navuchadanosar, zdajecca, zabyŭsia, pagłynuty ŭ spravy svajgo impierskaga žyccia. Bołʹš za toje, niama nijakich zviestak pra datu getaj padziei.

Dan 3:16 Tady Šadrach, Mišach i Aŭdena adkazałi caru Navuchadanosaru i skazałi: «Nam niama patreby adkazvacʹ tabie ŭ getaj spravie».

16a —   Getyja słovy, skazanyja najmagutniejšamu karalu svajgo času, zdajucca aburałʹnymi i niepavažłivymi, ale tyja ludzi, jakija ich kažucʹ, nie z'jaŭlajucca buntarami. Naadvarot, jany z'jaŭlajucca ŭzorami pasłuchmianasci žyvomu Bogu, jakomu jany cviorda vyrašyłi zastavacca viernymi.

Dan 3:17 Vosʹ, Bog naš, Jakomu my słužym, moža vyratavacʹ nas z raspalenaj vogniennaj piečy i z ruki tvajoj, caru.

17a —   U adrozniennie ad cara, viernyja vybranniki zachavałi dokazy, jakija daŭ im Bog, kab pakazacʹ, što jon byŭ z imi ŭ vyprabavanni bačannia. Zviazvajučy gety asabisty dosvied sa słaŭnymi ŭspaminami pra svoj narod, vyzvaleny z jegipcian i ich rabstva getym samym viernym Bogam, jany dastatkova smiełyja, kab kinucʹ vykłik caru. Ich rašučascʹ poŭnaja, navat koštam smierci. Ale Duch prymušaje ich praročycʹ pra jago ŭmiašannie: jon vyratuje nas ad tvajoj ruki, caru .

Dan 3:18 Kałi ž nie, dyk chaj budzie viadoma tabie, caru, što my nie budziem słužycʹ tvaim bagam i nie budziem pakłaniacca załatomu idału, jakoga ty pastaviŭ.

18a —   A kałi Božaja dapamoga nie pryjdzie, lepš im pamierci jak viernyja vybranniki, čym vyžycʹ jak zdradniki i bajazłiŭcy. Getaja viernascʹ budzie znojdziena ŭ vyprabavanni, nakładzienym grečaskim ganicielem u — 168. I pasla getaga, na praciagu ŭsioj chryscijanskaj ery siarod sapraŭdnych chryscijan, jakija da kanca svietu nie buducʹ błytacʹ zakon Božy z zakonam d'jabałʹskich ludziej.

Dan 3:19 Tady Navuchadanosar napoŭniŭsia lutasciu, i tvar jagony zmianiŭsia supracʹ Šadracha, Mješacha i Aŭdenaga, i jon adkazaŭ i zagadaŭ raspałicʹ pieč u siem razoŭ macniej, čym treba było raspałicʹ.

19a —   Treba razumiecʹ, što gety car nikołi nie bačyŭ i nie čuŭ, kab chtosʹci piarečyŭ jago rašenniam pry svaim žycci; geta apraŭdvaje jago lutascʹ i zmienu ŭ abłiččy jago tvaru . D'jabał uvachodzicʹ u jago, kab prymusicʹ jago zabivacʹ vybranych Bogam.

Dan 3:20 Tady jon zagadaŭ niekatorym z najmacniejšych ludziej sa svajgo vojska zviazacʹ Šadracha, Mješacha i Aŭdenaga i kinucʹ ich u raspalenuju vogniennuju pieč.

Dan 3:21 I zviazałi getych ludziej u štanach, tunikach, płaščach i inšym adzienni i kinułi ŭ raspalenuju vogniennuju pieč.

21a —   Usie getyja zgadanyja materyjały, a taksama ich cieła, z'jaŭlajucca garučymi.

Dan 3:22 A jak što zagad cara byŭ surovy, i pieč viełʹmi raspałiłasia, dyk połymia zabiła tych, chto ŭkinuŭ u jaje Šadracha, Mišacha i Aŭdenaga.

¬22a —                Smiercʹ getych ludziej sviedčycʹ pra smiarotnuju efiektyŭnascʹ agniu ŭ getaj piečy.

Dan 3:23 A getyja try mužy, Šadrach, Mišach i Aŭdenaga, upałi zviazanyja ŭ raspalenuju vogniennuju pieč.

23a —   Zagad karala vykonvajecca, navat zabivajucca jago ŭłasnyja sługi.

Dan 3:24 Tady car Navuchadanosar spałochaŭsia i paspiešłiva ŭstaŭ, i skazaŭ svaim radcam: «Ci ž nie kinułi my troch zviazanych mužoŭ u agonʹ?» I jany skazałi caru: «Sapraŭdy, caru!

24a —   Car caroŭ svajgo času nie mog pavierycʹ svaim vačam. Toje, što jon bačycʹ, pieraŭzychodzicʹ usiu čałaviečuju fantaziju. Jon adčuvaje patrebu supakoicʹ siabie, spytaŭšy ŭ navakołʹnych, ci sapraŭdy kidannie troch čałaviek u agonʹ piečy adbyłosia. I jany pacviardžajucʹ jamu: « Geta praŭda, caru!»

Dan 3:25 I adkazaŭ jon i skazaŭ: vosʹ, ja baču čatyroch mužoŭ niaskładnych, jakija chodziacʹ siarod agniu, i im niama nijakaj škody; a vyglad čacviortaga padobny da syna bagoŭ.

25a —   Zdajecca, što tołʹki car mieŭ bačannie čacviortaj postaci, jakoje jago pałochaje. Uzornaja viera troch mužčyn šanujecca i daravana Bogam. U getym agni car moža adroznicʹ mužčyn i bačycʹ postacʹ sviatła i agniu, jakaja staicʹ pobač z imi. Gety novy dosvied pieraŭzychodzicʹ pieršy. Reałʹnascʹ žyvoga Boga znoŭ dakazanaja jamu.

25b — a postacʹ čacviortaga nagadvaje postacʹ syna bagoŭ

                Zniešni vyglad getaga čacviortaga piersanaža nastołʹki adroznivajecca ad zniešnasci ludziej, što car atajasamłivaje jago z synam bagoŭ . Gety vyraz darečny, bo jon sapraŭdy z'jaŭlajecca pramym umiašanniem tago, chto stanie dla ludziej Synam Božym i Synam Čałaviečym , a mienavita Isusa Chrysta.

Dan 3:26 Tady Navuchadanosar padyšoŭ da vuscia pałajučaj vogniennaj piečy i zagavaryŭ, kažučy: «Sedrach, Misach i Aŭdenaga, raby Boga Usiavyšniaga, vyjdzicie i pryjdzicie siudy». I vyjšłi Sedrach, Misach i Aŭdenaga z siaredziny agniu.

26a —   Navuchadanosar znoŭ pieratvarajecca ŭ jagnia, jakoje sutykajecca z carom-łʹvom, značna macniejšym za jago. Getaje napamin abudžaje sviedčanni papiaredniaga bačannia. Bog niabiesny zviartajecca da jago z drugim zakłikam.

Dan 3:27 I sabrałisia satrapy, i čynoŭniki, i načałʹniki, i carskija daradcy, i ŭbačyłi, što agonʹ nie maje ŭłady nad ciełami ludziej, i vałasy na gałovach ichnich nie abpałiłisia, i štany ichnija nie paškodžany, i pachu agniu ad ich nie adčuvałasia.

27a —   U getym dosviedzie Bog daje nam dokaz, jak Jon zrabiŭ geta Navuchadanosaru, Svajoj sapraŭdnaj usiemagutnasci. Jon stvaryŭ ziamnyja zakony, jakija abumoŭłivajucʹ žyccio ŭsich ludziej i kožnaj žyvioły, jakaja žyvie na Jago ziamłi i ŭ Jago vymiarenni. Ale Jon tołʹki što dakazaŭ, što ni Jon, ni anioły nie padparadkoŭvajucca getym ziamnym praviłam. Tvorca ŭniviersałʹnych zakonaŭ, Bog vyšej za ich i moža pa Svajoj vołi zagadvacʹ cudoŭnyja vypadki, jakija ŭ Jago čas pryniasucʹ słavu i reputacyju Isusu Chrystu.

Dan 3:28 Tady Navuchadanosar skazaŭ: «Błagasłaŭlony Bog Šadracha, Mišacha i Aŭdenaga, Jaki pasłaŭ anioła Svajgo i vyzvałiŭ raboŭ Svaich, jakija spadziavałisia na Jago i parušyłi zagad cara, i addałi cieły svaje, kab nie słužycʹ i nie pakłaniacca nijakamu bogu, akramia Boga svajgo».

28a —   Gnieŭ cara znik. Znoŭ staŭšy na nogi čałavieka, jon vučycca na pieražytym i vydaje zagad, jaki nie dapuscicʹ paŭtarennia padobnaga. Bo geta gorki dosvied. Bog pakazaŭ vaviłanianam, što jon žyvy, aktyŭny i poŭny siły i magutnasci.

28b — Jaki pasłaŭ svajgo anioła i vyzvałiŭ svaich sług, jakija spadziavałisia na Jago i jakija parušyłi zagad cara i addałi svaje cieły, kab nie słužycʹ i pakłaniacca inšamu bogu, akramia svajgo ŭłasnaga Boga!

                U poŭnaj jasnasci karołʹ razumieje, nakołʹki vartaja zachaplennia viernascʹ ludziej, jakich jago durnaja gordascʹ chacieła zabicʹ. Bjez sumnievu, jon razumieje, što dziakujučy svajoj uładzie jon mog by pazbiegnucʹ getaga durnoga vyprabavannia, vykłikanaga jagonaj gordasciu, jakaja tołʹki prymušaje jago rabicʹ pamyłki, ryzykujučy pry getym nievinavatymi ludzʹmi.  

Dan 3:29 Vosʹ zapaviedzʹ, jakuju ja daju: kožny, z jakoga b narodu, plemieni ci movy jon ni naležaŭ, budzie łichasłovicʹ Boga Šadracha, Mišacha i Aŭdenaga, budzie pasiečany na kavałki, a dom jagony budzie pieratvorany ŭ gnoj, bo niama inšaga boga, jaki mog by vyratavacʹ, jak Jon.

29a-       Getaj zajavaj car Navuchadanosar abaraniaje vybrany Bogam narod.

                Adnačasova jon pagražaje kožnamu, chto drenna skaža pra Boga Šadracha, Mješacha i Aŭdenaga, i ŭdakładniaje, što jago razarvie na kavałki, a dom jago pieratvorycca ŭ kuču smieccia, bo niama inšaga boga, jaki mog by vyratavacʹ tak, jak jon. Sutyknuŭšysia z getaj pagrozaj, možna bycʹ upeŭnienym, što pakułʹ vaładarycʹ car Navuchadanosar, viernyja vybranniki Boga nie buducʹ miecʹ prablem z-za zmoŭ.

Dan 3:30 Pasla getaga car uzvysiŭ Šadracha, Mješacha i Aŭdenaga ŭ Vaviłonskim krai.

30a —   «Usio dobra, što dobra kančajecca» dla viernych vybrannikaŭ žyvoga Boga, stvarałʹnika ŭsiago, što žyvie i isnuje. Bo Jago vybranniki ŭvaskresnucʹ apošnimi, i jany buducʹ chadzicʹ pa pyłu miortvych, svaich byłych voragaŭ, pa adnoŭlenaj ziamłi, viečna.

                U apošnim vyprabavanni gety ščasłivy kaniec taksama budzie dasiagnuty. Takim čynam, pieršaje i apošniaje vyprabavanni atrymłivajucʹ karyscʹ ad niepasrednaga ŭmiašannia žyvoga Boga na karyscʹ svaich vybranych, jakich jon prychodzicʹ vyratavacʹ u Isusie Chryscie, Zbaŭcy, bo jago imia Isus aznačaje «Jachve ratuje».

               

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 4

 

Dan 4:1 Car Navuchadanosar usim narodam, plamionam i movam, jakija žyvucʹ pa ŭsioj ziamłi: mir vam chaj budzie dadzieny ščodrym.

1a —     Ton i forma pacviardžajucʹ geta: car, jaki gavorycʹ, — geta toj, chto zviarnuŭsia da Boga Daniiła. Jagonyja słovy nagadvajucʹ pasłanni Novaga Zapavietu. Jon prapanuje mir, bo sam ciapier u miry ŭ svaim čałaviečym sercy z Bogam lubovi i spraviadłivasci, sapraŭdnym, adzinym i niepaŭtornym.

Dan 4:2 Mnie zdałosia dobrym abviascicʹ pra znaki i cudy, jakija ŭčyniŭ mnie Usiavyšni Bog.

2a —     Cjapier car dziejničaje tak, jak skazaŭ Isus slapym i chvorym, jakich jon acałiŭ: « Idzicie, pakažycie siabie ŭ chramie i raskažycie, što Bog zrabiŭ dla vas ». Cara natchniaje toje ž žadannie, natchnionaje Bogam. Tamu što naviartanni magčymyja kožny dzienʹ, ale Bog nie daje ŭsim im toj upłyŭ, jaki adčuvaje car caroŭ, magutny i mocny impieratar.

Dan 4:3 Jakija viałikija Jagonyja znaki! Jakija magutnyja Jagonyja cudy! Jagonaje carstva — carstva viečnaje, i ŭłada Jagonaja z pakalennia ŭ pakalennie.

3a —     Razumiennie i ŭpeŭnienascʹ u getych rečach dajucʹ jamu spakoj i sapraŭdnaje ščascie, jakija ŭžo dastupnyja tut, unizie. Karołʹ usio daviedaŭsia i zrazumieŭ.

Dan 4:4 Ja, Navuchadanosar, byŭ spakojny ŭ svaim domie i ščasłivy ŭ svaim pałacy.

4a —     Mirny i ščasłivy? Tak, ale ŭsio jašče jazyčnik, nie naviernuty da sapraŭdnaga Boga.

Dan 4:5 Mnie prysniŭsia son, jaki mianie napałochaŭ; dumki, jakija pierasledvałi mianie na maim łožku, i vidziežy majgo serca napoŭniłi mianie žacham.

5a —     Gety car Navuchadanosar sapraŭdy pradstaŭleny nam jak zgublenaja aviečka, jakuju Bog u Chryscie pryjšoŭ znajsci, kab vyratavacʹ i vyratavacʹ ad niaščascia. Bo pasla getaga mirnaga i ščasłivaga ziamnoga času budučynia cara budzie pagibiełlu i viečnaj smierciu. Dziela jago viečnaga vyratavannia Bog pryjšoŭ, kab paturbavacʹ i mučycʹ jago.

Dan 4:6 Tady ja zagadaŭ, i jany pryviałi da mianie ŭsich vaviłonskich mudracoŭ, kab jany rastłumačyłi mnie tłumačennie snu.

6a —     Vidavočna, što ŭ Navuchadanosara sur'joznyja prablemy z pamiacciu. Čamu jon adrazu nie patelefanavaŭ Daniiłu?

Dan 4:7 Tady pryjšłi čaradziei, varažbity, chałdei i varažbity; i ja raskazaŭ im son, ale jany nie rastłumačyłi mnie jago.

7a —     Padziei adbyvajucca, jak u pieršym bačanni: paganskija varažbity addajucʹ pieravagu pryznacʹ svaju niazdołʹnascʹ, a nie raskazvacʹ bajki caru, jaki ŭžo pagražaŭ ich žycciu.

Dan 4:8 Narešcie pierada mnoj staŭ Daniił, jakoga zavucʹ Vałtasar, pavodle imia majgo boga , i duch sviatych bagoŭ byŭ u im. Ja raskazaŭ jamu son:

8a —     Pryčyna zabyccia padadziena. Bjeł usio jašče byŭ bogam cara. Ja ŭspaminaju tut, što Daryj Midyjec, Kir Pjersidaniec, Daryj Pjersidaniec, Artaksierks I , zgodna z Ezdraj 1:6 i 7, usie ŭ svoj čas aceniacʹ gabrejskich vybrannikaŭ i buducʹ pakłaniacca ich adzinamu Bogu. U tym łiku Kir, pra jakoga Bog praročycʹ u Is. 44:28, kažučy: Ja kažu pra Kira: Jon — pastyr Moj, i Jon vykanaje ŭsiu volu Maju; Jon skaža pra Ijerusałim: Njachaj jon budzie adbudavany! I pra chram: Njachaj jon budzie zasnavany! — Praročany pastyr vykanaje prarockuju volu Boga, jakoga jon paznaje pasłuchmianym. Gety inšy tekst pacviardžaje jago praročanaje naviartannie: Is. 45:2: Tak kaža Gaspodzʹ pamazancu Svajmu Kiru , i ŭ vieršy 13: Ja ŭzvysiŭ Kira ŭ Majoj praviednasci i zrablu ŭsie jago šlachi roŭnymi; Jon adbuduje gorad Moj i vyzvałicʹ pałonnych Maich biez vykupu i darunkaŭ, kaža Gaspodzʹ Savaof. I vykanannie getaga prajekta apisana ŭ knizie Ezdry 6:3-5: U pieršy god cara Kira car Kir zagadaŭ pra dom Božy ŭ Jerusałimie: chaj budzie adbudavany dom, kab jon byŭ miescam achviaraprynašenniaŭ, i chaj budzie ŭ jago tryvały padmurak. Jon budzie šescʹdziesiat łokciaŭ vyšyni i šescʹdziesiat łokciaŭ šyryni, z tryma radami abčasanych kamianioŭ i adnym radam novych brusaŭ. Vydatki buducʹ pakrytyja carskim domam . Akramia tago, załaty i siarebrany posud doma Božaga, jaki Navuchadanosar vynies z chrama ŭ Jerusałimie i pieranios u Vaviłon, budzie viernuty, pieraniesieny ŭ chram u Jerusałimie na miesca, dzie jon byŭ, i pastaŭleny ŭ domie Božym. Vydatki buducʹ pakrytyja carskim domam. Bog daruje jamu tyja ž ušanavanni, jakija jon daŭ caru Sałamonu. Ale budzʹcie asciarožnyja! Gety ŭkaz nie dazvołicʹ vykarystacʹ razłik, prapanavany ŭ Dan. 9:25, dla atrymannia daty pieršaga pryšescia Mjesii; geta budzie data pryšescia cara Artaksierksa Pjersidskaga. Kir adnaviŭ chram, ale Artaksierks dazvołiŭ adnavicʹ scieny Ijerusałima i viarnucca ŭsiamu jaŭrejskamu narodu na svaju nacyjanałʹnuju ziamlu.

Dan 4:9 Vałtasar, gałoŭny čaradziei, u jakim, jak ja viedaju, joscʹ duch sviatych bagoŭ, i dla jakoga niama ciažkaj tajamnicy, raskryj mnie tłumačennie vidziežaŭ, jakija ja bačyŭ u snach svaich.

9a —     Nam treba zrazumiecʹ, dzie znachodzicca car. U svaim rozumie jon zastavaŭsia jazyčnikam i pryznavaŭ Boga Daniiła tołʹki jak jašče adnago boga, za vyklučenniem tago, što jon mog tłumačycʹ sny. Jamu nie prychodziła ŭ gałavu zmianicʹ bagoŭ. Bog Daniiła byŭ prosta adnym z inšych bogaŭ.

Dan 4:10 Geta byłi bačanni majgo serca, kałi ja lažaŭ na łožku maim: ja zirnuŭ, i vosʹ, siarod ziamłi dreva viełʹmi vysokaje.

10a —   U vobrazach, jakija Isus budzie vykarystoŭvacʹ, kab dacʹ svaje ŭroki duchoŭnym ludziam, jakich jon choča navučycʹ, dreva budzie vobrazam čałavieka, ad trysnioga, jaki zginajecca i vyginajecca, da magutnaga i viełičnaga kiedra. I getak ža, jak čałaviek moža acanicʹ smačny płod dreva, Bog acenʹvaje ci nie acenʹvaje płady, jakija prynosiacʹ jago stvarenni, ad samych pryjemnych da najmienš pryjemnych, navat agidnych i agidnych.

Dan 4:11 I dreva vyrasła viałikim i mocnym, i vyšynia jago dasiagnuła niabiosaŭ, i vid jago byŭ vidacʹ da krajoŭ usioj ziamłi.

11a —   U bačanni statui chałdziejski car užo byŭ paraŭnany z drevam pavodle vobraza siły, mocy i impieryi, jakija byłi dadzieny jamu sapraŭdnym Bogam.

Dan 4:12 Łiscie jago było prygožaje, i płady jago bagatyja; jano davała ježu ŭsim; palavyja zviary znachodziłi prytułak u jago cieniu, i ŭsia žyvaja istota jeła z jago.

12a —   Gety magutny car działiŭsia z usimi ŭ svajoj impieryi bagacciem i ježaj, vyrablenaj pad jago kiraŭnictvam.

12b — ptuški niabiesnyja pasiałiłisia siarod jago gałin,

                Gety vyraz z'jaŭlajecca pierarobkaj Dan. 2:38. U łitarałʹnym sensie getyja ptuški niabiesnyja simvałizujucʹ mir i spakoj, jakija panujucʹ pad Jago kiraŭnictvam. U duchoŭnym sensie jany abaznačajucʹ niabiesnych aniołaŭ Boga, ale ŭ getaj adzinaj spasyłcy ŭ Ekkł. 10:20 gavorka idzie pra samoga Boga, bo tołʹki Jon dasleduje dumki kožnaga: Nje prakłinaj cara navat u dumkach tvaich i nie prakłinaj bagataga ŭ spałʹni tvajoj, bo ptuška niabiesnaja paniasie gołas tvoj, i kryłataja žyviołina abviescicʹ słovy tvaje . U bołʹšasci cytat ptuški niabiesnyja asacyjujucca z arłami i drapiežnymi ptuškami, jakija daminujucʹ siarod kryłatych vidaŭ. Ptuški sielacca tam, dzie ŭ ich šmat ježy; takim čynam, vobraz pacviardžaje dabrabyt i nasyčennie ježaj.           

Dan 4:13 U vidzienniach serca majgo, kałi ja lažaŭ na łožku svaim, ja bačyŭ, i vosʹ, adzin z vartaŭnikaŭ i sviatych syšoŭ z nieba.

13a —   Sapraŭdy, niabiesnym aniołam nie treba spacʹ, tamu jany znachodziacca ŭ pastajannaj dziejnasci. Tyja , chto sviatyja i słužacʹ Bogu, sychodziacʹ z niabiosaŭ, kab pieradacʹ Jago pasłanni Jago ziamnym sługam.

Dan 4:14 I jon zakryčaŭ gołasna i skazaŭ: «Ssiačycie dreva i abrežcie jago gałiny, abtrasicie jago łiscie i raskidajcie jago płady; chaj zviary ŭciakajucʹ z-pad jago i ptuški z-pad jago gałin».

14a —   U bačanni abviaščajecca, što car stracicʹ svajo carstva i ŭładu nad im.

Dan 4:15 A pienʹ, u jakim karani, pakinʹcie ŭ ziamłi i zaviažycie jago žaleznymi i miednymi kajdanami siarod palavych rasłin; chaj jon budzie arošany niabiesnaj rasoj i chaj jescʹ travu ziamnuju, jak geta robiacʹ zviary.

15a —   Ale pakinʹcie stvoł tam, dzie karani ŭ ziamłi

                Karołʹ zastaniecca ŭ svaim karaleŭstvie; jago nie vyganiacʹ.

15b — i zviažucʹ jago łancugami žaleznymi i bronzavymi siarod travy palavoj

                Njama patreby ŭ žaleznych ci bronzavych łancugach, bo Bog prosta prymusicʹ svajo pakorłivaje stvarennie stracicʹ rozum i zdarovy sens va ŭsich jago aspiektach — fizičnym, psichičnym i marałʹnym. Magutny car pałičycʹ siabie palavym zvieram. Tamu viałʹmožy jago carstva buducʹ vymušanyja adabracʹ u jago panavannie nad carstvam.

15c —   Njachaj jon budzie mokry ad niabiesnaj rasy, i niachaj jamu, jak zviaram, budzie na dolu trava ziamnaja.

                Možna ŭjavicʹ sabie žach jago starejšych, jakija ŭbačacʹ, jak jon jescʹ travu z ziamłi, jak karova ci aviečka. Jon admovicca ad krytych žytłaŭ, addajučy pieravagu žycʹ i spacʹ u połi.

Dan 4:16 U jago zabiarucʹ serca, i daducʹ jamu serca zviera, i siem časoŭ projducʹ nad im.

                U getym ekspierymiencie Bog daje jašče adzin dokaz svajoj sapraŭdnaj usiemagutnasci. Bo, jak Tvorca žycciaŭ usich svaich stvarenniaŭ, Jon moža ŭ luby momant, dziela svajoj słavy, zrabicʹ adnago razumnym abo, naadvarot, ašałamicʹ. Pakołʹki Jon zastajecca niabačnym dla ich vačej, ludzi ignarujucʹ getuju pagrozu, jakaja pastajanna cisnie na ich. Ale praŭda, što Jon umiašajecca tołʹki redka, i kałi Jon geta robicʹ, to pa peŭnaj pryčynie i z peŭnaj metaj.

                Pakarannie admierana. Jano budzie ŭžyvacca da cara Navuchadanosara siem razoŭ , geta značycʹ tołʹki siem gadoŭ. Njama nijakaj zakonnasci ŭ vykarystanni getaga terminu dla čago-niebudzʹ, akramia samoga cara. I tut, vybirajučy łičbu «7», Bog-stvarałʹnik paznačaje svajoj «carskaj piačatkaj» dziejannie, jakoje chutka budzie vykanana.

Dan 4:17 Geta słova pavodle pastanovy vartaŭnikoŭ i zagad pavodle pastanovy sviatych, kab žyvyja viedałi, što Usiavyšni vaładarycʹ nad carstvam čałaviečym i daje jago, kamu choča, i stavicʹ nad im najmienšaga z ludziej.

17a —   Gety prysud — ukaz tych, chto naziraje

                Duch padkresłivaje vyklučny charaktar getaga boskaga ŭmiašannia, jakomu Jon nadaje rolu «ŭkaza» dla tych, chto naziraje . Čałaviek pavinien zrazumiecʹ, što, niagledziačy na padmanłivuju zniešnascʹ, za im pastajanna nazirajucʹ niabiesnyja istoty. Bog choča zrabicʹ gety prykład urokam, adrasavanym ludziam da kanca svietu. Spasyłajučysia na tych, chto naziraje , Jon pakazvaje daskanałaje kalektyŭnaje adzinstva aniołaŭ Božaga łagjera, jaki ab'jadnoŭvaje ich u svaich płanach i dziejanniach.

17b — kab žyvyja viedałi, što Usiavyšni kiruje carstvam čałaviečym i daje jago, kamu zaŭgodna.

                Bog kiruje i kantraluje ŭsio. Časta, zabyvajučy pra getuju schavanuju reałʹnascʹ, čałaviek łičycʹ siabie gaspadarom svajgo losu i svaich rašenniaŭ. Jon dumaje, što vybiraje svaich łidaraŭ, ale mienavita Bog pryznačaje ich na pasady pavodle svajoj dobraj vołi i svajgo mierkavannia adnosna rečaŭ i istot.

17c —   i što jon padymaje tam najgnusniejšych ludziej

                Praŭdzivaja prymaŭka: «Narod atrymłivaje takoga łidara, jakoga zasługoŭvaje». Kałi narod zasługoŭvaje podłaga łidara, Bog naviazvaje jamu takoga.

Dan 4:18 Geta son, jaki bačyŭ ja, car Navuchadanosar. Ty, Vałtasar, rastłumač mnie jago značennie, bo ŭsie mudracy majgo carstva nie mogucʹ rastłumačycʹ mnie jago; ale ty možaš, bo ŭ tabie duch sviatych bagoŭ.

18a —   Navuchadanosar pragresuje, ale jon usio jašče nie naviarnuŭsia. Tym nie mienš, jon scviardžaje, što Daniił słužycʹ sviatym bagam . Jon pakułʹ nie razumieje manateizmu.  

Dan 4:19 Tady Daniił, jakoga zvałi Vałtasar, byŭ na chviłinu zdziŭleny, i dumki jagonyja tryvožyłi jago. I adkazaŭ car i skazaŭ: Vałtasar, niachaj nie tryvožycʹ ciabie son i jago tłumačennie. I adkazaŭ Vałtasar: gaspadaru moj, niachaj gety son budzie dla tvaich voragaŭ, a tłumačennie jago — dla tvaich praciŭnikaŭ.

19a —   Daniił razumieje son, i toje, što adbudziecca, nastołʹki žachłiva dla cara, što Daniił addaje pieravagu bačycʹ jago vykananniem na svaich voragach.

Dan 4:20 Dreva, jakoje ty bačyŭ, jakoje rasło viałikim i mocnym, vyšynia jakoga dasiagała nieba, i vidacʹ jago było z usich krajoŭ ziamłi;

Dan 4:21 Getaje dreva, jakoje mieła prygožuju łistotu i šmat pładoŭ, na jakim była ježa dla ŭsich, pad jakim žyłi palavyja zviary, i ŭ gałinach jakoga žyłi ptuški niabiesnyja,

21a —   łiscie było prygožym

                Fizičny vyglad i adziennie.

21b-       i bagatyja płady

                Bagaccie dabrabytu.

21c —   chto nasiŭ ježu dla ŭsich

                Jaki zabiaspiečvaŭ charčavanniem uviesʹ svoj narod.

21d — pad jakim chavałisia palavyja zviary

                Karołʹ, abaronca svaich sług.

21-y — i siarod gałin jakoga žyłi ptuški niabiesnyja

                Pry jago kiravanni jago narod žyŭ u viałikaj biaspiecy. Ptuški adlatałi i pakidałi dreva pry najmienšym znaku niebiaspieki.

Dan 4:22 Ty, caru, staŭ viałikim i magutnym, i viełič tvaja paviałičyłasia i ŭzniałasia navat da niabiosaŭ, i ŭłada tvaja raspascirajecca da krajoŭ ziamłi.

Dan 4:23 Car ubačyŭ adnago z vartaŭnikoŭ i sviatych, jaki sychodziŭ z nieba i kazaŭ: «Ssiačy dreva i zniščy jago, a pienʹ pakinʹ z karaniami ŭ ziamłi i zaviažy jago žaleznymi i miednymi kajdanami siarod palavoj travy, i chaj jon budzie arošany niabiesnaj rasoj, i chaj jago dola budzie z palavymi zviarami, pakułʹ nie projdzie nad im siem časoŭ».

Dan 4:24 Vosʹ tłumačennie, caru; vosʹ zagad Usiavyšniaga, jaki budzie spraŭdžany z gaspadarom maim carom:

Dan 4:25 Jany vyganiacʹ ciabie z ludziej, i tvajo žyłlo budzie z palavymi zviarami; i ciabie buducʹ karmicʹ travoj, jak vałoŭ; ciabie buducʹ krapicʹ niabiesnaj rasoj, i siem časoŭ projdzie nad taboju, pakułʹ ty nie daviedaješsia, što Usiavyšni vaładarycʹ nad carstvam čałaviečym i daje jago, kamu choča.

25a —   pakułʹ nie daviedaješsia, što Usiavyšni kiruje carstvam čałaviečym i daje jago, kamu choča.

                Daniił zgadvaje Boga, nazyvajučy jago «Usiavyšnim». Takim čynam, jon nakiroŭvaje dumki cara da isnavannia adzinaga Boga; ideju, jakuju caru viełʹmi ciažka zrazumiecʹ z-za jago połiteistyčnaga pachodžannia, jakoje jon pieradavaŭsia ad bacʹki da syna.

Dan 4:26 Zagad pakinucʹ pienʹ tam, dzie karani dreva, aznačaje, što vaša carstva zastaniecca z vami, kałi vy paznajecie, što toj, chto vaładarycʹ, — na niabiosach.

26a —   Kałi jon pryznaje, što toj, chto kiruje, znachodzicca na niabiosach, prynižennie spynicca, bo karołʹ pierakanajecca i navierniecca.

Dan 4:27 Dyk vosʹ, caru, chaj maja parada budzie dobraja tabie: pakinʹ grachi tvaje, čyniačy spraviadłivascʹ, i biezzakonni tvaje, vykazvajučy spačuvannie pakutnikam, i chaj budzie tvoj dabrabyt praciagvacca.

27a —   Kałi car budzie ŭkaraniacʹ u žyccio toje, što pierałičvaje Daniił u getym vieršy, jon sapraŭdy navierniecca. Ale gety charaktar addadzieny gonaru; jago biassprečnaja ŭłada zrabiła jago kapryznym i časta niespraviadłivym, jak navučyŭ nas papiaredni dosvied.

Dan 4:28  Usio geta spraŭdziłasia nad carom Navuchadanosaram .

28a —   Getaje scviardžennie Daniiła zabaraniaje luboje inšaje tłumačennie getaga praroctva, jakoje asudžaje na niesapraŭdnascʹ praročyja asnovy, jakim vučacʹ Sviedki Ijegovy i lubaja inšaja rełigijnaja grupa, što supiarečycʹ praviłam, vyznačanym Daniiłam. Bołʹš za toje, zmiest usioj głavy daje getamu dokaz. Bo gistoryja navučycʹ nas, čamu cara ŭraziła praklon u praroctvie pra dreva.

Dan 4:29 I stałasia, jak prajšło dvanaccacʹ miesiacaŭ, što jon chadziŭ pa carskim domie ŭ Vaviłonie,

29a —   Pamiž bačanniem i jago ažycciaŭlenniem prachodzicʹ      12 miesiacaŭ, abo god, abo « čas ».

Dan 4:30 I zagavaryŭ car i skazaŭ: ci ž nie viałiki geta Vaviłon, jaki ja pabudavaŭ dziela carstva siłaj majoj siły i dziela słavy majoj viełičy?

30a —   Geta toj losavyznačałʹny momant, kałi caru było b lepš maŭčacʹ. Ale my možam zrazumiecʹ geta, bo jago Vaviłon byŭ sapraŭdy čystym cudam, jaki dagetułʹ łičycca adnym z «siami cudaŭ svietu». Pyšnyja visiačyja sady zielaniny, sažałki, prastornyja płoščy i vały na płoščy 40 km z kožnaga boku. Vały, na viaršyni jakich magłi prajechacʹ dzvie kalasnicy pa ŭsioj daŭžyni vałoŭ; šaša tago času. Adna z jago bram, rekanstrujavanaja ŭ Bjerłinie, znachodzicca ŭ centry dzviuch scien, składzienych z sinich emalavanych kamianioŭ, na jakich vygraviravany gjerb cara: leŭ z arłinymi kryłami, pra jakoga zgadvajecca ŭ Dan. 7:4. U jago była padstava ganarycca. Ale Bog nie bačycʹ gonaru ŭ jago słovach, jon bačycʹ gonar, ale pierš za ŭsio zabyŭłivascʹ i pagardu da jago papiaredniaga vopytu. Vjadoma, gety car nie adzinaja ganarłivaja istota na ziamłi, ale Bog skiravaŭ na jago svaju ŭvagu, jon choča jago ŭ svaim niebie i budzie miecʹ jago. Geta zasługoŭvaje tłumačennia: Bog sudzicʹ svaich stvarenniaŭ pa-za zniešnasciu. Jon dasleduje ich sercy i dumki i biez pamyłak raspaznaje aviečak, godnych vyratavannia. Geta prymušaje jago nastojvacʹ i časam zdziajsniacʹ cudy, ale mietad apraŭdvajecca jakasciu atrymanaga kančatkovaga vyniku.

Dan 4:31 Słova jašče było ŭ vusnach cara, jak z nieba syšoŭ gołas: «Car Navuchadanosar! carstva adabrana ŭ ciabie».

31a —   Navuchadanosar staŭ achviaraj Božaj lubovi, jakaja pastaviła dla jago pastku i papiaredziła pra jaje ŭ praročym snie. Njabiesny prysud moža bycʹ pačuty, ale budziem radavacca, bo škoda, jakuju Bog zbirajecca jamu naniesci, vyratuje jago žyccio i zrobicʹ jago viečnym.

Dan 4:32 Jany vyganiacʹ ciabie z ludziej, i tvajo žyłlo budzie z palavymi zviarami; jany prymusiacʹ ciabie jesci travu, jak vałoŭ; i siem časoŭ projdzie nad taboju, pakułʹ ty nie ŭviedaješ, što Usiavyšni vaładarycʹ nad carstvam čałaviečym i daje jago, kamu choča.

32a —   Na siem gadoŭ, geta značycʹ siem razoŭ , karołʹ gublaje jasnascʹ rozumu, i jago rozum pierakonvaje jago, što jon usiago tołʹki žyvioła.

Dan 4:33 I spraŭdziłasia słova nad Navuchadanosaram: jon byŭ vygnany z ludziej i jeŭ travu, jak vały, i cieła jagonaje było mokrym ad niabiesnaj rasy, pakułʹ vałasy jagonyja nie vyrasłi, jak arłinaje pier'je, a kipciury jagonyja — jak ptušynyja.

33a —   Car sviedčycʹ, što ŭsio, što było abvieščana U bačanni spraŭdziłasia nad im sviedčannie. Zapisvajučy svajo sviedčannie, naviernuty car uspaminaje gety prynižałʹny dosvied, kažučy pra siabie ŭ treciaj asobie. Soram usio jašče padšturchoŭvaje jago zrabicʹ krok nazad. Magčymym zastajecca i inšaje tłumačennie: getaje sviedčannie było napisana razam carom i Daniiłam, jago novym bratam u sapraŭdnym Bogu.

Dan 4:34 I pasla pryznačanaga času ja, Navuchadanosar, uzniaŭ vočy maje da nieba, i maje pačucci viarnułisia da mianie, i dabrasłaviŭ Usiavyšniaga, i chvałiŭ i prasłaŭlaŭ Tago, Chto žyvie viečna, čyjo ŭłada — ułada viečnaja, i čyjo carstva tryvaje z pakalennia ŭ pakalennie.

34a —   Mudry i ŭsiemagutny Bog atrymłivaje luboŭ zgublenaj aviečki. Jana znoŭ dałučyłasia da Jago statku i pamnažaje svaju chvału dziela Jago słavy.

34b — toj, čyjo panavannie — panavannie viečnaje, i čyjo carstva tryvaje z pakalennia ŭ pakalennie

                Formuła tyčycca 5-ga carstva , na gety raz viečnaga, z bačannia Syna Čałaviečaga ŭ Dan. 7:14: I dadziena Jamu ŭłada, i słava, i carstva, i ŭsie narody, plamiony i movy buducʹ słužycʹ Jamu. Jago ŭłada — geta ŭłada viečnaja, jakaja nie minie, i carstva Jago, jakoje nikołi nie zniščycca . A taksama ŭ bačanni idała ŭ Dan. 2:44: U dni tych caroŭ Bog Njabiesny ŭzviadzie carstva, jakoje nikołi nie zniščycca i jakoje nie budzie pieradadziena inšamu narodu; i jano razburycʹ i zniščycʹ usie getyja carstvy, a samo budzie stajacʹ viečna .

Dan 4:35 Usie žychary ziamłi — ništo ŭ vačach Jagonych; Jon robicʹ pavodle vołi Svajoj u vojsku niabiesnym i siarod žycharoŭ ziamłi; i niama nikoga, chto mog by spynicʹ ruku Jagonuju abo skazacʹ Jamu: «Što Ty robiš?»

35a —   Słava žyvomu Bogu! Bo na gety raz karołʹ usio zrazumieŭ i naviarnuŭsia.

Dan 4:36 U toj čas viarnułisia da mianie maje pačucci, i słava majgo carstva, maja viełič i maja prygažoscʹ viarnułisia da mianie; maje daradcy i maje viałʹmožy znoŭ patrabavałi mianie; i ja viarnuŭsia ŭ svajo carstva, i maja ŭłada paviałičyłasia.

36a —   Padobna praviednamu i sumlennamu Iovu, jakomu Bog viarnuŭ synoŭ, dačok i naščadkaŭ pasla jago vyprabavannia, car adnaŭlaje davier svaich viałʹmožaŭ i adnaŭlaje svajo praŭlennie, ciapier mudry siarod sapraŭdy mudrych, asvietleny žyvym Bogam. Gety dosvied dakazvaje, što Bog daje carstva tamu, kamu pažadaje. Mjenavita jon natchniŭ viałikich chałdejaŭ znoŭ paprasicʹ svajgo cara.

Dan 4:37 Cjapier ja, Navuchadanosar, chvalu, uzvyšaju i šanuju Cara niabiesnaga, usie dziei jakoga — praŭda, a šlachi Jagonyja — spraviadłivascʹ, i tych, chto chodzicʹ u pychie, Jon moža prynizicʹ.

37a —   Jon moža geta skazacʹ, bo zapłaciŭ za geta.

                Kab pazbiegnucʹ goršaga, vyryvannie zuba moža bycʹ viełʹmi balučym; ale staŭki mogucʹ apraŭdacʹ pakuty. Kab zdabycʹ viečnascʹ, moža spatrebicca prajsci praz ciažkija abo viełʹmi ciažkija vyprabavanni; vyryvannie gonaru apraŭdaje ich, kałi geta magčyma. Vjedajučy svoj patencyjał, Isus Chrystos aslapiŭ Paŭła pa darozie ŭ Damask, kab duchoŭna slapy «ganiciełʹ bratoŭ svaich» staŭ jago viernym i rupłivym sviedkam pasla tago, jak viarnuŭ sabie zrok vačam, ale, pierš za ŭsio, zrok duchu.

Daniił 5

 

 

Dan 5:1 Car Vałtasar spraviŭ viałikuju bankietu dla svaich viałʹmožaŭ, tysiačy čałaviek, i piŭ pierad imi vino.

1a —     Car Navuchadanosar zasnuŭ u spakoi Božym, kałi byŭ davołi stary, i jago syn Nabonid, jaki nie byŭ schiłʹny da kiravannia, zmianiŭ jago, tamu jon dazvołiŭ svajmu synu Vałtasaru vaładarycʹ zamiest jago. Getaje imia, jakoje aznačaje «Bjeł abaraniaje cara», vykłik, jaki Bog maje namier pryniacʹ, nie varta błytacʹ z tym, jakoje Navuchadanosar daŭ Daniiłu: Vałtasar, što aznačaje «Bjeł abaronicʹ». U asnovie getych imionaŭ lažycʹ pakłaniennie Bjełu abo Vjełijału, za jakim staicʹ adziny arganizatar połiteizmu: Satana, d'jabał. Jak my ŭbačym, pierajemniki naviernutaga cara nie pajšłi za im u getym kirunku.

Dan 5:2 Kałi Vałtasar pakaštavaŭ vina, jon prynios załaty i siarebrany posud, jaki jago bacʹka Navuchadanosar vynies z chrama ŭ Jerusałimie, kab picʹ z jago car i jago viałʹmožy, jago žonki i jago nałožnicy.

2a —     Dla getaga paganskaga cara getyja załatyja i siarebranyja pasudziny — tołʹki zdabyča, zabranaja ŭ gabrejaŭ. Vyrašyŭšy ignaravacʹ sapraŭdnaga Boga, da jakoga zviarnuŭsia Navuchadanosar, jon nie ŭłičvaje tago faktu, što gety žyvy Bog sudzicʹ usie jago dziejanni. Vykarystoŭvajučy getyja rečy, asviečanyja i asviečanyja na słužennie Bogu-Tvorcu, dla podłych i biazbožnych metaŭ, jon zdziajsniaje apošniuju pamyłku svajgo karotkaga žyccia. U svoj čas Navuchadanosar viedaŭ, jak ułičvacʹ aktyŭnuju siłu Boga gabrejaŭ, bo razumieŭ, što jago nacyjanałʹnych bagoŭ na samoj spravie nie isnuje. Usie narody, padparadkavanyja vaviłonskamu caru, čułi jago magutnaje sviedčannie na karyscʹ Cara niabiesnaga, nie kažučy ŭžo pra jago błižejšuju siam'ju. Tamu ŭ Boga joscʹ usie padstavy pakazacʹ siabie ciapier spraviadłivym i biazłitasnym.

Dan 5:3 Tady pryniesłi załaty posud, jaki byŭ vyniesieny z chrama, z doma Božaga, što ŭ Jerusałimie; i piłi z jago car i jago viałʹmožy, jago žonki i jago nałožnicy.

3a —     Daniił nastojvaje na pachodžanni getych vaz, jakija byłi prybranyja chrama, doma Božaga ŭ Ijerusałimie. Užo bačačy, što gabrejski Bog dazvołiŭ prybracʹ getyja rečy sa svajgo chrama, małady car pavinien byŭ zrazumiecʹ, što sapraŭdny Bog karaje i surova pakaraje tych, chto drenna słužycʹ jamu. Paganskija bagi nie robiacʹ takich rečaŭ, i ich słužyciełi tołʹki imknucca dagadzicʹ ludziam, čyjoj davierłivasciu jany karystajucca.

Dan 5:4 I piłi vino i słaviłi bagoŭ załatych, i srebnych, i miednych, i žaleznych, i draŭlanych, i kamiennych.

4a —     Prafanny zvyčaj sastareŭ, geta idałapakłonnicki zvyčaj, viaršynia agidy pierad Bogam. Važnaja detałʹ: u viałikaj demanstracyi bieskłapotnasci car sviatkuje sa svaimi siabrami, u toj čas jak jago gorad znachodzicca pad pagrozaj z boku midzian i piersaŭ, jakija jago abłažyłi.

Dan 5:5 I ŭ gety momant źaviłisia pałʹcy čałaviečaj ruki i pisałi nasupracʹ sviaciłʹnika na tynkoŭcy sciany carskaga pałaca; i car ubačyŭ častku ruki, jakaja pisała.

5a —     Pakołʹki cudy časoŭ Navuchadanosara byłi pagardžanyja, gety novy cud nie pryznačany dla naviartannia, a dla zniščennia žyccia vinavatych, jak my ŭbačym. Pjerad biazbožnymi abvinavaŭcami, jakija žadałi smierci grešnika, Isus Chrystos taksama piša pałʹcam na piasku grachi, jakija jany zdziajsniajucʹ tajemna.

Dan 5:6 Tady tvar cara zmianiŭsia, i dumki jagonyja zaniepakoiłi jago; sustavy pajasnicy jagonaj rassłabiłisia, i kaleni jagonyja biłisia adno ab adno.

6a —     Cud pačynaje dziejničacʹ imgnienna. Njagledziačy na jago ap'janiennie, jago rozum reaguje; jon žachajecca.

Dan 5:7 I car gučna zakryčaŭ, kab pakłikałi varažbitoŭ, chałdejaŭ i varažbitoŭ. I skazaŭ car vaviłonskim mudracam: chto pračytaje getaje napisannie i rastłumačycʹ mnie jago značennie, toj budzie apranuty ŭ purpuru, i załaty łancug budzie na šyi ŭ jago, i jon budzie trecim vaładarom u carstvie.

7a —     Znoŭ ža, Daniiła ignarujucʹ; jago sviedčanni byłi pagardžany karaleŭskaj uładaj. I znoŭ, u krajnim gory, małady car abiacaje najvyšejšyja ŭšanavanni tamu, chto dakaža svaju zdołʹnascʹ rasšyfravacʹ pasłannie, napisanaje na scianie, zvyšnaturałʹnym čynam. Toj, chto zrobicʹ geta, atrymaje treciaje miesca ŭ carstvie, bo Nabanid i Vałtasar zajmajucʹ pieršaje i drugoje miescy.

Dan 5:8 Tady pryjšłi ŭsie carskija mudracy, ale nie magłi pračytacʹ napisanaga i rastłumačycʹ caru jago tłumačennie.

8a —     Jak i pry Navuchadanosaru, dla jazyčnikaŭ-mudracoŭ geta zastajecca niemagčymym.

Dan 5:9 Tady Vałtasar, car, viełʹmi spałochaŭsia, i tvar jagony zmianiŭsia, i viałʹmožy jagonyja zdryganułisia.

Dan 5:10 Pa słovach cara i jago viałʹmožaŭ caryca ŭvajšła ŭ bankietnuju zału i skazała: «Car, žyvi viečna; chaj nie biantežacʹ ciabie dumki tvaje, i chaj nie zmianiajecca vyglad tvajgo».

Dan 5:11 Joscʹ u tvaim carstvie čałaviek, u jakim duch sviatych bagoŭ; i ŭ dni tvajgo bacʹki ŭ im znajšłisia sviatło, rozum i mudrascʹ, padobnaja da mudrasci bagoŭ. Tamu car Navuchadanosar, tvoj bacʹka, pastaviŭ jago gałoŭnym nad čaradziejami, i nad varažbitami, i nad chałdejami, i nad varažbitami,

Dan 5:12 bo ŭ im znajšłisia viałiki rozum, viedy i razumiennie, umiennie tłumačycʹ sny, tłumačycʹ zagadki i vyrašacʹ składanyja pytanni, — geta Daniił, jakoga pryznačyŭ car Vałtasar. Njachaj pakłičucʹ Daniiła, i jon rastłumačycʹ tłumačennie.

12a —   Getaje sviedčannie karalevy ŭražvaje i asudžaje ŭsiu karaleŭskuju siam'ju: my viedałi pra geta... ale vyrašyłi nie ŭłičvacʹ geta.

Dan 5:13 Tady pryviałi Daniiła da cara. I adkazaŭ car i skazaŭ Daniiłu: «Ci ty toj Daniił, jaki byŭ adnym z pałonnych Judejaŭ, jakich moj bacʹka, car, vyvieŭ z Judei?»

Dan 5:14 Ja čuŭ pra ciabie, što duch bagoŭ žyvie ŭ tabie, i što ŭ tabie joscʹ sviatło, rozum i mudrascʹ.

Dan 5:15 I pryviałi da mianie mudracoŭ i varažbitoŭ, kab jany pračytałi getaje napisannie i rastłumačyłi mnie jago značennie; ale jany nie magłi rastłumačycʹ značennie słoŭ.

Dan 5:16 Ja čuŭ, što ty možaš tłumačycʹ i vyrašacʹ składanyja pytanni; dyk vosʹ, kałi ty zmožaš pračytacʹ getaje napisannie i rastłumačycʹ mnie jago tłumačennie, ty budzieš apranuty ŭ purpuru, i na šyi ŭ ciabie budzie załaty łancug, i ty budzieš zajmacʹ treciaje miesca ŭ kiravanni carstvam.

16a —   Treciaje miesca pasla Nabonida, jago bacʹki i jago samoga.

Dan 5:17 Tady Daniił adkazaŭ pierad carom: «Pakinʹ sabie svaje dary, a ŭznagarody addaj inšamu; ale ja pračytaju caru pisʹmo i abviašču jamu jago tłumačennie».

17a —   Daniił stary i nie nadaje značennia pašanam, tavaram i kaštoŭnasciam srebra i zołata, ale magčymascʹ nagadacʹ getamu maładomu caru pra jago pamyłki, pra jago grachi, za jakija jamu daviadziecca zapłacicʹ svaim žycciom, nie moža bycʹ admoŭlena, i jon z'jaŭlajecca sługoj Božym za gety typ dziejannia.

Dan 5:18 Caru, Usiavyšni Bog daŭ Navuchadanosaru, bacʹku tvajmu, carstva, viełič, słavu i viełič;

18a —   Vaładarstva Navuchadanosara było spravaj i daram sapraŭdnaga Boga, a taksama Jago viełič , jakuju jon pamyłkova prypisaŭ ułasnaj sile praz gonar, pierš čym byŭ ašałomleny Bogam na siem gadoŭ.

Dan 5:19 I z-za viełičy, jakuju Jon daŭ Jamu, usie narody, plamiony i movy bajałisia i dryžałi pierad Im; kago chacieŭ, tago zabivaŭ, i kago chacieŭ, tago pakidaŭ žyvym; kago chacieŭ, tago ŭzvyšaŭ, a kago chacieŭ, tago prynižaŭ.

19a —   Car zabivaŭ tych, kago chacieŭ.

                U pryvatnasci, getaja dadzienaja Bogam ułada pryviała jago da pakarannia paŭstanckaga jaŭrejskaga naroda i da smiarotnaga pakarannia mnogich jago pradstaŭnikoŭ.

19b — i jon paškadavaŭ žyccio tym, kamu chacieŭ

                Daniił i pałonnyja gabrei atrymałi ad getaga karyscʹ.

19c —   jon vychoŭvaŭ tych, kago chacieŭ

                Daniił i jago troje viernych spadarožnikaŭ byłi ŭzvyšany carom Navuchadanosaram nad chałdejami.

19d -     i jon paniziŭ tych, kago chacieŭ

                Šlachta jago karaleŭstva była vymušana pagadzicca na kiravannie maładymi zamiežnikami z gabrejskaga pałonu. Jago magutnaj rukoj gabrejski nacyjanałʹny gonar byŭ prynižany i zniščany.

Dan 5:20 Ale kałi serca jagonaje ŭzvysiłasia, i duch jagony zacviardzieŭ, jon byŭ skinuty z carskaga trona svajgo, i słava jagonaja była adabrana;

20a —   Dosvied cara Navuchadanosara dazvalaje nam zrazumiecʹ pychu, jakuju prypisvajucʹ papskamu caru Daniiła. 7:8. Daniił pakazvaje caru, što absalutnaja ŭłada dadziena Bogam tamu, kamu jon zaŭgodna, zgodna z jago pragramaj. Ale, uspomniŭšy pra prynižennie cara Navuchadanosara, jon nagadvaje jamu, što jakim by magutnym jon ni byŭ, ziamny car zaležycʹ ad nieabmiežavanaj ułady niabiesnaga cara.

Dan 5:21 I vygnany byŭ jon z synoŭ čałaviečych, i serca jago stała padobnym da serca zviaroŭ, i žyŭ jon z dzikimi asłami; i davałi jamu travu jesci, jak vałam, i cieła jago akraplałasia niabiesnaj rasoj , pakułʹ jon nie paznaŭ, što Usiavyšni Bog vaładarycʹ u carstvie čałaviečym i daje jago, kamu choča.

21a —   Tołʹki ŭ getym vieršy ja adznačaju zgadku pra « dzikich asłoŭ ». Asioł — typovy simvał upartasci: «uparty, jak asioł», asabłiva kałi jon jašče i «dziki», a nie pryručany. Geta simvał, jaki ŭvasablaje duch čałavieka, jaki admaŭlajecca słuchacʹ uroki, dadzienyja Bogam praz žycciovy vopyt i praz jago biblejskija adkrycci.

Dan 5:22 A ty, Vałtasar, syn jagony, nie ŭpakoryŭ serca tvajgo, chocʹ i viedaŭ usio geta.

22a —   Faktyčna, mienavita Vałtasar pavodziŭ siabie jak «dziki asioł», nie zvažajučy na dosvied svajgo «bacʹki» (dzieda).

Dan 5:23 Ty ŭzvysiŭsia suprocʹ Gospada niabiesnaga; pryniesłi pierad taboj posud doma Jagonaga, i ty piŭ z im vino, ty i tvaje viałʹmožy, tvaje žonki i tvaje nałožnicy. Ty chvałiŭ bagoŭ srebnych, załatych, miednych, žaleznych, draŭlanych i kamiennych, jakija nie bačacʹ, nie čujucʹ i nie viedajucʹ. I ty nie prasłaŭlaŭ Boga, u ruce jakoga dychannie tvajo i ŭsie šlachi tvaje.

23a —   Vałtasar apaganiŭ załaty posud, asviačony Bogu-Tvorcu dla rełigijnaga nabaženstva ŭ jago chramie. Ale, vykarystoŭvajučy jago dla ŭsłaŭlennia fałʹšyvych paganskich bagoŭ, jon dasiagnuŭ viaršyni agidnasci . Gety vobraz padrychtoŭvaje šlach dla vobraza z Adkryccia 17:4: Getaja žančyna była apranuta ŭ purpuru i punsovu, uprygožana zołatam, kaštoŭnymi kamianiami i žemčugam. U ruce jana trymała załaty kubak, poŭny agidnasci i brydoty jaje raspusty . Tam jana atrymłivaje nazvu « Vjałiki Vaviłon » u vieršy 5.

Dan 5:24 Tamu jon pasłaŭ getuju častku ruki, jakoj napisaŭ gety nadpis.

24a —   U svaju čargu, Vałtasar zanadta pozna adkryvaje dla siabie isnavannie sapraŭdnaga žyvoga Boga, jaki dziejničaje i reaguje cudoŭnym čynam na pavodziny ludziej.

Dan 5:25 Vosʹ što napisana: Mene, Mene, Tekieł, Uparsin.

25a -      Pjerakład: padłičyŭ, padłičyŭ, uzvažyŭ i padziałiŭ

Dan 5:26 I vosʹ tłumačennie słoŭ: «Pałičana». Bog vyłičyŭ tvajo carstva i pakłaŭ jamu kaniec.

26a —   Pjeršaje « łičennie » adnosicca da pačatku praŭlennia, a drugoje « łičennie » — da kanca getaga praŭlennia.

Dan 5:27 Uzvažanyja: Vas uzvažyłi na šalach, i vy znajšłisia niavartymi.

27a —   Šałi tut simvałizujucʹ boski sud. Łjudzi pryniałi ich dla abaznačennia spraviadłivasci; viełʹmi niedaskanałaj spraviadłivasci. Ale Božaja šala daskanałaja i, zasnavanaja na vobrazie dvuchbakovych šalaŭ , Jon uzvažvaje ŭčynki dabra i zła, jakija zdziejsniŭ asudžany. Kałi šałi dabra lagčejšyja za šałi zła, boski asudžennie apraŭdanaje. I geta vypadak z carom Vałtasaram.

Dan 5:28 Padzieł: Tvajo carstva budzie padzielena i addadziena midzianam i piersam.

28a —   Pakułʹ jon pad kiraŭnictvam cara Daryja addavaŭsia agidnym p'janstvam u svaim carskim pałacy, midzianie ŭvajšłi ŭ Vaviłon pa rečyščy raki, jakoje było časova adviedziena i vysušana.

Dan 5:29 Tady Vałtasar zagadaŭ, i apranułi Daniiła ŭ purpuru, paviesiłi załaty łancug na šyju jamu i abviasciłi, što jon budzie trecim u carstvie.

Dan 5:30 U tuju ž noč byŭ zabity Vałtasar, car Chałdejski.

Dan 5:31 I Daryj Midyjec atrymaŭ carstva, majučy šescʹdziesiat dva gady.

31a —   Gety dakładny apovied vidavočcy Daniiła nie pryznajecca gistorykami, jakija prypisvajucʹ getaje dziejannie piersidskamu caru Kiru II Vjałikamu ŭ 539 godzie.

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 6

 

                Vučennie getaga 6-ga razdzieła identyčnaje vučenniu 3-ga razdzieła knigi praroka Daniiła. Na gety raz Daniił prachodzicʹ vyprabavannie ŭzornaj viernasci , jakuju pavinny pierajmacʹ i ŭznaŭlacʹ usie vybranyja, pakłikanyja Bogam u Isusie Chryscie. Kamientaryi karysnyja, ale ich dastatkova, kab pračytacʹ i zapomnicʹ urok. Car Daryj pavodzicʹ siabie jak Navuchadanosar u svoj čas i, u svaju čargu, va ŭzroscie 62 gadoŭ , jon vyznaje słavu žyvoga Boga Daniiła; naviartannie, atrymanaje dziakujučy sviedčanniu viernasci Daniiła, kałi Bog abaraniŭ jago ad łʹvoŭ . Z samaga pačatku ich adnosin jon adčuvaje prychiłʹnascʹ i cikavascʹ da Daniiła, jaki słužycʹ jamu vierna i sumlenna, i ŭ jakim jon bačycʹ ... vyšejšy rozum .

 

Dan 6:1 I zadavołiŭ Daryj pastavicʹ nad carstvam sto dvaccacʹ satrapaŭ, jakija pavinny byłi bycʹ pa ŭsim carstvie.

1a —     Car Daryj prajaŭlaje svaju mudrascʹ, daručajučy kiravannie karaleŭstvam 120 gubiernataram, ustanoŭlenym nad 120 pravincyjami.

Dan 6:2 I pastaviŭ nad imi troch pravadyroŭ, i siarod ich byŭ Daniił, kab satrapy davałi im spravazdaču, i kab car nie paciarpieŭ škody.

2a —     Daniił usio jašče siarod gałoŭnych kiraŭnikoŭ, jakija kirujucʹ satrapami.

Dan 6:3 Daniił byŭ vyšejšy za kniazioŭ i satrapaŭ, bo ŭ im byŭ duch vyšejšaga panavannia; i car dumaŭ pastavicʹ jago nad usim carstvam.

3a —     Daryj, u svaju čargu, zaŭvažaje pieravagu Daniiła ŭ jago razumnym i mudrym rozumie. I jago płan uzvysicʹ jago vyšej za ŭsich vykłiča zajzdrascʹ i nianaviscʹ da Daniiła.

Dan 6:4 Tady kniazi i satrapy šukałi pryčyny abvinavacicʹ Daniiła ŭ carstvie, ale nie magłi znajsci pryčyny ci dakoru, bo jon byŭ vierny, i ŭ im nie znajšłosia nijakaj viny ci zła.

4a —     Daniił słužycʹ Bogu ŭsiudy, kudy Jon jago stavicʹ, tamu jon słužycʹ i caru z takoj ža addanasciu i viernasciu. Takim čynam, jon vygladaje biezdakornym ; kryteryj, jaki sustrakajecca siarod «advientysckich» sviatych apošnich dzion, zgodna z Adkrycciom 14:5.

Dan 6:5 I skazałi tyja ludzi: «My nie znojdziem nijakaj pryčyny supracʹ getaga Daniiła, chiba što znojdziem jaje ŭ zakonie jago Boga».

5a —     Getyja argumienty raskryvajucʹ myslennie d'jabałʹskaga łagjera pra apošniaje ziamnoje vyprabavannie viery, u jakim subotni adpačynak siomaga dnia Božaga zakonu dazvołicʹ zabivacʹ Jago viernych sług, bo jany nie pagodziacca šanavacʹ adpačynak pieršaga dnia, jaki staŭ abaviazkovym, — niadzielu rymskaga rełigijnaga zakonu.    

Dan 6:6 Tady tyja kniazi i satrapy padyšłi da cara z šumam i skazałi jamu: «Car Daryj, žyvi viečna!»

6a —     Gety burny zapis maje na mecie nagadacʹ karalu pra kołʹkasnuju siłu, jago zdołʹnascʹ siejacʹ biesparadki i, takim čynam, pra nieabchodnascʹ umacavannia jago panavannia.        

Dan 6:7 Usie kniazi carstva, namiesʹniki, satrapy, daradcy i namiesʹniki pagadziłisia vydacʹ carski ŭkaz sa strogim ukazam, što kožny, chto na praciagu tryccaci dzion budzie małicca jakomu-niebudzʹ bogu ci čałavieku, akramia ciabie, caru, budzie kinuty ŭ łʹvinuju jamu.

7a —     Da tago času car Daryj nie imknuŭsia prymusicʹ ludziej svajgo carstva słužycʹ adnamu bogu, a nie inšamu. U połiteizmie rełigijnaja svaboda poŭnaja. I kab pierakanacʹ jago, zmoŭščyki łisłiva staviacca da jago, šanujučy jago, cara Daryja, jak boga. Tut znoŭ, jak i va ŭsich viałikich kiraŭnikoŭ, pračynajecca gonar i prymušaje jago ŭchvałicʹ gety zagad, jaki, adnak, nie vyjšaŭ z jago rozumu.

Dan 6:8 Dyk vosʹ, caru, zacviardzi gety zagad i napišy gety zagad, kab jon nie byŭ zmienieny pavodle zakona midyjcaŭ i piersaŭ, jakija nie zmianiajucca.

8a —     Gety ŭkaz cudoŭna pradkazvaje tago, chto zrobicʹ abaviazkovaj rymskuju niadzielu ŭ kancy dzion. Ale zaŭvažym, što getaja niazmiennascʹ zakona midyjcaŭ i piersaŭ, ustanoŭlenaga pamyłkovymi i grešnymi ludzʹmi, całkam nieabgruntavanaja. Njazmiennascʹ naležycʹ sapraŭdnamu žyvomu Bogu, Tvorcu.

Dan 6:9 Tady car Daryj napisaŭ ukaz i ŭkaz.

9a —     Gety krok viełʹmi važny, bo, pakołʹki jon sam napisaŭ dekret i abaronu , to pavinien budzie pavažacca niazmienny zakon midyjcaŭ i piersaŭ .

Dan 6:10 Kałi Daniił daviedaŭsia, što ŭkaz napisany, jon pajšoŭ u svoj dom, dzie vokny vierchniaj pałaty byłi adčynieny ŭ bok Jerusałima; i try razy na dzienʹ jon stanaviŭsia na kaleni i małiŭsia, i słaviŭ Boga svajgo, jak rabiŭ geta spačatku.

10a —   Daniił nie zmianiaje svaich pavodzin i nie dazvalaje padparadkavacca getaj čałaviečaj miery. Adčyniajučy akno, jon pakazvaje, što choča, kab jago viernascʹ Usiemagutnamu Bogu stała viadomaj usim. U gety čas Daniił pavaročvajecca ŭ bok Ijerusałima, dzie, navat razburany, znachodzicca chram Božy. Bo Duch Božy doŭgi čas prajaŭlaŭ siabie ŭ getym sviatym chramie, jaki Jon zrabiŭ svaim žyłlom, svaim ziamnym žyłlom.

Dan 6:11 Tady tyja ludzi ŭvajšłi z šumam i znajšłi Daniiła, jaki małiŭsia i kłikaŭ svajgo Boga.

11a —   Zmoŭščyki sačyłi za im i sačyłi, kab złavicʹ jago na niepadparadkavanni karaleŭskamu ŭkazu ; u ciapierašni čas geta «vidavočnaje pravaparušennie».

Dan 6:12 Tady jany pryjšłi da cara i skazałi jamu pra carski ŭkaz: «Ci ž nie ty napisaŭ ukaz, što kožny, chto na praciagu tryccaci dzion budzie małicca jakomu-niebudzʹ bogu ci čałavieku, akramia ciabie, caru, pavinien bycʹ kinuty ŭ łʹvinuju jamu?» Car adkazaŭ: «Geta praŭda, pavodle zakona midyjcaŭ i piersaŭ, jaki niełʹga zmianicʹ».

12a —   Karołʹ moža pacvierdzicʹ tołʹki toj ukaz, jaki jon sam napisaŭ i padpisaŭ.

Dan 6:13 I znoŭ skazałi caru: «Daniił, jaki z pałonnych Judejaŭ, nie zviarnuŭ uvagi na ciabie, caru, i na ŭkaz, jaki ty napisaŭ, ale trojčy na dzienʹ mołicca».

13a —   Daniiła, złoŭlenaga na małitvie, asudziłi. Car vysoka acenʹvaje Daniiła za jago viernyja i sumlennyja pavodziny. Jon adrazu ž ustaloŭvaje suviazʹ pamiž im i getym Bogam, jakomu toj słužycʹ z takoj rupłivasciu i viernasciu, bo regularna mołicca Jamu try razy na dzienʹ . Mjenavita geta tłumačycʹ bołʹ i pakuty, jakija pryčynicʹ jamu asudžennie Daniiła, i pačatak jago naviartannia, jakoje adbudziecca.

Dan 6:14 Pačuŭšy geta, car viełʹmi zasmuciŭsia i vyrašyŭ vyratavacʹ Daniiła, i da zachadu sonca pracavaŭ, kab vyratavacʹ jago.

14a —   Tady car razumieje, što im manipulavałi, i pačynaje ratavacʹ Daniiła, jakoga jon viełʹmi šanuje. Ale jago namaganni akazvajucca marnymi, i car, z sumam, raniej za ŭsich vyjaŭlaje, što: łitara zabivaje, a duch ažyŭlaje . Dajučy ludziam gety vyraz pazniej, Bog pakazvaje miažu pavagi da zakonaŭ. Žyccio niełʹga regulavacʹ łitarami jurydyčnych tekstaŭ. U svaim boskim sudzie Bog ułičvaje detałi, jakija ignaruje miortvaja łitara jago pisanaga zakona, i ludzi biez Boga nie majucʹ mudrasci rabicʹ toje ž samaje.

Dan 6:15 Ale getyja ludzi nastojvałi na cary i skazałi jamu: «Vjedaj, caru, što zakon midian i piersaŭ patrabuje, kab kožny ŭkaz abo pastanova, zacvierdžanaja carom, była kančatkovaj.

15a —   Zmoŭščyki ŭspaminajucʹ niezvarotny (nieabgruntavany) charaktar rašenniaŭ, pryniatych carom midyjskaga i piersskaga carstva. Jon sam znachodzicca ŭ pastcy svajoj spadčynnaj kułʹtury. Ale jon razumieje, što staŭ achviaraj zmovy, nakiravanaj supracʹ Daniiła.

Dan 6:16 Tady car zagadaŭ, i pryviałi Daniiła i kinułi jago ŭ łʹvinuju jamu. I skazaŭ car Daniiłu: Bog tvoj, Jakomu ty niaspynna słužyš, chaj vyratuje ciabie.

16a —   Car byŭ vymušany kinucʹ Daniiła ŭ łʹvinuju jamu, ale jon usim sercam žadaŭ, kab Bog, jakomu jon tak vierna słužycʹ, umiašaŭsia i vyratavaŭ jago.

Dan 6:17 I pryniesłi kamienʹ i pakłałi jago na ŭvachod u jamu; i car zapiačataŭ jago svajoj piačatkaj i piačatkaj svaich viałʹmožaŭ, kab ničoga nie zmianiłasia ŭ Daniile.

17a —   Tut pieražyvannie Daniiła maje padabienstva z pachavanniem Chrysta, krugłyja kamiennyja dzviery jakoga taksama byłi zapiačatany, kab praduchiłicʹ umiašannie čałavieka.

Dan 6:18 Tady car pajšoŭ u svoj pałac i pravioŭ noč u poscie; jon nie pryvioŭ da siabie nałožnicy i nie mog zasnucʹ.

18a —   Takija pavodziny cara sviedčacʹ pra jago ščyrascʹ. Robiačy geta, jon pakazvaje, što choča dagadzicʹ Bogu Daniiła i atrymacʹ ad jago vyratavannie. Geta pačatak jago naviartannia da adzinaga Boga.

Dan 6:19 Car ustaŭ rana ranicaj i paspiešłiva pajšoŭ da łʹvinaga rova.

19a —   Padrychtoŭka da čyscini, a zatym biassonnaja noč z-za dumki pra smiercʹ Daniiła i bieg da łʹvinaga rova na svitanni — geta nie dziejanni paganskaga cara, a dziejanni brata, jaki lubicʹ svajgo brata ŭ Bogu.

Dan 6:20 I padyšoŭ jon da jamy i pakłikaŭ Daniiła sumnym gołasam. I skazaŭ car Daniiłu, kažučy: Daniił, rab Boga žyvoga! ci zmog tvoj Bog, Jakomu ty niaspynna słužyš, vyratavacʹ ciabie ad łʹvoŭ?

20a —   Padychodziačy da jamy, jon sumnym gołasam pakłikaŭ Daniiła

                Car spadziajecca, ale baicca i dryžycʹ ad goršaga dla Daniiła. Adnak jago nadzieja pacviardžajecca tym, što jon kłiča jago i zadaje jamu pytannie.

20b — Daniił, sługa Boga žyvoga, ci zmog tvoj Bog, Jakomu ty słužyš z ciarpłivasciu, vyratavacʹ ciabie ad łʹvoŭ?

                Nazyvajučy jago « žyvym Bogam », Daryj sviedčycʹ pra pačatak svajgo naviartannia. Adnak jago pytannie « Ci zmog jon vyratavacʹ ciabie ad łʹvoŭ? Geta pakazvaje nam, što jon jašče nie viedaje jago. Inakš jon by skazaŭ: « Ci chacieŭ jon vyratavacʹ ciabie ad łʹvoŭ ? »

Dan 6:21 I skazaŭ Daniił caru: «Car, žyvi viečna!»

21a —   U vusnach zmoŭščykaŭ, u vieršy 6, gety vyraz mieŭ mała sensu, ale ŭ vusnach Daniiła jon praročycʹ dostup da viečnaga žyccia, pryznačany dla vybranych Bogam.

Dan 6:22 Bog moj pasłaŭ Svajgo anioła i zamknuŭ paščy łʹvam, i jany nie zrabiłi mnie nijakaj škody, bo ja pryznany nievinavatym pierad Im, i pierad Taboj, caru, ja nie zrabiŭ ničoga łicha.

22a —   U getym dosviedzie car Daryj razumieje, nakołʹki durnoj, nieapraŭdanaj i nieŭchvalenaj dla sapraŭdnaga Žyvoga Boga, jakomu Daniił słužycʹ, nie chavajučysia, z'jaŭlajecca niazmiennaja kancepcyja čałaviečych carskich ukazaŭ.

Dan 6:23 Tady car viełʹmi ŭzradavaŭsia i zagadaŭ vyviesci Daniiła z jamy. I vyciagnułi Daniiła z jamy, i nijakaj škody nie znajšłi na im, bo jon vieryŭ u Boga svajgo.

23a —   Tady karołʹ byŭ viełʹmi rady

                Getaja reakcyja naturałʹnaj i spantannaj radasci adkryvaje budučaga vybrannika Boga, bo karołʹ ciapier maje ŭpeŭnienascʹ u svaim isnavanni i svajoj uładzie.

23b — Daniiła vyciagnułi z jamy, i na im nie znajšłi nijakaj rany.

                Getak ža, jak nie zgareła vopratka troch spadarožnikaŭ Daniiła, kinutaja ŭ raspalenuju pieč.

23c —   bo jon spadziavaŭsia na Boga svajgo

                Getaja ŭpeŭnienascʹ prajaviłasia ŭ jago rašenni nie padparadkoŭvacca karaleŭskamu ŭkazu, jaki pazbaviŭ by Boga jago małitvaŭ; niemagčymy i niemysłimy vybar dla getaga ŭzornaga čałavieka čysta čałaviečaj viery.

Dan 6:24 Car zagadaŭ, i pryviałi tych ludziej, jakija abvinavaciłi Daniiła, i kinułi ich u łʹvinuju jamu, ich, ich dziaciej i ich žonak; i pierš čym jany dajšłi da dna jamy, łʹvy schapiłi ich i pałamałi ŭsie ichnija kosci.

24a —   Bog pierakułiŭ situacyju z biazbožnikami, jakija płanavałi zło. U časy piersidskich caroŭ, jakija pryjducʹ, toje ž samaje paŭtorycca z gabrejem Mardachejem, jakoga pravadyr Aman zachoča zabicʹ razam z jago narodam u časy carycy Ester. Tam taksama Aman budzie visiecʹ na šybienicy, prygatavanaj dla Mardacheja.

Dan 6:25 Pasla getaga car Daryj napisaŭ usim narodam, plamionam i movam, jakija žyvucʹ pa ŭsioj ziamłi: «Chaj budzie dadzieny vam viałiki mir».

25a —   Gety novy tvor cara — geta tvor čałavieka, pieramožanaga žyvym Bogam. Cjapier, znachodziačysia ŭ poŭnym spakoi ŭ sercy, jon vykarystoŭvaje svajo daminujučaje stanovišča, kab zviarnucca da ŭsiago naroda svajgo carstva sa sviedčanniem svajgo spakoju, jaki jon atrymaŭ ad sapraŭdnaga Boga.

Dan 6:26 Ja zagadvaju va ŭsim maim carstvie bajacca i dziavacca Boga Daniiła, bo Jon — Bog žyvy, i Jon žyvie viečna; carstva Jago nie budzie zniščana, i ŭłada Jago budzie tryvacʹ da kanca.

26a —   Zagadvaju, kab pa ŭsioj terytoryi majgo karaleŭstva

Karołʹ zagadvaje, ale nikoga nie prymušaje.

26b — my baimsia i žachajemsia Boga Daniiła

Ale, uzbagačany getym dosviedam, jon naviazvaje strach i žach pierad Bogam Daniiła, kab adgavarycʹ aŭtaraŭ novaj zmovy, zadumanaj supracʹ Daniiła.

26v —   Bo Jon — Bog žyvy i žyvie viečna

Jon spadziajecca, što getaje sviedčannie budzie ŭspryniata sercami ludziej karaleŭstva, i za geta jon chvałicʹ i ŭzvyšaje jago.

26d — Jagonaje carstva nikołi nie budzie zniščana, i Jagonaje panavannie budzie tryvacʹ da kanca

viečny charaktar 5-ga carstva statui.

Dan 6:27 Jon — Zbaŭca i Zbaŭca, Jaki čynicʹ znaki i cudy na niebie i na ziamłi. Jon vyzvałiŭ Daniiła z ułady łʹvoŭ.

27a —   Jon toj, chto vyzvalaje i ratuje

                Car sviedčycʹ pra toje, što jon naziraŭ, ale getaje vyzvalennie i zbaŭlennie tyčacca tołʹki fizičnaga cieła, žyccia Daniiła. Treba budzie pačakacʹ pryšescia Isusa Chrysta, kab zrazumiecʹ žadannie Boga vyzvałicʹ i vyratavacʹ ad grachu. Ale zaŭvažym, što car naturałʹnym čynam adčuvaŭ patrebu ačyscicca, kab dagadzicʹ žyvomu Bogu.

27b — Toj, chto čynicʹ znaki i cudy na niabiosach i na ziamłi

                Kniga Daniiła sviedčycʹ pra getyja znaki i cudy, zvyšnaturałʹnyja dziejanni, jakija zdziejsniŭ Bog, ale budzʹcie asciarožnyja, d'jabał i jago demany taksama mogucʹ imitavacʹ peŭnyja boskija cudy. Kab vyznačycʹ dva magčymyja pachodžanni, dastatkova zrazumiecʹ, chto atrymłivaje karyscʹ ad daniesienaga pasłannia. Ci viadzie jano da pasłuchmianasci Bogu-Tvorcu, ci da niepasłuchmianasci?

Dan 6:28 Daniił kvitnieŭ u praŭlennie Daryja i ŭ praŭlennie Kira Pjersidskaga.

28a —   My razumiejem, što Daniił nie vierniecca na radzimu, ale ŭroki, jakim Bog navučyŭ jago ŭ knizie Daniiła 9, dazvolacʹ jamu pryniacʹ los, vyznačany jago Bogam, i nie pieražycʹ jago.

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 7

 

Dan 7:1 U pieršy god Vałtasara, cara Vaviłonskaga, Daniił bačyŭ son, i vidziežy pryjšłi jamu ŭ gałavu, kałi jon lažaŭ na łožku svaim; i jon zapisaŭ son i raskazaŭ asnoŭnyja rečy.

1a —     Pjeršy god Vałtasara, cara Vaviłonskaga

                Geta značycʹ, u 605 godzie. Z tago času, jak było apisana ŭ 2-j knizie knigi Daniiła, prajšło 50 gadoŭ. Pasla smierci viałikaga cara Navuchadanosara na jago miesca pryjšoŭ jago ŭnuk Vałtasar.

Dan 7:2 Daniił pačaŭ i skazaŭ: «Ja bačyŭ u načnym vidzienni, i vosʹ, čatyry viatry niabiesnyja biłisia na viałikaje mora».

2a-         čatyry niabiesnyja viatry ŭvarvałisia

                Mjenavita ŭniviersałʹnyja vojny prymušajucʹ daminataraŭ pašyracʹ svaju ŭładu ŭ napramku čatyroch bakoŭ svietu — na poŭnač, poŭdzienʹ, uschod i zachad.

2b-         na viałikim mory

                Gety vobraz nie viełʹmi pryjemny dla čałaviectva, bo mora, navat viałikaje, z'jaŭlajecca simvałam smierci. Pavodle Božaga płana, geta nie asiaroddzie, padrychtavanaje dla čałavieka, stvoranaga pa Jago vobrazu, zgodna z Bycciom 1. Jago asiaroddziem z'jaŭlajecca ziamla. Ale čałaviectva z časoŭ pieršarodnaga grachu praz svajo niepasłušenstva straciła svoj boski vobraz i bołʹš nie z'jaŭlajecca ŭ Jago čystych i sviatych vačach ničym inšym, jak niačystymi i nienažernymi marskimi žyviołami, jakija pažyrajucʹ adzin adnago pad natchnienniem d'jabła i demanaŭ. U getym bačanni mora simvałizuje ananimnuju masu ludziej.

                Akramia tago, terytoryja, achoplenaja praroctvam, tyčycca narodaŭ, zviazanych prybiarežnymi aspiektami, jakija miažujucʹ z Mižziemnym moram. Takim čynam, mora adygryvaje viałikuju rolu ŭ vajennych dziejanniach zavajoŭnikaŭ.

Dan 7:3 I vyjšłi z mora čatyry viałikija zviary, roznyja pa pamiery . adzin ad adnago.

3a —     I čatyry viałikija žyvioły vyjšłi z mora

U novym bačanni my znachodzim vučennie, dadzienaje ŭ 2-m razdziele knigi Daniiła, ale tut žyvioły zamianiajucʹ častki cieła statui .

3b          - roznyja mietady adzin adnago

                Padobna materyjałam statui z knigi Dan. 2.

Dan 7:4 Pjeršy byŭ padobny da łʹva i mieŭ kryły arłinyja; ja gladzieŭ, pakułʹ nie vyrvałi ŭ jago kryły, i jon byŭ uzniaty ad ziamłi, i pastaŭleny na nogi svaje, jak čałaviek, i dadziena jamu serca čałaviečaje.

4a —     Gety Pjeršy byŭ padobny da łʹva i mieŭ kryły arła

Tut załataja gałava chałdziejskaga cara z knigi Daniiła 2 pieratvarajecca ŭ łʹva z arłinymi kryłami ; emblemu, vygraviravanuju na błakitnych kamianiach Vaviłona, gonar cara Navuchadanosara z knigi Daniiła 4.

4b —     Ja naziraŭ, pakułʹ jamu nie adarvałi kryły

U praroctvie gavorycca pra siem gadoŭ abo siem časoŭ, na praciagu jakich car Navuchadanosar byŭ zdurnieny Bogam. Na praciagu getych 7 gadoŭ ( siami časoŭ ) prynižennia, pra jakija pradkazvałasia ŭ Dan. 4:16, jago čałaviečaje serca było vydalena, zamienienaje sercam zviera.

4c-          Jon byŭ uziaty ad ziamłi i pastaŭleny na nogi, jak čałaviek, i serca čałavieka było dadziena jamu.

                 Tut pacviardžajecca Jago zvarot da Boga-Tvorcy. Jago dosvied dazvalaje nam zrazumiecʹ, što dla Boga čałaviek tołʹki tady, kałi jago serca maje vobraz Božaga serca. Jon adkryje geta ŭ svaim uvasablenni ŭ Isusie Chryscie, daskanałym boskim uzory lubovi i pasłuchmianasci.

Dan 7:5 I vosʹ, inšy zvier, padobny da miadzviedzia , siadzieŭ zboku; i ŭ jago ŭ rocie, pamiž zubami jagonymi, było try rabry; i skazałi jamu: ustanʹ, z'ješ šmat miasa.

5a —     I vosʹ, drugaja žyviołina, padobnaja da miadzviedzia , stajała zboku

                Pasla chałdziejskaga cara siarebranyja grudzi i ruki midyjcaŭ i piersaŭ pieratvaryłisia ŭ miadzviedzia . Dakładnascʹ « jaki stajaŭ zboku » ilustruje piersidskaje panavannie, jakoje z'javiłasia drugim pasla midyjskaga panavannia, ale jago zavajovy, atrymanyja piersidskim carom Kiram II, dałi jamu značna bołʹšuju siłu, čym u midyjcaŭ.

5b —     u jago ŭ rocie było try rebry, pamiž zubami, i jamu skazałi: «Ustanʹ, z'ješ šmat miasa».

Pjersy zavajujucʹ midyjcaŭ i zavajujucʹ try krainy: Łidziju bagataga cara Kreza ŭ 546 g. da n.e., Vaviłoniju ŭ 539 g. da n.e. i Jegipiet u 525 g. da n.e.

Dan 7:6 Pasla getaga ja zirnuŭ, i vosʹ, jašče adzin zvier, padobny da leaparda , i na spinie ŭ jago było čatyry kryły, jak u ptuški; i ŭ getaga zviera było čatyry gałovy; i dadziena jamu była ŭłada.

6a —     Pasla getaga ja zirnuŭ, i vosʹ, jašče adzin byŭ padobny da leaparda

Padobnym čynam, miedny žyvot i sciogny grečaskich kiraŭnikoŭ pieratvarajucca ŭ leaparda z čatyrma ptušynymi kryłami ; plamy grečaskaga leaparda robiacʹ jago simvałam grachu .

6b —     i mieŭ na spinie čatyry kryły, jak u ptuški

Čatyry ptušynyja kryły, zviazanyja z leapardam , ilustrujucʹ i pacviardžajucʹ nadzvyčajnuju chutkascʹ zavajoŭ maładoga cara Alaksandra Makiedonskaga (pamiž -336 i -323).

6c —     u getaj žyvioły było čatyry gałovy, i joj była dadziena ŭłada

                Tut « čatyry gałovy », ale ŭ knizie Dan. 8 geta buducʹ « čatyry viałikija rogi », jakija abaznačajucʹ grečaskich uładaroŭ, pierajemnikaŭ Alaksandra Makiedonskaga: Sjeleŭka, Ptałamieja, Łisimacha i Kasandra.

Dan 7:7 Pasla getaga ja bačyŭ u načnych vidzienniach, i vosʹ, čacviorty zvier, strašny i žachłivy, i nadzvyčaj mocny; u jago byłi viałikija žaleznyja zuby; jon pažyraŭ i truščyŭ, a reštu taptaŭ nagami svaimi; i jon adroznivaŭsia ad usich zviaroŭ, jakija byłi pierad im, i mieŭ dziesiacʹ ragoŭ.

7a —     Pasla getaga ja bačyŭ u načnych vidzienniach, i vosʹ, čacviorty zvier, strašny , žudasny i nadzvyčaj mocny

I tut ža žaleznyja nogi Rymskaj impieryi pieratvarajucca ŭ pačvaru z žaleznymi zubami i dziesiacciu ragami . Bo, zgodna z Adkrycciom 13:2, tołʹki jana adpaviadaje kryteryjam troch papiarednich impieryj: siła łʹva , što pacvierdžana ŭ getym vieršy, dzie ŭdakładniajecca: niezvyčajna mocnaja ; siła miadzviedzia i chutkascʹ leaparda . sa spadčynaj jago grachu, simvałizavanaj jago plamami.

7b —     u jago byłi viałikija žaleznyja zuby, jon jeŭ, dražniŭ i taptaŭ nagami reštki;

                Getyja padrabiaznasci prypisvajucʹ jamu razni i zabojstvy, učynienyja simvałam rymskaga žaleza , jakija buducʹ praciagvacca da kanca svietu, pad jago papskim panavanniem.

7c —     Jana adroznivałasia ad usich papiarednich žyvioł i mieła dziesiacʹ ragoŭ.

Dziesiacʹ ragoŭ simvałizujucʹ frankaŭ, łangabardaŭ, alemanaŭ, angłasaksoncaŭ, viestgotaŭ, burgundaŭ, sviebaŭ, gjerułaŭ, vandałaŭ i ostgotaŭ. Geta dziesiacʹ chryscijanskich karaleŭstvaŭ, jakija ŭtvaryłisia pasla raspadu Rymskaj impieryi ŭ 395 godzie, zgodna z tłumačenniami, dadzienymi aniołam Daniiłu ŭ vieršy 24.

Dan 7:8 I ja prygledzieŭsia da rogaŭ, i vosʹ, z ich vyras jašče adzin, mały rog; a pierad tym rogam try z pieršych ragoŭ byłi vyrvany; i vosʹ, u im byłi vočy, jak vočy čałaviečyja, i vusny, jakija gavaryłi ganarysta.

8a —     Ja pagladzieŭ na rogi, i vosʹ, z ich vyjšaŭ jašče adzin, nieviałiki rog.

Malenʹki rog vychodzicʹ z adnago z dziesiaci ragoŭ, što abaznačaje ostgockuju Itałiju, dzie znachodziacca gorad Rym i tak zvany papski «sviaty tron» u Łateranskim pałacy na gary Cełijan; łacinskaja nazva aznačaje: nieba.

8b —     i try z pieršych ragoŭ byłi vyrvany pierad getym rogam

Parvanyja rogi chranałagična: try karałi panižanyja z vierša 24, a mienavita gjeruły pamiž 493 i 510 gadami, zatym pasladoŭna vandały ŭ 533 godzie i ostgoty ŭ 538 godzie, jakija byłi vygnany z Ryma gjenierałam Vjełizaryjem pa zagadu Justynijana I i kančatkova razbityja ŭ Raviennie ŭ 540 godzie. Tamu što my pavinny adznačycʹ nastupstvy vyrazu pierad getym rogam . Geta aznačaje, što rog nie maje asabistaj vajennaj siły i što jon karystajecca ŭzbrojenaj siłaj manarchaŭ, jakija bajacca jago i pałochajucca jago rełigijnaj ułady i tamu addajucʹ pieravagu padtrymłivacʹ jago i padparadkoŭvacca jamu. Getaje razvažannie budzie pacvierdžana ŭ Dan. 8:24, dzie my pračytajem: jago ŭłada budzie paviałičvacca, ale nie dziakujučy jago ŭłasnaj sile , a vierš 25 udakładnicʹ: z-za jago roskvitu i pospiechu jago chitrasciaŭ jon budzie miecʹ pychu ŭ svaim sercy . Takim čynam, demanstrujecca, što praŭda pacviardžajecca tołʹki šlacham grupavannia padobnych pasłanniaŭ, raskidanych pa roznych razdziełach knigi Daniiła i, u bołʹš šyrokim sensie, pa ŭsioj Bibłii. Padzielenyja razdzieły knigi «zapiačatałi» praroctva i jago pasłanni, samyja tonkija i važnyja z ich zastajucca niedastupnymi.

8c —     i vosʹ, u jaje byłi vočy, jak vočy čałavieka

U Adkrycci 9 Duch pačynaje svaje apisanni terminam «padobny» . Takim čynam, jon namiakaje na padabienstva ŭ zniešnim vygladzie, jakoje nie z'jaŭlajecca reałʹnasciu. Tut my taksama pavinny adznačycʹ padabienstva z uvasoblenym čałaviekam u jago daskanałasci ŭ Isusie Chryscie, ale ŭ jago joscʹ tołʹki pretenzija. Ale geta nie ŭsio, bo « vočy » simvałizujucʹ prazorłivascʹ prarokaŭ, daskanałym uzoram jakich z'jaŭlajecca Isus. I Duch namiakaje na prarockuju pretenziju papstva, jakoje ŭ rešcie rešt ustaluje svoj aficyjny ofis u Vatykanie, słova, jakoje aznačaje: praročycʹ, ad łacinskaga «vaticinare». Geta budzie pacvierdžana ŭ Adkrycci 2:20, kałi Duch paraŭnoŭvaje getuju rymska-katałickuju carkvu z Ijezaviełlu , jakaja zabiła prarokaŭ Jachve, z inšaziemkaj, jakaja pakłaniałasia Vaału, zamužam za carom Achavam. Paraŭnannie apraŭdanaje, bo papizm smiarotna pakaraje inkvizicyjaj sapraŭdnych prarokaŭ Boga ŭ Chryscie.

8d —     i vusny, jakija gavaryłi z pychaj.

U getym siomym razdziele boski kinarežysior i režysior pradstaŭlaje ŭ «paviełičenni» chryscijanskuju epochu, jakaja jago asabłiva chvaluje, pieryjad pamiž kancom Rymskaj impieryi i słaŭnym viartanniem Chrysta ŭ Michaile, jago niabiesnym imieni siarod aniołaŭ. Jon abviaščaje pryšescie pychłivaga cara, ganiciela sviatych . Usiavyšniaga , jaki atakuje boskija rełigijnyja normy, sprabujučy zmianicʹ časy i zakon , dziesiacʹ zapaviedziaŭ, a taksama inšyja boskija pastanovy. Duch abviaščaje jago kančatkovaje pakarannie; jon budzie « spaleny agniom» « z-za jago pychłivych słoŭ ». Takim čynam, scena niabiesnaga suda siomaga tysiačagoddzia pradstaŭlena adrazu pasla zgadki pra jago pychłivyja słovy . Da jaje car Navuchadanosar taksama prajaviŭ pychu , ale jon pakorłiva pryniaŭ urok prynižennia, jaki daŭ jamu Bog.

 

Njabiesny sud

 

Dan 7:9 Ja gladzieŭ, pakułʹ nie pastaŭleny byłi trony, i sieŭ Spradviečny dniami; adziennie Jago było biełaje, jak snieg, i vałasy na gałavie Jago — jak čystaja voŭna; i tron Jago — jak połymia agniu, i koły Jago — jak pałajučy agonʹ.

9a —     Ja naziraŭ, jak staviłi trony

Getaja scena adlustroŭvaje čas suda, jaki budzie vykanany adkuplenymi sviatymi Isusa Chrysta ŭ Jago prysutnasci, jakija siadziacʹ na tronach , na niabiosach , zgodna z Adkrycciom 4, na praciagu tysiačy gadoŭ, zgadanych u Adkrycci 20. Gety sud rychtuje ŭmovy dla apošniaga suda , vykanannie jakoga prailustravana ŭ vieršy 11.

9b —     I sieŭ Staražytny dniami.

                Geta abagaŭleny Chrystos, adziny Bog-stvarałʹnik. Dziejannie dziejasłova assit pakazvaje na spyniennie pastajannaj dziejnasci; geta vobraz spakoju. Njabiosy znachodziacca ŭ absalutnym miry. Na ziamłi biazbožniki buducʹ zniščany pry viartanni Chrysta.

9v —     Adziennie Jago było biełaje, jak snieg, a vałasy na gałavie Jago — jak čystaja voŭna

                Bjeły koler — simvał daskanałaj čyscini Boga, jaki tyčycca ŭsioj Jago pryrody na ŭzroŭni Jago adziennia , simvałaŭ Jago spraŭ i vałasoŭ Jago gałavy, jakija z'jaŭlajucca viankom čystaj i daskanałaj mudrasci, vołʹnaj ad usialakaga grachu .

Gety vierš adsyłaje da Is. 1:18: « Pryjdzicie, i budziem sudzicca, — kaža Gaspodzʹ. — Kałi buducʹ grachi vašyja, jak punsovy koler, — stanucʹ biełymi, jak snieg; kałi buducʹ jany čyrvonyja, jak purpura, — stanucʹ jak voŭna».

9d —     jago tron byŭ padobny da połymia agniu,

                Tron abaznačaje miesca viałikaga Suddzi, geta značycʹ sud Božych dumak. Jon razmieščany pad vyjavaj połymia agniu , jakoje budzie vačyma Chrysta-msciŭca ŭ Adkrycci 1:14 , dzie my znachodzim apisanni getaga vierša. Agonʹ zniščaje , što daje getamu sudu metu zniščycʹ voragaŭ Boga i Jago vybrannikaŭ. Pakołʹki jany ŭžo miortvyja, gety sud tyčycca drugoj smierci , jakaja kančatkova ŭrazicʹ asudžanych.

9-y —    i koły, jak pałajučy agonʹ.

Tron maje koły, padobnyja da pałajučaga agniu , jaki budzie zapaleny na ziamłi: Adkr. 20:14-15: drugaja smiercʹ voziera vogniennaje . Takim čynam, koły simvałizujucʹ ruch suddziaŭ z niabiosaŭ na ziamlu dla vykanannia abvieščanych prysudaŭ. Žyvy Bog, viałiki Suddzia, ruchajecca, i kałi ziamla budzie abnoŭlena i ačyščana, jon znoŭ ruchajecca, kab ustalavacʹ tam svoj carski tron, zgodna z Adkrycciom 21:2-3.

Dan 7:10 I raka agniu vyciakła i vyjšła ad Jago abłičča; tysiačy tysiač słužyłi Jamu, i dziesiacʹ tysiač stajałi pierad Im. Suddzi siełi, i knigi byłi adkryty.

10a —   Raka agniu ciakła i vyciakała pierad im

                Ačyščałʹny agonʹ , jaki sydzie z niabiosaŭ, kab pagłynucʹ dušy pamierłych, a potym uvaskresłych, zgodna z Adkrycciom 20:9: I jany ŭzyšłi na pavierchniu ziamłi i akružyłi tabar sviatych i gorad ulubiony . Ale agonʹ syšoŭ z nieba i pagłynuŭ ich .

10b — Tysiača tysiač słužyła jamu

                Geta značycʹ, miłʹjon duš, vybranych , adkuplenych ad ziamłi.

10c-       i dziesiacʹ tysiač miłʹjonaŭ stajałi pierad im

                Dziesiacʹ miłʹjardaŭ ziamnych duš, pakłikanych Bogam, uvaskresłi i vykłikanyja pierad im i jago suddziami, kab zdziejsnicʹ spraviadłivy boski prysud drugoj smierci , što pacviardžajecca ŭ Jevangjełłi ad Łuki 19:27: Narešcie, pryvodziacʹ siudy maich voragaŭ , jakija nie chaciełi, kab ja vaładaryŭ nad imi, i zabivajucʹ ich pierada mnoj . Takim čynam Duch pacviardžaje słovy, jakija jon skazaŭ praz Isusa ŭ Mc. 22:14: Bo šmat pakłikanych, ale mała vybranych . Geta budzie asabłiva aktuałʹna ŭ apošnija dni, pavodle Łuki 18:8: … Ale Syn Čałaviečy, kałi pryjdzie, ci znojdzie vieru na ziamłi?

10d — Suddzi siełi, i knigi byłi adkryty.

                Vjarchoŭny sud budzie sudzicʹ na padstavie pakazanniaŭ, jakija dazvołiłi vyniesci prysud, i abvinavaŭčych zaklučenniaŭ, indyviduałʹna składzienych dla kožnaj asudžanaj dušy. Jago knigi ŭtrymłivajucʹ žyccio istoty, pamiacʹ jakoj zachoŭvajecca Bogam, a sviedkami z'jaŭlajucca viernyja anioły, jakija pakułʹ što niabačnyja dla ziamlan.

Dan 7:11 Tady ja zirnuŭ z-za viałikich słoŭ, jakija kazaŭ rog; i pakułʹ ja gladzieŭ, zvier byŭ zabity.

11a —   Tady ja zirnuŭ z-za pychłivych słoŭ, jakija pramoviŭ rog

Jak gavorycca ŭ terminach « z-za « Ganarłivyja słovy » pakazvajucʹ, što gety vierš choča pakazacʹ nam pryčynna-vynikovuju suviazʹ, jakaja vyznačaje Božy sud. Jon nie sudzicʹ biez pryčyny.

11b — i pakułʹ ja naziraŭ, žyviołu zabiłi

Kałi čacviortaja žyvioła, jakaja simvałizuje pierajemnascʹ, Impierski Rym — dziesiacʹ jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ — Papski Rym, budzie zniščana pažaram, to geta z-za pychłivaj vusnaj dziejnasci Papskaga Ryma; dziejnasci, jakaja budzie praciagvacca da viartannia Chrysta.

11c —   i jago cieła było zniščana , addadziena ŭ agonʹ na spalennie

Sud adnačasova ŭrazicʹ mały rog i dziesiacʹ gramadskich ragoŭ , jakija padtrymłivałi jago i ŭdziełʹničałi ŭ jago grachach, zgodna z Adkrycciom 18:4. Voziera vogniennaje drugoj smierci pagłynie i zniščycʹ ich .

Dan 7:12 Astatnija žyvioły byłi pazbaŭleny svajoj siły, ale ich žyccio było padoŭžana na peŭny čas.

12a —   Inšyja žyvioły byłi pazbaŭleny svajoj siły

Tut, jak i ŭ Adkrycci 19:20 i 21, Duch adkryvaje, što zvyčajnych grešnikaŭ paganstva čakaje inšy los, bo jany z'jaŭlajucca spadčynnikami pieršarodnaga grachu, pieradadzienaga ad Adama čałaviectvu na praciagu ŭsioj ziamnoj gistoryi.

12b — ale im było dadziena padaŭžennie žyccia da peŭnaga času

                Getaja dakładnascʹ pryznačana dla tago, kab pakazacʹ pieravagu papiarednich impieryj u tym, što jany nie pieražyłi kanca svajgo panavannia ŭ kancy svietu, jak geta adbyłosia z 4-j rymskaj žyviołaj pry jaje apošniaj formie ŭniviersałʹnaga chryscijanskaga kiravannia ŭ časy viartannia Isusa Chrysta. Kaniec 4-j impieryi adznačajecca jaje poŭnym zniščenniem. Pasla getaga ziamla zastaniecca biasformiennaj i pustoj pa vobrazu biezdani z Byccia 1:2.

 

Isus Chrystos, syn čałaviečy

Dan 7:13 Bačyŭ ja ŭ načnych vidzienniach, i vosʹ, z abłokami niabiesnymi išoŭ padobny da Syna Čałaviečaga, i pryjšoŭ da Spradviečnaga dniami, i pryviałi Jago da Jago.

13a —   Ja bačyŭ u načnych vidzienniach, i vosʹ, z abłokami niabiesnymi išoŭ padobny da Syna Čałaviečaga

Getaje z'jaŭlennie Syna Čałaviečaga prałivaje sviatło na značennie, jakoje nadajecca tołʹki što zgadanamu sudu. Sud naležycʹ Chrystu. Ale ŭ časy Daniiła Isus jašče nie pryjšoŭ, tamu Bog pakazvaje, što jon zdziejsnicʹ praz svajo ziamnoje słužennie padčas svajgo pieršaga pryšescia na ziamlu ludziej.

13b — jon padyšoŭ da Staražytnaga dniami, i jany padviałi jago błižej da jago.

Pasla svajoj smierci jon uvaskresnie, kab pradstavicʹ svaju daskanałuju praviednascʹ, jakaja była pryniesiena ŭ achviaru pakryŭdžanamu Bogu, kab atrymacʹ prabačennie dla svaich viernych vybranych, abranych i vybranych Im samim. Pradstaŭleny vobraz vučycʹ pryncypu zbaŭlennia, atrymanaga praz vieru ŭ dobraachvotnuju achviaru Boga ŭ Chryscie. I jon pacviardžaje jago dziejsnascʹ pierad Bogam.

Dan 7:14 I dadziena Jamu ŭłada, słava i carstva, kab usie narody, plamiony i movy słužyłi Jamu. Ułada Jago — ułada viečnaja, jakaja nie minie, i carstva Jago nie razburycʹca.

14a —   Jamu byłi dadzieny ŭłada, słava i carstva

Zviestki getaga vierša padsumavany ŭ nastupnych vieršach z Jevangjełla ad Matfieja 28:18-20, jakija pacviardžajucʹ, što sud naležycʹ Isusu Chrystu: Isus, padyšoŭšy, skazaŭ im: Dadziena Mnie ŭsialakaja ŭłada na niebie i na ziamłi . Dyk idzicie i navučycie ŭsie narody, chrysciačy ich u imia Ajca i Syna i Sviatoga Ducha, i vučačy ich vykonvacʹ usio, što Ja zagadaŭ vam. I vosʹ, Ja z vami va ŭsie dni da skančennia vieku .

14b — i ŭsie narody, plamiony i movy słužyłi Jamu

                U absalutnym vyraženni geta budzie na novaj ziamłi, staroj, abnoŭlenaj i prasłaŭlenaj pasla siomaga tysiačagoddzia. Ale adkuplenyja buducʹ vybrany z usich narodaŭ, plamionaŭ i ludziej usich moŭ dziakujučy ŭnikałʹnamu zbaŭlenniu, atrymanamu Isusam Chrystom, tamu što jany słužyłi Jamu pry svaim žycci. U Adkrycci 10:11 i 17:15 gety vyraz abaznačaje Jeŭropu i chryscijanizavany zachodni sviet. U getaj grupie my znachodzim miłʹjon vyratavanych vybranych, jakija słužacʹ Bogu ŭ vieršy 10.

14c —   i jago carstva nikołi nie budzie zniščana

Padrabiaznasci, pryviedzienyja ŭ Dan. 2:44 adnosna jago, pacviardžajucca tut: jago vaładarannie nikołi nie budzie zniščana.

Dan 7:15 Ja, Daniił, byŭ ustryvožany ducham, i vidziežy majoj gałavy tryvožyłi mianie.

15a —   Ja, Daniił, byŭ ustryvožany ducham

Prablemy Daniiła apraŭdanyja, bo bačannie abviaščaje niebiaspieku dla sviatych Božych.

15b — i bačanni majoj gałavy napałochałi mianie.

Njeŭzabavie jago bačannie Michaiła akaža na jago taki ž efiekt, zgodna z Dan. 10:8: « Ja zastaŭsia adzin i ŭbačyŭ getaje viałikaje vidannie; siła maja pakinuła mianie, tvar moj zmianiŭsia, i ja zaniepakoiŭsia, i ja straciŭ usiu siłu». Tłumačennie: Syn Čałaviečy i Michaił — geta adna i taja ž boskaja asoba . Žach budzie charaktaryzavacʹ praŭlennie Ryma, tamu što ŭ getych dvuch pasladoŭnych panavanniach jon nie dascʹ narodu sviatych uładaroŭ, takich jak Navuchadanosar, Daryj Midyjec i Kir 2 Pjersida.

Dan 7:16 I ja padyšoŭ da adnago z tych, što stajałi pobač, i spytaŭsia ŭ jago pra ŭsio geta; i jon raskazaŭ mnie i daŭ mnie tłumačennie getaga.

16a —   Tut pačynajucca dadatkovyja tłumačenni, dadzienyja aniołam

 

Dan 7:17 Getyja viałikija zviary, jakich čatyry, — geta čatyry cary, jakija paŭstanucʹ z ziamłi:

17a —   Zviarnicie ŭvagu, što getaje vyznačennie adnołʹkava dastasoŭna da pierajemnasciej, vyjaŭlenych u Dan. 2 praz vyjavu statui , jak i tut, u Dan. 7, praz vyjavu žyvioł .

Dan 7:18 Ale sviatyja Usiavyšniaga vozʹmucʹ carstva i buducʹ vałodacʹ carstvam viečna, navat na viaki viakoŭ.

18a —   Toj ža kamientar, što i dla čatyroch pierajemnasciej. Tut znoŭ piaty tyčycca viečnaga carstva vybranych, jakoje Chrystos buduje na svajoj pieramozie nad grachom i smierciu.

Dan 7:19 Tady ja zachacieŭ viedacʹ praŭdu pra čacviortuju žyviołinu, jakaja adroznivałasia ad usich astatnich, była nadzvyčaj strašnaja, mieła žaleznyja zuby i miednyja kipciury, pažyrała i truščyła, a reštu taptała nagami;

19a —   jaki mieŭ žaleznyja zuby

Tut my znachodzim u zubach žaleza , jakoje ŭžo z'jaŭlajecca simvałam cviordasci Rymskaj impieryi, paznačanym nagami statui Daniiła.2.

19b- i    bronzavyja cviki .

U getaj dadatkovaj infarmacyi anioł udakładniaje: i cviki z bronzy . Takim čynam, spadčyna grečaskaga grachu pacviardžajecca getym niačystym materyjałam, spłavam, jaki simvałizavaŭ grečaskuju impieryju ŭ žyvacie i sciognach statui Dan. 2 .

19c —   chto jeŭ, łamaŭ i taptaŭ nagami toje, što zastałosia

                Jesci , ałʹbo atrymłivacʹ prybytak z zavajavanaga, što prymušaje jago rasci — łamacʹ , ałʹbo prymušacʹ i zniščacʹ — taptacʹ nagami , ałʹbo pagardžacʹ i pierasledvacʹ — geta dziejanni, jakija dva pasladoŭnyja «Rymy» i ich gramadzianskija i rełigijnyja prychiłʹniki buducʹ rabicʹ da viartannia Chrysta. U Adkrycci 12:17: Duch abaznačaje apošnich «advientystaŭ» słovam « astatak ».

Dan 7:20 i dziesiacʹ ragoŭ, jakija byłi ŭ jago gałavie, i drugi, jaki vyras, i pierad jakim upałi try, i rog, u jakoga byłi vočy i vusny, što gavaryłi ganarysta, i vyglad bołʹš pryvabny, čym u inšych .

20a —   Gety vierš unosicʹ supiarečłivuju detałʹ u vierš 8. Jak tut uzajemadziejničaje « nieviałiki rog » bołʹšy vyglad, čym inšyja? U getym usio jago adrozniennie ad inšych caroŭ dziesiaci ragoŭ . Jon viełʹmi słaby i dałikatny, i ŭsio ž, dziakujučy davierłivasci i strachu pierad Bogam, jaki jon scviardžaje, što pradstaŭlaje na ziamłi, jon daminuje nad imi i manipuluje imi pa svajoj vołi, za vyklučenniem redkich vyklučenniaŭ.

Dan 7:21 I ja bačyŭ, jak toj samy rog vajavaŭ sa sviatymi i pieramagaŭ ich,

21a —   Paradoks praciagvajecca. Jana scviardžaje, što ŭvasablaje najvyšejšuju sviatascʹ, a Bog abvinavačvaje jaje ŭ pierasledzie Jago sviatych. Tady joscʹ tołʹki adno tłumačennie: jana chłusicʹ, jak dychaje. Jaje pospiech — geta pospiech viełizarnaj, padmanłivaj i razburałʹnaj chłusni , viełʹmi razburałʹnaj dla šlachu, prakładzienaga Isusam Chrystom.

Dan 7:22 Pakułʹ nie pryjšoŭ Stary dniami i nie sudziŭ sviatych Usiavyšniaga, i nie nastaŭ čas, kałi sviatyja atrymałi carstva.

22a —   Na ščascie, dobraja navina pacviardžajecca. Pasla ciomnych dziejanniaŭ papskaga Ryma i jago gramadzianskich i rełigijnych prychiłʹnikaŭ kančatkovaja pieramoga vierniecca da Chrysta i jago vybrannikaŭ.

 

                Vjeršy 23 i 24 vyznačajucʹ paradak pierajemnasci

Dan 7:23 Jon skazaŭ mnie tak: čacviorty zvier — geta čacviortaje carstva, jakoje budzie na ziamłi, adroznaje ad usich carstvaŭ, i jakoje pažyre ŭsiu ziamlu, i budzie taptacʹ jaje, i struščycʹ jaje na kavałki.

23a —   Paganskaja Rymskaja impieryja ŭ jaje impierskaj formie pamiž 27 i 395 gadami.

Dan 7:24 Dziesiacʹ ragoŭ — geta dziesiacʹ caroŭ, jakija paŭstanucʹ z getaga carstva. Pasla ich paŭstanie inšy, adrozny ad pieršaga, i skinie troch caroŭ.

24a —   Mjenavita dziakujučy getaj dakładnasci my možam identyfikavacʹ getyja dziesiacʹ ragoŭ z dziesiacciu chryscijanskimi karaleŭstvami, jakija ŭtvaryłisia na zachodniaj terytoryi razburanaj Rymskaj impieryi. Geta terytoryja našaj sučasnaj Jeŭropy: JeS (ci JeS).

Dan 7:25 I budzie jon gavarycʹ słovy supracʹ Usiavyšniaga, i budzie zniasiłʹvacʹ sviatych Usiavyšniaga, i budzie dumacʹ zmianicʹ časy i zakony; i sviatyja buducʹ addadzieny ŭ jago ruki na čas, i časy, i paŭčasu.

25a —   Jon budzie kazacʹ słovy supracʹ Usiavyšniaga

U getym vieršy Bog zasiarodžvaje svajo asudžennie grachoŭ, jakija Jon prypisvaje rymskamu papskamu režymu i jago papiarednikam, rymskim biskupam, praz jakich učynienaje zło papularyzavałasia, apraŭdvałasia i navučałasia nievuckim natoŭpam. Duch pierałičvaje abvinavačvanni, pačynajučy z samych sur'joznych: słoŭ supracʹ samoga Usiavyšniaga . Paradaksałʹna, ale papy scviardžajucʹ, što słužacʹ Bogu i pradstaŭlajucʹ Jago na ziamłi. Ale mienavita getaja pretenzija i z'jaŭlajecca vinoj, bo Bog nijakim čynam nie ŭchvalaje getuju papskuju pretenziju . I, takim čynam, usio, čamu Rym iłžyva vučycʹ pra Boga, zakranaje Jago asabista.

25b — jon budzie prygniatacʹ sviatych Usiavyšniaga

Bjazbožnyja pierasledy sviatych z vierša 21 tut zgadvajecca i pacviardžajecca. Prysudy vynosiacca rełigijnymi trybunałami, jakija nosiacʹ nazvu «Sviataja inkvizicyja». Katavanni vykarystoŭvajucca, kab prymusicʹ niavinnych pryznacʹ svaju vinu.

25 centaŭ —      i jon budzie spadziavacca zmianicʹ časy i zakon

                Getaje abvinavačvannie daje čytaču magčymascʹ adnavicʹ fundamientałʹnyja isciny pakłaniennia sapraŭdnamu i adzinamu žyvomu Bogu.

Prygožy paradak, ustalavany Bogam, byŭ zmienieny rymskimi rełigijnymi słužycielami. Zgodna z Knigaj Zychodu 12:2, Bog skazaŭ gabrejam padčas zychodu z Jegipta: Gety miesiac budzie dla vas pačatkam miesiacaŭ; jon budzie dla vas pieršym miesiacam goda . Geta paradak, a nie prostaja prapanova. I pakołʹki zbaŭlennie pachodzicʹ ad gabrejaŭ, pavodle Isusa Chrysta, to z momantu zychodu kožny, chto ŭvachodzicʹ u zbaŭlennie, taksama ŭvachodzicʹ u siam'ju Boga, dzie Jago paradak pavinien panavacʹ i pavažacca. Sapraŭdnaje vučennie pra zbaŭlennie zaklučajecca ŭ getym, i geta było z časoŭ apostałaŭ. U Chryscie Izraiłʹ Božy nabyŭ duchoŭny aspiekt, tym nie mienš geta Jago Izraiłʹ, dla jakoga Jon ustalavaŭ svoj paradak i svaje vučenni. Zgodna z Rym. 11:24, naviernuty jazyčnik pryščepleny da gabrejskaga korania i stvała Abragama, a nie naadvarot. Pavieł papiaredžvaje jago pra niavier'je, jakoje stała fatałʹnym dla buntaŭłivych gabrejaŭ Staroga Zapavietu, i jano budzie getak ža fatałʹnym dla buntaŭłivych chryscijan Novaga; geta niepasredna tyčycca rymska-katałickaj viery i vyvučennia Daniiła. 8 pacvierdzicʹ geta, pačynajučy z 1843 goda, dla pratestanckich chryscijan.

                My tołʹki ŭ pačatku doŭgaga prarockaga adkryccia, dzie boskaje abvinavačvannie, zroblenaje ŭ getym vieršy, usiudyisnaje, nastołʹki žachłivyja i dramatyčnyja nastupstvy. Časy, zmienieny Rymam, tyčacca:

                1 – subotni adpačynak 4-j Božaj zapaviedzi . Sjomy dzienʹ byŭ zamienieny z 7 sakavika 321 goda pieršym dniom, jaki Bog łičyŭ sviatym dniom i pačatkam tydnia. Bołʹš za toje, gety pieršy dzienʹ byŭ ustalavany rymskim impierataram Kanstancinam I, kałi jon byŭ prysviečany pakłanienniu «niepieramožnamu pavažanamu soncu», soncu, jakoje jazyčniki ŭžo ŭ Jegipcie abagaŭlałi, biblejskamu simvału grachu. Daniił 5 pakazaŭ nam, jak Bog karaje za złačynstvy, učynienyja supracʹ jago; takim čynam čałaviek papiaredžany i viedaje, što jago čakaje, kałi Bog budzie sudzicʹ jago, jak jon sudziŭ i pakaraŭ smierciu cara Vałtasara. Subota, asviačonaja Bogam ad stvarennia svietu, maje dvajnuju charaktarystyku adnosna času i boskaga zakona, jak zgadvajecca ŭ našym vieršy.

                2 – Pačatak goda, jaki pieršapačatkova prypadaŭ na viasnu, što aznačaje «pieršy raz», byŭ zmienieny na pačatak zimy.

3 – Pavodle Boga, zmiena dnia adbyvajecca na zachadzie sonca, u paradku nočy i dnia, a nie apoŭnačy, bo jana vyznačajecca i adznačajecca zorkami, jakija jon stvaryŭ dla getaj mety.

Zmiena ŭ zakonie vychodzicʹ značna dalej, čym subota. Rym nie apaganʹvaŭ załatyja sasudy chrama; jon dazvołiŭ sabie zmianicʹ pieršapačatkovy tekst słoŭ, napisanych Bogam pałʹcam na kamiennych skryžalach, dadzienych Majsieju. Rečy nastołʹki sviatyja, što dotyk da kaŭčega, u jakim jany zachoŭvałisia, karaŭsia Bogam nieadkładnaj smierciu.

25c —   i sviatyja buducʹ addadzieny ŭ jago ruki na čas, časy i paŭčasu

                Što aznačaje čas ? Vopyt cara Navuchadanosara daje nam adkaz u knizie Daniiła 4:23: Jany vyganiacʹ ciabie z ludziej, i tvajo žyłlo budzie z palavymi zviarami; jany prymusiacʹ ciabie jesci travu, jak vałoŭ. Sjem časoŭ projdzie nad taboju , pakułʹ ty nie daviedaješsia, što Usiavyšni vaładarycʹ u carstvie čałaviečym i daje jago, kamu choča. Pasla getaga ciažkaga dosviedu car kaža ŭ vieršy 34: Pasla vyznačanaga času ja, Navuchadanosar, uzniaŭ vočy maje da nieba, i rozum moj viarnuŭsia da mianie . Ja dabrasłaviŭ Usiavyšniaga, i ja chvałiŭ i ŭšanavaŭ Tago, Chto žyvie viečna, čyjo ŭłada — ułada viečnaja, i čyjo carstva tryvaje z pakalennia ŭ pakalennie . My možam zrabicʹ vysnovu, što getyja siem časoŭ pradstaŭlajucʹ siem gadoŭ , bo praciagłascʹ pačynajecca i zakančvajecca na praciagu žyccia čałavieka. Toje, što Bog nazyvaje časam, — geta, takim čynam, čas, jaki patrabujecca Zjamłi, kab zrabicʹ adzin abarot Sonca. Z getaga vynikaje šmat pasłanniaŭ. Boga simvałizuje sonca, i kałi istota ŭzychodzicʹ u gonary, kab pastavicʹ jaje na svajo miesca, Bog kaža joj: «Abiarysia vakoł majoj bažastviennasci i daviedajsia, chto ja». Dla Navuchadanosara siem abarotaŭ nieabchodnyja, ale efiektyŭnyja. Jašče adzin urok budzie tyčycca praciagłasci papskaga praŭlennia, taksama pradkazanaga terminam « čas » u getym vieršy. U paraŭnanni z vopytam Navuchadanosara, Bog karaje chryscijanskuju gonar, addajučy jaje zdrancvienniu na čas, časy i paŭčasu praročych gadoŭ. Z 7 sakavika 321 goda gonar i nievuctva ŭ głupstvie prymušajucʹ ludziej zgadžacca pavažacʹ paradak, jaki zmianiaje zapaviedzʹ Božuju; jakuju pakorny rab Chrysta nie moža vykonvacʹ, inakš jon adłučyŭ by siabie ad svajgo Boga-Zbaŭcy.

                Gety vierš padšturchoŭvaje nas da pošuku sapraŭdnaga značennia i dat pačatku i kanca getaga prarockaga pieryjadu. My vyjavim, što jon pradstaŭlaje 3 gady i šescʹ miesiacaŭ. Faktyčna, getaja formuła znoŭ z'javicca ŭ Adkrycci 12:14, dzie jana supastaŭlajecca z formułaj 1260 dzion z 6-ga vierša. Užyvannie koda z Jezekiłija 4:5-6, adzin dzienʹ za adzin god, dazvołicʹ nam zrazumiecʹ, što nasamreč geta 1260 doŭgich i žachłivych gadoŭ pakut i smierci.             

Dan 7:26 Tady pryjdzie sud, i jany zabiarucʹ u jago ŭładu, i jana budzie razburana i zniščana nazaŭždy.

2a —     Zviarnicie ŭvagu na cikavascʹ getaga ŭdakładniennia: sud i kaniec panavannia papaŭ adbyvajucca adnačasova. Geta dakazvaje, što zgadany sud pačniecca nie raniej za viartannie Chrysta. U 2021 godzie papy ŭsio jašče aktyŭnyja, tamu sud, zgadany ŭ knizie Daniiła, nie pačaŭsia ŭ 1844 godzie, braty-advientysty.

Dan 7:27 I carstva, i ŭłada, i viełič carstvaŭ pad usim niebam buducʹ dadzieny narodu, sviatym Usiavyšniaga; i carstva Jago — carstva viečnaje, i ŭsie kiraŭniki buducʹ słužycʹ Jamu i słuchacca Jago.

27a —   Takim čynam, sud budzie naležnym čynam vykanany pasla viartannia Chrysta ŭ słavie i ŭzniasiennia Jago vybrannikaŭ na nieba.

27b — i ŭsie kiraŭniki buducʹ słužycʹ jamu i padparadkoŭvacca jamu

                U jakasci prykładaŭ Bog pakazvaje nam troch kiraŭnikoŭ, pradstaŭlenych u getaj knizie: chałdziejskaga cara Navuchadanosara, midyjskaga cara Daryja i piersidskaga cara Kira 2.

Dan 7:28 I tut skončyłisia słovy; i ja, Daniił, byŭ viełʹmi zaniepakojeny ŭ dumkach maich, i tvar moj zmianiŭsia, i ja pakłaŭ słovy ŭ serca majo.

28a —   Zbiantežanascʹ Daniiła ŭsio jašče apraŭdanaja, bo na getym uzroŭni dokazy identyčnasci papskaga Ryma ŭsio jašče nie majucʹ siły; jago identyčnascʹ zastajecca «gipotezaj», jakaja ŭžo viełʹmi pierakanaŭčaja, ale ŭsio ž «gipotezaj». Ale Daniił 7 — geta tołʹki drugaja z siami prarockich płascin, pradstaŭlenych u getaj knizie Daniiła. I ŭžo ciapier my zmagłi ŭbačycʹ, što pasłanni, pieradadzienyja ŭ Dan. 2 i Dan. 7, identyčnyja i dapaŭniajucʹ adzin adnago. Kožnaja novaja płascina pryniasie nam dadatkovyja elemienty, jakija, nakładzienyja na ŭžo praviedzienyja dasledavanni , buducʹ umacoŭvacʹ i ŭzmacniacʹ pasłannie Boga, jakoje, takim čynam, budzie stanavicca ŭsio bołʹš zrazumiełym.

 

                Gipoteza pra toje, što « mały rog » z getaga 7-ga razdzieła — geta papski Rym, jašče patrabuje pacvierdžannia. Geta budzie zroblena. Ale davajcie ŭžo ŭspomnim getuju gistaryčnuju pasladoŭnascʹ, jakaja tyčycca Ryma, « čacviortaj žachłivaj žyviołiny z žaleznymi zubami ». Jana abaznačaje Rymskuju impieryju, za jakoj iducʹ « dziesiacʹ ragoŭ » svabodnych i niezaležnych jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ, jakim u 538 godzie zmianiajecca mierkavany papski « mały rog », gety « inšy car », pierad jakim « try rogi abo try cary », gjeruły, vandały i ostgoty, byłi prynižany pamiž 493 i 538 gadami ŭ vieršach 8 i 24.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 8

 

Dan 8:1 U treci god vaładarannia cara Vałtasara mnie, Daniiłu, źaviłasia bačannie, akramia tago, jakoje ja bačyŭ spačatku.

1a —     Prajšoŭ čas: 3 gady. Daniił atrymłivaje novaje bačannie. U getym bačanni joscʹ tołʹki dzvie žyvioły, jakija vyrazna atajasamłivajucca ŭ vieršach 20 i 21 z midzianami, piersami i grekami, jakija ŭ papiarednich bačanniach byłi 2-j i 3-j impieryjami praroctvaŭ ab pierajemnasci. Z časam u bačanniach žyvioły ŭsio bołʹš i bołʹš vyrazna adpaviadajucʹ abradam gabrejaŭ. U Dan.8 pradstaŭleny baran i kazioł ; žyvioły, jakija prynosiłisia ŭ achviaru ŭ Dzienʹ adkuplennia pavodle gabrejskaga abradu. Takim čynam, my možam zaŭvažycʹ simvał grachu ŭ supierpazicyi Grečaskaj impieryi: žyvot i sciogny z bronzy z Dan.2, leapard z Dan.7 i Kaza Dena.8 .

Dan 8:2 Kałi ja ŭbačyŭ getaje vidziennie, mnie zdałosia, što ja znachodžusia ŭ goradzie Šušan, što ŭ pravincyi Ełam; i ŭ vidzienni ja byŭ kala raki Ułaj.

2a —     Daniił znachodzicca ŭ Pjersii kala raki Karun, jakaja ŭ jago časy była rakoj Ułaj. Pjersidskaja stałica i raka, simvał naroda, pakazvajucʹ gjeagrafičny aryjencir dla bačannia, jakoje dascʹ jamu Bog. Takim čynam, praročyja pasłanni ŭ getym razdziele ŭtrymłivajucʹ kaštoŭnyja gjeagrafičnyja zviestki, jakich nie chapała ŭ razdziełach 2 i 7.

Dan 8:3 I ja ŭzniaŭ vočy maje i ŭbačyŭ, i vosʹ, baran staicʹ pierad rakoj, u jakoga dva rogi; i rogi byłi vysokija, ale adzin byŭ vyšejšy za drugi, i jon vyjšaŭ apošni.

3a —     Gety vierš koratka apisvaje gistoryju Pjersii, pradstaŭlenuju getym baranom , rog jakoga Najvyšejšy ŭvasablaje jago, tamu što, spačatku znachodziačysia pad uładaj svajgo sajuznika Midyi, jon narešcie ŭzniaŭsia nad im z prychodam da ŭłady cara Kira II Pjersidskaga ŭ 539 godzie, apošniaga sučasnika Daniiła, zgodna z Dan. 10:1. Ale tut ja zviartaju ŭvagu na prablemu sapraŭdnaj daty, bo gistoryki całkam ignarujucʹ sviedčanni vidavočcaŭ Daniiła, jaki ŭ Dan. 5:31 prypisvaje zavajavannie Vaviłona midyjskamu caru Daryju, jaki arganizavaŭ Vaviłon na 120 satrapij, zgodna z Dan. 6:1. Kir pryjšoŭ da ŭłady pasla smierci Daryja, tamu nie ŭ 539 godzie, a krychu pazniej, abo, naadvarot, zavajavannie Daryjem magło adbycca krychu raniej za datu — 539 god.

3b —     U getym vieršy prajaŭlajecca boskaja tonkascʹ u formie, jakaja vykarystoŭvajecca dla abaznačennia małoga i viałikaga roga. Geta pacviardžaje, što vyraz « mały rog », jakoga staranna pazbiagajucʹ, zviazany vyklučna z identyčnasciu Ryma.

Dan 8:4 Ja bačyŭ barana, jaki b'je na zachad, na poŭnač i na poŭdzienʹ; i nijaki zvier nie moža supracʹstajacʹ jamu, i nie było kamu vyratavacʹ achviar jago; i jon robicʹ, što jamu padabajecca, i stanovicca mocnym.

4a —     Vobraz getaga vierša ilustruje pasladoŭnyja etapy zavajoŭ piersaŭ, jakija viaducʹ ich da impieryi, panavannia cara caroŭ.

                Na Zachadzie : Kir II zaklučyŭ sajuz z chałdziejami i jegipcianami pamiž 549 i 539 gadami.

                Na poŭnačy : Łidzija cara Kreza była zavajavana ŭ 546 godzie.

                Na poŭdni : Kir zavajoŭvaje Vaviłoniju, zmianiŭšy midyjskaga cara Daryja pasla 539 g. da n.e., a pazniej piersidski car Kambiz II zavajuje Jegipiet u 525 g. da n.e.

4b —     i jon staŭ magutnym

                Jon dasiagnuŭ impierskaj ułady , jakaja zrabiła Pjersiju pieršaj impieryjaj, pra jakuju praročyłi ŭ getym 8-m razdziele. Geta była drugaja impieryja ŭ bačanniach Daniiła 2 i Daniiła 7. Pry getaj uładzie Pjersidskaja impieryja raspascirałasia da Mižziemnaga mora i napała na Grecyju, što spyniła jaje pry Marafonie ŭ 490 godzie. Vajny adnaviłisia.

Dan 8:5 I kałi ja ŭvažłiva prygledzieŭsia, vosʹ, kazioł idzie z zachadu i prachodzicʹ pa ŭsioj ziamłi, ale nie dakranajecca da jaje; i ŭ kazła byŭ viałiki rog pamiž vačyma jagonymi.

5a —     Vjerš 21 vyrazna vyznačaje kazła: Kaza — geta car Javana, viałiki rog pamiž vačyma jago — geta pieršy car . Javan — geta staražytnaja nazva Grecyi. Ignarujučy słabych grečaskich caroŭ, Duch buduje svajo adkryccio na viałikim grečaskim zavajoŭniku Alaksandry Makiedonskim.

5b —     vosʹ, z zachadu idzie kaza

Gjeagrafičnyja ŭkazanni ŭsio jašče vykarystoŭvajucca. Kaza pachodzicʹ z Zachadu, a za gjeagrafičnuju kropku adłiku pryniata Pjersidskaja impieryja.

5c —     i chadziŭ pa ŭsioj ziamłi pa jaje pavierchni, nie dakranajučysia jaje

                Getaje pasłannie padobnaje da čatyroch ptušynych krył leaparda z knigi Dana (7:6). Jano padkresłivaje nadzvyčajnuju chutkascʹ zavajoŭ getaga maładoga makiedonskaga cara, jaki praz dziesiacʹ gadoŭ pašyrycʹ svajo panavannie da raki Ind.

5d —     u getaj kazy pamiž vačyma byŭ viałiki rog

                Identyčnascʹ paznačana ŭ vieršy 21: Vjałiki rog pamiž jagonymi vačyma — geta pieršy car. Gety car — Alaksandr Makiedonski (543-523). Duch nadaje jamu vyglad adnaroga, mifičnaj kazačnaj žyvioły. Takim čynam jon asudžaje nievyčerpnuju pładavituju fantaziju grečaskaga gramadstva, jakoje vynachodziła bajki, užytyja da rełigii, i čyj duch pierasiok stagoddzi až da našaga času na padmanłiva chryscijanskim Zachadzie. Geta aspiekt grachu , jaki pacviardžajecca vobrazam kazła , žyvioły, jakaja adygryvała rolu grachu ŭ sviatym štogadovym abradzie «Dnia adkuplennia». Raspiaccie Mjesii Isusa dasiagnuła svajoj boskaj daskanałasci, i gety abrad pavinien byŭ spynicca pasla jago... siłaj, razburenniem chrama i jaŭrejskaj nacyi rymlanami ŭ 70 g.

Dan 8:6 I padyšoŭ jon da barana, jaki mieŭ dva rogi, i jakoga ja bačyŭ, što jon stajaŭ kala raki, i ŭ lutasci svajoj kinuŭsia na jago.

6a —     Alaksandr Makiedonski pačynaje ataku na piersaŭ, carom jakich z'jaŭlajecca Daryj III. Apošni cierpicʹ parazu pry Isie, uciakaje, pakinuŭšy łuk, ščyt i płašč, a taksama žonku i spadčynnika ŭ 333 godzie. Pazniej jon budzie zabity dvuma svaimi viałʹmožami.

6b —     i jon kinuŭsia na jago va ŭsioj lutasci svajoj

                Getaja lutascʹ gistaryčna apraŭdanaja. Joj papiaredničaŭ nastupny abmien repłikami pamiž Daryjem i Alaksandram: «Pjerad tym, jak Alaksandr sustreŭsia z Daryjem, piersidski car dasłaŭ jamu padarunki, pryznačanyja padkresłicʹ ich adpaviednaje stanovišča jak cara i dziciaci — Alaksandr u toj čas byŭ jašče maładym pryncam, pačatkoŭcam u mastactvie vajny» (Gałina I, radok 89). Daryj dasłaŭ jamu miač, pugu, konskuju abrocʹ i siarebrany kufar, poŭny zołata. Łist, jaki supravadžaŭ skarb, apisvaje jago elemienty: miač dla tago, kab jon praciagvaŭ gulacʹ jak dzicia, abrocʹ, kab navučycʹ jago samakantrolu, puga, kab vypravicʹ jago, a zołata ŭjaŭlaje saboj daninu, jakuju makiedoncy pavinny płacicʹ piersidskamu impierataru».

Alaksandr nie vyjaŭlaje nijakich prykmiet gnievu, niagledziačy na strach pasłancoŭ. Zamiest getaga jon prosicʹ ich pavinšavacʹ Daryja z jago kiemłivasciu. Daryj, kaža jon, viedaje budučyniu, bo daŭ Alaksandru kulu, jakaja simvałizuje jago budučaje zavajavannie svietu, abrocʹ aznačaje, što ŭsie jamu padparadkujucca, bizun budzie pakaranniem dla tych, chto advažycca supracʹstajacʹ jamu, a zołata namiakaje na daninu, jakuju jon atrymaje ad usich svaich paddanych. Praročaja detałʹ: u Alaksandra byŭ konʹ, jakomu jon daŭ imia «Bucefał», što aznačaje, z paviałičanaj prystaŭkaj, «gałava». Va ŭsich svaich bitvach jon budzie «na čale» svajgo vojska sa zbrojaj u ruce. I na praciagu «dziesiaci gadoŭ» jon stanie kirujučaj «kiraŭnikom» svietu, achoplenaga praroctvam. Jago viadomascʹ budzie prapagandavacʹ grečaskuju kułʹturu i grech , jaki jaje ganʹbicʹ.

Dan 8:7 I ja ŭbačyŭ, jak jon padyšoŭ da barana, i razgnievaŭsia na jago, i ŭdaryŭ barana, i złamaŭ jamu abodva rogi; ale baran nie byŭ dastatkova mocny, kab supraciŭlacca jamu; i jon kinuŭ jago na ziamlu i zataptaŭ jago; i nie było kamu vyratavacʹ barana.

7a —     Vajna, raspačataja Alaksandram Makiedonskim: u 333 g. pry Isie piersidski łagjer byŭ razbity.

Dan 8:8 Kaza stała viełʹmi magutnaj; ale kałi jana stała magutnaj, jaje viałiki rog złamaŭsia, i zamiest jago vyrasłi čatyry viałikija rogi pa čatyroch viatrach niabiesnych.

8a —     jago viałiki rog złamaŭsia

                U 323 godzie małady car (–356–323) pamior, nie pakinuŭšy spadčynnika va ŭzroscie 32 gadoŭ, u Vaviłonie.

8b —     Na jago miescy padniałisia čatyry viałikija rogi pa čatyroch viatrach niabiesnych.

                Zamiest pamierłaga cara pryjšłi jago gjenierały: dyjadochi. Pasla smierci Alaksandra ich było dziesiacʹ, i na praciagu 20 gadoŭ jany vajavałi adzin z adnym da takoj stupieni, što pasla 20 gadoŭ u žyvych zastałosia tołʹki čatyry. Kožny z ich zasnavaŭ karaleŭskuju dynastyju ŭ krainie, jakoj kiravaŭ. Najviałikšym byŭ Sjeleŭk, viadomy jak Nikatar, jaki zasnavaŭ dynastyju Sjeleŭkidaŭ, jakaja kiravała Siryjskim carstvam. Drugim byŭ Ptałamiej Łagos, jaki zasnavaŭ dynastyju Łagidaŭ, jakaja kiravała Jegiptam. Trecim byŭ Kasandr, jaki kiravaŭ Grecyjaj, a čacviortym — Łisimach (łacinskaje imia), jaki kiravaŭ Frakijaj.

                Prarockaje pasłannie, zasnavanaje na gjeagrafičnych dadzienych, praciagvajecca. Čatyry baki svietu čatyroch niabiesnych viatroŭ pacviardžajucʹ identyčnascʹ krain udziełʹnikaŭ bajoŭ.

 

Vjartannie Ryma, mały rog

Dan 8:9 I z adnago z ich vyjšaŭ nieviałiki rog , i jon usio bołʹš i bołʹš rascie na poŭdzienʹ i na ŭschod i da słaŭnaj ziamłi.

9a —     Gety vierš apisvaje pašyrennie carstva, jakoje, u svaju čargu, stanie daminujučaj impieryjaj. U papiarednich urokach i ŭ susvietnaj gistoryi pierajemnikam Grecyi z'jaŭlajecca Rym. Getaja identyfikacyja dalej apraŭdvajecca vyrazam «mały rog», jaki na gety raz, nasupierak tamu, što było zroblena dla bołʹš karotkaga Midyjskaga roga, vyrazna zgadvajecca. Geta dazvalaje nam skazacʹ, što gety «mały rog» simvałizuje ŭ dadzienym kantekscie rascie respubłikanski Rym. Bo jon umiašajecca na Uschodzie, jak susvietny pałicejski, časta tamu, što jago zakłikajucʹ uregulavacʹ miascovy kanfłikt pamiž praciŭnikami. I geta mienavita taja pryčyna, jakaja apraŭdvaje nastupny vobraz.

9b —     Z adnago z ich vyjšaŭ nieviałiki rog

                Papiarednim uładarom była Grecyja, i mienavita z Grecyi Rym pačaŭ daminavacʹ u getaj uschodniaj zonie, dzie znachodzicca Izraiłʹ; Grecyja, adzin z čatyroch ragoŭ.

9c —     jaki značna pašyrajecca na poŭdzienʹ, na ŭschod i ŭ bok najprygažejšych krain.

                Rost Ryma pačaŭsia spačatku z jago gjeagrafičnaga stanovišča na poŭdzienʹ . Gistoryja pacviardžaje        geta tym, što Rym ustupiŭ u Puničnyja vojny supracʹ Karfagjena, sučasnaga Tunisa, kala 250 g. da n.e.

Nastupny etap ekspansii adbyŭsia na ŭschod , umiašaŭšysia ŭ adzin z čatyroch ragoŭ : Grecyju, kala 200 g. da n.e. Jaje tudy pakłikała Grečaskaja Etołijskaja łiga dla padtrymki supracʹ Achiejskaj łigi (Etołija supracʹ Achiei). Pasla apyniennia na grečaskaj ziamłi rymskaje vojska bołʹš nikołi nie pakidała jaje, i z 160 g. da n.e. usia Grecyja stała rymskaj kałonijaj.

Z Grecyi Rym praciagnuŭ svaju ekspansiju, stupiŭšy na Palescinu i Iudzieju, jakaja ŭ 63 g. da n. e. stała pravincyjaj Ryma, zavajavanaj vojskami gjenierała Pampieja. Mjenavita getuju Iudzieju Duch abaznačaje getym prygožym vyrazam: Najprygažejšaja z krain , vyraz, cytavany ŭ Dan. 11:16 i 42, a taksama ŭ Ez. 20:6 i 15.

Gipoteza pacvierdžana, « nieviałiki rog » — geta Rym

 

Na gety raz bołʹš niama nijakich sumnievaŭ, papski režym z Dan. 7 vykryty, i tamu, prapuskajučy bieskarysnyja stagoddzi, Duch viadzie nas da tragičnaj gadziny, kałi, pakinuty impieratarami, Rym adnaŭlaje svajo panavannie pad rełigijnaj formaj chryscijanskaga abłičča, jakomu jon prypisvaje dziejanni, vyjaŭlenyja simvałami nastupnaga 10-ga vierša. Geta dziejanni « inšaga » cara z Dan. 7.

 

Impieratarski Rym, a zatym Papski Rym pierasledujucʹ sviatych

Dva pasladoŭnyja čytanni getaga adnago vierša

Dan 8:10 I padniałosia jano navat da niabiesnaga vojska, i skinuła častku vojska i zorak na ziamlu, i pataptała ich.

10a —   Jana ŭzniałasia da niabiesnaga vojska

                Kažučy « jana », Duch trymaje Rym svajoj metaj, u chranałagičnaj pasladoŭnasci jago pašyrennia, pasla roznych formaŭ kiravannia, na jakija jon namiakaje ŭ Adkrycci 17:10, Rym dasiagnuŭ impieryi pry praŭlenni rymskaga impieratara Aktavijana, viadomaga jak Aŭgust. I mienavita ŭ jago čas Isus Chrystos naradziŭsia ad Ducha, u jašče cnatłivym ciele Maryi, maładoj žonki Iosifa; abodva abranyja vyklučna pa pryčynie ich prynaležnasci da radavodu cara Davida. Pasla svajoj smierci, uvaskrosšy im samim, jak jon abviasciŭ, Isus daručyŭ svaim apostałam i vučniam misiju abviascicʹ dobruju viestku pra vyratavannie (Jevangjełle), kab zrabicʹ vybranym narod pa ŭsioj ziamłi. U toj čas Rym sutyknuŭsia z chryscijanskaj łagodnasciu i pacyfizmam; jana ŭ rołi kata, vučni Chrysta ŭ rołi zabitych jagniat. Koštam viałikaga pakutnickaga krovaprałiccia chryscijanskaja viera raspaŭsiudziłasia pa ŭsim sviecie, asabłiva ŭ stałicy impieryi, Rymie. Pjerasledujučy impierski Rym paŭstaje supracʹ chryscijan. U vieršy 10 dva dziejanni Ryma pierasiakajucca. Pjeršaje tyčycca impieratarskaga, a drugoje — papskaga.

Užo pry impierskim režymie my možam prypisacʹ jamu nastupnyja dziejanni:

Jana ŭzniałasia supracʹ niabiesnaga vojska : jana supracʹstajała chryscijanam. Za getym simvałičnym vyrazam, vojska niabiesnaje , staicʹ chryscijanski Vybraniec, pavodle jakoga Isus užo nazvaŭ svaich viernych: gramadzianami Carstva Njabiesnaga . Bołʹš za toje, Dan. 12:3 paraŭnoŭvaje sapraŭdnych sviatych z zorkami , jakija taksama z'jaŭlajucca naščadkami Abragama z Byc. 15:5. U pieršym čytanni advažycca mučycʹ synoŭ i dačok Božych užo ŭjaŭlaje saboj dla paganskaga Ryma pychłivy ŭčynak i niavartaje i nieabgruntavanaje ŭzvyšennie . U drugim čytanni pretenzija rymskaga biskupa ŭznačałicʹ u jakasci Papy Vybranca Isusa Chrysta z 538 goda taksama z'jaŭlajecca pychłivym učynkam i jašče bołʹš niavartym i nieabgruntavanym uzvyšenniem .

Jana prymusiła častku getaga vojska i zorki ŭpasci na ziamlu, i jana taptała ich : jana pierasleduje ich i zabivaje, kab adciagnucʹ uvagu svajgo nasiełʹnictva na svaich arenach. Ganicielami ŭ asnoŭnym z'jaŭlajucca Njeron, Damicyjan i Dyjakletyjan, apošni aficyjny ganiciełʹ pamiž 303 i 313 gadami. U pieršym čytanni gety dramatyčny pieryjad apisvajecca ŭ Adkrycci 2 pad simvałičnymi nazvami « Efies », čas, kałi Jan atrymłivaje svajo boskaje Adkryccio pad nazvaj «Apakałipsis», i « Smirna ». U drugim čytanni, prypisanyja papskamu Rymu, getyja dziejanni zmieščany ŭ Adkrycci 2 pad pieryjadami pad nazvaj « Pjergam » abo parušany sajuz abo pieralub, i «Fijatyra», abo agidnasci i smierci. Kažučy, i jana taptała ich, Duch prypisvaje dvum Rymam adnołʹkavyja kryvavyja dziejanni. Dziejasłoŭ «taptaŭ» i jago vyraz «taptaŭ» prypisvajucca jazyčnickamu Rymu ŭ Dan. 7:19. Ale dziejannie taptannia budzie praciagvacca da kanca 2300 viečara-ranicy vierša 14 getaga razdzieła 8, zgodna sa scviardženniem vierša 13: « Dakułʹ buducʹ taptacʹ sviatascʹ i vojska ?» Geta dziejannie zdziajsniajecca ŭ časy chryscijanskaj ery, i tamu my pavinny prypisacʹ jago papskamu Rymu i jago manarchičnym prychiłʹnikam; što pacviardžaje gistoryja. Tym nie mienš, adznačym važnaje adrozniennie. Paganski Rym tołʹki łitarałʹna prynižaje sviatych Isusa Chrysta, tady jak papski Rym praz svajo iłžyvaje rełigijnaje navučannie prynižaje ich duchoŭna, pierš čym pierasledavacʹ ich, u svaju čargu, łitarałʹna.

 

Sparadyčnyja pierasledy praciagvałisia z pieryjadami miru da prychodu impieratara Kanstancina I , jaki pakłaŭ kaniec pierasledam chryscijan Miłanskim edyktam, svajoj rymskaj stałicy, u 313 godzie, što stała kancom pieryjadu « dziesiaci gadoŭ » pierasledaŭ, jakija charaktaryzujucʹ « Smirnskuju » epochu z Adkryccia 2:8. Dziakujučy getamu miru chryscijanskaja viera ničoga nie atrymaje, a sam Bog šmat stracicʹ. Bo biez bar'jera pierasledu addanascʹ getaj novaj viery bagata ŭzrastaje pa ŭsioj impieryi, i asabłiva ŭ Rymie, dzie kroŭ mučanikaŭ prałiłasia najbołʹš.

                Takim čynam, mienavita da getaga pieryjadu možna adniesci pačatak drugoga čytannia getaga vierša. Toga, kałi Rym stanovicca chryscijanskim, padparadkoŭvajučysia zagadam impieratara Kanstancina, jaki ŭ 321 godzie tołʹki što vydaŭ ukaz, jaki zagadvaje zmianicʹ štotydniovy dzienʹ adpačynku: siomy dzienʹ, subota, zamianiajecca pieršym dniom tydnia; u toj čas jazyčniki prysviačałi jago pakłanienniu bogu « pavažanamu niepieramožnamu soncu ». Geta dziejannie getak ža sur'joznaje, jak i piccio z załatyja sasudy chrama , ale na gety raz Bog nie adreaguje, dastatkova budzie gadziny apošniaga suda. Z novym dniom adpačynku Rym raspaŭsiudzicʹ svajo chryscijanskaje vučennie pa ŭsioj impieryi, a jago miascovaja ŭłada, biskup Ryma, atrymaje prestyž i padtrymku, pakułʹ najvyšejšaje ŭzvyšennie papskaga tytuła, dadzienaga jamu ŭkazam u 533 godzie vizantyjskim impierataram Justynijanam I. Treba budzie čakacʹ vygnannia varožych ostgotaŭ, kab pieršy kirujučy Papa, Vigiłij, pasiałiŭsia na svaim papskim miescy ŭ Rymie, u Łateranskim pałacy, pabudavanym na gary Cełijan. Data 538 goda i prybyccio pieršaga Papy aznačaje zaviaršennie dziejanniaŭ, apisanych u nastupnym vieršy 11. Ale geta taksama pačatak 1260 dzion-gadoŭ praŭlennia Papaŭ i ŭsiago, što ich tyčycca i što było adkryta ŭ Dan. 7. Praciagłaje panavannie, u jakim sviatyja znoŭ topčucca nagami , ale na gety raz rymska-papskim rełigijnym panavanniem i jago gramadzianskimi prychiłʹnikami, manarchami, i viaršyniaj getaga panavannia... u imia Chrysta.

 

Kankretnyja dziejanni ŭstalavanaga papstva ŭ 538 godzie

Dan 8:11 I ŭzviałičyŭsia jon da pravadyra vojska, i adabraŭ u jago pastajannuju achviaru , i razburyŭ miesca i padmurak jagonaj sviatyni.

11a —   Jana ŭznačałiła armiju

                Getym kiraŭnikom vojska łagična i biblejski z'jaŭlajecca Isus Chrystos, zgodna z Pasłanniem da Efiesianaŭ 5:23: bo muž joscʹ gałava žonki, jak Chrystos joscʹ gałava Carkvy , jakaja joscʹ Jago ciełam, i dla jakoj Jon joscʹ Zbaŭcam. Dziejasłoŭ « jana ŭvaskresła » dobra abrany mienavita tamu, što ŭ 538 godzie Isus znachodzicca na niabiosach, a papstva — na ziamłi. Njabiosy pa-za Jago dasiažnasciu, ale « jana ŭvaskresła », prymušajučy ludziej vierycʹ, što jana zamianiaje Jago na ziamłi. Z niabiosaŭ u Isusa mała šancaŭ pazbiegnucʹ pastki, rasstaŭlenaj dla ludziej d'jabłam. Bołʹš za toje, čamu Jon zrabiŭ by geta, kałi Jon sam addaje ich u getuju pastku i ŭsie jaje praklony? Bo my čytałi ŭ Dan. 7:25: « sviatyja buducʹ addadzieny ŭ Jago ruki na čas, časy (2 časy) i paŭčasu »; Jany naŭmysna vyzvaleny Bogam Chrystom z-za zmienienych časoŭ i zmienienaga zakona . Zakon, zmienieny ŭ 321 godzie Kanstancinam adnosna suboty, viadoma, ale, pierš za ŭsio, zakon, zmienieny rymskim papizmam pasla 538 goda, dzie nie tołʹki subota padviargałasia krytycy i napadkam, ale i ŭviesʹ zakon byŭ pierapracavany ŭ rymskaj viersii.

11b — adabraŭ u jago viečnuju achviaru

                Ja zviartaju ŭvagu na adsutnascʹ słova «achviara» ŭ aryginałʹnym gabrejskim tekscie. Tym nie mienš, jago prysutnascʹ namiakaje na kantekst staroga zapavietu, ale geta nie tak, jak ja tołʹki što pakazaŭ. Pavodle novaga zapavietu achviara i prynašennie spyniłisia, smiercʹ Chrysta ŭ siaredzinie tydnia , zgadanaga ŭ Dan. 9:27, zrabiła getyja abrady bieskarysnymi. Adnak niešta zastałosia ad staroga zapavietu: słužennie pieršasviatara i zastupnika za grachi naroda, jaki taksama praročyŭ niabiesnaje słužennie, jakoje Isus zdziejsniŭ na karyscʹ svaich adzinych vybranych, adkuplenych jago kryvioju pasla jago ŭvaskresiennia. Chrystos uzniossia na nieba, što ž tady zastavałasia ŭ Jago adabracʹ? Jago sviatarskuju funkcyju, geta značycʹ Jago vyklučnuju rolu zastupnika, jaki daruje grachi svaich vybranych. Sapraŭdy, z 538 goda ŭstanaŭlennie na ziamłi, u Rymie, kiraŭnika Carkvy Chrystovaj zrabiła niabiesnaje słužennie Isusa marnym i bieskarysnym. Małitvy bołʹš nie prachodziacʹ praz Jago, i grešniki zastajucca nosʹbitami svaich grachoŭ i svajoj viny pierad Bogam. Gabr. 7:23 pacviardžaje gety anałiz, kažučy: « Ale gety čałaviek, pakołʹki zastajecca viečna, maje niazmiennaje sviatarstva ». Zmiena łidara na ziamłi apraŭdvaje agidnyja płady, jakija prynosicʹ getaje biazchrystałʹnaje chryscijanstva; płady, pradkazanyja Bogam Daniiłu. Čamu chryscijanie byłi ŭražany getym strašnym praklonam? Nastupny 12-y vierš dascʹ adkaz: z-za grachu .

                Vyznačennie viečnaga sviatarstva, jakoje tołʹki što było praviedziena, pasłužycʹ asnovaj dla razłikaŭ z vykarystanniem praciagłasci 1290 i 1335 dzion-gadoŭ, jakija buducʹ prapanavany ŭ Dan. 12:11 i 12; ustalavanaj asnovaj z'jaŭlajecca data 538 goda, momant, kałi viečnaje sviatarstva było skradziena ziamnym kiraŭnikom papy.

11c-         i pierakułiŭ miesca, dzie była asnova jagonaj sviatyni

                Z-za kantekstu Novaga zapavietu, pamiž dvuma magčymymi značenniami gabrejskaga słova «miekon», jakoje pierakładajecca jak «miesca», ja zachavaŭ jago pierakład «asnova», jaki getak ža słušny i lepš adaptavany da kantekstu chryscijanskaj epochi, na jakuju spasyłajecca praroctva.

časta zgadvajecca sviatynia , što moža biantežycʹ. Adnak možna nie paddacca zmanu dziejasłovam, jaki abaznačaje dziejannie, jakoje adbyvajecca ŭ sviatyni .

                Tut, u Dan. 7:11, papstva zrynaje jago asnovu .

                U Dan. 11:30: jago apaganiŭ grečaski car Antyjoch 4 Epifan, ganiciełʹ gabrejaŭ u 168 godzie.

                U Dan. 8:14 i Dan. 9:26 gavorka idzie nie pra sviatyniu , a pra sviatascʹ . Gabrejskaje słova «kodieš» sistematyčna niapraviłʹna pierakładajecca va ŭsich pierakładach najbołʹš raspaŭsiudžanych viersij. Ale aryginałʹny gabrejski tekst zastajecca niazmiennym, kab sviedčycʹ pra pieršapačatkovuju praŭdu.

                Varta adznačycʹ, što termin « sviatynia » adnosicca vyklučna da miesca, dzie Bog staicʹ asabista. Pakołʹki Isus uvaskros z miortvych i ŭzniossia na nieba, na ziamłi bołʹš niama sviatyni . Takim čynam, razburennie padmurka Jago sviatyni aznačaje padryŭ daktrynałʹnych asnoŭ adnosna Jago niabiesnaga słužennia, jakoje ilustruje ŭsie ŭmovy zbaŭlennia. Sapraŭdy, pasla chryščennia pakłikany čałaviek pavinien miecʹ magčymascʹ karystacca adabrenniem Isusa Chrysta, jaki acenʹvaje jago vieru pa jago spravach i zgadžajecca ci nie daravacʹ jamu grachi ŭ imia jago achviary. Chryščennie aznačaje pačatak dosviedu, jaki pieražyvajecca pad spraviadłivym sudom Boga, a nie jago kaniec. Geta aznačaje, što kałi niepasrednyja adnosiny pamiž ziamnym vybrannikam i jago niabiesnym zastupnikam pieraryvajucca, zbaŭlennie bołʹš niemagčyma, i sviaty zapaviet parušajecca. Geta žudasnaja duchoŭnaja drama, jakuju ignarujucʹ čałaviečyja masy, padmanutyja i spakušanyja z 7 sakavika 321 goda i 538 goda, kałi viečnaje sviatarstva Isusa Chrysta było adabrana Papam dziela jago ŭłasnaj karysci. Zniščennie padmurka Jago sviatyni — geta taksama abvinavačvannie 12 apostałaŭ, jakija ŭvasablajucʹ padmurak abo asnovu Vybranaga, duchoŭnaga doma, u iłžyva-chryscijanskaj daktrynie, jakaja apraŭdvaje i legałizuje grech supracʹ boskaga zakonu; toje, čago nie zrabiŭ by ni adzin apostał.

Dan 8:12 Vojska było addadziena za štodzionnuju achviaru za grech; rog skinuŭ praŭdu na ziamlu i mieŭ pospiech u tym, što rabiŭ.

12a —   Armija była vyzvalena viečnaj achviaraj

Bołʹš simvałičnaj movaj gety vyraz maje toje ž značennie, što i ŭ Dan. 7:25: vojska było vyzvalena ... Ale tut Duch dadaje razam z viečnym

12b -     z-za grachu

                Geta značycʹ, zgodna z 1-m Pasłanniem Jana 3:4, z-za parušennia zakona, zmienienaga ŭ Dan. 7:25. Bo Jan skazaŭ i napisaŭ: « Kožny, chto grašycʹ, parušaje zakon, i grech joscʹ parušennie zakona» .           Getaje parušennie datujecca 7 sakavika 321 goda i tyčycca, pierš za ŭsio, admovy ad sviatoj Božaj suboty; suboty , asviačonaj Im z momantu stvarennia svietu ŭ adziny i viečny « siomy dzienʹ ».

12c —   rog kinuŭ praŭdu na ziamlu

                Praŭda — geta znoŭ ža duchoŭnaje słova, jakoje abaznačaje zakon, zgodna z Ps. 119:142-151: Zakon Tvoj — praŭda… usie zapaviedzi Tvaje — praŭda .          

12d — i damagajecca pospiechu ŭ svaich pačynanniach

                Kałi Duch Boga-Tvorcy abviasciŭ pra geta zagadzia, to nie zdziŭlajciesia, što praignaravałi gety padman, najviałikšaje duchoŭnaje machlarstva va ŭsioj gistoryi čałaviectva; ale taksama i najbołʹš sur'joznaje pa svaich nastupstvach — stratu čałaviečych duš dziela Boga. Vjerš 24 pacvierdzicʹ geta, kažučy: Jagonaja ŭłada budzie paviałičvacca, ale nie jagonaj ułasnaj siłaj; jon budzie zdziajsniacʹ nievieragodnyja spustašenni, jon dasiagnie pospiechu ŭ svaich pradpryjemstvach , jon zniščycʹ magutnych i narod sviatych.

 

Padrychtoŭka da asviačennia

U ŭrokach, jakija dajucʹ rełigijnyja abrady Staroga Zapavietu, getaja tema padrychtoŭki da asviačennia pastajanna z'jaŭlajecca. Pa-pieršaje, pamiž časam rabstva i ŭvachodam u Chanaan sviatkavannie Paschi było nieabchodnym dla asviačennia naroda, jakoga Bog zbiraŭsia viesci na ich nacyjanałʹnuju ziamlu, Izraiłʹ, abiacanuju ziamlu. Faktyčna, spatrebiłasia 40 gadoŭ vyprabavanniaŭ ačyščennia i asviačennia, kab uvachod u Chanaan adbyŭsia.

Padobnym čynam, što tyčycca suboty, jakaja adznačałasia ŭ siomy dzienʹ ad zachodu sonca da zachodu, nieabchodna było padrychtavacca zagadzia. Šescʹ dzion svieckich spraŭ patrabavałi abmyvannia cieła i zmieny adziennia, getyja rečy taksama byłi ŭskładzieny na sviatara, kab jon mog, biez niebiaspieki dla svajgo žyccia, uvajsci ŭ sviatoje miesca chrama, kab zdziejsnicʹ svaju rytuałʹnuju słužbu.

Sjamidzionny 24-gadzinny tydzienʹ stvarennia pabudavany na ŭzory siami tysiač gadoŭ Božaga płana zbaŭlennia. Takim čynam, pieršyja šescʹ dzion pradstaŭlajucʹ pieršyja šescʹ tysiačagoddziaŭ, na praciagu jakich Bog vybiraje svaich vybrannikaŭ. A siomaje i apošniaje tysiačagoddzie składaje viałikuju subotu, na praciagu jakoj Bog i Jago vybranniki, sabranyja na niabiosach, atrymłivajucʹ asałodu ad sapraŭdnaga i poŭnaga spakoju. Usie grešniki časova pamierłi; akramia Satany, jaki zastajecca izalavanym na niezasielenaj ziamłi na praciagu getaga pieryjadu «tysiačy gadoŭ», adkrytaga ŭ Adkrycci 20. Pjerad tym, jak uvajsci ŭ «niabiosy», vybranniki pavinny bycʹ ačyščany i asviačony. Ačyščennie zasnavana na viery ŭ dobraachvotnuju achviaru Chrysta, ale asviačennie atrymłivajecca Jago dapamogaj pasla chryščennia, tamu što ačyščennie załičvajecca, geta značycʹ atrymłivajecca zagadzia ŭ imia pryncypu viery, ale asviačennie — geta płod, jaki vybrannik faktyčna atrymłivaje va ŭsioj svajoj dušy praz svajo reałʹnaje supracoŭnictva z žyvym Bogam Isusam Chrystom. Jano atrymłivajecca praz baracʹbu, jakuju jon viadzie supracʹ siabie, supracʹ svajoj złoj pryrody, kab supracʹstajacʹ grachu.

U knizie Daniiła 9:25 my daviedajemsia, što Isus Chrystos pryjšoŭ pamierci na kryžy, kab atrymacʹ ad svaich vybrannikaŭ, kab jany bołʹš nie grašyłi, bo Jon pryjšoŭ, kab pakłasci kaniec grachu . My tołʹki što ŭbačyłi ŭ vieršy 12, što chryscijanski Vybraniec byŭ addadzieny papskaj uładzie z-za grachu. Tamu ačyščennie nieabchodna dla atrymannia asviačennia, biez jakoga nichto nie ŭbačycʹ Boga, zgodna z tym, što napisana ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 12:14: Imkniciesia da miru z usimi ludzʹmi i da sviatasci, biez jakoj nichto nie ŭbačycʹ Gospada .

U dačynienni da 2000 gadoŭ chryscijanskaj ery ad smierci Isusa Chrysta da Jago viartannia ŭ 2030 godzie, gety čas padrychtoŭki i asviačennia budzie raskryty ŭ nastupnych vieršach 13 i 14. Nasupierak pieršapačatkovamu mierkavanniu advientystaŭ, gety čas — geta nie čas suda, jak apisana ŭ Daniiła 7, a čas asviačennia, nieabchodny z-za šmatviakovaj spadčyny grachoŭ, uzakonienych agidnym vučenniem papskaga Ryma. Chaču adznačycʹ, što sprava Refarmacyi, jakaja pačałasia ŭ 13 stagoddzi , nie dasiagnuła ačyščennia i asviačennia, jakich patrabavaŭ va ŭsioj spraviadłivasci trojčy sviaty i daskanała čysty Bog Zbaŭca.

 

Dan 8:13 Ja pačuŭ, jak adzin sviaty gavaryŭ, i drugi sviaty skazaŭ tamu, chto gavaryŭ: «Dakułʹ getaje vidannie budzie pra štodzionnuju achviaru i pra grech spustašennia? Dakułʹ buducʹ taptacʹ sviatyniu i vojska?»

13a —   Ja pačuŭ, jak adzin sviaty gavaryŭ; i inšy sviaty skazaŭ tamu, chto gavaryŭ

                Tołʹki sapraŭdnyja sviatyja ŭsviedamlajucʹ grachi, atrymanyja ŭ spadčynu ad Ryma. My znoŭ znojdziem ich u scenie bačannia, pradstaŭlenaj u Daniiła 12.

13b — Jak doŭga budzie vykonvacca getaje bačannie?

                Sviatyja prosiacʹ datu, jakaja pakładzie kaniec rymskim agidnasciam.

13c —   pra viečnuju achviaru

                Sviatyja prosiacʹ nazvacʹ datu, jakaja budzie adznačacʹ adnaŭlennie Chrystom viečnaga sviatarstva.

13d — i pra razburałʹny grech ?

                Sviatyja prosiacʹ datu, jakaja budzie adznačacʹ viartannie siomaga dnia, suboty, parušennie jakoj karajecca rymskimi spustašenniami i vojnami; i dla jaje parušałʹnikaŭ geta pakarannie budzie doŭžycca da kanca svietu.

13-y — Dakułʹ buducʹ taptacʹ sviatyniu i vojska?

                Sviatyja prosiacʹ datu, jakaja pakładzie kaniec papskim pierasledam, jakija ŭžyvałisia supracʹ ich, vybranych Bogam sviatych.

Dan 8:14 I skazaŭ mnie: «Dzvie tysiačy trysta dzion, i pasla getaga sviatynia budzie ačyščana».

14a —   Z 1991 goda Bog nakiroŭvaŭ majo vyvučennie getaga niapraviłʹna pierakładzienaga vierša. Vosʹ jago sapraŭdny pierakład gabrejskaga tekstu.

                I skazaŭ mnie: «Da viečara i ranicy dzvie tysiačy trysta apraŭdanych buducʹ sviatymi».

                Jak bačycie, termin 2300 viečaroŭ i ranic maje na mecie asviačennie vybranych Bogam z daty, jakaja budzie vyznačana dla getaga terminu. Vječnaja spraviadłivascʹ, atrymanaja chryščenniem da tago času, stavicca pad sumnieŭ. Patrabavannie trojčy sviatoga Boga, u Ajcu, Synie i Sviatym Duchu, zmianiłasia i było ŭzmocniena nieabchodnasciu dla vybranych bołʹš nie grašycʹ supracʹ suboty, a taksama supracʹ luboga inšaga pastanovy, jakaja vychodzicʹ z vusnaŭ Božych. Takim čynam, adnaŭlajecca vuzki šlach zbaŭlennia, jakomu vučyŭ Isus. I madełʹ vybranych, pradstaŭlenaja ŭ Noi, Daniile i Iovie, apraŭdvaje miłʹjon vybranych za dziesiacʹ miłʹjardaŭ zaginułych padčas apošniaga suda (Daniiła 7:10).

Dan 8:15 Kałi ja, Daniił, bačyŭ getaje vidannie i sprabavaŭ zrazumiecʹ jago, vosʹ, pierada mnoj staŭ niechta, jaki mieŭ vyglad čałavieka.

15a —   Łagična, što Daniił chacieŭ by zrazumiecʹ sens bačannia, i geta pryniasie jamu, jak pakazana ŭ Dan. 10:12, apraŭdanaje adabrennie Boga, ale jago žadannie nikołi nie budzie całkam zadavolena, jak pakazvaje adkaz Boga ŭ Dan. 12:9: I skazaŭ Jon: idzi, Daniił; bo getyja słovy zapiačatany i zapiačatany da času kanca .

Dan 8:16 I pačuŭ ja čałaviečy gołas siarod Ułaja, i jon zakryčaŭ i skazaŭ: Gaŭryił, raskažy jamu vidannie.

16a —   Vyjava Isusa Chrysta pasiaredzinie Ułaja pradkazvaje ŭrok, dadzieny ŭ bačanni z knigi Daniiła. 12. Anioł Gaŭryił, błizki sługa Chrysta, maje daručennie rastłumačycʹ sens usiago bačannia z jago pačatku. Tamu davajcie ŭvažłiva sačycʹ za dadatkovaj infarmacyjaj, jakaja budzie raskryta ŭ nastupnych vieršach.

Dan 8:17 I jon nabłiziŭsia da miesca, dzie ja byŭ; i kałi jon nabłiziŭsia, ja spałochaŭsia i ŭpaŭ na tvar svoj. I jon skazaŭ mnie: «Uvažaj, synie čałaviečy, bo geta vidannie datyčycca času, jaki budzie kancom».

17a —   Bačannie niabiesnych istot zaŭsiody budzie miecʹ taki efiekt na čałavieka z płoci. Ale budziem uvažłivyja, kałi jon zaprašaje nas. Čas kanca, pra jaki idzie gavorka, pačniecca ŭ kancy ŭsiago bačannia.

Dan 8:18 I kałi Jon gavaryŭ sa mnoju, ja log, i son achapiŭ mianie tvaram; i Jon dakranuŭsia da mianie i padniaŭ mianie z tago miesca, dzie ja byŭ.

18a —   U getym dosviedzie Bog padkresłivaje praklon płoci, jaki nie roŭny čyscini niabiesnych ciełaŭ viernych aniołaŭ.

Dan 8:19 I skazaŭ mnie: «Ja pakažu tabie, što budzie ŭ kancy gnievu, bo čas pryznačany dla kanca ».

19a —   Kaniec Božaga gnievu pryjdzie, ale gety gnieŭ apraŭdvajecca chryscijanskim niepasłušenstvam, spadčynaj rymska-papskaj daktryny. Takim čynam, spyniennie getaga pradkazanaga boskaga gnievu budzie častkovym, bo jon sapraŭdy spynicca tołʹki pasla poŭnaga zniščennia čałaviectva pry słaŭnym viartanni Chrysta.    

Dan 8:20 Avien, jakoga ty bačyŭ, u jakoga byłi rogi, — geta cary Midyi i Pjersii.

20a —   Božaja meta — dacʹ svajmu vybranamu narodu rekamiendacyi, kab jany magłi zrazumiecʹ pryncyp pasladoŭnasci pradstaŭlenych simvałaŭ. Midzianie i piersy adznačajucʹ gistaryčny kantekst pačatku adkryccia. U Dan. 2 i 7 jany zajmajucʹ drugoje miesca.

Dan 8:21 Kaza — geta car Javanski, a viałiki rog pamiž vačyma jagonymi — geta pieršy car.

21a —   Grecyja, u svaju čargu, z'jaŭlajecca drugoj pasladoŭnasciu; treciaj u Dan. 2 i 7.

21b — Vjałiki rog pamiž jagonymi vačyma — geta pieršy car

                Jak my bačyłi, geta viałiki grečaski zavajoŭnik Alaksandr Makiedonski. Vjałiki rog simvałizuje jago nastupałʹny i vajaŭničy charaktar, jaki car Daryj III nie pavinien byŭ prynižacʹ, bo geta kaštavała jamu karaleŭstva i žyccia. Razmiasciŭšy gety rog nie na łbie, a pamiž vačej, Duch pakazvaje svaju nienasytnuju pragu da zavajoŭ, jakuju spynicʹ tołʹki jago smiercʹ. Ale vočy taksama simvałizujucʹ prarockaje prazorłivascʹ, i z samaga naradžennia jamu prazorłiviec abviasciŭ pra vyklučny los, i jon vierycʹ u svoj pradkazany los na praciagu ŭsiago žyccia.

Dan 8:22 A čatyry rogi, jakija paŭstałi zamiest tago złamanaga roga, — geta čatyry carstvy, jakija paŭstanucʹ z tago narodu, ale jany nie buducʹ takimi mocnymi.

22a —   My bačym, što čatyry grečaskija dynastyi, zasnavanyja čatyrma gjenierałami, jakija zmianiłi Alaksandra, usio jašče žyvyja pasla 20 gadoŭ vojnaŭ pamiž dziesiacciu, jakimi jany byłi spačatku.

Dan 8:23 I ŭ kancy ich panavannia, kałi grešniki buducʹ zniščany, paŭstanie car nachabny i chitry.

23a —   Prapuskajučy pramiežkavyja časy, anioł nagadvaje chryscijanskuju epochu panavannia papskaga Ryma. Robiačy geta, jon pakazvaje na gałoŭnuju metu dadzienaga adkryccia. Ale geta tłumačennie pryvodzicʹ inšaje vučennie, jakoje z'jaŭlajecca ŭ pieršym skazie getaga vierša: U kancy ich panavannia, kałi grešniki buducʹ zniščany. Chto ž tady getyja zniščanyja grešniki, jakija papiaredničajucʹ času papskaga režymu? Geta buntaŭnyja nacyjanałʹnyja gabrei, jakija adkinułi Isusa Chrysta jak Mjesiju i zbaŭcu, vyzvałiciela, tak, ale tołʹki ad učynienych grachoŭ i tołʹki na karyscʹ tych, kago jon pryznaje pa jakasci ich viery. Faktyčna jany byłi zniščany ŭ 70 godzie vojskami Ryma, jany i ich gorad Ijerusałim, i geta ŭžo drugi raz pasla razburennia, zdziejsnienaga pry Navuchadanosary ŭ 586 godzie. Getym dziejanniem Bog daŭ dokaz tago, što stary sajuz skončyŭsia pasla smierci Isusa Chrysta, kałi ŭ Ijerusałimie zasłona padziełu chrama była razarvana napałam, zvierchu ŭniz, tym samym pakazvajučy, što dziejannie zychodziła ad samoga Boga.

23b — paŭstanie nachabny i chitry car

                Geta apisannie, jakoje Bog daje papstvu, zgodna z Dan. 7:8, charaktaryzujecca jago pychaj , a tut — nachabstvam . Jon dadaje jašče i chitrasciu . Chitrascʹ zaklučajecca ŭ tym, kab chavacʹ praŭdu i prymacʹ vyglad tago, kim čałaviek nie z'jaŭlajecca. Chitrascʹ słužycʹ dla padmanu błižniaga, mienavita geta robiacʹ nastupnyja papy.

Dan 8:24 I jon budzie viałiki, ale nie svajoj siłaj; jon budzie zniščacʹ nadzvyčaj, i budzie kvitniecʹ, i zniščycʹ magutnych i sviaty narod.

24a —   Jagonaja siła paviałičycca

                I sapraŭdy, apisany ŭ Dan. 7:8 jak « nieviałiki rog », vierš 20 nadaje jamu « bołʹšy vyglad, čym inšyja ».

24b — ale nie svajoj siłaj

                I tut gistoryja pacviardžaje, što biez uzbrojenaj padtrymki manarchaŭ papski režym nie zmog by vyžycʹ. Pjeršaj padtrymkaj byŭ Chłodvig, frankski karołʹ z dynastyi Mjeravingaŭ, pasla jago — Karałingskaja dynastyja i, narešcie, Kapietyngskaja dynastyja, tamu padtrymka francuzskaj manarchii redka padvodziła jaje. I my ŭbačym, što getaja padtrymka maje svaju canu. Geta budzie zroblena, naprykład, abiezgałoŭłivanniem francuzskaga karala Łjudovika XVI, karalevy Maryi-Antuaniety, manarchičnych prydvornych i rymska-katałickaga duchavienstva, gałoŭnym čynam adkaznych za geta, giłʹjacinaj, ustalavanaj u Francyi ŭ stałicy i pravincyjnych garadach francuzskimi revalucyjanierami pamiž 1793 i 1794 gadami; dzvie epochi «žachaŭ», zapisanych kryvavymi łitarami ŭ pamiacʹ čałaviectva. U Adkrycci 2:22 geta boskaje pakarannie budzie praročana nastupnymi słovami: « Vosʹ, Ja kinu jaje ŭ łožak i pašlu viałikuju skruchu» . maje tych, chto čynicʹ pieralub z joju , kałi nie pakajucca ŭ svaich učynkach; Ja pakaraju smierciu dziaciej jaje ; i ŭsie cerkvy daviedajucca, što Ja Toj, Chto vypraboŭvaje sercy i nutry, i Ja adpłaču kožnamu z vas pavodle ŭčynkaŭ jagonych.

24c —   jon sieje nievieragodny chaos

                Na ziamłi nichto nie moža ich złičycʹ, ale na niebie Bog viedaje ich dakładnuju kołʹkascʹ, i ŭ čas pakarannia Strašnaga suda ŭsie jany buducʹ adkupleny svaimi aŭtarami, ad samych malenʹkich da samych strašnych.

24d -     jon dasiagnie pospiechu ŭ svaich pačynanniach

                Jak ža jon mog nie dasiagnucʹ pospiechu, kałi Bog daŭ jamu getuju rolu pakaracʹ grech, učynieny jago narodam, jaki scviardžaje, što zbaŭlennie zdabyŭ Isus Chrystos?

24-ga —               jon zniščycʹ magutnych i narod sviatych

                Vydajučy siabie za pradstaŭnika Boga na ziamłi i pagražajučy im adłučenniem ad carkvy, jakoje začynicʹ im uvachod u raj, papstva damagajecca pakory viałikich i manarchaŭ zachodnich krain, i jašče bołʹš małych, bagatych ci biednych, ale ŭsich nievukaŭ, z-za ich niedavieru i abyjakavasci da boskich iscin.

                Z pačatku pieryjadu Refarmacyi, raspačataga Piteram Vałʹdo ŭ 1170 godzie, papski režym adreagavaŭ luta, padbuchtorvajučy supracʹ viernych sług Božych, adzinych sapraŭdnych sviatych, jakija zaŭsiody mirnyja i pasłuchmianyja, zabojčyja katałickija łigi, padtrymanyja trybunałami inkvizicyi jago fałʹšyvaj sviatasci. Suddzi ŭ kapiušonach, jakija takim čynam zagadałi žachłivyja katavanni sviatych i inšych, usich abvinavačanych u jerasi supracʹ Boga i Ryma, usim daviadziecca adkazacʹ za svaje pabory pierad sapraŭdnym Bogam u gadzinu spraviadłivaga apošniaga suda, praročaga ŭ Dan. 7:9 i Adkr. 20:9-15.

Dan 8:25 Z-za svajgo dabrabytu i chitrasci jon uzgarycca ŭ sercy svaim i zniščycʹ mnogich, chto byŭ u miry, i paŭstanie supracʹ kniazia kniazioŭ; ale sam budzie złamany, ale nie rukami.

25a —   Dziakujučy jago dabrabytu i pospiechu jago chitrykaŭ

                Gety dabrabyt sviedčycʹ pra jago ŭzbagačennie, jakoje vierš zviazvaje z jago chitrasciu . Nasamreč, nieabchodna vykarystoŭvacʹ chitrascʹ , kałi čałaviek mały i słaby, kab atrymacʹ ad bagatych grošy i bagaccie ŭsialakaga rodu, pierałičanyja ŭ Adkrycci 18:12 i 13.

25b — u jago sercy budzie pycha

                Geta, niagledziačy na ŭrok, atrymany z dosviedu cara Navuchadanosara ŭ knizie Daniiła 4 i bołʹš tragičnaga dosviedu jago ŭnuka Vałtasara ŭ knizie Daniiła 5.

25c —   jon zniščycʹ mnogich ludziej, jakija žyłi mirna

                Miralubnascʹ — geta plon sapraŭdnaga chryscijanstva, ale tołʹki da 1843 goda. Bo da getaj daty, i asabłiva da kanca Francuzskaj revalucyi, u kancy 1260 gadoŭ papskaga panavannia, praroctva jakich joscʹ u knizie Daniiła 7:25, iłžyvaja viera charaktaryzujecca žorstkasciu, jakaja atakuje žorstkascʹ abo adkazvaje na jaje. Tołʹki ŭ getyja časy łagodnascʹ i mir majucʹ značennie. Praviły, ustanoŭlenyja Isusam, nie zmianiłisia z apostałʹskich časoŭ; vybrany — geta aviečka, jakaja zgadžajecca bycʹ pryniesienaj u achviaru, a nie miasnik.

25d — i jon paŭstanie supracʹ načałʹnika nad načałʹnikami

                Z getym udakładnienniem bołʹš niama nijakich sumnievaŭ. Gałava , zgadanaja ŭ vieršach 11 i 12, sapraŭdy Isus Chrystos, Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ , jaki z'jaŭlajecca ŭ słavie svajgo viartannia ŭ Adkrycci 19:16. I mienavita ŭ Jago rymski papizm adabraŭ zakonnaje viečnaje sviatarstva.

Dan 8:26 I vidannie viečaroŭ i ranic, pra jakoje gavorycca, praŭdzivaje; ale trymaj getaje vidannie ŭ sakrecie ad siabie, bo jano z daŭnich časoŭ.

26a —   I bačannie viečaroŭ i ranic, pra jakoje idzie gavorka, praŭdzivaje

                Anioł sviedčycʹ pra boskaje pachodžannie praroctva pra «2300 viečar-ranicu» z 14-ga vierša. Takim čynam, jon, narešcie, zviartaje ŭvagu na getuju zagadku, jakuju pavinny buducʹ rastłumačycʹ i zrazumiecʹ vybranyja sviatyja Isusa Chrysta, kałi dla getaga pryjdzie čas.

26b — Trymaj getaje bačannie ŭ sakrecie ad siabie, bo jano adnosicca da daŭno minułych časoŭ.

                Sapraŭdy, pamiž časami Daniiła i našymi prajšło kala 26 stagoddziaŭ. I vosʹ my znachodzimsia ŭ časie kanca , kałi getaja tajamnica pavinna bycʹ rastłumačana; geta budzie zroblena, ale nie raniej, čym budzie vyvučany 9-y razdzieł Daniiła, jaki dascʹ kluč da praviadziennia prapanavanych razłikaŭ.

Dan 8:27 Ja, Daniił, šmat dzion byŭ słaby i chvory; potym ja ŭstaŭ i vykanaŭ carskija spravy. Ja byŭ zdziŭleny getym vidanniem, ale nichto pra jago nie viedaŭ.

27a —   Getaja padrabiaznascʹ adnosna zdaroŭja Daniiła nie asabistaja. Jana adlustroŭvaje dla nas nadzvyčajnuju važnascʹ atrymannia ad Boga infarmacyi pra 2300 pradkazanych viečaroŭ i ranic; bo getak ža, jak chvaroba moža pryviesci da smierci, niaviedannie zagadki asudzicʹ na viečnuju duchoŭnuju smiercʹ apošnich chryscijan, jakija buducʹ žycʹ u čas kanca .

 

 

 

 

 

 

Daniił 9

 

 

Dan 9:1 U pieršy god Daryja, syna Achašvieroša, z plemia Midyjskaga, jaki pačaŭ vaładarycʹ nad carstvam Chałdejaŭ,

1a —     Zgodna sa sviedčanniem vidavočcaŭ Daniiła, jakoje niełʹga admaŭlacʹ, my daviedvajemsia, što car Daryj z Dan. 5:30 — syn Achašvieroša z rodu midyjcaŭ; tamu piersidski car Kir 2 jašče nie zmianiŭ jago. Pjeršy god jago praŭlennia — geta god, u jakim jon tołʹki što zavajavaŭ Vaviłon, tym samym advajavaŭšy jago ŭ chałdziejaŭ.

Dan 9:2  U pieršy god jago vaładarannia ja, Daniił, ubačyŭ z knig, što siemdziesiat gadoŭ buducʹ pražyvacʹ u ruinach Jerusałima, pavodle kołʹkasci gadoŭ, jakija Gaspodzʹ skazaŭ praroku Jeramiju.

2a —     Daniił spasyłajecca na praročyja pisanni praroka Jeramii. Jon daje nam cudoŭny prykład viery i davieru, jaki ab'jadnoŭvaje sług Božych pad jago pozirkam. Takim čynam jon pacviardžaje słovy z 1 Kar. 14:32: Duchi prarokaŭ padparadkoŭvajucca prarokam . Daniił pražyŭ u Vaviłonie značnuju častku z 70 gadoŭ, pradkazanych pra departacyju gabrejskaga naroda. Jago taksama cikavicʹ tema jago viartannia ŭ Izraiłʹ, jakoje, na jago dumku, pavinna bycʹ davołi błizkim. Kab atrymacʹ adkazy ad Boga, jon zviartajecca da Jago z cudoŭnaj małitvaj, jakuju my budziem vyvučacʹ.

 

Uzornaja małitva viery sviatoga

 

Pjeršy ŭrok getaga 9-ga razdzieła knigi Daniiła — zrazumiecʹ, čamu Bog chacieŭ, kab jon z'javiŭsia ŭ getaj častcy knigi Daniiła.

U Dan. 8:23, praz prarockaje abviaščennie pra spalenych grešnikaŭ , my atrymałi pacvierdžannie tago, što gabrei naroda Izraila znoŭ byłi asudžanyja i zniščanyja agniom rymlanami ŭ 70 godzie z-za ŭsiago tago, što Daniił pryznajecca ŭ svajoj małitvie. Dyk chto ž byŭ gety Izraiłʹ, pradstaŭleny ŭ pieršym zapaviecie z žyvym Bogam ad Abragama da 12 apostałaŭ i vučniaŭ Isusa Chrysta, jaki sam byŭ gabrejem? Tołʹki ŭzor usiago čałaviectva, bo z časoŭ Adama ludzi adnołʹkavyja, akramia koleru skury, jaki var'irujecca ad viełʹmi svietłaga da viełʹmi ciomnaga. Ale niezaležna ad ich rasy, etničnaj prynaležnasci, gjenietyčna pieradanych rečaŭ ad bacʹki i maci synam i dačkam, ich psichičnyja pavodziny adnołʹkavyja. Zgodna z pryncypam pialostkaŭ ramonki: «Ja lublu ciabie, trochi, mocna, pałka, šalona, zusim nie», ludzi ŭznaŭlaje gety dyjapazon pačucciaŭ da žyvoga Boga, stvarałʹnika ŭsiago, kałi jon adkryvaje jago isnavannie. Taksama viałiki Suddzia bačycʹ siarod tych, chto nazyvaje siabie jago pasladoŭnikami, viernych ludziej, jakija lubiacʹ i słuchajucca Jago, inšych, jakija scviardžajucʹ, što lubiacʹ Jago, ale nie słuchajucca Jago, inšych, jakija žyvucʹ svajoj rełigijaj u abyjakavasci, i jašče inšych, jakija žyvucʹ joju z žorstkim i gorkim sercam, što robicʹ ich fanatykami, i ŭ krajniaj stupieni jany nie mogucʹ ciarpiecʹ supiarečnasciej i tym bołʹš dakoraŭ i padtrymłivajucʹ zabojstva nievynosnaga praciŭnika. Takija pavodziny sustrakałisia siarod gabrejaŭ, jak i siarod ludziej pa ŭsioj płaniecie Zjamla i va ŭsich rełigijach, jakija, adnak, nie adnołʹkavyja.

Małitva Daniiła zadaje vam pytannie: u jakoj z getych pavodak vy paznajecie siabie? Kałi geta nie pavodka čałavieka, jaki lubicʹ Boga i słuchajecca Jago ŭ sviedčanni Jago viernasci, sumniavajciesia ŭ svaim ujaŭlenni pra vieru; pakajciesia i dajcie Bogu plon ščyraga i reałʹnaga pakajannia, jak geta zrobicʹ Daniił.

Drugaja pryčyna prysutnasci getaj małitvy ŭ getym 9-m razdziele zaklučajecca ŭ tym, što tam razgladajecca i razvivajecca pryčyna apošniaga zniščennia Izraila rymlanami ŭ 70 godzie: pieršaje pryšescie Mjesii na ziamlu ludziej . I, adkinuŭšy getaga Mjesiju, adzinymi niedachopami jakoga byłi daskanałascʹ jago spraŭ, jakija asudziłi ich, rełigijnyja łidery padniałi narod supracʹ jago paklopnickimi abvinavačvanniami, jakija ŭsie abviargałisia i supiarečyłi faktam. Taksama jany zasnoŭvałi svajo kančatkovaje abvinavačvannie na boskaj praŭdzie, abvinavaciŭšy jago, čałavieka, u tym, što jon scviardžaŭ, što jon Syn Božy. Duša getych rełigijnych łideraŭ była čornaj, jak vugałʹ pałajučaga agmieniu, jaki zniščycʹ ich u čas praviednaga gnievu. Ale najviałikšaja vina gabrejaŭ zaklučajecca nie ŭ tym, što jany zabiłi jago, u tym, što jany nie paznałi jago pasla jago boskaga ŭvaskresiennia. Sutyknuŭšysia z cudami i dobrymi spravami, zdziejsnienymi jago dvanaccacciu apostałami, jany zacviardziełi, jak faraon u jago časy, i zasviedčyłi geta, zabiŭšy viernaga dyjakana Stefana, jakoga jany sami pabiłi kamianiami, nie zviartajučysia na gety raz da rymlan.

Treciaja pryčyna getaj małitvy zaklučajecca ŭ tym, što jana vykonvaje rolu kančatkovaga, adčajnaga scviardžennia ŭ kancy doŭgaga dosviedu, pieražytaga ŭ adnosinach da Boga ; sviedčannia, svojeasabłivaga zapavietu, pakinutaga gabrejskim sajuzam astatniamu čałaviectvu. Bo mienavita ŭ getaj departacyi ŭ Vaviłon skančajecca demanstracyja, padrychtavanaja Bogam. Praŭda, gabrei viernucca na svaju nacyjanałʹnuju ziamlu, i što na niejki čas Bog budzie šanavacca i słuchacca Jago, ale viernascʹ chutka zniknie, da takoj stupieni, što ich vyžyvannie možna budzie apraŭdacʹ tołʹki dla ich apošniaga vyprabavannia viery, zasnavanaga na pieršym pryšesci Mjesii, bo jon pavinien bycʹ, synam Izraila, gabrejem siarod gabrejaŭ.

Čacviortaja pryčyna getaj małitvy zaklučajecca ŭ tym, što ŭsie zajaŭlenyja i pryznanyja grachi byłi zdziejsnieny i paŭtorany chryscijanami ŭ ich epochu, z momantu admovy ad suboty 7 sakavika 321 goda i da našaga času . Apošniaja aficyjnaja ŭstanova, błagasłaŭlonaja z 1873 goda i asobna z 1844 goda, nie pazbiegła praklonu času, bo Isus vyplunuŭ jago ŭ 1994 godzie. Vyvučennie apošnich razdziełaŭ knigi Daniiła i knigi Adkryccia rastłumačycʹ getyja daty i apošnija tajamnicy.

A ciapier uvažłiva pasłuchajem, jak Daniił zviartajecca da Usiemagutnaga Boga.

 

 

Dan 9:3 Ja zviarnuŭsia da Gospada Boga, kab šukacʹ Jago ŭ małitvie i malenni, u postach, u vałasianicy i popiele.

3a —     Daniił užo stary, ale jago viera nie słabieje, i jago suviazʹ z Bogam zachoŭvajecca, siłkujecca i padtrymłivajecca. U jago vypadku, kałi jago serca głyboka ščyraje, post, vałasianica i popieł majucʹ sapraŭdny sens. Getyja praktyki sviedčacʹ pra siłu jago žadannia bycʹ pačutym i atrymacʹ adkaz ad Boga. Post pakazvaje pieravagu Božaga adkazu ŭ paraŭnanni z zadavałʹnienniem ad ježy. U getym padychodzie joscʹ ideja skazacʹ Bogu: «Ja bołʹš nie chaču žycʹ biez Tvajgo adkazu», nie zachodziačy tak daloka, kab skončycʹ žyccio samagubstvam.

Dan 9:4 Tady ja pamałiŭsia Gospadu Bogu majmu i spaviadaŭsia, kažučy: Gospadzie, Boža viałiki i strašny, Jaki zachoŭvaje zapaviet i miłasernascʹ da tych, chto lubicʹ Cjabie i vykonvaje Tvaje zapaviedzi.

4a —     Gospad, viałiki i strašny Bog

                Izraiłʹ znachodzicca ŭ vysyłcy ŭ Vaviłon i takim čynam zapłaciŭ za toje, kab daviedacca, što Bog viałiki i strašny.

4b —     Ty, Jaki zachoŭvaješ zapaviet Tvoj i prajaŭlaješ miłasernascʹ da tych, chto lubicʹ Cjabie i vykonvaje zapaviedzi Tvaje!

                Daniił pakazvaje, što viedaje Boga, bo čerpaje svaje argumienty z tekstu drugoj z dziesiaci Božych zapaviedziaŭ, jakich niaščasnyja katołiki nie viedajucʹ na praciagu stagoddziaŭ ciemry, bo papstva pa svajoj inicyjatyvie vyklučyła jaje sa svajoj viersii dziesiaci zapaviedziaŭ, bo była dadadziena zapaviedzʹ, prysviečanaja płoci, kab zachavacʹ łičbu dziesiacʹ; vydatny prykład nachabstva i padmanu, asudžanych u papiarednim razdziele.

Dan 9:5 My zgrašyłi, učyniłi biezzakonnie, pavodziłi siabie biazbožna i buntavałi, adstupiłi ad Tvaich zapaviedziaŭ i Tvaich sudoŭ.

5a —     Geta nie magło bycʹ bołʹš praŭdzivym i vidavočnym, bo mienavita getyja praviny pryviałi Izraiłʹ da departacyi, za vyklučenniem tago, što Daniił i troje jago spadarožnikaŭ nie byłi vinavatyja ŭ takich pravałach; geta nie pieraškadžaje jamu padtrymłivacʹ spravu svajgo naroda, niasučy z saboj ciažar svajoj viny.

                Mjenavita tady my pavinny ŭsviadomicʹ u 2021 godzie, što my, chryscijanie, taksama słužym getamu ž Bogu, jaki nie zmianiajecca pavodle svajgo abviaščennia ŭ Mał. 3:6: Bo Ja — Gaspodzʹ, Ja nie zmianiajusia; i vy, dzieci Jakava, nie zniščany . Było b darečy skazacʹ «jašče nie zniščany». Bo z tago času, jak Małachija napisaŭ getyja słovy, Chrystos z'javiŭsia, dzieci Jakava adkinułi Jago i addałi na smiercʹ, i, zgodna sa słovam, praročanym u Dan. 8:23, jany ŭ vyniku byłi zniščany rymlanami ŭ 70 godzie. A kałi Bog nie zmienicca, geta aznačaje, što niaviernyja chryscijanie, jakija parušajucʹ Jago zapaviedzi, u tym łiku, pierš za ŭsio, asviačonuju subotu, buducʹ pakaranyja jašče macniej, čym gabrei i nacyjanałʹnyja gabrei ŭ svoj čas.

Dan 9:6 My nie słuchałi Tvaich raboŭ, prarokaŭ, jakija pramaŭlałi ad Tvajgo imia da našych caroŭ, da našych kniazioŭ, da našych bacʹkoŭ i da ŭsiago naroda ziamłi.

6a —     Praŭda, gabrei vinavatyja ŭ getych rečach, ale što nakont chryscijan, jakija navat u apošniaj instytucyi, stvoranaj im, vinavatyja ŭ tych ža dziejanniach?

Dan 9:7 Tvaja, Gospadzie, praviednascʹ, a ŭ nas — soram na tvary sionnia, pierad mužami Judei, pierad žycharami Jerusałima i pierad usim Izrailem, błizkimi i dalokimi, va ŭsich krainach, kudy Ty vygnaŭ ich za ichnija złačynstvy supracʹ Cjabie.

7a —     Pakarannie Izraila było žachłivym, było šmat smierciaŭ, i tołʹki tym, chto vyžyŭ, paščasciła bycʹ departavanymi ŭ Vaviłon, a adtułʹ raskidanymi pa ŭsich krainach Chałdejskaj impieryi i Pjersidskaj impieryi, jakaja pryjšła joj na zmienu. Jaŭrejski narod byŭ rastvarany ŭ zamiežnych krainach, i ŭsio ž, zgodna sa svaim abiacanniem, Bog nieŭzabavie znoŭ ab'jadnaje gabrejaŭ na ich nacyjanałʹnaj ziamłi, ziamłi ich bacʹkoŭ. Jakoj siły i jakoj tołʹki siły niama ŭ getaga žyvoga Boga! U svajoj małitvie Daniił vykazvaje ŭsio pakajannie, jakoje gety narod pavinien prajavicʹ, pierš čym viarnucca na svaju sviatuju ziamlu, ale tołʹki tady, kałi Bog budzie pobač z imi.

                Daniił pryznajecca ŭ niaviernasci gabrejaŭ, pakaranych Bogam, ale jakoje ž pakarannie čakaje chryscijan, jakija robiacʹ toje ž samaje? Departacyja ci smiercʹ?

Dan 9:8 Gospadzie, soram nam za tvar, caram našym, kniaziam našym i bacʹkam našym, bo my zgrašyłi pierad Taboj.

8a —     Pryvodzicca strašnaje słova, słova «grech». Chto moža pakłasci kaniec grachu, jaki pryčyniaje takija viałikija pakuty? Gety razdzieł dascʹ adkaz. Adzin urok varta vyniesci i zapomnicʹ: Izraiłʹ paciarpieŭ ad nastupstvaŭ vybaru i pavodzin caroŭ, pravadyroŭ i bacʹkoŭ, jakija kiravałi im. Vosʹ prykład, dzie možna zaachvocicʹ niepasłušenstva karumpavanym pravadyram, kab zastavacca ŭ Božym błagasłaŭlenni. Geta vybar, jaki zrabiłi Daniił i jago try spadarožniki, i jany za jago błagasłaŭlonyja.

Dan 9:9 U Gospada Boga našaga miłasernascʹ i prabačennie, bo my paŭstałi supracʹ Jago.

10a —   U situacyi grachu zastajecca tołʹki adna nadzieja: spadziavacca na dobraga, miłasernaga Boga, kab Jon mog daravacʹ nam svajo prabačennie. Praces biaskoncy; gabrej staroga zapavietu i chryscijanin novaga majucʹ adnołʹkavuju patrebu ŭ prabačenni. Tut znoŭ Bog rychtuje adkaz, za jaki Jamu daviadziecca doraga zapłacicʹ.

Dan 9:10 My nie słuchałisia gołasu Gospada Boga našaga, kab chadzicʹ pavodle zakonaŭ Jagonych, jakija Jon daŭ nam praz sług Svaich, prarokaŭ.

10a —   Geta taksama tyčycca chryscijan u 2021 godzie.

Dan 9:11 Uviesʹ Izraiłʹ parušyŭ zakon Tvoj i adviarnuŭsia ad pasłuchmianasci gołasu Tvajgo. Tamu na nas vyłivajucca praklony i praklony, napisanyja ŭ zakonie Majsieja, raba Božaga, bo my zgrašyłi pierad Bogam.

11a —   U zakonie Majsieja Bog sapraŭdy papiaredžvaŭ Izraiłʹ ab niepasłušenstva. Ale pasla jago prarok Jeziekiiłʹ, sučasnik Daniiła, byŭ vysłany praz 13 gadoŭ pasla Daniiła, geta značycʹ praz 5 gadoŭ pasla tago, jak car Joachim, brat Joakima, jakoga jon pierajemnik, apynuŭsia ŭ pałonie la raki Chjebar, razmieščanaj pamiž Tygram i Jeŭfratam. Tam Bog natchniŭ jago i daručyŭ jamu napisacʹ pasłanni, jakija my znachodzim sionnia ŭ našaj Bibłii. I mienavita ŭ Jezekiiła 26 my znachodzim pasladoŭnascʹ pakaranniaŭ, madełʹ jakich užyvajecca ŭ duchoŭnym płanie, ale nie tołʹki, u siami trubach Apakałipsisu ŭ Adkrycci 8 i 9. Geta dziŭnaje padabienstva pacviardžaje, što Bog sapraŭdy nie zmianiajecca. Grachi karajucca ŭ novym zapaviecie, jak i ŭ starym.

Dan 9:12 I Jon vykanaŭ Svaje słovy, jakija kazaŭ supracʹ nas i supracʹ našych kniazioŭ, jakija sudziłi nas, i navioŭ na nas viałikuju biadu , jakoj nie było ŭ Jerusałimie pad usim niebam.

12a —   Bog nie asłabieŭ, Jon vykonvaje svaje abviaščenni, kab dabrasłavicʹ ci prakłinacʹ, z adnołʹkavaj dbajnasciu, i « biada », jakaja abrynułasia na narod Daniiła, pryznačana dla papiaredžannia narodaŭ, jakija daviedajucca pra geta. Ale što my bačym? Njagledziačy na sviedčanni, zapisanyja ŭ Bibłii, gety ŭrok zastajecca ignaravanym navat tymi, chto jago čytaje. Pamiatajcie getaje pasłannie: Bog rychtuje dla gabrejaŭ, a pasla ich i dla chryscijan jašče dzvie viałikija biady , jakija buducʹ raskryty ŭ astatniaj častcy knigi Daniiła.

Dan 9:13 Jak napisana ŭ zakonie Majsiejevym, usio getaje biedstva pryjšło na nas; ale my nie małiłisia Gospadu Bogu našamu i nie adviarnułisia ad biezzakonniaŭ našych i nie zrazumiełi praŭdy Tvajoj.

13a —   Pagarda da tago, što Bog napisaŭ u Bibłii, taksama pastajannaja, i ŭ 2021 godzie chryscijanie taksama vinavatyja ŭ getaj vinie i vieracʹ, što Bog nie budzie im supiarečycʹ. Jany taksama nie advaročvajucca ad svaich biezzakonniaŭ i nie bołʹš uvažłivyja da getaj biblejskaj praŭdy, ale nastołʹki važnaj dla našaga apošniaga času, jaje prarockaj praŭdy, adkrytaj głyboka i zrazumieła, bo klučy da razumiennia znachodziacca ŭ samoj Bibłii.

Dan 9:14 Gaspodzʹ piłʹnavaŭ getaje biedstva i navioŭ jago na nas, bo spraviadłivy Gaspodzʹ, Bog naš, va ŭsim, što Jon robicʹ; ale my nie pasłuchałisia gołasu Jagonaga.

14a —   Što jašče možna skazacʹ? Sapraŭdy! Ale viedajcie dobra, što značna bołʹšaja biada padrychtavana Bogam dla sučasnaga čałaviectva i pa toj ža pryčynie. Jana adbudziecca pamiž 2021 i 2030 gadami ŭ vygladzie jadziernaj vajny, jakaja maje boskuju misiju zabicʹ tracinu čałaviectva, zgodna z Adkrycciom 9:15.

Dan 9:15 I sionʹnia, Gospadzie Boža naš, Jaki vyvieŭ narod Svoj zʹ ziamłi Jegipieckaj mocnaj rukoj i zrabiŭ Sabie imia, jak geta bačna sionʹnia, my zgrašyłi, my ŭčyniłi biezzakonʹnie.

15a —   Daniił nagadvaje nam, čamu niavier'je asudžana Bogam. Na ziamłi isnavannie gabrejskaga naroda sviedčycʹ pra gety niezvyčajny fakt, vykłikany zvyšnaturałʹnaj siłaj, — zychod gabrejskaga naroda z Jegipta. Usia ich gistoryja gruntujecca na getym cudoŭnym fakcie. U nas niama magčymasci stacʹ sviedkami getaga zychodu, ale nichto nie moža admaŭlacʹ, što naščadki getaga dosviedu ŭsio jašče siarod nas sionnia. I kab lepš vykarystacʹ getaje isnavannie, Bog addaŭ gety narod nianavisci nacystaŭ padčas Drugoj susvietnaj vajny. Takim čynam, uvaga čałaviectva była nakiravana na tych, chto vyžyŭ i jaki ŭ 1948 godzie atrymaŭ svajo pierasialennie na ziamlu svajoj staražytnaj radzimy, stračanaj z 70-ch gadoŭ. Bog tołʹki dazvołiŭ, kab na ich gałovy ŭpałi słovy ich bacʹkoŭ, jakija skazałi rymskamu gubiernataru Ponciju Piłatu pra Isusa, kab atrymacʹ jago smiercʹ, cytuju: «Kroŭ Jago na nas i na dzieciach našych». Bog pačuŭ ich da łitary. Ale chryscijanie ŭsich kanfiesij ganiebna praignaravałi gety boski ŭrok, i možna zrazumiecʹ, čamu, bo ŭsie jany padzialajucʹ ich praklon. Gabrei adkinułi Mjesiju, a chryscijanie pagardžałi Jago zakonami. Tamu Božaje asudžennie abodvuch całkam apraŭdanaje.

Dan 9:16 Gospadzie, pavodle viałikaj miłasernasci Tvajoj chaj advierniecca gnieŭ Tvoj i lutascʹ Tvaja ad gorada Tvajgo Jerusałima, ad sviatoj gary Tvajoj, bo z-za grachoŭ našych i biezzakonniaŭ bacʹkoŭ našych Jerusałim i narod Tvoj stałi pasmiešyščam dla ŭsich, chto vakoł nas.

16a —   Daniił tut razgladaje argumient, jaki Majsiej pradstaviŭ Bogu: što skažucʹ ludzi, jakija stanucʹ sviedkami pakarannia Jago naroda? Bog viedaje pra prablemu, bo Jon sam zajaŭlaje pra gabrejaŭ vusnami Paŭła ŭ Rym. 2:24: Bo imia Božaje znievažajecca siarod jazyčnikaŭ z-za ciabie, jak napisana . Jon namiakaje na tekst Jez. 16:27: I vosʹ, Ja praciagnuŭ ruku Maju na ciabie, Ja pamienšyŭ dolu, jakuju Ja pryznačyŭ tabie, Ja addaŭ ciabie na volu voragaŭ tvaich, dočak Fiłistymlan, jakija saromiejucca tvaich złačynnych učynkaŭ . U svaim spačuvanni Daniił jašče šmat čamu navučycca pra sud, jaki Bog pryniasie jago goradu Ijerusałimu. Ale kałi jon kaža: « Ijerusałim i tvoj narod — pagarda dla ŭsich, chto vakoł nas », jon nie pamylajecca, bo kałi b pakarannie Izraila vykłikała ŭ jazyčnikaŭ karysny strach i žadannie słužycʹ getamu sapraŭdnamu Bogu, pakarannie mieła b reałʹnuju cikavascʹ. Ale gety sumny dosvied prynios mała pładoŭ, chocʹ i nie niaznačny, bo mienavita jamu my abaviazany naviartanniem cara Navuchadanosara i cara Daryja Midyjskaga. 

Dan 9:17 Dyk vosʹ, pačuj małitvu i prosʹby raba Tvajgo, Boža naš, i asviatłi abłičča Tvajo nad sviatyniaj Tvajoj, jakaja spustošanaja dziela Gospada.

17a —   Prosʹba Daniiła budzie vykanana, ale nie tamu, što Bog lubicʹ jago, a prosta tamu, što getaje viartannie ŭ Izraiłʹ i adnaŭlennie chrama z'jaŭlajucca častkaj jago płana. Adnak Daniił nie viedaje, što chram, jaki sapraŭdy budzie adnoŭleny, budzie znoŭ razburany rymlanami ŭ 70 godzie. Vosʹ čamu infarmacyja, jakuju jon atrymaje ŭ getym 9-m razdziele, vylečycʹ jago ad tago samaga jaŭrejskaga značennia, jakoje jon usio jašče nadaje kamiennamu chramu, pabudavanamu ŭ Ijerusałimie; chram Chrystovaj płoci nieŭzabavie zrobicʹ jago marnym, i pa getaj pryčynie jon budzie znoŭ razburany ŭ 70 godzie rymskimi vojskami.

Dan 9:18 Prychiłi vucha Tvajo, Boža moj, i pačuj! Adkryj vočy Tvaje i pagladzi na našyja ruiny i na gorad, nad jakim nazyvajecca Tvajo imia! Bo my mołimsia da Cjabie nie dziela praviednasci našaj, a dziela viałikaj miłasernasci Tvajoj.

18a —   Praŭda, Bog abraŭ Ijerusałim, kab zrabicʹ jago miescam, asviačonym svajoj słaŭnaj prysutnasciu. Ale miesca sviatoje tołʹki tady, kałi tam joscʹ Bog, a z 586 goda geta ŭžo nie tak. Naadvarot, ruiny Ijerusałima i jago chrama sviedčyłi pra biesstaronnascʹ Jago spraviadłivasci. Gety ŭrok byŭ nieabchodny dla tago, kab ludzi łičyłi sapraŭdnaga Boga žyvoj istotaj, jakaja bačycʹ, sudzicʹ i reaguje, u adrozniennie ad idałapakłonnickich paganskich bažastvoŭ, jakija majucʹ adnosiny tołʹki sa złymi aniołami z łagjera d'jabła. Vjerny čałaviek słužycʹ Bogu, ale niavierny čałaviek vykarystoŭvaje Boga, kab dacʹ sabie rełigijnuju legitymnascʹ pierad tymi, chto jago akružaje. Spačuvannie Boga, da jakoga zviartajecca Daniił, reałʹnaje, i jon nieŭzabavie dascʹ najprygažejšy dokaz getaga ŭ Isusie Chryscie.

Dan 9:19 Pačuj, Gospadzie; daruj, Gospadzie; uvažaj, Gospadzie; zrabi geta i nie adkładajsia dziela Sjabie, Boža moj; bo Tvajo imia nazyvajecca nad goradam Tvaim i nad narodam Tvaim.

19a —   Pažyły ŭzrost Daniiła apraŭdvaje jago nastojłivascʹ, bo, jak i Majsiej, jago samym zapavietnym asabistym žadanniem było viarnucca ŭ svaju «sviatuju» ziamlu. Jon žadaje stacʹ sviedkam uvaskrašennia sviatoga chrama, jaki znoŭ pryniasie słavu Bogu i Izrailu.

Dan 9:20 Pakułʹ ja jašče gavaryŭ i małiŭsia, i spaviadaŭsia ŭ grachu maim i grachu narodu majgo Izraila, i ŭznosiŭ malenni maje da Gospada Boga majgo za sviatuju garu Boga majgo,

20a —   Njadziŭna, što Bog lubicʹ Daniiła; jon — uzor pakory, jakaja raduje Jago i adpaviadaje kryteryju sviatasci, jakoga Jon patrabuje. Kožny čałaviek schiłʹny da pamyłak, pakułʹ žyvie ŭ ciele z płoci, i Daniił nie vyklučennie. Jon pryznajecca ŭ svaich grachach, usviedamlajučy svaju krajniuju słabascʹ, jak i ŭsie my. Ale jago asabistaja duchoŭnaja jakascʹ nie moža pakrycʹ grachoŭ naroda, bo jon tołʹki čałaviek, sam niedaskanały. Rašennie pryjdzie ad Boga ŭ Isusie Chryscie.

Dan 9:21 Kałi ja jašče małiŭsia, muž Gaŭryił, jakoga ja bačyŭ raniej u vidziežy, chutka padlacieŭ da mianie ŭ čas viačerniaj achviary.

21a —   Čas, abrany Bogam dla vizitu Gaŭryiła, — geta čas viačerniaj achviary, geta značycʹ pastajannaj achviary jagniaci , jakaja pradkazvaje viečaram i ranicaj budučuju dobraachvotnuju achviaru całkam sviatoga i niavinnaga cieła Isusa Chrysta. Jon pamre ŭkryžavanym, kab adkupicʹ grachi svaich adzinych vybrannikaŭ, jakija składajucʹ jago adziny sapraŭdny narod. Takim čynam, ustaloŭvajecca suviazʹ z adkrycciom, jakoje budzie dadziena nižej Daniiłu.

 

                Kaniec małitvy: Božy adkaz

Dan 9:22 I jon vučyŭ mianie, i gavaryŭ sa mnoju, i skazaŭ mnie: «Daniił, ciapier Ja pryjšoŭ, kab dacʹ tabie razumiennie».

22a —   Vyraz «adkryj svoj rozum» aznačaje, što da tago času rozum byŭ začynieny. Anioł kaža pra temu Božaga zbaŭčaga płana, jakaja chavałasia da momantu jago sustrečy z prarokam, abranym Bogam.

Dan 9:23 I kałi ty pačaŭ małicca, słova razyšłosia, i ja pryjšoŭ abviascicʹ tabie, bo ty ŭlubiony. Uvažaj na słova i zrazumiej vidannie.

23a —   Kałi ty pačaŭ małicca, słova vyjšła

                Bog niabiesny arganizavaŭ usio, momant sustrečy ŭ gadzinu viečnaga, i anioł Gaŭryił abaznačaje Chrysta «Słovam», jak geta zrobicʹ Jan na pačatku svajgo Jevangjełla: słova stałasia ciełam . Anioł prychodzicʹ, kab abviascicʹ jamu «Słova», što aznačaje, što jon prychodzicʹ, kab abviascicʹ jamu pryšescie Chrysta, pradkazanaga z časoŭ Majsieja, zgodna z Drug. Zak. 18:15-19: Gaspodzʹ, Bog tvoj, pastavicʹ tabie Praroka z asiaroddzia ciabie, z bratoŭ tvaich, jak mianie; ty budzieš słuchacca Jago! Jon adkaža na prosʹbu, z jakoj ty zviartaŭsia da Gospada Boga tvajgo na Charebie ŭ dzienʹ schodu, kałi ty skazaŭ: «Njachaj ja bołʹš nie čuju gołasu Gospada Boga majgo i nie baču bołʹš getaga viałikaga agniu, kab mnie nie pamierci». Gaspodzʹ skazaŭ mnie: «Dobraje getaje słova. Ja pastaŭlu im z asiaroddzia bratoŭ ichnich». praroka, padobnaga da ciabie , układu ŭ vusny Maje słovy, i jon budzie gavarycʹ im usio, što Ja zagadaju jamu . A chto nie pasłuchajecca słoŭ Maich, jakija jon budzie gavarycʹ imiem Maim, tago Ja spaganiu z jago . A prarok, jaki advažycca gavarycʹ imiem Maim słova, čago Ja nie zagadaŭ jamu gavarycʹ, ałʹbo jaki budzie gavarycʹ imiem inšych bagoŭ, tago praroka treba pakaracʹ smierciu.

                Gety tekst maje fundamientałʹnaje značennie dla razumiennia viny gabrejaŭ u ich admaŭlenni ad Mjesii Isusa, bo jon adpaviadaŭ usim prarockim kryteryjam svajgo pryšescia. Uziaty z ludziej i pieradaviec boskaga słova, Isus adpaviadaŭ getamu apisanniu, i cudy, jakija jon zdziejsniŭ, sviedčyłi pra boskaje dziejannie.

23b — bo ty — kachany/ulubionka

                Čamu Bog lubicʹ Daniiła? Prosta tamu, što Daniił lubicʹ jago. Kachannie — geta pryčyna, pa jakoj Bog stvaryŭ žyccio svabodnych istot da siabie. Mjenavita jago patreba ŭ lubovi apraŭdała viełʹmi vysokuju canu, jakuju jamu daviadziecca zapłacicʹ, kab atrymacʹ jaje ad niekatorych svaich ziamnych čałaviečych stvarenniaŭ. I canoj jago smierci, jakuju jamu daviadziecca zapłacicʹ, tyja, kago jon abiare, stanucʹ jago spadarožnikami na viečnascʹ.

23v —   Uvažłiva słuchaj słova i razumiej vidannie!

                Jakoje ž geta słova: słova anioła ci boskaje «Słova», schavanaje ŭ Chryscie? Adnaznačna toje, što abodva magčymyja i dapaŭniajucʹ adno adnago, bo bačannie budzie tyčycca «Słova», jakoje pryjdzie ŭ ciele ŭ Isusie Chryscie. Tamu razumiennie pasłannia maje pieršaradnaje značennie.

 

Praroctva pra 70 tydniaŭ

Dan 9:24 Sjemdziesiat tydniaŭ vyznačany dla tvajgo naroda i dla tvajgo sviatoga gorada, kab skončycʹ złačynstva, pakłasci kaniec gracham, zrabicʹ prymirennie za biezzakonnie, kab ustalavacʹ viečnuju praviednascʹ, zapiačatacʹ vidzienni i praroctvy i pamazacʹ Sviatoje Sviatych.

24a —   Sjemdziesiat tydniaŭ adrezany ad tvajgo naroda i ad tvajgo sviatoga gorada

                Gabrejski dziejasłoŭ «chatak» u pieršym sensie aznačaje rezacʹ abo narazacʹ ; i tołʹki ŭ pieranosnym sensie — «vyznačacʹ abo fiksavacʹ». Ja zachoŭvaju pieršaje značennie, tamu što jano nadaje sens getamu dziejanniu Abragama, jakoje kankretyzuje jago sajuz z Bogam praz achviaru, u Byc. 15:10: Abram uziaŭ usich getych žyvioł, rassiek ich papałam i pakłaŭ kožnuju častku nasupracʹ adnoj; ale ptušak jon nie padziałiŭ . Gety abrad ilustravaŭ sajuz, zaklučany pamiž Bogam i Jago sługoj. Vosʹ čamu gety dziejasłoŭ «rezacʹ» nabudzie svajo poŭnaje značennie ŭ «sajuzie, zaklučanym z mnogimi na adzin tydzienʹ» u vieršy 27. Getyja «mnogija» — geta nacyjanałʹnyja gabrei, dziela karysci jakich spačatku pradstaŭlena karyscʹ viery ŭ raspiataga Chrysta. Drugaja cikavascʹ getaga dziejasłova «rezacʹ» zaklučajecca ŭ tym, što 70 tydniaŭ gadoŭ getaga 9-ga razdzieła adrezany «2300 viečar-ranica» z Dan. 8:14. I z getaj chranałogii vynikaje ŭrok, jaki stavicʹ chryscijanskuju vieru vyšej za gabrejskuju vieru. Takim čynam, Bog vučycʹ nas, što ŭ Isusie Chryscie Jon addaje svajo žyccio, kab prapanavacʹ jago jak vykup za kožnaga viernika, godnaga Jago zbaŭlennia va ŭsim čałaviectvie. Takim čynam, stary zapaviet pavinien byŭ zniknucʹ, kałi Isus prałiŭ svaju kroŭ,         kab razarvacʹ svoj novy zapaviet z vybranymi ŭsioj ziamłi.

                Kniga Daniiła imkniecca navučycʹ getamu ŭsieagułʹnamu zbaŭlenniu, pradstaŭlajučy nam naviartanni caroŭ, jakija žyłi razam z Daniiłam: Navuchadanosara, Daryja Midyjca i Kira Pjersidskaga.

Getaje pasłannie — sur'joznaje papiaredžannie, jakoje pagražaje gabrejskamu narodu i jago sviatomu goradu Ijerusałimu, jakomu dajecca pieryjad u 70 tydniaŭ. I tut znoŭ ža kod z Jezekiłija 4:5-6 pakazvaje adzin dzienʹ jak god; praciagłascʹ składaje ŭ agułʹnaj składanasci 490 gadoŭ. Daniiłu, napeŭna, ciažka zrazumiecʹ značennie pagrozy supracʹ jago gorada, jaki ŭžo lažycʹ u ruinach.

24b — pakłasci kaniec złačynstvam i pakłasci kaniec gracham

                Ujavicie sabie, što adbyvajecca ŭ gałavie Daniiła, kałi jon čuje geta, tołʹki što zakłikaŭšy Boga ŭ małitvie atrymacʹ prabačennie za svaje grachi i grachi svajgo naroda. Jon chutka zrazumieje, pra što idzie gavorka. Ale my sami dobra razumiejem vykazanuju boskuju patrebu. Bog choča atrymacʹ ad svaich vybranych, kab Jon vyratavaŭ ich, kab jany bołʹš nie grašyłi, kab jany pakłałi kaniec svaim parušenniam Jago zakonaŭ, tym samym pakłaŭšy kaniec gracham u adpaviednasci z tym, što budzie napisana apostałam Janam u 1-m Pasłanni Jana 3:4: Kožny, chto grašycʹ, parušaje zakon, i grech joscʹ parušennie zakona . Getaja meta adrasavana ludziam, jakija pavinny zmagacca sa svajoj złoj pryrodaj, kab bołʹš nie grašycʹ.

24c —   kab adkupicʹ biezzakonnie i dasiagnucʹ viečnaj praviednasci

                Dla gabreja Daniiła getaje pasłannie vykłikaje asacyjacyi z abradam «Dnia Ačyščennia», štogadovaga sviata, jakoje adznačaje zniaccie grachoŭ praz achviaraprynašennie kazła. Gety typovy simvał grachu pradstaŭlaŭ Grecyju ŭ knizie Daniiła 8, i jago prysutnascʹ razmiaščała praroctva ŭ duchoŭnaj atmasfiery getaga «Dnia Ačyščennia». Ale jak smiercʹ kazła moža zniacʹ grachi, kałi smiercʹ inšych žyvioł, pryniesienych u achviaru na praciagu goda, nie zmagła ich vydałicʹ? Adkaz na getuju dylemu dajecca ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 10:3-7: Ale ŭ getych achviarach god za godam uspaminajecca pra grachi, bo niemagčyma, kab kroŭ vałoŭ i kazłoŭ zniała grachi . Tamu Chrystos, uvachodziačy ŭ sviet, skazaŭ: achviary i prynašennia Ty nie zachacieŭ, ale cieła padrychtavaŭ Mnie ; cełaspalenniaŭ i achviar za grech Ty nie znajšoŭ upadabannia. Tady Ja skazaŭ: vosʹ, idu (u knizie napisana pra Mjanie), kab zrabicʹ, O Boža, Tvaja vola . Tłumačenni, dadzienyja apostałam Paŭłam, viełʹmi jasnyja i łagičnyja. Z getaga vynikaje, što Bog pakinuŭ dla siabie, u Isusie Chryscie, spravu adkuplennia za grachi, abvieščanyja aniołam Gaŭryiłam Daniiłu. Ale dzie byŭ Isus Chrystos u getym abradzie «dnia adkuplennia»? Jago daskanałaja asabistaja niavinnascʹ, jakaja simvałična zrabiła jago paschałʹnym jagniom Božym, jaki biare na siabie grachi svietu, uziaŭ na siabie grachi svaich vybranych, simvałizavanych kazłom abradu adkuplennia. Jagnia było schavana kazłom, kab jagnia pamierła za kazła, jakoga jon uziaŭ na siabie. Pryniaŭšy svaju smiercʹ na kryžy, kab adkupicʹ grachi svaich vybranych, grachi, jakija jon uziaŭ na siabie, u Chryscie Bog daŭ im najprygažejšy dokaz svajoj lubovi da ich.

24d -     i pryniasie viečnuju spraviadłivascʹ

                Geta ščasłivy vynik smierci Zbaŭcy Mjesii. Getaja praviednascʹ, jakuju čałaviek, pačynajučy z Adama, nie mog stvarycʹ, załičvajecca vybranym, kab praz ich vieru ŭ getuju demanstracyju boskaj lubovi, pa čystaj łascy, im załičvałasia daskanałaja praviednascʹ Isusa Chrysta spačatku, pakułʹ baracʹba viery nie pieramoža grech. A kałi geta całkam znikaje, kažucʹ, što praviednascʹ Chrysta załičvajecca. Vučanʹ stanovicca padobnym da svajgo Nastaŭnika. Mjenavita na getych daktrynałʹnych padmurkach była pabudavana viera apostałaŭ Isusa. Da tago, jak čas i ciomnyja siły zmianiłi ich, tym samym pašyryŭšy vuzki šlach, jakomu vučyŭ Isus Chrystos. Getaja praviednascʹ budzie viečnaj tołʹki dla viernych vybranych, tych, chto čuje i reaguje pasłuchmianasciu na spraviadłivyja patrabavanni Boga.

24-y — zapiačatacʹ bačannie i praroka

                Geta značycʹ, kab bačannie spraŭdziłasia z z'jaŭlenniem abvieščanaga praroka. Dziejasłoŭ «zapiačatacʹ» namiakaje na piačatku Boga, jakaja takim čynam nadaje praroctvu i praroku, jaki pradstavicʹ siabie, aŭtarytet i poŭnuju i biassprečnuju boskuju legitymnascʹ. Praca, jakaja budzie vykanana, zapiačatana Jago boskaj karaleŭskaj piačatkaj. Simvałičny łik getaj piačatki — «siem: 7». Jon taksama abaznačaje paŭnatu, jakaja charaktaryzuje pryrodu Boga-stvarałʹnika i Jago Ducha. U asnovie getaga vybaru lažycʹ budaŭnictva Jago prajekta na praciagu siami tysiač gadoŭ, tamu Jon padziałiŭ čas na tydni pa siem dzion, jak i siem tysiač gadoŭ. Praroctva pra 70 tydniaŭ, takim čynam, nadaje łik (7) piačatcy žyvoga Boga ŭ Adkrycci 7. Nastupnyja vieršy pacvierdziacʹ važnascʹ getaga łiku «7».

24f —    i pamazacʹ Sviataja Sviatych

                Geta pamazannie Sviatoga Ducha, jakoje Isus atrymaje padčas svajgo chryščennia. Ale nie budziem pamylacca, gołub, jaki spusciŭsia na jago z nieba, mieŭ tołʹki adnu metu — pierakanacʹ Jana, što Isus sapraŭdy abvieščany Mjesija; nieba było sviedkam getaga. Na ziamłi Isus zaŭsiody byŭ Chrystom, i ŭ formie asobnych pytanniaŭ, zadadzienych sviataram, jago vučennie ŭ sinagozie va ŭzroscie 12 gadoŭ z'jaŭlajecca dokazam getaga. Dla jago naroda, siarod jakoga jon naradziŭsia i vyras, jago aficyjnaja misija pavinna była pačacca z jago chryščennia vosienniu 26 goda, i jon pavinien byŭ addacʹ svajo žyccio viasnoj 30 goda. Tytuł Sviataja Sviatych godna abaznačaje jago, bo jon uvasablaje ŭ płoci žyvoga Boga, jaki žachaŭ gabrejaŭ u časy Majsieja. Ale žyvoje Sviataja Sviatych mieła na ziamłi materyjałʹny simvał: najsviatiejšaje miesca abo sviaciłišča Ijerusałimskaga chrama. Geta byŭ simvał nieba, tago vymiarennia, niedastupnaga čałaviectvu, dzie žyvucʹ Bog i Jago anioły. Bog, jak Suddzia, jaki znachodziŭsia na miescy boskaga suda i na miescy svajgo trona, čakaŭ kryvi Chrysta, kab pacvierdzicʹ prabačennie grachoŭ vybranych na praciagu 6 tysiačagoddziaŭ, pryznačanych dla getaga adboru. Takim čynam, smiercʹ Isusa zdziejsniła kančatkovaje «sviata adkuplennia». Było atrymana prabačennie, i ŭsie staražytnyja achviary, uchvalenyja Bogam, byłi pacvierdžany. Pamazannie Sviataja Sviatych adbyvałasia ŭ Dzienʹ adkuplennia šlacham akraplennia kryvioju zabitaga kazła na miesca miłasernasci, achviarnik, razmieščany nad kaŭčegam, jaki zmiaščaŭ parušanyja Božyja zapaviedzi. Dla getaga dziejannia, adzin raz u god, pieršasviatar mieŭ prava ŭvachodzicʹ za zasłonu addzialennia ŭ Sviataja Sviatych. Takim čynam, pasla svajgo ŭvaskresiennia Isus prynios na nieba adkuplennie svajoj kryvioju, kab atrymacʹ panavannie, prava vyratavacʹ svaich vybranych praz załičennie svajoj praviednasci i prava asudžacʹ nieraskajanych grešnikaŭ, u tym łiku złych aniołaŭ i ich pravadyra Satanu, d'jabła. Sviataja Sviatych, jakaja taksama abaznačaje nieba, kroŭ, prałituju Isusam na ziamłi, dazvołicʹ jamu ŭ Michaile vygnacʹ d'jabła i jago demanaŭ z niabiosaŭ, što adkryvajecca ŭ Adkrycci 12:9. Takim čynam, pamyłkaj gabrejskich rełigijnych słužak było nie razumiennie prarockaga charaktaru štogadovaga «dnia adkuplennia». Jany pamyłkova vieryłi, što kroŭ žyvioły, prapanavanaja ŭ getym sviacie, moža pacvierdzicʹ značennie inšaj žyvioły, prałitaj na praciagu goda. Čałaviek, stvorany pa vobrazu Božamu; žyvioła, stvoranaja ziamnym žycciom , jak my možam apraŭdacʹ roŭnascʹ kaštoŭnasci dla dvuch vidaŭ?

Budučy Bogam, Isus Chrystos sam byŭ alejem pamazannia, jak Sviaty Duch, i, uzychodziačy na nieba, Jon prynosicʹ z saboj pamazanʹnie Svajoj legitymnasci, zdabytaj na ziamłi.

 

Kluč da razłikaŭ

Dan 9:25 Dyk vosʹ, viedaj i razumiej: ad tago času, kałi byŭ dadzieny zagad budavacʹ Jerusałim, da Pamazanika, Kniazia, projdzie siem tydniaŭ i šescʹdziesiat dva tydni: vułicy i ravy buducʹ budavacca, ale ŭ niebiaspiečnyja časy.

25a —   Dyk viedajcie geta i razumiejcie!

                Anioł maje racyju, zviartajučy ŭvagu Daniiła, bo toj maje spravu z dadzienymi, jakija patrabujucʹ viałikaj duchoŭnaj i intelektuałʹnaj kancentracyi; bo treba budzie rabicʹ razłiki.

25b — Z tago času , jak było skazana słova pra adbudovu Jerusałima, da prychodu Pamazanika, Pravadyra

                Getaja častka vierša sama pa sabie maje pieršaradnaje značennie, bo jana koratka apisvaje metu bačannia. Bog daje svajmu narodu, jaki čakaje svajgo Mjesiju, srodki, kab daviedacca, u jakim godzie jon z'javicca pierad imi . I gety momant, kałi słova abviasciła, što Ijerusałim budzie adnoŭleny, pavinien bycʹ vyznačany ŭ adpaviednasci z praciagłasciu prarockich 490 gadoŭ. Dla getaga ŭkaza ab adnaŭlenni ŭ knizie Ezdry my znachodzim try magčymyja ŭkazy, pasladoŭna ŭparadkavanyja tryma piersidskimi carami: Kiram, Daryjem i Artaksierksam. Akazvajecca, što ŭkaz, ustalavany apošnim u 458 godzie, dazvalaje zaviaršycʹ 490 gadoŭ u 26 godzie našaj ery. Takim čynam, mienavita gety ŭkaz Artaksierksa varta zachavacʹ, ułičvajučy paru goda, u jakuju jon byŭ napisany: viasna, zgodna z Ezdraj 7:9: jon vyjšaŭ z Vaviłona ŭ pieršy dzienʹ pieršaga miesiaca i prybyŭ u Ijerusałim u pieršy dzienʹ piataga miesiaca, bo dobraja ruka jago Boga była na im . God carskaga ŭkaza paznačany ŭ knizie Ezdry 7:7: I mnogija z synoŭ Izrailevych, sviatary i levity, spievaki, bramniki i netyniei, pryjšłi ŭ Jerusałim u siomy god cara Artakserksa .

                Pakołʹki ŭkaz vyjšaŭ viasnoj, Duch vyznačaŭ dla svajgo praroctva viasnovuju Paschu, kałi Isus Chrystos pamior raspiatym. Razłiki pryviaducʹ nas da getaj mety.

25c —   joscʹ siem tydniaŭ i šescʹdziesiat dva tydni, płoščy i ravy buducʹ adnoŭleny, ale ŭ ciažkija časy.

Spačatku ŭ nas 70 tydniaŭ. Anioł zgadvaje 69 tydniaŭ, geta značycʹ; 7 + 62. Pjeršyja 7 tydniaŭ viaducʹ da času adnaŭlennia Ijerusałima i chrama ŭ ciažkija časy, tamu što gabrei pracujucʹ pad pastajannymi niagodami arabaŭ, jakija pryjšłi pasiałicca ŭ terytoryi, vyzvalenaj pasla ich departacyi. Gety vierš z Neemii 4:17 dobra apisvaje situacyju: Tyja, chto budavaŭ scianu, i tyja, chto nios abo abciažarvaŭ ciažary, pracavałi adnoj rukoj, a ŭ drugoj trymałi zbroju . Geta detałʹ, jakaja ŭdakładniajecca, ale gałoŭnaje znachodzicca ŭ 70-m tydni adłiku.

 

                70 -y tydzienʹ

Dan 9:26 A praz šescʹdziesiat dva tydni pamazannik budzie zniščany, i nie budzie ŭ jago pierajemnika ; i narod kniazia, jaki pryjdzie, zniščycʹ gorad i sviatyniu , i kaniec jago budzie jak patop; i vyznačana, što spustašenni buducʹ praciagvacca da kanca vajny.

26a —   Pasla šascidziesiaci dvuch tydniaŭ Pamazany budzie adrezany

                Getym 62 tydniam papiaredničajucʹ 7 tydniaŭ , što aznačaje, što sapraŭdnaje pasłannie zaklučajecca ŭ tym, što «pasla 69 tydniaŭ» pamazanik budzie adsiečany , ale nie prosta niejki pamazanik, toj, chto abvieščany takim čynam, uvasablaje samo boskaje pamazannie. Vykarystoŭvajučy formułu « adzin pamazannik », Bog rychtuje gabrejski narod da sustrečy z čałaviekam zvyčajnaga vygladu, dalokim ad boskich abmiežavanniaŭ. Zgodna sa svajoj prypaviesciu pra vinagradaraŭ, Syn Čałaviečy, syn Gaspadara vinagradnika, z'jaŭlajecca pierad vinagradarami pasla tago, jak pasłałi svaich pasłancoŭ, jakija papiaredničałi jamu i z jakimi jany drenna abyšłisia. Z čałaviečaga punktu gledžannia, Isus — geta tołʹki pamazannik , jaki z'jaŭlajecca pasla inšych pamazannikaŭ.

                Anioł skazaŭ « pasla » agułʹnaj praciagłasci 69 tydniaŭ, tym samym pakazvajučy na 70-y . Takim čynam, krok za krokam, dadzienyja anioła nakiroŭvajucʹ nas da viasnovaj Paschi ŭ 30-m godzie, jakaja budzie znachodzicca ŭ siaredzinie getaga 70-ga tydnia dzion-gadoŭ.

26b — i                ŭ jago nie budzie pierajemnika

                Gety pierakład tym bołʹš niesapraŭdny, što jago aŭtar, Ł.Sjegon, na palach udakładniaje, što łitarałʹny pierakład taki: nikoga dla jago . I mnie łitarałʹny pierakład całkam padychodzicʹ, bo jon pieradaje toje, što sapraŭdy adbyłosia ŭ momant jago raspiaccia. Bibłija sviedčycʹ pra geta: sami apostały pierastałi vierycʹ, što Isus byŭ čakanym Mjesijaj, bo, jak i astatnija jaŭrejskija narody, jany čakałi vajara-miesiju, jaki vykinie rymlan z krainy.

26c —   Narod pravadyra, jaki pryjdzie, zniščycʹ gorad i sviatyniu — sviatascʹ.

                Geta i joscʹ adkaz Boga na naziranaje gabrejskaje nacyjanałʹnaje niedavier: nikoga dla jago . Zniavaga supracʹ Boga budzie kančatkova apłačana razburenniem Ijerusałima i jago fałʹšyvaj sviatasci ; bo z 30-ga goda na gabrejskaj ziamłi bołʹš niama sviatasci ; sviatyni bołʹš niama. Dla getaga dziejannia Bog vykarystaŭ rymlan, tych, praz kago gabrejskija rełigijnyja łidery raspiałi Mjesiju, jakija nie advažyłisia i nie magłi zrabicʹ geta sami, bo viedałi biez ich, jak pabicʹ kamianiami dyjakana Stefana «try gady i šescʹ miesiacaŭ» pazniej.

26d — i kaniec jago budzie jak patop

Takim čynam, u 70 godzie, pasla niekałʹkich gadoŭ rymskaj abłogi, Ijerusałim trapiŭ u ich ruki, i, napoŭnienyja razburałʹnaj nianavisciu, natchnionyja boskim zapałam, jany šalona zniščyłi, jak i było abvieščana, gorad i sviatascʹ , jakoj užo nie było, pakułʹ nie zastaŭsia kamienʹ na kamieni , jak abviasciŭ Isus pierad svajoj smierciu ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 24:2: Ale Jon skazaŭ im: bačycie ŭsio geta? Praŭdu kažu vam, što nie zastaniecca tut kamienia na kamieni, jaki nie budzie razburany .

26-ga — vyrašana, što razburenni buducʹ praciagvacca da            kanca vajny

                 U Jevangjełłi ad Matfieja 24:6 Isus skazaŭ: « Vy pačujecie pra vojny i čutki pra vojny; nie biadziciesia, bo geta pavinna adbycca. Ale geta jašče nie kaniec». Pasla rymlan vojny praciagvałisia na praciagu dvuch tysiač gadoŭ chryscijanskaj ery, i doŭgi pieryjad miru, jakim my karystajemsia z kanca Drugoj susvietnaj vajny, z'jaŭlajecca vyklučnym, ale zapragramavanym Bogam. Takim čynam, čałaviectva moža prynosicʹ plon svajoj razbeščanasci da samaga kanca svaich fantazij, pierš čym zapłacicʹ smiarotnuju canu.

                , i niełʹga zabyvacʹ, što ich papskaja pierajemnascʹ padoŭžycʹ spravy jazyčnickaga « spustašałʹnika » i praciagniecca da kanca vajny, jakaja viadziecca supracʹ vybrannikaŭ Chrysta Boga .

Dan 9:27 I zaklučycʹ z mnogimi zapaviet na adzin tydzienʹ , a ŭ siaredzinie tydnia spynicʹ achviary i achviarnyja prynašenni, i na ziamłi buducʹ agidy spustašennia i poŭnaje zniščennie, i jana budzie razburana pavodle rašennia na pustuju ziamlu .

27a —   Jon zaklučycʹ mocny sajuz z mnogimi na tydzienʹ

                Duch praročycʹ ustalavannie novaga zapavietu ; jon tryvały, tamu što stanovicca asnovaj zbaŭlennia, jakoje prapanujecca da kanca svietu. Pad terminam «mnogija» Bog nacełʹvajecca na gabrejskich gramadzian, svaich apostałaŭ i svaich pieršych gabrejskich vučniaŭ, jakija ŭstupiacʹ u jago zapaviet na praciagu apošnich siami gadoŭ pieryjadu, dadzienaga gabrejskamu narodu, kab aficyjna pryniacʹ abo adchiłicʹ ukryžavanaga Mjesiju. Mjenavita gety zapaviet «zaklučany » ŭ vieršy 24 pamiž Bogam i pakajanymi gabrejskimi grešnikami. Vosienniu 33 goda kaniec getaga apošniaga tydnia budzie adznačany inšym niespraviadłivym i agidnym učynkam — pabicciom kamianiami Stefana, novaga dyjakana. Jago adzinym złačynstvam było toje, što jon skazaŭ gabrejam praŭdu, jakuju jany nie magłi čucʹ, u toj čas jak Isus układvaŭ svaje słovy ŭ jago vusny. Bačačy, jak zabivajucʹ vučnia jago spravy, Isus zafiksavaŭ aficyjnaje nacyjanałʹnaje adchilennie jago zastupnictva. Z vosieni 33 goda n. e. gabrejskija paŭstancy padsiłkoŭvałi gnieŭ Ryma, jaki masava vyłiŭsia na Ijerusałim u 70 godzie n. e.

27b — i ŭ siaredzinie tydnia jon spynicʹ achviaru i achviarnyja prynašenni

                momant siaredziny tydnia — viasna 30-ga goda, na jakuju nakiravana praroctva pra 70 tydniaŭ. Geta momant, kałi zdziajsniajucca ŭsie dziejanni, zgadanyja ŭ vieršy 24: kaniec grachu, jago adkuplennie, prychod praroka, jaki vykonvaje bačannie, ustaloŭvajučy svaju viečnuju spraviadłivascʹ, i pamazannie ŭvaskrosłaga Chrysta, jaki ŭznosicca na nieba Pjeramožnym i Usiemagutnym . Adkuplałʹnaja smiercʹ Mjesii tut zgadvajecca ŭ aspiekcie nastupstvaŭ, jakija jana niasie: kančatkovaje spyniennie achviaraprynašenniaŭ žyvioł i achviaravanniaŭ, jakija prynosiłisia viečaram i ranicaj u jaŭrejskim chramie, ale taksama z ranicy da viečara za grachi naroda. Smiercʹ Isusa Chrysta robicʹ sastarełymi žyviołʹnyja simvały, jakija pradkazvałi jago ŭ starym zapaviecie, i geta istotnaja zmiena, vykłikanaja jago achviaraj. Razryŭ zasłony chrama Bogam u momant smierci Isusa pacviardžaje kančatkovaje spyniennie ziamnych rełigijnych abradaŭ, a razburennie chrama ŭ 70-m godzie padmacoŭvaje getaje pacvierdžannie. U svaju čargu, štogadovyja jaŭrejskija sviaty, usie praročyja pra jago prychod, pavinny byłi zniknucʹ; ale ni ŭ jakim razie nie praktyka štotydniovaj suboty, jakaja atrymłivaje svoj sapraŭdny sens u getaj smierci: jana pradkazvaje niabiesny spakoj siomaga tysiačagoddzia, jaki svajoj pieramogaj Isus Chrystos atrymłivaje dla Boga i Jago sapraŭdnych vybrannikaŭ, jakim Jon prypisvaje svaju daskanałuju viečnuju spraviadłivascʹ, zgadanuju ŭ vieršy 24.

                Pačatak getaga « tydnia » dzion-gadoŭ prypadaje na vosienʹ 26 goda z chryščennia Isusa, jakoga achrysciŭ Jan Chrysciciełʹ.

27c —   I [buducʹ] na kryle agidy spustašennia

                Prabačcie, ale getaja častka vierša niapraviłʹna pierakładziena ŭ Novym mižnarodnym pierakładzie, bo była niapraviłʹna interpretavana. Ułičvajučy adkrycci, dadzienyja ŭ Apakałipsisie Jana, ja pradstaŭlaju svoj pierakład gabrejskaga tekstu, jaki pacviardžajucʹ inšyja pierakłady. Vyraz « na kryle », simvał niabiesnaga charaktaru i panavannia, sviedčycʹ pra rełigijnuju adkaznascʹ, jakaja niepasredna nakiravana na papski Rym, jaki « ŭznimajecca » ŭ Dan. 8:10-11, i jago rełigijnych sajuznikaŭ u apošnija dni. Kryły arła simvałizujucʹ najvyšejšaje ŭzvyšennie impieratarskaga tytuła, naprykład, leŭ z arłinymi kryłami adnosna cara Navuchadanosara, abo samoga Boga, jaki nasiŭ na arłinych kryłach svoj gabrejski narod, jaki jon vyzvałiŭ z jegipieckaga rabstva. Usie impieryi pryniałi gety simvał arła , u tym łiku ŭ 1806 godzie Napaleon I , što budzie pacvierdžana ŭ Adkrycci 8:13, zatym pruski i niamiecki impieratary, apošnim z jakich byŭ dyktatar A. Gitler. Ale z tago času ZŠA taksama majucʹ getaga impieratarskaga arła na zialonaj maniecie svajoj nacyjanałʹnaj valuty: dołara.

                Pakinuŭšy papiaredniuju temu, Duch viartajecca, kab nacełicca na svajgo lubimaga voraga: Rym. Pasla ziamnoj misii Isusa Chrysta metavym dziejačam agidnasciej , jakija vykłikajucʹ kančatkovaje spustašennie ziamłi, sapraŭdy z'jaŭlajecca Rym, čyja paganskaja impierskaja faza tołʹki što zniščyła Ijerusałim u 70 godzie ŭ vieršy 26. I dziejannie zdziajsniennia « agidnasciej spustašennia » budzie praciagvacca ŭ časie da kanca svietu. Takim čynam , agidnasci, u množnym łiku, adnosiacca, pa-pieršaje, da impierskaga Ryma, jaki budzie pierasledvacʹ viernych vybranych, zabivajučy ich u vidoviščnych «pastanovačnych» spiektaklach, kab zabaŭlacʹ kryvažerny rymski narod, što spynicca ŭ 313 godzie. Ale dalej idzie jašče adna agidnascʹ, i jana zaklučajecca ŭ tym, kab pakłasci kaniec praktycy siomaga dnia suboty 7 sakavika 321 goda; geta dziejannie znoŭ ža adnosiacca da Rymskaj impieryi i jaje impierskaga łidara Kanstancina I. Pry im Rymskaja impieryja trapiła pad uładu vizantyjskich impierataraŭ. U 538 godzie impieratar Justynijan I zdziejsniŭ jašče adnu agidnascʹ , ustalavaŭšy papski režym Vigiłija I na jago rymskim tronie , i getaje padaŭžennie agidnasciej da kanca svietu treba adniesci da getaj papskaj fazy, jakuju Bog asudžaje z času Daniiła 7. My pamiatajem, što nazva « mały rog » abaznačaje dzvie daminujučyja fazy Ryma ŭ Daniiła 7 i Daniiła 8. Bog bačycʹ u getych dvuch pasladoŭnych fazach tołʹki biespierapynnascʹ toj ža agidnaj spravy.     

Vyvučennie papiarednich razdziełaŭ dazvołiła nam vyznačycʹ roznyja vidy agidnasci, jakija gety vierš prypisvaje jamu.

27d — i da poŭnaga zniščennia , i jano budzie razburana , [zgodna z] tym, što było vyznačana, na spustošanaj [ziamłi] .

                " Jana budzie złamanaja " [zgodna z] tym, što było pastaŭlena i abvieščana ŭ Dan. 7:9-10 i Dan. 8:25: Z-za svajgo dabrabytu i pospiechu svaich chitrasciaŭ jon budzie ganarłivy ŭ svaim sercy i zniščycʹ mnogich, chto žyŭ mirna, i paŭstanie supracʹ kniazia kniazioŭ; ale jon budzie złamany biez namaganniaŭ čyjoj-niebudzʹ ruki.

Gabrejski tekst prapanuje getuju boskuju dumku inakš, čym sučasnyja pierakłady.

Gety niuans zasnavany na Božym płanie pierakłasci vinu ludziej na płanietu Zjamla, na jakoj jany žyvucʹ ; čamu vučycʹ nas Adkryccio 20. Zviarnicie ŭvagu na toj fakt, što iłžyvaja chryscijanskaja viera ignaruje gety boski płan, jaki budzie zaklučacca ŭ zniščenni ludziej z pavierchni ziamłi padčas słaŭnaga viartannia Chrysta. Ignarujučy adkrycci, dadzienyja ŭ Adkrycci 20, jany daremna čakajucʹ ustalavannia Carstva Chrysta na ziamłi. Adnak tut i ŭ Adkrycci 20 zapragramavana poŭnaje zniščennie jaje pavierchni. Słaŭnaje viartannie pieramožnaga Chrysta va ŭsioj Jago boskasci viernie ziamłi jaje chaatyčny vyglad pačatku jaje gistoryi, apisanaj u Bycci 1. Giganckija ziemlatrusy pachisnucʹ jaje, i jana vierniecca pad nazvaj biezdanʹ u svoj pieršapačatkovy chaatyčny stan « biazformienny i pusty », «tochu va bochu». Nivodzin čałaviek nie zastaniecca žyvym na joj, ale jana budzie turmoj d'jabła , izalavanaga na joj na tysiaču gadoŭ da gadziny svajoj smierci.

 

Na getym etapie dasledavannia ja pavinien dacʹ dadatkovuju infarmacyju adnosna, pa-pieršaje, «70-ga tydnia », jaki tołʹki što vyvučaŭsia. Jago vykanannie ŭ praročych dniach-gadach spałučana z łitarałʹnym vykananniem. Dziakujučy sviedčanniam jaŭrejskaga kalendara my viedajem kanfiguracyju viełikodnaga tydnia 30 goda. Jago centram była sierada, napiaredadni vypadkovaj suboty, apraŭdanaj jaŭrejskaj Paschaj, jakaja ŭ tym godzie prypała na čacvier. Takim čynam, my možam całkam rekanstrujavacʹ chod getaj Paschi, u jakuju pamior Isus. Aryštavany ŭ aŭtorak viečaram, asudžany ŭnačy, Isus byŭ ukryžavany ŭ sieradu ranicaj a 9:00. Jon pamior a 3:00. Da 6:00 viečara Iosif Arymafiejski pakłaŭ jago cieła ŭ magiłu i adkaciŭ kamienʹ, jaki zapiačataŭ jaje. Vjełikodnaja subota ŭ čacvier prajšła. U piatnicu ranicaj nabožnyja žančyny kupiłi spiecyi, jakija jany padrychtavałi na praciagu dnia, kab bałʹzamavacʹ cieła Isusa. U piatnicu viečaram a 6:00 pačynajecca štotydniovaja subota; adna noč, adzin dzienʹ prachodzicʹ u adpačynku, asviačonym Bogam. I vosʹ u subotu ŭviečary a 18-j gadzinie pačynajecca pieršy dzienʹ svieckaga tydnia. Noč minaje, i z pieršymi promniami svitannia žančyny iducʹ da magiły ŭ nadziei znajsci kago-niebudzʹ, chto advałicʹ kamienʹ. Jany znachodziacʹ, što kamienʹ advaleny, a magiła adčyniena. Uvajšoŭšy ŭ magiłu, Maryja Magdalena i Maryja, maci Isusa, bačacʹ anioła, jaki siadzicʹ i paviedamlaje im, što Isus uvaskros. Anioł kaža im isci i raskazacʹ jago bratam, jago apostałam. Zatrymaŭšysia ŭ sadzie, Maryja Magdalena bačycʹ čałavieka, apranutaga ŭ biełaje, jakoga jana prymaje za sadoŭnika; u abmien jana paznaje Isusa. I tut viełʹmi važnaja detałʹ, jakaja razburaje viełʹmi raspaŭsiudžanaje mierkavannie, Isus kaža Maryi: « Ja jašče nie ŭzyšoŭ da Ajca Majgo ». Złodziej na kryžy i sam Isus nie ŭvajšłi ŭ raj, Carstva Božaje, u samy dzienʹ svajgo raspiaccia, bo praz try cełyja dni Isus usio jašče nie ŭzyšoŭ na nieba. Tamu ja magu skazacʹ u imia Gospada: niachaj maŭčacʹ tyja, kamu niama čago skazacʹ pra Jago! Kab kałi-niebudzʹ nie daviałosia ciarpiecʹ kpiny ci soram.

 

Pa-drugoje, treba skarystacca dataj — 458 godam, jakaja spačatku aznačaje pačatak 70 tydniaŭ dzion-gadoŭ, vyznačanych dla jaŭrejskaga naroda, jakomu Bog daŭ dva asnoŭnyja vyznačałʹnyja znaki: subotu i abrazannie płoci.

Zgodna z Pasłanniem da Rymlanaŭ 11, naviernutyja jazyčniki, jakija ŭstupiłi ŭ novy zapaviet, pryščepleny da gabrejskaga i gabrejskaga korania i stvała. Ale padmurak novaga zapavietu čysta gabrejski, i Isus imknuŭsia adznačycʹ geta ŭ Jevangjełłi ad Jana 4:22: Vy pakłaniajeciesia tamu, čago nie viedajecie, a my pakłaniajemsia tamu, čago viedajem, bo zbaŭlennie ad gabrejaŭ. Sjonnia getaje pasłannie nabyvaje žyvuju aktuałʹnascʹ, tamu što Isus zviartajecca da iłžyva naviernutych jazyčnikaŭ va ŭsie časy. Kab lepš stracicʹ ich, d'jabał padšturchnuŭ ich nienavidziecʹ gabrejaŭ i ich zapaviet; što adviarnuła ich ad zapaviedziaŭ Boga i Jago sviatoj suboty. Tamu my pavinny vypravicʹ getuju pamyłku i pagladziecʹ na novy zapaviet z gabrejskaj identyčnasciu . Apostały i novanaviernutyja gabrejskija vučni — geta tyja « mnogija », jakija zaklučajucʹ tryvały sajuz z Isusam , u Dan. 9:27, ale ich asnova zastajecca gabrejskaj, jany taksama zaniepakojenyja pačatkam pieryjadu « 70 tydniaŭ », dadzienych Bogam gabrejskamu narodu, kab pryniacʹ abo adchiłicʹ standart novaga sajuza, zasnavanaga na čałaviečaj kryvi, dobraachvotna prałitaj Isusam Chrystom. Zychodziačy z getych razvažanniaŭ, data 458 goda stanovicca pačatkam «2300 viečara-ranicy» z Dan. 8:14.

Pavodle Daniiła 8:13, pasla zakančennia getaga doŭgaga prarockaga pieryjadu, a mienavita 2300 gadoŭ, pavinny byłi spynicca try rečy.

1-            viečnaje sviatarstva

2-            razburałʹny grech

3-            pierasled sviatasci i vojska.

Vyznačajucca try rečy:

1-            viečnaje ziamnoje sviatarstva Papy

2-            pieršy dzienʹ adpačynku pierajmienavany ŭ niadzielu.

3-            Pjerasled sviatasci i chryscijanskich sviatych, gramadzian Carstva Njabiesnaga.

Getyja zmieny byłi nakiravany na:

1-            Kab adnavicʹ Isusu Chrystu Jago sviatoje viečnaje niabiesnaje sviatarstva.

2-            Adnavicʹ uviesʹ boski zakon, u tym łiku siomy dzienʹ subotniaga adpačynku .

3-            Kab pakłasci kaniec pierasledu chryscijanskaj sviatasci i sviatych.

 

Pavodle razłiku dla «2300 viečara-ranicy», jaki pačynajecca z daty -458, kaniec getaga pieryjadu zakančvajecca viasnoj 1843 goda: 2300 - 458 = 1842 +1. U getym razłiku my majem 1842 cełyja gady, da jakich my pavinny dadacʹ +1, kab paznačycʹ viasnu pačatku 1843 goda, dzie zakančvajecca prarocki «2300 viečara-ranicy». Getaja data aznačaje pačatak viartannia ŭmiašannia Boga, jaki takim čynam choča vyzvałicʹ svaich sapraŭdnych sviatych ad rełigijnaj chłusni, atrymanaj u spadčynu ad papskaga rymskaga katałicyzmu na praciagu 1260 gadoŭ. Takim čynam, uziaŭšy na siabie inicyjatyvu stvarycʹ duchoŭnaje adradžennie ŭ ZŠA, dzie pratestanty znajšłi prytułak, Duch natchniŭ Uiłʹjama Milera zacikavicca praroctvam Daniiła 8:14, i dzvie pasladoŭnyja prapanavanyja daty abviasciłi viartannie Isusa Chrysta, pieršaja — viasnoj 1843 goda, drugaja — vosienniu 1844 goda. Dla jago ačyščennie sviatyni aznačała, što Isus viartajecca, kab ačyscicʹ ziamlu. Pasla dvuch rasčaravanniaŭ u pradkazanyja daty Duch daŭ znak samym nastojłivym, jakija pryniałi ŭdzieł u dvuch vyprabavanniach viery. Njabiesnaje bačannie było atrymana ranicaj 23 kastryčnika 1844 goda adnym sa sviatych, jaki pierachodziŭ pałi. Njeba adkryłasia i ŭbačyła scenu, jakaja pakazvała Isusa Chrysta jak Pjeršasviatara, jaki vykonvaŭ słužennie ŭ niabiesnaj sviatyni. U bačanni jon pierajšoŭ sa sviatoga miesca ŭ sviatoje sviatych. Takim čynam, pasla 1260 gadoŭ ciemry Isus Chrystos adnaviŭ kantakt sa svaimi viernikami, abranymi dvuma pasladoŭnymi vyprabavanniami.

1-            Adnaŭlennie viečnaga . Mjenavita praz getaje bačannie Bog aficyjna viarnuŭ sabie kantrołʹ nad svaim viečnym niabiesnym sviatarstvam 23 kastryčnika 1844 goda.

2-            Vjartannie suboty . U tym ža miesiacy jašče adzin sviaty pačaŭ adznačacʹ subotu siomaga dnia pasla vizitu spadaryni Rejčał Oŭks, jakaja dała jamu brašuru sa svajoj carkvy: «Baptysty siomaga dnia». Adzin za adnym, z ciagam času, sviatyja, adabranyja dvuma testami, taksama pryniałi subotu siomaga dnia. Takim čynam, Bog pakłaŭ kaniec razburałʹnamu grachu, ustalavanamu paganskim Rymam, ale legałizavanamu papskim Rymam pad nazvaj «niadziela».

3-            Kaniec ganienniaŭ . Treciaja tema tyčyłasia sviatasci i chryscijan, jakich pierasledavałi na praciagu 1260 gadoŭ. I znoŭ, u 1843 i 1844 gadach, va ŭsim zachodnim sviecie, zaniepakojenym getym praroctvam, zapanavaŭ rełigijny mir. Geta adbyłosia tamu, što revalucyjnaja Francyja svajoj giłʹjacinaj prymusiła zamoŭknucʹ tych, chto adkazny za rełigijnyja złačynstvy. Takim čynam, pasla apošnich kryvavych gadoŭ pakarannia rełigijnych pieralubcaŭ , zgodna z Adkrycciom 2:22-23, u kancy 1260 gadoŭ, jakija pačałisia ŭ 538 godzie, dacie, zviazanaj sa skasavanniem viečnaga režymu ŭstalavanniem papskaga režymu, geta značycʹ u 1798 godzie, zapanavaŭ rełigijny mir. A ŭstalavanaja svaboda sumlennia dazvołiła sviatym słužycʹ Bogu pavodle svajgo vybaru i svaich viedaŭ, što Bog pamnažajecca. U 1843 godzie Sviatascʹ i vojska sviatych , getyja gramadzianie Carstva Njabiesnaga, abranyja Isusam Chrystom, bołʹš nie pierasledujucca, jak abviaščała praroctva Daniiła 8:13-14.

 

Usie getyja pieražyvanni byłi arganizavany i kiravany Usiemagutnym Bogam, jaki ŭ poŭnaj niabačnasci kiruje rozumami ludziej, kab jany vykonvałi Jago zadumy, usiu Jago pragramu, da kanca svietu, dzie skončycca Jago adbor vybranych. Z usiago getaga vynikaje, što čałaviek nie vybiraje šanavacʹ subotu i jaje sviatło, geta Bog daje jamu getyja rečy, jakija naležacʹ jamu, jak znak jago adabrennia i jago sapraŭdnaj lubovi da jago, jak vučycca ŭ Jezekii 20:12-20: I daŭ Ja im Maje suboty, kab jany byłi znakam pamiž Mnoju i imi, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Jaki asviačaje ich... Asviačajcie Maje suboty, i chaj jany buducʹ znakam pamiž Mnoju i vami, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Bog vaš . Pakołʹki Jon toj, chto šukaje Svaich zgublenych aviečak, davajcie budziem upeŭnieny, što nivodzin vybrany nie prapadzie.

 

U knizie Daniiła 8, u ŭnikałʹnym adkazie, jaki Bog daje ŭ vieršy 14 na pytannie z vierša 13, słova « sviatascʹ » całkam darečnaje, tamu što sviatascʹ tyčycca głabałʹna ŭsiago, što z'jaŭlajecca ŭłasnasciu Boga, i što asabłiva tyčycca Jago. Geta tyčyłasia Jago viečnaga niabiesnaga sviatarstva , Jago asviačonaj suboty ad stvarennia svietu na nastupny dzienʹ pasla stvarennia Adama, i Jago sviatych , Jago viernych vybrannikaŭ.

Padziei, pra jakija pradkazvałasia ŭ knizie praroka Daniiła 8:13-14, spraŭdziłisia pamiž 1843 godam, dataj ustuplennia ŭ siłu boskaga ŭkaza, i vosienniu 1844 goda, i abodva getyja padziei byłi zasnavanyja na čakanni viartannia Isusa Chrysta ŭ getyja daty. Akramia tago, zychodziačy z idei pryšescia Isusa Chrysta , sučasniki getaga pieražyvannia dałi ŭdziełʹnikam, jakija prytrymłivałisia getych čakanniaŭ, nazvu «advientysty», ad łacinskaga «adventus», što aznačaje mienavita «pryšescie». My znojdziem gety «advientyscki» pieražytak u 12-m razdziele getaj knigi praroka Daniiła, dzie Duch padkresłivaje važnascʹ getaga apošniaga aficyjna aformlenaga «sajuza».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daniił 10

 

Dan 10:1 U treci god Kira, cara Pjersidskaga, słova było adkryta Daniiłu, imia jakoga było Vałtasar. Słova było praŭdzivym i pradkazvała viałikaje zło. I jon pasłuchaŭ słova i zrazumieŭ vidannie.

1a —     U treci god Kira, cara Pjersii, słova było adkryta Daniiłu, imia jakoga było Vałtasar

                Kir II vaładaryŭ z 539 goda. Takim čynam, data bačannia — 536 god.

1b —     Getaje słova, jakoje praŭdzivaje, abviaščaje viałikuju biadu.

                Gety termin, viałikaja biada, abviaščaje razniu ŭ viałikich maštabach.

1v —     Jon zviarnuŭ uvagu na getaje słova i zrazumieŭ bačannie.

                Kałi Daniił zrazumieŭ sens, to i my zrazumiejem jago.

Dan 10:2 U toj čas ja, Daniił, płakaŭ try tydni.

                Gety asabisty smutak , jaki ŭpłyŭ na Daniiła, pacviardžaje pachavałʹny charaktar razni, jakaja adbudziecca, kałi skončycca abvieščanaje viałikaje biedstva.

Dan 10:3 Ja nie jeŭ nijakich prysmakaŭ, i miasa, i vino nie ŭvachodziłi ŭ rot maje, i ja nie namazvaŭsia, pakułʹ nie skončyłisia try tydni.

                Getaja padrychtoŭka Daniiła, jaki imkniecca da bołʹšaj sviatasci, pradkazvaje dramatyčnuju situacyju, pra jakuju praročycʹ anioł u Dan. 11:30.

Dan 10:4 U dvaccacʹ čacviorty dzienʹ pieršaga miesiaca ja byŭ kala viałikaj raki Chidekiełʹ.

                Chidekiełʹ nazyvajecca Tygram. Geta raka , jakaja arašała Mjesapatamiju Jeŭfratam, jakaja pierasiakała i arašała chałdziejski gorad Vaviłon z-za pakaranaj gonaru cara Navuchadanosara. Daniił nie mog getaga zrazumiecʹ, ale getaje ŭdakładniennie było pryznačana dla mianie. Tamu što tołʹki ŭ 1991 godzie ja apubłikavaŭ sapraŭdnyja tłumačenni 12-ga razdzieła knigi Daniiła, dzie raka Tygr budzie gulacʹ rolu « tygra », jaki pažyraje čałaviečyja dušy. Vyprabavannie viery adlustroŭvajecca ŭ jaje niebiaspiečnym pierasiačenni. Tołʹki vybranyja mogucʹ pierasiekčy jaje i praciagnucʹ svoj šlach z Isusam Chrystom. Geta znoŭ ža vobraz, skapijavany z pierasiačennia Čyrvonaga mora gabrejami, niemagčymaga i smiarotnaga pierasiačennia dla jegipieckich grešnikaŭ. Ale toj, jaki vykłikaje Daniił 12, vybiraje apošniaga vybranaga «advientysta», misija jakoga budzie praciagvacca da viartannia Chrysta. Apošnija z ich pieražyvucʹ apošniuju viałikuju biadu , jaje krajniuju formu, jakaja zapatrabuje ŭmiašannia Chrysta ŭ magutnym i słaŭnym vyratavałʹnym i pomsłivym viartanni.

 

Pjeršaja biada, abvieščanaja Daniiłu, zgadvajecca ŭ Dan. 11:30. Jana tyčycca gabrejskaga naroda staražytnasci, ale inšaja padobnaja biada budzie abvieščanaja padobnym vobrazam u Adkrycci 1. Geta adbudziecca pasla Treciaj susvietnaj vajny, u jakoj zaginie tracina čałaviectva . I gety kanfłikt pradstaŭleny ŭ Adkrycci 9:13-21 simvałami, ale jon razgornuty zrazumiełaj movaj u getaj knizie Daniiła ŭ kancy 11-j głavy ŭ vieršach 40-45. Takim čynam, my pasladoŭna znojdziem u getaj 11-j głavie viałikuju biadu gabrejaŭ, zatym u Dan. 12:1 viałikuju biadu, jakaja abiare ŭ jakasci mišeniaŭ vybranych chryscijanstva i viernych gabrejaŭ apošniaga času, jakija naviernucca da Chrysta. Getaja biada vykłikana tam pad terminam «čas smutku», i gałoŭnaj mišenniu budzie praktykavannie suboty, asviačonaj Bogam.

 

Paraŭnannie dvuch bačanniaŭ abvieščanych biedstvaŭ

1-            Dzieciam Daniiłavaga naroda staroga zapavietu: Dan. 10:5-6.

2-            Dzieciam Daniiłavaga naroda novaga zapavietu: Adkr. 1:13-14.

Kab całkam acanicʹ važnascʹ getych dvuch biedstvaŭ, my pavinny zrazumiecʹ, što, chocʹ jany i adbyłisia adno za adnym u časie, pieršaje z'jaŭlajecca typam praroctva drugoga, jakoje pasla viartannia Isusa Chrysta budzie nakiravana na apošnich viernych dziaciej Božych, takich jak Daniił i jago try spadarožniki. Pasla dziesiacigoddziaŭ miru, za jakimi rušyła ŭsled žudasnaja i viełʹmi razburałʹnaja atamnaja vajna, rymski niadziełʹny dzienʹ adpačynku budzie ŭviedzieny ŭniviersałʹnym uradam, arganizavanym tymi, chto vyžyŭ u katastrofie. Zatym znoŭ smiercʹ pryjdzie, kab pagražacʹ žycciu viernych vybranych, jak u časy Daniiła, Ananii, Misaiła i Azaryja; i jak u časy «Makaviejaŭ» u 168 godzie, na jakich nakiravana biedstva, abvieščanaje ŭ getym razdziele Daniiła; i, narešcie, apošnija advientysty, jakija zastałisia viernymi siomaga dnia, suboty, u 2029 godzie.

Ale pierad getym apošnim vyprabavanniem doŭgaje papskaje praŭlennie doŭžyłasia 1260 gadoŭ, i ŭ imia Boga ŭžo zaginuła mnostva istot.

Karaciej kažučy, razumiennie pasłannia, pieradadzienaga getym bačanniem Daniiłu, dazvołicʹ nam zrazumiecʹ značennie tago, jakoje jon daje Janu ŭ Adkrycci 1:13-16.

 

Dan 10:5 I ja ŭzniaŭ vočy maje i ŭbačyŭ, i vosʹ, čałaviek, apranuty ŭ łʹnianuju vopratku, i padpiarezany vakoł sciognaŭ svaich załatym pojasam z Ufaza.

 5a —    tam byŭ čałaviek, apranuty ŭ łʹnianoje adziennie

                Dziejannie spraviadłivasci, simvałizavanaje łʹnianoj tkaninaj, budzie zdziejsniena Bogam praz čałavieka. U apisanym vobrazie Bog prymaje vobraz grečaskaga cara Antyjocha IV, viadomaga jak Epifan. Jon budzie pieraslednikam gabrejaŭ pamiž 175 i 164 gadami, na praciagu ŭsiago svajgo praŭlennia.

5b —     na sciognach u jago byŭ załaty pojas z Ufaza

¬             Razmieščany na pajasnicy, pojas simvałizuje vymušanuju praŭdu. Bołʹš za toje, zołata, z jakoga jon zrobleny, pachodzicʹ z Ufaza, što ŭ Jeram. 10:9 pakazvaje na jago paganskaje idałapakłonstva.

Dan 10:6 Cjeła jago było padobnaje da chryzałitu, tvar jagony — jak małanka, vočy jagonyja — jak połymia agniu, ruki jagonyja i nogi jagonyja — jak pałiravanaja miedzʹ, a gołas jagony — jak šum mnostva ludziej.

6a —     Jago cieła było padobnaje da chryzałitu

                Bog — aŭtar bačannia, ale jon abviaščaje pryšescie paganskaga boga, adsiułʹ i gety cudoŭny zvyšnaturałʹny aspiekt.

6b —     jago tvar zziaŭ, jak małanka

                Grečaskaja prynaležnascʹ getaga boga pacvierdžana. Geta Zjeŭs, grečaski bog cara Antyjocha IV. Małanka — simvał ałimpijskaga boga Zjeŭsa; bog ałimpijskich bagoŭ u grečaskaj mifałogii.

6c —     jago vočy byłi jak połymia agniu

                Jon zniščycʹ toje, na što gladzicʹ, i što nie ŭchvalaje; jago vočy buducʹ na gabrejach, jak skazana ŭ Dan. 11:30: … jon pagladzicʹ na tych, chto pakinuŭ sviaty zapaviet. Bjada nie prychodzicʹ biez pryčyny, adstupnictva apaganʹvaje narod.

6d —     jago ruki i nogi byłi padobnyja da pałiravanaj bronzy

                Kat, jakoga pašle Bog, budzie takim ža grešnym, jak i jago achviary. Jago razburałʹnyja dziejanni, simvałizavanyja rukami i nagami, zrobleny z bronzy, simvała grečaskaga grachu ŭ statui Dan. 2.

6-y —    i guk jago gołasu byŭ jak šum natoŭpu

                Grečaski karołʹ nie budzie dziejničacʹ adzin. U jago za spinoj i pierad im budzie mnostva sałdat, takich ža jazyčnikaŭ, jak i jon sam, jakija buducʹ vykonvacʹ jago zagady.

                Kułʹminacyja i kułʹminacyja getaga prarockaga abviaščennia buducʹ dasiagnuty ŭ momant vykanannia Daniiła 11:31: Pa jago zagadu z'javiacca vojski; jany apaganiacʹ sviatyniu, krepascʹ, jany spyniacʹ pastajannuju achviaru i ŭstalujucʹ agidu spustašennia. Dziela biblejskaj sumlennasci ja vydałiŭ słova «achviara», jakoga niama ŭ gabrejskim tekscie, tamu što Bog zapłanavaŭ dla « pastajannaj » achviary dzvie roznyja pasladoŭnyja rołi ŭ starym i novym zapaviecie. U starym jano zaklučajecca ŭ pryniasienni jagniaci ŭ jakasci cełaspalennia ŭviečary i ranicaj. U novym jano abaznačaje niabiesnaje zastupnictva Isusa Chrysta, jakoje nagadvaje pra Jago achviaru, kab zastupicca za małitvy vybranych. U getym kantekscie Daniiła 11:31, kantekscie staroga zapavietu, grečaski car spynicʹ pastajannyja achviary zakona Majsiejevaga. Takim čynam, tołʹki kantekst času, u jakim jano vykłikajecca, vyznačaje interpretacyju słužennia pastajannaga zastupnictva ziamnoga sviatara abo niabiesnaga pieršasviatara: Isusa Chrysta. Takim čynam , viečnaje pryviazana da čałaviečaga słužennia abo, u druguju čargu i kančatkova, da niabiesnaga boskaga słužennia Isusa Chrysta.

                                

Dan 10:7 Tołʹki ja, Daniił, bačyŭ getaje vidannie; a ludzi, jakija byłi sa mnoju, nie bačyłi jago, i viełʹmi spałochałisia, uciakłi i schavałisia.

7.            Gety kalektyŭny strach — tołʹki słaby vobraz vykanannia bačannia. Bo ŭ dzienʹ abvieščanaj razni praviedniki dobra zrobiacʹ, kałi ŭciakucʹ i schavajucca, navat kałi geta budzie ŭ čeravie ziamłi.

Dan 10:8 I zastaŭsia ja adzin i ŭbačyŭ getuju viałikuju z'javu; i siła maja pakinuła mianie, i tvar moj zmianiŭsia, i siła maja znikła.

8a —     Daniił praz svaje pačucci praciagvaje praročycʹ nastupstvy niaščascia, jakoje pryjdzie.

Dan 10:9 Ja pačuŭ gołas jago słoŭ; i kałi ja pačuŭ gołas jago słoŭ, ja ŭpaŭ nicma na ziamlu, ašałomleny.

9a —     U dzienʹ niaščascia gołas cara-pieraslednika vykłiča tyja ž žachłivyja nastupstvy: kaleni buducʹ stukacca adno ab adno, a nogi sagnucca, nie ŭ stanie niesci cieły, jakija ŭpaducʹ na ziamlu.

Dan 10:10 I vosʹ, ruka dakranułasia da mianie i pachisnuła maje kaleni i maje ruki.

10a —   Na ščascie dla jago, Daniił — tołʹki prarok, jakomu daručana abviascicʹ svajmu narodu pra nabłižennie getaj viałikaj biady , i sam jon nie z'jaŭlajecca mišenniu spraviadłivaga gnievu Boga.

Dan 10:11 I skazaŭ mnie: «Daniile, muž lubimy! uvažłiva słuchaj słovy, jakija Ja kažu tabie, i stanʹ tam, dzie ty staiš, bo ciapier Ja pasłany da ciabie». I kałi jon skazaŭ mnie geta, ja ŭstaŭ i zadryžaŭ.

11a —   Daniił, muž umiłavany, uvažłiva słuchaj słovy, jakija ja skažu tabie, i stanʹ prama na tym miescy, dzie ty staiš.

                Ulubioniec Boga nie maje padstaŭ bajacca Jago niabiesnaga ŭmiašannia. Božy gnieŭ nakiravany supracʹ agresiŭnych, biazbožnych i žorstkich buntaŭłivych grešnikaŭ. Daniił — supracʹległascʹ getym ludziam. Jon pavinien zastavacca na nagach, bo geta samy znak roznicy ŭ losie, jaki ŭ rešcie rešt vypadzie na vybranych. Navat ležačy ŭ pyłu ziamnoj smierci, jany buducʹ prabudžany i pastaŭleny na nogi. Bjazbožnyja zastanucca lažacʹ, a samyja biazbožnyja buducʹ prabudžany dla kančatkovaga suda, kab bycʹ zniščanymi nazaŭždy. Anioł udakładniaje: «tam, dzie ty». A dzie jon? U pryrodzie, na bierazie raki «Chidekiełʹ», pa-angjełʹsku, Jeŭfrat, jakaja budzie abaznačacʹ chryscijanskuju Jeŭropu novaga zapavietu ŭ Adkrycci. Pjeršy ŭrok zaklučajecca ŭ tym, što čałaviek moža sustrecʹ Boga dzie zaŭgodna i bycʹ błagasłaŭlonym im. Gety ŭrok pieravaročvaje idałapakłonnickija zababony, što dla mnogich ludziej Boga možna sustrecʹ tołʹki ŭ cerkvach, sviatych budynkach, chramach, ałtarach, ale tut getaga niama. U svoj čas Isus paŭtorycʹ gety ŭrok, kažučy ŭ Jevangjełłi ad Jana 4:21-24: « Žančyna, — skazaŭ joj Isus, — pavier Mnie, što nadychodzicʹ gadzina, kałi vy nie budziecie pakłaniacca Ajcu ni na getaj gary, ni ŭ Jerusałimie . Vy pakłaniajeciesia tamu, čago nie viedajecie, a my pakłaniajemsia tamu, što viedajem, bo zbaŭlennie ad Judejaŭ». Ale nadychodzicʹ gadzina, i ŭžo nastała, kałi sapraŭdnyja pakłonniki buducʹ pakłaniacca Ajcu ŭ duchu i praŭdzie, bo takich pakłonnikaŭ Ajciec šukaje Sabie. Bog joscʹ Duch, i tyja, chto pakłaniajecca Jamu, pavinny pakłaniacca ŭ duchu i praŭdzie.

                Drugi ŭrok bołʹš tonki; jon zasnavany na race Chidekiełʹ, bo Duch zadumaŭ adkrycʹ razumiennie svajoj knigi tołʹki svaim apošnim viernym sługam, čyj vopyt i vyprabavannie, z dapamogaj jakoga pravodzicca ich adbor, ilustrujucca vobrazam niebiaspiečnaj pierapravy praz raku Chidekiełʹ pa-francuzsku, Tygra, jak i žyvioły z getaj nazvaj, taksama ŭ vyprabavanni viery, jaki pažyraje dušy ludziej.

11b — bo ciapier ja pasłany da ciabie. Kałi jon zagavaryŭ sa mnoj, ja ŭstaŭ i zadryžaŭ.

                Sustreča — geta ŭžo nie prosta bačannie; jana stanovicca dyjałogam, abmienam pamiž dvuma Božymi stvarenniemi, adno z jakich pachodzicʹ z niabiosaŭ, a drugoje — z ziamłi.             

Dan 10:12  Jon skazaŭ mnie: «Daniił, nie bojsia, bo z pieršaga dnia, jak ty pastaviŭ svajo serca, kab zrazumiecʹ i ŭpakorycca pierad Bogam tvaim, słovy tvaje byłi pačutyja, i ja pryjšoŭ dziela słoŭ tvaich» .

                Nakont usiago getaga vierša ja chaču skazacʹ tołʹki adno. Kałi vy stracicie pamiacʹ, chacia b uspomnicie gety vierš, jaki kaža nam, jak dagadzicʹ našamu Bogu-Tvorcu.

                Gety vierš — prykład žanru; łagičnaja pasladoŭnascʹ, zasnavanaja na tym fakcie, što kožnaja pryčyna prynosicʹ svoj sled Bogu: praga razumiennia, jakaja supravadžajecca sapraŭdnaj pakoraj, čujecca i zadavałʹniajecca.

 

Tut pačynajecca doŭgaje adkryccio, jakoje nie skončycca da kanca Knigi Daniiła, razdzieła 12 .

 

Dan 10:13 I kniazʹ carstva Pjersidskaga supraciŭlaŭsia mnie dvaccacʹ adzin dzienʹ; ale vosʹ, Michaił, adzin z pieršych kniazioŭ, pryjšoŭ dapamagčy mnie; i ja zastavaŭsia tam z carami Pjersidskimi.

13a —   i pravadyr Pjersidskaga carstva supraciŭlaŭsia mnie dvaccacʹ adzin dzienʹ

                Anioł Gaŭryił dapamagaje Kiru II, piersidskamu caru, i jago misija ad Boga — upłyvacʹ na jago rašenni, kab jago dziejanni nie supiarečyłi jago viałikamu płanu. Prykład niaŭdačy getaga anioła dakazvaje, što Božyja stvarenni sapraŭdy svabodnyja i niezaležnyja, i tamu adkaznyja za ŭsie svaje vybary i dziejanni.

13b — ale vosʹ, Michaił, adzin z gałoŭnych kniazioŭ, pryjšoŭ mnie na dapamogu

Gety prykład taksama vučycʹ nas, što ŭ vypadku reałʹnaj nieabchodnasci « adzin z gałoŭnych pravadyroŭ, Michaił », moža ŭmiašacca, kab prymusicʹ da rašennia. Getaja vyšejšaja dapamoga — boskaja dapamoga, bo Michaił aznačaje: «Chto padobny da Boga». Mjenavita jon pryjdzie na ziamlu, kab uvasobicca ŭ Isusa Chrysta. Na niabiosach jon byŭ dla aniołaŭ pradstaŭnikom Ducha Božaga. U getym vypadku vyraz « adzin z gałoŭnych pravadyroŭ » moža nas zakonna zdzivicʹ. Što ž, geta nie dziŭna, bo pakora, łagodnascʹ, dzialennie i luboŭ, jakija Isus prademanstruje na ziamłi, užo byłi ŭžytyja na praktycy ŭ jago niabiesnym žycci z jago viernymi aniołami. Zakony niabiosaŭ — geta tyja ž zakony, jakija jon prademanstravaŭ padčas svajgo ziamnoga słužennia. Na ziamłi jon zrabiŭ siabie sługoj svaich sług. I my daviedvajemsia, što na niabiosach jon zrabiŭ siabie roŭnym inšym aniołskim pravadyram.

13c —   i ja zastavaŭsia tam z carami Pjersii

                Takim čynam, panavannie dynastyi piersidskich caroŭ budzie praciagvacca jašče niekatory čas, pakułʹ nie nastupicʹ grečaskaje panavannie.

Dan 10:14 Cjapier ja pryjšoŭ abviascicʹ tabie, što zdarycca z tvaim narodam u apošnija dni, bo geta vidannie taksama adnosicca da tych dzion.

14a —   Da kanca svietu narod Daniiła budzie kłapacicca, jak u starym, tak i ŭ novym sajuzie, bo jago narod — geta Izraiłʹ, jaki Bog ratuje ad jegipieckaga grachu , ad grachu Adama praz Isusa Chrysta i ad grachu, ustalavanaga Rymam u chryscijanstvie, ačyščanym kryvioju Isusa.

                Meta adkryccia, jakoje anioł prynios Daniiłu, — papiaredzicʹ jago narod ab budučych tragjedyjach. Daniił užo razumieje, što toje, što jamu adkryvajucʹ, bołʹš nie tyčycca jago asabista, ale jon taksama ŭpeŭnieny, što getyja vučenni buducʹ karysnymi ŭ budučyni dla sług jago naroda, a značycʹ, i dla ŭsich tych, da kago Bog zviartajecca i vyznačaje ich praz jago.

Dan 10:15 Kałi jon kazaŭ mnie getyja słovy, ja zirnuŭ na ziamlu i maŭčaŭ.

15a —   U Džona ŭsio jašče ŭ gałavie žudasnaje vidovišča biady, i jon sprabuje zasiarodzicca na tym, što čuje, jon bołʹš nie advažvajecca padniacʹ gałavu, kab pagladziecʹ na tago, chto z im razmaŭlaje.

Dan 10:16 I vosʹ, niechta, što mieŭ padabienstva synoŭ čałaviečych, dakranuŭsia da maich vusnaŭ; i ja adkryŭ vusny maje, i zagavaryŭ, i skazaŭ tamu, chto stajaŭ pierada mnoju: Gospadzie moj, geta vidovišča napałochała mianie, i ja zniasiłiŭsia.

1a —     I vosʹ, toj, chto mieŭ vyglad synoŭ čałaviečych, dakranuŭsia da maich vusnaŭ

                U toj čas jak strašnaje bačannie było niereałʹnym, vydumanym vobrazam, stvoranym u sviadomasci Daniiła, anioł, naadvarot, z'jaŭlajecca ŭ čałaviečaj formie, identyčnaj ziamnomu čałavieku. Pa-pieršaje, jon taksama byŭ stvorany pa vobrazu Božamu, ale ŭ niabiesnym ciele, svabodnym ad ziamnych zakonaŭ. Jago niabiesnaja pryroda daje jamu dostup da abodvuch vymiarenniaŭ, majučy aktyŭnuju zdołʹnascʹ u kožnym. Jon dakranajecca da vusnaŭ Daniiła, jaki adčuvaje gety dotyk.

Dan 10:17 Jak moža sługa gaspadara majgo gavarycʹ z gaspadarom maim? Cjapier siła maja pakinuła mianie, i ŭ mianie niama dychannia.

17a —   Dla čysta ziamnoga čałavieka situacyja zusim inšaja, panujucʹ ziamnyja zakony, i strach prymusiŭ jago stracicʹ siły i dychannie.

Dan 10:18 Tady Toj, Chto mieŭ padabienstva čałavieka, znoŭ dakranuŭsia da mianie i ŭmacavaŭ mianie.

18a —   Z dapamogaj łagodnych prosʹbaŭ aniołu ŭdajecca adnavicʹ siły Daniiła, supakoiŭšy jago.

Dan 10:19 I skazaŭ jon mnie: «Nje bojsia, moj kachany, mir tabie, budzʹ advažny, budzʹ advažny». I kałi jon gavaryŭ sa mnoj, ja ŭmacavaŭsia i skazaŭ: «Njachaj gavorycʹ moj gaspadar, bo ty ŭmacavaŭ mianie».

19a —   Pasłannie miru! Identyčnaje tamu, jakoje Isus zviernie da svaich vučniaŭ! Njama ničoga lepšaga, čym geta, kab supakoicʹ napałochany duch. Słovy «mužnascʹ», «advaga» dapamagajucʹ jamu pieraviesci dychannie i adnavicʹ siły.

Dan 10:20 Jon skazaŭ mnie: «Ci viedaješ ty, čamu ja pryjšoŭ da ciabie? Cjapier ja viartajusia, kab vajavacʹ z kniaziem Pjersii; i kałi ja pajdu, vosʹ, pryjdzie kniazʹ Javana».

20a —   Cjapier ja viartajusia, kab zmagacca z pravadyrom Pjersii

                Getym kiraŭnikom Pjersii z'jaŭlajecca Kir II Vjałiki, jakoga Bog łičycʹ svaim pamazannikam; što nie pieraškadžaje jamu zmagacca z im, kab kiravacʹ svaimi rašenniami ŭ svaim kirunku.

20b — i kałi ja adydu, vosʹ, pryjdzie kniazʹ Javana

                Kałi anioł pakinie Kira II, napad grečaskaga pravadyra tago času adkryje ŭsio bołʹšuju varožascʹ pamiž piersidskim i grečaskim panavanniami.

Dan 10:21 Ale Ja abviašču tabie, što napisana ŭ knizie praŭdy; i niama mnie pamočnika supracʹ ich, akramia Michaiła, kniazia tvajgo.

21a —   Getaje adkryccio, jakoje atrymaje Daniił, nazyvajecca knigaj praŭdy. Sjonnia, u 2021 godzie, ja magu pacvierdzicʹ vykanannie ŭsiago, što ŭ joj adkryta, tamu što jago razumiennie było całkam dadziena biessmiarotnym Ducham našaga pravadyra Michaiła, dla Daniiła ŭ starym zapaviecie i dla mianie ŭ novym zapaviecie, bo Isus Chrystos prysvojvaje getaje imia, kab sudzicʹ demanaŭ, jakija ŭsio jašče aktyŭnyja da jago słaŭnaga viartannia.

 

               

 

 

 

 

Daniił 11

 

Uvaga! Njagledziačy na zmienu razdzieła, razmova pamiž aniołam i Daniiłam praciagvajecca z apošniaga vierša 10-ga razdzieła .

 

Dan 11:1 A ja, u pieršy god Daryja Midyjca, byŭ z im, kab dapamagacʹ jamu i ŭmacoŭvacʹ jago.

1a —     Stvorany Bogam dla viečnaga žyccia, anioł, jaki razmaŭlaje z Daniiłam, kaža jamu, što jon dapamagaŭ i padtrymłivaŭ Daryja, midyjskaga cara, jaki zachapiŭ Vaviłon va ŭzroscie 62 gadoŭ i jaki ŭsio jašče vaładaryŭ u Daniiła.6 Gety car lubiŭ Daniiła i svajgo Boga, ale, apynuŭšysia ŭ pastcy, jon padviergnuŭ svajo žyccio niebiaspiecy, addaŭšy jago łʹvam. Tamu mienavita jon znoŭ umiašaŭsia, kab začynicʹ paščy łʹvam i vyratavacʹ svajo žyccio. Mjenavita jon dapamog getamu caru Daryju zrazumiecʹ, što Bog Daniiła — adziny sapraŭdny Bog, stvarałʹnik usiago, što isnuje, što žyvie, i što niama inšaga, jak Jon.

Dan 11:2 Cjapier ja abviašču tabie praŭdu: vosʹ, u Pjersii buducʹ jašče try cary; čacviorty nabiare bołʹš bagaccia za ŭsich astatnich; i kałi jon stanie magutnym dziakujučy bagacciu svajmu, jon padbudzicʹ usich supracʹ carstva Javana.

2a —     Cjapier ja raskažu vam praŭdu

                Praŭda viadomaja tołʹki Sapraŭdnamu Bogu, i geta imia, jakoje Bog daje sabie ŭ svaich adnosinach sa svaimi apošnimi vybranymi ŭ Chryscie, zgodna z Adkrycciom 3:14. Praŭda — geta nie tołʹki boski zakon, jago pastanovy i zapaviedzi. Jana taksama achopłivaje ŭsio, što Bog płanuje i staranna vykonvaje ŭ svoj čas. My tołʹki adkryvajem kožny dzienʹ našaga žyccia, častku getaj viałikaj pragramy, u jakoj my pragresujem da kanca našaga žyccia i kalektyŭna, da kanca kančatkovaga zbaŭčaga prajekta, jaki dazvołicʹ vybranym atrymacʹ dostup da abiacanaj viečnasci.

2b —     Vosʹ, u Pjersii budzie jašče try cary

                Pjeršy car pasla Kira II: Kambiz II (– 528 – 521) zabiŭ svajgo syna Bardyju, jakoga greki prazvałi Smierdzisam.

                2-gi car: iłžyvy Smierdzis, čaradziej Gaŭmata, jaki ŭzurpavaŭ imia Smierdzis , kiravaŭ niadoŭga.

                3-ci car: Daryj I Pjersidski (– 521–486), syn Gistapa .

2c —     Čacviorty nazapasicʹ bołʹš bagaccia, čym usie astatnija

                4-y car: Ksierks I ( 486–465). Adrazu pasla jago budzie vaładarycʹ Artaksierks I i vyzvałicʹ usich jaŭrejskich pałonnych na siomym godzie svajgo praŭlennia, viasnoj — 458 goda, zgodna z Ezdraj 7:7-9.       

2d —     i kałi jon stanie magutnym dziakujučy bagacciu, jon padymie ŭsio supracʹ carstva Javana

                Ksierks I padaviŭ i supakoiŭ paŭstancki Jegipiet, zatym pačaŭ vajnu supracʹ Grecyi, uvarvaŭsia ŭ Atyku i razburyŭ Afiny. Ale jon byŭ razbity pry Sałaminie ŭ 480 g. da n.e. Grecyja zachavała kantrołʹ nad svajoj terytoryjaj. A piersidski car zastavaŭsia ŭ Azii, tym nie mienš zdziajsniaŭ napady, jakija demanstravałi jago žadannie zavajavacʹ Grecyju.

Dan 11:3 Ale paŭstanie magutny car i budzie vaładarycʹ z viałikaj siłaj i budzie rabicʹ pavodle svajoj vołi.

3a —     Pjeramožany na svajoj terytoryi piersidski car Ksierks I , pierasledavany, budzie zabity dvuma svaimi viałʹmožami. Jon byŭ pieramožany maładym čałaviekam, jakoga padmanłiva vysmiejvaŭ. Grecyja abrała svaim carom Alaksandra Makiedonskaga, maładoga makiedonca 20 gadoŭ (naradziŭsia ŭ 356 g., vaładaryŭ u 336 g., pamior u 323 g.). U praroctvie jon zgadvajecca jak zasnavałʹnik 3-j impieryi , pra jakuju gavorycca ŭ statui Daniiła 2, treciaj zviera ŭ Daniiła 7 i drugoj zviera ŭ Daniiła 8.

Dan 11:4 I kałi jon paŭstanie, carstva jagonaje budzie razburana i padzielena pa čatyroch viatrach niabiesnych, i jano nie budzie naležacʹ jago naščadkam i nie budzie takim, jakim było raniej, bo jano budzie razarvana i budzie dastacca inšym, akramia ich.

4a —     Tam my znachodzim dakładnaje vyznačennie viałikaga złamanaga roga grečaskaga kazła z Dan. 8:8 i tłumačennie jago vierša 22: Čatyry rogi, jakija paŭstałi zamiest getaga złamanaga roga, — geta čatyry carstvy, jakija paŭstanucʹ z getaga naroda, ale jakija nie buducʹ miecʹ takoj ža siły .

                Ja nagadvaju vam, što simvałizujucʹ « čatyry viałikija rogi ».

                1-y rog: grečaskaja dynastyja Sjeleŭkidaŭ, zasnavanaja ŭ Siryi Sjeleŭkam I Nikataram .

                2-gi rog: grečaskaja dynastyja Łagidaŭ, zasnavanaja ŭ Jegipcie Ptałamiejem I Łagosam .

                3-ci rog: grečaskaja dynastyja, zasnavanaja ŭ Trakii Łisimacham.

                4-y rog: grečaskaja dynastyja, zasnavanaja ŭ Makiedonii Kasandram

Dan 11:5 I budzie mocny car poŭdnia, i adzin z jago kniazioŭ adoleje jago i budzie panavacʹ; jago ŭłada budzie magutnaj.

5a —     Car poŭdnia stanie mocnym

                Ptałamiej I Soter Łagos — 383–285 gg., car Jegipta abo « car poŭdnia ».

5b —     Ale adzin z jago kniazioŭ budzie macniejšy za jago i budzie panavacʹ; jago panavannie budzie magutnym.

                Sjeleŭk I Nikatar — 312–281 gg., car Siryi abo « car poŭnačy ».

Dan 11:6 I staniecca praz niekałʹki gadoŭ, što jany ab’jadnajucca, i dačka paŭdniovaga cara pryjdzie da paŭnočnaga cara, kab zaklučycʹ mir, ale jana nie ŭtrymaje siły jagonaj ruki, i jon nie ŭstoicʹ, ani jagonaja ruka; i budzie vydadziena jana i tyja, chto pryvioŭ jaje, i bacʹka jaje, i toj, chto dapamagaŭ joj u tyja dni.

6a —     Praroctva prapuskaje praŭlennie Antyjocha I ( –281–261), drugoga « cara poŭnačy », jaki ŭdziełʹničaŭ u pieršaj «Siryjskaj vajnie» (-274–271) supracʹ « cara poŭdnia » Ptałamieja II Fiładełʹfa (–282–286). Zatym idzie drugaja «Siryjskaja vajna» (-260–253) , u jakoj novy « car poŭnačy » Antyjoch II Teas (–261–246) supracʹstaicʹ jegipcianam .

6b —     Praz niekałʹki gadoŭ jany zaklučacʹ sajuz, i dačka paŭdniovaga cara pryjdzie da paŭnočnaga cara, kab adnavicʹ zgodu.

                Pačynajucca sumniŭnyja pavodziny. Kab ažanicca z Bjerenikaj, Antyjoch II razvodzicca sa svajoj zakonnaj žonkaj Łaadykaj. Bacʹka supravadžaje dačku i zastajecca z joj u domie ziacia.

6c-          Ale jana nie ŭtrymaje siły jagonaj ruki, i jon nie ŭstoicʹ, ani ruka jagonaja; jana budzie vydana z tymi, chto pryvioŭ jaje, z bacʹkam jaje i z tym, chto padtrymłivaŭ jaje ŭ tyja dni.

                Ale pierad samaj smierciu Antyjoch II pazbaŭlaje spadčyny Bjeraniki. Łaadykieja pomscicʹ i zabivaje jaje razam z bacʹkam i malenʹkaj dačkoj ( ruka = dzicia). Zaŭvaga : u Adkrycci 3:16 Isus razvodzicca sa svajoj aficyjnaj žonkaj-advientystkaj, simvałična nazvanaj Łaadykiejaj; geta tym bołʹš praŭda, što Antyjoch II nazyvaje siabie «Teasam», Bogam. U Angłii karołʹ Gjenrych VIII zrobicʹ lepš, jon razviadziecca, addziałiŭšysia ad rełigijnaj ułady Ryma, stvorycʹ svaju angłikanskuju carkvu i zab'je adnu za adnoj svaich siem žonak. Zatym pačynajecca treciaja « Siryjskaja vajna» (-246-241).

Dan 11:7 I zamiest jago vyrascie gałinka z jago karanioŭ, i pryjdzie da vojska, i ŭvojdzie ŭ krepasci cara poŭnačy, i budzie kiravacʹ imi, jak jamu zaŭgodna, i pieramoža.

7a —     Parastak z jago karanioŭ vyrascie na jago miescy

                Ptałamiej III Eŭjergjet -246-222 brat Bjeraniki.

7b —     jon pryjdzie da vojska, jon uvojdzie ŭ krepasci cara poŭnačy

                Sjeleŭk 2 Kałinik -246-226

7c —     jon rasparadzicca getym, jak jamu zaŭgodna, i zrobicʹ siabie magutnym

                Panavannie naležycʹ paŭdniovamu caru. Getaje jegipieckaje panavannie vygadnaje dla gabrejaŭ, u adrozniennie ad sieleŭkidskich grekaŭ. Treba adrazu zrazumiecʹ, što pamiž dvuma supracʹległymi ŭładarami lažycʹ terytoryja Izraila, jakuju dva varagujučyja łagjery pavinny pierasiekčy ŭ svaich nastuplenniach abo adstuplenniach.

Dan 11:8 I vozʹmie jon ichnich bagoŭ i ichnich łitych idałaŭ, i ichnija kaštoŭnyja rečy, srebnyja i załatyja, i zaniasie ich u Jegipiet; i prabudzie jon niekałʹki gadoŭ daloka ad paŭnočnaga cara.

8a —     U znak pryznannia jegipcianie dadaducʹ da jago imia, Ptałamiej 3, imia «Eviergjetes» abo dabradzieja.

Dan 11:9 I pojdzie jon suprocʹ carstva paŭdniovaga cara i vierniecca ŭ svaju ziamlu.

9a —     Adkaz Sjeleŭka II pravałʹvajecca da pačatku 4-j « Siryjskaj vajny» (-219-217), u jakoj Antyjoch 3 supracʹstaicʹ Ptałamieju 4 Fiłapataru.

Dan 11:10 Jago syny vyjducʹ i zbiarucʹ viałikuju kołʹkascʹ vojska; adzin z ich vyjdzie i razłijecca, jak patok, i razłijecca, i vierniecca; i jany abviaducʹ vajnu supracʹ krepasci paŭdniovaga cara.

10a —   Antyjoch 3 Mjegas (-223-187) supracʹ Ptałamieja 4 Fiłapatara (-222-205). Dadadzienyja mianuški sviedčacʹ pra stan vysmiejvannia łagidaŭ, bo Fiłapator pa-grečasku aznačaje luboŭ da bacʹki; bacʹka, jakoga zabiŭ Ptałamiej... Znoŭ ataki Sjeleŭkidaŭ cierpiacʹ niaŭdaču. Daminavannie zastaniecca za łagjeram łagidaŭ.

Dan 11:11 Car poŭdnia razgnievajecca i vyjdzie, i budzie zmagacca z carom paŭnočnym, i padymie viałikuju vojska, i vojski cara paŭnočnaga buducʹ addadzieny ŭ jago ruki.

11a —   Geta gorkaje paražennie Sjeleŭkidaŭ — dobraja padzieja dla gabrejaŭ, jakija addajucʹ pieravagu jegipcianam, bo tyja dobra da ich staviacca.

Dan 11:12 Gety natoŭp budzie ganarłivy, i serca cara ŭzvysicca; jon skinie tysiačy, ale nie pieramoža.

12a —   Situacyja zmienicca z 5-j « Siryjskaj vajnoj» (-202-200), u jakoj Antyjoch III supracʹstanie Ptałamieju V Epifanu (-205-181).

Dan 11:13 Bo paŭnočny car vierniecca i zbiare mnostva, bołʹšaje za papiaredniaje, i praz niejki čas, navat praz niekałʹki gadoŭ, pryjdzie z viałikim vojskam i viałikaj majomasciu.

13a —   Na žałʹ dla gabrejaŭ, greki-Sjeleŭkidy viarnułisia na svaju terytoryju, kab napasci na Jegipiet.

Dan 11:14 U toj čas mnogija paŭstanucʹ supracʹ cara poŭdnia, i siarod tvajgo naroda paŭstanucʹ gvałtoŭnyja ludzi, kab spraŭdzicca vidannie, i jany zaginucʹ.

14a —   Novy car jegipieckaga poŭdnia, Ptałamiej V Epifan, abo Słaŭny (-205-181), piacigadovaga ŭzrostu, apynuŭsia ŭ ciažkaj situacyi z-za napadu Antyjocha III, jakoga padtrymłivałi praciŭniki. Ale gabrei padtrymłivajucʹ jegipieckaga cara, zmagajučysia z Sjeleŭkidami. Jany, nie tołʹki pieramagłi i zabiłi, ale i zrabiłi siryjskich grekaŭ-Sjeleŭkidaŭ smiarotnymi voragami na ŭsio žyccio.

Jaŭrejskaje paŭstannie, pra jakoje gavorycca ŭ getym vieršy, apraŭdvajecca tym, što gabrei addajucʹ pieravagu jegipieckamu łagjeru; tamu jany varoža nastrojeny da łagjera Sjeleŭkidaŭ, jaki adnaŭlaje kantrołʹ nad situacyjaj. Ale chiba Bog nie papiaredžvaŭ svoj narod ab sajuzach z jegipcianami? «Jegipiet, getaja tryscina, jakaja prakołvaje ruku tago, chto na jaje abapirajecca», — gavorycca ŭ Is. 36:6: « Vosʹ, Ty pakłaŭ jaje ŭ Jegipcie, Ty zrabiŭ getuju nadłamanuju tryscinu aporaj, jakaja prakołvaje i prakołvaje ruku kožnaga, chto na jaje abapirajecca. Geta faraon, car Jegipiecki, dla ŭsich, chto spadziajecca na Jago ». Zdajecca, getaje papiaredžannie było praignaravana gabrejskim narodam, i ich adnosiny z Bogam najgoršyja; pakarannie nabłižajecca i nanosicʹ škodu. Antyjoch 3 prymušaje ich doraga płacicʹ za svaju varožascʹ.

Zaŭvaga : getaje jaŭrejskaje paŭstannie maje na mecie « vykanacʹ bačannie » ŭ tym sensie, što jano rychtuje i ŭmacoŭvaje nianaviscʹ siryjcaŭ da jaŭrejskaga naroda. Takim čynam, viałikaja biada, abvieščanaja ŭ Dan. 10:1, pryjdzie, kab parazicʹ ich.

Dan 11:15 Pryjdzie car poŭnačy i nasyple vały i vozʹmie ŭmacavanyja garady; paŭdniovyja vojski i vybranyja ludzi cara nie vystajacʹ i nie buducʹ dastatkova mocnyja, kab vystajacʹ.

15a —   Daminavannie kančatkova zmianiła bok, jano znachodzicca ŭ łagjery Sjeleŭkidaŭ. Nasupracʹ jago jegipieckamu caru ŭsiago piacʹ gadoŭ.

Dan 11:16 Chto b ni vystupiŭ supracʹ jago, toj budzie rabicʹ toje, što jon choča, i nichto nie ŭstoicʹ pierad im; jon budzie žycʹ u dobraj ziamłi, zniščajučy ŭsio, što trapicʹ pad ruku jagonuju.

16a —   Antyjoch III usio jašče nie zdoleŭ zavajavacʹ Jegipiet, i jago praga zavajoŭ vykłikała ŭ jago razdražniennie, gabrejski narod staŭ jago kazłom adpuščennia. Jon vyłivaje łiški svajgo gnievu na pakutnicki gabrejski narod, jaki nazyvajecca vyrazam « najprygažejšaja z krain », jak u Dan. 8:9.

Dan 11:17 I jon pastavicʹ sabie za metu pryjsci z usim vojskam svajgo carstva i zaklučycʹ mir z paŭdniovym carom, i dacʹ jamu svaju dačku za žonku, kab zagubicʹ jago; ale geta nie zbudziecca, i geta nie pryniasie jamu pospiechu.

17a —   Pakołʹki vajna nie akazałasia niaŭdałaj, Antyjoch III sprabuje zaklučycʹ sajuz z łagjeram Łagidaŭ. Getaja zmiena strategii maje svaju pryčynu: Rym staŭ abaroncam Jegipta. Tamu jon sprabuje ŭregulavacʹ roznagałossi, vydaŭšy svaju dačku Kleapatru, pieršuju z imiem, zamuž za Ptałamieja V. Šlub adbyvajecca, ale para choča zachavacʹ svaju niezaležnascʹ ad łagjera Sjeleŭkidaŭ. Płan Antyjocha III pa zachopie Jegipta znoŭ pravałiŭsia.     

Dan 11:18 Jon pavierniecca na astravy i vozʹmie mnogija z ich; ale kiraŭnik adbiare ŭ jago ganʹbu, jakuju jon chacieŭ naviesci na jago, i viernie jaje na jago.

18a —   Jon zavajuje ziemłi ŭ Azii, ale ŭ rešcie rešt sustrenie na svaim šlachu rymskaje vojska, jakoje tut, jak u Dan. 9:26, paznačana terminam « pravadyr »; geta tamu, što Rym usio jašče zastajecca respubłikaj, jakaja pasyłaje svaje vojski ŭ apieracyi pa ŭcišenni pad kiraŭnictvam legataŭ, jakija pradstaŭlajucʹ uładu sienataraŭ i naroda, plebsu. Pjerachod da impierskaga režymu nie zmienicʹ gety typ vajennaj arganizacyi. Getaga pravadyra kłičucʹ Łucyj Scypijon, jakoga nazyvajucʹ Afrykanskim. Car Antyjoch ryzyknuŭ sutyknucca z im, i jon paciarpieŭ parazu ŭ bitvie pry Magniezii ŭ 189 godzie i byŭ asudžany vypłacicʹ Rymu ŭ jakasci kampiensacyi za vajnu viełizarny doŭg u 15 000 talentaŭ. Akramia tago, jago małodšy syn, budučy Antyjoch (4 Epifan), ganiciełʹ gabrejaŭ, jaki ŭ vieršy 31 zdziejsnicʹ « biadu », pradkazanuju ŭ Dan. 10:1, byŭ uziaty ŭ zakładniki rymlanami.

Dan 11:19 Tady jon pojdzie ŭ cviardyni svajoj ziamłi, i spatykniecca, i ŭpadzie, i jago nie znojducʹ.

19a —   Mary pra zavajovu zakančvajucca sa smierciu cara, jakoga zmianiŭ jago starejšy syn Sjeleŭk IV (-187-175).

Dan 11:20 I toj, chto zojmie jago miesca, pastavicʹ pabornika ŭ najlepšuju častku carstva; ale praz niekałʹki dzion jon budzie złamany ni gnievam, ni vajnoj.

20a —   Kab vypłacicʹ doŭg rymlanam, car pasłaŭ svajgo ministra Gjełijadora ŭ Ijerusałim, kab zachapicʹ skarby chrama, ale, paciarpieŭšy ad žudasnaga vidovišča ŭ chramie, jon u žachu admoviŭsia ad getaga prajekta. Getym pazykałʹnikam byŭ Gjełijador, jaki potym zagadaŭ zabicʹ Sjeleŭka IV, jaki daručyŭ jamu misiju ŭ Ijerusałim. Namier varty dziejannia, i Bog zrabiŭ getaje apaganʹvannie svajgo sviatoga chrama płataj za smiercʹ svajgo pasviaciciela, jaki, budučy zabitym, nie pamior ni ad gnievu, ni ad vajny .

 

Antyjoch 4 — čałaviek, namalavany ŭ bačanni viałikaj biady

 

Dan 11:21 Pagardžany čałaviek zojmie svajo miesca i nie budzie apranuty ŭ carskuju słavu; jon z'javicca ŭ miry i atrymaje carstva z dapamogaj intryg.

21a —   Geta Antyjoch, małodšy z synoŭ Antyjocha III. Pałonny i zakładnik rymlan, možna ŭjavicʹ, jak geta paŭpłyvała na jago charaktar. Staŭšy carom, jon pavinien byŭ adpomscicʹ za žyccio. Bołʹš za toje, jago znachodžannie ŭ rymlan dazvołiła jamu dasiagnucʹ peŭnaga parazumiennia z imi. Jago prychod na siryjski tron gruntujecca na intrygach, bo inšy syn, starejšy za jago, Dzimitryj. Bačačy, što Dzimitryj zaklučaje damovu z Pjersiejem, carom Makiedonii, voragam rymlan, apošnija addajucʹ pieravagu i pasadžajucʹ na tron Antyjocha, svajgo siabra.

Dan 11:22 Paŭłot, jaki rynie, jak patok, budzie patopleny pierad Im i budzie zniščany, i pravadyr zapavietu.

22a —   Vojski, jakija buducʹ raspaŭsiudžvacca, jak patok, buducʹ patopleny pierad im i zniščany

Varožascʹ adnaviłasia z 6-j « Siryjskaj vajnoj» (-170-168) .

Na gety raz rymlanie dazvołiłi Antyjochu IV adnavicʹ vajnu svajgo bacʹki supracʹ łagjera łagidaŭ u Jegipcie. Jana nikołi bołʹš nie zasługoŭvała svajgo simvała grachu, što praŭda ŭ grečaskaj movie ŭ dadzienym kantekscie. Chutčej, acenʹvajcie fakty, jak geta rabiŭ Bog u toj čas. U łagjery łagidaŭ Ptałamiej VI byŭ kryvasmiesna ažanieny sa svajoj siastroj Kleapatraj II. Ich małodšy brat Ptałamiej VIII, viadomy jak Fiskon, zviazany z imi. Tady my možam zrazumiecʹ, čamu Bog dazvalaje Antyjochu razgramicʹ ich vojska.

22b — a taksama łidar ałʹjansu.

Mjeniełaj, pamagaty Sjeleŭkidaŭ, pragnie pasady zakonnaga pieršasviatara Onii, zagadvaje zabicʹ jago Andronikam i zajmaje jago miesca. Ci geta ŭsio jašče Izraiłʹ Božy? U getaj dramie Bog pačynaje ŭspaminacʹ dziejanni, jakija Rym budzie zdziajsniacʹ na praciagu stagoddziaŭ. Sapraŭdy, impierski Rym zab'je Mjesiju, a papski Rym pragnie i adbiare ŭ jago viečnaje sviatarstva, getak ža, jak Mjeniełaj zabiŭ Oniju, kab zamianicʹ jago.

Dan 11:23 A pasla tago, jak da jago dałučacca, jon budzie chitra pavodzicʹ siabie i, vyjšaŭšy, pieramoža niamnogich.

23a —   Antyjoch zaklučaje sajuzy z usimi, gatovy razarvacʹ ich, kałi geta ŭ jago intaresach. Gety piersanaž sam pa sabie z'jaŭlajecca vobrazam gistoryi karaloŭ Francyi i Jeŭropy: sajuzy, jakija zaklučałisia, sajuzy, jakija razryvałisia, i kryvavyja vojny, jakija pieramiažoŭvałisia z karotkimi pieryjadami miru.

                Ale gety vierš taksama praciagvajecca, u padvojnym čytanni, kab dacʹ nam robatapadobny partret papskaga režymu, jaki pierasledavaŭ sviatych na praciagu 120 gadoŭ. Bo grečaski car i papizm viełʹmi padobnyja: padman i chitrascʹ u abodvuch vypadkach.

Dan 11:24 I jon uvojdzie ŭ mir u ŭradłivyja miasciny krainy i budzie rabicʹ toje, čago nie rabiłi jago bacʹki i bacʹki jago bacʹkoŭ: jon budzie działicʹ zdabyču, zdabyču i bagaccie i budzie chitravacʹ supracʹ krepasciaŭ na peŭny čas.

24a —   Vjełizarny doŭg pierad rymlanami pavinien bycʹ vypłačany. Z getaj metaj Antyjoch IV abkładaje padatkami svaje pravincyi, a značycʹ, i gabrejski narod, jakim jon kiruje. Jon biare tam, dzie nie siejaŭ, i pazbaŭlaje bagaccia paniavolenyja narody, jakija trapiłi pad jago ŭładu. Jon nie admoviŭsia ad svajoj mety zavajavacʹ Jegipiet usimi praŭdami i niapraŭdami. A kab jago ŭšanavałi jago sałdaty i zaručyłi ich padtrymkaj, jon dziełicca zdabyčaj sa svaimi vojskami i ščodra šanuje svaich grečaskich bažastvoŭ, gałoŭnym z jakich z'jaŭlajecca Zjeŭs Ałimpijski, bog bagoŭ u grečaskaj mifałogii.

                U padvojnym čytanni rymski papski režym budzie dziejničacʹ getak ža. Pakołʹki jon słaby pa svajoj pryrodzie, jon pavinien spakušacʹ i ŭzbagačacʹ viałikich karaleŭstvaŭ, kab bycʹ pryznanym i padtrymanym imi i ich uzbrojenymi siłami.

Dan 11:25 I jon budzie mocny i advažny z viałikim vojskam supracʹ cara poŭdnia; i car poŭdnia pojdzie na vajnu z viałikim i viełʹmi mocnym vojskam; ale jon nie ŭstoicʹ, bo jany zadumajucʹ supracʹ jago łichija padstupstvy.

25a        — U 170 godzie Antyjoch IV zachapiŭ Pjełuzij i avałodaŭ usim Jegiptam, akramia jago stałicy Aleksandryi.

Dan 11:26 Tyja, što jaducʹ z jago stała, zagubiacʹ jago; vojska jagonaje rassiejecca, jak patok, i šmat zabitych upadzie.

26a —   Ptałamiej VI pačaŭ pieramovy sa svaim dziadzʹkam Antyjocham IV. Jon dałučyŭsia da łagjera Sjeleŭkidaŭ. Ale, nie ŭchvalajučy geta z boku jegipcian, jon byŭ zamienieny ŭ Aleksandryi svaim bratam Ptałamiejem VIII, jakoga zdradziła siam'ja, jakaja jeła ježu z jago stała . Vajna praciagvałasia, i zaginuła šmat ludziej .

Dan 11:27 Dva cary buducʹ šukacʹ łicha ŭ svaich sercach i buducʹ siadziecʹ za adnym stałom i kazacʹ chłusniu, ale geta nie dapamoža, bo kaniec pryjdzie ŭ pryznačany čas.

27a —   Intrygi Antyjocha IV znoŭ cierpiacʹ niaŭdaču. Jago adnosiny z plamiennikam Ptałamiejem VI, jaki da jago dałučyŭsia, zasnavanyja na padmanie.

27b — Ale geta nie atrymajecca, bo kaniec nie pryjdzie da pryznačanaga času.

jaki kaniec gavorycca ŭ getym vieršy? Faktyčna, jon namiakaje na niekałʹki kancoŭ , pieršy z jakich — kaniec vajny pamiž Antyjocham III i jago jegipieckimi plamiennikami i plamiennicaj. Gety kaniec błizki. Inšyja kancy buducʹ tyčycca praciagłasci 1260 gadoŭ papskaga praŭlennia, apisanych u knizie Daniiła 12:6 i 7, i času zakančennia 40-ga vierša biagučaj głavy, kałi adbudziecca vykanannie Treciaj susvietnaj vajny, jakaja padrychtuje glebu dla apošniaj viałikaj susvietnaj katastrofy .

Ale ŭ getym vieršy gety vyraz nie maje pramoj suviazi z « časam kanca », zgadanym u vieršy 40, jak my daviedajemsia i pakažam. Struktura getaj głavy vygladaje razumna padmanłivaj.

Dan 11:28 Jon vierniecca ŭ svaju ziamlu z viałikim bagacciem i budzie varoža stavicca da sviatoga zapavietu ŭ svaim sercy i budzie dziejničacʹ nasupierak jamu, i vierniecca ŭ svaju ziamlu.

28a —   Jon vierniecca ŭ svaju krainu z viałikim bagacciem

                Nagružany bagacciami, zachoplenymi ŭ jegipcian, Antyjoch IV viartajecca ŭ Antyjochiju, pakinuŭšy Ptałamieja VI, jakoga jon pastaviŭ carom nad pałovaj zavajavanaga Jegipta. Ale getaja častkovaja pieramoga razdražniaje niezadavolenaga cara.

28b — Rasčaravannie cara robicʹ gabrejaŭ ab'jektam jago gnievu. Tamu, prachodziačy praz ich damy, jon vyłʹje na ich častku getaga gnievu, ale nie supakoicca.            

Dan 11:29 U vyznačany čas jon znoŭ pojdzie na poŭdzienʹ, ale getym apošnim razam nie budzie tak, jak raniej.

29a —   My ŭstupajem u god viałikaj biady.

                U 168 g. da n.e. Antyjoch daviedaŭsia, što jago plamienniki znoŭ pamiryłisia supracʹ jago, Ptałamiej VI zaklučyŭ mir sa svaim bratam Ptałamiejem VIII. Zavajavanyja jegipieckija ziemłi viarnułisia ŭ jegipiecki łagjer. Tamu jon znoŭ adpraviŭsia ŭ pachod supracʹ svaich plamiennikaŭ, poŭny rašučasci złamacʹ luby supraciŭ, ale...

Dan 11:30 Karabłi z Kitym pryjducʹ supracʹ jago; jon zniasiłicca i pavierniecca nazad; tady, u gnievie svaim supracʹ sviatoga zapavietu, jon nie budzie biazdziejny; kałi vierniecca, jon pagladzicʹ na tych, chto pakinuŭ sviaty zapaviet.

30a —   Supracʹ jago pojducʹ karabłi z Kitym.

                Takim čynam, Duch adnosicca da rymskaga fłotu, jaki bazuvaŭsia na sučasnym vostravie Kipr. Adtułʹ jany kantralavałi narody Mižziemnaga mora i prybiarežnyja narody Azii. Pasla svajgo bacʹki Antyjoch III sutyknuŭsia z rymskim vieta. Jon zviedaŭ prynižennie, jakoje raz'jušyła jago. Rymski legat Papiłij Łjenat namalavaŭ krug na ziamłi vakoł jago nog i zagadaŭ jamu sysci tołʹki z rašenniem zmagacca z Rymam abo padparadkavacca jamu. Antyjoch, były zakładnik, zasvoiŭ urok, jaki atrymaŭ jago bacʹka, i byŭ vymušany admovicca ad zavajavannia Jegipta, jaki byŭ całkam pieradadzieny pad rymskuju abaronu. U getym kantekscie vybuchovaga gnievu jon daviedaŭsia, što, łičačy jago miortvym, gabrei radujucca i sviatkujucʹ. Jany daviedajucca pra žudasnuju canu jago žyccia, što jon usio jašče žyvy.

Dan 11:31 I pa jago zagadu pryjducʹ vojski, i jany apaganiacʹ sviatyniu, krepascʹ, i spyniacʹ pastajannaje cełaspalennie , i pastaviacʹ agidu spustašennia.

31a —   Gety vierš pacviardžaje fakty, apisanyja ŭ apakryfičnym apisanni 1 Mak. 1:43-44-45: Tady car Antyjoch napisaŭ usim svaim carstvam, kab usie jany stałi adnym narodam, i kab kožny admoviŭsia ad svajgo ŭłasnaga zakona. Usie narody pagadziłisia z getym zagadam cara Antyjocha, i mnogija ŭ Izraiłi pagadziłisia na getaje rabstva, prynosiłi achviary idałam i parušałi (apaganiłi) subotu. U getym apisanni my znachodzim vyprabavanni, jakija pieražyłi Daniił i jago try spadarožniki ŭ Vaviłonie. I Bog pradstaŭlaje nam u 1 Mak. apisannie tago, što budzie apošnim viałikim biedstvam, z jakim nam, žyvym u Chryscie, daviadziecca sutyknucca niepasredna pierad słaŭnym viartanniem Isusa Chrysta. Pamiž našym časam i časam makaviejaŭ-gabrejaŭ adbyłosia jašče adno viałikaje biedstva, jakoje pryviało da smierci sviatych Isusa Chrysta na 120 gadoŭ.

31b — Jany apaganiacʹ sviatyniu, krepascʹ, spyniacʹ pastajannyja achviary i ŭstalujucʹ agidu spustašennia (ci spustašennia).

                Getyja dziejanni buducʹ pacvierdžany ŭ getym gistaryčnym sviedčanni, zapisanym gabrejskim i rymskim gistorykam Iosifam Fłavijem. Važnascʹ getaga pytannia apraŭdvaje jago, tamu davajcie razgledzim geta sviedčannie, u jakim my znachodzim padrabiaznasci, identyčnyja niadziełʹnamu zakonu apošnich dzion, abvieščanamu ŭniviersałʹnym režymam, stvoranym tymi, chto vyžyŭ u Treciaj susvietnaj vajnie.

Vosʹ ranniaja viersija 1 Mak. 1:41-64:

1 Mac 1:41 Tady car zagadaŭ usim u jago carstvie stacʹ adnym narodam ,

1 Mac 1:42 usie musiłi admovicca ad svaich zvyčajaŭ. Usie jazyčniki padparadkavałisia zagadam cara.

1 Ma 1:43 i navat u Izraiłi mnogija ludzi pryniałi jago pakłaniennie: jany prynosiłi achviary idałam i apaganʹvałi subotu.

1 Mac 1:44 Car pasłaŭ pasłoŭ u Jerusałim i ŭ garady Judei z zagadam, kab adgetułʹ jany prytrymłivałisia zvyčajaŭ, jakija byłi čužymi dla getaj ziamłi,

1 Ma 1:45 kab spynicʹ cełaspalenni ŭ chramie, achviary i vyłivanʹni. Jany pavinny byłi apaganʹvacʹ suboty i sviaty,

1 Mac 1:46 apaganʹvajucʹ sviatyniu i ŭsio sviatoje,

1 Ma 1:47 budavacʹ achviarniki, miescy pakłaniennia i kapiščy dla idałaŭ, prynosicʹ u achviaru sviniej i niačystych žyvioł.

1 Mac 1:48 Jany pavinny byłi pakidacʹ svaich synoŭ nieabrezanymi i tym samym rabicʹ siabie agidnymi ŭsialakaj niačystasciu i ganʹbaj.

1 Mac 1:49 Adnym słovam, jany pavinny byłi zabycʹ Zakon i zaniadbacʹ usie jago abaviazki:

1 Mac 1:50 Toj, chto nie pasłuchajecca zagadu cara, pavinien bycʹ pakarany smierciu.

1 Mac 1:51 Vosʹ słovy carskich łistoŭ da ŭsiago svajgo carstva: jon pastaviŭ nagladčykaŭ nad usim narodam i zagadaŭ usim garadam Judei prynosicʹ achviary.

1 Mac 1:52 I mnogija z ludziej pasłuchałisia, usie, chto adstupiŭsia ad zakona, i čyniłi zło ŭ ziamłi,

1 Ma 1:53 prymušajučy Izraiłʹ šukacʹ prytułku.

1 Ma 1:54 Na piatnaccaty dzienʹ miesiaca Kisleva, u 145 godzie, car pastaviŭ agidu spustašennia na achviarniku cełaspalennia, i jany pastaviłi achviarniki ŭ garadach vakoł Judei.

1 Mac 1:55 I pałiłi kadziła kala dzviarej damoŭ i na vułicach,

1 Mac 1:56 I, znajšoŭšy knigi Zakonu, jany parvałi ich i kinułi ŭ agonʹ,

1 Ma 1:57 I kałi ŭ kago-niebudzʹ znachodziłasia kniga zapavietu, ałʹbo kałi chtosʹci vykonvaŭ zakon Božy, toj pavinien byŭ bycʹ pakarany smierciu pavodle carskaga ŭkaza.

1 Mac 1:58 Jany karałi izraiłʹcian, jakich miesiac za miesiacam łaviłi na złačynstvach u ich garadach,

1 Mac 1:59 i ŭ dvaccacʹ piaty dzienʹ kožnaga miesiaca jany prynosiłi achviary na achviarniku, jaki byŭ pastaŭleny zamiest achviarnika cełaspalenniaŭ.

1 Mac 1:60 Pavodle getaga zakona karałi smierciu žančyn, u jakich abrazałi dziaciej,

1Mk 1:61 z niemaŭlatami, jakija visiełi ŭ ich na šyi; ich svajakoŭ i tych, chto rabiŭ abrazanʹnie, taksama pakarałi smierciu.

1 Mac 1:62 Njagledziačy na ŭsio geta, mnogija ŭ Izraiłi zastavałisia viernymi i byłi dastatkova advažnymi, kab nie jesci niačystuju ježu.

1 Mac 1:63 Jany vyrašyłi pamierci, kab nie apaganʹvacʹ siabie stravami, jakija supiarečacʹ sviatomu zapavietu, i tamu jany byłi pakaranyja smierciu.

1 Mac 1:64 Geta było viałikaje vyprabavannie dla Izraila.

                U getaj gistoryi zvierniem uvagu na vieršy z 45 pa 47, jakija pacviardžajucʹ spyniennie achviaravanniaŭ viečnaga zastupnictva , i vierš 54, jaki sviedčycʹ pra apaganʹvannie sviatyni: Car ustalavaŭ agidu spustašennia na achviarniku cełaspalennia.

U pačatku getych bied lažycʹ adstupnictva Izraila : 1 Macvieja 1:11  Mjenavita ŭ toj čas u Izraiłi ŭznikła pakalennie adstupnikaŭ, jakija padtrymałi mnogich ludziej: «Davajcie zaklučym sajuz z navakołʹnymi narodami, — kazałi jany, — bo z tago času, jak my addziałiłisia ad ich, nas napatkała šmat niaščasciaŭ ». Getyja niaščasci ŭžo byłi vynikam ich niaviernasci Bogu, i jany zbirałisia nakłikacʹ na siabie jašče bołʹš niaščasciaŭ svaim buntarskim staŭlenniem.

                U getaj kryvavaj tragjedyi grečaskaje panavannie dobra apraŭdała svoj usiudyisny simvał grachu ŭ bronzavaj statui z Daniiła 2 — leaparda . plamistaja z Dan.7; i smiardziučaja kaza z Dan.8. Ale varta adznačycʹ jašče adnu detałʹ. Misijanier-karnik, pasłany Antyjocham 4 u Ijerusałim u 168 godzie, zaviecca Apałonij, i geta grečaskaje imia, jakoje pa-francuzsku aznačaje «Zniščałʹnik», budzie vybrana Ducham, kab asudzicʹ u Ap. 9:11 razburałʹnaje vykarystannie Sviatoj Bibłii fałʹšyvym pratestanckim chryscijanstvam apošnich dzion; geta značycʹ tych, chto arganizuje kančatkovuju viałikuju katastrofu . Apałonij pryjšoŭ u Ijerusałim z 22 000 sałdat i ŭ subotu , padčas vidoviščnaga pubłičnaga pakazu zbroi, jon zagadaŭ zabicʹ usich gabrejskich gledačoŭ. Jany apaganiłi subotu getym biazbožnym intaresam, i Bog zagadaŭ ich zabicʹ. I jago gnieŭ nie scichaje, tamu što za getym kryvavym faktam zagadana ełinizacyja gabrejaŭ. Afinski Gjeroncij, carski delegat, naviazaŭ usiamu narodu ełinizacyju kułʹtu i marałi ŭ Ijerusałimie , jak i ŭ Samaryi . Ijerusałimski chram byŭ prysviečany Zjeŭsu Ałimpijskamu , a chram na gary Garyzim — gascinnamu Zjeŭsu. Takim čynam, my bačym, jak Bog adkłikaŭ svaju abaronu ad svajgo ŭłasnaga chrama, ad Ijerusałima i ad usiago naroda. Sviaty gorad pierapaŭniajecca aburenniami, kožnaje z jakich bołʹš agidnaje za papiaredniaje. Ale tołʹki vola Božaja dziejničała, nastołʹki viałikaja była marałʹnaja i rełigijnaja rassłablenascʹ pasla papiaredžannia ab vysyłcy ŭ Vaviłon.

Dan 11:32 Jon budzie spakušacʹ tych, chto supraciŭlajecca zapavietu, łisłivasciu. Ale narod, jaki viedaje svajgo Boga, budzie dziejničacʹ cviorda,

32a —   Jon budzie spakušacʹ zdradnikaŭ sajuza łisłivasciu

                Getaje ŭdakładniennie pacviardžaje, što boskaje pakarannie było zasłužanym i apraŭdanym. U sviatych miescach apaganʹvannie stała normaj.

32b — Ale tyja z ludziej, jakija viedajucʹ svajgo Boga, buducʹ dziejničacʹ cviorda,

                U getaj tragjedyi ščyryja i godnyja vierniki vyznačyłisia svajoj viernasciu i addałi pieravagu pamierci mučanickaj smierciu, čym admovicca ad šanavannia Boga-Tvorcy i Jago sviatych zakonaŭ.

                Znoŭ ža, u drugim čytanni gety kryvavy dosvied 1090 reałʹnych dzion nagadvaje ŭmovy papskaga panavannia praciagłasciu 1260 dzion-gadoŭ, praroctva jakich pasladoŭna apisvałasia ŭ roznych formach u Dan. 7:25, 12:7 i Adkr. 12:6-14; 11:2-3; 13:5.

 

Azirajučysia na sučasnyja padziei ŭ kantekscie staražytnasci

Kab zrazumiecʹ, što adbyvajecca, ja vykarystaju vobraz apieratara, jaki zdymaje scenu, za jakoj jon uvažłiva sačyŭ. U gety momant jon addalajecca, nabirajučy vyšyniu, i pole zroku stanovicca ŭsio bołʹš šyrokim. Takim čynam, kałi prymianicʹ jago da rełigijnaj gistoryi, pozirk Ducha achopłivaje ŭsiu rełigijnuju gistoryju chryscijanstva, ad jago pieršych pačatkaŭ, gadzin pakut, času mučanikaŭ, da jago słaŭnaga kanca, adznačanaga viartanniem čakanaga Zbaŭcy.

Dan 11:33 I tyja, chto mudry siarod ich, nastaviacʹ mnogich, ale niekatoryja zaginucʹ na čas ad mieča i połymia, ad pałonu i ad rabavannia.

33a —   i najmudrejšyja z ich navučacʹ natoŭp

                Apostały Isusa Chrysta, a taksama Pavieł z Tarsa, jakomu my abaviazany 14 pasłanniami Novaga Zapavietu. Geta novaje rełigijnaje navučannie maje nazvu: «Jevangjełle», geta značycʹ Dobraja Vjestka pra zbaŭlennie, prapanavanaja Božaj łaskaj vybranym. Takim čynam, Duch viadzie nas napierad u časie, i novaj metaj dasledavannia stanovicca chryscijanskaja viera.

33b — Joscʹ tyja, chto na niejki čas zaginie ad mieča i połymia, ad pałonu i ad rabavannia.

                Na niejki čas, kaža Duch praz anioła, i gety čas budzie 1260 doŭgich prarockich gadoŭ, ale pry niekatorych rymskich impieratarach Kałigule, Njeronie, Damicyjanie i Dyjakletyjanie bycʹ chryscijaninam aznačała smiercʹ pakutnikam. U Adkrycci 13:10 Duch uspaminaje časy rymskich papskich paboraŭ, kažučy: Chto viadzie ŭ pałon, toj u pałon pojdzie; chto zab'je miačom, toj pavinien bycʹ zabity miačom. U getym ciarpłivascʹ i viera sviatych .

Dan 11:34 I kałi jany ŭpaducʹ, im budzie krychu padtrymana, i mnogija dałučacca da ich u kryvadušnasci.

34a-       Mjenavita ŭ gety čas žorstkaga panavannia papstva z'javiłisia kryvadušniki getaga vierša jak pamagatyja. Ich identyfikacyja zasnavana na pagardzie da kaštoŭnasciej i zapaviedziaŭ, jakim vučyŭ Isus Chrystos, i ŭ dadzienym vypadku dla getaj metavaj epochi - zabarony zabivacʹ miačom. Znoŭ azirajučysia na gistoryju, možna zrazumiecʹ, što šyroki pratestancki ruch z XV stagoddzia da našaga času byŭ asudžany kryvadušnym praviednym Suddzioj Isusam Chrystom. Tamu ich poŭnaje admaŭlennie ad 1843 goda budzie lagčej zrazumiecʹ i pryniacʹ.

Dan 11:35 I niekatoryja z mudrych adpaducʹ, kab ačyscicca, vyciercisia i stacʹ biełymi da času kanca, bo jon jašče pryjdzie ŭ pryznačany čas.

35a —   Njekatoryja z mudracoŭ upaducʹ, kab jany magłi ačyscicca, stacʹ čystymi i adbielenymi da kanca času.

                Mjarkujučy pa getym scviardženni, etałonam chryscijanskaga žyccia z'jaŭlajecca vyprabavannie i adbor , zdołʹnascʹ tryvacʹ i znosicʹ pierasled da kanca svietu. Takim čynam, sučasny čałaviek, pryzvyčajeny da miru i ciarpimasci, bołʹš ničoga nie razumieje. Jon nie paznaje svajgo žyccia ŭ getych pasłanniach. Vosʹ čamu tłumačenni pa getaj temie buducʹ dadzieny ŭ Adkrycci 7 i 9:5-10. Doŭgi pieryjad rełigijnaga miru ŭ 150 reałʹnych gadoŭ, geta značycʹ «piacʹ praročych miesiacaŭ», byŭ zapragramavany Bogam, ale z 1995 goda gety pieryjad skončyŭsia, i znoŭ pačałisia rełigijnyja vojny. Isłam zabivaje ŭ Francyi i ŭ inšych miescach svietu; i jago dziejannie asudžana ŭzmacniacca, pakułʹ nie padpałicʹ uviesʹ sviet.

35b — tamu što jano prybudzie tołʹki ŭ pryznačany čas

                Geta budzie kaniec svietu, i anioł kaža nam, što nijakija prykmiety miru ci vajny nie dazvalajucʹ nikomu pradbačycʹ jago nabłižennie. Geta zaležycʹ ad adnago faktaru: « času, vyznačanaga » Bogam, geta značycʹ kanca 6000 gadoŭ, prysviečanych jago vybaru ziamnych vybrannikaŭ. I mienavita tamu, što da getaga kanca zastałosia mienš za dziesiacʹ gadoŭ, Bog daŭ nam łasku viedacʹ datu: 20 sakavika viasny, jakaja papiaredničaje 3 krasavika 2030 goda, geta značycʹ praz 2000 gadoŭ pasla adkuplenčaj smierci Chrysta. Jon z'javicca magutnym i pieramožnym, kab vyratavacʹ svaich vybrannikaŭ i zniščycʹ zabojcaŭ-paŭstancaŭ, jakija miełi namier ich zabicʹ.

 

 

Katałicki papski režym «chryscijanskaga» Ryma: Vjałiki ganiciełʹ u rełigijnaj gistoryi Zachodniaga svietu.

Mjenavita da jago nas pavinien byŭ viesci ŭzorny Antyjoch 4. Typ padrychtavaŭ svoj antytyp, i što my možam skazacʹ pra getaje paraŭnannie? Bjezumoŭna, fienamienałʹnych maštabaŭ, grečaski ganiciełʹ dziejničaŭ na praciagu 1090 reałʹnych dzion, ale papizm, sa svajgo boku, budzie lutavacʹ amałʹ 1260 reałʹnych gadoŭ, tym samym pieraŭzychodziačy ŭsie ŭzory gistoryi.

 

Dan 11:36 Car budzie rabicʹ, što jamu zaŭgodna; jon uzvysicca i budzie ŭzvyšacca vyšej za ŭsich bagoŭ i budzie gavarycʹ dzivosnyja rečy supracʹ Boga bagoŭ; jon budzie miecʹ pospiech, pakułʹ nie skončycca gnieŭ, bo vykanajecca vyznačanaje.

36a —   Słovy getaga vierša zastajucca nieadnaznačnymi i ŭsio jašče mogucʹ bycʹ adaptavany da grečaskaga cara i rymskaga papskaga cara. Adkryvałʹnaja struktura praroctva pavinna bycʹ schavana ad paviarchoŭnych čytačoŭ. Adnak nieviałikaja detałʹ vyznačaje papskuju metu; geta dakładnascʹ: bo toje, što vyznačana, budzie vykanana. Getaja cytata pieragukajecca z Dan. 9:26: Pasla šascidziesiaci dvuch tydniaŭ Pamazany budzie zniščany, i ŭ jago ničoga nie zastaniecca. Narod pravadyra, jaki pryjdzie, zniščycʹ gorad i sviatyniu , i ich kaniec pryjdzie, jak patop; vyznačana, što spustašenni (abo spustašenni) buducʹ praciagvacca da kanca vajny .

Dan 11:37 Jon nie budzie šanavacʹ bagoŭ bacʹkoŭ svaich, ni bagoŭ žančyn, ni jakich-niebudzʹ bagoŭ, ale budzie ŭzvyšacʹ siabie vyšej za ŭsich.

37a —   Jon nie budzie šanavacʹ bagoŭ svaich bacʹkoŭ

                Vosʹ jana, malenʹkaja detałʹ, jakaja ŭdakładniaje naša razumiennie. Tut my majem farmałʹny dokaz tago, što car, na jakoga nakiravany jago słovy, nie mog bycʹ Antyjocham IV, jaki šanavaŭ bagoŭ svaich bacʹkoŭ, i siarod ich najviałikšaga — Zjeŭsa, boga bagoŭ Ałimpa, jakomu jon achviaravaŭ jaŭrejski chram u Ijerusałimie. Takim čynam, my atrymłivajem biassprečny dokaz tago, što carom, na jakoga nakiravany jago słovy, sapraŭdy z'jaŭlajecca rymski papski režym chryscijanskaj epochi. Adgetułʹ usie adkrytyja słovy buducʹ tyčycca getaga cara, adroznaga ad Dan. 7, i nachabnaga i chitraga ad Dan. 8; dadaju, getaga razburałʹnaga abo spustašałʹnaga cara z Dan. 9:27. Usie «stupieni rakiety» padtrymłivajucʹ gałavu. papskaga čałavieka , malenʹkaga i ganarłivaga, pastaŭlenaga na viaršyniu ŭłady.

                Ci pavažaje papski Rym bagoŭ svaich bacʹkoŭ? Aficyjna — nie, bo pierachod u chryscijanstva pryvioŭ da admovy ad imionaŭ paganskich rymskich bažastvoŭ. Adnak jon zachavaŭ formy i styłʹ ich pakłaniennia: razʹbianyja, skułʹpturnyja abo lapnyja vyjavy, pierad jakimi jago vierniki schilajucca i stanoviacca na kaleni ŭ małitvie. Kab zachavacʹ getuju pavodziny, asudžanuju Bogam va ŭsich Jago zakonach, jon zrabiŭ Bibłiju niedastupnaj dla zvyčajnych smiarotnych i zabaraniŭ druguju z Dziesiaci zapaviedziaŭ Žyvoga Boga, bo jana zabaraniaje getuju praktyku i raskryvaje pakarannie, zapłanavanaje dla jaje parušałʹnikaŭ. Chto ž mog by chavacʹ pakarannie, jakoje jon panios, kałi nie d'jabał? Takim čynam, asoba papskaga režymu padpadaje pad vyznačennie, prapanavanaje ŭ getym vieršy.

37b — ni bostva, jakoje ciešycʹ žančyn

                Mjenavita z ułikam paganskaj rymskaj rełigii, ad jakoj papstva admoviłasia, Duch Božy ŭzdymaje getuju agidnuju temu. Bo jana adviarnułasia ad svajoj adkryta seksuałʹnaj spadčyny, kab prademanstravacʹ kaštoŭnasci sviatasci. Getym mierkavanym bažastvom z'jaŭlajecca Pryjap, mužčynski fałas, jakoga paganskija ajcy Rymskaj carkvy šanavałi jak bažastvo. Geta ŭsio jašče była spadčyna grečaskaga grachu. I kab parvacʹ z getaj seksuałʹnaj spadčynaj, jana prazmierna abaraniaje čysciniu płoci i duchu.

Dan 11:38 Ale jon budzie šanavacʹ Boga krepasciaŭ na padnožžy nog jagonym; jon budzie pakłaniacca Tamu, Kago nie viedałi bacʹki jagonyja, zołatam i srebram, kaštoŭnymi kamianiami i rečami kaštoŭnymi.

38a —   Adnak jon budzie ŭšanoŭvacʹ boga krepasciej na svaim pastamiencie

                Naradžajecca novy paganski bog: bog krepasciej . Jago pastamient znachodzicca ŭ čałaviečych rozumach, i jago rost roŭny ŭražanniu, jakoje jon atrymłivaje.

Paganski Rym budavaŭ paganskija chramy, adkrytyja ŭsim viatram; kapitełi, jakija padtrymłivałisia kałonami, byłi dastatkovymi. Ale, pryniaŭšy chryscijanstva, Rym imknuŭsia zamianicʹ razburanuju jaŭrejskuju madełʹ. U jaŭrejaŭ byŭ zakryty chram z magutnym vygladam, jaki byŭ ich słavaj i prestyžam. Tamu Rym budzie pierajmacʹ jago i budavacʹ u svaju čargu ramanskija cerkvy, padobnyja na ŭmacavanyja zamki, tamu što panuje niaŭpeŭnienascʹ, i najbagaciejšyja łordy ŭmacoŭvajucʹ svaje damy. Rym robicʹ toje ž samaje. Jon buduje svaje cerkvy ŭ strogim styłi da časoŭ saboraŭ, i tam usio zmianiajecca. Krugłyja dachi stanoviacca špilami, nakiravanymi ŭ nieba, i geta ŭsio vyšej i vyšej. Zniešnija fasady nabyvajucʹ vyglad karunki, jany ŭprygožany vitražami ŭsich koleraŭ, jakija prynosiacʹ unutr pierałiŭnaje sviatło, jakoje ŭražvaje cyrymonij, viernikaŭ i naviedvałʹnikaŭ.

38b — Getamu bogu, jakoga nie viedałi jago bacʹki, jon budzie pakłaniacca zołatam i srebram, kaštoŭnymi kamianiami i kaštoŭnymi rečami.

                Kab zrabicʹ ich jašče bołʹš spakusłivymi, unutranyja scieny ŭprygožany zołatam, srebram, kaštoŭnymi žemčugami i daragimi rečami : raspusnica Vaviłon Vjałiki z Adkryccia 17:5 viedaje, jak pachvałicca, kab pryciagnucʹ i spakusicʹ svaich kłijentaŭ.

Praŭdzivy Bog nie dazvalaje siabie spakusicʹ, bo getaja viełič nie idzie jamu na karyscʹ. U svaim praroctvie jon asudžaje gety papski Rym, z jakim nikołi nie mieŭ ni najmienšych adnosin. Dla jago jago ramanskija ci gatyčnyja cerkvy — geta tołʹki čargovyja paganskija bažastvy, jakija słužacʹ tołʹki dla tago, kab spakusicʹ duchoŭnych ludziej, jakich jany advaročvajucʹ ad jago: naradžajecca novy bog: bog krepasciej, i jon spakušaje natoŭpy ludziej, jakija vieracʹ, što znojducʹ Boga, uvajšoŭšy ŭ jago scieny pad niepraparcyjna vysokimi stolami.

Dan 11:39  Geta z čužym bogam jon budzie dziejničacʹ supracʹ umacavanych miescaŭ, i jon pracavaŭ nad umacavanniami krepasciej z čužym bogam, i jon napoŭnicʹ pašanaj tych, chto paznaje jago, jon zrobicʹ ich panavanniem nad mnogimi, jon razdascʹ im ziemłi ŭ jakasci ŭznagarody.

39a —   I jon pracavaŭ nad umacavanniami krepasciej z zamiežnym bogam

                Dla Boga isnuje tołʹki adzin aktyŭny bog pierad Im, geta značycʹ toj, chto jamu čužy : geta d'jabał, Satana, ad jakoga Isus Chrystos papiaredžvaŭ svaich apostałaŭ i vučniaŭ. U gabrejskim tekscie gavorka idzie nie pra «dziejničacʹ supracʹ», a pra «rabicʹ dla». Toje ž pasłannie budzie pračytana ŭ Adkrycci 13:3 u nastupnym vygladzie: ... i cmok daŭ jamu svaju siłu, i svoj tron, i viałikuju ŭładu . Cmok chto joscʹ d'jabał u Adkrycci 12:9, ale adnačasova impierski Rym zgodna z Adkrycci 12:3.

                Bołʹš za toje, pierajšoŭšy ŭ chryscijanskuju rełigiju, rymskaja ŭłada pryniała sapraŭdnaga Boga, jaki byŭ joj čužy, bo pieršapačatkova jon byŭ Bogam gabrejaŭ, gabrejaŭ, naščadkaŭ Abragama.

39b-       i jon budzie ŭšanoŭvacʹ tych, chto jago paznaje

                Getyja ŭšanavanni majucʹ rełigijny charaktar. Papizm daje karalam, jakija pryznajucʹ jago pradstaŭnikom Boga na ziamłi, piačatku boskaj ułady dla ich ułasnaj ułady. Karałi sapraŭdy stanoviacca karalami tołʹki tady, kałi Carkva asviaciła ich u adnoj sa svaich abagaŭlenych krepasciej u Francyi, Sjen-Deni i Rejmsie.

39c —   jon prymusicʹ ich panavacʹ nad niekałʹkimi

                Papizm prysvojvaje impieratarski tytuł, jaki abaznačaje suvierennaga karala, jaki daminuje nad inšymi vasałʹnymi karalami. Najbołʹš viadomyja: Karł Vjałiki, Karł V, Napaleon I , Gitler.

39d — Jon razdascʹ im ziemłi ŭ jakasci ŭznagarody.

                Getaja svieckaja zvyšdziaržava, jak ziamnaja, tak i niabiesnaja, dobra padychodziła ziamnym karalam, zgodna z jaje pretenzijami. Bo jana ŭregulavała ich roznagałossi, asabłiva adnosna zavajavanych abo adkrytych ziamiełʹ. Takim čynam, u 1494 godzie Alaksandr VI Bordžyja, najgoršy z papaŭ, zabojca pry vykananni svajoj pasady, byŭ vymušany ŭstalavacʹ mierydyjannuju łiniju, kab padziałicʹ pamiž Ispanijaj i Partugałijaj razmierkavannie i vałodannie terytoryjaj Paŭdniovaj Amieryki, jakaja była znoŭ adkryta z časoŭ antyčnasci.

 

Treciaja susvietnaja vajna abo 6-ja truba Apo.9 .

Geta skaračaje čałaviectva na tracinu jago nasiełʹnictva i, pakłaŭšy kaniec nacyjanałʹnaj niezaležnasci, rychtuje ŭniviersałʹny režym, jaki ŭstaluje najviałikšuju katastrofu, abvieščanuju ŭ Adkrycci 1. Sjarod agresiŭnych dziejačaŭ joscʹ isłam musułʹmanskich krain, tamu ja prapanuju vam biblejski poglad na getuju temu.

 

Rola isłamu

Isłam isnuje tamu, što ŭ im maje patrebu Bog. Nje dla vyratavannia, getaja rola abapirajecca vyklučna na łasku, pryniesienuju Isusam Chrystom, a dla tago, kab bicʹ, zabivacʹ, zniščacʹ svaich voragaŭ. Užo ŭ Starym Zapaviecie, kab pakaracʹ Izraiłʹ za niaviernascʹ, Bog zviarnuŭsia da «fiłistyłʹskaga» naroda. U Novym, kab pakaracʹ chryscijanskuju niaviernascʹ, Jon zakłikaje musułʹman. U pačatku musułʹman i arabaŭ staicʹ Izmaił, syn Abragama, i Agar, jegipieckaj słužanki Sary, jago žonki. I ŭžo ŭ toj čas Izmaił svaryŭsia z Isaakam, zakonnym synam. Dajšło da tago, što, z Božaj zgody, pa prosʹbie Sary, Agar i Izmaił byłi vygnany z łagjera Abragamam. I Bog pakłapaciŭsia pra vygnanych, čyje naščadki, zvodnyja braty, zachavałi varožaje staŭlennie da naščadkaŭ Abragama: pieršyja — gabrei; drugija — u Isusie Chryscie — chryscijanie. Vosʹ słovy, jakimi Bog praročyŭ pra Izmaiła i jago arabskich naščadkaŭ u Byc. 16:12: « Jon budzie jak dziki asioł; ruka jagonaja budzie supracʹ usich, i ruka ŭsich budzie supracʹ jago; i jon budzie žycʹ nasupracʹ usich bratoŭ svaich ». Bog choča abviascicʹ svaje dumki i mierkavanni pra rečy. Vybrancy Chrysta pavinny viedacʹ i padzialacʹ gety płan Boga, jaki vykarystoŭvaje narody i siły ziamłi pavodle svajoj vyšejšaj vołi. Varta adznačycʹ, što prarok Muchamad , zasnavałʹnik isłamu, naradziŭsia ŭ kancy VI stagoddzia pasla ŭstalavannia rymska-katałickaga papizmu ŭ 538 godzie. Isłam, zdavałasia, udaryŭ pa paganskim katałicyzmie i chryscijanach u cełym, kałi jany byłi ŭražany Božym praklonam. I geta było z 7 sakavika 321 goda, kałi impieratar Kanstancin I admoviŭsia ad siomaga dnia adpačynku ŭ subotu na karyscʹ jago pieršaga dnia, prysviečanaga «niepieramožnamu soncu» (Sol Invictvs), našaj ciapierašniaj niadziełi. Jak i mnogija chryscijanie sionnia, Kanstancin pamyłkova chacieŭ adznačycʹ razryŭ pamiž chryscijanami i gabrejami. Jon dakaraŭ chryscijan svajgo času za iŭdaizm, jaki jany pryniałi praz šanavannie sviatoj Božaj suboty. Gety niespraviadłivy prysud paganskaga cara byŭ apłačany i budzie apłačvacca da kanca pakaranniami « siami trub », vyjaŭlenymi ŭ Adkrycci 8 i 9, geta značycʹ biespierapynnaj pasladoŭnasciu niaščasciaŭ i dram. Kančatkovaje pakarannie pryjdzie ŭ vygladzie žudasnaga rasčaravannia, kałi Isus Chrystos z'javicca, kab zabracʹ svaich vybrannikaŭ z ziamłi. Ale tema, jakuju tołʹki što abmierkavałi, tema «Treciaj susvietnaj vajny», sama pa sabie z'jaŭlajecca šostaj z getych prarockich boskich pakaranniaŭ, u jakich isłam z'jaŭlajecca gałoŭnaj figuraj. Bo Bog taksama praročyŭ pra Izmaiła, kažučy ŭ Byc. 17:20: « Što da Izmaiła, Ja pačuŭ ciabie. Vosʹ, Ja dabrasłavlu jago i zrablu jago płodnym, i viełʹmi pamnožu jago; jon narodzicʹ dvanaccacʹ kniazioŭ, i Ja zrablu jago viałikim narodam ». Ja zakančvaju getuju dužku, kab praciagnucʹ vyvučennie Dan. 11:40.

 

Dan 11:40 I ŭ čas kanca car poŭdnia napadnie na jago, i car poŭnačy pryjdzie na jago, jak vichura, z kalasnicami i vieršnikami i z mnogimi karablami; i jon pryjdzie na ziamlu i razłijecca, jak patok, i razłijecca.

40a —   U čas kanca

                Getym razam sapraŭdy kaniec čałaviečaj gistoryi; kaniec času ciapierašnich narodaŭ ziamłi. Isus abviasciŭ gety čas, kažučy ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 24:24: Getaje Jevangjełle Carstva budzie prapaviedana pa ŭsim sviecie na sviedčannie ŭsim narodam. Tady pryjdzie kaniec.

40b — car poŭdnia ŭdarycʹ pa im

                Tut my pavinny zachaplacca viełizarnaj boskaj vytančanasciu, jakaja dazvalaje Jago sługam zrazumiecʹ toje, što zastajecca schavanym ad inšych ludziej. Na pavierchni, ale tołʹki na pavierchni, kanfłikt pamiž carami Sjeleŭkaŭ i Łagidaŭ, zdajecca, adnaŭlajecca i praciagvajecca ŭ getym vieršy, što viełʹmi padmanłiva. Bo na samoj spravie my pakinułi gety kantekst u vieršach 34-36, i čas zakančennia getaga novaga supracʹstajannia tyčycca chryscijanskaj ery papskaga katałickaga režymu i ŭniviersałʹnaga pratestantyzmu, jaki ŭstupiŭ u svoj ekumieničny sajuz. Getaja zmiena kantekstu abaviazvaje nas pierarazmierkavacʹ rołi.

                U rołi « jago »: papskaja katałickaja Jeŭropa i sajuznyja joj chryscijanskija rełigii.

                U rołi «cara poŭdnia »: zavajavannie isłamu, jaki pavinien zviarnucʹ ludziej siłaj abo zaniavołicʹ ich, zgodna z dziejanniami jago zasnavałʹnika Muchamieda.

                Zviarniem uvagu na vybar dziejasłova: bicʹ ; na iŭrycie «nagah» aznačaje bicʹ ragami. Jak prymietnik, jano abaznačaje raz'jušanaga agresara, jaki pastajanna b'je. Gety dziejasłoŭ ideałʹna padychodzicʹ da arabskaga isłamu, jaki biespierapynna dziejničaje supracʹ zachodniaga svietu z kanca Drugoj susvietnaj vajny. Magčymyja dziejasłovy « zmagacca, vajavacʹ, bicʹ » pakazvajucʹ na viełʹmi błizkuju błizkascʹ, adsiułʹ i ideja nacyjanałʹnaga susiedstva abo susiedstva garadoŭ i vułic. Abiedzvie magčymasci pacviardžajucʹ isłam, dobra ŭstalavany ŭ Jeŭropie z-za rełigijnaj niezacikaŭlenasci jeŭrapiejcaŭ. Baracʹba ŭzmacniłasia pasla viartannia gabrejaŭ u Palescinu ŭ 1948 godzie. Łjos palestyncaŭ supracʹpastaviŭ musułʹmanskija narody zachodnim chryscijanskim kałanizataram. A ŭ 2021 godzie isłamisckaja agresija ŭzmacniajecca i stvaraje niaŭpeŭnienascʹ siarod jeŭrapiejskich narodaŭ, u pieršuju čargu Francyi, byłoga kałanizatara paŭnočnaj i afrykanskaj narodaŭ. Ci adbudziecca bołʹš maštabnaje nacyjanałʹnaje sutykniennie? Magčyma, ale nie raniej, čym unutranaja situacyja pagoršycca da takoj stupieni, što pryviadzie da žorstkich sutyknienniaŭ pamiž grupami na ziamłi samoj mietrapołii. U toj dzienʹ Francyja budzie znachodzicca ŭ stanie gramadzianskaj vajny; na samoj spravie, sapraŭdy rełigijnaj vajny: isłam supracʹ chryscijanstva abo biazbožnych niavierujučych.

40c —   I car poŭnačy pryjdzie na jago , jak vichura , z kalasnicami i vieršnikami i z mnostvam karabloŭ

                U knizie Jezekiiła 38:1 gety car poŭnačy nazyvajecca Magog, kniaziem Roša (Rusii) , Mješecha (Maskvy) i Tuvała (Tabołʹska), i ŭ vieršy 9 my čytajem: I ty ŭzydzieš, ty pryjdzieš, jak vichura , ty budzieš jak vobłaka, kab pakrycʹ ziamlu, ty i ŭsie tvaje połčyščy, i mnogija narody z taboju.

Pjerarazmierkavannie rolaŭ: u rołi « cara poŭnačy » pravasłaŭnaja Rasija i jaje musułʹmanskija sajuznyja narody . Tut znoŭ ža vybar dziejasłova « budzie viravacʹ » «jago » sviedčycʹ pra raptoŭny masiravany niečakany ŭdar z pavietra. Maskva, stałica Rasii, sapraŭdy znachodzicca na značnaj adległasci ad Brusela, jeŭrapiejskaj stałicy, i Paryža, jaje vajennaga avangardu. Jeŭrapiejski dabrabyt aslapiŭ jaje łidaraŭ da takoj stupieni, što jany niedaacenʹvajucʹ vajenny patencyjał magutnaj Rasii. Jana vypuscicʹ supracʹ jaje agresii samaloty i tysiačy tankaŭ na naziemnych maršrutach, a taksama mnostva vajenna-marskich i padvodnych karabloŭ. I kab zabiaspiečycʹ rašučaje pakarannie, getyja jeŭrapiejskija łidary nie pierastajucʹ prynižacʹ Rasiju i jaje łidaraŭ, ad zapałʹčyvaga Uładzimira Žyrynoŭskaga da ciapierašniaga novaga «cara» Uładzimira Pucina (Uładzimir: kniazʹ svietu pa-rusku).

                Pasla tago, jak buducʹ vyznačany ŭdziełʹniki, try zacikaŭlenyja «cary» sutyknucca adzin z adnym u tym, što prymie formu 7-j « siryjskaj vajny», u jakoj budzie ŭciagnuty novy nacyjanałʹny Izraiłʹ; što pacvierdzicʹ nastupny vierš. Ale na dadzieny momant «carom» ( jago ), na jakoga napadaje Rasija, z'jaŭlajecca Jeŭropa Rymskaga dagavora.

40d — jana budzie prasoŭvacca ŭgłyb krainy, raspaŭsiudžvacca, jak patok, i pierapaŭniacca.      Jaje pieravažnaja vajennaja pieravaga dazvalaje Rasii ŭvarvacca ŭ Jeŭropu i akupavacʹ usiu jaje terytoryju. Sutyknuŭšysia z joj, francuzskija vojski nie majucʹ sabie roŭnych; jany razgromleny i zniščany.

Dan 11:41 Jon uvojdzie ŭ słaŭnuju ziamlu, i mnogija buducʹ zniščany; ale Edom i Maaŭ, i gałoŭnyja z synoŭ Amonavych buducʹ vyratavany z jago ruki.

41a —   Jon uvojdzie ŭ najprygažejšuju z krain, i mnogija zaginucʹ

                Rasijskaja ekspansija adbyvajecca na poŭdzienʹ, dzie znachodzicca Izraiłʹ , sajuznik zachodnich krain, jaki, u svaju čargu, padviargajecca akupacyi rasijskimi vojskami; gabrei ŭsio roŭna buducʹ pamiracʹ.

41b — ale Edom, Maaŭ i gałoŭnyja syny Amona buducʹ vyratavany z jago ruki

                Geta vynik vajennych sajuzaŭ, jakija z rasijskaga boku buducʹ pradstaŭlacʹ sučasnuju Iardaniju, a getyja nazvy buducʹ simvałizavacʹ sučasnuju Iardaniju. U 2021 godzie Rasija ŭžo z'jaŭlajecca aficyjnym sajuznikam Siryi, jakuju jana ŭzbrojvaje i abaraniaje.

Dan 11:42 Jon praciagnie ruku Svaju na krainy, i ziamla Jegipieckaja nie ŭciače.

42a —   Tołʹki z 1979 goda getaja pałityčnaja kanfiguracyja pacvierdziła praroctva. U tym godzie ŭ Kemp-Devidzie, ZŠA, prezident Jegipta Anvar Sadat aficyjna zaklučyŭ sajuz z prem'jer-ministram Izraila Mjenachiemam Bjeginam. Strategičnym i pałityčnym vybaram, zroblenym u toj čas, było padtrymacʹ spravu najmacniejšych u toj čas, bo Izraiłʹ mocna padtrymłivaŭsia ZŠA. Mjenavita ŭ getym sensie Duch Božy prypisvaje jamu inicyjatyvu sproby « pazbiegnucʹ » razburennia i katastrofy. Ale z ciagam času gułʹnia zmianiajecca, i Izraiłʹ i Jegipiet akazvajucca amałʹ pakinutymi ZŠA z 2021 goda. U rajonie Siryi Rasija ŭvodzicʹ svoj zakon.

Dan 11:43 I budzie jon miecʹ uładu nad skarbami zołata i srebra i nad usimi kaštoŭnymi rečami Jegipta; i łivijcy i efiopy pojducʹ za im.

43a —   Jon vozʹmie pad kantrołʹ skarby zołata i srebra i ŭsie kaštoŭnyja rečy Jegipta.

                Dziakujučy dachodam ad zboraŭ za karystannie Sueckim kanałam, Jegipiet nadzvyčaj razbagacieŭ. Ale geta bagaccie kaštoŭnaje tołʹki ŭ mirny čas, bo ŭ vajenny čas gandlovyja šlachi pustujucʹ. Jegipiet razbagacieŭ dziakujučy turyzmu. Z usich kutkoŭ ziamłi ludzi pryjazdžajucʹ palubavacca jago piramidami, jago muziejami, jakija ŭzbagačajucca pastajannymi adkrycciami jegipieckich magiłʹniaŭ, schavanych pad ziamloj z staražytnych časoŭ. U getych magiłach, u magiłʹni maładoga cara Tutanchamona, byłi znojdzieny pradmiety z čystaga zołata niavyznačanaj kaštoŭnasci. Takim čynam, Rasija znojdzie ŭ Jegipcie dastatkova, kab zadavołicʹ svaju pragu da vajennaj zdabyčy.

U kancy suboty 22 studzienia 2022 goda Duch prynios mnie argumient, jaki biez jakich-niebudzʹ sprečak pacviardžaje tłumačennie, jakoje ja daju Daniiła 11. Zviarnicie ŭvagu ŭ dvuch vieršach 42 i 43 na važnascʹ vyraznaga, nie zakadavanaga zgadvannia nazvy « Jegipiet », jakaja ŭ getym kantekscie adroznivajecca ad toj, što nazyvajecca « carom poŭdnia ». Adnak u vieršach z 5 pa 32 łagidski «Jegipiet » Ptałamiejaŭ byŭ zamaskiravany, ale identyfikavany jak « car poŭdnia ». Takim čynam, zmiena gistaryčnaga kantekstu nieabvieržna pacvierdžana i dakazana . Pačynajučy z kantekstu staražytnasci, gistoryja Daniiła 11 zakančvajecca « časam kanca » svietu, u jakim « Jegipiet », jaki z 1979 goda byŭ sajuznikam zachodniaga chryscijanskaga i agnostyčnaga łagjera, z'jaŭlajecca mišenniu novaga « cara poŭdnia », geta značycʹ vajaŭničaga isłamu, i asabłiva novaga « cara poŭnačy », ruskaga pravasłaŭja.

43b — Łivijcy i efiopy pojducʹ za im

                Pjerakładčyk praviłʹna pierakłaŭ słovy « Put i Kuš » u praroctvie, jakija abaznačajucʹ «Łivijaj» musułʹmanskija krainy, razmieščanyja na poŭnač ad Sachary, prybiarežnyja krainy afrykanskaga ŭzbiarežža, a Efiopijaj, čornaj Afrykaj, — usie krainy, razmieščanyja na poŭdzienʹ ad Sachary. Vjałikaja kołʹkascʹ z ich taksama pryniała isłam; u vypadku z Kot-d'Ivuaram — pry saŭdziele prezidenta Francyi Nikala Sarkazi, jakomu my taksama abaviazany łivijskim chaosam.

                Takim čynam, paranieny Rasijaj, « Jegipiet » stanovicca zdabyčaj usich drapiežnikaŭ, i musułʹmanskija gryfy, jago braty, nalatajucʹ na jago, kab ačyscicʹ jago trup i zabracʹ svaju dolu zdabyčy, jakaja zastałasia pasla rasijskaj rabaŭnickaj pracy.

                Vyrazna zgadvajučy « Łiviju i Efiopiju », Duch maje na ŭvazie afrykanskich rełigijnych sajuznikaŭ « cara poŭdnia », jakich varta atajasamłivacʹ z Aravijaj, dzie prarok Muchamad z'javiŭsia ŭ 632 godzie, kab raspaŭsiudzicʹ z Mjekki svaju novuju rełigiju pad nazvaj isłam. Jago padtrymłivaje magutnaja Turcyja, jakaja ŭ getym kančatkovym kantekscie viarnułasia da fundamientałisckaj, zavajoŭnickaj i pomsłivaj musułʹmanskaj rełigijnaj prychiłʹnasci pasla prynižennia ad časovaga padparadkavannia zachodnim svieckim kaštoŭnasciam. Ale inšyja musułʹmanskija krainy, jakija nie znachodziacca na «poŭdni » , takija jak Iran, Pakistan, Indaniezija, mogucʹ dałučycca da « cara poŭdnia », kab zmagacca z zachodnimi narodami, čyje marałʹnyja kaštoŭnasci nienavidziacʹ usie musułʹmanskija narody. Getaja nianaviscʹ na samoj spravie tołʹki da sapraŭdnaga Boga Isusa Chrysta, jakoga pagardžajucʹ zachodnija chryscijanie. Takim čynam, jon karaje praz isłam i pravasłaŭje iŭdziejskuju, katałickuju, pravasłaŭnuju, pratestanckuju i navat advientysckuju niaviernascʹ zachodniaga svietu; usiu monateistyčnuju vieru vinavataj pierad im.

Dan 11:44 I viestki z uschodu i z poŭnačy ŭstryvožacʹ jago, i jon vyjdzie z viałikaj lutasciu, kab zniščycʹ i całkam zniščycʹ mnogich.

44a —   Vjestki z uschodu i poŭnačy pryjducʹ, kab napałochacʹ jago.

                Getyja dva kardynałʹnyja punkty « ŭschod i poŭnač » tyčacca tołʹki rasijskaj krainy, u zaležnasci ad tago, ci zgadvajecca jana z papskaj Jeŭropy, ci z Izraila, bo praroctva ŭ vieršach 40 i 41 pakazvaje na ich pasladoŭnyja napady Rasii. Geta aznačaje, što zgadany strach zychodzicʹ z rasijskaj terytoryi, ale što moža napałochacʹ takoga zavajoŭnika? Što zdaryłasia z jago krainaj, što tak jago napałochała? Adkaz znachodzicca nie ŭ knizie Daniiła, a ŭ Adkrycci 9, jakaja raskryvaje i nakiravana na pratestanckuju rełigiju, susvietnaja cytadełʹ jakoj znachodzicca ŭ ZŠA. Tajamnica budzie rastłumačana z ułikam getaga isnavannia ZŠA. Z 1917 goda, kałi paŭstałaja Rasija pryniała svoj sacyjałistyčny i kamunistyčny režym, razryŭ nazaŭsiody addziałiŭ jaje ad impieryjałistyčnych kapitałistyčnych ZŠA. Čałaviek nie moža ŭzbagačacca za košt svajgo błižniaga, kałi jon kamunist; vosʹ čamu getyja dva varyjanty niesumiaščałʹnyja. Pad popiełam miru tlejucʹ agni nianavisci i tołʹki čakajucʹ svajgo vyražennia. Tołʹki kankurencyja i jadziernaja pagroza zmagłi praduchiłicʹ goršaje. Geta byŭ bałans jadziernaga teroru. Adnak, nie vykarystoŭvajučy jadziernuju zbroju, Rasija zachopicʹ Jeŭropu, Izraiłʹ i Jegipiet. Kałi raŭnavagi buducʹ parušanyja, ZŠA adčujucʹ siabie padmanutymi i pad pagrozaj, tamu, kab pamienšycʹ kołʹkascʹ svaich smierciaŭ, jany ŭstupiacʹ u vajnu, naniosšy pieršy magutny ŭdar. Jadziernaje zniščennie Rasii vykłiča žach u rasijskich armijach, raskidanych pa akupavanych terytoryjach.

44b — i jon vyjdzie z viałikaj lutasciu, kab zniščycʹ i vyniščycʹ mnostva ludziej.

                Da tago času Rasija budzie pragnucʹ zavajoŭ i rabavanniaŭ, ale raptam jaje nastroj zmienicca, u rasijskaj armii bołʹš nie budzie radzimy, na jakuju možna było b viarnucca, i jaje adčaj pieratvorycca ŭ žadannie « zniščycʹ i zniščycʹ mnostva ludziej »; geta budzie « trecina zabitych ludziej » u 6-j trubie Adkryccia 9. Takim čynam, usie krainy, abstalavanyja jadziernaj zbrojaj, buducʹ vymušanyja faktami vykarystoŭvacʹ jaje supracʹ svaich patencyjnych asabistych voragaŭ.

Dan 11:45 I pastavicʹ šatry svajgo pałaca pamiž morami, na sviatoj gary słavy; i pryjdzie jon da svajgo kanca, i nichto nie dapamoža jamu.

45a —   Jon pastavicʹ namioty svajgo pałaca pamiž morami, nasupracʹ słaŭnaj i sviatoj gary

                Namioty pamiž morami , bo jago pałacaŭ bołʹš niama na ziamłi. Adčajnaje stanovišča ruskich vojskaŭ vyrazna apisana Ducham, jaki asudziŭ ich na gety los. Pad agniom svaich praciŭnikaŭ jany adcisnuty nazad u ziamlu Izraila. Njenavisnyja ŭsimi, jany nie majucʹ ni padtrymki, ni žalu i zniščany na jaŭrejskaj ziamłi. Takim čynam, Rasija zapłacicʹ vysokuju canu, jakuju Bog joj pryznačaje za padtrymku duchoŭnych voragaŭ Izraila ŭ starym sajuzie padčas jago departacyi ŭ Vaviłon. Jana pradavała koniej žycharam Tyra, gorada paganskaj raspusty. Ez. 27:13-14 pacviardžaje, što Bog kaža Tyru: Javan, Tuvał (Tabołʹsk) i Mješech (Maskva) gandlavałi z taboj; jany davałi raboŭ i bronzavy posud u abmien na tvoj tavar. Tyja, chto z domu Tagarmy (Armienii), pastaŭlałi tvaje rynki koniej, vieršnikaŭ i mułaŭ. Geta taksama było kamiercyjnaj pieraškodaj dla jaŭrejaŭ, jakija taksama gandlavałi z joj: Ez. 27:17: Juda i ziamla Izraila gandlavałi z taboj; Jany mianiałi pšanicu Minickuju, ciesta, miod, alej i bałʹzam na tvoj tavar. Tak Tyr razbagacieŭ za ich košt. Dalej, u Jezekiiłii 28:12 pad tytułam « car Tyra » Bog zviartajecca niepasredna da Satany. My razumiejem, što mienavita jon nažyvaŭsia na raskošy i bagacci, nazapašanych u viałikich paganskich garadach, jakija słužyłi jamu pad vygladam šmatłikich paganskich bažastvoŭ, davołi niesviadoma, ale zaŭsiody i ŭsiudy ŭ formach pakłaniennia, jakija Bog łičycʹ agidnymi. Jon nosicʹ u svaim sercy ciažar rasčaravannia, nazapašanaga taksama na praciagu stagoddziaŭ i tysiačagoddziaŭ čałaviečaj gistoryi. Geta rasčaravannie apraŭdvaje jago gnieŭ, jaki častkova vyłivajecca ŭ vygladzie getaga apošniaga žachłiva razburałʹnaga mižnarodnaga kanfłiktu.

                Ale gety boski gnieŭ supracʹ mierkantyłʹnaga gandlu staražytnaj epochi zakłikaje nas zrazumiecʹ, što Bog mog by padumacʹ pra sučasny mižnarodny gandałʹ u mižnarodnym kantekscie, całkam pabudavanym na rynkavaj ekanomicy. Ja dumaju, što razburennie viežaŭ Susvietnaga gandlovaga centra ŭ Nʹju-Jorku 11 vierasnia 2001 goda z'jaŭlajecca adkazam. Tym bołʹš, što ŭ Adkrycci 18 praroctva padkresłivaje škodnuju rolu ŭzbagačennia z-za mižnarodnaga gandlu i kamiercyi, pierad jakim luboje praviła ci boski rełigijny zakon razburajecca, nastołʹki viałikaja biazbožnascʹ.

U kancy 11-ga razdzieła knigi Daniiła spadčynny praciŭnik ZŠA, Rasija, budzie zniščany. Geta dascʹ im absalutnuju ŭładu nad usimi, chto vyžyŭ u mižnarodnym kanfłikcie. Gora pieramožanym! Jany pavinny pakłanicca i padparadkavacca zakonu pieramožcy, dzie b jany ni znachodziłisia na ziamłi, vyžyŭšy.

Daniił 12

 

Dan 12:1 I ŭ toj čas paŭstanie Michaił, viałiki kniazʹ, jaki staicʹ za synoŭ tvajgo narodu; i budzie čas smutku, jakoga nie było z tago času, jak joscʹ narod, da tago času; i ŭ toj čas tvoj narod budzie vyratavany, kožny, chto budzie znojdzieny zapisanym u knizie.

1a —     U toj čas Michaił ustanie,

                Gety čas — čas kanca svietu, kałi, majučy apošniaje słova, Isus Chrystos viartajecca ŭ słavie i sile svajoj boskasci, jakuju doŭga asprečvałi kankurujučyja rełigii. My pračytajem u Adkrycci 1:7: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami, i ŭbačycʹ Jago kožnaje voka, navat tyja, chto praciaŭ Jago; i ŭsie plamiony ziamnyja buducʹ gałasicʹ pierad Im». Tak. Amin! My pavinny pryzvyčaicca da getaj dumki, bo dla kožnaj svajoj rołi Bog daŭ sabie roznaje imia, tamu ŭ Daniiła i Adkrycci 12:7 Jon pradstaŭlaje siabie jak Michaił , viarchoŭny kiraŭnik aniołʹskaga niabiesnaga žyccia, jaki daje jamu ŭładu nad d'jabłam i demanami. Jago imia, Isus Chrystos, pradstaŭlaje jago tołʹki dla vybranych ziamłi, jakich Jon pryjšoŭ vyratavacʹ pad getym imiem. 

1b —     viałiki pravadyr,

                getym viałikim pravadyrom z'jaŭlajecca JachveCh Michaił Isus Chrystos, i mienavita ŭ jago, pa charakternaj dla jago nachabnasci, papski režym adabraŭ dziela svajoj karysci jago misiju viečnaga niabiesnaga zastupnika da 1843 goda, geta značycʹ z 538 goda, daty pačatku papskaga režymu i jago ŭstalavannia ŭ goradzie Rymie, u Łateranskim pałacy na gary Cełijan. Getaja tema razgladałasia ŭ Daniiła 8.

1v —     abaronca dziaciej tvajgo naroda;

                Abaronca ŭmiešvajecca, kałi adbyvajecca napad. I geta budzie miecʹ miesca ŭ apošnija gadziny ziamnoga žyccia vybranych, jakija zastavałisia viernymi, navat kałi byłi asudžanyja na smiercʹ apošnimi paŭstancami. Tut my možam znajsci ŭsie madełi, prapanavanyja ŭ gistoryjach Daniiła, tamu što jany zdziejsniłisia ŭ kančatkovaj tragičnaj situacyi. U getym apošnim viałikim biedstvie my znoŭ pieražyviem cudoŭnyja ŭmiašanni, apisanyja ŭ Dan. 3, pieč i jaje čatyry žyvyja piersanažy, u Dan. 5, zachop viałikaga Vaviłona Bogam, u Dan. 6, biasškodnyja łʹvy , ale taksama kaniec viałikaga biedstva , pradvieščanaga tym, što abrynułasia na gabrejaŭ u 168 godzie, 15 Kisleva, geta značycʹ 18 sniežnia, u subotu.

1d —     i budzie čas smutku, jakoga nie było z tago času, jak isnuje narod, i da tago času.

                Mjarkujučy pa getym scviardženni, apošniaje viałikaje biedstva pieraŭzydzie toje, što arganizavałi greki, i jaŭrei. Sapraŭdy, greki biłi tołʹki tych jaŭrejaŭ, jakich jany znachodziłi na vułicach ci ŭ ich damach. U kancy svietu ŭsio zusim inakš, i sučasnyja technałogii dazvalajucʹ absalutna kantralavacʹ ludziej, jakija žyvucʹ na ziamłi. Dziakujučy mietadam vyjaŭlennia ludziej, možna znajsci luboga čałavieka dzie zaŭgodna, u jakim by miescy jon ni chavaŭsia. Takim čynam, možna dakładna ŭstalavacʹ spisy ludziej, jakija supraciŭlajucca ŭstanoŭlenym pastanovam. U getym kančatkovym kantekscie zniščennie vybranych stanie magčymym z gumannych pryčyn. Chocʹ jany poŭnyja viery i nadziei na svajo vyzvalennie, vybranyja pieražyvucʹ balučyja gadziny; tyja, chto ŭsio jašče vołʹny, pazbaŭleny ŭsiago, astatnija buducʹ znachodzicca ŭ paŭstanckich turmach u čakanni svajgo pakarannia smierciu. U sercach vybranych budzie panavacʹ gora, z imi buducʹ abychodzicca zdziekvacca, kałi nie zabivacʹ.

1-je — U toj čas tyja z tvajgo naroda, jakija buducʹ znojdzieny zapisanymi ŭ knizie, buducʹ vyratavany.

                Geta kniga žyccia, bo biez kamp'jutara Bog taksama skłaŭ spis usich istot, jakich sparadziłi Adam i Jeva i ich naščadki. U kancy žyccia kožnaga čałavieka kančatkovy los vyrašaŭsia Bogam, jaki vioŭ dva spisy: spis vybranych i spis grešnych , u adpaviednasci z dvuma šlachami, pradstaŭlenymi čałaviectvu ŭ Drug. Zak. 30:19-20: Sjonnia zakłikaju nieba i ziamlu za sviedki supracʹ vas, što Ja prapanavaŭ vam žyccio i smiercʹ, dabrasłavienʹnie i praklon. Vybiery žyccio, kab žyŭ ty i naščadki tvaje, lubicʹ Gospada Boga tvajgo, słuchacca gołasu Jagonaga i trymacca Jago, bo ad getaga zaležycʹ žyccio tvajo i praciagłascʹ dzion tvaich... Mjenavita z jago vybaram na karyscʹ zła nam adkryvajecca kančatkovy los rymskaga papstva, spalenaga ŭ agni , u Dan. 7:9-10; geta z-za jago pychłivych słoŭ u adras Boga bagoŭ, zgodna z Dan. 11:36.

U Adkrycci 20:5 viartannie Chrysta supravadžajecca ŭvaskrasienniem miortvych u Chryscie, jakoje nazyvajecca pieršym uvaskrasienniem : Ščasłivy i sviaty toj, chto maje ŭdzieł u pieršym uvaskresienni, bo nad im drugaja smiercʹ nie maje ŭłady . 

Dan 12:2 I mnogija z tych, što spiacʹ u pyle ziamnym, pračnucca, adny na žyccio viečnaje, a inšyja na soram i viečnuju pagardu.

2a —     Mnogija z tych, chto spicʹ u pyle ziamnym, pračnucca, niekatoryja da žyccia viečnaga,

Spačatku adznačym, što ŭ zvyčajnaj zvyčcy pamierłyja dobra spiacʹ u pyle ziamnym , a nie ŭ cudoŭnym rai ci pałajučym piekle, jak vučacʹ i vieracʹ iłžechryscijanskija ci paganskija rełigii. Geta ŭdakładniennie adnaŭlaje sapraŭdny status pamierłych, jak vučycca ŭ Ekkł. 9:5-6-10: « Joscʹ nadzieja dla ŭsich žyvych; i navat sabaka žyvy lepšy za miortvaga łʹva». Bo žyvyja viedajucʹ, što pamrucʹ; a miortvyja ničoga nie viedajucʹ, i niama im užo ŭznagarody, bo pamiacʹ pra ich zabyłasia. I ichniaja luboŭ, i ichniaja nianaviscʹ, i ichniaja zajzdrascʹ užo znikłi; i jany bołʹš nie buducʹ miecʹ udziełu ni ŭ čym, što robicca pad soncam . … Usio, što moža ruka tvaja rabicʹ, rabi pavodle siły tvajoj; bo ŭ magile, kudy ty idzieš, niama ni pracy, ni razvažannia, ni viedaŭ, ni mudrasci. ( Šeoł , jaki joscʹ pył ziamny ).

Pasla smierci niama dumki, bo dumka žyvie ŭ mozgu čałavieka tołʹki tady, kałi jon jašče žyvy i siłkujecca kryvioju, jakaja pasyłajecca bicciom jago serca. I getaja kroŭ sama pavinna bycʹ ačyščana logačnym dychanniem. Bog nikołi nie kazaŭ ničoga inšaga, bo skazaŭ Adamu, jaki staŭ grešnikam praz niepasłušenstva, u Byc. 3:19: U pocie tvaru tvajgo budzieš jesci chleb, pakułʹ nie vierniešsia ŭ ziamlu, z jakoj ty ŭziaty, bo pył ty i ŭ pył vierniešsia . Kab pacvierdzicʹ gety stan nikčemnasci miortvych, my čytajem u Ps. 30:9: Jakaja tabie karyscʹ, što ty prałiŭ kroŭ maju, što ty zvioŭ mianie ŭ magiłu? Ci chvałicʹ Cjabie pył? Ci abviaščaje jon viernascʹ Tvaju? Nje, bo nie moža, zgodna z Ps. 115:17: Nje miortvyja chvalacʹ Gospada, ani toj, chto sychodzicʹ u cišyniu. Ale geta nie pieraškadžaje Bogu miecʹ magčymascʹ znoŭ uvaskresicʹ žyccio, jakoje isnavała raniej, i mienavita getaja tvorčaja siła robicʹ Jago Bogam, a nie aniołam ci čałaviekam.

Abodva šlachi majucʹ dva kančatkovyja vyniki, i Adkryccio 20 vučycʹ nas, što jany padzielenyja tysiačaj gadoŭ siomaga tysiačagoddzia. Chocʹ usio čałaviečaje žyccio znikaje z tvaru ziamłi ŭ pačatku getaj tysiačy gadoŭ , tyja, chto zvałiŭsia, nie ŭvaskresnucʹ, pakułʹ nie adbudziecca sud nad imi, jaki zdziejsnicʹ sviatyja i Isus Chrystos u Jago niabiesnym Carstvie. Getaje pasłannie, dałučanaje da 7-j truby , pacviardžajecca ŭ Adkrycci 11:18, kažučy: Narody razgnievałisia, i pryjšoŭ gnieŭ Tvoj , i čas sudzicʹ miortvych , kab uznagarodzicʹ sług Tvaich, prarokaŭ, i sviatych, i tych, chto baicca imia Tvajgo, małych i viałikich, i zniščycʹ tych, chto zniščaje ziamlu . U getym vieršy sud nad miortvymi prymušaje Boga ŭvaskrasicʹ spačatku svaich viernych pamierłych vybrannikaŭ, kab jany magłi sudzicʹ biazbožnikaŭ, jakija znachodziacca ŭ stanie smierci.

2b —     a astatnija na soram, na viečny soram.

                Vječnascʹ budzie naležacʹ tołʹki žyvym. Pasla ich kančatkovaga zniščennia na Strašnym sudzie soram i ganʹba zaginułych zastanucca tołʹki ŭ viečnaj pamiaci vybranych, aniołaŭ i Boga.             

Dan 12:3 I tyja, chto mudry, buducʹ zziacʹ, jak zziannie niabiosaŭ, i tyja, chto mnogich naviarnie da praviednasci, — jak zorki, navieki i navieki.

3a —     Tyja, chto byŭ razumnym, buducʹ zziacʹ, jak blask nieba

                Intelekt uzvyšaje čałavieka nad žyviołami. Jon vyjaŭlajecca ŭ jago zdołʹnasci razvažacʹ, rabicʹ vysnovy, nazirajučy fakty abo šlacham prostaj dedukcyi. Kałi b ludzi nie byłi buntaŭničymi ŭ svabodzie, jakuju daje im Bog, intelekt pryvioŭ by ŭsio čałaviectva da takoga ž pryznannia isnavannia Boga i Jago zakonaŭ. Bo z časoŭ Majsieja Bog zapisvaŭ u pisʹmovaj formie najbołʹš značnyja padziei svajgo adkryccia ludziam. Vosʹ šlach razvažanniaŭ, jakoga treba prytrymłivacca. Manateistyčnaja viera z'javiłasia ŭ gistoryi gabrejskaga naroda. Tamu jaje sviedčanni i jaje pisanni majucʹ pryjarytet nad usimi inšymi pisanniami, jakija prypisvajucca getamu ž adzinamu Bogu. Baracʹba z narodam Božym zastajecca narmałʹnaj magčymasciu, ale baracʹba sa sviatymi pisanniami stanovicca d'jabałʹskaj spravaj. Vjera, ustalavanaja Isusam Chrystom, biare svaje krynicy i spasyłki z gabrejskich pisanniaŭ Staroga Zapavietu, što nadaje joj legitymnascʹ. Ale rymska-katałickaja daktryna nie pavažaje gety pryncyp, tamu ni jana, ni Karan isłamu nie mogucʹ pretendavacʹ na toje, kab bycʹ žyvym Bogam, stvarałʹnikam usiago, što žyvie i isnuje. Isus pacvierdziŭ gety pryncyp, uspomniŭšy ŭ Jevangjełłi ad Jana 4:22, što vyratavannie prychodzicʹ ad gabrejaŭ : Vy pakłaniajeciesia tamu, čago nie viedajecie; my pakłaniajemsia tamu, što viedajem, bo zbaŭlennie ad judejaŭ .   

U getaj pieršaj grupie vybranych Bog vyznačaje ludziej, vyratavanych biez asabłivych viedaŭ dziakujučy ich viernasci, prajaŭlenaj z ryzykaj dla žyccia z časoŭ Adama i Jevy; i tak da 1843 goda. Jany vyratavany, tamu što ich spravy sviedčyłi pra ich intelekt i pryniaccie boskich zakonaŭ, prajaŭlenych praz ich pasłuchmianascʹ. U getaj grupie najbołʹš viernyja i najbołʹš mirnyja pratestanty karystałisia ciarpienniem Boga da viasny 1843 goda, jaki tołʹki z getaj daty zrabiŭ abaviazkovym vykanannie svajoj sviatoj suboty. Adkryccio 2:24-25 pacvierdzicʹ getaje vyklučennie: « Vam, usim, chto ŭ Fijatyry, chto nie maje getaga vučennia i nie viedaje głybiniaŭ satany, jak jany ich nazyvajucʹ , kažu: Ja nie ŭskładaju na vas inšaga ciažaru;» tołʹki toje, što maješ, trymaj geta, pakułʹ Ja pryjdu.

3b —     i tyja, chto vučyŭ narod praviednasci, buducʹ zziacʹ, jak zorki, na viaki viakoŭ.

                Getaja drugaja grupa vyłučajecca z-za vysokaga ŭzroŭniu asviačennia, jaki jana pradstaŭlała na ziamłi z 1843 goda. Abranaja šlacham vyprabavannia viery, zasnavanaga spačatku na nadziei na viartannie Isusa Chrysta, pasladoŭna viasnoj 1843 goda i vosienniu 1844 goda, jaje asviačennie Bogam aficyjna ažycciaŭlajecca šlacham adnaŭlennia suboty, jakuju jana znoŭ praktykuje pasla doŭgich stagoddziaŭ ciemry, zabyccia i pagardy da jaje.

                U getym padziele na dzvie grupy toje, što adroznivaje ich, — geta ich stanovišča ŭ adnosinach da Božaj spraviadłivasci, geta značycʹ ich status u adnosinach da Jago dziesiaci zapaviedziaŭ i Jago inšych pastanovaŭ, zviazanych sa zdaroŭjem i inšymi. U svaim pieršapačatkovym tekscie Zych. 20:5-6 drugaja zapaviedzʹ, skasavanaja Rymam, vyrazna pakazvaje važnascʹ, jakuju Bog nadaje pasłuchmianasci Jago zapaviedziam, i jon nagadvaje pra dva šlachi i dva supracʹległyja kančatkovyja losy: ... Ja — Bog rupłiviec, jaki karajučy biezzakonnie bacʹkoŭ na dzieciach da treciaga i čacviortaga pakalennia tych, chto nienavidzicʹ Mjanie i parušaje Maje zapaviedzi, i čyniačy miłasernascʹ tysiačam pakalenniaŭ tym, chto lubicʹ Mjanie i zachoŭvaje Maje zapaviedzi .

                U getym vieršy Duch adkryvaje pryčynu isnavannia zorak u našym ziamnym stvarenni. Jany pavinny byłi isnavacʹ tołʹki jak simvał ziamnych vybrannikaŭ Bogam; i mienavita ŭ Byc. 1:17 adkryvajecca ich pasłannie: Bog pastaviŭ ich na niabiesnaj cvierdzi, kab sviacicʹ na ziamlu. Zatym Bog vykarystoŭvaje ich, kab pakazacʹ Abragamu mnostva jago naščadkaŭ u Byc. 15:5: Pałičy zorki na niebie, kałi možaš pałičycʹ ich; takim budzie tvajo naščadstva.

Adnak status getych duchoŭnych zorak moža zmianiacca ŭ zaležnasci ad spraŭ, jakija vykonvaje adkupleny viernik. Duchoŭna padajučy praz niepasłušenstva, zorka padaje , jana padaje z nieba . Gety vobraz budzie vykłikany, kab adlustravacʹ padziennie pratestanckaj viery ŭ 1843 godzie, abvieščanaje reałʹnym niabiesnym znakam u 1833 godzie, u 6-j piačatcy Adkryccia 6:13: i zorki z nieba ŭpałi na ziamlu, jak smakoŭnica skidaje svaje niedaspiełyja smokvy, kałi jaje chistaje mocny viecier. I znoŭ u Adkrycci 12:4: Chvost jago zmiataŭ tracinu zorak z nieba i kinuŭ ich na ziamlu. Geta pasłannie adnaŭlaje pasłannie z Daniiła 8:10: Jon uzyšoŭ na vojska niabiesnaje i skinuŭ častku vojska i zorak na ziamlu i pataptaŭ ich . Duch vinavacicʹ rymska-papski režym u duchoŭnym padzienni traciny adkuplenych viernikaŭ; padmanutyja ludzi, jakija daremna buducʹ vierycʹ u vyratavannie Chrysta i pretendavacʹ na Jago praviednascʹ.

Dan 12:4 Ale ty, Daniił, zachavaj getyja słovy i zapiačataj knigu da kanca času, i tady mnogija pračytajucʹ jaje, i viedy pamnožacca.

4a —     Gety apošni čas maje niekałʹki pasladoŭnych faz, ale aficyjna jon pačaŭsia viasnoj 1843 goda, z uvachodžanniem u siłu boskaga ŭkaza, zagadzia zapisanaga ŭ Dan. 8:14: Da viečara-ranicy 2300 goda, i sviatascʹ budzie apraŭdana . U 1994 godzie drugi apošni čas byŭ adznačany asudženniem univiersałʹnaj advientysckaj ustanovy. Knigu praroka Daniiła čytajucʹ z 1843 goda, ale jana nikołi nie interpretavałasia praviłʹna da getaj pracy, jakuju ja ŭsio jašče rychtuju ŭ 2021 godzie, i getaj z 2020 goda. Takim čynam, mienavita getaja data aznačaje apagjej jaje paznannia i, takim čynam, sapraŭdny kančatkovy čas kanca , jaki skončycca sapraŭdnym viartanniem Isusa Chrysta, viadomym i čakanym, viasnoj 2030 goda. My bačym, što gety 2020 god užo dobra adznačany Bogam, bo ŭsio čałaviectva paciarpieła ad smiarotnasci virusa Covid-19, jaki z'javiŭsia ŭ Kitai ŭ 2019 godzie, ale ŭ papskaj katałickaj Jeŭropie — tołʹki z 2020 goda. U 2021 godzie virusy mutujucʹ i praciagvajucʹ paražacʹ vinavataje i buntarskaje čałaviectva.

 

Ilustravanaje advientysckaje vyprabavannie viery

 

Dan 12:5 I ja, Daniił, zirnuŭ, i vosʹ, dva inšyja mužy stajacʹ, adzin pa gety bok raki, a drugi pa drugi bok raki.

5a —     Pamiatajcie! Daniił znachodzicca na bierazie raki «Chidekiełʹ», geta značycʹ Tygra, ludajeda. Pa abodva baki raki znachodziacca dva čałavieki, što aznačaje, što adzin užo zmog pierasiekčy jaje, a drugi vosʹ-vosʹ geta zrobicʹ. Užo ŭ knizie Daniiła 8:13 zgadvajecca dyskusija pamiž dvuma sviatymi.

Dan 12:6 I adzin z ich skazaŭ čałavieku, apranutamu ŭ iłʹnianoje adziennie, jaki stajaŭ na vadzie raki: kałi ž skončacca getyja cudy?

6a —     U Dan. 8:14 pytanni sviatych atrymałi ad Boga adkaz pra 2300 viečar-ranicu, jaki vyznačyŭ datu 1843 goda. Padychod paŭtarajecca tut, i na gety raz pytannie tyčycca kanca svietu; momantu, kałi praroctva pierastanie bycʹ karysnym. Pytannie zadajecca Chrystu, jakoga ŭvasablaje gety čałaviek, apranuty ŭ łʹnianoje adziennie, jaki staicʹ nad rakoj i naziraje za tym, jak ludzi pierasiakajucʹ jaje. Bog biare na siabie vobraz pierachodu praz Čyrvonaje mora, jaki vyratavaŭ gabrejaŭ, ale patapiŭ ich jegipieckich voragaŭ.

Dan 12:7 I pačuŭ ja čałavieka, apranutaga ŭ iłʹnianoje adziennie, jaki stajaŭ na vadzie raki, jak jon padniaŭ pravuju i levuju ruku da nieba i prysiagnuŭ Tym, Chto žyvie viečna, što geta budzie na čas, i časy, i paŭčasu, i kałi siła sviatoga naroda budzie całkam złamanaja, tady ŭsio geta skončycca.

7a —     I ja pačuŭ čałavieka, apranutaga ŭ łʹnianoje adziennie, jaki stajaŭ nad vodami raki; jon padniaŭ pravuju i levuju ruku da nieba,

                U pazicyi Suddzi-arbitra, Isus Chrystos uznosicʹ da nieba svaju błagasłaŭlajučuju pravuju ruku i karajučuju levuju, kab zrabicʹ uračystuju zajavu.

7b —     i paklaŭsia Tym, Chto žyvie viečna, što geta budzie na čas, časy i paŭčasu

                Spasyłajučysia na prarockuju praciagłascʹ papskaga panavannia, Chrystos pakazvaje i nagadvaje pra svoj sud, jaki ŭ minułym asudziŭ Jago carkvu na pakuty papskaga režymu i praklony varvarskich našesciaŭ, jakija papiaredničałi jamu; geta z-za admovy ad suboty z 7 sakavika 321 goda. Takim čynam, vierniki časoŭ advientysckich vyprabavanniaŭ atrymłivajucʹ papiaredžannie. Ale drugaja pryčyna prymušaje Boga vykłikacʹ getaje papskaje panavannie; geta data jago pačatku, a mienavita 538 god n. e. Vybar razumny, bo getaja data 538 budzie słužycʹ asnovaj dla razłikaŭ, jakija praroctva prapanuje nam, pradstaŭlajučy nam novyja prarockija praciagłasci ŭ vieršach 11 i 12.

7c —     i što ŭsio geta skončycca, kałi siła sviatoga naroda budzie całkam złamanaja

                Geta karotkaje skazannie dobra padsumoŭvaje sapraŭdny momant kanca: toj, kałi ŭ kancy apošniaj viałikaj biady abranyja apynucca na miažy zniščennia, vykaraniennia z pavierchni ziamłi; zviarnicie ŭvagu na dakładnascʹ: całkam złamanyja .

Dan 12:8 Ja čuŭ, ale nie zrazumieŭ; i skazaŭ ja: «Gospadzie moj, jakim budzie kaniec getaga?»

8a —     Bjedny Daniił! Kałi razumiennie jago knigi ŭsio jašče zastajecca zagadkaj dla tych, chto žyvie ŭ 2021 godzie, nakołʹki ž dalokaj pa-za jago dasiažnasciu i bieskarysnaj dla jago ŭłasnaga vyratavannia była getaja łogika!

Dan 12:9 I skazaŭ jon: idzi, Daniił, bo słovy getyja zapiačatany i schavanyja da kanca času.

9a —     Adkaz anioła pakinie Daniiła gałodnym, ale jon pacviardžaje pozniaje vykanannie praroctva, jakoje adnosicca da kanca chryscijanskaj ery.

Dan 12:10 Mnogija ačysciacca, stanucʹ biełymi i vytančanymi; biazbožniki buducʹ čynicʹ biazbožnascʹ, i nichto z biazbožnikaŭ nie zrazumieje, a tyja, chto maje rozum, zrazumiejucʹ.

10a —   Mnogija buducʹ ačyščanyja, zroblenyja biełymi i vytančanymi

                Paŭtarajučy tut dasłoŭna cytatu z Dan. 11:35, anioł pacviardžaje papskuju asobu pychłivaga i despatyčnaga cara , jaki ŭzvyšajecca nad usimi bagami i navat nad adzinym sapraŭdnym Bogam (vierš 36).

10b — Bjazbožniki buducʹ rabicʹ zło, i nichto z biazbožnikaŭ nie zrazumieje,

                Anioł vykłikaje ŭ pamiaci pryncyp, jaki budzie dziejničacʹ da kanca svietu, praciag zła adlustroŭvajecca ŭ praroctvach Daniiła praz praciag «miedzi » grečaskaga grachu i « žaleza » rymskaj siły da viartannia Chrysta. Bjazbožniki buducʹ padvojna pazbaŭleny razumiennia: pa-pieršaje, z-za asabistaj abyjakavasci, a pa-drugoje, z-za mocnaj iluzii, dadzienaj Bogam, jakaja dazvalaje im vierycʹ u chłusniu, zgodna z 2 Fjes. 2:11-12: Tamu Bog pasyłaje im mocnuju iluziju, kab jany pavieryłi chłusni , kab usie byłi asudžanyja, chto nie pavieryŭ praŭdzie, a znajšoŭ zadavałʹniennie ŭ niapraŭdzie .

10c —   ale tyja, chto maje razumiennie, zrazumiejucʹ.

                Gety prykład dakazvaje, što duchoŭny intelekt — geta asabłivy dar, dadzieny Bogam, ale jamu papiaredničaje dobraje vykarystannie bazavaga intelektu , dadzienaga ŭsim narmałʹnym ludziam. Tamu što navat u getaj normie ludzi błytajucʹ adukacyju i jaje dypłomy z intelektam . Tamu ja nagadvaju vam pra getuju roznicu: adukacyja dazvalaje ŭvodzicʹ dadzienyja ŭ pamiacʹ čałavieka, ale tołʹki intelekt dazvalaje ich dobra i mudra vykarystoŭvacʹ.

Dan 12:11 A z tago času, jak budzie spyniena pastajannaje cełaspalennie i pastaŭlena agida spustašennia, projdzie tysiača dzviescie dzievianosta dzion.

11a —   Z tago času, kałi spynicca pastajannaja achviara

                Mušu jašče raz adznačycʹ, što słova « achviara » nie sustrakajecca ŭ aryginałʹnym gabrejskim tekscie. I getaja dakładnascʹ maje vyrašałʹnaje značennie, tamu što geta viečnaje tyčycca niabiesnaga sviatarstva Isusa Chrysta. Uznaŭlaje jago zastupnictva na ziamłi, papizm pazbaŭlaje Isusa Chrysta jago rołi zastupnika za grachi svaich vybrannikaŭ.

Getaje ŭzurpavanaje paralełʹnaje ziamnoje słužennie pačałosia ŭ 538 godzie; u datu, kałi Vigiłij I , pieršy kirujučy Papa, pasiałiŭsia ŭ Rymie, u Łateranskim pałacy, na gary Cełijan (niabiesnaj).

11b — i dzie budzie ŭstanoŭlena agidnaje spustašennie

                Geta značycʹ, z 538 goda, daty pačatku papskaga rymskaga panavannia, zgadanaj u Dan. 9:27: i budzie na kryle agidy spustašennia, navat da zniščennia, i jano budzie razburana [zgodna z] tym, što było pastanoŭlena, na [ziamlu] spustošanuju .

U getym vieršy, jaki tyčycca 538 goda, Duch Sviaty maje na ŭvazie tołʹki papski Rym, što tłumačycʹ adzinkavuju formu słova «agidnascʹ». Getaga nie było ŭ Dan. 9:27, dzie gavorka išła pra abiedzvie fazy Ryma — paganskuju i papskuju.

                Zviarniom uvagu na cikavascʹ i važnascʹ ab'jadnannia ŭ getym vieršy dvuch rečaŭ: « adsutnascʹ štodzionnaga » ad Chrysta ŭ Dan. 8:11 i papskaje «kryło », jakoje niasie « agidnaje spustašennie », zgadanaje ŭ Dan. 9:27. Zviazvajučy getyja dva dziejanni z adnoj i toj ža dataj 538 goda i z adnoj i toj ža sutnasciu, Duch pacviardžaje i dakazvaje, što aŭtaram getych złačynstvaŭ sapraŭdy z'jaŭlajecca rymski papizm.

                U Dan. 11:31 učynak, jaki prypisvajecca grečaskamu caru Antyjochu IV, pradstaŭlaje nam typovuju madełʹ tago, što Bog nazyvaje « agidaj spustašennia ». Papizm uznaŭlaje geta, ale na praciagu 1260 doŭgich, kryvavych gadoŭ.

11c —   budzie tysiača dzviescie dzievianosta dzion.

                Kab zrabicʹ praročyja praciagłasci, pryviedzienyja adnosna času kanca, niepadrobnymi, adzinka vymiarennia stavicca pierad łičbaj va ŭsich praroctvach Daniiła: dni 1290 ; dni 1335 (nastupny vierš); Dan. 8:14: viečar-ranica 2300 ; i ŭžo ŭ Dan. 9:24: tydni 70.

Nam treba vykanacʹ tołʹki viełʹmi prosty razłik: 538 + 1290 = 1828.

                Značnascʹ getaj daty, 1828 goda, zaklučajecca ŭ tym, što jana nadaje advientysckaj padziei ŭniviersałʹny charaktar, bo jana adznačaje treciuju z piaci gadoŭ praviadziennia advientysckich kanfierencyj, jakija pravodziacca ŭ Ołbiery-parku ŭ Łondanie ŭ prysutnasci angłijskaj karaleŭskaj siam'i.

Dan 12:12 Ščasłivy toj, chto čakaje i dažyvie da tysiačy trochsot tryccaci piaci dzion.

12a —   Tołʹki gety vierš daje nam značennie getych dvuch praročych praciagłasciaŭ. Tema — čakannie viartannia Chrysta, ale kankretnaje čakannie, zasnavanaje na łikavych prapanovach, dadzienych Bibłijaj. Njeabchodny novy razłik: 538 + 1335 = 1873. Anioł pakazvaje nam dzvie daty, jakija adpaviedna adznačajucʹ pačatak i kaniec advientysckaga vyprabavannia viery, jakoje adbyłosia pamiž 1828 i 1873 gadami. Takim čynam , naša ŭvaga skiroŭvajecca na daty 1843 i 1844 gady, jakija byłi mienavita pryčynami dvuch pasladoŭnych čakanniaŭ słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta ŭ ZŠA, a značycʹ, i ŭ pratestanckija ziemłi.

U vobrazie pierapravy praz raku «Tygr», tygr, jaki pažyraje čałaviečyja dušy, — geta daty 1843-1844 gadoŭ, jakija pieravodziacʹ niaviernych pratestantaŭ z duchoŭnaga žyccia ŭ duchoŭnuju smiercʹ. Z inšaga boku, toj, chto vytrymaŭ vyprabavannie, vychodzicʹ žyvym i błagasłaŭlonym Bogam z getaj niebiaspiečnaj pierapravy. Jon atrymłivaje ad Boga asabłivaje błasłaviennie: « Błasłaviony toj, chto dasiagnie 1873 goda!»

Dan 12:13 Idzi da kanca svajgo; ty supakoišsia i budzieš stajacʹ u spadčynie svajoj u apošnija dni.

13a —   Pasla pieršaga ŭvaskresiennia, u jakim jon uvaskresnie, Daniił adkryje sens usiago, što jon pieradaŭ nam. Ale dla advientysta, jaki ŭsio jašče žyvie, jago vučennie budzie dapoŭniena adkrycciami, jakija zmiaščajucca ŭ Apakałipsisie Jana.

 

Kniga Daniiła dobra chavaje svajo viełizarnaje bagaccie. My adznačyłi ŭroki padbadziorvannia, jakija Gaspodzʹ daje svaim vybranym u samyja apošnija dni, tamu što getyja apošnija dni viernucca da normy strachu i niaŭpeŭnienasci, jakaja panavała na praciagu ŭsioj gistoryi čałaviectva na ziamłi. Znoŭ ža, ale ŭ apošni raz, vybranyja buducʹ vyłučany i adkaznyja za niaščasci, jakija spaducʹ na tych, chto pieražyŭ buntaŭničych u Treciaj susvietnaj vajnie, abvieščanaj u Daniiła 11:40-45 i Adkrycci 9:13. Jezekiila 14 pradstaŭlaje typovyja ŭzory viery: Noj, Daniił i Joŭ. Padobna Noju, my pavinny ŭciačy i supraciŭlacca płyni svieckich dumak, budujučy svoj kaŭčeg viernasci Bogu. Padobna Daniiłu, my pavinny zastavacca cviorda pryviazanymi da vykanannia svajgo abaviazku jak vybranych, admaŭlajučysia ad standartu, ustanoŭlenaga iłžyvaj rełigijaj. I, jak Joŭ, my pavinny budziem prymacʹ fizičnyja i psichičnyja pakuty, kałi Bog dazvalaje geta, majučy pieravagu pierad Jovam: praz jago vopyt my daviedałisia, čamu Bog dapuskaje getyja vyprabavanni.

Kniga Daniiła taksama dazvołiła nam lepš zrazumiecʹ niabačnaje niabiesnaje žyccio. Geta adbyłosia dziakujučy adkrycciu piersanaža pa imieni Gaŭryił, imia jakoga aznačaje «toj, chto bačycʹ abłičča Boga». Jon prysutničaje va ŭsich važnych misijach płana boskaga zbaŭlennia. I my pavinny ŭsviedamlacʹ, što ŭ niabiesnym carstvie Božym jon i ŭsie dobryja anioły byłi pazbaŭleny prysutnasci Michaiła, aniołʹskaga prajaŭlennia Boga, padčas svajgo ziamnoga ŭvasablennia, geta značycʹ, 35 gadoŭ. U viałikaj lubovi Michaił taksama dziełicca svajoj uładaj, prymajučy bycʹ tołʹki « adnym z gałoŭnych pravadyroŭ ». Ale Gaŭryił taksama pradstaviŭ jago Daniiłu, vybranamu siarod vybranych, jak « Pravadyra tvajgo naroda ». I Dan. 9 viełʹmi vyrazna adkryvaje nam usio, što Isus prychodzicʹ zdziejsnicʹ, kab vyratavacʹ svaich viernych vybrannikaŭ. Takim čynam, boski prajekt zbaŭlennia vyrazna abvieščany, a zatym zavieršany 3 krasavika 30 goda raspiacciem Isusa Chrysta.

Kniga Daniiła pakazała nam, što vieru moža prajavicʹ tołʹki darosły. I što, pavodle Boga, dzicia stanovicca darosłym, kałi ŭvachodzicʹ u trynaccaty god žyccia. Tamu my možam naziracʹ tołʹki gorki plon chryščennia niemaŭlat i rełigijnuju spadčynu va ŭsich iłžyvych rełigijach. Isus abviasciŭ u Jevangjełłi ad Marka 16:16: Chto pavierycʹ i budzie achryščany, budzie vyratavany; a chto nie pavierycʹ, budzie asudžany . Takim čynam, geta aznačaje, što pierad chryščenniem pavinna prysutničacʹ i prajaŭlacca viera. Pasla chryščennia Bog vypraboŭvaje jaje. Taksama jašče adna žamčužyna, adkrytaja ŭ Daniiła, pacviardžajecca: Uvachodzʹcie praz vuzkuju bramu , bo šyrokaja brama i prastorny šlach, jaki viadzie ŭ pagibiełʹ. i šmat tych, chto prachodzicʹ mima ; a taksama ŭ Mc. 22:14: Bo šmat pakłikanych, ale mała vybranych ; zgodna z Dan. 7:9, dziesiacʹ miłʹjardaŭ pakłikany da adkazu pierad Bogam tołʹki za adzin miłʹjon adkuplenych vybranych buducʹ vyratavany, tamu što jany sapraŭdy dobra pasłužacʹ Bogu-Tvorcu ŭ Chryscie ŭ Sviatym Duchu.

 

                U razdziele 12 tołʹki što zakładzieny padmurak struktury knigi Adkryccia, dzie zgadvajucca schavanyja i namioknutyja, ale fundamientałʹnyja dla padziełu času ŭ Adkrycci daty 538, 1798, 1828, 1843-1844, a taksama 1873 god. Tam budzie pabudavana jašče adna data, 1994 god, dla niaščascia adnych i ščascia inšych.

 

Uvodziny ŭ prarocki simvałizm

 

Va ŭsich biblejskich prypaviesciach Duch vykarystoŭvaje ziamnyja elemienty, niekatoryja z kryteryjaŭ jakich mogucʹ simvałizavacʹ ananimnyja sutnasci, jakija pradstaŭlajucʹ agułʹnyja kryteryi. Tamu kožny vykarystany simvał pavinien bycʹ razgledžany z usich bakoŭ, kab vyniacʹ z jago ŭroki, schavanyja Bogam. Vozʹmiem, naprykład, słova « mora ». Zgodna z Bycciom 1:20, Bog nasialaje jago žyviołami ŭsich vidaŭ, niezłičonymi i ananimnymi. Jago asiaroddzie zgubnaje dla čałavieka, jaki žyvie, dychajučy pavietram. Takim čynam, jano stanovicca simvałam smierci dla čałavieka, jaki, słušna, taksama moža bajacca jago salonasci, jakaja robicʹ ziamlu biaspłodnaj. Vidavočna, što gety simvał nie spryjałʹny dla čałaviectva, i z-za jago značennia smierci Bog dascʹ svajo imia gabrejskamu abmyvałʹnamu basiejnu, jaki pradviescicʹ vadu chryščennia. Cjapier chryscicʹ aznačaje apuskacʹ, geta značycʹ pamiracʹ patanuŭšym, kab znoŭ žycʹ u Isusie Chryscie. Stary nieapraŭdany čałaviek paŭstaje, niasučy praviednascʹ Chrysta. Tut my bačym bagaccie adnago elemienta boskaga stvarennia: mora . Zgodna z getym vučenniem, my lepš zrazumiejem sens, jaki Bog nadaje getamu vieršu z Daniiła 7:2-3: «... i vosʹ, čatyry viatry niabiesnyja nachłynułi na viałikaje mora , i čatyry viałikija zviary vyjšłi z mora , roznyja adzin ad adnago ». Vjedajcie, što « čatyry viatry niabiesnyja » aznačajucʹ susvietnyja vojny, jakija pryvodziacʹ pieramožnyja narody da daminujučaj ułady. Tut « viałikaje mora » simvałizuje čałaviečyja masy paganskich narodaŭ, jakija, nie šanujučy Boga, u Jago vačach roŭnyja žyviołam « marskim ». U vyrazie « čatyry viatry niabiesnyja » « čatyry » pradstaŭlajucʹ 4 baki svietu: poŭnač, poŭdzienʹ, uschod i zachad. « Njabiesnyja viatry » prynosiacʹ zmieny ŭ zniešni vyglad nieba, razganiajučy chmary, vykłikajucʹ bury i prynosiacʹ doždž; razganiajučy chmary, jany spryjajucʹ soniečnamu sviatłu. Padobnym čynam, vojny vykłikajucʹ viałikija pałityčnyja i gramadskija zmieny, viełizarnyja ŭzrušenni, jakija dajucʹ panavannie novamu pieramožnamu narodu, abranamu Bogam, ale nie atrymłivajučy Jago błagasłaŭlennia. Pakołʹki jany paznačany jak « žyvioły », jany nie majucʹ prava na dabrasłavienʹni, pryznačanyja dla sapraŭdnych ludziej; Jago viernych vybranych, jakija chodziacʹ u boskim sviatle z časoŭ Adama i Jevy i tak da kanca svietu. A chto Jago vybranyja? Tyja, u kim Jon paznaje svoj vobraz, bo čałaviek byŭ stvorany pa vobrazu Božamu, zgodna z Bycciom 1:26. Zviarnicie ŭvagu na getuju roznicu: čałaviek stvorany Bogam pa svaim vobrazu , u toj čas jak žyvioła stvorana svaim asiaroddziem — marskim, naziemnym abo niabiesnym — pa zagadu, dadzienym Bogam. Vybar dziejasłova adznačaje roznicu ŭ statusie.

U jakasci drugoga prykładu vozʹmiem słova « ziamla ». Zgodna z Bycciom 1:9-10, getaja nazva « ziamla » dadziena sušy, jakaja vyjšła z « mora »; vobraz, jaki Bog vykarystaje ŭ Adkrycci 13, kab simvałizavacʹ pratestanckuju vieru, jakaja vyjšła z katałickaj viery. Ale davajcie razgledzim inšyja aspiekty «ziamłi » . Jana spryjałʹnaja dla čałavieka, kałi siłkuje jago, ale niespryjałʹnaja, kałi prymaje vyglad zasušłivaj pustyni. Tamu dobraje pałivannie z niabiosaŭ zaležycʹ ad tago, kab bycʹ dabrasłavienniem dla čałavieka. Geta pałivannie moža taksama pastupacʹ z rek i ručajoŭ, jakija pierasiakajucʹ jaje; vosʹ čamu samo słova Božaje paraŭnoŭvajecca z « krynicaj žyvoj vady » ŭ Bibłii. Mjenavita prysutnascʹ abo adsutnascʹ getaj « vady » vyznačaje pryrodu « ziamłi » i ŭ duchoŭnym płanie — jakascʹ viery čałavieka, jakaja składajecca na 75% z vady.

U jakasci treciaga prykładu vozʹmiem zorki nieba. Pa-pieršaje, « sonca », z stanoŭčaga boku, jano asviatlaje; zgodna z Bycciom 1:16, jano z'jaŭlajecca sviaciłam « dnia », jano sagravaje i spryjaje rostu rasłin, jakija čałaviek vykarystoŭvaje ŭ ježu. Z admoŭnaga boku, jano spałʹvaje ŭradžaj prazmiernym ciapłom abo adsutnasciu daždžu. Gałilej mieŭ racyju, jano znachodzicca ŭ centry našaga Susvietu, i ŭsie płaniety jago sistemy kruciacca vakoł jago. I, pierš za ŭsio, jano samaje viałikaje, Bibłija nazyvaje jago « najviałikšym » u Byc. 1:16, samaje garačaje, i jano niedastupnaje. Usie getyja kryteryi robiacʹ jago ideałʹnym vobrazam Boga, u jakim znachodziacca ŭsie getyja charaktarystyki. Nichto nie moža bačycʹ Boga i zastacca žyvym, i nichto nie moža stupicʹ nagoj na « sonca »; adzinaja mužčynskaja zorka, astatnija — usie płaniety abo žanočyja zorki. Pasla jago « miesiac », « najmienšy »: zgodna z Bycciom 1:16, jano z'jaŭlajecca sviaciłam nočy, ciemry, nad jakoj jano panuje. Takim čynam, « miesiac » maje tołʹki niegatyŭnaje pasłannie. Njagledziačy na toje, što getaja zorka znachodzicca błižej za ŭsio da nas, jana doŭga zachoŭvała tajamnicu svajgo schavanaga abłičča. Jana nie sviecicʹ sama pa sabie, a, jak i ŭsie inšyja płaniety, pasyłaje nam nazad, u pragresiŭnym cykle, słaboje sviatło, jakoje atrymłivaje ad «sonca». Pavodle ŭsich getych kryteryjaŭ, «miesiac» — ideałʹny simvał dla pradstaŭlennia, pa-pieršaje, iŭdaisckaj rełigii, a pa-drugoje, iłžyvaj chryscijanskaj rełigii rymska-katałickaga papizmu z 538 goda da našych dzion, a taksama luteranskaga, kałʹvinistyčnaga i angłikanskaga pratestantyzmu z 1843 goda. Na niebie taksama joscʹ « zorki », jakija, zgodna z Bycciom 1:14-15-17, vykonvajucʹ dzvie rołi, jakija jany padzialajucʹ z « soncam i miesiacam ». Rolu « paznačacʹ pory goda, dni i gady » i rolu « asviatlacʹ ziamlu ». U bołʹšasci svajoj jany svieciacʹ tołʹki ŭ ciemry, unačy. Geta ideałʹny simvał dla pradstaŭlennia sług Božych, sapraŭdnych, pakułʹ praroctva nie prypiša im grechapadziennie; što sviedčycʹ pra zmienu ŭ ich duchoŭnym statusie. Geta budzie pasłannie, jakoje Bog vykarystaje, kab vykłikacʹ padziennie chryscijanstva, achviary rymskaj chłusni ŭ Dan. 8:10 i Adkr. 12:4; i padziennie ŭsieagułʹnaga pratestantyzmu ŭ Adkr. 6:13 i 8:12. Izalavanaja «zorka » abaznačaje katałicki papstva ŭ Adkr. 8:10-11, pratestanckuju vieru ŭ Adkr. 9:1; i ab'jadnanyja ŭ viancy, łikam 12, pieramožny Vybrany schod u Adkr. 12:1. Dan. 12:3 abaznačaje ich jak simvał « tych, chto navučycʹ praviednasci mnostva », geta značycʹ « tych, chto asviatlaje ziamlu » sviatłom, dadzienym Bogam.

Getyja piacʹ simvałaŭ buducʹ adygryvacʹ važnuju rolu ŭ praroctvie Apakałipsisu. Takim čynam, vy možacie praktykavacca ŭ adkrycci schavanych pasłanniaŭ, jakija niasucʹ kryteryi pradstaŭlenych simvałaŭ. Ale niekatoryja z ich budzie ciažka adkrycʹ, akramia tago, sam Bog pakazvaje kluč da tajamnicy ŭ vieršach Bibłii, jak słovy « gałava i chvost », jakija možna zrazumiecʹ tołʹki ŭ tym značenni, jakoje Bog im daje ŭ Is. 9:14, dzie my čytajem: « načałʹnik abo starejšyna — geta gałava, a prarok, jaki vučycʹ chłusni, — geta chvost ». Ale ŭ vieršy 13 paralełʹna prapanavany, takim čynam, tyja ž značenni, « pałʹmavaja gałina i trysniog »; « trysniog », jaki budzie pradstaŭlacʹ rymski papski ŭład u Adkrycci 11:1.

 

Łičby i łičby taksama majucʹ simvałičnaje značennie. Jak praviła, jany razmieščany ŭ paradku ŭzrastannia:

Dla łičby «1»: unikałʹnascʹ (boskaja abo łikavaja)

Dla łičby «2»: niedaskanałascʹ.

Dla łičby «3»: daskanałascʹ.

Dla łičby «4»: univiersałʹnascʹ (4 baki svietu)

Dla łičby «5»: mužčyna (mužčyna ci žančyna).

Dla łičby «6»: niabiesny anioł ( niabiesnaja istota abo pasłannik ).

Dla łičby «7»: paŭnata. (Taksama: piačatka Boga-stvarałʹnika)

Vyšej za gety łik my majem kambinacyi składanniaŭ pieršych siami asnoŭnych łikaŭ; prykłady: 8 = 6 + 2; 9 = 6 + 3; 10 = 7 + 3; 11 = 6 + 5 i 7 + 4; 12 = 7 + 5 i 6 + 6; 13 = 7 + 6. Gety vybar maje duchoŭnaje značennie ŭ suviazi z temami, jakija razgladajucca ŭ getych razdziełach Adkryccia. U knizie Daniiła my znachodzim prarockija pasłanni adnosna miesijanskaj chryscijanskaj ery ŭ razdziełach 2, 7, 8, 9, 11 i 12.

U knizie Adkryccia, adkrytaj apostału Janu, simvałičny kod numaroŭ razdziełaŭ nadzvyčaj pakazałʹny. Chryscijanskaja epocha padzialajecca na dzvie asnoŭnyja gistaryčnyja častki.

Pjeršy, dałučany da łičby «2», achopłivaje bołʹšuju častku daktrynałʹnaj «niedaskanałasci» chryscijanskaj viery, pradstaŭlenaj z 538 goda rymska-katałickim papizmam, spadčynnikam rełigijnaj normy, ustanoŭlenaj z 7 sakavika 321 goda paganskim rymskim impierataram Kanstancinam I. Razdzieł 2 achopłivaje ŭviesʹ čas pamiž 94 i 1843 gadami.

Drugaja častka, pradstaŭlenaja łičbaj «3», tyčycca 1843 goda, «advientysckaga» času, času, kałi Bog patrabuje adnoŭlenaj apostałʹskaj daktrynałʹnaj «daskanałasci» ŭ adpaviednasci z pragramaj, pradkazanaj boskim ukazam, cytavanym u Dan. 8:14. Getaja daskanałascʹ budzie dasiagacca pastupova da viartannia Chrysta, jakoje čakajecca viasnoj 2030 goda.

Nad łičbaj 7 łičba 8, abo 2+6, simvałizuje čas niedaskanałasci (2) d'jabałʹskich spraŭ (6). Łičba 9, abo 3+6, pakazvaje čas daskanałasci (3) i getak ža d'jabałʹskija spravy (6). Łičba 10, abo 3+7, pradkazvaje čas daskanałasci (3), paŭnatu (7) boskaj pracy.

Łičba «11», abo pieravažna 5+6, adnosicca da časoŭ francuzskaga ateizmu, u jakim čałaviek (5) asacyjujecca z d'jabłam (6).

Łičba «12» abo 5+7 pakazvaje suviazʹ čałavieka (5) z Bogam-stvarałʹnikam (7 = paŭnata i jago karaleŭskaja piačatka).

Łičba «13» abo 7+6 abaznačaje paŭnatu (7) chryscijanskaj rełigii, zviazanaj z d'jabłam (6); papskaja spačatku ( mora ) i pratestanckaja ( ziamla ) u apošnija dni.

Łičba «14» abo 7+7 tyčycca advientysckaj pracy i jaje ŭniviersałʹnych pasłanniaŭ ( Vječnaje Jevangjełle ).

Łičba «15», abo 5+5+5, abo 3x5, simvałizuje čas čałaviečaj daskanałasci (3) (5). Jana aznačaje kaniec času łaski. Duchoŭnaja « pšanica » saspieła dla žniva i zachoŭvannia ŭ niabiesnych svirnach. Padrychtoŭka vybranych zavieršana, tamu što jany dasiagnułi ŭzroŭniu, patrabavanaga Bogam.

Łičba «16» u Adkrycci adnosicca da času, kałi Bog vyłʹje « siem apošnich čaš gnievu svajgo » na svaich rełigijnych voragaŭ, niaviernych chryscijan, pra jakich gavorycca ŭ 13-m razdziele.

Łičba «17», jak i papiaredniaja, maje svajo značennie ŭ temie, jakuju Bog daje joj u svaim praroctvie, geta značycʹ u Adkrycci 17, simvał «sudu viałikaj raspusnicy » Bogam. U Bibłii pieršaje vykarystannie getaga simvałičnaga łiku tyčycca viełikodnaga tydnia, jaki pačynajecca 10-ga dnia pieršaga miesiaca goda i zakančvajecca 17-ga dnia . Pascha, jakaja całkam spraŭdziłasia z dniami smierci «Jagniaci Božaga » Isusa Chrysta, pradkazana ŭ dniach-gadach u 70-m godzie « 70 tydniaŭ » gadoŭ z Dan. 9:24-27. Takim čynam, praroctva 70-ga tydnia z 27-ga vierša achopłivaje čas siami gadoŭ pamiž datami 26 i 33. Meta, ukazanaja praroctvam, — geta Pascha, razmieščanaja viasnoj, « pasiaredzinie » getych siami gadoŭ praročaga tydnia, zgadanaga ŭ Dan. 9:27.

Dla apošnich sapraŭdnych «advientystaŭ» łičba 17 budzie tyčycca 17 stagoddziaŭ praktykavannia Rymskaj niadziełi, grachu, ustanoŭlenaga 7 sakavika 321 goda. Gadavina kanca getych 17 stagoddziaŭ, 7 sakavika 2021 goda, adkryła «čas kanca », praročany ŭ Dan. 11:40. Gety « čas » spryjałʹny dla vykanannia getaga apošniaga papiaredžannia ab pakaranni, jakoje, abaznačajučy Treciuju susvietnuju vajnu, taksama praročana Bogam « šostaj truboj », vyjaŭlenaj u Adkrycci 9:13-21. Ekanamičnaja razrucha, vykłikanaja virusam Covid-19, adznačaje 2020 god (z 20 sakavika 2020 goda pa 20 sakavika 2021 goda) jak god pačatku boskich pakaranniaŭ.

U 18-m razdziele gavorycca pra pakarannie « Vjałikaga Vaviłona ».

Razdzieł 19 prysviečany kantekstu słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta i jago supracʹstajanniu z paŭstancami-ludzʹmi.

U 20-m razdziele gavorycca pra siomaje tysiačagoddzie: na spustošanaj ziamłi, dzie d'jabał znachodzicca ŭ pałonie, i na niabiosach, dzie vybranyja sudziacʹ žycci i spravy biazbožnych buntaŭnikoŭ, jakija pamierłi adkinutymi Bogam.

U razdziele «21» sustrakajecca simvałizm 3x7, geta značycʹ daskanałascʹ (3) boskaga asviačennia (7), uznagarodžanaja ŭ svaich vybrannikach, adkuplenych ad ziamłi.

Takim čynam, my bačym, što temaj praroctva z Adkryccia 3, 7, 14 = 2x7 i 21 = 3x7 (rost da daskanałasci asviačennia).

Razdzieł 22 adznačaje čas, kałi na adnoŭlenaj i abnoŭlenaj ziamłi Bog ustaloŭvaje svoj tron i vybrannikaŭ svajgo viečnaga carstva.

 

 

 

 

 

 

 

 

Advientyzm

 

Chto ž tady getyja syny i dočki Božyja? Treba adrazu skazacʹ, bo gety dakumient dascʹ usie nieabchodnyja dokazy: geta boskaje Adkryccio adrasavana Bogam chryscijanam-«advientystam». Bo padabajecca nam geta ci nie, vola Božaja suvierennaja, i z viasny 1843 goda, daty vykanannia ŭkaza, prarockaga ŭ knizie Daniiła 8:14, standart «advientystaŭ siomaga dnia» byŭ vyklučnym kanałam, jaki dagetułʹ złučaje Boga i Jago sług-ludziej. Ale budzʹcie ŭvažłivyja! Gety standart pastajanna razvivajecca, i admova ad getaj evalucyi, žadanaj Bogam, zasłužyła svajo aficyjnaje instytucyjnaje pradstaŭlennie, jakoje z 1994 goda adrygnuŭ Isus Chrystos. Što takoje advientyzm? Getaje słova pachodzicʹ ad łacinskaga «adventus», što aznačaje: pryšescie. Vjartannie Isusa Chrysta ŭ słavie Ajca čakałasia viasnoj 1843 goda, vosienniu 1844 goda i vosienniu 1994 goda. Getyja iłžyvyja čakanni, pradugledžanyja Božym płanam, tym nie mienš miełi tragičnyja duchoŭnyja nastupstvy dla tych, chto pagardžaŭ getymi prarockimi ab'javami i ich čakanniami, tamu što jany byłi arganizavany suvierenna viałikim Bogam-stvarałʹnikam. Takim čynam, toj, chto raspaznaje ŭ getym dakumiencie sviatło, prapanavanaje Isusam Chrystom, stanie, jak pramoje sledstva, «advientystam», «siomaga dnia», kałi nie z ludzʹmi, to z Bogam; geta, jak tołʹki jon admovicca ad rełigijnaga adpačynku pieršaga dnia, kab praktykavacʹ astatni siomy dzienʹ, jaki nazyvajecca subotaj, asviačonaj Bogam z momantu stvarennia svietu. Prynaležnascʹ da Boga maje na ŭvazie dadatkovyja boskija patrabavanni; z subotaj advientyscki abrany pavinien budzie ŭsviadomicʹ, što jago fizičnaje cieła taksama z'jaŭlajecca ŭłasnasciu Boga, i jak takoje, jon pavinien budzie karmicʹ i kłapacicca pra jago jak pra kaštoŭnuju boskuju majomascʹ, pra cialesnuju sviatyniu. Bo Bog pradpisaŭ čałavieku ŭ Byc. 1:29 ideałʹnuju dyjetu: « I skazaŭ Bog: vosʹ, Ja daŭ vam usialakuju travu, što sieje nasiennie, jakaja joscʹ na ŭsioj ziamłi, i ŭsialakaje dreva, u jakoga joscʹ płod dreva, što sieje nasiennie; geta budzie vam ježaj ».

Advientysckaja dumka nieaddziełʹnaja ad chryscijanskaga prajekta, ab'jaŭlenaga Bogam. Vjartannie Isusa Chrysta zgadvajecca ŭ šmatłikich biblejskich cytatach: Ps. 50:3: «Vosʹ Bog naš idzie , Jon nie budzie maŭčacʹ; pierad Im agonʹ pažyrałʹny, i vakoł Jago mocnaja bura »; Ps. 96:13: « ... pierad Gospadam! Bo Jon idzie, bo Jon idzie sudzicʹ ziamlu ; Jon budzie sudzicʹ sviet pavodle spraviadłivasci i narody pavodle viernasci Svajoj ».; Is. 35:4: « Skažycie tym, chto zasmučany sercam: Budzʹcie advažnyja, nie bojciesia; vosʹ Bog vaš! Pryjdzie pomsta, adpłata Božaja; Jon Sam pryjdzie i vyratuje vas »; As. 6:3: « Dajcie nam viedacʹ, budziem šukacʹ paznannia Gospada; Jago prychod niepazbiežny, jak svitanak. Jon pryjdzie da nas, jak doždž , jak pozni doždž , što napojvaje ziamlu »; U Pisanni Novaga Zapavietu my čytajem: Mc. 21:40: « Kałi ž pryjdzie gaspadar vinagradnika , što jon zrobicʹ z getymi vinagradarami? »; 24:50: « ... pryjdzie ž gaspadar tago sługi ŭ dzienʹ, kałi nie čakaje, i ŭ gadzinu, u jakuju nie viedaje »; 25:31: « Kałi ž pryjdzie Syn Čałaviečy ŭ słavie Svajoj i ŭsie sviatyja Anioły z Im, tady Jon siadzie na tronie słavy Svajoj ».; Jan 7:27: « My viedajem Jago, adkułʹ Jon; a kałi pryjdzie Chrystos , nichto nie viedaje, adkułʹ Jon ».; 7:31: « Mnogija z ludziej pavieryłi ŭ Jago i kazałi: « Ci ž Chrystos, kałi pryjdzie , učynicʹ bołʹš cudaŭ, čym Jon učyniŭ? »; Jaŭr. 10:37: « Jašče trochi, i Toj, Chto pavinien pryjsci, pryjdzie i nie zamarudzicca ». Apošniaje sviedčannie Isusa: Jak. 14:3: « I kałi pajdu i padrychtuju vam miesca , znoŭ pryjdu i vazʹmu vas da Sjabie , kab i vy byłi tam, dzie Ja ». Sviedčannie aniołaŭ: Dziei 1:11: « I skazałi jany: Mužy Gałilejskija! čago vy staicie i ŭzirajeciesia ŭ nieba? Gety Isus, Jaki ŭzniaŭsia ad vas na nieba, pryjdzie getak ža, jak vy bačyłi Jago ŭzychodziačym na nieba ». Advientyscki prajekt Mjesii z'jaŭlajecca ŭ: Is. 61:1-2: « Duch Gospada Jachve na Mnie, bo Jachve pamazaŭ Mjanie abviaščacʹ dobruju viestku pakutnikam; Jon pasłaŭ Mjanie acalacʹ złamanych sercam, abviascicʹ pałonnym vyzvalennie i vyzvalennie viazniam; abviascicʹ god łaski Jachve... » Tut, čytajučy gety tekst u sinagozie Nazaretu, Isus pierastaŭ čytacʹ i zakryŭ knigu, tamu što nastupnaje, adnosna « dnia pomsta » nie pavinna była spraŭdzicca da 2003 gadoŭ praz, padčas jago słaŭnaga boskaga viartannia: « i dzienʹ pomsty našaga Boga ; kab suciešycʹ usich, chto smutkuje » ;

Advientyzm sionnia maje šmat abłiččaŭ, pierš za ŭsio aficyjny instytucyjny aspiekt, jaki ŭ 1991 godzie adchiłiŭ apošniaje sviatło, prapanavanaje jamu Isusam praz scipłaga čałaviečaga instrumienta, jakim ja z'jaŭlajusia. Padrabiaznasci buducʹ z'jaŭlacca ŭ getym dakumiencie tam, dzie geta darečy. Pa ŭsioj ziamłi isnuje mnostva dysidenckich advientysckich grup. Geta sviatło adrasavana im jak pryjarytet. Jano składaje «viałikaje sviatło», da jakoga naša starejšaja duchoŭnaja siastra, Elen Uajt, chacieła viesci advientyscki narod. Jana pradstaviła svaju pracu jak «malenʹkaje sviatło», jakoje viadzie da «viałikaga sviatła». I ŭ svaim apošnim pubłičnym pasłanni, trymajučy Sviatuju Bibłiju ŭ pavietry abiedzviuma rukami, jana abviasciła: «Braty, ja rekamienduju vam getuju knigu». Jaje žadannie ciapier vykanana; Daniił i Adkryccio byłi całkam rasšyfravany strogim vykarystanniem biblejskich kodaŭ. Ideałʹnaja garmonija adkryvaje viałikuju mudrascʹ Boga. Čytač, chto b vy ni byłi, ja zakłikaju vas nie rabicʹ pamyłak minułaga. Geta vy pavinny prystasavacca da boskaga płana, tamu što Usiemagutny nie prystasujecca da vašaga punktu gledžannia. Admova ad sviatła — geta smiarotny grech biez jakoga-niebudzʹ vypraŭlennia; Kroŭ, prałitaja Isusam Chrystom, nie zakryvaje getaga. Ja začyniaju getuju važnuju dužku i viartajusia da abvieščanaj « biady ».

 

 

 

Pjerš čym pierajsci da gistoryi Adkryccia, ja pavinien rastłumačycʹ, čamu ŭ cełym praroctvy, natchnionyja Bogam, žycciova važnyja dla nas, ludziej, bo ich viedannie abo ignaravannie pryviadzie da viečnaga žyccia abo kančatkovaj smierci. Pryčyna ŭ nastupnym: ludzi lubiacʹ stabiłʹnascʹ i, jak takija, bajacca zmien. Takim čynam, jany abaraniajucʹ getuju stabiłʹnascʹ i pieratvarajucʹ svaju rełigiju ŭ tradycyju, adkidajučy ŭsio, što pradstaŭlaje siabie ŭ aspiekcie navizny. Mjenavita tak pavodziłi siabie gabrei staroga boskaga zapavietu, što pryviało da ich zniščennia, pierš za ŭsio, tych, kago Isus nie saromiejecca asudžacʹ jak « sinagogu satany » ŭ Adkrycci 2:8 i 3:9. Trymajučysia tradycyi bacʹkoŭ, jany vieryłi, što takim čynam im udasca abaranicʹ svaje adnosiny z Bogam. Ale što adbyvajecca ŭ getym vypadku? Čałaviek bołʹš nie słuchaje Boga, kałi Jon gavorycʹ z im, ale jon prosicʹ Boga słuchacʹ jago słovy. U getaj situacyi Bog bołʹš nie znachodzicʹ svajoj adkaznasci, tym bołʹš što, kałi praŭda, što Jon sam nie zmianiajecca ŭ svaim charaktary i svaim mierkavanni, jakoje zastajecca viečna niazmiennym, taksama praŭda, što Jago płan pastajanna rascie i zmianiajecca. Adnago vierša dastatkova, kab pacvierdzicʹ getuju ideju: « Sciežka praviednych — jak sviatło zziajučaje, jakoje zziaje ŭsio macniej i macniej až da daskanałaga dnia» (Pryp. 4:18). « Sciežka » getaga vierša ekvivalentnaja « šlachu », uvasoblenamu ŭ Isusie Chryscie. Geta dakazvaje, što praŭda viery ŭ Chrysta taksama razvivajecca z ciagam času, pa Božaj vołi, u adpaviednasci z Jago płanam. Kandydaty na viečnascʹ pavinny nadacʹ słovam Isusa toje značennie, jakoje im naležycʹ, kałi jon kaža im: « Tamu, chto zachoŭvaje Maje spravy da kanca, tamu dam...» (Adkr. 2:26). Mnogija dumajucʹ, što dastatkova zachavacʹ toje, što my nabyłi ad pačatku da kanca; i geta ŭžo była pamyłka nacyjanałʹnych gabrejaŭ i ŭrok Isusa ŭ Jago prypaviesci pra talenty. Ale geta aznačaje zabyvacʹ, što sapraŭdnaja viera — geta pastajannyja adnosiny z Ducham žyvoga Boga, jaki garantuje, što getaja ježa, jakaja vychodzicʹ z Jago vusnaŭ, dajecca Jago dzieciam zaŭsiody i va ŭsie časy. Słova Božaje nie abmiažoŭvajecca sviatymi pisanniami Bibłii; pasla jago pastajanna zastajecca žyvy «Łogas», Słova, jakoje na imgniennie stałasia ciełam, Chrystos, jaki dziejničaje ŭ Sviatym Duchu, kab praciagvacʹ svoj dyjałog z tymi, chto lubicʹ Jago i šukaje Jago ŭsioj dušoj. Ja magu zasviedčycʹ pra geta, bo asabista atrymaŭ karyscʹ ad getaga ŭniosku novaga sviatła, jakim ja dzialusia z tymi, chto lubicʹ Jago getak ža mocna, jak i ja. Navizna, atrymanaja z niabiosaŭ, pastajanna palapšaje naša razumiennie Jago adkrytaga płana, i my pavinny viedacʹ, jak razabracca i admovicca ad sastarełych interpretacyj, kałi jany sastarejucʹ. Bibłija zakłikaje nas dziejničacʹ tak: « Usio vypraboŭvajcie, dobraga trymajciesia» (1 Fjes. 5:21).

Božy sud pastajanna prystasoŭvajecca da getaj pastupovaj evalucyi natchnionaga sviatła, adkrytaga vybranym, zachavałʹnikam jago praroctvaŭ. Takim čynam, strogaje prytrymłivannie tradycyi pryvodzicʹ da strat, bo pieraškadžaje ludziam prystasavacca da evalucyi vyratavałʹnaj pragramy, jakaja pastupova adkryvajecca da kanca svietu. Isnuje vyraz, jaki nabyvaje svaju poŭnuju kaštoŭnascʹ u rełigijnaj sfiery: praŭda sučasnaga času abo sučasnaja praŭda . Kab lepš zrazumiecʹ getuju dumku, my pavinny zirnucʹ u minułaje, dzie ŭ časy apostałaŭ my miełi daskanałaje vučennie viery. Pazniej, u pradkazanyja časy krajniaj ciemry, vučennie apostałaŭ było zamieniena vučenniem dvuch «Rymaŭ»; impierskaga i papskaga, dvuch faz adnago i tago ž boskaga prajekta, padrychtavanaga dla d'jabła. Z tago času sprava reformy apraŭdvaje svaju nazvu, bo gavorka idzie pra vykaraniennie iłžyvych vučenniaŭ i paŭtornaje pasieŭvannie zniščanaga dobraga nasiennia apostałʹskaga vučennia. Z viałikim ciarpienniem Bog daŭ čas, šmat času, kab Jago sviatło było adnoŭlena da poŭnaj zaviaršennia. U adrozniennie ad paganskich bagoŭ, jakija nie reagujucʹ, bo ich nie isnuje, Bog-Tvorca žyvie viečna, i Jon pakazvaje, što isnuje, svaimi niepaŭtornymi reakcyjami i dziejanniami; na žałʹ dla čałavieka, u vygladzie žorstkich pakaranniaŭ. Toj, chto zagadvaje pryrodaj, chto kiruje małankami, gromam i małankami, chto abudžaje vułkany i prymušaje ich vyviargacʹ agonʹ na vinavataje čałaviectva, chto vykłikaje ziemlatrusy i pravakuje razburałʹnyja pryłiŭnyja chvałi, z'jaŭlajecca taksama tym, chto prychodzicʹ, kab šaptacʹ u rozumach svaich vybrannikaŭ pra pragres svajgo prajekta, pra toje, što Jon rychtujecca zrabicʹ, jak Jon zagadzia, daŭno abviasciŭ. « Bo Gaspodzʹ Bog ničoga nie robicʹ, nie adkryvajučy Svajoj tajamnicy rabam Svaim, prarokam », — zgodna z Amosam 3:7.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pjeršy poglad na Apakałipsis

 

U svaim vystupie Jan, apostał Gospada Isusa Chrysta, apisvaje vobrazy, jakija Bog daje jamu ŭ bačanniach, i pasłanni, jakija jon čuje. Na pavierchni, ale tołʹki na pavierchni, Adkryccio, pierakład grečaskaga «apakałupsisu», ničoga nie raskryvaje, bo zachoŭvaje svoj tajamničy aspiekt, niezrazumieły dla mnostva viernikaŭ, jakija jago čytajucʹ. Tajamnica adbivaje ŭ ich zniavagu, i jany zvodziacca da ignaravannia adkrytych tajamnic.

Bog nie dziejničaje tak biez pryčyny. Robiačy geta, Jon vučycʹ nas, nakołʹki sviatoje Jago Adkryccio i što, jak takoje, jano pryznačana tołʹki dla Jago vybrannikaŭ. I tut važna ŭdakładnicʹ: Jago vybranniki — geta nie tyja, chto imi z'jaŭlajecca, a vyklučna tyja, kago Jon Sam pryznaje svaimi sługami, bo jany adroznivajucca ad iłževiernych svajoj viernasciu i pasłuchmianasciu.

« Adkryccio Isusa Chrysta, jakoje daŭ Jamu Bog, kab pakazacʹ sługam Svaim, što pavinna nieŭzabavie adbycca . I Jon pasłaŭ jago praz anioła Svajgo sługje Svajmu Janu, jaki zasviedčyŭ słova Božaje i sviedčannie Isusa Chrysta va ŭsim, što jon bačyŭ. (Adkr. 1:1-2)»

Takim čynam, toj, chto abviasciŭ u Jevangjełłi ad Jana 14:6: « Ja joscʹ šlach i praŭda i žyccio; nichto nie prychodzicʹ da Ajca , jak tołʹki praz Mjanie», prychodzicʹ praz svoj Apakałipsis, svajo Adkryccio, kab pakazacʹ svaim sługam šlach praŭdy, jaki dazvalaje im atrymacʹ viečnaje žyccio, prapanavanaje i prapanavanaje ŭ Jago imia. Tamu atrymajucʹ jago tołʹki tyja, kago Jon łičycʹ godnymi jago atrymannia. Pasla tago, jak Isus kankretna pakaža praz svajo ziamnoje słužennie, što składaje ŭzor sapraŭdnaj viery, jon raspaznaje tych, chto godny Jago i Jago dobraachvotnaj achviary adkuplennia, bo jany sapraŭdy prysviaciłi siabie getamu ŭzornamu šlachu, pa jakim Jon išoŭ pierad imi. Jago poŭnaje i absalutnaje prysviačennie słuženniu Bogu — geta prapanavanaja norma. Kałi Nastaŭnik skazaŭ Piłatu: « ...Ja pryjšoŭ u sviet, kab zasviedčycʹ ab praŭdzie...» (Jan 18:37)», u getym ža sviecie Jago vybranyja pavinny rabicʹ toje ž samaje.

 

Kožnaja tajamnica maje svajo tłumačennie, ale kab atrymacʹ jago, treba vykarystoŭvacʹ klučy, jakija adkryvajucʹ i zakryvajucʹ dostup da sakretaŭ. Ale, na žałʹ dla paviarchoŭna cikaŭnych, gałoŭnym klučom z'jaŭlajecca sam Bog, asabista. U vołʹny čas i zgodna sa svaim biezdakornym i całkam spraviadłivym mierkavanniem jon adkryvaje abo zakryvaje čałaviečy rozum. Getaja pieršaja pieraškoda robicʹ adkrytuju knigu niezrazumiełaj, i Sviataja Bibłija ŭ cełym stanovicca, kałi jaje čytajucʹ iłževierujučyja, zbornikam rełigijnych ałibi. I getych iłževierujučych viełʹmi šmat, tamu na ziamłi Isus pamnožyŭ svaje papiaredžanni ab iłžechrystach, jakija z'javiacca da kanca svietu, zgodna z Matfieja 24:5-11-24 i Matfieja 7:21-23, dzie jon papiaredžvaje ab iłžyvych scviardženniach tych, chto gučna scviardžaje, što z'jaŭlajecca jago pasladoŭnikami.

Takim čynam, Apakałipsis — geta adkryccio gistoryi sapraŭdnaj viery, pryznanaj Isusam Chrystom jak Ajcom i jak Sviatym Ducham, jaki pachodzicʹ ad Ajca, adzinaga Boga-Tvorcy. Getaja sapraŭdnaja viera kvałifikuje Jago vybranych, jakija prachodziacʹ praz ciomnyja stagoddzi časoŭ krajniaj rełigijnaj błytaniny. Getaja situacyja apraŭdvaje simvał zorak , jaki Bog prypisvaje vybranym, jakich Jon pryznaje, navat na imgniennie, tamu što , jak i jany, zgodna z Bycciom 1:15, jany zziajucʹ u ciemry, « kab asviatlacʹ ziamlu ».

 

Drugi kluč da Apakałipsisu schavany ŭ knizie praroka Daniiła, adnoj z knig Staroga Zapavietu, jakaja ŭjaŭlaje saboj pieršaga z « dvuch sviedkaŭ » Boga, zgadanych u Adkrycci 11:3; drugi — geta Apakałipsis i knigi Novaga Zapavietu. Padčas svajgo ziamnoga słužennia Isus zviarnuŭ uvagu svaich vučniaŭ na getaga praroka Daniiła, sviedčannie jakoga kłasifikujecca jak adno z gistaryčnych knig u sviatoj jaŭrejskaj «Torie».

Boskaje Adkryccio maje formu dvuch duchoŭnych kałon. Geta nastołʹki praŭda, što knigi Daniiła i Apakałipsis, dadzienyja Janu, uzajemazaležnyja i dapaŭniałʹnyja, niasučy, jak dzvie kałony, stałicu boskaga niabiesnaga adkryccia.

Takim čynam, Adkryccio — geta gistoryja sapraŭdnaj viery, jakuju Bog vyznačaje ŭ getym vieršy: « Ščasłivy toj, chto čytaje, i tyja, chto słuchaje słovy getaga praroctva i zachoŭvaje toje, što ŭ im napisana, bo čas błizki » (Adkr. 1:3).

Dziejasłoŭ «čytacʹ» maje dla Boga kankretnaje značennie, jakoje asacyjujecca z razumienniem pračytanaga pasłannia. Getaja dumka vykazana ŭ Is. 29:11-12: « Usiakoje adkryccio dla vas — jak słovy zapiačatanaj knigi, jakuju dajucʹ čałavieku, jaki ŭmieje čytacʹ, i kažucʹ: “Pračytaj geta!” A jon kaža: “Nje magu, bo jana zapiačatanaja; abo jak kniga, jakuju dajucʹ čałavieku, jaki nie ŭmieje čytacʹ, i kažucʹ: “Pračytaj geta!” A jon kaža: “Ja nie ŭmieju čytacʹ” ». Getymi paraŭnanniami Duch pacviardžaje niemagčymascʹ razumiennia zakadavanych boskich pasłanniaŭ dla tych, chto « šanuje Jago vusnami svaimi i jazykom svaimi, a serca ich daloka ad Jago », zgodna z Is. 29:13: «I skazaŭ Gaspodzʹ: “Kałi gety narod nabłižajecca da Mjanie, jon šanuje Mjanie vusnami svaimi i jazykom svaimi; ale serca jago daloka ad Mjanie , i strach jago pierad Mnoju — geta tołʹki zapaviedzʹ čałaviečaj tradycyi». «.

 

Da pieršaga dałučajecca treci kluč. Jon taksama znachodzicca ŭ Bogu, jaki suvierenna vybiraje sa svaich vybranych tago, kago jon zrobicʹ zdołʹnym «čytacʹ» praroctvy, kab prasviatłicʹ svaich bratoŭ i siascior u Isusie Chryscie. Bo Pavieł uspomniŭ pra geta ŭ 1 Kar. 12:28-29: « I Bog pastaviŭ u carkvie spačatku apostałaŭ, pa-drugoje, prarokaŭ, pa-treciaje, nastaŭnikaŭ, potym cudatvorcaŭ, potym dary acalennia, dapamogi, kiravannia i roznych moŭ. Ci ŭsie apostały? Ci ŭsie praroki? Ci ŭsie nastaŭniki? »

U paradku, ustanoŭlenym Bogam, čałaviek nie impravizuje jak prarok pa asabistym čałaviečym rašenni. Usio adbyvajecca tak, jak vučyŭ Isus u prypaviesci, my nie pavinny spiašacca zajmacʹ pieršaje miesca na piarednim płanie sceny, a naadvarot, my pavinny siadziecʹ u zadniaj častcy pakoja i čakacʹ, kałi geta pavinna zdarycca, pakułʹ Bog zaprosicʹ nas vyjsci ŭ pieršy rad. Ja nie imknuŭsia da jakoj-niebudzʹ kankretnaj rołi ŭ Jago pracy, i ŭ mianie była tołʹki viałikaja praga zrazumiecʹ sens getych dziŭnych pasłanniaŭ, jakija ja pračytaŭ u Adkrycci. I geta Bog, pierš čym ja zrazumieŭ ich sens, pakłikaŭ mianie ŭ bačanni. Tamu nie zdziŭlajciesia vyklučna svietłamu charaktaru tvoraŭ, jakija ja pradstaŭlaju; geta plon sapraŭdnaj apostałʹskaj misii.

Imgniennaja niazdołʹnascʹ zrazumiecʹ Jago tajamnicy, adkrytyja zakadziravanym čynam, tamu narmałʹnaja i pradugledžanaja ŭ paradku, ustanoŭlenym Bogam. Njevuctva nie z'jaŭlajecca vinoj, pakułʹ jano nie z'jaŭlajecca vynikam admovy ad dadzienaga sviatła. U vypadku admovy ad tago, što Jon adkryvaje praz prarokaŭ, jakim Jon daručaje getuju zadaču, boski prysud nieadkładny: geta razryŭ adnosin, abarony i nadziei. Takim čynam, adzin pasłany prarok, Jan, atrymaŭ zakadavanaje bačannie ad Boga ŭ čas kanca, inšy pasłany prarok sionnia pradstaŭlaje vam rasšyfravanyja bačanni Daniiła i Adkryccia, prapanoŭvajučy vam usie garantyi boskaga błagasłaŭlennia praz ich uzniosłuju jasnascʹ. Dla getaga rasšyfravannia joscʹ tołʹki adna krynica: Bibłija, ničoga, akramia Bibłii, ale ŭsia Bibłija, pad asviatlenniem Sviatoga Ducha. Uvaga Boga i Jago luboŭ zviernuty na samych prostych čałaviečych istot, takich jak pasłuchmianyja dzieci, jakija stałi redkasciu ŭ čas kanca. Zrazumiecʹ boskuju dumku možna tołʹki praz ciesnaje i intensiŭnaje supracoŭnictva pamiž Bogam i Jago sługoj. Praŭdu niełʹga ukrasci; jaje treba zasłužycʹ. Tyja, chto lubicʹ jago, usprymajucʹ jago jak boskuju emanacyju, płod, sutnascʹ kachanaga i pakłanianaga Gospada.

Usia struktura viałikaga Adkryccia, dapaŭniałʹnaj vyjavaj jakoj z'jaŭlajucca knigi Daniiła i Adkryccia, giganckaja i padmanłiva składanaja. Bo na samoj spravie Bog časta zgadvaje ŭ ich adny i tyja ž temy ŭ roznych i dapaŭniałʹnych aspiektach i detalach. Na tym uzroŭni vałodannia getym pradmietam, jaki ja maju sionnia, gistoryju rełigijnaga adkryccia nasamreč viełʹmi prosta koratka apisacʹ.

Zastajecca čacviorty kluč: my sami. My pavinny bycʹ abranymi, bo naša duša i ŭsia naša asoba pavinny padzialacʹ z Bogam usie Jago ŭjaŭlenni pra dabro i zło. Kałi chtosʹci nie naležycʹ da Jago, jon abaviazkova asprečycʹ Jago vučennie pa tym ci inšym punkcie. Słaŭnaje Adkryccio jasna bačycca tołʹki ŭ asviačonych rozumach abranych. Praŭda takaja, što za jaje niełʹga gandlavacca, pra jaje niełʹga viesci pieramovy; my pavinny pryniacʹ jaje takoj, jakaja jana joscʹ, abo pakinucʹ jaje. Jak vučyŭ Isus, usio vyrašajecca «tak» abo «nie». A toje, što čałaviek dadaje da getaga, pachodzicʹ ad Złoga.

Zastajecca adzin fundamientałʹny kryteryj, jakoga patrabuje Bog: poŭnaja pakora. Gonar za spravu zakonny, ale gonar nikołi nie budzie takim: « Bog ganarłivym supraciŭlajecca». ale pakornym daje łasku (Jak. 4:6). Pakołʹki gonar — koranʹ zła, jaki staŭ pryčynaj padziennia d'jabła z jago žachłivymi nastupstvami dla jago samoga i dla ŭsich niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ Božych, gonaru niemagčyma atrymacʹ abrannie ŭ Chryscie.

Sapraŭdnaja pakora zaklučajecca ŭ pryznanni našaj čałaviečaj słabasci i viery ŭ słovy Chrysta, kałi Jon kaža nam: « Bjez Mjanie vy ničoga nie možacie zrabicʹ » (Jan 15:5). U getym « ničoga » zaklučajecca, pierš za ŭsio, magčymascʹ zrazumiecʹ sens Jago zakadziravanych praročych pasłanniaŭ. Ja skažu vam, čamu, i dam vam tłumačennie. U svajoj mudrasci , svajoj boskaj mudrasci, Gaspodzʹ natchniŭ Daniiła napisacʹ svaje praroctvy častkami, padzielenymi dziesiacigoddziami. Pjerš čym Jon natchniŭ mianie na ideju zrabicʹ paraŭnałʹny sintez usich getych praroctvaŭ, padzielenych na razdzieły, nichto nie rabiŭ getaga da mianie. Bo tołʹki dziakujučy getaj technicy abvinavačvanni, prad'jaŭlenyja Bogam, nabyvajucʹ dakładnascʹ i jasnascʹ. Sakret sviatła zaklučajecca ŭ sintezie ŭsich prarockich tekstaŭ, paralełʹnym vyvučenni dadzienych z jago asobnych razdziełaŭ i, pierš za ŭsio, u pošuku pa ŭsioj Bibłii duchoŭnaga sensu sustretych simvałaŭ. Pakułʹ gety mietad nie vykarystoŭvaŭsia, kniga Daniiła, biez jakoj praroctva Adkryccia zastajecca całkam niezrazumiełym, zgadanyja boskija abvinavačvanni nie zanadta chvalavałi tych, kago jany tyčyłisia. Mjenavita dla tago, kab zmianicʹ getuju situacyju, Sviaty Duch Isusa Chrysta natchniŭ mianie rastłumačycʹ toje, što dagetułʹ zastavałasia niezrazumiełym. Takim čynam, vyznačennie čatyroch gałoŭnych ab'jektaŭ boskaga gnievu nieasprečna. Bog nie pryznaje nijakaj inšaj ułady, akramia svajgo pisanaga słova, i mienavita jano asudžaje i abvinavačvaje, jak svaich « dvuch sviedkaŭ », zgodna z Adkrycciom 11:3, ziamnych i niabiesnych grešnikaŭ. Davajcie ciapier koratka razgledzim getuju prarockuju gistoryju, raskrytuju.

 

Častka pieršaja : Gistoryja Izraila ŭ departacyi z 605 goda

 

Daniił prybyvaje ŭ Vaviłon (-605) Dan.1

Bačanni Daniiła pra pasladoŭnych kiraŭnikoŭ

1-Chałdejskaja impieryja: Dan.2:32-37-38; 7:4.

2. Midyjskaja i Pjersidskaja impieryja: Dan. 2:32-39; 7:5; 8:20.

3-Greckaja impieryja: Dan.2:32-39; 7:6; 8:21; 11:3-4-21.

4-Rymskaja impieryja: Dan.2:33-40; 7:7; 8:9; 9:26; 11:18-30.

5. Jeŭrapiejskija karaleŭstvy: Dan. 2:33; 7:7-20-24.

6-Papski režym:. . . . . . . . . . . . . . . . Dan.7:8; 8:10; 9:27; 11:36.

 

Častka drugaja : Daniił + Adkryccio

 

Praroctva pra pieršaje pryšescie Mjesii, adkinutaje gabrejami: Daniił 9.

Pjerasled jaŭrejaŭ grečaskim carom Antyjocham IV Epifanam (-168): abviaščennie viałikaj biady : Dan. 10:1. Vykanannie: Dan. 11:31. Rymskija pierasledy (70): Dan. 9:26.

Pasla chałdziejaŭ, midyjcaŭ i piersaŭ, grekaŭ, z 538 goda pačynajecca panavannie Ryma, impierskaje, a potym papskaje. U Rymie chryscijanskaja viera sustrakaje svajgo smiarotnaga voraga ŭ dvuch pasladoŭnych fazach — impierskaj i papskaj: Dan. 2:40–43; 7:7-8-19–26; 8:9–12; 11:36–40; 12:7; Adkr. 2; 8:8–11; 11:2; 12:3–6-13–16; 13:1–10; 14:8.

Z 1170 g. (P'jer Vałʹdo), sprava Refarmacyi da viartannia Chrysta: Adkr. 2:19-20-24-29; 3:1-3; 9:1-12; 13:11-18.

Pamiž 1789 i 1798 gadami, karnyja dziejanni francuzskaga revalucyjnaga ateizmu: Adkr. 2:22; 8:12; 11:7–13.

Impieryja Napaleona I : Adkr. 8:13.

Z 1843 goda, vyprabavannie advientysckaj viery i jago nastupstvy: Daniił 8:14; 12:11-12; Adkr. 3. Padziennie tradycyjnaga pratestantyzmu: Adkr. 3:1-3 ; jago pakarannie: Adkr. 9:1-12 ( 5-je truba ). Advientysckija pijaniery błagasłaŭlałi: Adkr. 3:4-6.

Z 1873 goda aficyjnaje błagasłaŭlennie ŭniviersałʹnaj ustanovy advientystaŭ siomaga dnia: Daniił 12:12; Adkr. 3:7; piačatka Boga : Adkr. 7; jaje ŭniviersałʹnaja misija abo try aniołʹskija pasłanni: Adkr. 14:7–13.

Z 1994 goda, padviergnuŭšysia vyprabavanniu praročaj viery, instytucyjnaja advientysckaja viera ŭpała: Adkr. 3:14-19. Nastupstva: jana dałučyłasia da pratestanckaga łagjera, adkinutaga z 1844 goda: Adkr. 9:5-10. Jaje pakarannie: Adkr. 14:10 ( jon taksama budzie picʹ , ... ).

Pamiž 2021 i 2029 gadami, Treciaja susvietnaja vajna: Daniił 11:40–45; Adkryccio 9:13–19 ( 6-ja truba ).

U 2029 godzie, kaniec času kalektyŭnaj i indyviduałʹnaj łaski: Adkr. 15.

Usieagułʹnaje vyprabavannie viery: naviazany niadziełʹny zakon: Adkr. 12:17; 13:11-18; 17:12-14; siem apošnich pošasciaŭ: Adkr. 16.

Vjasnoj 2030 goda, « Armagjedon »: dekret pra smiercʹ i słaŭnaje viartannie Chrysta: Daniił 2:34-35-44-45; 12:1; Adkrycʹcio 13:15; 16:16. Sjomaja truba : Adkrycʹcio 1:7; 11:15-19; 19:11-19. Sjomaja apošniaja pošascʹ : Adkrycʹcio 16:17. Žnivo abo ŭzniasiennie vybranych: Adkrycʹcio 14:14-16. Zbor abo pakarannie iłženastaŭnikaŭ: Adkrycʹcio 14:17-20; 16:19; 17; 18; 19:20-21.

Z viasny 2030 goda, siomaga tysiačagoddzia abo viałikaj suboty dla Boga i Jago vybranych: pieramožany, satana prykavany na spustošanaj ziamłi na tysiaču gadoŭ : Adkr. 20:1-3. Na niabiosach vybranyja sudziacʹ paŭšych: Daniiła 7:9; Adkr. 4; 11:18; 20:4-6.

Kala 3030 goda, Apošni sud: słava vybranych: Adkr. 21. Drugaja smiercʹ na ziamłi: Daniiła 7:11; 20:7-15. Na abnoŭlenaj ziamłi: Adkr. 22; Daniiła 2:35-44; 7:22-27.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Simvały Ryma ŭ praroctvach

 

Njezrazumieły aspiekt praroctvaŭ zaklučajecca ŭ vykarystanni roznych simvałaŭ, navat kałi jany tyčacca adnoj i toj ža sutnasci. Takim čynam, jany stanoviacca dapaŭniałʹnymi, a nie ŭzajemavyklučałʹnymi. Geta dazvalaje Bogu zachavacʹ tajamničy aspiekt tekstaŭ i stvarycʹ składany partret roznych aspiektaŭ ab'jekta praroctva. Mjenavita geta tyčycca jago gałoŭnaj mety: Ryma.

U knizie Dan. 2, u bačanni statui, geta čacviortaja impieryja z simvałam « žaleznyja nogi ». « Žaleza » — geta vobraz jaje cviordaga charaktaru i jaje łacinskaga deviza «DVRA LEX SED LEX», što pierakładajecca jak: «zakon žorstki, ale zakon joscʹ zakon». Bołʹš za toje, « žaleznyja nogi » nagadvajucʹ zniešni vyglad rymskich legijanieraŭ, apranutych u žaleznyja nagrudniki na tułava, gałavie, plačach, rukach i nagach , jakija prasoŭvałisia pieššu ŭ doŭgich, arganizavanych i dyscypłinavanych kałonach.

U knizie Daniiła 7 Rym u svaich dvuch paganskich fazach, respubłikanskim i impierskim, usio jašče z'jaŭlajecca čacviortaj impieryjaj, jakaja apisvajecca jak « žachłivaja pačvara z žaleznymi zubami ». Žaleza jago zuboŭ złučaje jago z žaleznymi nagami Daniiła 2. U jago taksama joscʹ « dziesiacʹ ragoŭ », jakija simvałizujucʹ dziesiacʹ niezaležnych jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ, jakija ŭtvoracca pasla padziennia Rymskaj impieryi. Geta vučennie, dadzienaje ŭ Daniiła 7:24.

U Dan. 7:8 apisvajecca z'jaŭlennie adzinaccataga « roga », jaki, pavodle praroctva, stanie gałoŭnaj mišenniu ŭsiago boskaga gnievu. Jon nazyvajecca « małym rogam », ale, jak ni paradaksałʹna, u Dan. 7:20 jon « vygladaje bołʹšym za inšyja ». Tłumačennie budzie dadziena ŭ Dan. 8:23-24: « gety nachabny i chitry car... dasiagnie pospiechu ŭ svaich pradpryjemstvach; jon zniščycʹ magutnych i narod sviatych ». Geta tołʹki častka dziejanniaŭ, jakija Bog prypisvaje getamu drugomu rymskamu panavanniu, jakoje ažycciaŭlajecca z 538 goda, z ustalavanniem papskaga režymu, jaki naviazvaje rymska-katałickuju vieru impierskaj uładaj Justynijana I. Nam treba adznačycʹ usie abvinavačvanni, jakija Bog vyłučaje ŭ asobnych abstavinach pa ŭsim praroctvie supracʹ getaga aŭtakratyčnaga i despatyčnaga, ale rełigijnaga režymu, jaki pradstaŭlaje rymski papizm. Kałi ŭ Dan. 7:24 jago nazyvajucʹ « adroznym ad pieršaga », to geta mienavita tamu, što jago ŭłada rełigijnaja i gruntujecca na davierłivasci magutnych, jakija bajacca jago i bajacca jago ŭpłyvu na Boga; što Dan. 8:25 prypisvaje « pospiechu jago chitrasciaŭ ». Njekatoryja mogucʹ pałičycʹ niezvyčajnym, što ja zviazvaju cara z Daniiła 7 z carom z Daniiła 8. Tamu ja pavinien prademanstravacʹ abgruntavannie getaj suviazi.

U knizie Daniiła 8 my bołʹš nie znachodzim čatyroch impierskich pierajemnasciej z Daniiła 2 i 7, a tołʹki dzvie z getych impieryj, bołʹš za toje, vyrazna vyznačanyja ŭ tekscie: Mida-Pjersidskaja impieryja, paznačanaja « baranom », i Grečaskaja impieryja, pradstaŭlenaja « kazłom », jakaja papiaredničaje Rymskaj impieryi. U 323 godzie viałiki grečaski zavajoŭnik Alaksandr Makiedonski pamiraje, « viałiki rog kazła złamaŭsia ». Ale biez spadčynnika jago impieryja padzielena pamiž jago gjenierałami. Pasla 20 gadoŭ vajny pamiž imi zastajucca tołʹki 4 carstvy, « čatyry rogi padniałisia da čatyroch viatroŭ niabiesnych, kab zamianicʹ jago ». Getyja čatyry rogi — Jegipiet, Siryja, Grecyja i Frakija. U getym 8-m razdziele Duch pradstaŭlaje nam naradžennie getaj čacviortaj impieryi, jakaja spačatku z'jaŭlajecca tołʹki zachodnim goradam, spačatku manarchičnym, a potym respubłikanskim z 510 goda. Mjenavita ŭ svaim respubłikanskim režymie Rym pastupova nabiraje ŭładu, pieratvarajučy ŭ rymskija kałonii narody, jakija zakłikajucʹ jago na dapamogu. Takim čynam, u vieršy 9 pad nazvaj « mały rog », jakaja ŭžo abaznačaje rymski papski režym u Dan. 7, prychod respubłikanskaga Ryma ŭ gistoryju Uschodu, dzie znachodzicca Izraiłʹ, ažycciaŭlajecca praz jago ŭmiašannie ŭ Grecyju, « adzin z čatyroch ragoŭ ». Jak ja tołʹki što skazaŭ, jon byŭ skłikany ŭ 214 godzie, kab uregulavacʹ sprečku pamiž dvuma grečaskimi łigami, Achiejskaj łigaj i Etałijskaj łigaj, i vynikam dla Grecyi stała strata niezaležnasci i kałanijałʹnaje padparadkavannie rymlanam u 146 godzie. Vjerš 9 vykłikaje ŭjaŭlenni pra pasladoŭnyja zavajovy, jakija zrobiacʹ gety nieviałiki gorad Itałii čacviortaj impieryjaj, pradstaŭlenaj « žalezam » u papiarednich praroctvach. Gjeagrafičnaje miescaznachodžannie razvažanniaŭ — geta Itałija, dzie znachodzicca Rym. Naradžennie jago zasnavałʹnikaŭ Romuła i Rema zgadvaje vaŭčycu, jakaja pavinna była ich vykarmicʹ. Pa-łacinsku słova «Łuŭ» — «lupa», što aznačaje vaŭčyca, ale taksama i raspusnica. Takim čynam, z momantu svajgo stvarennia gety gorad byŭ adznačany Bogam svaim padvojnym praročym losam. My znojdziem jago jak vaŭka ŭ aŭčarni Isusa, jaki paraŭnaje jago z raspusnicaj u Adkrycci 17. Zatym jago pašyrennie na « poŭdzienʹ » było dasiagnuta šlacham zavajavannia paŭdniovaj Itałii (z -496 pa -272), a zatym šlacham vychadu pieramožcam z vojnaŭ, jakija viałi supracʹ Karfagjena, sučasnaga Tunisa, z 264 g. da n.e. Nastupny etap jago na « ŭschod » — geta jago ŭmiašannie ŭ Grecyju, jak my tołʹki što bačyłi. Mjenavita tam jon apisvajecca jak « ŭznikšy z adnago z čatyroch ragoŭ » razdroblenaj Grečaskaj impieryi, atrymanaj u spadčynu ad Alaksandra Makiedonskaga. Usio bołʹš magutny, u -63, Rym u rešcie rešt naviazvaje svaju prysutnascʹ i svaju kałanijałʹnuju ŭładu Iudziei, jakuju Duch nazyvaje « najprygažejšaj z krain », tamu što geta jago sprava z momantu jaje stvarennia pasla zychodu jaje naroda z Jegipta. Gety vyraz paŭtarajecca ŭ Jezekiłija 20:6-15. Gistaryčnaja dakładnascʹ: znoŭ Rym byŭ pakłikany Girkanam u baracʹbie supracʹ svajgo brata Arystabuła. Try rymskija zavajovy, apisanyja ŭ toj ža gjeagrafičnaj formie, što i mida-piersidski « avien » u tym ža razdziele, adpaviadajucʹ gistaryčnym sviedčanniam. Takim čynam, meta, pastaŭlenaja Bogam, dasiagnuta: vyraz « mały rog » u Dan. 7:8 i Dan. 8:9 tyčycca ŭ abiedzviuch spasyłkach rymskaj identyčnasci. Geta dakazana i biassprečna. Na getaj upeŭnienasci boski Duch zmoža zaviaršycʹ svajo vučennie i svaje abvinavačvanni supracʹ getaga papskaga rełigijnaga režymu, jaki kancentruje na sabie ŭsie niabiesnyja małanki. Pasla tago, jak pierajemnascʹ papskaga Ryma da impierskaga Ryma była prademanstravana ŭ Dan. 7, tut, u Dan. 8, Duch prapuskaje stagoddzi, jakija ich addzialajucʹ, i z vierša 10 jon biare svajoj mišenniu papskuju sutnascʹ, svajgo lubimaga smiarotnaga voraga; i nie biez pryčyny. Bo jana dałučajecca da chryscijanskaj rełigii gramadzian Carstva Njabiesnaga, sabranych Isusam Chrystom: « ŭzniaŭsia da niabiesnaga vojska ». Geta było dasiagnuta ŭ 538 godzie impieratarskim ukazam Justynijana I , jaki daŭ Vigiłiju I rełigijnuju ŭładu i papski tron Vatykana. Ale, uzbrojeny getaj uładaj, jon dziejničaŭ supracʹ sviatych Božych, jakich pierasledavaŭ u imia chryscijanskaj rełigii, jak geta rabiłi jago gistaryčnyja pierajemniki amałʹ 1260 gadoŭ (pamiž 538 i 1789-1793 gadami). Gistaryčnaje ŭdakładniennie pacviardžaje dakładnascʹ getaj praciagłasci, viedajučy, što ŭkaz byŭ napisany ŭ 533 godzie. Takim čynam, 1260 gadoŭ, u getym padłiku, skončyłisia ŭ 1793 godzie, godzie, u jakim padčas revalucyjnaga «Teroru» byŭ abvieščany dekret ab skasanni Rymskaj Carkvy. « Jana prymusiła niekatoryja z zorak upasci na ziamlu i rastaptała ich ». Gety vobraz budzie znoŭ zgadany ŭ Adkrycci 12:4: « Jago chvost zmiataŭ tracinu zorak z nieba i kinuŭ ich na ziamlu ». Klučy dadzieny ŭ Bibłii. Što da zorak , to jany zgadvajucca ŭ Byc. 1:15: « Bog pastaviŭ ich na niabiesnaj cvierdzi, kab sviacicʹ na ziamlu »; u Byc. 15:5 jany paraŭnoŭvajucca z naščadkami Abragama: « Pagladzi na nieba i pałičy zorki , kałi možaš ich pałičycʹ; takim budzie tvajo naščadstva »; u Dan. 12:3: « Tyja, chto mnogich naviarnie da praviednasci, buducʹ zziacʹ , jak zorki, na viaki viakoŭ ». Słova « chvost » budzie miecʹ viałikaje značennie ŭ Apakałipsisie Isusa Chrysta, bo jano simvałizuje i abaznačaje « praroka, jaki vučycʹ chłusni », jak adkryvaje nam Isaja 9:14, tym samym adkryvajučy naša razumiennie boskaga zakadavanaga pasłannia. Takim čynam, papski režym Ryma na praciagu stagoddziaŭ svajgo panavannia i z momantu svajgo ŭznikniennia kirujecca iłžeprarokami, zgodna sa sviatym i spraviadłivym sudom, adkrytym Bogam.

U Dan. 8:11 Bog abvinavačvaje papstva ŭ paŭstanni supracʹ Isusa Chrysta, adzinaga « Gałoŭnaga kniazioŭ », jak budzie ŭdakładniena ŭ vieršy 25, taksama zgadvanaga jak « Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ » u Adkrycci 17:14; 19:16. My čytajem: « Jana ŭzvysiłasia da pravadyra vojska i zabrała ŭ jago štodzionnaje prynašennie, i razburyła padmurak jagonaj sviatyni ». Gety pierakład adroznivajecca ad raspaŭsiudžanych pierakładaŭ, ale jon maje pieravagu ŭ strogaj pavazie da aryginałʹnaga gabrejskaga tekstu. I ŭ getaj formie Božaje pasłannie nabyvaje pasladoŭnascʹ i dakładnascʹ. Termin « štodzionny » tut nie adnosicca da «achviary», tamu što getaje słova nie napisana ŭ gabrejskim tekscie, jago prysutnascʹ niezakonnaja i nieapraŭdanaja; bołʹš za toje, jano skažaje sens praroctva. Sapraŭdy, praroctva nakiravana na chryscijanskuju epochu, u jakuju, zgodna z Dan. 9:26, achviary i prynašenni byłi admienieny. Gety termin « viečny » adnosicca da vyklučnaj ułasnasci Isusa Chrysta, jakoj z'jaŭlajecca Jago sviatarstva, geta značycʹ Jago ŭłada zastupnika na karyscʹ Jago adzinaga vybranaga, jakoga Jon vyznačaje i vybiraje. Cjapier, zachopłivajučy getaje prava, papski režym dabrasłaŭlaje praklatych i prakłinaje błagasłaŭlonych Bogam, jakich jon iłžyva abvinavačvaje ŭ jerasi, pazicyjanujučy siabie jak uzor boskaj viery; prava, całkam asprečanaje Bogam u Jago praročym adkrycci, jakoje abvinavačvaje Jago ŭ Dan. 7:25 u « zadumie zmianicʹ časy i zakon ». Takim čynam, jerasʹ prysutničaje va ŭsioj dziejnasci papskaga režymu, i tamu jana stanovicca niavartaj vynosicʹ jaki-niebudzʹ rełigijny asudžennie. Tamu viečnaje prava, u adpaviednasci z vučenniem Gabr. 7:24, z'jaŭlajecca « niazmiennym sviatarstvam » Isusa Chrysta. Takim čynam, papstva nie moža scviardžacʹ, što jago ŭłada i aŭtarytet pieradadzienyja ad Boga ŭ Isusie Chryscie; jano magło tołʹki niezakonna ukrasci ich u Jago z usimi nastupstvami, jakija takaja kradziež budzie miecʹ dla jago samoga i tych, kago jano spakušaje. Getyja nastupstvy vyjaŭleny ŭ Dan. 7:11. Na Strašnym sudzie jano pacierpicʹ « druguju smiercʹ, žyvym budzie ŭkinuta ŭ voziera vogniennaje i siernaje », jakoj jano zdaŭna pagražaje manarcham i ŭsim ludziam, kab jany słužyłi jamu i bajałisia jago: « I ja bačyŭ, z-za viałikich słoŭ, jakija kazaŭ rog, i pakułʹ ja bačyŭ, zvier byŭ zabity, i cieła jago było zniščana, addadziena agniu na spalennie ». U svaju čargu, Adkryccio Apakałipsisu pacvierdzicʹ gety prysud spraviadłivaga suda sapraŭdnaga Boga, aburanaga i rasčaravanaga, u Adkrycci 17:16; 18:8; 19:20. Ja vyrašyŭ pierakłasci jak « i pierakułiŭ padmurak Jagonaj sviatyni » z-za duchoŭnaga charaktaru abvinavačvanniaŭ supracʹ papskaga režymu. Sapraŭdy, gabrejskaje słova «mecon» možna pierakłasci jak: miesca abo padmurak . I ŭ dadzienym vypadku sapraŭdy pierakułiŭsia padmurak duchoŭnaj sviatyni . Gety termin « padmurak » tyčycca, zgodna z Ef. 2:20-21, sam Isus Chrystos, « gałoŭny vugłavy kamienʹ », ale taksama i ŭviesʹ apostałʹski padmurak u paraŭnanni z duchoŭnym budynkam, geta značycʹ « sviatyniaj », jakaja naležycʹ Isusu Chrystu, pabudavanaj Bogam na im. Takim čynam, mierkavanaja spadčyna sviatoga Pjatra supiarečycʹ samomu Bogu. Dla papizmu adzinaj spadčynaj Pjatra z'jaŭlajecca praciag spravy jago kataŭ, jakija ŭkryžavałi jago pasla jago boskaga Nastaŭnika. Jago režym inkvizicyi dakładna ŭznaviŭ pieršapačatkovuju paganskuju madełʹ. « Zmianiŭšy časy i zakon », jakija ŭstalavaŭ Bog, gety nieciarpimy i žorstki režym, niekatoryja z papskich kiraŭnikoŭ jakoga byłi zabojcami, viadomymi złačyncami, takimi jak Alaksandr VI Bordžyja i jago syn Cezar, kat i kardynał, sviedčycʹ pra niead'jemnuju d'jabałʹskuju pryrodu rymska-katałickaj papskaj ustanovy. Getaja rełigijnaja ŭłada ŭčyniała viełizarnyja razni mirnych ludziej šlacham prymusovaga naviartannia pad pagrozaj smiarotnaga pakarannia i rełigijnych ordenaŭ kryžovych pachodaŭ, jakija pravodziłisia supracʹ musułʹman, jakija akupavałi ziamlu Izraila; ziamla, praklataja Bogam z 70 goda, kudy rymlanie pryjšłi, kab zniščycʹ « gorad i sviatyniu », zgodna z tym, što abvieščana ŭ Dan. 9:26, jak vynik admaŭlennia Mjesii gabrejami. « Padmurak Jago sviatyni » tyčycca ŭsich daktrynałʹnych iscin, atrymanych apostałami, jakija pieradałi ich budučym pakalenniam praz Pisanni Novaga Zapavietu; drugi z « dvuch sviedkaŭ » Boga, zgodna z Adkr. 11:3. Z getaga maŭkłivaga sviedki papizm zachavaŭ tołʹki imiony gjerojaŭ biblejskaj viery, jakim jago mnostva pasladoŭnikaŭ pakłaniajecca i słužycʹ u natoŭpach. Praŭda, pavodle Ryma, častkova zapisana ŭ jago «misale» (kiraŭnictvie pa Imšy), jaki zamianiaje « dvuch sviedkaŭ » Boga; pisanni Staroga i Novaga Zapavietaŭ, jakija razam składajucʹ Sviatuju Bibłiju, supracʹ jakoj jon zmagaŭsia, karajučy svaich viernych pasladoŭnikaŭ smierciu.

Vjerš 12 z knigi Daniła, 8, adkryje nam, čamu sam Bog byŭ vymušany ŭzniacʹ getuju agidnuju i agidnuju rełigiju. « Vojska było vydadziena razam z štodzionnym za grech ». Takim čynam, žachłivyja i agidnyja dziejanni getaga režymu isnavałi, pa Božaj vołi, kab pakaracʹ « grech », jaki, zgodna z 1 Jana 3:4, z'jaŭlajecca parušenniem zakona. I geta dziejannie ŭžo prypisvajecca Rymu, ale ŭ jago paganskaj impierskaj fazie, tamu što grech nastołʹki ciažki, što zasługoŭvaje takoga pakarannia, zakranuŭ Boga ŭ dvuch nadzvyčaj adčuvałʹnych punktach: Jago słavie jak Boga-stvarałʹnika i jak Pjeramožcy ŭ Chryscie. My ŭbačym u Adkrycci 8:7-8, što ŭstanaŭlennie papskaga režymu ŭ 538 godzie ŭjaŭlaje saboj drugoje pakarannie, nakładzienaje Bogam i pradkazanaje papieradžałʹnym simvałam « drugoj truby ». Jamu papiaredničaje inšaje pakarannie, ažyccioŭlenaje varvarskimi ŭvarvanniami ŭ Jeŭropu, jakija stałi niavierna chryscijanskimi. Getyja dziejanni adbyvałisia pamiž 395 i 476 gadami, ale pryčyna pakaranniaŭ usio jašče isnuje da 395 goda. Takim čynam, pacviardžajecca data 7 sakavika 321 goda, kałi paganski rymski impieratar Kanstancin I , jaki prapanavaŭ mir chryscijanam impieryi, zagadaŭ svaim ukazam admovicca ad praktyki suboty, jakuju jon zamianiŭ astatniaj častkaj pieršaga dnia. Cjapier gety pieršy dzienʹ byŭ prysviečany paganskamu pakłanienniu niepieramožnamu abagaŭlenamu soncu. Bog paciarpieŭ padvojnaje zniavažannie: strata jago suboty, uspaminu pra jago pracu jak stvarałʹnika i pra jago kančatkovuju pieramogu nad usimi jago voragami, ale i, zamiest getaga, pašyrennie paganskaj gonaru, addadzienaj pieršamu dniu, u samych šeragach vučniaŭ Isusa Chrysta. Mała chto zrazumieje važnascʹ getaj viny, bo my pavinny ŭsviadomicʹ, što Bog nie tołʹki stvarałʹnik žyccia, jon taksama stvarałʹnik i arganizatar času, i tołʹki dla getaj mety jon stvaryŭ zorki na niebie. Sonca z'jaŭlajecca na čacviorty dzienʹ, kab adznačycʹ dni, miesiac — noč, i znoŭ sonca i zorki — gady. Ale tydzienʹ nie adznačajecca zorkami, jon abapirajecca vyklučna na suvierennaje rašennie Boga-stvarałʹnika. Tamu jon budzie ŭjaŭlacʹ saboj znak jago ŭłady, i Bog pakłapocicca pra geta.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sviatło ŭ subotu

 

Unutranaja arganizacyja tydnia taksama z'jaŭlajecca vyrazam Jago boskaj vołi, i Bog nagadaje vam pra geta ŭ svoj čas u tekscie svajoj čacviortaj zapaviedzi: « Pamiataj dzienʹ subotni, kab sviaticʹ jago. Šescʹ dzion u ciabie, kab rabicʹ usie tvaje spravy, a siomy — dzienʹ Gospada, Boga tvajgo. U gety dzienʹ nie rabi nijakaj pracy ni ty, ni žonka tvaja, ni dzieci tvaje, ni žyvioła tvaja, ni prychadzienʹ, jaki ŭ bramach tvaich, bo za šescʹ dzion stvaryŭ Gospad nieba i ziamlu, i mora, i ŭsio, što ŭ ich; tamu Jon dabrasłaviŭ siomy dzienʹ i asviaciŭ jago». «.

Uvažłiva pagladzicie, u getaj cytacie gavorka idzie tołʹki pra łičby « šescʹ i siem »; słova «Subota» navat nie zgadvajecca. A ŭ svajoj formie « siomy », paradkavym łičebniku, Tvorca-Zakanadaŭca nastojvaje na tym, što gety siomy dzienʹ zajmaje. Čamu takaja nastojłivascʹ? Ja dam vam pryčynu zmianicʹ, kałi nieabchodna, vaš poglad na getuju zapaviedzʹ. Bog chacieŭ abnavicʹ paradak času, jaki Jon ustalavaŭ ad stvarennia svietu. I kałi Jon tak nastojvaje, to geta tamu, što tydzienʹ pabudavany pa vobrazu poŭnaga času Jago zbaŭčaga płana: 7000 gadoŭ, ci, dakładniej, 6000 + 1000 gadoŭ. Za toje, što Majsiej skaziŭ svoj płan vyratavannia, dvojčy ŭdaryŭšy pa skale Chareb, jamu było zabaroniena ŭvajsci ŭ ziamny Chanaan. Geta byŭ urok, jaki Bog chacieŭ dacʹ pra jago niepasłušenstva. Z 1843-44 gadoŭ astatniaja častka pieršaga dnia maje tyja ž nastupstvy, ale na gety raz jana pieraškadžaje ŭvachodu ŭ niabiesny Chanaan, uznagarodu za vieru vybranych, prapanavanuju adkuplałʹnaj smierciu Isusa Chrysta. Gety boski sud vypadaje na paŭstancaŭ, tamu što, jak i dziejanni Majsieja, astatniaja častka pieršaga dnia nie adpaviadaje płanu, zapragramavanamu Bogam. Imiony možna zmianiacʹ biez asabłivych nastupstvaŭ, ale charaktar łičbaŭ zaklučajecca ŭ ich niazmiennasci. Dla Boga-Tvorcy, jaki nagladaje za svaim stvarenniem, pastupovaje razgortvannie času adbyvajecca praz pasladoŭnascʹ siamidzionnych tydniaŭ. Njazmienna pieršy dzienʹ zastaniecca pieršym dniom, a « siomy » — « siomym ». Kožny dzienʹ budzie viečna zachoŭvacʹ tuju kaštoŭnascʹ, jakuju Bog daŭ jamu z samaga pačatku. I Kniga Byccia ŭ drugoj głavie vučycʹ nas, što siomy dzienʹ — geta ab'jekt asabłivaga losu: jon « asviačony », geta značycʹ addzieleny. Da getaga času čałaviectva ignaravała sapraŭdnuju pryčynu getaj asabłivaj kaštoŭnasci, ale sionnia ŭ Jago imia ja daju Božaje tłumačennie. U getym sviatle Božy vybar stanovicca zrazumiełym i apraŭdanym: siomy dzienʹ pradkazvaje siomaje tysiačagoddzie boskaga głabałʹnaga prajekta praciagłasciu 7000 soniečnych gadoŭ, z jakich apošniaja « tysiača gadoŭ », zgadanaja ŭ Adkrycci 20, ubačycʹ vybranych Isusa Chrysta ŭ radasci i prysutnasci svajgo lubimaga Nastaŭnika. I getaja ŭznagaroda budzie atrymana dziakujučy pieramozie Isusa nad grachom i smierciu. Asviačonaja subota — geta ŭžo nie tołʹki ŭspamin pra stvarennie Bogam našaga ziamnoga susvietu, jana taksama kožny tydzienʹ adznačaje pragres da ŭvachodu ŭ Carstva Njabiesnaje, dzie, zgodna z Jevangjełlem ad Jana 14:2-3, Isus « rychtuje miesca » dla svaich umiłavanych vybrannikaŭ. Vosʹ viełʹmi dobraja pryčyna lubicʹ i šanavacʹ gety sviaty siomy dzienʹ, kałi jon prychodzicʹ, kab adznačycʹ kaniec našych tydniaŭ, na zachadzie sonca, u kancy šostaga dnia .

Adgetułʹ, kałi vy čytajecie ci čujecie słovy getaj čacviortaj zapaviedzi, vy pavinny pačucʹ za słovami tekstu, jak Bog kaža čałavieku: «U vas joscʹ 6000 gadoŭ, kab rabicʹ spravy viery vybranych, bo kałi pryjdzie kaniec getaga času, čas 1000 gadoŭ siomaga tysiačagoddzia bołʹš nie budzie naležacʹ vam; jon budzie padoŭžany tołʹki dla maich vybranych, jakija ŭvajšłi ŭ maju niabiesnuju viečnascʹ praz sapraŭdnuju vieru, pryznanuju Isusam Chrystom».

Takim čynam, subota paŭstaje jak simvałičny i praročy znak viečnaga žyccia, pryznačanaga dla adkuplenych ziamłi. Isus taksama ŭ svajoj prypaviesci, cytavanaj u Jevangjełłi ad Matfieja 13:45-46, adlustroŭvaŭ jaje praz « kaštoŭnuju žamčužynu »: « Padobnaje taksama Carstva Njabiesnaje da kupca, jaki šukaje prygožych žamčužyn. Jon znajšoŭ adnu kaštoŭnuju žamčužynu , pajšoŭ, pradaŭ usio, što mieŭ, i kupiŭ jaje ». Gety vierš možna tłumačycʹ dvuma advarotnymi sposabami. Vyraz « Carstva Njabiesnaje » abaznačaje Božy płan vyratavannia. Ujaŭlajučy sabie svoj płan, Isus Chrystos paraŭnoŭvaje siabie z « kupcom » « žemčužyn », jaki šukaje žamčužynu — najprygažejšuju, najdaskanalejšuju i, takim čynam, tuju, jakaja maje najvyšejšuju canu. Kab znajsci getuju redkuju i tamu kaštoŭnuju žamčužynu , Isus pakinuŭ nieba i svaju słavu i na ziamłi koštam svajoj strašnaj smierci adkupiŭ getyja duchoŭnyja žamčužyny, kab jany stałi jago ŭłasnasciu na viečnascʹ. Ale naadvarot, kupiec — geta vybrany, jaki pragnie absalutu, boskaj daskanałasci, jakaja budzie ŭznagarodaj za sapraŭdnuju vieru. I znoŭ, kab atrymacʹ gety pryz niabiesnaga pakłikannia, jon admaŭlajecca ad marnych i niespraviadłivych ziamnych kaštoŭnasciej, kab prysviacicʹ siabie pakłanienniu Bogu-Tvorcu, jakoje jamu padabajecca. U getaj viersii kaštoŭnaj žamčužynaj z'jaŭlajecca viečnaje žyccio, prapanavanaje Isusam Chrystom svaim vybrannikam viasnoj 2030 goda.

Getaja kaštoŭnaja žamčužyna, takim čynam, moža tyčycca tołʹki apošniaj ery advientyzmu; toj, čyje apošnija pradstaŭniki buducʹ žycʹ da sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta. Vosʹ čamu getaja kaštoŭnaja žamčužyna ab'jadnoŭvaje subotu, viartannie Chrysta i sviatascʹ apošnich vybranych. Daktrynałʹnaja daskanałascʹ, znojdzienaja ŭ getuju apošniuju epochu, daje sviatym vobraz žamčužyny . Ich kankretny vopyt uvachodu ŭ viečnascʹ žyvymi pacviardžaje gety vobraz žamčužyny . A ich prychiłʹnascʹ da siomaga dnia, suboty, jakaja, jak jany viedajucʹ, praročycʹ siomaje tysiačagoddzie, daje subocie i siomamu tysiačagoddziu vobraz unikałʹnaj kaštoŭnaj kaštoŭnasci, z jakoj niełʹga paraŭnacʹ ničoga, akramia « kaštoŭnaj žamčužyny ». Getaja ideja z'javicca ŭ Adkrycci 21:21: « Dvanaccacʹ bramaŭ byłi dvanaccacʹ žamčužyn ; kožnaja brama była z adnoj žamčužyny . Vułica gorada była z čystaga zołata, padobnaga da prazrystaga škła ». Gety vierš padkresłivaje ŭnikałʹnascʹ standartu asviačennia, patrabavanaga Bogam, i ŭ toj ža čas unikałʹnuju ŭznagarodu atrymannia viečnaga žyccia praz ich uvachod u subotu siomaga tysiačagoddzia praz simvałičnyja « bramy », jakija adlustroŭvajucʹ advientysckija vyprabavanni viery. Apošnija adkuplenyja nie lepšyja za tych, chto byŭ papiarednik im. Tołʹki daktrynałʹnaja praŭda, jakuju Bog adkryŭ im, apraŭdvaje ich vobraz žamčužyn , jaki zmianiaje vobraz agranionych kaštoŭnych kamianioŭ . Bog nikołi nie robicʹ vyklučenniaŭ dla ludziej, ale, u zaležnasci ad času, Jon pakidaje za saboj prava rabicʹ vyklučenni sa standartu sviatasci, nieabchodnaga dla zbaŭlennia. Chryscijanskaja epocha, jakaja razgladajecca, tyčycca ŭ pieršuju čargu času, adznačanaga viartanniem rełigijna aficyjna aformlenaga grachu z momantu ŭstanaŭlennia rymskaga papskaga režymu, geta značycʹ z 538 goda. Akramia tago, pačatak Refarmacyi achopleny Jago spačuvanniem i miłasernasciu, i parušennie suboty nie było załičana da ŭkaza Daniiła. 8:14 ustupiŭ u siłu, geta značycʹ z viasny 1843 goda. U Adkrycci 3:18 Isus prapanuje kupicʹ žamčužynu, jak tonki namiok: « Raju tabie kupicʹ u Mjanie zołata, agniom ačyščanaje, kab ty razbagacieŭ, i biełuju vopratku, kab ty apranuŭsia i kab nie vidacʹ było soramu tvajoj gałizny, i mazʹ dla vačej tvaich, kab ty bačyŭ ». Getyja rečy, jakija Isus prapanuje tym, chto ich nie maje, składajucʹ elemienty, jakija nadajucʹ vybranamu simvałičny vyglad « žamčužyny » ŭ vačach i na sudzie Gospada Isusa Chrysta. « Žamčužyna » pavinna bycʹ « kuplena » ŭ Jago; jana nie atrymłivajecca biaspłatna. Cana — geta samaadmaŭlennie, asnova baracʹby viery. U adpaviednym paradku Isus prapanuje pradacʹ vieru, pravieranuju vyprabavanniem, jakaja daje vybranamu jago duchoŭnaje bagaccie; jago čystuju i biezdakornuju praviednascʹ, jakaja pakryvaje duchoŭnuju gałiznu pamiłavanaga grešnika; dapamoga Sviatoga Ducha, jaki adkryvaje vočy i rozum grešnaga čałavieka dla płana, adkrytaga Bogam u Jago sviatych Pisanniach Bibłii.

Na praciagu 6000 gadoŭ chryscijanskaj ery Bog čakaŭ kanca getaga ziamnoga cykłu, kab adkrycʹ svaim apošnim vybranym viełič svajgo sviatoga siomaga dnia abo asviačonaj suboty dla ich adpačynku. Vybranyja, jakija razumiejucʹ jaje značennie, ciapier majucʹ usie padstavy lubicʹ i šanavacʹ jaje jak dar ad Isusa Chrysta. Što tyčycca tych, chto nie lubicʹ jaje i zmagajecca z joj, jany majucʹ i buducʹ miecʹ usie padstavy nienavidziecʹ jaje, tamu što jana budzie aznačacʹ kaniec ich žyviołʹnaga ziamnoga isnavannia.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ukaz Daniiła 8:14

 

U Dan. 8:12 praciagvajecca: « Rog skinuŭ praŭdu i mieŭ pospiech u tym, što rabiŭ ». « Praŭda », zgodna z Ps. 119:142, — geta « zakon ». Ale geta taksama absalutnaja supracʹległascʹ « chłusni », jakaja, zgodna z Is. 9:14, charaktaryzuje papskaga « łžepraroka » terminam « chvost », jaki niepasredna abvinavačvaje jago ŭ Adkr. 12:4. Faktyčna, jon skidaje praŭdu, kab ustalavacʹ na jaje miesca svaju rełigijnuju « chłusniu ». Jago « zadumy » magłi tołʹki « ŭdacca », bo sam Bog vykłikaŭ jago z'jaŭlennie, kab pakaracʹ chryscijanskuju niaviernascʹ, jakaja praktykavałasia z 7 sakavika 321 goda.

Vjeršy 13 i 14 buducʹ miecʹ žycciova važnaje značennie da kanca svietu. U 13-m vieršy sviatyja zadajucca pytanniem pra toje, kołʹki času budzie praciagvacca vymagałʹnictva « štodzionnaga » i « razburałʹnaga grachu »; rečy, jakija my tołʹki što vyznačyłi. Ale davajcie krychu spynimsia na getym « razburałʹnym grachu ». Gavorka idzie pra spustašennie čałaviečych duš abo žycciaŭ. U rešcie rešt, usio zniščanaje čałaviectva pakinie, na praciagu « tysiačy gadoŭ » siomaga tysiačagoddzia, płanietu Zjamla ŭ jaje pieršapačatkovym vygladzie « biazformiennaj i pustoj », što i pryniasie joj, u Adkrycci 9:2-11, 11:7, 17:8 i 20:1-3, nazvu « biezdanʹ » z Byccia 1:2.

« Sviatyja » taksama pytajucca, jak doŭga chryscijanskaja « sviatascʹ i vojska » buducʹ «taptany »? U getaj scenie getyja « sviatyja » pavodziacʹ siabie jak viernyja sługi Boga, natchnionyja, jak Daniił, jaki pryviedzieny ŭ jakasci prykładu ŭ Dan. 10:12, zakonnym žadanniem « ... zrazumiecʹ «boski płan». Jany atrymłivajucʹ na try ŭzniatyja temy adziny adkaz, dadzieny ŭ vieršy 14.

Zgodna z vypraŭlenniami i ŭdaskanalenniami, jakija Bog prymusiŭ mianie zrabicʹ u aryginałʹnym jaŭrejskim tekscie, dadzieny adkaz taki: « Da viečara i ranicy dzvie tysiačy trysta, i sviatascʹ budzie apraŭdana ». Geta ŭžo nie toj niezrazumieły tekst tradycyi: « Da dvuch tysiač trochsot viečaroŭ i ranic, i sviatynia budzie ačyščana ». Gavorka idzie ŭžo nie pra sviatyniu , a pra sviatascʹ ; bołʹš za toje, dziejasłoŭ « ačyscicʹ » zamienieny na « apraŭdacʹ». «, a treciaja zmiena tyčycca vyrazu « viečar-ranica », jaki sapraŭdy ŭ adzinočnym łiku ŭ gabrejskim tekscie. Takim čynam, Bog pazbaŭlaje ŭsialakaga apraŭdannia tych, chto sprabuje zmianicʹ agułʹny łik, padziałiŭšy jago na dva, scviardžajučy, što addzialaje viečary ad ranic. Jago padychod zaklučajecca ŭ pradstaŭlenni adzinki vyłičennia « viečar-ranica », jakaja vyznačaje 24-gadzinny dzienʹ u Byc. 1. Tołʹki tady Duch adkryvaje łik getaj adzinki: «2300». Takim čynam, agułʹnaja kołʹkascʹ cytavanych praročych dzion abaroniena. Dziejasłoŭ « apraŭdany » maje ŭ jakasci korania ŭ gabrejskaj movie słova «spraviadłivascʹ» «cedek». Takim čynam, pierakład, jaki ja prapanuju, sam pa sabie apraŭdany. Zatym pamyłka adnosna gabrejskaga słova «kodieš» pierakładaje gety termin jak « sviatynia », što ŭ gabrejskaj movie aznačaje «mikdaš». Słova « sviatynia » praviłʹna pierakładziena ŭ vieršy 11 knigi Daniiła 8, ale jano nie maje miesca ŭ vieršach 13 i 14, dzie Duch vykarystoŭvaje słova «kodieš», jakoje pavinna pierakładacca jak « sviatascʹ ».

Kałi my viedajem, što « razburałʹny grech » kankretna nakiravany na admovu ad suboty, jakaja sama pa sabie z'jaŭlajecca ab'jektam asabłivaga boskaga asviačennia , getaje słova « sviatascʹ » značna asviatlaje sens prarockaga pasłannia. Bog abviaščaje, što pasla zakančennia zgadanych « 2300 viačernich ranic » Jon budzie patrabavacʹ pavagi da astatniaj častki Jago sapraŭdnaga « siomaga dnia » ad kožnaga, chto pretenduje na sviatascʹ i « viečnuju spraviadłivascʹ », atrymanyja Isusam Chrystom. Kaniec « razburałʹnaga grachu » aznačaje admovu ad rełigijnaga kułʹtu niadziełi, byłoga dnia sonca, ustanoŭlenaga Kanstancinam I , paganskim impierataram. Takim čynam, Bog adnaŭlaje, u svaju čargu, daktrynałʹnyja normy zbaŭlennia, jakija panavałi ŭ časy apostałaŭ. Gety termin « sviatascʹ » adzin achopłivaje ŭsie daktrynałʹnyja isciny asnoŭ chryscijanskaj viery. Majučy za ŭzor i pačatak vučennie, dadzienaje gabrejam, chryscijanskaja viera nie prynosicʹ ničoga novaga, akramia zamieny achviaraprynašenniaŭ žyvioł kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom na miescy achviaraprynašennia, schavanym u padziemnaj piačory, razmieščanaj pad jago nagami na Gałgofie, jak geta było zaŭgodna našamu Zbaŭcu adkrycca i pakazacʹ svajmu słuzie Ronu Uajatu ŭ 1982 godzie. Adkryccio tem, jakija tyčacca słova « sviatascʹ », z'jaŭlajecca pastupovym i raspaŭsiudžvajecca na praciagu žyccia, ale z 2018 goda gety čas vyłičvajecca i abmiežavany, i sionnia, u 2020 godzie, zastałosia tołʹki 9 gadoŭ, kab adnavicʹ usie aspiekty.

Daniił 8:14 — geta ŭkaz, jaki zabivaje dušu, bo zmiena Božaga suda pryvodzicʹ da straty prapanovy Chrysta pra vyratavannie dla ŭsich praktykujučych rymska-katałickich niadziełʹnych chryscijan. Takim čynam, duch spadčynnaj tradycyi pryviadzie da viečnaj smierci mnostva ludziej, jakija časta nie ŭsviedamlajucʹ svajgo asudžennia Bogam. Mjenavita tut prajava lubovi da praŭdy dazvalaje Bogu adznačycʹ « roznicu » adnosna losu, jaki ŭpłyvaje na « tych, chto słužycʹ Jamu, i tych, chto nie słužycʹ Jamu (Mał. 3:18)».

Njekatoryja buntarskija duchi zachočucʹ asprečycʹ samu ideju zmieny, jakuju možna prypisacʹ Bogu, jaki sam zajaŭlaje: « Ja nie zmianiajusia » ŭ Mał. 3:6. Mjenavita tady my pavinny ŭsviadomicʹ, što zmiena, jakaja adbyłasia ŭ 1843-44 gadach, zaklučajecca tołʹki ŭ adnaŭlenni pieršapačatkovaj normy, daŭno skažonaj i transfarmavanaj . Vosʹ čamu błagasłaŭlennie vybranych Refarmacyi, jakoje im prypisvajecca, niagledziačy na ich niedaskanałyja spravy, pradstaŭlaje vyklučny charaktar, čyj daktrynałʹny aspiekt niełʹga pradstavicʹ jak uzor sapraŭdnaj viery. Gety kankretny sud dla pieršych refarmataraŭ nastołʹki vyklučny, što Bog adznačaje jago i adkryvaje ŭ Adkrycci 2:24, dzie jon kaža pratestantam da 1843 goda: « Ja nie ŭskładaju na vas inšaga ciažaru, tołʹki toje, što majecie, zachoŭvajcie, pakułʹ Ja pryjdu ».

« Gora », zviazanaja z uvachodžanniem u siłu getaga ŭkaza z Dan. 8:14, nastołʹki « viałikaja », što Bog abviasciŭ pra geta, abviasciŭšy try « viałikija gora » ŭ Adkr. 8:13. I z takimi sur'joznymi nastupstvami terminova treba viedacʹ datu jago ŭstuplennia ŭ siłu. Mjenavita geta chvalavała « sviatych » z Dan. 8:13. Praciagłascʹ ciapier vyjaŭlajecca jak « 2300 praročych dzion » abo 2300 reałʹnych soniečnych gadoŭ, zgodna z kodam, dadzienym Jezekiilu, sučasnamu praroku Daniiła (Jez. 4:5-6). Gety 8-y razdzieł, tema jakoga — pakłasci kaniec rymskamu « grachu », znojdzie elemienty, jakich jamu nie chapaje ŭ Dan. 9, dzie taksama budzie gavorka pra « pakładannie kanca grachu », ale na gety raz pra pieršarodny « grech », jaki pryvioŭ da straty viečnaga žyccia, pačynajučy z Adama i Jevy. Apieracyja budzie gruntavacca na ziamnym słuženni Mjesii Isusa i na dobraachvotnym achviaraprynašenni Jago daskanałaga žyccia ŭ jakasci achviary, kab adkupicʹ grachi Jago vybrannikaŭ, i ja padkresłivaju, tołʹki ich. Čas Jago pryšescia siarod ludziej vyznačany praroctvam u praročyja dni. Pasłannie tyčycca gabrejskaga naroda jak pryjarytetu, pakołʹki jany znachodziacca ŭ sajuzie z Bogam. Jano daje gabrejskamu narodu, kab « pakłasci kaniec grachu », pieryjad « siemdziesiat tydniaŭ », što składaje 490 reałʹnych dzion-gadoŭ. Ale jano taksama pakazvaje sposab datavannia pačatkovaj kropki vyłičennia. « Ad tago času, jak było abvieščana, što Ijerusałim budzie adnoŭleny, da pamazanika joscʹ... (7 + 62 = 69 tydniaŭ )». Try piersidskija cary dałi gety dazvoł, ale tołʹki treci, Artaksierks I , vykanaŭ jago całkam u adpaviednasci z Ezdraj 7:7. Jago carski ŭkaz byŭ abvieščany viasnoj 458 g. da n.e. Termin u 69 tydniaŭ adnosicʹ pačatak słužennia Isusa Chrysta da 26 goda. Aryjentujučysia asabłiva na apošnija «siem gadoŭ», pryznačanyja dla pracy Isusa, jaki svajoj adkuplałʹnaj smierciu ŭstanaŭłivaje padmurak novaga zapavietu, Duch pradstaŭlaje ŭ 27-m vieršy z knigi Dan. 9 gety « tydzienʹ » dzion-gadoŭ, « pasiarod jakoga » svajoj dobraachvotnaj smierciu « Jon spyniaje achviaru i prynašennie »; rečy, pryniesienyja Isusu Chrystu dla adkuplennia grachoŭ. Ale Jago smiercʹ prychodzicʹ pierš za ŭsio, kab « pakłasci kaniec grachu ». Jak nam razumiecʹ getaje pasłannie? Bog prapanuje demanstracyju svajoj lubovi, jakaja zavajuje sercy Jago vybranych, jakija ŭ adkaz na luboŭ i ŭdziačnascʹ buducʹ zmagacca z Jago dapamogaj supracʹ grachu. 1-je Pasłannie Jana 3:6 pacviardžaje, kažučy: « Chto zastajecca ŭ Im, toj nie čynicʹ grachu; chto grašycʹ, toj nie bačyŭ Jago i nie paznaŭ Jago ». I Jon padmacoŭvaje svajo pasłannie mnogimi inšymi cytatami.

Na daktrynałʹnym uzroŭni novy zapaviet, zakładzieny Isusam Chrystom, tołʹki zamianiaje stary. Takim čynam, abodva zapaviety gruntujucca na adnoj i toj ža prarockaj asnovie, vyjaŭlenaj u Dan. 9:25. Data — 458 moža słužycʹ asnovaj dla razłiku 70 tydniaŭ, vyznačanych dla jaŭrejskaga naroda, ale taksama i dla 2300 reałʹnych dzion-gadoŭ z Dan. 8:14, jakija tyčacca chryscijanskaj viery. Dziakujučy getaj dakładnaj dacie my možam ustalavacʹ smiercʹ Mjesii ŭ 30-m godzie i ŭstuplennie ŭ siłu ŭkaza z Dan. 8:14 u 1843 godzie. Abodva pasłanni prychodziacʹ, kab « pakłasci kaniec grachu » z viečnymi smiarotnymi nastupstvami dla tych, chto praciagvaje ignaravacʹ ich, adno jak drugoje, pakułʹ ich nie napatkaje smiercʹ, abo pasla zakančennia času kalektyŭnaj i indyviduałʹnaj łaski, jaki budzie papiaredničacʹ słaŭnamu viartanniu Isusa Chrysta. Da getaga momantu žyccio dazvalaje ščyryja naviartanni, jakija dazvalajucʹ atrymacʹ dostup da statusu vybranaga.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ramont dla Apakałipsisu

 

Napisannie knigi całkam ažycciaŭlajecca Bogam. Mjenavita Jon vybiraje słovy, i ŭ Adkrycci 22:18-19 Jon papiaredžvaje pierakładčykaŭ i knižnikaŭ, jakija buducʹ adkazvacʹ za pieradaču abo transkrypcyju aryginałʹnaj gistoryi z pakalennia ŭ pakalennie, što najmienšaja zmiena ŭ słovach pryviadzie da tago, što jany straciacʹ vyratavannie. Takim čynam, my majem pierad saboj viełʹmi asabłivy tvor viełʹmi vysokaj sviatasci. Ja magu paraŭnacʹ jago z giganckim «pazłam», zborka jakoga nie magła b bycʹ zavieršana, kałi b była zmieniena chacia b samaja malenʹkaja aryginałʹnaja detałʹ. Takim čynam, tvor boski kałasałʹny, i pavodle svajoj pryrody ŭsio, što Bog kaža ŭ im, praŭda, ale praŭda dla vyniku Jago vyratavałʹnaga prajekta; tamu što Jon adrasuje getaje praroctva svaim «sługam», dakładniej, « svaim rabam », pra kaniec svietu. Praroctva možna budzie interpretavacʹ tołʹki tady, kałi pradkazanyja elemienty buducʹ nabłižany da vykanannia abo, u bołʹšasci svajoj, vykanany.

Łjudzi zaŭsiody ignaravałi praciagłascʹ agułʹnaga času, na jaki pavinien byŭ doŭžycca boski prajekt vyratavannia. Takim čynam, va ŭsie časy sługa Božy mog spadziavacca stacʹ sviedkam kanca svietu, i Pavieł sviedčycʹ pra geta svaimi słovami: « Kažu vam, braty, što čas karotki . Adgetułʹ tyja, chto maje žonak, niachaj buducʹ jak tyja, chto ich nie maje; chto płača, jak tyja, chto nie płača; chto radujecca, jak tyja, chto nie radujecca; chto kuplaje, jak tyja, chto nie maje; chto karystajecca svietam, jak tyja, chto nie karystajecca, bo minaje vyglad getaga svietu (1 Kar. 7:29-31)».

U nas joscʹ pieravaga pierad Paŭłam, bo my žyviem u gety čas, kałi Bog zbirajecca zaviaršycʹ svoj adbor viečnych vybrannikaŭ. I sionnia Jago natchnionaja parada pavinna bycʹ reałizavana sapraŭdnymi vybrannikami našaga apošniaga času. Sviet minie, i tołʹki viečnaje žyccio vybranych budzie praciagnuta. Taksama słovy Boga ŭ Chryscie: « Ja pryjdu chutka » ŭ Adkrycci 1:3, praŭdzivyja, całkam apraŭdanyja i darečnyja dla getaga našaga apošniaga času; praz dzieviacʹ gadoŭ pasla Jago viartannia, kałi ja pišu gety tekst.

U knizie Dan. 7:25 my bačyłi, što Rym mieŭ namier « zmianicʹ časy i boski zakon». Razumiennie tajamnic Apakałipsisu Isusa Chrysta, dadzienaga apostału Janu, jaki znachodziŭsia pad vartaj na vostravie Patmas, pa sutnasci gruntujecca na viedanni sapraŭdnaga času, ustanoŭlenaga Bogam. Takim čynam, tema času z'jaŭlajecca fundamientałʹnaj dla razumiennia Apakałipsisu, jaki Bog buduje na getym paniacci času. Tamu Jon budzie gulacʹ na niedakładnasci getych dadzienych, kab kniga zachavała svoj biaskryŭdny tajamničy charaktar, jaki dazvołicʹ joj pierasiekčy 20 stagoddziaŭ našaj ery, nie budučy zniščanaj abvinavačanymi i asudžanymi asobami. Zmienienyja časy, i asabłiva kalandar, ustalavany Rymam na iłžyvuju datu, zviazanuju z naradženniem Isusa, nie dazvołiłi vybranym bycʹ padmanutymi pry interpretacyi boskich praroctvaŭ; geta tamu, što Bog pradstaŭlaje ŭ svaich praroctvach praciagłasci, pačatak i kaniec jakich zasnavany na gistaryčnych padziejach, jakija logka identyfikujucca i datujucca spiecyjałistami-gistorykami.

Ale ŭ Adkrycci paniaccie času z'jaŭlajecca pieršasnym, bo na im gruntujecca ŭsia struktura knigi. Takim čynam, jago razumiennie zaležała ad praviłʹnaj interpretacyi suboty, patrabavanaj i adnoŭlenaj Bogam u 1844 godzie. Majo słužennie, pačataje ŭ 1980 godzie, było nakiravana na raskryccio važnasci prarockaj rołi suboty , jakaja pradkazvaje viałiki adpačynak siomaga tysiačagoddzia Boga i Jago vybrannikaŭ, temu Adkryccia 20. Zgodna z 2 Pjat. 3:8, « adzin dzienʹ jak tysiača gadoŭ, i tysiača gadoŭ jak adzin dzienʹ », tołʹki suviazʹ, ustalavanaja pamiž vobrazam siami dzion stvarennia, vyjaŭlenym u Byc. 1 i 2, i siamiu tysiačami gadoŭ agułʹnaga času boskaga prajekta, zrabiła magčymym majo razumiennie struktury knigi. Z getym viedanniem praroctva asviatlajecca i raskryvaje, pierłina za pierłinaj, usie svaje sakrety.

Takim čynam, praroctva stanovicca žyvym i efiektyŭnym tołʹki tady, kałi pasłannie možna zviazacʹ z dataj u gistoryi chryscijanskaj epochi. Mjenavita getaga mnie dazvołiła dasiagnucʹ natchniennie Sviatoga Ducha Božaga ŭ Isusie Chryscie. Tamu ja magu abviascicʹ getuju « malenʹkuju knižku adkrytaj », pacviardžajučy vykanannie boskaga płana, abvieščanaga ŭ Adkrycci 5:5 i 10:2.

 

Pavodle svajoj struktury, bačannie Apakałipsisu achopłivaje pieryjad chryscijanskaj ery pamiž kancom apostałʹskaj ery, kala 94 goda, i kancom siomaga tysiačagoddzia, jakoje adbudziecca pasla kančatkovaga viartannia Isusa Chrysta ŭ 2030 godzie. Takim čynam, jano padzialaje z razdziełami 2, 7, 8, 9, 11 i 12 knigi Daniiła aglad chryscijanskaj ery. Dla chryscijan gałoŭnym vučenniem, atrymanym z vyvučennia getaj knigi, z'jaŭlajecca klučavaja data viasny 1843 goda, ustanoŭlenaja ŭ Dan. 8:14, ale taksama vosienʹ 1844 goda, kałi skončyłasia vyprabavannie viery. Taksama vosienniu 1844 goda Bog zakłaŭ padmurak viery advientystaŭ siomaga dnia. Getyja dzvie daty nastołʹki važnyja, što Bog vykarystaje ich dla strukturavannia svajgo bačannia Apakałipsisu. Kab całkam zrazumiecʹ značennie getych dvuch błizkich dat, my pavinny zviazacʹ 1843 god z pačatkam vyprabavannia viery ŭ prarockaje słova. Pjeršyja duchoŭnyja achviary ŭpałi ŭ getuju datu praz svajo pagardłivaje adchilennie pieršaj advientysckaj prakłamacyi Uiłʹjama Milera. Ale čas vyprabavanniaŭ daŭ im drugi šaniec z jago drugim abviaščenniem viartannia Isusa 22 kastryčnika 1844 goda. 23 kastryčnika sud skončyŭsia, i takim čynam mog bycʹ sfarmulavany i vyjaŭleny Božy sud. Kalektyŭnaje vyprabavannie skončyłasia, ale indyviduałʹnaje naviartannie było ŭsio jašče magčyma. Bołʹš za toje, na praktycy ŭsie advientysty vykonvałi rymski niadziełʹny adpačynak, jaki jašče nie byŭ identyfikavany jak grech. I subota pastupova pryniata advientystami indyviduałʹna, ale jaje gałoŭnaja rola nie była ŭsviedamlena ŭsimi advientystami. Getaje razvažannie prymušaje mianie addavacʹ pieravagu viasnie 1843 goda jak dacie kanca iłžyvaj pratestanckaj viery, a vosienʹskaj dacie 23 kastryčnika 1844 goda — jak pačatkam advientyzmu, błagasłaŭlonaga Bogam. Užo siarod gabrejaŭ viasna i vosienʹ byłi zviazany, sparadžajučy sviaty, jakija sviatkavałi dapaŭniałʹnyja, dyjamietrałʹna supracʹległyja temy: viečnuju spraviadłivascʹ achviarnaga « jagniaci » viasnovaj «Paschi», z adnago boku, i kaniec grachu « kazła », zabitaga ŭ «dzienʹ adkuplennia» grachoŭ, vosienniu, z drugoga. Abodva rełigijnyja sviaty znajšłi svajo vykanannie ŭ Paschu 30 goda, kałi Mjesija Isus addaŭ svajo žyccio. Vjasna 1843 goda i 22 kastryčnika 1844 goda taksama zviazany pa sensie, bo metaj vyprabavannia viery sapraŭdy z'jaŭlajecca « pakłasci kaniec grachu », zgodna z Dan. 7:24; toje, što ŭjaŭlaje saboj agidnuju praktyku štotydniovaga adpačynku ŭ pieršy dzienʹ, u toj čas jak Bog zagadaŭ geta na siomy, jaki Jon navat asviaciŭ dla getaga vykarystannia , z kanca pieršaga tydnia ziamnoga stvarennia; u 2021 godzie, za 5991 god da nas.

My taksama možam addacʹ pieravagu dacie ŭkaza Daniiła 8:14, jaki vyznačaje datu viasny 1843 goda. Kab apraŭdacʹ gety vybar, my pavinny ŭłičvacʹ, što gety momant razryvaje ŭsie adnosiny, ustanoŭlenyja da tago času pamiž Bogam i Jago stvarenniami; Bog, jaki z getaj daty pravodzicʹ kančatkovy vybar, zasnavany na dvuch pasladoŭnych advientysckich ab'javach. Z viasny 1843 goda patrabujecca sviatkavannie suboty, ale Bog dascʹ jaje pieramožcam vyprabavannia tołʹki z vosieni 1844 goda jak błagasłaŭlony i asviačony znak tago, što jany naležacʹ Jamu, u adpaviednasci z biblejskim vučenniem z Jezekiłija 20:12-20, jak my bačyłi raniej.

U getaj knizie piaty razdzieł maje na mecie nagadacʹ nam, što biez pieramogi, tak doraga zapłačanaj Isusam Chrystom, « Jagniom Božym », usialakaja boskaja dapamoga, usio ab'jaŭlenaje sviatło byłi b niemagčymyja, i tamu nivodnaja čałaviečaja duša nie magła b bycʹ vyratavana. Jago prarockaje sviatło ratuje Jago vybrannikaŭ getak ža, jak i Jago dobraachvotna pryniataje raspiaccie. Vjera ŭ Jago achviaru prypisvaje nam Jago « viečnuju spraviadłivascʹ » zgodna z Dan. 7:24, ale Jago Adkryccio asviatlaje naš šlach i pakazvaje nam duchoŭnyja pastki, rasstaŭlenyja d'jabłam, kab prymusicʹ nas padziałicʹ jago žudasny los. U getym vypadku vyratavannie prymaje kankretnuju formu.

Vosʹ prykład takich vytančanych pastak. Bibłija spraviadłiva łičycca pisanym Słovam Božym. Adnak getaje słova było napisana ludzʹmi, jakija znachodziłisia ŭ kantekscie svajgo času. Cjapier, kałi Bog nie zmienicca, jago vorag d'jabał, satana, z časam zmienicʹ svaju strategiju i pavodziny ŭ adnosinach da vybrannikaŭ Božych. Vosʹ čamu d'jabał, jaki dziejničaŭ jak « cmok », vobraz jago adkrytaj vajny pierasledu, u svoj čas, ale tołʹki dla getaga času, Jan mog zajavicʹ u 1-m Pasłanni Jana 4:1-3: « Ulubionyja, nie kožnamu duchu viercie, ale vypraboŭvajcie duchaŭ, ci ad Boga jany, bo šmat iłžeprarokaŭ vyjšła ŭ sviet. Pa getym paznajcie Ducha Božaga: kožny duch, jaki vyznaje Isusa Chrysta, što pryjšoŭ u ciele, joscʹ ad Boga; a kožny duch, jaki nie vyznaje Isusa, nie joscʹ ad Boga, ale geta duch antychrysta, pra pryšescie jakoga vy čułi, i jaki ciapier užo ŭ sviecie ». Pavodle svaich słoŭ, Jan udakładniaje « pryjšoŭ u ciele » tołʹki dla tago, kab vyznačycʹ Chrysta pavodle sviedčannia svajgo vidavočca. Ale jago scviardžennie « kožny duch, jaki vyznaje Isusa Chrysta, što pryjšoŭ u ciele, joscʹ ad Boga » straciła svaju kaštoŭnascʹ z tago času, jak chryscijanskaja rełigija ŭpała ŭ adstupnictva i grech z 7 sakavika 321 goda, admoviŭšysia ad praktyki sapraŭdnaj suboty sapraŭdnaga siomaga dnia, asviačonaga Bogam. Praktyka grachu da 1843 goda znižała kaštoŭnascʹ « vyznannia Isusa Chrysta, jaki pryjšoŭ u ciele », i z tago ž dnia jano straciła ŭsiu svaju kaštoŭnascʹ; apošnija voragi Isusa Chrysta pretendujucʹ na Jago « imia », jak Jon abviasciŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 7:21-23: « Nje kožny, chto kaža Mnie: «Gospadzie, Gospadzie», uvojdzie ŭ Carstva Njabiesnaje, ale toj, chto vykonvaje volu Ajca Majgo, Jaki joscʹ na niabiosach. Mnogija skažucʹ Mnie ŭ toj dzienʹ: «Gospadzie, Gospadzie! chiba nie Tvaim imiem my praročyłi?» Chiba nie Tvaim imiem my vyganiałi demanaŭ i nie Tvaim imiem šmat cudaŭ rabiłi ? Tady skažu im: Ja nikołi nie viedaŭ vas ; adydzicie ad Mjanie, vy, chto čynicʹ biezzakonnie . « Nikołi nie viedałi »! Takim čynam, getyja « cudy » byłi zdziejsnieny d'jabłam i jago demanami.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Apakałipsis koratka

 

U prałogu pieršaga razdzieła, pačatku svajgo słaŭnaga Adkryccia, Duch pradstaŭlaje nam mieniu padrychtavanaga sviata. Tam my znachodzim temu abviaščennia słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta, arganizavanaga ŭžo ŭ 1843 i 1844 gadach, kab vyprabavacʹ univiersałʹnuju i pieravažna amierykanskuju pratestanckuju vieru; getaja tema ŭsiudyisnaja: vierš 3: Bo čas błizki ; vierš 7: Vosʹ, Jon idzie z abłokami… ; vierš 10: Mjanie achapiŭ Duch u dzienʹ Gaspodni, i ja pačuŭ za saboj gučny gołas, byccam guk truby . Pjeraniesieny Ducham, Jan apynuŭsia ŭ dni słaŭnaga viartannia Isusa, u dni Gaspodnija , « viałikim i strašnym dniem » pavodle Mał. 4:5, i ŭ jago za plačyma gistaryčnaje minułaje chryscijanskaj epochi, pradstaŭlenaje pad simvałam siami nazvaŭ, zapazyčanych z siami garadoŭ Azii (sučasnaj Turcyi). Zatym, jak i ŭ knizie Daniiła, try temy — pasłanni, piačatki i truby — buducʹ paralełʹna achopłivacʹ usiu chryscijanskuju epochu, ale kožnaja z ich padzielena na dva razdzieły. Padrabiaznaje vyvučennie pakaža, što gety padzieł ažycciaŭlajecca ŭ klučavuju datu 1843 goda, ustanoŭlenuju ŭ Daniiła 8:14. Unutry kožnaj temy pasłanni, adaptavanyja da duchoŭnych normaŭ, ustanoŭlenych u Daniiła, dla metavych epoch, adznačajucʹ 7 momantaŭ achoplenaga času; 7 — łik boskaga asviačennia , jaki słužycʹ jago « piačatkaj » i jaki budzie temaj Adkryccia 7.

Nastupnaje tłumačennie nikołi nie było efiektyŭnym, bo paniaccie času raskryvajecca tołʹki značenniem nazvaŭ «siami cerkvaŭ», zgadanych u pieršym razdziele. U temie pasłanniaŭ z Adkryccia 2 i 3 my nie znachodzim dakładnasci ŭ formie: «pieršy anioł, drugi anioł... i g.d.»; jak budzie ŭ vypadku z « piačatkami, trubami i siamiu apošnimi pošasciami gnievu Božaga ». Takim čynam, niekatoryja zmagłi pavierycʹ, što pasłanni byłi adrasavany, sapraŭdy i łitarałʹna, chryscijanam, jakija žyłi ŭ getych garadach staražytnaj Kapadokii, u sučasnaj Turcyi. Paradak, u jakim praroctva pradstaŭlaje getyja nazvy garadoŭ, chranałagična adpaviadaje paradku, u jakim rełigijnyja gistaryčnyja fakty vykonvałisia na praciagu chryscijanskaj epochi. I mienavita ŭ adpaviednasci z adkrycciami, užo atrymanymi z knigi Daniiła, Bog vyznačaje charaktar, jaki Jon nadaje kožnaj eposie, praz značennie nazvy svajgo gorada. Pasladoŭna adkryty paradak pierakładajecca nastupnym čynam:

1. Efies : značennie: zapusk (Schodu abo sviatyni Boga).

2. Smirna : značennie: mira (pryjemny pach i bałʹzamavannie pamierłych dla Boga; rymskija pierasledy viernych vybranych pamiž 303 i 313 gadami).

3. Pjergam : značennie: pieralub (z momantu admovy ad suboty, 7 sakavika 321 g. U 538 g. papski režym rełigijna aficyjałizavaŭ astatniuju častku pieršaga dnia, pierajmienavaŭšy jaje ŭ niadzielu).

4. Tyjatyr : značennie: agidnascʹ i smiarotnyja pakuty (aznačaje epochu pratestanckaj Refarmacyi, jakaja adkryta asudžała d'jabałʹskuju pryrodu katałickaj viery; epochu XVI stagoddzia , kałi dziakujučy miechaničnamu drukarstvu zaachvočvałasia raspaŭsiudžvannie Bibłii).

5. Sardy : dvajnyja i supracʹległyja značenni: sutargavy i kaštoŭny kamienʹ. (Jano pakazvaje sud, jaki Bog vynosicʹ na vyprabavanni viery 1843-1844 gg .: sutargavaje značennie tyčycca adkinutaj pratestanckaj viery: « Ty pamior », a kaštoŭny kamienʹ abaznačaje abranych, jakija pieramagłi vyprabavannie: « jany buducʹ chadzicʹ sa Mnoj u biełym adzienni, bo jany getaga vartyja ».)

6. Fiładełʹfija : značennie: Braterskaja luboŭ (kaštoŭnyja kamiani Sardys zbirajucca ŭ advientysckaj ustanovie z 1863 goda; pasłannie prysudžajecca za 1873 god, vyznačany ŭ Dan. 12:12. Błagasłaŭlonaja ŭ toj čas, jana, adnak, papiaredžana ab niebiaspiecy bycʹ « zabranaj u jaje karonaj »).

7. Łaadykija : značennie: ludzi byłi asudžanyja: « ni chałodnyja, ni garačyja, ale ciopłyja » (geta Fiładełʹfija « ŭziała svoj vianok »: « Ty niaščasny, niaščasny, biedny, slapy i goły ». Instytut nie ŭjaŭlaŭ, što pamiž 1980 i 1994 gadami jon budzie vypraboŭvacca i vyprabavany vyprabavanniem viery, identyčnym tamu, jakoje pryniesła jago pijanieram 1844 goda ich boskaje błagasłaŭlennie: u 1994 godzie instytut upaŭ, ale pasłannie praciagvałasia praz rassiejanych advientystaŭ, jakich Bog vyznačyŭ i vybraŭ za ich luboŭ da Jago adkrytaga prarockaga sviatła, a taksama za łagodnuju i pakorłivuju pryrodu, jakaja charaktaryzuje sapraŭdnych vučniaŭ Isusa Chrysta va ŭsie epochi ).

« U praciag » ziamnoga času, jaki skončyŭsia słaŭnym viartanniem Chrysta Boga, u Adkrycci 4 simvałam «24 tronaŭ» budzie apisana scena niabiesnaga suda ( na niebie ), dzie Bog zbiare svaich vybranych, kab jany sudziłi pamierłych biazbožnikaŭ. Paralełʹna z Adkrycciem 20 gety razdzieł achopłivaje «tysiaču gadoŭ» siomaga tysiačagoddzia. Udakładniennie: čamu 24, a nie 12 tronaŭ? Z-za padziełu chryscijanskaj ery na dzvie častki pa datach 1843-1844 gg. pačatku i kanca vyprabavannia viery tago času.

Zatym, u jakasci važnaga zaŭvagi, u Adkrycci 5 budzie padkreslena važnascʹ razumiennia knigi praroctvaŭ; što stanie magčymym tołʹki dziakujučy pieramozie, atrymanaj našym boskim Gospadam i Zbaŭcam Isusam Chrystom.

Čas chryscijanskaj ery budzie znoŭ razgledžany ŭ Adkrycci 6 i 7 pad prycełam novaj temy: temy «siami piačatak». Pjeršyja šescʹ pradstaviacʹ gałoŭnych dziejučych asob i znaki času, jakija charaktaryzujucʹ dzvie častki padziełu chryscijanskaj ery: da 1844 goda, dla Adkrycci 6; i z 1844 goda, dla Adkrycci 7.

Zatym z'jaŭlajecca tema « trub », jakija simvałizujucʹ papieradžałʹnyja pakaranni za pieršyja šescʹ razdziełaŭ Adkryccia 8 i 9, i kančatkovaje pakarannie za « siomuju trubu », jakaja zaŭsiody vyłučajecca asobna ŭ Adkrycci 11:15-19.

Pasla 9-ga razdzieła Adkryccia, 10-y razdzieł zasiarodžvajecca na kancy svietu, apisvajučy duchoŭnuju situacyju dvuch viałikich voragaŭ Isusa Chrysta, jakija nazyvajucʹ siabie jago pasladoŭnikami: katałickaj viery i pratestanckaj viery, da jakich dałučyŭsia aficyjny advientyzm, jaki zaginuŭ z 1994 goda. Razdzieł 10 zaviaršaje pieršuju častku adkrycciaŭ knigi. Ale važnyja asnoŭnyja temy buducʹ razgledžany i raspracavany ŭ nastupnych razdziełach.

Takim čynam, Adkryccio 11 znoŭ viernie aglad chryscijanskaj epochi i razgledzicʹ, gałoŭnym čynam, važnuju rolu Francuzskaj revalucyi, čyj ustalavany nacyjanałʹny ateizm vykarystoŭvajecca Bogam pad simvałičnaj nazvaj « zvier, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy », kab zniščycʹ uładu katałickaga režymu « zviera , jaki vychodzicʹ z mora » ŭ Adkrycci 13:1. Univiersałʹny rełigijny mir, pra jaki gavorycca ŭ Adkrycci 7, budzie takim čynam dasiagnuty i adznačany ŭ 1844 godzie. Zatym, prymajučy gety revalucyjny režym jak vobraz niepazbiežnaj Treciaj susvietnaj vajny abo « 6-j truby » z Adkrycci 9:13, jakaja ŭjaŭlaje saboj sapraŭdnaje « drugoje gora » pavodle abviaščennia Adkrycci 8:13, pradstaŭlajecca zaklučnaja tema « siomaj truby », jakaja vykonvajecca viartanniem u słavie Isusa Chrysta.

U Adkrycci 12 Duch daje nam jašče adzin aglad chryscijanskaj epochi. Jon dapaŭniaje svaju infarmacyju, asabłiva adnosna situacyi z d'jabłam i jago aniołʹskimi pasladoŭnikami. Jon kaža nam, što pasla svajoj pieramogi na kryžy, u niabiesnaje imia Michaiła , jakoje ŭžo zgadvałasia ŭ Dan. 10:13, 12:1, imia, jakoje jon nasiŭ na niabiosach da svajgo čałaviečaga ŭvasablennia ŭ Isusie, naš Gaspodzʹ ačysciŭ niabiosy ad ich złoga prysutnasci i što jany nazaŭždy straciłi dostup da niabiesnych vymiarenniaŭ, stvoranych Bogam. Geta dobraja navina! Pjeramoga Isusa mieła ščasłivyja niabiesnyja nastupstvy dla našych niabiesnych bratoŭ, jakija byłi vyzvaleny ad spakus i dumak demanaŭ. Pasla getaga vygnannia jany byłi abmiežavanyja našym ziamnym vymiarenniem, dzie jany buducʹ zabityja razam z ziamnymi voragami Boga ŭ 2030 godzie padčas słaŭnaga viartannia Chrysta Boga. U getym agladzie Duch apisvaje pierajemnascʹ « cmoka » i « zmieja », jakija adpaviedna abaznačajucʹ dzvie strategii baracʹby d'jabła: adkrytuju vajnu asudžanaga impierskaga abo papskaga Ryma i padmanłivaje rełigijnaje spakušennie vykrytaga, amałʹ gumanistyčnaga rymskaga vatykanskaga papstva. U tonkich vobrazach, zapazyčanych z dosviedu gabrejaŭ, « ziamla adkryvaje svaje vusny », kab pragłynucʹ papskuju agresiju katałickich łig. Jak my tołʹki što bačyłi, pracu buducʹ vykonvacʹ ateistyčnyja francuzskija revalucyjaniery. Ale jaje taksama pačnucʹ pratestanckija vojski fałʹšyvaga, agresiŭnaga, vajaŭničaga chryscijanstva. Aglad zavieršycca ŭzgadvanniem « reštki nasiennia žančyny ». Zatym Duch daje svajo vyznačennie sapraŭdnych sviatych apošniaga času: « Tut ciarpłivascʹ sviatych, jakija zachoŭvajucʹ zapaviedzi Božyja i trymajucca sviedčannia Isusa ». Getymi słovami Duch abaznačaje tych, chto, jak i ja, trymajecca Jago prarockaga Adkryccia i nie dazvalaje nikomu adarvacʹ jago ad siabie, zbirajučy da kanca žamčužyny, dadzienyja niebam.

U 13-m razdziele pradstaŭleny dva agresiŭnyja rełigijnyja voragi, jakija z'jaŭlajucca nosʹbitami chryscijanskaj viery. Takim čynam, jany adlustroŭvajucca jak dzvie « zviary », drugaja z jakich uznikła z pieršaj, jak vynikaje z suviazi pamiž słovami « mora i ziamla » ŭ apisanni Knigi Byccia, jakija vyznačajucʹ ich u getym 13-m razdziele. Pjeršaja dziejničała da 1844 goda, a drugaja z'javicca tołʹki ŭ apošni god ziamnoga času, tym samym adznačajučy kaniec času łaski, prapanavanaga čałaviectvu. Getyja dzvie « zviary » — geta, dla pieršaj, katałickaja carkva, maci-carkva, a dla drugoj — pratestanckija refarmackija cerkvy, jakija ŭznikłi z jaje, jaje dački.

Achopłivajučy tołʹki druguju častku chryscijanskaj ery z 1844 goda, Adkryccio 14 vykłikaje try pasłanni advientysckich iscin siomaga dnia z viečnymi ŭmovami: słava Boga, jakaja patrabuje adnaŭlennia praktyki Jago sviatoj suboty, Jago asudžennie rymskaga katałicyzmu i Jago asudžennie pratestantyzmu, jaki šanuje svaju niadzielu, jakuju Jon vyznačaje jak « znak » čałaviečaj i d'jabałʹskaj ułady jak impierskaga, tak i papskaga Ryma. Kałi čas padrychtoŭčaj misii skončycca pasladoŭna z uzniasienniem vybranych sviatych, jakija ŭvasablajucca « žnivom », i zniščenniem buntaŭničych nastaŭnikaŭ i ŭsich niavierujučych, dziejanniami, jakija ŭvasablajucca « vinogradam », ziamla znoŭ stanie « biezdanniu » pieršaga dnia stvarennia, pazbaŭlenaj usialakaj formy ziamnoga žyccia. Adnak jana budzie zachoŭvacʹ u žyvych « tysiaču gadoŭ » vybranaga žychara, Satanu, samoga d'jabła, jaki čakaje svajgo zniščennia na Strašnym sudzie, a taksama ŭsich inšych buntaŭničych ludziej i aniołaŭ.

U Adkrycci 15 gavorka idzie pra čas zakančennia vyprabavałʹnaga terminu.

U Adkrycci 16 raskryvajucca « siem apošnich pošasciaŭ gnievu Božaga », jakija pasla zakančennia vyprabavałʹnaga terminu ŭražvajucʹ apošnich niavierujučych buntaroŭ, što stanoviacca ŭsio bołʹš i bołʹš agresiŭnymi, až da tago, što pierad siomaj pošasciu asudžajucʹ tych, chto sviatkuje boskuju subotu.

17-y razdzieł Adkryccia całkam prysviečany vyznačenniu «viałikaj raspusnicy», jakaja nazyvajecca « Vjałiki Vaviłon ». Mjenavita tak Duch nazyvaje impierski i papski « viałiki gorad » — Rym. Takim čynam, jasna vyjaŭlajecca Božy sud nad joj. Razdzieł taksama abviaščaje pra jaje budučy sud i zniščennie agniom, bo Jagnia i jago viernyja vybranniki pieramogucʹ jaje.

Adkryccio 18 apisvaje čas « vintažnaga zboru » abo pakarannia « Vjałikaga Vaviłona ».

U Adkrycci 19 apisvajecca słaŭnaje viartannie Isusa Chrysta i jago supracʹstajannie z teraryzavanymi paŭstanckimi siłami na ziamłi.

U Adkrycci 20 razgladajecca tysiačagadovy pieryjad siomaga tysiačagoddzia, jaki pieražyvajecca viełʹmi pa-roznamu: na niabiosach — vybranymi, a na spustošanaj ziamłi — u izalacyi ad satany. U kancy tysiačy gadoŭ Bog arganizuje kančatkovy sud: zniščennie niabiesnym i padziemnym ziamnym agniom usich ziamnych ludziej i niabiesnych aniołaŭ-buntaroŭ.

U Adkrycci 21 apisvajecca słava schodu, utvoranaga zboram vybranych, adkuplenych kryvioju Isusa Chrysta. Daskanałascʹ vybranych ilustrujecca paraŭnanniami z samymi kaštoŭnymi rečami na ziamłi: zołatam, srebram, žemčugam i kaštoŭnymi kamianiami.

Adkryccio 22 vobrazna apisvaje viartannie ŭ stračany Edem, znojdzieny i ŭstalavany na viečnascʹ na ziamłi grachu, adrodžanaga i pieraŭtvoranaga, kab stacʹ univiersałʹnym tronam adzinaga viałikaga Boga, stvarałʹnika, zakanadaŭcy i zbaŭcy, jaki panuje nad usimi svaimi susvietami razam sa svaimi ziamnymi zbaŭlenymi.

Na getym zaviaršajecca karotki aglad knigi Adkryccia, padrabiaznaje vyvučennie jakoj pacvierdzicʹ i ŭmacuje tołʹki što skazanaje.

Ja dadaju getaje viełʹmi duchoŭnaje tłumačennie, jakoje raskryvaje schavanyja dumki Božaga rozumu. Jon pieradaje niečakanyja pasłanni praz tonkija namioki, jakija Bibłija asviatłicʹ dla nas. Vykonvajučy pry pabudovie Apakałipsisa tyja ž pracedury, jakija Jon vykarystaŭ dla pabudovy svaich adkrycciaŭ, dadzienych Daniiłu, Bog pacviardžaje, što Jon « nie zmianiajecca » i što Jon budzie « viečna tym samym ». Akramia tago, ja znajšoŭ u Apakałipsisie toj ža mietad paralełizacyi troch tem, jakija z'jaŭlajucca « łistami da Cerkvaŭ », « piačatkami » i « trubami ». Zgodna z Ap. 5, dzie Apakałipsis pradstaŭleny knigaj, zakrytaj « siami piačatkami », tołʹki adkryccio « siomaj piačatki » dazvołicʹ dostup da dokazaŭ, jakija pacvierdziacʹ u razdziełach z 8 pa 22 interpretacyi i padazrenni, vykłikanyja vyvučenniem razdziełaŭ z 1 pa 6. Takim čynam, razdzieł 7 z'jaŭlajecca klučom da razumiennia adkrytych tajamnic. I nie zdziŭlajciesia, bo temaj getaga dakumentu źaŭlajecca mienavita subota, jakaja z 1843 goda robicʹ roznicu pamiž sapraŭdnaj i fałʹšyvaj sviatasciu. Takim čynam, u Adkrycci 7 my znachodzim viałikuju iscinu, jakaja achapiła pratestanckuju rełigiju viasnoj 1843 goda. Apakałipsis tołʹki pacvierdzicʹ getaje fundamientałʹnaje vučennie, adkrytaje Daniiłu. Ale dla advientyzmu, jaki vyjšaŭ z jago ŭ toj dzienʹ pieramožcam, Apakałipsis adkryje ŭ 1994 godzie vyprabavannie, jakoje, u svaju čargu, achapicʹ jago. Geta novaje sviatło znoŭ « znoŭ » zrobicʹ « roznicu pamiž tymi, chto słužycʹ Bogu, i tymi, chto Jamu nie słužycʹ », ci navat bołʹš.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Častka drugaja: Padrabiaznaje vyvučennie Adkryccia

 

 

Adkryccio 1: Prałog – Vjartannie Chrysta –

advientysckaja tema

 

 

Prezientacyja

Vjerš 1: « Adkryccio Isusa Chrysta, jakoje daŭ Jamu Bog, kab pakazacʹ rabam Svaim toje, što pavinna chutka zbycca; i Jon pakazaŭ geta praz anioła Svajgo rabu Svajmu Janu, … »

Jan, apostał, jakoga lubiŭ Isus, z'jaŭlajecca zachavałʹnikam getaga boskaga Adkryccia, jakoje jon atrymłivaje ad Ajca ŭ imia Isusa Chrysta. Jan, pa-gabrejsku «Jochan», aznačaje: Bog daŭ; i geta taksama majo imia. Ci nie skazaŭ Isus: « tamu, chto maje, budzie dadziena bołʹš »? Getaje pasłannie « dadziena » « Bogam » Ajcom, tamu z nieabmiežavanym zmiestam. Bo pasla svajgo ŭvaskrasiennia Isus Chrystos pryniaŭ svaje boskija jakasci, i mienavita jak niabiesny Ajciec jon moža z niabiosaŭ dziejničacʹ na karyscʹ svaich sług, ci, dakładniej, svaich « raboŭ ». Zgodna z prykazkaj, «papiaredžany — uzbrojeny». Bog prytrymłivajecca getaj dumki, i jon dakazvaje geta, zviartajučysia da svaich sług z adkrycciami pra budučyniu. Vyraz « što pavinna adbycca chutka » moža vykłikacʹ niečakanascʹ, kałi my viedajem, što pasłannie było dadziena ŭ 94 godzie našaj ery, i što sionnia my znachodzimsia ŭ 2020-2021 gadach, časie napisannia getaga dakumienta. Ale, adkryŭšy dla siabie jago pasłanni, my zrazumiejem, što geta « chutka » » nabyvaje łitarałʹnaje značennie, bo ich atrymałʹniki buducʹ sučasnikami słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta. Getaja tema budzie ŭsiudyisnaj u Apakałipsisie, bo Apakałipsis adrasavany apošnim «advientystam», abranym Bogam, praz vieru, prademanstravanuju ŭ kančatkovym vyprabavanni, zasnavanym na dadzienych z Adkryccia 9:1-12, jakija tyčacca temy « piataj truby ». U getym razdziele, vieršy 5 i 10, cytujucʹ prarocki pieryjad « piaci miesiacaŭ », jaki da mianie niapraviłʹna interpretavaŭsia. U maim vyvučenni getaj temy getaja praciagłascʹ vyznačyła novuju datu, jakaja pavinna była abviascicʹ viartannie Isusa ŭ 1994 godzie, sapraŭdnym 2000 godzie sapraŭdnaga naradžennia Chrysta. Geta vyprabavannie viery ŭ apošni raz pranizała aficyjny advientyzm, jaki staŭ ciopłym i farmałistyčnym i jaki rychtavaŭsia zaklučycʹ damovu z tymi, kago Bog adkryvaje jak svaich voragaŭ u svaim Apakałipsisie. Z 2018 goda ja viedaju datu sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta, i jana nie zasnavana na jakich-niebudzʹ dadzienych z praroctvaŭ Daniiła i Adkryccia, čyje łikavyja praciagłasci byłi vykanany šlacham vykanannia ich rołi prasiejvannia ŭ pryznačany čas. Sapraŭdnaje viartannie Isusa možna zrazumiecʹ z apisannia Knigi Byccia, vierujučy, što siem dzion našych tydniaŭ pabudavanyja na vobrazie 7000 gadoŭ usiago prajekta, zadumanaga Bogam, kab łikvidavacʹ grech i grešnikaŭ i pryviesci ŭ svaju viečnascʹ svaich umiłavanych vybrannikaŭ, abranych na praciagu pieršych 6000 gadoŭ. Padobna praporcyjam gabrejskaj sviatyni abo skinii, čas 6000 gadoŭ składajecca z troch tracin 2000 gadoŭ. Pačatak apošniaj traciny byŭ adznačany 3 krasavika 30 goda adkuplenčaj smierciu našaga Zbaŭcy Isusa Chrysta. Gabrejski kalandar pacviardžaje getuju datu. Takim čynam, Jago viartannie pryznačana na viasnu 2030 goda, geta značycʹ praz 2000 gadoŭ. Vjedajučy, što viartannie Chrysta ŭžo napieradzie, tak błizka, słova « nieadkładna» «Słovy Isusa całkam apraŭdanyja. Takim čynam, chocʹ kniga Adkryccia i zastavałasia viadomaj i čytanaj na praciagu stagoddziaŭ, jana zastavałasia zakrytaj, zamarožanaj, zapiačatanaj da kanca času, jaki tyčycca našaga pakalennia.

Vjerš 2: «… jaki zasviedčyŭ słova Božaje i sviedčannie Isusa Chrysta, i ŭsio, što bačyŭ ».

Jan sviedčycʹ, što atrymaŭ svajo bačannie ad Boga. Bačannie, jakoje składaje sviedčannie pra Isusa Chrysta, jakoje ŭ Adkrycci 19:10 vyznačajecca jak « duch praroctva ». Pasłannie zasnavana na « ŭbačanych » vobrazach i pačutych słovach. Jan byŭ vyrvany z ziamnych niepradbačanych abstavin Ducham Božym, jaki adkryŭ jamu ŭ vobrazach viałikija temy rełigijnaj gistoryi chryscijanskaj epochi; geta skončycca jago słaŭnym i groznym viartanniem dla jago voragaŭ.

Vjerš 3: « Ščasłivy toj, chto čytaje, i tyja, chto słuchaje słovy getaga praroctva i zachoŭvaje toje, što ŭ im napisana, bo čas błizki ».

Ja biaru sabie dolu, jakaja naležycʹ mnie, ščascie dla « tago, chto čytaje » słovy praroctva, bo Gaspodzʹ nadaje dziejasłovu «čytacʹ» dakładnaje łagičnaje značennie. Jon tłumačycʹ geta ŭ Is. 29:11-12: « Usio adkryccio dla vas — jak słovy zapiačatanaj knigi, jakuju dajucʹ čałavieku, jaki ŭmieje čytacʹ, i kažucʹ: «Pračytaj geta!» A jon adkazvaje: «Nje magu, bo jana zapiačatana». Abo jak knigu, jakuju dajucʹ čałavieku, jaki nie ŭmieje čytacʹ, i kažucʹ: «Pračytaj geta!» A jon adkazvaje: «Nje ŭmieju čytacʹ» .» Nastupny 13-y vierš raskryvaje pryčynu getaj niemagčymasci: « Gaspodzʹ skazaŭ: kałi gety narod nabłižajecca da Mjanie, jany šanujucʹ Mjanie vusnami svaimi i jazykom svaimi, ale serca ich daloka ad Mjanie, i strach, jaki jany majucʹ pierad Mjanie, — geta tołʹki zapaviedzʹ čałaviečaj tradycyi» . Termin « zapiačatany » abo «zapiačatany» apisvaje aspiekt Apakałipsisu, niečytełʹny, tamu što zapiačatany. Tamu ja, jašče adzin Jan apošniaga času, byŭ pakłikany Bogam adkrycʹ i całkam raspiačatacʹ jago; geta dla tago, kab usie Jago sapraŭdnyja vybranyja « čułi i zachoŭvałi » isciny, adkrytyja ŭ słovach i vobrazach praroctva. Getyja dziejasłovy aznačajucʹ «razumiecʹ i prymianiacʹ na praktycy». U getym vieršy Bog papiaredžvaje svaich vybranych, što jany atrymajucʹ ad adnago sa svaich bratoŭ u Chryscie, « tago, chto čytaje », sviatło, jakoje tłumačycʹ tajamnicy praroctva, kab jany, u svaju čargu, magłi radavacca jamu i prymianiacʹ jago vučennie na praktycy. Jak i ŭ časy Isusa, viera, davier i pakora buducʹ viełʹmi nieabchodnyja. Takim čynam, Bog prasiejvaje i adsiejvaje ludziej, zanadta ganarłivych, kab ich vučyłi. Tamu ja kažu vybranym: «Zabudzʹciesia pra čałavieka, getaga malenʹkaga dziaržaŭnaga słužačaga, pierakładčyka i pieradatčyka, i pagladzicie na sapraŭdnaga Aŭtara: Usiemagutnaga Boga Isusa Chrysta».

Vjerš 4: « Jan — siami cerkvam, jakija ŭ Azii: łaska vam i mir ad Tago, Chto joscʹ, i Chto byŭ, i Chto pryjdzie, i ad siami duchaŭ, jakija pierad Jago tronam …»

Vykłikaje padazrennie zgadvannie « siami schodaŭ », bo schod z viałikaj łitary «A» — geta adzin, viečny. Takim čynam, « siem schodaŭ » abaviazkova abaznačaje adziny schod Isusa Chrysta ŭ siami paznačanych i pasladoŭnych epochach. Geta budzie pacvierdžana, i my ŭžo viedajem, što Bog padzialaje chryscijanskuju eru na 7 kankretnych časoŭ. Spasyłka na Aziju karysnaja i apraŭdanaja , bo nazvy, pradstaŭlenyja ŭ vieršy 11, — geta nazvy garadoŭ, jakija isnujucʹ u Małoj Azii, u staražytnaj Anatołii, razmieščanaj na zachad ad sučasnaj Turcyi. Duch užo pacviardžaje miažu Jeŭropy i pačatak azijackaga kantynienta. Ale słova Azija , jak i słova Anatołija, chavaje duchoŭnaje pasłannie. Jany aznačajucʹ: uzychodziačaje sonca na akadskaj i grečaskaj movach i, takim čynam, nagadvajucʹ pra łagjer Boga, jaki naviedaŭ Isus Chrystos, « uzychodziačaje sonca » ŭ Jevangjełłi ad Łuki 1:78-79: « Pa miłasernasci Boga našaga, jakim naviedała nas sonca, jakoje ŭzyšło z vyšyni, kab asviatłicʹ tych, chto siadzicʹ u ciemry i ŭ cieniu smiarotnym, kab nakiravacʹ nogi našyja na šlach miru». Jon taksama « sonca praviednasci » z Mał. 4:2: « Ale dla vas, chto baicca imia Majgo, uzydzie sonca praviednasci i acalennie ŭ kryłach Jagonych; i vyjdziecie i padskočycie, jak cialaty z chlava». Formuła pryvitannia adpaviadaje łistam, jakimi chryscijanie abmienʹvałisia ŭ časy Jana. Adnak Bog paznačajecca novym, dagetułʹ nieviadomym vyrazam: « ad Tago, Chto joscʹ, i Chto byŭ, i Chto pryjdzie ». Gety vyraz tołʹki pieradaje ŭ aryginałʹnaj grečaskaj movie i inšych pierakładach značennie gabrejskaga imia Boga: «Jachve». Geta dziejasłoŭ «bycʹ», spražany ŭ treciaj asobie adzinočnaga łiku niaskončanaga času gabrejskaj movy. Gety čas, jaki nazyvajecca impierfiektam, vyražaje toje, što ŭžo adbyłosia, i raspaŭsiudžvajecca ŭ časie, bo ciapierašniaga času niama ŭ spraženni iŭrytu. « I jaki prychodzicʹ » jašče bołʹš pacviardžaje temu viartannia Isusa Chrysta, advientyzmu. Takim čynam pacviardžajecca adkryccio chryscijanskaj viery dla jazyčnikaŭ; dla ich Bog adaptuje svajo imia. Zatym z'jaŭlajecca jašče adna navinka dla abaznačennia Sviatoga Ducha: « siem duchaŭ, jakija pierad Jago tronam ». Getaja cytata z'javicca ŭ Adkrycci 5:6. Łičba 7 abaznačaje asviačennie, u dadzienym vypadku asviačennie boskaga Ducha, vyłitaga ŭ Jago stvarenniach, tamu « pierad Jago tronam ». U Adkrycci 5:6 « zabitaje jagnia » zviazana z getymi simvałami, takim čynam praroctva pacviardžaje boskuju ŭsiemagutnascʹ Isusa Chrysta. « Sjem duchaŭ Božych » simvałizujucca « siamigałinnym sviaciłʹnikam » iŭrytskaj skinii, jaki praročycʹ płan vyratavannia Božaga prajekta. Takim čynam, Jago pragrama była vyrazna akreslena. Z časoŭ Adama, 4000 gadoŭ, i svajoj smierciu Isus adkuplaje grachi vybranych 3 krasavika 30 goda, tym samym jon razryvaje zasłonu grachu i adkryvaje dostup da niabiosaŭ adkuplenym vybranym na praciagu apošnich dvuch tysiač z šasci tysiač gadoŭ, zapragramavanych dla vybaru vybranych, raskidanych, da kanca svietu, siarod narodaŭ usioj ziamłi.

Vjerš 5: « …i ad Isusa Chrysta, viernaga sviedki, pieršynca z miortvych i kniazia caroŭ ziamnych, Jaki palubiŭ nas i abmyŭ nas ad grachoŭ našych Kryvioju Svajoju » .

Imia « Isus Chrystos » zviazana z ziamnym słuženniem, jakoje Bog pryjšoŭ zdziejsnicʹ na ziamłi. Gety vierš nagadvaje nam pra Jago spravy, jakija Jon zdziejsniŭ, kab atrymacʹ vyratavannie pa łascy, jakoje Jon prapanuje tołʹki svaim vybranym. U svajoj daskanałaj viernasci Bogu i Jago kaštoŭnasciam Isus byŭ « viernym sviedkam », prapanavanym u jakasci ŭzoru dla pierajmannia Jago apostałami i vučniami ŭsich časoŭ, u tym łiku i našym. Jago smiercʹ była pradkazana smierciu pieršaj žyvioły, zabitaj, kab apranucʹ Adama i Jevu ŭ ich agolenascʹ pasla ich grachu. Takim čynam, praz Jago Jon byŭ sapraŭdy « pieršyncom z miortvych ». Ale taksama, z-za Jago boskaj važnasci, Jago adna tołʹki smiercʹ mieła siłu i efiektyŭnascʹ asudzicʹ d'jabła, grech i grešnikaŭ. Jon zastajecca « pieršyncom » nad usimi «pieršyncami» rełigijnaj gistoryi. Mjenavita majučy na ŭvazie Jago smiercʹ, jakaja stała nieabchodnaj dla adkuplennia grachu Jago vybranych, Bog pakaraŭ smierciu ŭsich ludziej i žyvioł « pieršyncoŭ » miaciežnaga Jegipta, vobraza grachu, kab « vyzvałicʹ » Svoj gabrejski narod z rabstva, jakoje ŭžo było simvałam i vobrazam « grachu ». Jak « pieršyniec », jamu naležycʹ duchoŭnaje prava pieršarodstva. Pradstaŭlajučy siabie « kniaziem caroŭ ziamnych », Isus robicʹ siabie sługoj svaich adkuplenych. « Cary ziamnyja » — geta tyja, chto ŭvachodzicʹ u Jago Carstva, adkuplenyja Jago Kryvioju; jany atrymajucʹ u spadčynu abnoŭlenuju ziamlu. Dziŭna adkrycʹ dla siabie ŭzrovienʹ pakory, spačuvannia, siabroŭstva, braterstva i lubovi niabiesnych istot, jakija zastavałisia viernymi boskim standartam niabiesnaga žyccia. Na ziamłi Isus abmyŭ nogi svaim apostałam, pacvierdziŭšy, što jon « Nastaŭnik i Gaspodzʹ ». Na niabiosach jon viečna budzie « kniaziem » svaich « caroŭ » . Ale « cary » taksama buducʹ sługami svaich bratoŭ. Akramia tago, daŭšy sabie tytuł « kniazia », Isus stavicʹ siabie na adzin uzrovienʹ z d'jabłam, svaim pieramožanym praciŭnikam i kankurentam, jakoga jon nazyvaje « kniaziem getaga svietu ». Uvasablennie Boga ŭ Isusie było matyvavana sustrečaj tvaram da tvaru dvuch « kniazioŭ »; Łjos svietu i jago stvarenniaŭ zaležycʹ ad siły viałikaga pieramožcy, Isusa Michaiła Jachve. Ale svajoj pieramogaj Isus abaviazany tołʹki častkova svajoj boskasci, bo jon zmagaŭsia z d'jabłam na roŭnych umovach, u ciele z płoci, identyčnaj našaj, praz 4000 gadoŭ pasla bitvy, prajgranaj pieršym Adamam. Jago stan rozumu i rašučascʹ pieramagčy, kab vyratavacʹ tołʹki svaich vybranych, dałi jamu pieramogu. Jon adkryŭ šlach dla svaich vybranych, pakazaŭšy, što pasłuchmianaje « jagnia » moža pieramagčy « vaŭkoŭ », jakija pažyrajucʹ płocʹ i duchaŭ, z dapamogaj viernaga i praŭdzivaga Boga.

Vjerš 6: « I zrabiŭ nas Carstvam i sviatarami Bogu i Ajcu Svajmu: Jamu słava i ŭłada na vieki viečnyja. Amin! »

Mjenavita Jan vyznačaje, što składaje Schod Vybranych. U Isusie Chryscie staražytny Izraiłʹ praciagvaje duchoŭnyja formy, pradkazanyja ŭ abradach Staroga Zapavietu. Słužačy « Caru caroŭ i Gospadu gaspadaroŭ », sapraŭdy vybranyja padzialajucʹ Jago Carstva, i razam z im jany składajucʹ gramadzian Carstva Njabiesnaga. Jany taksama z'jaŭlajucca duchoŭnymi « sviatarami », bo jany vykonvajucʹ słužennie ŭ chramie svajgo cieła, u jakim jany słužacʹ Bogu, achviarujučy siabie ŭ sviatasci dla Jago słužennia. I praz svaje małitvy da Boga jany pieradajucʹ ładan, prapanavany na achviarniku ładanu ŭ staražytnym Ijerusałimskim chramie. Padzieł pamiž Isusam i Ajcom z'jaŭlajecca pamyłkovym, ale jon adpaviadaje ŭjaŭlenniu mnogich iłžechryscijanaŭ pra getuju temu. Geta dachodzicʹ da tago, što scviardžajecca, što «šanujecca» Syn za košt Ajca. Geta była vina, abo grech, chryscijanskaj viery z 7 sakavika 321 goda. Dla mnogich subotni adpačynak — geta pastanova, jakaja tyčyłasia tołʹki gabrejaŭ Staroga Zapavietu, damoŭlenasci Ajca. Pakołʹki Ajciec i Isus — adna asoba, jany pacierpiacʹ gnieŭ Isusa, jakoga, jak jany dumałi, šanujucʹ. U svajoj boskaj pryrodzie Ajca Isus maje i navieki maje « słavu i siłu na viaki viakoŭ! Amin! ». « Amin », što aznačaje: geta praŭda! Sapraŭdy!

 

 

Advientysckaja tema

Vjerš 7: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami, i ŭbačycʹ Jago kožnaje voka, i tyja, chto praciaŭ Jago. I ŭsie plamiony ziamnyja buducʹ gałasicʹ pierad Im. Tak. Amin! »

Mjenavita tady, kałi Isus vierniecca, jon prademanstruje svaju słavu i moc. Zgodna z Dziejami 1:11, jon vierniecca « tak, jak i ŭzniossia na nieba », ale viartannie adbudziecca ŭ nadzvyčajnaj niabiesnaj słavie, jakaja napałochaje jago voragaŭ; « tych, chto pranizaŭ Jago », supracʹstajačy Jago sapraŭdnamu płanu. Bo gety vyraz tyčycca tołʹki ludziej, jakija sučasavałi Jago pryšescie. Kałi Jago sługam pagražaje smiercʹ abo ich pakarannie smierciu, Isus padzialaje ich los, tamu što Jon atajasamłivaje siabie z imi: « I Car skaža im u adkaz: “Sapraŭdy kažu vam: tak jak vy zrabiłi geta adnamu z getych Maich mienšych bratoŭ, vy zrabiłi Mnie ”» (Mc. 25:40). Gabrei i rymskija sałdaty, jakija raspiałi Jago, nie majucʹ dačyniennia da getaga pasłannia. Duch Božy prypisvaje getaje dziejannie ŭsim ludziam, jakija pieraškadžajucʹ Jago spravie zbaŭlennia i pieraškadžajucʹ sabie i inšym ažycciavicʹ Jago prapanovu łaski i viečnaga zbaŭlennia. Spasyłajučysia na « plamieny ziamnyja », Isus maje na ŭvazie iłžechryscijanaŭ, praz jakich plamiony Izraila pavinny praciagvacʹ svoj šlach u novym zapaviecie. Daviedaŭšysia pasla svajgo viartannia, što jany rychtavałisia zabicʹ Jago sapraŭdnych vybrannikaŭ, jany buducʹ miecʹ padstavu dla škadavannia, bo vyjaviacʹ, što jany voragi Boga, jaki pavinien byŭ ich vyratavacʹ. Padrabiaznasci pragramy apošnich dzion buducʹ raskrytyja ŭ roznych razdziełach knigi Adkryccia. Ale ja magu skazacʹ, što Adkryccio 6:15-16 apisvaje getuju scenu nastupnymi słovami: « Cary ziamnyja, i viałʹmožy, i tysiačniki, i bagatyja, i magutnyja, i kožny rab, i kožny vołʹny schavałisia ŭ piačorach i ŭ skałach gor. I skazałi jany goram i skałam: upadziecie na nas i schavajcie nas ad abłičča Tago, Chto siadzicʹ na tronie, i ad gnievu Jagniaci ;

Vjerš 8: « Ja — Ałʹfa i Amiega, — kaža Gaspodzʹ Bog, Jaki joscʹ, i Jaki byŭ, i Jaki pryjdzie, Usiemagutny » .

Toj, chto tak kaža, — geta łagodny Isus, jaki znajšoŭ svaju boskuju słavu na niabiosach, Jon — « Usiemagutny ». Dastatkova zviazacʹ gety vierš z vieršami z Adkryccia 22:13-16, kab atrymacʹ dokaz: « Ja joscʹ Ałʹfa i Amiega, pieršy i apošni, pačatak i kaniec... /... Ja, Isus, pasłaŭ anioła Majgo zasviedčycʹ vam geta ŭ cerkvach. Ja — koranʹ i naščadak Davida, zorka jarkaja i ranišniaja ». Jak i ŭ vieršy 4, Isus pradstaŭlaje siabie pad atrybutami Boga-stvarałʹnika, siabra Majsieja, čyjo gabrejskaje imia — «Jachve» pavodle Zych. 3:14. Ale ja ŭdakładniaju, što imia Boga zmianiajecca ŭ zaležnasci ad tago, ci Jon sam siabie nazyvaje, ci ludzi nazyvajucʹ Jago: «Ja joscʹ» stanovicca «Jon joscʹ» u formie «Jachve».

Zaŭvaga dadadziena ŭ 2022 godzie: Vyraz « ałʹfa i amiega » abagułʹniaje ŭsio adkryccio, prapanavanaje Bogam u jago Bibłii, ad Knigi Byccia 1 da Adkryccia 22. Adnak z 2018 goda praročaje značennie «šasci tysiač» gadoŭ, prysvojenaje šasci dniam tydnia, było pacvierdžana biez sumnievu ŭ ich kaštoŭnasci jak šasci reałʹnych dzion, na praciagu jakich Bog stvaryŭ ziamlu i žyccio, jakoje jana pavinna była niesci. Ale, zachavaŭšy svajo praročaje značennie, getyja šescʹ dzion abo «6000» gadoŭ dazvołiłi vyznačycʹ viasnoj 2030 goda kančatkovaje pieramožnaje viartannie Isusa Chrysta i ŭzniasiennie Jago viernych sviatych. Vyrazam « ałʹfa i amiega » Isus daje svaim sviatym apošnich dzion kluč, jaki dazvołicʹ im adkrycʹ reałʹny čas Jago drugoga pryšescia. Ale tołʹki viasnoj 2018 goda my zrazumiełi, jak vykarystoŭvacʹ getyja 6000 gadoŭ, i tołʹki 28 studzienia 2022 goda — zviazvacʹ ich z getymi vyrazami: « ałʹfa i amiega », « pačatak i kaniec ».

Vjerš 9: « Ja, Jan, brat vaš i supołʹnik u gory, u Carstvie i ŭ ciarpłivasci Isusa, byŭ na vostravie, jaki nazyvajecca Patmos, dziela słova Božaga i dziela sviedčannia Isusavaga » .

Dla sapraŭdnaga raba Isusa Chrysta getyja try rečy zviazanyja: udzieł u pakutach, udzieł u Carstvie i ŭdzieł u ciarpłivasci ŭ Isusie. Jan sviedčycʹ pra kantekst, u jakim jon atrymaŭ svajo boskaje bačannie. Łičačy jago, zdavałasia b, niezniščałʹnym, rymlanie ŭ rešcie rešt izalavałi jago, vygnałi na vostraŭ Patmas, kab abmiežavacʹ jago sviedčannie ludziam. Na praciagu ŭsiago svajgo žyccia jon nikołi nie pierastavaŭ sviedčycʹ pra słova Božaje, kab prasłaŭlacʹ Isusa Chrysta. Ale my taksama možam zrazumiecʹ, što Jan byŭ pryviedzieny na Patmas, kab u spakoi atrymacʹ sviedčannie Isusa, jakoje składaje Adkryccio, jakoje jon atrymaŭ tam ad Boga.

Zaŭvažym mimachodzʹ, što dva aŭtary dvuch praroctvaŭ, Daniiła i Adkryccia, byłi cudoŭnym čynam abaronieny Bogam; Daniił byŭ vyratavany ad zuboŭ łʹvoŭ, a Jan byŭ vyratavany cełym i niepaškodžanym z čana z kipiačym alejem. Ich vopyt vučycʹ nas uroku: Bog adroznivaje svaich sług, abaraniajučy magutnym i zvyšnaturałʹnym čynam tych, chto najbołʹš prasłaŭlaje Jago i pradstaŭlaje saboj uzor, jaki Jon asabłiva choča zaachvočvacʹ. Takim čynam, prarockaje słužennie paznačana ŭ 1 Kar. 12:31 jak « najlepšy šlach ». Ale joscʹ praroki i praroki. Nje ŭsie praroki pakłikany atrymłivacʹ bačanni abo praroctvy ad Boga. Ale ŭsie vybranyja zakłikany praročycʹ, geta značycʹ sviedčycʹ pra praŭdy Gospada svaim błižnim, kab pryviesci ich da zbaŭlennia.

 

 

Bačannie Janam časoŭ advientystaŭ

Vjerš 10: « U dzienʹ Gaspodni ja byŭ u duchu i pačuŭ za saboj gučny gołas, byccam truby , jaki

Vyraz « dzienʹ Gaspodni » budzie spryjacʹ tragičnym interpretacyjam. U svaim pierakładzie Bibłii Dž. N. Darbi nie vagajecca pierakłasci jago słovam «niadziela», jakoje Bog łičycʹ zniščałʹnym « znakam » « zviera », jakoga viadzie d'jabał u Adkrycci 13:16; geta prama supracʹległa Jago karaleŭskaj « piačaci », Jago siomamu dniu asviačonaga adpačynku. Etymałagična słova «niadziela» sapraŭdy aznačaje «dzienʹ Gaspodni», ale prablema ŭznikaje ŭ tym, što jano prysviačaje pieršy dzienʹ tydnia adpačynku, čago Bog nikołi nie zagadvaŭ, sa svajgo boku, nazaŭsiody asviaciŭšy siomy dzienʹ dla getaj mety. Dyk što ž nasamreč aznačaje « dzienʹ Gaspodni », zgadany ŭ getym vieršy? Ale adkaz užo dadzieny ŭ 7-m vieršy, dzie gavorycca: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami». Vosʹ « dzienʹ Gaspodni », na jaki nakiravany Bog: « Vosʹ, Ja pašlu vam Iłlu praroka pierad nadychodam viałikaga i strašnaga dnia Jachve (Mał. 3:5)»; toj, chto stvaryŭ advientyzm i jago try «čakanni» viartannia Isusa, jakija ŭžo spraŭdziłisia z usimi dobrymi i drennymi nastupstvami getych troch vyprabavanniaŭ, u 1843, 1844 i 1994 gadach. Takim čynam, žyvučy ŭ 94 godzie, Jan pieranosicca Ducham u samy pačatak siomaga tysiačagoddzia, dzie Isus viartajecca ŭ svajoj boskaj słavie. Što ž tady ŭ jago « za »? Usio gistaryčnaje minułaje chryscijanskaj ery; z momantu smierci Isusa, 2000 gadoŭ chryscijanskaj rełigii; 2000 gadoŭ, na praciagu jakich Isus stajaŭ siarod svaich vybranych, dapamagajučy im u Sviatym Duchu pieraadolecʹ zło, jak jon sam pieramog d'jabła, grech i smiercʹ. « Gučny gołas », jaki čujecca « za » im, — geta gołas Isusa, jaki ŭmiašajecca, jak « truba », kab papiaredzicʹ svaich vybranych i adkrycʹ im pryrodu d'jabałʹskich rełigijnych pastak, z jakimi jany sutyknucca ŭ svaim žycci va ŭsie «siami» epochach, jakija buducʹ nazvany ŭ nastupnym vieršy.

Vjerš 11: « Jon skazaŭ: «Što bačyš, napišy ŭ knigu i pašłi siami cerkvam: u Efies, i ŭ Smirnu, i ŭ Pjergam, i ŭ Tyjatyru, i ŭ Sardy, i ŭ Fiładełʹfiju, i ŭ Łaadykiju » .

Zdavałasia, što vidavočnaja forma tekstu pradstaŭlaje ŭ jakasci łitarałʹnych adrasataŭ nazvanyja garady Azii časoŭ Jana; kožny sa svaim ułasnym pasłanniem. Ale geta byŭ tołʹki padmanłivy aspiekt, pryznačany dla tago, kab zamaskiravacʹ sapraŭdny sens, jaki Isus nadaje svaim pasłanniam. Na praciagu ŭsioj Bibłii ŭłasnyja imiony, jakija prypisvajucca ludziam, majucʹ schavany sens u svaim korani, niachaj geta budzie gabrejski, chałdziejski ci grečaski. Gety pryncyp taksama datyčycca grečaskich nazvaŭ getych siami garadoŭ. Kožnaja nazva raskryvaje charaktar epochi, jakuju jana pradstaŭlaje. I paradak, u jakim pradstaŭleny getyja imiony, adpaviadaje paradku prasoŭvannia ŭ časie, zapragramavanamu Bogam. My ŭbačym u vyvučenni Adkryccia 2 i 3, dzie paradak getych imionaŭ pavažajecca i pacviardžajecca, značennie getych siami imionaŭ, ale tołʹki pieršy i apošni, « Efies i Łaadykieja », raskryvajucʹ vykarystannie, jakoje Duch vykarystoŭvaje z imi. Značennie, adpaviedna, «kidacʹ» i «asudžany narod», my znachodzim « Ałʹfu i Amiegu, pačatak i kaniec » epochi chryscijanskaj łaski. Nje dziŭna, što Isus pradstaviŭ siabie ŭ 8-m vieršy pad takim vyznačenniem: « Ja joscʹ Ałʹfa i Amiega ». Takim čynam, Jon zapisvaje svaju prysutnascʹ sa svaimi viernymi rabami na praciagu ŭsiago chryscijanskaga pieryjadu.

Vjerš 12: « Ja azirnuŭsia, kab ubačycʹ gołas, jaki gavaryŭ sa mnoj. I, azirnuŭšysia, ubačyŭ siem załatych sʹvietnikaŭ » .

Dziejannie « pavarotu » prymušaje Jana zirnucʹ na ŭsiu chryscijanskuju epochu z tago času, jak jon sam byŭ pieraniesieny ŭ momant słaŭnaga viartannia Isusa. Pasla dakładnaga « zzadu » my majem tut « ja paviarnuŭsia » i znoŭ « i, paviarnuŭšysia »; Duch nastojłiva nastojvaje na getym pogladzie ŭ minułaje, kab my prytrymłivałisia jago łogiki. I što tady bačycʹ Jan? « Sjem załatych sviaciłʹnikaŭ ». Tut znoŭ usio padazrona, jak i « siem schodaŭ » . Bo ŭzorny « sviaciłʹnik » byŭ u gabrejskaj skinii, i jon mieŭ siem gałin, jakija ŭžo razam simvałizavałi asviačennie Ducha Božaga i Jago sviatło. Geta nazirannie aznačaje, što, jak i « siem « Schody », « siem padsviečnikaŭ » simvałizujucʹ asviačennie sviatłom Božym, ale ŭ siem admietnych momantaŭ na praciagu ŭsioj chryscijanskaj epochi. Padsviečnik simvałizuje vybranych epochi , jon atrymłivaje alej Ducha Božaga, ad jakoga zaležycʹ, kab asviatłicʹ vybranych svaim sviatłom.

 

 

 

Ab'java pra viałikuju biadu

Vjerš 13: « I pasiarod siami sviaciłʹnikaŭ padobny da Syna Čałaviečaga, apranuty ŭ doŭgi płašč i padpierazany załatym pojasam vakoł grudziej » .

Tut pačynajecca simvałičnaje apisannie Gospada Isusa Chrysta. Getaja scena ilustruje abiacanni Isusa: Łk. 17:21: « Nje skažucʹ: “Gladzicie tut” ci “tam”. Bo vosʹ, Carstva Božaje ŭnutry vas joscʹ» .; Mc. 28:20: « I vučycie ich vykonvacʹ usio, što Ja zagadaŭ vam. I vosʹ, Ja z vami va ŭsie dni da skančennia vieku ». Geta bačannie viełʹmi padobnaje da bačannia z Daniiła 10, dzie ŭ vieršy 1 jano pradstaŭlena jak ab'java pra « viałikuju biadu » dla Jago jaŭrejskaga naroda. Takim čynam, bačannie z Adkryccia 1 taksama ab'jaŭlaje « viałikuju biadu », ale na gety raz dla Chryscijanskaj Asamblei. Paraŭnannie dvuch bačanniaŭ viełʹmi pavučałʹnaje, tamu što detałi adaptavany da kožnaga z dvuch viełʹmi roznych gistaryčnych kantekstaŭ. Simvałičnyja apisanni, jakija buducʹ pradstaŭleny, tyčacca Isusa Chrysta ŭ kantekscie Jago kančatkovaga słaŭnaga viartannia. Getyja dva « biady » majucʹ agułʹnaje toje, što jany vykonvajucca ŭ kancy dvuch zapavietaŭ, pasladoŭna ŭstanoŭlenych Bogam. Davajcie paraŭnajem dva bačanni: «... syn čałaviečy » ŭ getym vieršy byŭ « čałaviekam » u Daniiła, tamu što Bog jašče nie ŭvasobiŭsia ŭ Isusie. Naadvarot, u « synie čałaviečym » my znachodzim « syna čałaviečaga », jakoga Isus pastajanna nazyvaje, kałi gavorycʹ pra siabie ŭ Jevangjełlach. Kałi Bog tak nastojvaŭ na getym vyrazie, to geta tamu, što jon uzakonʹvaje Jago zdołʹnascʹ ratavacʹ ludziej. Tut Jon «apranuty ŭ doŭgi płašč» , « apranuty ŭ lon » u Daniiła. Kluč da značennia getaga doŭgaga płašča dadzieny ŭ Adkrycci 7:13-14. Jago nosiacʹ tyja, chto pamiraje jak mučaniki za sapraŭdnuju vieru: « Adzin sa starejšyn skazaŭ mnie ŭ adkaz: chto geta, apranutyja ŭ biełyja šaty? i adkułʹ jany pryjšłi? Ja skazaŭ jamu: «Gospadzie moj, ty viedaješ». I jon skazaŭ mnie: geta tyja, chto pryjšoŭ ad viałikaj skruchi i abmyŭ svaje šaty, i adbiełiŭ ich u kryvi Jagniaci. Isus nosicʹ załaty pojas vakoł grudziej , geta značycʹ na sercy, ale taksama i na pajasnicach , simvały siły, u Daniiła. A załaty pojas simvałizuje praŭdu pavodle Ef. 6:14: Dyk stanʹcie, padpierazaŭšy pajasnicy vašyja praŭdaj i apranuŭšysia ŭ broniu praviednasci . Jak i Isus, praŭda šanujecca tołʹki tymi, chto lubicʹ jaje.

Vjerš 14: « Gałava Jagonaja i vałasy Jagonyja byłi biełyja, jak voŭna, biełyja, jak snieg; a vočy Jagonyja — jak połymia agniu » .

Bjeły koler, simvał daskanałaj čyscini, charaktaryzuje Boga Isusa Chrysta, jaki, adpaviedna, nienavidzicʹ grech. Cjapier abviaščennie « viałikaj biady » moža miecʹ tołʹki metu pakarannia grešnikaŭ. Getaja pryčyna tyčycca abiedzviuch biad, tamu my znachodzim tut i ŭ Daniiła Boga, viałikaga Suddziu, čyje « vočy — jak połymia agniu ». Jago pozirk pagłynaje grech abo grešnika, ale vybrannik Isusa vyrašaje admovicca ad grachu, u adrozniennie ad fałʹšyvaga gabreja i fałʹšyvaga buntaŭničaga chryscijanina, jakich u rešcie rešt zniščycʹ sud Isusa Chrysta. I kančatkovy kantekst getaj « biady » abaznačaje jago gistaryčnych voragaŭ, usich jakich vyznačyłi ŭ razdziełach getaj knigi i ŭ knizie Daniiła. Adkryccio 13 pradstaŭlaje ich nam u aspiekcie dvuch « zviaroŭ », jakija vyznačajucca svaimi nazvami « mora i ziamla », što abaznačaje katałickuju vieru i pratestanckuju vieru, jakaja z jaje vyjšła, jak vynikaje z ich nazvaŭ pavodle Byccia 1:9-10. Pasla jago viartannia dzvie sajuznyja zviary stałi adnoj, ab'jadnanaj, kab zmagacca supracʹ jago suboty i jago viernych. Jago voragi buducʹ žachłivyja, zgodna z Adkrycciom 6:16, i nie vystajacʹ.

Vjerš 15: « Nogi Jagonyja byłi padobnyja da čystaj miedzi, byccam raspalenyja ŭ piečy; a gołas Jagony — jak šum mnogich vodaŭ » .

Nogi Isusa takija ž čystyja, jak i astatniaje jago cieła, ale ŭ getym vobrazie jany apaganʹvajucca tym, što topčucʹ kroŭ buntoŭnych grešnikaŭ. Jak u Dan. 2:32, « łatunʹ », niačysty spłaŭ mietału, simvałizuje grech. U Adkrycci 10:2 my čytajem: « U ruce ŭ Jago była raskrytaja knižka; i Jon pastaviŭ pravuju nagu svaju na mora , a levuju na ziamlu » . Adkrycci 14:17-20 daje getamu dziejanniu nazvu « zbor vinu », tema, razvitaja ŭ Isai 63. « Šmatłikija vody » simvałizujucʹ u Adkrycci 17:15 « narody, i mnostva ludziej, i plamiony, i movy », jakija zaklučajucʹ sajuz z « błudnicaj Vaviłonam Vjałikim », nazva, jakaja adnosicca da papskaj Rymska-katałickaj carkvy. Gety sajuz u apošniuju chviłinu ab'jadnaje ich u supracʹstajanni subocie, asviačonaj Bogam. Jany navat vyrašacʹ zabicʹ jago viernych sviataroŭ. Takim čynam, my možam zrazumiecʹ simvały jago praviednaga gnievu. U bačanni Isus pakazvaje svaim vybrannikam, što jago asabisty boski « gołas » adzin macniejšy za gołas usich narodaŭ ziamłi razam uziatych.

Vjerš 16: « U pravaj ruce Jagonaj było siem zorak, i z vusnaŭ Jagonych vychodziŭ vostry dvuchsiečny mieč; i abłičča Jagonaje było jak sonca, što zziaje ŭ sile Svajoj » .

Simvał « siami zorak », jakija jon trymaje « ŭ pravaj ruce », nagadvaje pra jago pastajannaje panavannie, jakoje tołʹki i magło dacʹ dabrasłavienʹnie Božaje; tak časta i masava pamyłkova scviardžajucʹ jago niaviernyja voragi. Zorka — geta simvał rełigijnaga pasłanca, bo, jak i zorka z Byccia 1:15, jago rola — « asviatłicʹ ziamlu », u jago vypadku, z boskaj spraviadłivasciu. U dzienʹ svajgo viartannia Isus uvaskrasicʹ (znoŭ padymie abo znoŭ padymie pasla poŭnaga imgniennaga zniščennia, jakoje nazyvajecca smierciu) svaich vybrannikaŭ z usich epoch, simvałizavanych nazvami siami Asamblej . U getym słaŭnym kantekscie, dla jago i jago viernych vybrannikaŭ jon pradstaŭlaje siabie jak « Słova Božaje », simvał jakoga « vostraga dvusiečnaga miača » cytujecca ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 4:12. Geta gadzina, kałi gety mieč dascʹ žyccio i smiercʹ, zgodna z vieraj, prajaŭlenaj da getaga boskaga słova, napisanaga ŭ Bibłii, jakoje Adkryccio 11:3 simvałizuje jak « dvuch sviedkaŭ » Boga. U ludziej tołʹki zniešni vyglad tvaru identyfikuje ich i dazvalaje ich adroznicʹ; Takim čynam, geta elemient identyfikacyi par excellence. U getym bačanni Bog taksama adaptuje svoj tvar da metavaga kantekstu. U Daniiła, u bačanni, Bog simvałizuje svoj tvar « małankaj » — typovym simvałam grečaskaga boga Zjeŭsa, tamu što voragam praroctva budzie grečaski narod Sjeleŭkidaŭ cara Antyjocha IV, jaki spraŭdziŭ praroctva ŭ 168 godzie. U bačanni Apakałipsisu tvar Isusa taksama prymaje abłičča jago voraga, jakim na gety raz z'jaŭlajecca « sonca, kałi jano zziaje ŭ svajoj sile ». Praŭda, što getaja apošniaja sproba vykaranicʹ z ziamłi luboga nazirałʹnika sviatoj boskaj suboty ŭjaŭlaje saboj apagjej paŭstanckaj baracʹby za pavagu da «dnia niepieramožnaga sonca», ustanoŭlenaga 7 sakavika 321 goda impierataram Kanstancinam I. Gety paŭstancki łagjer znojdzie pierad saboj « sonca boskaj spraviadłivasci » va ŭsioj jago boskaj sile, i geta ŭ pieršy dzienʹ viasny 2030 goda.

Vjerš 17: « Kałi ja ŭbačyŭ Jago, ja ŭpaŭ da Jago nog, jak miortvy. Jon pakłaŭ na mianie pravuju ruku i skazaŭ: “Nje bojsia! ”»

Reagujučy takim čynam, Jan tołʹki pradbačycʹ los tych, chto sustreniecca z im u momant jago viartannia. Daniił pavodziŭ siabie getak ža, i ŭ abodvuch vypadkach Isus supakojvaje i ŭmacoŭvaje svajgo sługu, svajgo viernaga raba. « Jago pravica » pacviardžaje jago błagasłaŭlennie, i ŭ jago viernasci, u adrozniennie ad buntaŭnikoŭ z inšaga łagjera, vybrany nie maje padstaŭ bajacca Boga, jaki prychodzicʹ, kab vyratavacʹ jago z lubovi. Vyraz « nie bojciesia » pacviardžaje kančatkovy kantekst, jaki charaktaryzujecca z 1843 goda getym advientysckim pasłanniem pieršaga anioła z Adkryccia 14:7: « I jon skazaŭ gučnym gołasam: bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu , bo nastała gadzina suda Jagonaga; i pakłaniciesia Tamu, Chto stvaryŭ nieba i ziamlu, i mora i krynicy vodaŭ »; geta značycʹ Bogu-Tvorcu.

Vjerš 18: « Ja — pieršy i apošni, i žyvy. Byŭ miortvy, i vosʹ, žyvy na viaki viakoŭ. Maju klučy smierci i piekła » .

Geta sapraŭdy Isus, pieramožca nad d'jabłam, grachom i smierciu, gavorycʹ takimi słovami. Jago słovy « pieršy i apošni » pacviardžajucʹ pasłannie pra pačatak i kaniec času, achoplenaga praroctvam, ale ŭ toj ža čas Isus pacviardžaje svaju boskascʹ, jakaja dała žyccio ad pieršaga da apošniaga z Jago čałaviečych stvarenniaŭ. Toj, chto « trymaje klučy smierci », maje ŭładu vyrašacʹ, chto pavinien žycʹ, a chto pavinien pamierci. Gadzina Jago viartannia — geta kałi Jago sviatyja ŭvaskresnucʹ u « pieršym uvaskresienni », pryznačanym dla « błasłavionych pamierłych u Chryscie », zgodna z Adkrycciom 20:6. Davajcie pazbavimsia ŭsich mifaŭ tradycyj fałʹšyvaga chryscijanstva grečaskaj i rymskaj spadčyny i zrazumiejem, što « žytło miortvych » — geta prosta ziamla, jakaja sabrała miortvych, pieratvoranych u pył, zgodna z tym, što napisana ŭ Byc. 3:19: « U pocie tvaru tvajgo budzieš jesci chleb, pakułʹ nie vierniešsia ŭ ziamlu, z jakoj ty ŭziaty, bo ty pył, i ŭ pył vierniešsia ». Getyja reštki bołʹš nikołi nie buducʹ karysnymi, bo ich Tvorca ŭvaskrasicʹ ich z usioj ich asobaj, zapisanaj u jago boskaj pamiaci, u niatlennym niabiesnym ciele (1 Kar. 15:42), identyčnym ciełu aniołaŭ, jakija zastałisia viernymi Bogu: « Bo va ŭvaskresienni jany nie ženiacca i nie vychodziacʹ zamuž, ale buducʹ jak anioły Božyja na niabiosach. Mc. 22:30».

 

Prarockaje pasłannie pra budučyniu pacviardžajecca

Vjerš 19: « Dyk vosʹ, napišy, što ty bačyŭ, i što joscʹ, i što budzie pasla » .

U getym vyznačenni Isus pacviardžaje prarockaje achopłivannie ŭsiago času chryscijanskaj ery, jakaja skončycca jago viartanniem u słavie. Apostałʹski čas achopłivajecca vyrazam « jaki ty bačyŭ », i takim čynam Bog abaznačaje Jana jak sapraŭdnaga sviedku apostałʹskaga słužennia. Jon byŭ sviedkam « pieršaj lubovi » Vybranaga, zgadanaga ŭ Adkrycci 2:4. «... tyja, što joscʹ » tyčycca kanca getaga apostałʹskaga času, u jakim Jan zastajecca žyvym i aktyŭnym. «... i tyja, što pryjducʹ pasla ich » abaznačaje rełigijnyja padziei, jakija buducʹ vykanany da času viartannia Isusa Chrysta i dalej, da kanca siomaga tysiačagoddzia.

Vjerš 20: « Tajamnica siami zorak, jakija ty bačyŭ u majoj pravaj ruce, i siami załatych sviaciłʹnikaŭ. Sjem zorak — geta anioły siami cerkvaŭ, a siem sviaciłʹnikaŭ — geta siem cerkvaŭ » .

« Anioły siami schodaŭ » — geta vybranyja ŭsich getych siami epoch. Bo słova « anioł » ad grečaskaga «aggelos» aznačaje pasłaniec i abaznačaje niabiesnych aniołaŭ tołʹki tady, kałi słova «niabiesny» ŭdakładniaje jago. Sapraŭdy getak ža « siem sviaciłʹnikaŭ » i « siem schodaŭ », pra jakija ja kazaŭ u svaim kamientaryi, tut ab'jadnany. Takim čynam, Duch pacviardžaje maju interpretacyju: « siem sviaciłʹnikaŭ » pradstaŭlajucʹ asviačennie sviatła Božaga ŭ siami epochach, paznačanych nazvami « siami schodaŭ ».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 2: Zbor Chrysta

z momantu zapusku da 1843 goda

 

Što da temy pasłanniaŭ , to ŭ Adkrycci 2 my znachodzim čatyry pasłanni, jakija adnosiacca da času pamiž 94 i 1843 gadami, a ŭ Adkrycci 3 — try pasłanni, jakija achopłivajucʹ čas z 1843-44 pa 2030 god. Z cikavasciu adznačym getuju adkryvałʹnuju dakładnascʹ adnosna nazvaŭ pieršaga i apošniaga pasłanniaŭ : « Efies i Łaadykieja », što aznačaje adpaviedna: zapuskacʹ i sudzicʹ ludziej; pačatak i kaniec epochi chryscijanskaj łaski. U Adkrycci 2, u kancy razdzieła, Duch vykłikaje pačatak «advientysckaj temy viartannia Chrysta», jakaja adnosicca da daty 1828 goda, pradugledžanaj u Dan. 12:11. Taksama, u pasladoŭnasci času, pačatak 3-ga razdzieła Adkrycci možna zakonna zviazacʹ z dataj 1843 goda, jakaja paznačyła pačatak advientysckaga vyprabavannia viery. Adaptavanaje pasłannie prychodzicʹ, kab pacvierdzicʹ vyprabavanuju pratestanckuju vieru: « Ty pamior ». Getyja tłumačenni byłi nieabchodnyja dla pacvierdžannia suviazi pasłanniaŭ z datami, ustanoŭlenymi ŭ knizie Daniiła. Ale bačannie Adkryccia prynosicʹ adkrycci pra pačatak chryscijanskaj ery, jakija Daniił nie raspracavaŭ. Pasłanni ci pasłanni, jakija Isus adrasuje svaim sługam na praciagu našaj ery, razviejvajucʹ rełigijnaje nieparazumiennie fałʹšyvych i padmanłivych iluzij, jakija chvalujucʹ mnostva chryscijanskich viernikaŭ. My znachodzim tam sapraŭdnaga Isusa z jago zakonnymi patrabavanniami i zaŭsiody apraŭdanymi dakorami. Čatyry pasłanni z Adkryccia 2 pasladoŭna achopłivajucʹ čatyry pieryjady, razmieščanyja pamiž 94 i 1843 gadami.

 

1-y pieryjad : Efies

U 94 godzie apošni sviedka pačatku pracy Asamblei Chrysta

Vjerš 1: « Aniołu carkvy ŭ Efiesie napišy : «Vosʹ što kaža Toj, Chto trymaje siem zorak u pravaj ruce Svajoj, Chto chodzicʹ siarod siami załatych sviaciłʹnikaŭ: »

Pad nazvaj Efies , z pieršaga pierakładu grečaskaga «Efies», što aznačaje zapuskacʹ, Bog zviartajecca da svaich sług u momant pačatku Saboru Chrysta, u časy rymskaga impieratara Damicyjana (81-96). Takim čynam, Duch Sviaty zviartajecca da času, kałi Jan atrymłivaje ad Boga adkryccio, jakoje Jon apisvaje nam. Jon apošni apostał, jaki cudoŭnym čynam zastaŭsia žyvym, i sam pradstaŭlaje saboj apošniaga vidavočcu pačatku Saboru Isusa Chrysta. Bog uspaminaje svaju boskuju siłu; tołʹki Jon « trymaje ŭ pravaj ruce » simvał svajgo błagasłaŭlennia žyccio svaich vybrannikaŭ, « zorki », čyje spravy Jon acenʹvaje, płady ich viery. U zaležnasci ad vypadku Jon błagasłaŭlaje abo prakłinaje. Bog « chodzicʹ », razumiejcie, što Jon prasoŭvajecca ŭ časie Svajgo prajekta, supravadžajučy, pakalennie za pakalenniem, žyccio svaich vybranych i padziei svietu, jaki Jon arganizuje abo zmagajecca: « i vučycie ich vykonvacʹ usio, što Ja zagadaŭ vam. I vosʹ, Ja z vami va ŭsie dni da skančennia vieku. Mc. 28:20. Da skančennia vieku Jago vybranyja pavinny buducʹ vykonvacʹ spravy, jakija Jon padrychtavaŭ zagadzia dla ich: « Bo my — Jagonaje stvarennie, stvoranyja ŭ Chryscie Isusie na dobryja spravy, jakija Bog padrychtavaŭ zagadzia, kab my rabiłi ŭ ich. Ef. 2:10». I im treba budzie prystasavacca da kankretnych umoŭ, nieabchodnych u kožnaj z siami epoch. Bo ŭrok, dadzieny ŭ « Efiesie », aktuałʹny dla siami epoch; « siem zorak, jakija trymaje ŭ pravaj ruce », Jon moža apuskacʹ i apuskacʹ na ziamlu, tyja, što tyčacca buntaŭłivych chryscijan. Majcie na ŭvazie ideju, što « sviaciłʹnik » karysny tołʹki tady, kałi jon garycʹ, i kab zapałicʹ, jon pavinien bycʹ napoŭnieny alejem, simvałam boskaga Ducha.

Vjerš 2: « Vjedaju tvaje spravy, tvaju pracu i tvaju ciarpłivascʹ. Vjedaju, što ty nie možaš ciarpiecʹ biazbožnikaŭ; ty vyprabavaŭ tych, chto nazyvaje siabie apostałami, a imi nie z'jaŭlajucca, i vyprabavaŭ ich». znajšłi chłusoŭ; »

Uvaga! Časy dziejasłovaŭ nadzvyčaj važnyja, bo jany vyznačajucʹ metavy čas apostałʹskaj ery. U getym vieršy dziejasłoŭ u ciapierašnim časie adnosicca da 94 goda, a ŭ minułym — da času pierasledu rymskim impierataram Njeronam, pamiž 65 i 68 gadami.

U 94 godzie chryscijanie lubiacʹ praŭdu, jakaja zastajecca niekranutaj i nieskažonaj, i nienavidziacʹ « biazbožnych » jazyčnikaŭ, asabłiva siarod ich despatyčnych rymlan tago času. Dla getaga joscʹ pryčyna: apostał Jan usio jašče žyvy, jak i mnogija inšyja staražytnyja sviedki praŭdy, jakoj vučyŭ Isus Chrystos. Takim čynam, « chłusoŭ » logka vykrycʹ. Bo ŭ kožny viek nienaviernuty kukałʹ sprabuje zmiašacca z dobrym zierniem, tamu što strach Božy ŭsio jašče viałiki, a pasłannie zbaŭlennia spakusłivaje i pryvabnaje. Jany ŭvodziacʹ u vučennie iłžyvyja idei. Ale ŭ vyprabavanni lubovi da praŭdy jany cierpiacʹ niaŭdaču i ich vykryvajucʹ sapraŭdy asvietlenyja vybranyja. Padobnym čynam, adnosna minułaga apostałʹskaj epochi, « vy vyprabavałi », Duch nagadvaje, jak vyprabavannie smierciu zbiła padmanłivyja maski iłžyvych chryscijan, sapraŭdnych « chłusoŭ », na jakich spasyłajecca gety vierš, pamiž 65 i 68 gadami, kałi Njeron addaŭ vybrannikaŭ Chrysta dzikim zviaram u svaim Kałiziei, kab jany pradstaviłi kryvavaje vidovišča žycharam Ryma. Ale zaŭvažym, što Isus abudžaje getuju zapał minułaj epochi.

Vjerš 3: « što vy majecie ciarpłivascʹ, što vy ciarpiełi dziela imia Majgo i nie stamiłisia » .

Tut znoŭ ža zviarnicie ŭvagu na časy spraženniaŭ dziejasłovaŭ!

Kałi sviedčannie ciarpłivasci ŭsio jašče zachoŭvajecca, to sviedčannie pakut užo nie isnuje. I Bog abaviazany ŭspomnicʹ pra pryniaccie pakut, jakoje prajaviłasia i było ŭzniosła ŭšanavana kala 30 gadoŭ tamu, pamiž 65 i 68 gadami, kałi kryvažerny rymlanin Njeron addaŭ chryscijan na smiercʹ, prapanavaŭšy ich jak vidovišča svajmu razbeščanamu i razbeščanamu narodu. Tołʹki ŭ toj čas Vybrany łagjer « paciarpieŭ » u Jago « imia » i «nie stamiŭsia ».

Vjerš 4: « Adnak maju supracʹ ciabie toje, što ty pakinuŭ pieršuju luboŭ tvaju » .

Prapanavanaja pagroza stanovicca bołʹš dakładnaj i pacviardžajecca. U gety čas chryscijanie viernyja, ale rupłivascʹ, prajaŭlenaja pry Njeronie, asłabła abo bołʹš nie isnuje; toje, što Isus nazyvaje « strataj pieršaga kachannia », tym samym namiakajučy na čas 94 pra isnavannie drugoga kachannia, značna nižejšaga za pieršaje.

Vjerš 5: « Uspomni, adkułʹ ty ŭpaŭ, i pakajsia, i rabi raniejšyja ŭčynki; inakš pryjdu da ciabie i zrušu sviaciłʹnik tvoj z jago miesca, kałi ty nie pakaješsia » .

Prostaja pavaga ci pryznannie praŭdy nie prynosicʹ zbaŭlennia. Bog patrabuje bołʹšaga ad tych, kago Jon ratuje, kab zrabicʹ ich svaimi spadarožnikami na viečnascʹ. Vjera ŭ viečnaje žyccio aznačaje abiascenʹvannie pieršaga žyccia. Pasłannie Isusa zastajecca niazmiennym, zgodna z Jevangjełlem ad Matfieja 16:24-26: « Tady Isus skazaŭ svaim vučniam: “Kałi chto choča isci za Mnoju, niachaj adračecca ad siabie i vozʹmie kryž svoj i idzie za Mnoju. Bo chto choča dušu svaju vyratavacʹ, toj stracicʹ jaje, a chto stracicʹ dušu svaju dziela Mjanie, toj znojdzie jaje. Bo jakaja karyscʹ čałavieku, kałi jon uviesʹ sviet zdabudzie, a dušu svaju stracicʹ? Abo što dascʹ čałaviek uzamien za dušu svaju? ”» Pagroza zabracʹ Jago Duch, simvałizavanaja « sviečnikam », pakazvaje, što dla Boga sapraŭdnaja viera daloka nie z'jaŭlajecca prosta nalepkaj na dušy. U časy Efiesa simvałičny sviaciłʹnik Božaga Ducha znachodziŭsia na Uschodzie, u Ijerusałimie, dzie naradziłasia chryscijanskaja viera, i ŭ cerkvach, zasnavanych Paŭłam u Grecyi i sučasnaj Turcyi. Rełigijny centr nieŭzabavie pieramiasciŭsia na Zachad, gałoŭnym čynam u Rym, Itałija.

Vjerš 6: « Ale geta ŭ ciabie joscʹ, što ty nienavidziš spravy nikałaitaŭ, jakija i Ja nienavidžu » .

U getym łiscie rymlanie simvałična nazvanyja ŭ gonar « biazbožnikaŭ »: « nikałaity », što aznačaje pieramožny narod abo narod Pjeramogi, geta značycʹ uładary tago času. Pa-grečasku termin «Nika» — geta ŭvasablennie nazvy pieramogi. Što ž tady takoje « spravy nikałaitaŭ », nienavisnyja Bogu i Jago vybrannikam? Paganstva i rełigijny sinkretyzm. Jany šanujucʹ mnostva paganskich bažastvoŭ, najviałikšym z jakich prysviečany ceły dzienʹ tydnia. Naš ciapierašni kalandar, jaki prypisvaje siami dniam tydnia nazvy siami zorak, płaniet abo zorki našaj Soniečnaj sistemy, z'jaŭlajecca pramoj spadčynaj rymskaj rełigii. A kułʹt pieršaga dnia, prysviečanaga «niepieramožanamu soncu», z časam, z 321 goda, dascʹ Bogu-stvarałʹniku asabłivuju padstavu nienavidziecʹ rełigijnyja «spravy » rymlan.

Vjerš 7: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam: Pjeramožcu dam jesci ad dreva žyccia, jakoje siarod raju Božaga » .

Dva pasłanni ŭ getym vieršy kažucʹ pra ziamny čas pieramogi, « toj, chto pieramoža », i niabiesny čas jago ŭznagarody.

Getaja formuła — apošniaje pasłannie, jakoje Isus adrasuje svaim sługam adnoj z siami epoch, na jakija raspaŭsiudžvajecca praroctva. Duch prystasoŭvaje jaje da kankretnych umoŭ kožnaj epochi. Epocha Efiesa adznačaje pačatak času, achoplenaga praroctvam, tamu Bog pradstaŭlaje jamu viečnaje zbaŭlennie ŭ vygladzie pačatku ziamnoj gistoryi. Vobraz Isusa byŭ vykłikany tam pad drevam žyccia ziamnoga sadu, jaki Bog stvaryŭ, kab zmiascicʹ tam niavinnaga i čystaga čałavieka. Adkryccio 22 praročycʹ getaje adnaŭlennie abnoŭlenaga Edema dla ščascia pieramožnych vybranych na novaj ziamłi. Pradstaŭlenaja formuła kožny raz tyčycca aspiektu viečnaga žyccia, prapanavanaga Isusam Chrystom tołʹki svaim vybranym.

 

2-gi pieryjad : Smirna

Pamiž 303 i 313 gadami adbyłosia apošniaje rymskaje «impieratarskaje» pierasledavannie.

Vjerš 8: « Aniołu carkvy ŭ Smirnie napišy : «Vosʹ što kaža Pjeršy i Apošni, Jaki byŭ miortvy i ažyŭ: »

Pad nazvaj « Smirna » z drugoj łitary, što pierakładajecca z grečaskaga słova «smurna», što aznačaje « mira », Bog maje na ŭvazie čas žudasnych pierasledaŭ, jakija ŭznačałʹvaŭ rymski impieratar Dyjakletyjan. « Mir » — geta parfuma, jakoj byłi nasyčany nogi Isusa niezadoŭga da jago smierci i jakuju pryniesłi jamu ŭ achviaru pry naradženni vieščuny z Uschodu. U getym vyprabavanni Isus znoŭ adkryvaje zapał sapraŭdnaj viery, jakoga jon bołʹš nie znachodziŭ u 94 godzie. Tyja, chto zgadžajecca pamierci ŭ Jago imia, pavinny viedacʹ, što Isus pieramog smiercʹ i što, žyvučy znoŭ, Jon zmoža ŭvaskrasicʹ ich, jak Jon zrabiŭ dla siabie. Praroctva adrasavana tołʹki chryscijanam, « pieršym » pradstaŭnikom jakich z'jaŭlajecca sam Isus. Pryraŭnoŭvajučy svaju asobu da žyccia svaich sług, Jon taksama budzie pradstaŭleny « apošnim » chryscijaninam.

Vjerš 9: « Vjedaju tvaju pakutu i biednascʹ (chacia ty i bagaty), i bluznierstva tych, chto nazyvaje siabie judejami, a imi nie z'jaŭlajucca, a z'jaŭlajecca sinagogaj satany » .

Chryscijanie, pierasledavanyja rymlanami, byłi pazbaŭleny svajoj majomasci i časciej za ŭsio pakarany smierciu. Ale getaja materyjałʹnaja i cialesnaja biednascʹ rabiła ich duchoŭna bagatymi ŭ kryteryjach viery ŭ Božy sud. Z inšaga boku, jon nie chavaŭ svajgo mierkavannia i viełʹmi vyrazna pakazvaŭ kaštoŭnascʹ, jakuju jon nadaŭ iŭdziejskaj rełigii, jakaja adkinuła boski standart zbaŭlennia, nie pryznaŭšy Isusa Chrysta Mjesijaj, praročanym u Sviatym Pisanni. Pakinutyja Bogam, iŭdziei byłi zachopleny d'jabłam i jago demanami, i jany stałi dla Boga i Jago sapraŭdnych vybrannikaŭ « sinagogaj satany ».

Vjerš 10: « Nje bojciesia tago, što vam nakanavana paciarpiecʹ. Vosʹ, d'jabał ukinie niekatorych z vas u viaznicu, kab vy byłi vyprabavany, i budziecie miecʹ pakuty dziesiacʹ dzion. Budzʹcie viernyja da smierci, i Ja dam vam vianiec žyccia » .

U getym vieršy d'jabał nazyvajecca Dyjakletyjanam, getym žorstkim rymskim impierataram, razam z zviazanymi z im «tetrarchami», jakija luta nianavidziełi chryscijan, jakich jany chaciełi zniščycʹ. Abvieščanyja pierasledy abo « pakuty » praciagvałisia « dziesiacʹ dzion », geta značycʹ «dziesiacʹ gadoŭ» pamiž 303 i 313 gadami. Njekatorym z ich, chto byŭ « viernym da smierci » jak viełʹmi błagasłaŭlonyja mučaniki, Isus dascʹ « vianok žyccia »; viečnaje žyccio, znak ich pieramogi.

Vjerš 11: « Chto maje vucha, chaj čuje, što Duch kaža cerkvam: chto pieramoža, toj nie pacierpicʹ ad drugoj smierci » .

Temaj pasłannia kanca epochi z'jaŭlajecca smiercʹ. Na gety raz Duch zakłikaje da vyratavannia, nagadvajučy nam, što tyja, chto nie prymie pieršuju smiercʹ mučanictva za Boga, buducʹ vymušany ciarpiecʹ, nie majučy magčymasci pazbiegnucʹ jaje, « druguju smiercʹ » u «vognistym voziery » Apošniaga suda. « Druguju smiercʹ », jakaja nie zakranie vybranych, bo jany ŭvojducʹ u viečnaje žyccio nazaŭždy.

 

3-ci pieryjad : Pjergam

U 538 godzie ŭ Rymie byŭ ustalavany papski režym.

Vjerš 12: « Aniołu Pjergamskaj carkvy napišy : Vosʹ što kaža Toj, chto maje vostry dvuchsiečny mieč :

Imiem Pjergam Bog asacyjuje čas duchoŭnaga pieralubu . U imieni Pjergam dva grečaskija korani, «pérao» i «gamos», pierakładajucca jak «parušacʹ šlub». Geta losavyznačałʹnaja gadzina pačatku niaščasciaŭ , jakija buducʹ pierasledvacʹ chryscijanskija narody da kanca svietu. Vyznačajučy datu 313 goda, papiaredniuju epochu mysłiłi pra dostup da ŭłady i paganskaje panavannie impieratara Kanstancina I , syna tetrarcha Kanstancyja Chłora i pieramožcy supracʹ Maksiencija. Impieratarskim ukazam ad 7 sakavika 321 goda jon admoviŭsia ad štotydniovaga adpačynku sviatoj suboty siomaga boskaga dnia, našaj ciapierašniaj suboty, addaŭšy pieravagu pieršamu dniu, prysviečanamu ŭ toj čas paganskamu pakłanienniu bogu sonca, «Sol Invictus», Njepieramožnamu Soncu. Padparadkoŭvajučysia jamu, chryscijanie zdziejsniłi «duchoŭny pieralub», jaki z 538 goda stanie aficyjnym standartam rymskaga papizmu, prymacavanaga da epochi Pjergama . Njaviernyja chryscijanie iducʹ za Vigiłijem, novym rełigijnym łidaram, pryznačanym impierataram Justynijanam I. Gety intrygan skarystaŭsia svaimi adnosinami z Fjeadoraj, prastytutkaj, na jakoj ažaniŭsia impieratar, kab paviałičycʹ getuju papskuju pasadu svajoj novaj univiersałʹnaj rełigijnaj uładaj, geta značycʹ katałickaj. Takim čynam, pad imiem Pjergam Bog asudžaje praktyku «niadziełi», novuju nazvu i pryčynu duchoŭnaga pieralubu , pad jakim były «dzienʹ sonca», atrymany ŭ spadčynu ad Kanstancina, praciagvaje šanavacca rymskaj chryscijanskaj carkvoj. Jana scviardžaje, što geta Isus Chrystos, i nazyvaje jago, pa tytule svajgo papskaga łidara, «namiesnikam Syna Božaga» (zamiena abo namiesnik Syna Božaga), na łacinskaj movie «VICARIVS FILII DEI», kołʹkascʹ łitar jakoga « 666 »; łik, jaki adpaviadaje tamu, jaki Adkryccio 13:18 prypisvaje rełigijnamu elemientu « zviera ». Takim čynam, epocha pad nazvaj Pjergam pačynajecca z nieciarpimaga i ŭzurpatarskaga papskaga panavannia, jakoje adbiraje ŭ Isusa Chrysta, uvasoblenaga ŭsiemagutnaga Boga, jago tytuł Gałavy Cerkvy, zgodna z Dan. 8:11; Ef. 5:23: « bo muž joscʹ gałava žonki, jak i Chrystos joscʹ gałava Carkvy, jakaja joscʹ Jago ciełam, i Jon joscʹ Zbaŭcam ». Ale budzʹcie asciarožnyja! Geta dziejannie natchnionaje samim Bogam. Nasamreč, mienavita Jon admaŭlaje i pieradaje papskamu režymu chryscijanskuju vieru, jakaja aficyjna stała niaviernaj. Nachabstva getaga režymu, asudžanaje ŭ Dan. 8:23, zachodzicʹ tak daloka, što prymušaje jago bracʹ na siabie inicyjatyvu « zmianicʹ časy i zakon », ustanoŭlenyja Bogam asabista, zgodna z Dan. 7:25. I bołʹš za toje, pagardžajučy jago papiaredžanniem nie nazyvacʹ duchoŭna nikoga čałavieka «ajcom», jon sam siabie pakłaniaŭsia jak «Najsviatiejšy Ajciec», tym samym uzvyšajučy siabie nad Bogam-stvarałʹnikam-zakanadaŭcam, i adnojčy jon adkryje geta, uznagarodziŭšy: «I nie nazyvajcie nikoga svaim bacʹkam na ziamłi, bo adzin u vas Ajciec, Jaki na niabiosach» (Mc. 23:9)». Gety čałaviečy car maje pierajemnikaŭ, praz jakich režym i jagonyja ekscesy buducʹ praciagvacca da dnia suda, zapragramavanaga najviałikšym, najmacniejšym i najspraviadłiviejšym, sapraŭdnym «Najsviatiejšym Njabiesnym Ajcom».

Tamu impieratar Justynijan I ustalavaŭ rełigijny režym, jaki Bog łičyŭ «pieralubnym» u adnosinach da jago. Tamu važnascʹ getaga złačynstva pavinna była bycʹ adznačana i zakarbavana ŭ gistoryi. U 535 i 536 gadach, padčas jago praŭlennia, byłi zafiksavany dva giganckija vyviarženni vułkanaŭ, jakija zaciamniłi atmasfieru i vykłikałi smiarotnuju epidemiju čumy ŭ 541 godzie, jakaja scichła tołʹki ŭ 767 godzie, z pikam napadu ŭ 592 godzie. Boski praklon nie mog pryniacʹ bołʹš žachłivuju formu, i padrabiaznasci pa getaj temie buducʹ pradstaŭleny ŭ nastupnym vieršy.

Vjerš 13: « Vjedaju, dzie ty žyvieš, što tam tron satany; ty trymaješsia imia Majgo i nie adroksia ad viery Majoj navat u dni Antypy, viernaga sviedki Majgo, jaki byŭ zabity ŭ vas, dzie žyvie satana » .

Praroctva padkresłivaje « tron » i jago miescaznachodžannie z-za jago słavy i pašany, jakuju grešniki dagetułʹ akazvajucʹ jamu. Geta znoŭ «Rym» adnaŭlaje svajo panavannie, na gety raz pad getym iłžyva-chryscijanskim i całkam paganskim rełigijnym aspiektam. Toj, chto scviardžaje, što z'jaŭlajecca jago «zamienaj» (ci vikaryjem), Papa, navat nie atrymłivaje ad Boga, kab toj zviartaŭsia da jago asabista. Atrymałʹnik praroctva — geta vybrannik, a nie grešnik i nie ŭzurpatar, jaki ŭsłaŭlaje paganskija abrady. Getaje vysokaje miesca rymska-katałickaj viery maje svoj papski tron u Rymie, u Łateranskim pałacy, jaki Kanstancin I ščodra prapanavaŭ biskupu Ryma. Gety Łateranski pałac razmieščany na gary Cełija, adnym z «siami pagorkaŭ Ryma», jaki znachodzicca na paŭdniovy ŭschod ad gorada; nazva Cełija aznačaje: nieba. Gety pagorak — samy doŭgi i samy viałiki z siami pa płoščy. Kala Łateranskaj carkvy, jakaja i sionnia z'jaŭlajecca dla papstva i jago duchavienstva najvažniejšaj katałickaj carkvoj u sviecie, staicʹ najbujniejšy abiełisk u Rymie, dzie ich 13, vyšynia jakich dasiagaje 47 mietraŭ. Jon byŭ znojdzieny pad 7 mietrami ziamłi i razbity na try častki, i byŭ ustalavany ŭ 1588 godzie Papam Sikstam V, jaki adnačasova arganizavaŭ panavannie dziaržavy Vatykan u nastupnuju prarockuju epochu pad nazvaj Tyjatyr . Gety simvał jegipieckaga soniečnaga kułʹtu maje na stele, na jakoj jon znachodzicca, viałiki nadpis, jaki nagadvaje pra prapanovu Kanstancina. Nasamreč, mienavita jago syn Kanstancyj II pasla smierci bacʹki pryvioz jago z Jegipta ŭ Rym, kab častkova vykanacʹ žadannie svajgo bacʹki, jaki chacieŭ pryviezci jago ŭ Kanstancinopałʹ. Geta prysviačennie słavie Kanstancina I bołʹš abumoŭlena žadanniem Boga, čym synam Kanstancina. Tamu što ŭviesʹ abiełisk z jago vysokim pastamientam pacviardžaje pradkazanuju suviazʹ, jakaja robicʹ Kanstancina I gramadzianskaj uładaj, jakaja ŭstanaŭłivaje astatniuju častku «dnia sonca», a Papu, u toj čas prostaga biskupa chryscijanskaj carkvy Ryma, rełigijnaj uładaj, jakaja rełigijna ŭviadzie gety paganski dzienʹ pad nazvaj «niadziela» abo dzienʹ Gaspodni. Na viaršyni getaga abiełiska znachodziacca čatyry simvały, jakija iducʹ adzin za adnym u takim uzychodziačym paradku: 4 łʹvy, jakija siadziacʹ na jago kancy, aryjentavanyja na čatyry baki svietu, nad jakimi znachodziacca čatyry gory, uviančanyja soniečnymi pramianiami, i nad getym ansamblem daminuje chryscijanski kryž. Skiravany na čatyry baki svietu, simvał łʹvoŭ abaznačaje karaleŭskuju ŭładu ŭ svajoj univiersałʹnaj sile; što pacviardžaje jago apisannie, vyjaŭlenaje ŭ Dan. 7 i 8. Adkr. 17:18 pacvierdzicʹ vysłoŭje pra Rym: « A žančyna, jakuju ty bačyŭ, — geta viałiki gorad, jaki maje carstva nad carami ziamnymi ». Bołʹš za toje, jegipiecki kartuš, vygraviravany na abiełisku, vykłikaje ŭjaŭlennie pra «niačystuju klatvu, jakuju car daje Amonu», bogu sonca. Usio geta raskryvaje sapraŭdnuju pryrodu chryscijanskaj viery, jakaja daminuje ŭ Rymie z časoŭ Kanstancina I, geta značycʹ z 313 goda, daty jago pieramogi. Gety abiełisk i simvały, jakija jon niasie, sviedčacʹ pra « pospiech » sługi d'jabła, praročaga ŭ Dan. 8:25, jaki praz Kanstancina I zdoleŭ nadacʹ chryscijanskaj viery vyglad rełigijnaga sinkretyzmu, rašuča asudžanaga Bogam u Isusie Chryscie. Ja koratka pierakazvaju pasłannie getych simvałaŭ: «kryž»: chryscijanskaja viera; «soniečnyja pramiani»: soniečnaje pakłaniennie; «gory»: ziamnaja ŭłada; «čatyry łʹvy»: univiersałʹnaja karaleŭskaja ŭłada i siła; «abiełisk»: Jegipiet, grech, z časoŭ paŭstannia faraona padčas Zychodu, i za grech, jaki ŭjaŭlaje saboj idałapakłonnickaje pakłaniennie bogu sonca Amonu. Bog prypisvaje getyja kryteryi rymska-katałickaj viery, raspracavanaj Kanstancinam I. I da getych simvałaŭ, z dapamogaj jegipieckaga kartuša, jon dadaje svoj asudžennie rełigijnaj prychiłʹnasci rymskich biskupaŭ, jakich jon łičycʹ niačystymi; rełigijnyja braty gorada ŭžo nazyvajucʹ ich «papami». Złučennie chryscijanskaj viery z soniečnym kułʹtam, jaki ŭžo praktykavaŭ i šanavaŭ sam Kanstancin, lažycʹ u asnovie strašnaga praklonu, jaki čałaviectva budzie biespierapynna płacicʹ da kanca svietu. Gety Łateranski tron nie moža paraŭnacca z rymskimi impieratarami, bo z časoŭ Kanstancina I jany bołʹš nie žyvucʹ u Rymie, a na ŭschodzie impieryi, u Kanstancinopałi. Takim čynam, ignarujučy praročaje adkryccio, dadzienaje Isusam Chrystom Janu, mnostva ludziej stanoviacca achviarami najviałikšaga rełigijnaga padmanu ŭsich časoŭ. Ale ich nievuctva vinavataje, bo jany nie lubiacʹ praŭdu i tamu samim Bogam addadzieny chłusni i chłusam usich vidaŭ. Njedachop adukacyi nasiełʹnictva epochi Pjergama tłumačycʹ pospiech papskaga režymu, naviazanaga i padtrymanaga pasladoŭnymi rymskimi impieratarami tago času. Geta nie pieraškadžaje niekatorym sapraŭdnym vybrannikam admaŭlacca i adkidacʹ getuju novuju niezakonnuju ŭładu; što pryvodzicʹ Isusa da pryznannia ich svaimi sapraŭdnymi sługami. Pasla tago, jak rymskaje miescaznachodžannie vybranych było vyznačana, varta adznačycʹ, što Duch znachodzicʹ tam 538 sług, jakija zachavałi vieru ŭ imia Isusa, šanujučy niadzielu. Adnak u getym miescy Ryma apošnija mučaniki abo «viernyja sviedki» byłi zaŭvažanyja tołʹki ŭ časy Njerona, u 65-68 gadach, i Dyjakletyjana pamiž 303 i 313 gadami. Zviartajučysia da gorada Rym, Duch nagadvaje pra viernascʹ « Antypy », jago « viernaga sviedki » minułych časoŭ. Geta grečaskaje imia aznačaje: supracʹ usich. Zdajecca, jano abaznačaje apostała Paŭła, pieršaga prapaviednika Jevangjełla Isusa Chrysta ŭ getym goradzie, dzie jon pamior mučanickaj smierciu, abiezgałoŭleny, u 65 godzie pry impieratary Njeronie. Takim čynam, Bog asprečvaje fałʹšyvy i padmanłivy tytuł «namiesnika Syna Božaga» papaŭ. Sapraŭdnym namiesnikam byŭ vierny Pavieł, a nie niavierny Vigiłij i nie chto-niebudzʹ z jago pierajemnikaŭ.

Usiemagutny Bog-Tvorca zapisaŭ u pryrodzie važnyja momanty rełigijnaj gistoryi chryscijanskaj epochi; momanty, kałi praklon nabyvaje intensiŭny charaktar z ciažkimi nastupstvami dla chryscijanskaga naroda. Užo padčas svajgo ziamnoga słužennia Isus Chrystos daŭ svaim dvanaccaci zdziŭlenym i ašałomlenym apostałam dokaz svajoj ułady nad buraj na Gałilejskim mory; buraj, jakuju jon imgnienna supakoiŭ pa svaim zagadzie. U našu eru pieryjad pamiž 533 i 538 gadami nabyŭ gety asabłiva praklaty charaktar, bo, ustalavaŭšy papski režym impierataram Justynijanam I , Bog chacieŭ pakaracʹ chryscijan, jakija padparadkoŭvałisia ŭkazu, abvieščanamu impierataram Kanstancinam I , jaki zrabiŭ abaviazkovym astatni «dzienʹ Njepieramožnaga Sonca» pieršaga dnia tydnia, pačynajučy z 7 sakavika 321 goda. U gety praklaty im pieryjad Bog vykłikaŭ abudžennie dvuch vułkanaŭ, jakija zadušyłi paŭnočnaje paŭšar'je płaniety i pakinułi slady ŭ paŭdniovym paŭšar'i až da Antarktydy. Z roznicaj u niekałʹki miesiacaŭ, razmieščanyja na antypodach adzin adnago na ekvatary, raspaŭsiudžvannie ciemry było viełʹmi efiektyŭnym i viełʹmi smiarotnym. Miłʹjardy ton pyłu raspaŭsiudziłisia ŭ atmasfieru, pazbaŭlajučy ludziej sviatła i ich zvyčajnych charčovych kułʹtur. Sonca ŭ zienicie prapanoŭvała takoje ž sviatło, jak i poŭny miesiac, jaki sam całkam znik. Gistoryki adznačałi getaje sviedčannie , zgodna z jakim vojski Justynijana adbiłi Rym u ostgotaŭ dziakujučy sniežnaj bury ŭ siaredzinie łipienia. Pjeršy vułkan pad nazvaj «Krakatau» znachodzicca ŭ Indaniezii i abudziŭsia ŭ kastryčniku 535 goda z niejmaviernaj viełičynioj, pieratvaryŭšy 50-kiłamietrovuju gornuju miascovascʹ u marskuju zonu. A drugi, pad nazvaj «Iłapanga», znachodzicca ŭ Centrałʹnaj Amierycy i vyviargaŭsia ŭ lutym 536 goda.

Vjerš 14: « Ale maju niekałʹki pretenzij supracʹ ciabie, bo joscʹ u ciabie tyja, chto prytrymłivajecca vučennia Vałaama, jaki navučyŭ Vałaka stavicʹ spakusu pierad synami Izrailevymi, kab jany jełi achviary idałam i błudziłi » .

Duch apisvaje duchoŭnuju situacyju ŭ Rymie. Z 538 goda viernyja vybranniki tago času stałi sviedkami ŭstanaŭlennia rełigijnaj ułady, jakuju Bog paraŭnoŭvaje z prarokam « Vałaamam ». Gety čałaviek słužyŭ Bogu, ale dazvołiŭ sabie spakusicʹ pryvabnascʹ nažyvy i ziamnych dabrot; usio geta było agułʹnaje dla rymskaga papskaga režymu. Bołʹš za toje, « Vałaam » staŭ pryčynaj padziennia Izraila, adkryŭšy « Vałaku » srodki, z dapamogaj jakich jon mog jago zniščycʹ: usio, što jamu treba było zrabicʹ, geta padšturchnucʹ jago da pryniaccia šlubaŭ pamiž gabrejami i jazyčnikami; rečy, jakija Bog rašuča asudziŭ. Paraŭnoŭvajučy jago z « Vałaamam », Bog daje nam składany partret papskaga režymu. Tady vybrannik razumieje sens dziejanniaŭ, jakija sam Bog zagadvaje d'jabłu i jago niabiesnym i ziamnym partnioram vykonvacʹ. Praklon chryscijanskaj carkvy gruntujecca na pryniacci paganskaga «dnia niepieramožnaga sonca», jaki adznačajecca z 321 goda niaviernymi chryscijanami. I papski režym, jak i « Vałaam », budzie pracavacʹ na ich padziennie i ŭzmacnicʹ ich boskaje praklon. « Achviarnaje miasa idałam » — geta tołʹki vobraz u paraŭnanni z paganskim «dniom sonca». Rym pryŭnosicʹ paganstva ŭ chryscijanskuju rełigiju. Ale vy pavinny razumiecʹ, što jany majucʹ takuju ž pryrodu i niasucʹ pad sudom Božym tyja ž sur'joznyja nastupstvy... Tym bołʹš, što praklony, sparodžanyja «Vałaamam » chryscijanskaj epochi, buducʹ praciagvacca da kanca svietu, adznačanaga słaŭnym viartanniem Isusa Chrysta. Njaviernascʹ chryscijan taksama paraŭnoŭvajecca z niaviernasciu gabrejaŭ, jakija addałi siabie « niačystasci » pasla tago, jak Bog daŭ im pačucʹ svaje dziesiacʹ zapaviedziaŭ. Pamiž 321 i 538 gadami niaviernyja chryscijanie pavodziłi siabie padobna da ich. I geta dziejannie praciagvajecca navat sionnia.

Vjerš 15: « Taksama i ŭ vas joscʹ tyja, chto prytrymłivajecca vučennia nikałaitaŭ » .

U getym pasłanni imia « nikałaitaŭ », zgadanaje ŭ Efiesie, znoŭ z'jaŭlajecca ŭ getym łiscie. Ale « spravy », jakija tyčacca ich u Efiesie , tut stanoviacca « daktrynaj ». Njekatoryja rymlanie, pačynajučy z Efiesa , stałi chryscijanami, potym niavierujučymi chryscijanami z 321 goda, i geta aficyjna rełigijnym čynam z 538 goda, šanujučy « daktrynu » rymska-katałickaga papstva.

 Vjerš 16: « Pakajsia, bo kałi nie, to nieŭzabavie pryjdu da ciabie i budu zmagacca z imi miačom vusnaŭ Maich » .

Kažučy pra « bitvu », jakuju viadzie Jago «Słova», « mieč Jago vusnaŭ », Duch rychtuje kantekst dla čacviortaj viestki, jakaja maje adbycca ŭ XVI stagoddzi , kałi Bibłija, Jago sviatoje pisanaje słova, Jago « dva sviedki », zgodna z Adkrycciom 11:3, buducʹ raspaŭsiudžvacʹ boskuju praŭdu i vykryvacʹ fałʹšyvuju rymska-katałickuju vieru.

Vjerš 17: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam: pieramožcu dam manny schavanaj i dam jamu bieły kamienʹ, i na kamieni napisana novaje imia, jakoga nichto nie viedaje, akramia tago, chto jago prymaje » .

Jak zaŭsiody, Duch Sviaty ŭspaminaje aspiekt viečnaga žyccia. Tut Jon pradstaŭlaje jago nam u vobrazie, pradkazanym mannaj, dadzienaj gałodnym gabrejam u zasušłivaj, biaspłodnaj i suchoj pustyni. Zatym Bog vučyŭ, što moža abaranicʹ i padoŭžycʹ žyccio svaich vybranych svajoj tvorčaj siłaj; geta Jon dasiagnie, daŭšy viečnaje žyccio svaim adkuplenym vybranym. Geta budzie kułʹminacyjaj usiago Jago zbaŭčaga płana.

Abrany čas budzie ŭznagarodžany viečnym žycciom, jakoje Duch apisvaje ŭ vobrazach. « Manna », vobraz niabiesnaj ježy, schavana ŭ Carstvie Njabiesnym, i sam Bog z'jaŭlajecca jaje vytvorcam. U staražytnaj simvołicy manna znachodziłasia ŭ Sviatym Sviatych, jakoje ŭžo simvałizavała nieba, dzie Bog vaładarycʹ na svaim tronie. U rymskaj praktycy « bieły kamienʹ » uvasablaŭ gołas «tak», čorny kamienʹ — «nie». « Bjeły kamienʹ » taksama abaznačaŭ čysciniu žyccia vybranaga, jaki staŭ viečnym. Jago viečnaje žyccio — geta boskaje «tak», što pierakładajecca jak zachoplenaje i šyrokaje pryvitannie ad Boga. Pakołʹki vybrany ŭvaskrasaje ŭ niabiesnym ciele, jago novy stan paraŭnoŭvajecca z « novym imiem ». I getaja niabiesnaja pryroda dla jago vybranych zaŭsiody tajamničaja i indyviduałʹnaja: « nichto jaje nie viedaje ». Tamu nieabchodna budzie nasledavacʹ getuju pryrodu i ŭvajsci ŭ jaje, kab adkrycʹ, što jana saboj ujaŭlaje.

 

4-ja epocha : Tyjatyr

Pamiž 1500 i 1800 gadami rełigijnyja vojny

Vjerš 18: « Aniołu carkvy ŭ Tyjatyry napišy : vosʹ što kaža Syn Božy, u jakoga vočy, jak połymia agniu, i nogi padobnyja da čystaj miedzi: »

Čacviorty łist pad nazvaj « Fijatyra » nagadvaje pra čas, kałi chryscijanskaja viera katałickaj i pratestanckaj łig prapanuje agidnaje vidovišča praz svaje kryvavyja sutyčki. Ale getaje pasłannie pakidaje viełizarnyja siurpryzy. U nazvie «Fijatyra» dva grečaskija korani «thuao, téiro» pierakładajucca jak «agidnascʹ i smiercʹ z pakutami». Grečaski termin, jaki apraŭdvaje getuju interpretacyju agidnasci, u grečaskim słoŭniku Baji abaznačaje svinniu abo dzika padčas ciečki. I tut nieabchodnyja ŭdakładnienni. XVI stagoddzie adznačajecca abudženniem pratestantaŭ, jakija asprečvajucʹ uładu rymskaga papskaga režymu. Akramia tago, kab umacavacʹ svaju svieckuju ŭładu, papstva, pradstaŭlenaje Papam Sikstam V, stvaraje svaju dziaržavu Vatykan, jakaja nadaje jamu gramadzianskuju legitymnascʹ, zviazanuju z jago rełigijnaj uładaj. Vosʹ čamu z XVI stagoddzia papski režym pieranios svajo miescaznachodžannie, jakoje da tago času znachodziłasia ŭ Łateranskim pałacy, u svaju ŭłasnascʹ u Vatykanie, jaki ŭžo ŭjaŭlaŭ saboj niezaležnuju papskuju dziaržavu. Ale getaja pieradača — tołʹki padman, bo toj, chto scviardžaje, što z'jaŭlajecca častkaj Vatykanskaj dziaržavy, usio jašče siadzicʹ u Łateranskim pałacy; bo mienavita tam, u Łateranskim pałacy, papy vitajucʹ pasłannikaŭ zamiežnych dziaržaŭ, jakija naviedvajucʹ jago. I vosʹ, u 1587 godzie adramantavany abiełisk, znoŭ ustalavany kala Łateranskaga pałaca z 3 žniŭnia 1588 goda, byŭ znojdzieny pad 7 mietrami ziamłi i ŭ troch častkach. Dziaržava Vatykan razmieščana za miežami Ryma, na Vatykanskim uzgorku, na zachodnim bierazie Tybra, jaki miažuje z goradam z poŭnačy na poŭdzienʹ. Kałi my razgladałi płan getaga Vatykana, ja byŭ zdziŭleny, vyjaviŭšy formu svinoj gałavy, z vušami na poŭnač i pysaj na paŭdniovy zachad. Pasłannie grečaskaga «thuao» takim čynam padvojna pacvierdžana i apraŭdana Bogam, arganizataram getych rečaŭ. Katałickaja viera, atrymanaja ŭ spadčynu ad Pjergama , dasiagaje viaršyni svaich agidnasciej. Jano reaguje žorstka, z nianavisciu i žorstkasciu na tych, chto, asvietleny Bibłijaj, narešcie raspaŭsiudziŭšysia dziakujučy drukarskamu stanku, vykryvaje jago grachi i pabory. Jašče lepš, što da tago času, zachavałʹnik Sviatoga Pisannia, jakoje jago manachi pieradrukoŭvałi ŭ manastyrach i abactvach, jon pierasleduje Bibłiju, jakaja vykryvaje jago biezzakonnie. I jon zagadvaje pakaracʹ smierciu vykryvałʹnikaŭ uładaj slapych i samazdavolenych manarchaŭ; pasłuchmianych vykanaŭcaŭ jago vołi. Vyrazy, pad jakimi pradstaŭlaje siabie Isus, cytujučy: « toj, u kago vočy, jak połymia agniu» i nogi jakoga padobnyja da čystaj miedzi », raskryvajucʹ jago karnyja dziejanni ŭ dačynienni da jago rełigijnych voragaŭ, jakich jon zniščycʹ pasla viartannia na ziamlu. Geta mienavita tyja dzvie chryscijanskija ideałogii, jakija zmagałisia da smierci «miačom» i agniastrełʹnaj zbrojaj u getym gistaryčnym kantekscie epochi Tyjatyry . « Jago nogi » tady stanucʹ na « mory i na ziamłi », simvał katałickaj viery i pratestanckaj viery ŭ Adkrycci 10:5 i Adkrycci 13:1-11. Katałicyzm i pratestantyzm, abodva grešnyja (grech = miedzʹ ), nieraskajanyja, apisvajucca jak « čystaja miedzʹ », jakaja pryciagvaje gnieŭ suda Boga Isusa Chrysta. Vykarystoŭvajučy gety vobraz, z dapamogaj jakoga jon abviaščaje viałikuju « biadu » ŭ Adkrycci 1:15, Bog adkryvaje gadzinu, kałi apošnija ganiciełi, ab'jadnanyja supracʹ jago viernych dziaciej, zmagałisia da smierci, jak dzikija «zviary», jakija buducʹ simvałizavacʹ ich na praciagu ŭsiago praroctva. Ad Franciška I da Łjudovika XIV rełigijnyja vojny išłi adna za adnoj. I nieabchodna adznačycʹ, jak Bog adkryvaje praklon francuzskaga naroda, uzbrojenych prychiłʹnikaŭ papstva z tago času. Chłodvig, pieršy karołʹ frankaŭ. Kab adznačycʹ apagjej getaga praklonu, Bog pasadziŭ na francuzski tron maładoga Łjudovika XIV, jakomu było «piacʹ gadoŭ». Gety vierš z Bibłii, Ekkł. 10:16, vykazvaje jago pasłannie: « Gora tabie, ziamla, karołʹ jakoj — dzicia, i kniazi jakoj jaducʹ ranicaj! » Łjudovik XIV razburyŭ Francyju svaimi ščodrymi vydatkami ŭ Vjersałʹskim pałacy i daragimi vojnami. Jon pakinuŭ pasla siabie Francyju, pagružanuju ŭ galeču, a jago pierajemnik, Łjudovik XV, žyŭ tołʹki dziela raspusty, jakuju działiŭ sa svaim nierazłučnym spadarožnikam u raspustie, kardynałam Dziubua. Agidny piersanaž, Łjudovik XV byŭ całkam abyjakavy da losu svajgo naroda, i narodny gnieŭ, jaki vykłikaŭ, pavinien byŭ abrynucca na jago pierajemnika, karala-pracoŭnika, mirnaga Łjudovika XVI. Abrynuŭšy gety gnieŭ na łagodnaga i mirnaga čałavieka, Bog vyjaviŭ svoj namier udarycʹ pa spadčynnym manarchičnym režymie za slapuju vieru, jakuju jon niespraviadłiva ŭskłaŭ na papskija rełigijnyja pretenzii z časoŭ Chłodviga.

Vjerš 19: « Vjedaju tvaje ŭčynki, tvaju miłasernascʹ, tvaju viernascʹ, tvaju ciarpłivascʹ; i tvaje apošnija ŭčynki bołʹšyja za pieršyja » .

Getyja słovy Bog adrasuje svaim sługam, « viernym da smierci », jakija achviarujucʹ siabie pavodle vobraza svajgo Gospada; ich « spravy » prymajucca Bogam, tamu što jany sviedčacʹ pra ich sapraŭdnuju « luboŭ » da svajgo Zbaŭcy. Ich « viera » budzie apraŭdana, bo jana supravadžajecca « viernym słuženniem ». Słova « pastajannascʹ », cytavanaje tut, nabyvaje značnaje gistaryčnaje značennie. Mjenavita ŭ «viežy Kanstanca» gorada Eg-Mort Maryja Dziuran pražyła ŭ pałonie 40 doŭgich i ciažkich gadoŭ, jak uzor viery. Mnogija inšyja chryscijanie dałi takoje ž sviedčannie, časta zastajučysia nieviadomymi gistoryi. Geta tamu, što kołʹkascʹ mučanikaŭ z ciagam času rasła. Apošnija spravy adnosiacca da času praŭlennia (1643–1715) karala Łjudovika XIV, pry jakim «drakonady» cieła, stvoranaga dla getaga dziejannia, pierasledvałi viernych pratestanckich chryscijan, jakija adyšłi ŭ lasy i pustynnyja miescy. Zviarnicie ŭvagu na pakazałʹnuju rolu imia « cmok », jakoje abaznačaje «d'jabła», i adkrytyja agresiŭnyja dziejanni impierskaga Ryma i papskaga Ryma ŭ Adkr. 12:9-4-13-16. Toj, chto nazyvaŭ siabie «carom-soncam», davioŭ da apagjeju baracʹbu katałicyzmu, abaroncu «dnia sonca», atrymanaga ŭ spadčynu z časoŭ Kanstancina I. Adnak , kab zasviedčycʹ supracʹ jago, Bog pagruziŭ uviesʹ pieryjad jago doŭgaga panavannia ŭ ciemru, admoviŭšy jamu ŭ ciaple i poŭnym sviatle sapraŭdnaga sonca, što mieła sur'joznyja nastupstvy dla ježy francuzskaga naroda.

Vjerš 20: « Adnak maju niekałʹki pretenzij supracʹ ciabie, bo ty dazvalaješ žančynie Ijezaviełi, jakaja nazyvaje siabie praročycaj, vučycʹ i zvodzicʹ maich sług, kab jany čyniłi raspustu i jełi achviary idałam » .

U 1170 godzie Bog pierakłaŭ Bibłiju na pravansałʹskuju movu praz P'jera Vodesa. Jon byŭ pieršym chryscijaninam, jaki znoŭ adkryŭ dla siabie vučennie ab cełasnaj apostałʹskaj praŭdzie, u tym łiku pavagu da sapraŭdnaj suboty i pryniaccie viegjetaryjanstva. Vjadomy jak P'jer Vałʹdo, jon staicʹ la vytokaŭ «vodua», jakija pasiałiłisia ŭ itałʹjanskim Ałʹpijskim P'jemoncie. Sprava Refarmacyi, jakuju jany pradstaŭlałi, sutyknułasia z supraciŭlenniem papizmu, i pasłannie znikła. Nastołʹki, što Bog addaŭ usiu Jeŭropu smiarotnamu mangołʹskamu našesciu, za jakim rušyła ŭsled žudasnaja epidemija čumy, vykłikanaja mangołami, jakaja zniščyła z 1348 goda tracinu i amałʹ pałovu jaje nasiełʹnictva. Pasłannie getaga vierša « ty pakinʹ žančynu Ijezaviełʹ... » — geta dakor, adrasavany refarmataram, jakija nie nadałi pracy P'jera Vałʹdo tago značennia, jakoga jana zasługoŭvała, tamu što jana była daskanałaj. Pamiž 1170 i 1517 gadami jany ignaravałi daskanałaje vučennie ab praŭdzie chryscijanskaga zbaŭlennia, i ich Refarmacyja, raspačataja ŭ kancy getaga pieryjadu, z'jaŭlajecca častkovaj i viełʹmi niapoŭnaj.

Zaŭvaga : Daktrynałʹnaja daskanałascʹ, zrazumietaja i ŭžytaja Piteram Uołda, pakazvaje, što ŭ im Bog pradstaviŭ poŭnuju pragramu Refarmacyi, jakaja pavinna była bycʹ ažyccioŭlena. Faktyčna, usio było zroblena ŭ dva etapy, patrabavannie suboty pačałosia tołʹki ŭ 1843-1844 gadach, u adpaviednasci z časam, paznačanym ukazam z Daniiła 8:14.

Kab adlustravacʹ papskuju rymska-katałickuju vieru, Bog paraŭnoŭvaje jaje z žonkaj-čužaziemkaj cara Achava, žachłivaj « Jezaviełlu », jakaja zabivała Božych prarokaŭ i prałivała niavinnuju kroŭ. Kopija dakładna adpaviadaje madełi, ale jana taksama maje niedachop u tym, što praisnavała značna daŭžej. Nazvaŭšy jaje « praročycaj », Bog maje na ŭvazie nazvu novaga miescaznachodžannia svajgo «trona»: Vatykan, što ŭ pierakładzie z starafrancuzskaj i łacinskaj moŭ aznačaje «vaticinare»: praročycʹ. Gistaryčnyja padrabiaznasci pra getaje miesca nadzvyčaj pakazałʹnyja. Pjeršapačatkova getaje miesca było adznačana najaŭnasciu rymskaga chrama, prysviečanaga bogu-« zmieju » Eskułapu. Gety simvał budzie abaznačacʹ d'jabła i papski režym u Adkrycci 12:9-14-15. Impieratar Njeron razmiasciŭ tam svaje gonačnyja trasy na kalasnicach, i «Symon Mag» byŭ pachavany na tamtejšych mogiłkach. Zdajecca, geta jago pareštki, jakija buducʹ šanavacca jak pareštki apostała Pjatra, raspiataga ŭ Rymie. Tut znoŭ ža baziłika, prapanavanaja Kanstancinam, sviatkavała chryscijanskuju słavu. Pjeršapačatkova getaja miascovascʹ była bałocistaj. Takim čynam pabudavanaja chłusnia apraŭdaje novuju nazvu getaj vatykanskaj baziłiki, jakaja, pašyranaja i ŭprygožanaja ŭ XV stagoddzi, atrymaje pamyłkovuju nazvu «baziłika Sviatoga Pjatra Rymskaga». Gety gonar, jaki byŭ nasamreč addadzieny čaradzieju i «zmieju» Eskułapu, apraŭdaje nazvu « magija » , jakuju Duch prypisvaje rymska-katałickim rełigijnym abradam u Adkrycci 18:23, dzie biblejskaja viersija Darbi kaža nam: « I sviatło lampy bołʹš nie zazziaje ŭ tabie, i gołas žanicha i niaviesty bołʹš nie budzie čutny ŭ tabie, bo tvaje kupcy byłi viałikimi ziamłi, bo tvaim čaradziejstvam usie narody byłi zviedzieny z šlachu ». Mjenavita zaviaršennie pracy nad getaj baziłikaj «Sviaty Pjotr Rymski», jakaja patrabavała viełizarnych sum grošaj, pryviadzie da tago, što prełat Tecełʹ budzie pradavacʹ svaje «indułʹgjencyi». Bačačy prabačennie grachoŭ, jakija pradajucca za grošy, nastaŭnik-manach Marcin Łjuter adkryŭ sapraŭdnuju pryrodu svajoj rymska-katałickaj carkvy. Takim čynam jon asudzicʹ jaje d'jabałʹskuju pryrodu i niekatoryja z jaje pamyłak, vyviesiŭšy ŭ 1517 godzie svaje znakamityja 95 tezisaŭ na dzviarach niamieckaj carkvy Aŭgsburga. Takim čynam jon farmałizavaŭ pracu Refarmacyi, prapanavanuju Bogam Piteru Vałʹdo z tago času. 1170 god.

Zviartajučysia niepasredna da svaich refarmavanych sług tago času, sapraŭdnych, pakorłivych mirnych achviar, Duch dakaraje ich za toje, što jany dazvalajucʹ Ijezaviełi vučycʹ i spakušacʹ svaich sług . U getym dakory my možam pračytacʹ usiu daktrynałʹnuju niedaskanałascʹ getaga pačatku reformy. Jana « vučycʹ i spakušaje » svaich « sług », sług Isusa, što robicʹ jaje chryscijanskaj carkvoj. Ale jaje vučennie — geta vučennie epochi Pjergama , dzie abvinavačvannie ŭ « niačystasci » i vobraz « ježy » achviary idałam " užo byłi asudžanyja. Njagledziačy na padmanłivuju zniešnascʹ, u getym vieršy važnaj asobaj z'jaŭlajecca nie « žančyna Ijezaviełʹ », a sam pratestancki chryscijanin. Z samaga pačatku, kažučy jamu: « Pakinʹ žančynu Ijezaviełʹ... », Duch namiakaje na niedachopy, jakija padzialałi pieršyja pratestanty. Zatym Jon raskryvaje charaktar getaga niedachopu: paganskaje idałapakłonstva. Robiačy geta, Jon raskryvaje pryrodu «ciažaru » , jaki Jon jašče nie ŭskładaje na Jago ŭ toj čas, ale jaki Jon budzie patrabavacʹ z 1843 goda. I ŭ getym pasłanni Bog-stvarałʹnik nacełʹvajecca na rymskuju «niadzielu», praktyka jakoj u Jago vačach z'jaŭlajecca paganskim idałapakłonstvam, jakoje šanuje fałʹšyvaje soniečnaje bažastvo najstarejšaga paganstva ŭ gistoryi čałaviectva. Z 1843 goda Jon pavinien budzie admovicca ad «niadziełi» abo svaich adnosin z Isusam Chrystom, adzinym Zbaŭcam ziamnych grešnikaŭ.

Vjerš 21: « Ja daŭ joj čas pakajacca, i jana nie pakajałasia ŭ svaim raspuscie » .

Gety čas byŭ adkryty z Daniiła 7:25 i paccvierdžany ŭ troch formach u Apakałipsisie ŭ razdziełach 11, 12 i 13. Geta vyrazy: « čas časoŭ i paŭčasu; 1260 dzion, abo 42 miesiacy », jakija abaznačajucʹ nieciarpimaje papskaje panavannie, jakoje dziejničała pamiž 538 i 1798 gadami. Raspaŭsiudžvannie praŭdy praz Bibłiju i propaviedzi sapraŭdnych refarmataraŭ dałi katałickaj viery apošni šaniec pakajacca i admovicca ad svaich grachoŭ. Jana ničoga nie zrabiła, pierasledavała i katavała ŭ imia svajoj inkvizitarskaj ułady mirnych pasłancoŭ žyvoga Boga. Takim čynam, jana ŭznaviła buntarskija spravy jaŭrejskaga naroda, daŭšy prypaviesci Isusa drugoje vykanannie: geta prypaviescʹ pra vinagradaraŭ, jakija zabivajucʹ pieršych pasłancoŭ Boga, a potym zabivajucʹ, kałi jon z'jaŭlajecca pierad imi, syna gaspadara vinagradnika, kab skrasci jago spadčynu.

Vjerš 22: « Vosʹ, Ja kinu jaje na łožak, i tych, chto čynicʹ pieralub z joju, — u viałikuju skruchu, kałi jany nie pakajucca ŭ svaich učynkach » .

Bog budzie stavicca da jaje jak da « prastytutki » , « kinutaj na łožak », što dazvalaje nam zviazacʹ « žančynu Ijezaviełʹ » getaj temy z « viałikaj prastytutkaj Vaviłon » z Adkryccia 17:1. Abvieščanaja « viałikaja smutak » nastupicʹ pasla pravału biblejskaga abviaščennia. Geta ž pasłannie pacvierdzicʹ identyfikacyju getaj « viałikaj smutku » sa « zvieram, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy » ŭ Adkrycci 11:7. Jana ŭznikaje pasla pracy « dvuch sviedkaŭ » Boga, jakimi z'jaŭlajucca tvory staroga i novaga boskich zapavietaŭ Sviatoj Bibłii. Duchoŭnaje « pieralubstva » pacvierdžana i nazvana, i « tyja », kago Bog abvinavačvaje ŭ jago zdziajsnienni razam z « Ijezaviełlu », — geta francuzskija manarchisty. Razam z katałickimi sviatarami manarchisty stanucʹ gałoŭnymi mišeniami gnievu revalucyjnaga nacyjanałʹnaga ateizmu, jaki byŭ tołʹki vyrazam gnievu Usiemagutnaga Boga Isusa Chrysta. Jany nie pakajałisia, tamu padvojny gnieŭ abrynuŭsia na ich u pryznačany Bogam čas u kancy papskaga praŭlennia pamiž 1793 i 1798 gadami.

Słova « smutak » adnosicca da nastupstvaŭ boskaga praklonu pavodle Pasłannia da Rymlanaŭ 2:19: « Smutak i pakuty na kožnuju dušu čałavieka, jakaja robicʹ zło , najpierš na Judeja, a potym i na Greka! » Ale « smutak », jaki karaje za grachi katałickaj manarchii i jaje sajuznicy Rymska-katałickaj carkvy, simvałizavany ŭ Adkrycci 17:5 nazvaj « Vaviłon» « viałikaja » — geta, łagična kažučy, « viałikaja smutak ».

Vjerš 23: « Jaje dziaciej pakaraju smierciu, i ŭsie cerkvy daviedajucca, što Ja Toj, Chto vypraboŭvaje sercy i nutro, i adpłaču kožnamu z vas pavodle ŭčynkaŭ jagonych » .

« Pamierci smierciu » — geta vyraz, jaki Duch vykarystoŭvaje, kab vykłikacʹ u pamiaci dva «žachi» revalucyjnaga režymu 1793 i 1794 gadoŭ. Getym vyrazam jon adchilaje lubuju ideju prostaj duchoŭnaj smierci, jakaja budzie turbavacʹ pratestantaŭ u 1843 godzie ŭ pasłanni, pieradadzienym aniołu tago času « Sardysu » ŭ Adkrycci 3:1. Čałaviectva nikołi nie viedała takoj kryvavaj pracy, jakuju vykonvałi mašyny dla zabojstva, vynajdzienyja doktaram Łui, ale acenienyja doktaram Giłʹjacinam, čyjo imia było dadziena samoj pryładzie, jakaja z tago času nazyvałasia: giłʹjacina. Zatym byłi vyniesieny šmatłikija rašenni ab pakaranni smierciu , akramia tago, byŭ vydadzieny pryncyp zabojstva smierciu suddziaŭ i abvinavaŭcaŭ papiaredniaga dnia. Zgodna z getym pryncypam, čałaviectva, zdavałasia, pavinna było zniknucʹ, i mienavita tamu Bog nazvaŭ gety zniščałʹny revalucyjny režym « biezdanniu ». U rešcie rešt, jon zrabiŭ by ziamlu « biezdanniu » biez jakoj-niebudzʹ formy žyccia ŭ pieršy dzienʹ stvarennia, zgodna z Bycciom 1:2. Ale tołʹki na niabiosach, padčas niabiesnaga suda, jaki ažycciaŭlajecca sabranymi vybranymi, « usie Cerkvy ( ci Asamblei )», geta značycʹ vybranyja siami epoch, adkryjucʹ dla siabie getyja gistaryčnyja fakty ŭ tym značenni, jakoje im nadaŭ Bog. Božaja spraviadłivascʹ daskanałaja; tyja, chto sudziŭ iłžyva, byłi pakaranyja Jago spraviadłivasciu « pavodle svaich ułasnych» učynkaŭ . Jany niespraviadłiva pryčyniłi smiercʹ i, u svaju čargu, byłi pakaranyja smierciu daskanałaj boskaj spraviadłivasciu: « i Ja adpłaču kožnamu z vas pavodle vašych učynkaŭ ».

Vjerš 24: « Ale vam, usim tym, chto ŭ Tyjatyry, chto nie maje getaga vučennia i nie paznaŭ głybini satany, jak kažucʹ, kažu: inšaga ciažaru nie ŭskładaju na vas ;

Tyja, chto asudžaje katałickuju vieru i nazyvaje jaje rełigijnyja abrady « głybinioj satany », mogucʹ bycʹ tołʹki refarmatarami, jakija z'javiłisia prykładna z 1200 goda da Francuzskaj revalucyi 1789 goda. Jakimi b ni byłi ich pavodziny, ich vučennie było viełʹmi dalokim ad čystaj praŭdy, jakoj Duch vučyŭ apostałaŭ i vučniaŭ Isusa Chrysta. Adznačajucca tołʹki try stanoŭčyja rečy na ich karyscʹ: viera ŭ adzinuju achviaru Isusa, davier tołʹki Bibłii i dar svajoj asoby i svajgo žyccia; usie astatnija daktrynałʹnyja punkty byłi atrymany ŭ spadčynu ad katałicyzmu i tamu magłi bycʹ pastaŭleny pad sumnieŭ. Takim čynam, chocʹ i byłi niedaskanałymi ŭ vučenni ab praŭdzie chryscijanskaj viery, abranyja refarmatary viedałi, jak pryniesci svajo žyccio Bogu ŭ jakasci žyvoj achviary, i, čakajučy 1844 goda, daty ŭstuplennia ŭ siłu ŭkaza z Daniiła 8:14, Bog časova pryniaŭ ich słužennie. Geta toje, što Jon viełʹmi vyrazna vykazvaje, kałi kaža: « Ja nie ŭskładaju na vas inšaga ciažaru ». Situacyja vyklučnaga boskaga suda vyrazna bačnaja ŭ getych słovach.

Vjerš 25: « Tołʹki toje, što maješ, trymaj, pakułʹ Ja pryjdu » .

Pryčyny, jakija dazvalajucʹ Bogu błagasłaŭlacʹ niedaskanałuju pratestanckuju vieru, pavinny zachoŭvacca i praktykavacca vybranymi da viartannia Isusa Chrysta.

Vjerš 26: « A chto pieramoža i budzie zachoŭvacʹ Maje spravy da kanca, tamu dam uładu nad narodami » .

Gety vierš raskryvaje, što pryviadzie da straty vyratavannia z getaga času Refarmacyi i da viartannia Chrysta. Vybranyja pavinny buducʹ da kanca zachoŭvacʹ spravy, padrychtavanyja i adkrytyja Isusam Chrystom, biespierapynna da kanca svietu. Pakłikanyja padajucʹ, admaŭlajučysia ad novych patrabavanniaŭ Boga. Tym nie mienš, Jon nikołi nie chavaŭ svajgo namieru pastupova paviałičvacʹ svajo sviatło da času svajgo pryšescia ŭ słavie. « Sciežka praviednikaŭ padobnaja da zziajučaga sviatła, jakoje sviecicʹ usio macniej i macniej da poŭnaga dnia (Pryp. 4:18)»; gety vierš Bibłii dakazvaje geta. I tamu ŭ ramkach Jago płana, z 1844 goda, boskija patrabavanni buducʹ z'jaŭlacca ŭ daty, pradkazanyja i praročanyja Jago unikałʹnym biblejskim prarockim słovam. Tołʹki jak niabiesny suddzia vybranyja atrymajucʹ ad Boga «ŭładu nad narodami».

Vjerš 27: « Jon budzie pasvicʹ ich žaleznym kijem, jak razbivajecca posud gančara, jak Ja atrymaŭ uładu ad Ajca Majgo » .

Gety vyraz aznačaje prava asudžacʹ na smiercʹ. Prava, jakoje vybranyja padzialacʹ z Isusam Chrystom u sudzie nad biazbožnikami, ustanoŭlenym dla Strašnaga suda, padčas « tysiačy gadoŭ » viałikaj suboty siomaga tysiačagoddzia.

Vjerš 28: « I dam jamu ranišniuju zorku » .

Bog dascʹ jamu poŭnaje boskaje sviatło, simvałizavanaje na našaj ciapierašniaj ziamłi sviatłom sonca. Ale Isus skazaŭ: «Ja joscʹ sviatło». Takim čynam Jon abviaščaje sviatło niabiesnaga žyccia, dzie sam Bog z'jaŭlajecca krynicaj sviatła, jakoje bołʹš nie zaležycʹ ad niabiesnaj zorki, jak naša sonca.

Vjerš 29: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam » .

Kanstrukcyja Apakałipsisa padobnaja da viežy, jakaja składajecca z siami pavierchaŭ, siomy z jakich budzie časam sustrečy z Bogam. U getaj kanstrukcyi razdzieły 2 i 3 składajucʹ asnoŭnuju strukturu ŭsioj chryscijanskaj epochi pamiž 94 i 2030 gadami. Usie temy, uzniatyja ŭ Apakałipsisie, znachodziacʹ svajo miesca ŭ getaj asnoŭnaj struktury. Ale ŭ getaj struktury pieršyja pavierchi vykonvajucʹ tołʹki rolu lesvicy, jakaja viadzie na vierchni pavierch. Važnascʹ adkryccia prajaŭlajecca na 3-m uzroŭni pad nazvaj Pjergam . Getaja važnascʹ jašče bołʹš padkresłivajecca na 4-m uzroŭni pad nazvaj Tyjatyr . Mjenavita ŭ getuju epochu chryscijanskaja viera stanovicca zabłytanaj i zmanłivaj. Božy sud nad duchoŭnaj situacyjaj getaj epochi budzie miecʹ nastupstvy da kanca svietu. Tamu, kab umacavacʹ vaša razumiennie getaga suda, ja koratka raskažu pra getaje pasłannie, skiravanaje Bogam da svaich pratestanckich vybrannikaŭ padčas praŭlennia Łjudovika XIV.

Karotki zmiest : Padčas Refarmacyi pavodziny chryscijan byłi raznastajnymi. Byłi sapraŭdnyja sviatyja, jakich pierasledavałi, ale jany zaŭsiody byłi mirnymi, i ludzi, jakija błytałi rełigiju i pałityku, jakija ŭzbrojvałisia i adkazvałi ŭdar za ŭdaram karaleŭskim katałickim vojskam. U Daniiła 11:34 Duch nazvaŭ ich «kryvadušnikami». Mała chto z rełigijnych ludziej razumieŭ, što bycʹ chryscijaninam aznačaje pierajmacʹ Isusa va ŭsim, vykonvacʹ jago zagady i padparadkoŭvacca jago zabaronam; vykarystannie zbroi było adnym z ich, i geta byŭ jago apošni ŭrok, dadzieny padčas aryštu. Paprok Isusa byŭ apraŭdany tym, što, praciagvajučy praktykavacʹ katałickuju spadčynu, pratestanty sami svaim prykładam spryjałi vučenniu i spakušenniu, jakija naležałi katałickaj Ijezaviełi . Ich niedaskanałaja rełigijnaja praktyka dyskredytavała ich na sudzie Boga, jakoga jany zniavažyłi pierad jago voragami. Gety etap ranniaj Refarmacyi prymušaje jago rabicʹ vyklučnyja mierkavanni; što jon padkresłivaje, kažučy: « Ja nie ŭskładaju na ciabie inšaga ciažaru, tołʹki toje, što maješ, zachoŭvaj, pakułʹ Ja nie pryjdu ». Ale daktrynałʹnaja niedaskanałascʹ na getym pačatku zakonnaja, i Bog prymaje słužennie tych, chto prymaje pierasled i smiercʹ u Jago imia. Jany nie magłi dacʹ bołʹš, addaŭšy maksimum: svajo žyccio. Bog padkresłivaje gety duch achviarnasci, jaki Jon nazyvaje « spravami, bołʹšymi za pieršyja » (vierš 19). Paganstva rymskaga katałicyzmu paraŭnoŭvajucʹ z miasam, achviaravanym idałam . Vykryccio rymskaga padmanu pačałosia z daskanała asvietnickich prac P'jera Vałʹdo (Vade), jaki jašče ŭ 1170 godzie napisaŭ viersiju Bibłii na movie, adroznaj ad łacinskaj, — pravansałʹskaj. Jago viedy i razumiennie boskich patrabavanniaŭ byłi dziŭna poŭnymi, i pasla jago pratestanckaja viera degradavała. Pad natchnienniem Žana Kałʹvina pratestanckaja viera navat zacviardzieła, pryniaŭšy vobraz svajgo katałickaga praciŭnika. A vyraz «rełigijnyja vojny» sviedčycʹ pra agidu pierad Bogam, tamu što vybranniki Isusa Chrysta, sapraŭdnyja, nie adkazvajucʹ na ŭdary, naniesienyja im. Ich pomsta pryjdzie ad samoga Gospada. Uzbroiŭšysia, pratestanty, devizam jakich było «sola scriptura» — «tołʹki Pisannie», prademanstravałi pagardu da Bibłii, jakaja zabaraniała im gvałt. Isus zajšoŭ viełʹmi daloka ŭ getaj gałinie, vučyŭšy svaich vučniaŭ, što jany pavinny padstaŭlacʹ «druguju ščaku» tamu, chto ich udarycʹ.

Gety čas, kałi katałickija pierasledy stałi pryčynaj smierci viernych sług Isusa, trojčy padkresłivajecca ŭ Apakałipsisie: tut, u gety pieryjad Tyjatyry , a taksama ŭ 5-m piačatka 6-j głavy i ŭ 3-j truba z 8-ga razdzieła. Tut, u 22-m vieršy, Isus padbadziorvaje svaich sług-mučanikaŭ, abviaščajučy im svoj namier adpomscicʹ za ich smiercʹ abo pakuty, pryčynienyja Rymam i jago karaleŭskimi sługami. Klučavoje słova, schavanaje ŭ nazvie Pjergam , vyrazna prajaŭlajecca: katałickaja rełigija vinavataja ŭ pieralubie supracʹ Boga, i tyja, chto zdziajsniaje jago razam z joj, katałickija manarchi, ich sajuzy i ich fałʹšyvaja šlachta, zapłaciacʹ pad giłʹjacinaj francuzskich revalucyjanieraŭ za niespraviadłiva prałituju kroŭ. Adkr. 2:22-23: « Vosʹ, Ja kinu jaje na łožak, i tych, chto zdziajsniaje pieralub z joju, — u viałikuju skruchu , kałi nie pakajucca ŭ svaich učynkach. Ja zab'ju dziaciej jaje smierciu ; i ŭsie cerkvy daviedajucca, što Ja Toj, Chto vypraboŭvaje sercy i vantroby, i Ja adpłaču kožnamu z vas pavodle ŭčynkaŭ vašych ». Ale budzʹcie asciarožnyja! Pakołʹki pasla 1843 goda « tyja, chto čynicʹ z joj pieralub », taksama buducʹ pratestantami , tamu Bog padrychtuje jadziernuju «treciuju susvietnuju vajnu», novaje pakarannie za pieralub katałikoŭ, pravasłaŭnych, angłikan, pratestantaŭ i advientystaŭ. Paralełʹna Duch kaža ŭ 5-m piačatka : Adkryccio 6:9-11: « Kałi Jon adkryŭ piatuju piačatku, ja ŭbačyŭ pad achviarnikam dušy zabitych za słova Božaje i za sviedčannie, jakoje jany miełi. I jany zakryčałi gučnym gołasam, kažučy: «Dakułʹ, Gospadzie sviaty i praŭdzivy, Ty nie budzieš sudzicʹ i adpomscicʹ za kroŭ našu tym, chto žyvie na ziamłi?» I dałi im biełyja šaty, i skazana im, kab jany adpačyłi jašče krychu, pakułʹ nie dapoŭniacca kołʹkascʹ ichnich tavaryšaŭ pa słuženni i bratoŭ, jakija pavinny bycʹ zabityja, jak i jany » .

Getaja scena z 5-j piačatki moža zabłytacʹ i ŭviesci ŭ zman nieasviečanaga rozumu. Chaj budzie zrazumieła, gety vobraz adkryvaje nam tajemnuju dumku Boga, bo, zgodna z Ekkł. 9:5-6-10, pamierłyja ŭ Chryscie spiacʹ u stanie, kałi ich pamiacʹ zabytaja, nie ŭdziełʹničajučy ni ŭ čym, što robicca pad soncam . Bibłija nadaje pieršaj smierci značennie zniščennia ŭsioj istoty; pamierłyja niby nikołi nie isnavałi, z getaj roznicaj, što, isnavaŭšy, usio ich isnavannie zastajecca vygraviravanym u dumcy Boga. Tamu Bog zviartajecca da svaich žyvych sług z getym pasłanniem suciašennia, kab padbadziorycʹ ich. Jon nagadvaje im, što, zgodna z Jago abiacanniami, pasla smiarotnaga snu joscʹ čas dla ich abudžennia , kałi jany buducʹ Im uvaskresnucʹ. Tady ŭ ich budzie magčymascʹ sudzicʹ pad pozirkam i sudom Boga ŭ Isusie Chryscie svaich kataŭ, jakija taksama byłi ŭvaskresłyja, ale ŭ kancy tysiačy gadoŭ . U pasłanni z Tyjatyry smiercʹ , abvieščanaja tym, chto zdziajsniaje pieralub z katałickaj Jezavielaj, budzie miecʹ padvojnaje vykanannie. Na ziamłi praca revalucyjanieraŭ — geta pieršaja faza, ale pasla jaje pryjdzie, u svoj čas i ŭ drugoj fazie, drugaja smiercʹ apošniaga suda, gadzina, kałi « ŭsie schody » chryscijan, niaviernych ci viernych, usich pieryjadaŭ chryscijanskaj ery ŭbačacʹ spraviadłivy sud Božy, užyty supracʹ duchoŭnaga pieralubu .

U svaim simvałičnym vobrazie, 4-y Truba ŭ 8-m razdziele pacviardžaje dziejannie « viałikaj smutku », zapragramavanaj dla pakarannia pieralubu papizmu i manarchistaŭ, jakija jago padtrymłivałi. Sonca , boskaje sviatło, miesiac , ciomnaja katałickaja rełigija i zorki , rełigijnyja ludzi, paciarpiełi častkova abo častkova ad pierasledu ateizmu francuzskimi revalucyjanierami ŭ 1793 i 1794 gadach.

U kancy pasłannia, adrasavanaga mirnym pratestantam, Duch pacviardžaje svajo asudžennie vykarystannia zbroi, nagadvajučy, što tołʹki dla apošniaga suda, padrychtavanaga padčas niabiesnaga suda siomaga tysiačagoddzia, budzie adpomščany vybrany. Tamu jon nie maje prava adpomscicʹ za siabie pierad getym niabiesnym sudom, dzie jon budzie sudzicʹ svaich ganicielaŭ razam z Isusam Chrystom i budzie ŭdziełʹničacʹ u vyniasienni prysudu ab ich asudženni na smiercʹ. « Jon budzie pasvicʹ ich žaleznym kijem, jak razbivajucca posud gančara ». Meta getaga suda budzie vyznačycʹ čas pakut vinavatych, asudžanych na druguju smiercʹ apošniaga suda. Vjerš 29 vykłikaje ŭ pamiaci nastupnaje: ranišniaja zorka . « I dam jamu ranišniuju zorku ». Gety vyraz abaznačaje sonca, vobraz boskaga sviatła. Pjeramožca ŭvojdzie naviečna ŭ boskaje sviatło. Ale pierad getym viečnym kantekstam gety termin padrychtoŭvaje piatuju łitaru, jakaja idzie dalej. Ranišniaja zorka zgadvajecca ŭ 2 Pjet. 1:19-20-21: « I my majem prarockaje słova bołʹš peŭnaje , i vy dobra robicie, što ŭvažajecie jago, jak da sviaciłʹni, jakaja sviecicʹ u ciomnym miescy, pakułʹ nie razvidnieje i nie ŭzydzie ŭ sercach vašych ranišniaja zorka . Vjedajučy najpierš toje, što nijakaje praroctva ŭ Pisanni nie moža bycʹ tłumačana asobna, bo praroctva nikołi nie było pa vołi čałaviečaj, ale pramaŭlałi jago sviatyja ludzi Božyja, natchnionyja Ducham Sviatym ». Gety vierš padkresłivaje važnascʹ prarockaga słova, tamu što kantekst budučaj epochi budzie duchoŭna abumoŭleny vykananniem boskaga zagadu, praročanaga ŭ Dan. 8:14. « Da 2300 viečara i ranicy, i sviatascʹ apraŭdajecca ». Ale ŭ toj čas gety vierš byŭ viadomy tołʹki ŭ pierakładzie: « Da 2300 viečara i ranicy, i sviatynia ačyscicca ». Navat u getym pierakładzie Božaje pasłannie było tym samym, ale mienš dakładnym; u getaj formie jago možna było interpretavacʹ jak abviaščennie kanca svietu słaŭnym viartanniem našaga Gospada i Zbaŭcy Isusa Chrysta. Bog vykarystaŭ amierykanskaga pratestanta Uiłʹjama Milera dla praviadziennia dvuch advientysckich vyprabavanniaŭ viery viasnoj 1843 goda i vosienniu 1844 goda. Jak vučycʹ nas Daniił 12:11-12, pamiž getymi dvuma datami, u 1843 godzie, boski ŭkaz pazbaviŭ zniasilenych pratestantaŭ vyratavałʹnaj praviednasci, prapanavanaj Isusam Chrystom, tamu što jany bołʹš nie adpaviadałi standartu novaj sviatasci, patrabavanaj Bogam. Praviednascʹ Isusa viečnaja, ale jana prynosicʹ karyscʹ tołʹki sapraŭdnym vybranym, abranym samim Isusam, i geta va ŭsie časy i da kanca svietu.

Tut, pamiž Tyjatyrami i Sardami , u pieršy dzienʹ viasny 1843 goda ŭstupiŭ u siłu ŭkaz z Daniiła 8:14, i my daviedajemsia pra jago nastupstvy ŭ pasłanniach, skiravanych Ducham da chryscijan tago času.

 

 

Adkryccio 3: Asambleja z 1843 goda –

adnoŭlenaja apostałʹskaja chryscijanskaja viera

 

5-ja epocha : Sardy

Sud, vyniesieny Isusam Chrystom pasla advientysckich sudoŭ viasnoj 1843 goda i 22 kastryčnika 1844 goda

Vjerš 1: « Aniołu carkvy ŭ Sardy napišy : «Vosʹ što kaža Toj, Chto maje siem duchaŭ Božych i siem zorak: viedaju tvaje spravy; ty zdajecca žyvym, a nasamreč miortvy » .

Epocha « Sardys » , tema piataga pasłannia, padkresłicʹ dzvie supracʹległyja pavodziny pratestanckich chryscijan, jakija im prypisvajucʹ: grešnyja, jakim Isus abviaščaje: « Vy łičyciesia žyvymi, a vy miortvyja »; i vybranyja, u vieršy 4: « Jany buducʹ chadzicʹ sa Mnoj u biełym adzienni, bo jany godnyja ». Jak i zmiest jago dvuch pasłanniaŭ, imia « Sardys » maje dvajnoje značennie, sensy jakoga absalutna supracʹległyja. Ja zachoŭvaju asnoŭnyja idei getaga grečaskaga korania: sutargavy i kaštoŭny kamienʹ, geta značycʹ smiercʹ i žyccio. «Grymasa» i «sutargavy» vyznačajucʹ sardaničny smiech; pa-grečasku sardonion — geta vierchniaja viaroŭka palaŭničaj sietki; sardzina — geta ryba; i ŭ prociległym sensie sardoniks i sardoniks — kaštoŭnyja kamiani; sardoniks — geta raznavidnascʹ karyčnievaga chałcedonu. U pačatku getaga pasłannia Isus pradstaŭlaje siabie jak « toj, chto maje siem duchaŭ Božych i siem zorak », geta značycʹ asviačennie Ducha i sud nad svaimi sługami siami epoch. Jak i ŭ Dan. 12, jon staicʹ nad rakoj-zabojcam, vyprabavanniem advientysckaj viery, i vynosicʹ tut svoj vierdykt. Zviarnicie ŭvagu na vykarystannie zvykłaj formy zvarotu, jakaja pakazvaje, što jago surazmoŭca — adzin u kalektyŭnym sensie. Gavorka idzie pra ŭsiu pratestanckuju normu. Isus kładzie kaniec pratestanckamu vyklučenniu, adznačanamu ŭ pasłanni Fijatyry . Novy « ciažar » (pavodle ŭjaŭlennia buntaŭłivych viernikaŭ) ciapier naviazany i zapatrabavany. Praktyka rymskaj niadziełi pavinna bycʹ admieniena i zamieniena subotniaj subotaj. Gety ŭkaz z Dan. 8:14 zmianiaje situacyju, jakaja skłałasia z 7 sakavika 321 goda impierataram Kanstancinam I. U 1833 godzie, za 11 gadoŭ da 1844 goda, praz biespierapynny doždž z padajučych zorak, jaki doŭžyŭsia z poŭnačy da 5-j ranicy i byŭ bačny pa ŭsioj terytoryi Amieryki, Bog prailustravaŭ i pradkazaŭ masavaje padziennie pratestanckich chryscijan. Kab pierakanacʹ vas u getym tłumačenni, Bog pakazaŭ Abragamu zorki na niebie, kažučy jamu: « Tak budzie tvajo naščadstva ». Takim čynam, padziennie zorak u 1833 godzie pradkazała masavaje padziennie getaga naščadka Abragama. Gety niabiesny znak zgadvajecca ŭ temie 6 -j piačatki. u Adkrycci 6:13 Isus kaža: « Pra ciabie kažucʹ, što ty žyvy, a ty miortvy ». Tamu toj, pra kago jon gavorycʹ, maje reputacyju pradstaŭnika Boga, i getaja detałʹ adpaviadaje pratestantyzmu, jaki, vierujučy ŭ svaju Refarmacyju, łičycʹ, što jon pamiryŭsia z Bogam. Božy vierdykt gučycʹ tak: « Ja viedaju tvaje spravy », « i ty miortvy ». Gety sud pachodzicʹ ad samoga Boga, viałikaga Suddzi. Pratestant moža ignaravacʹ gety sud, ale jon nie moža pazbiegnucʹ jago nastupstvaŭ. U 1843 godzie ŭstupiŭ u siłu ŭkaz z Daniiła 8:14, i nivodzin chryscijanin nie pavinien ignaravacʹ zakon žyvoga Boga. Geta niaviedannie zviazana z pagardaj da biblejskaga prarockaga słova, jakomu apostał Pjotr zakłikaje nas zviarnucʹ usiu našu ŭvagu ŭ 2-m Pasłanni da Pjatra. 1:19-20: « I my majem prarockaje słova bołʹš peŭnaje, i vy dobra robicie, što ŭvažajecie jago, jak da sʹviaciłʹnika, što sviecicʹ u ciomnym miescy, pakułʹ nie razvidnieje i nie ŭzydzie ranišniaja zorka ŭ vašych sercach. Vjedajučy najpierš toje, što nijakaje praroctva Pisannia nie paddajecca asabistamu tłumačenniu ». Zastajučysia niezaŭvažanymi siarod usich tekstaŭ Bibłii Novaga Zapavietu, getyja vieršy, asabłiva z 1843 goda, robiacʹ roznicu pamiž žycciom i smierciu.

Vjerš 2: « Čuvajcie i ŭmacoŭvajcie astatniaje, što chutka pamierci, bo ja nie znajšoŭ vašych spraŭ daskanałymi pierad Bogam maim » .

Kałi jany nie ŭvojducʹ u novy standart sviatasci, « astatnija » pratestantyzmy « pamrucʹ ». Bo Bog asudžaje jago pa dzviuch pryčynach. Pjeršaja — geta praktyka rymskaj niadziełi, asudžanaja vykananniem dekreta z Daniiła 8:14; drugaja — geta abyjakavascʹ da praročaga słova, bo, nie ŭłičvajučy ŭrok, dadzieny Bogam praz vopyt advientystaŭ, pratestanckija naščadki buducʹ niesci vinu, atrymanuju ŭ spadčynu ad svaich bacʹkoŭ. Pa abodvuch punktach Isus kaža: « Ja nie znajšoŭ tvaich spraŭ daskanałymi pierad Bogam Maim ». Kažučy « pierad Bogam Maim », Isus nagadvaje pratestantam pra standart Dziesiaci zapaviedziaŭ, napisanych pałʹcam Boga, Ajca, jakim jany pagardžajucʹ na karyscʹ Syna, jaki pavinien ich vyratavacʹ. Jago ideałʹna pasłuchmianaja viera, jakuju jon daŭ jak uzor, nie maje ničoga agułʹnaga z pratestanckaj vieraj, spadčynnicaj mnogich katałickich grachoŭ, u tym łiku, pierš za ŭsio, štotydniovaga adpačynku ŭ pieršy dzienʹ. Dzviery vyratavannia nazaŭždy začyniajucca za kalektyŭnaj pratestanckaj rełigijnaj normaj, padajucʹ « zorki » « šostaj piačatki ».

Vjerš 3: « Dyk vosʹ, uspomni, jak ty pryniaŭ i čuŭ, i trymajsia i pakajsia. Kałi nie budzieš čuvacʹ, to Ja znajdu na ciabie, jak złodziej, i ty nie budzieš viedacʹ, u jakuju gadzinu znajdu na ciabie » .

Gety dziejasłoŭ « pamiatacʹ » maje na ŭvazie krytyčnaje razvažannie nad spravami minułaga. Ale tołʹki sapraŭdy abranyja dastatkova pakorłivyja, kab krytykavacʹ svaje ŭłasnyja spravy. Bołʹš za toje, getaja zapaviedzʹ « pamiatacʹ » vykłikaje ŭjaŭlennie pra « pamiatacʹ » u pačatku čacviortaj zapaviedzi, jakaja zagadvaje asviačony adpačynak siomaga dnia. Tut znoŭ, padvojna, aficyjny pratestantyzm zaprošany pieragledziecʹ svajo ŭsprymannie prarockich pasłanniaŭ, abvieščanych Uiłʹjamam Mileram viasnoj 1843 goda i vosienniu 1844 goda, a taksama tekstu 4-j z 10 zapaviedziaŭ Božych, jakija jon parušaje ŭ smiarotnym grachu z 1843 goda. Najbołʹš sur'joznym nastupstvam jago razryvu z Isusam Chrystom sfarmulavana tak: « Kałi nie budzieš čuvacʹ, Ja pryjdu, jak złodziej, i ty nie budzieš viedacʹ, u jakuju gadzinu znajdu na ciabie ». My ŭbačym, jak z 2018 goda getaje pasłannie nabyło žyvuju reałʹnascʹ. Bjez čuvannia, pakajannia i pładoŭ pakajannia pratestanckaja viera kančatkova miortvaja.

Vjerš 4: « Ale ŭ ciabie ŭ Sardach joscʹ niekałʹki čałaviek, jakija nie apaganiłi svajgo adziennia; jany buducʹ chadzicʹ sa Mnoj u biełym, bo jany godnyja » .

Z'javicca novaja sviatascʹ. U getym pasłanni Isus zadavoleny tym, što sviedčycʹ pra isnavannie « niekałʹkich mužčyn ». Zgodna z padrabiaznasciami, adkrytymi Elen G. Uajt, jakaja była siarod ich, tołʹki 50 mužčyn atrymałi Božaje adabrennie. Getyja « niekałʹki mužčyn » adnosiacca da mužčyn i žančyn, jakija indyviduałʹna adobrany i błagasłaŭlony za sviedčannie svajoj viery ŭ adpaviednasci z čakanniami Gospada. Isus kaža: « Tym nie mienš, u ciabie ŭ Sardys joscʹ niekałʹki mužčyn, jakija nie apaganiłi svajgo adziennia; i jany buducʹ chadzicʹ sa Mnoj u biełym, bo jany godnyja ». Chto moža asprečycʹ godnascʹ, pryznanuju samim Isusam Chrystom? Pjeramožcam vyprabavanniaŭ viery 1843 i 1844 gadoŭ Isus abiacaje viečnaje žyccio i poŭnaje ziamnoje pryznannie, jakoje prymie aficyjnuju formu ŭ budučym pasłanni ŭ Fiładełʹfii . Apaganʹvannie « adziennia » prypisvajecca svabodnym pavodzinam ludziej. « Adziennie » — geta praviednascʹ, pryznanaja Isusam Chrystom, u dadzienym vypadku « biełaje », jago apaganʹvannie aznačaje stratu getaj praviednasci dla tradycyjnaga pratestanckaga łagjera. Tut, naadvarot, adsutnascʹ apaganʹvannia aznačaje praciag załičennia « viečnaj praviednasci » Isusa Chrysta, zgodna z Dan. 9:24. Njeŭzabavie viedannie i praktykavannie suboty daducʹ im sapraŭdnuju sviatascʹ, płod i znak praviednasci, jakuju daŭ Isus Chrystos. Gety razumny i intelektuałʹny vybar nieŭzabavie zrobicʹ ich viečnymi ŭ asviačenni i niabiesnym prasłaŭlenni, što adlustravana ŭ « biełym adzienni » budučaga 5-ga vierša. Duch ab'javicʹ ich « biezzagannymi »: « i ŭ vusnach ich nie znajšłosia chłusni, bo jany biezzagannyja (Adkr. 14:5)». Jany znojducʹ « mir z usimi i sviatascʹ, biez jakoj nijakaje cieła nie ŭbačycʹ Gospada », pavodle Paŭła ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 12:14. Kankretna, getaje « biełaje adziennie » prymie formu zniaccia grachu, što składaje praktyku Rymskaj niadziełi. Pakołʹki jany vierna čakałi getaga dvojčy, zamiest getaga, jak znak jago adabrennia, piačatka Boga dajecca im praz subotu, jakaja prychodzicʹ, kab adbiałicʹ vybranych Gospadam, jakija zachoŭvajucʹ Jago praviednascʹ. Tak dasiagajecca «ačyščennie sviatyni», forma, u jakoj u toj čas byŭ pierakładzieny Daniił 8:14. U suviazi z getym, z 23 kastryčnika 1844 goda, Isus daŭ u niabiesnym bačanni pieramožnamu vybranamu vobraz svajgo pierachodu sa sviatoga miesca ŭ sviatoje sviatych ziamnoga sviatyni. Takim čynam, Jon nagadaŭ u jakasci ilustracyi momant, kałi, pamirajučy na kryžy, grech jago vybranaga byŭ adkupleny, tym samym vykanaŭšy « Dzienʹ adkuplennia », gabrejski « Jom-Kipur ». Pakołʹki getaja padzieja ŭžo adbyłasia, adnaŭlennie dziejannia ŭ bačanni mieła tołʹki metu pastavicʹ pad sumnieŭ pieršaje nabyccio viečnaj praviednasci, atrymanaj smierciu Isusa. Geta łitarałʹna spraŭdziłasia dla grešnych z Sardy, čyja prajaŭlenaja viera nie zadavałʹniaje Boga-Tvorcu. Pa dzviuch pryčynach Bog moža adkinucʹ ich z-za niedachopu lubovi da abvieščanaj im prarockaj praŭdy i za parušennie suboty, jakaja stała abaviazkovym z 1843 goda z ustuplenniem u siłu ŭkaza Daniiła 8:14.

Vjerš 5: « Pjeramožca budzie apranuty ŭ biełaje adziennie; i nie satru imia jago z knigi žyccia, ale vyznaju imia jago pierad Ajcom Maim i pierad aniołami Jagonymi .

Vybraniec, adkupleny Isusam Chrystom, — geta pasłuchmianaja istota, jakaja ŭsviedamlaje, što abaviazana svaim žycciom i viečnasciu Bogu-Tvorcu, dobramu, mudramu i spraviadłivamu. U getym sakret jago pieramogi. Jon nie moža spračacca z Im, bo ŭchvalaje ŭsio, što toj kaža i robicʹ. Akramia tago, jon sam joscʹ radasciu svajgo Zbaŭcy, jaki paznaje jago i nazyvaje jago svaim imiem ad stvarennia svietu, dzie jon ubačyŭ jago svaim pradbačanniem. Gety vierš pakazvaje, nakołʹki marnymi i padmanłivymi z'jaŭlajucca iłžyvyja scviardženni fałʹšyvych rełigijnych viernikaŭ navat dla tych, chto ich farmuluje. Apošniaje słova budzie naležacʹ Isusu Chrystu, jaki kaža ŭsim: « Ja viedaju vašy spravy ». Zgodna z getymi spravami jon dziełicʹ svoj statak, staviačy pravaruč siabie aviečak , a levaruč — buntaŭłivych kazłoŭ i drapiežnych vaŭkoŭ, pryznačanych dla agniu drugoj smierci apošniaga suda .

Vjerš 6: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam » .

Chocʹ łitarałʹna kožny moža pačucʹ praročyja słovy Ducha, tołʹki Jago vybranyja, jakich Jon natchniaje i adukoŭvaje, mogucʹ zrazumiecʹ ich značennie. Duch adnosicca da kankretnych padziej, jakija adbyłisia ŭ gistaryčny čas, tamu vybrany pavinien cikavicca rełigijnaj i svieckaj gistoryjaj, a taksama ŭsioj Bibłijaj, jakaja składajecca z sviedčanniaŭ, chvały i praroctvaŭ.

Zaŭvaga : U vieršy 3 Isus Chrystos skazaŭ zniavažanamu pratestantu: « Dyk vosʹ, uspomni, jak ty pryniaŭ i čuŭ, i trymajsia mocna i pakajsia. Kałi nie budzieš čuvacʹ, Ja pryjdu, jak złodziej, i ty nie budzieš viedacʹ, u jakuju gadzinu Ja pryjdu da ciabie ». I naadvarot, dla spadčynnikaŭ pieramožcaŭ, pačynajučy z viasny 2018 goda, getaje pasłannie pieratvaryłasia ŭ: «Kałi budzieš čuvacʹ, Ja nie pryjdu, jak złodziej, i ty budzieš viedacʹ, u jakuju gadzinu Ja pryjdu da ciabie». I Gaspodzʹ strymaŭ svaje abiacanni, bo sionnia, u 2020 godzie, Jago vybranniki viedałi pra datu Jago sapraŭdnaga viartannia, abvieščanuju na viasnu 2030 goda. Ale pratestanckaja viera asudžana ignaravacʹ getuju dakładnascʹ, jakuju Isus zareziervavaŭ tołʹki dla Jago vybrannikaŭ. Bo ŭ adrozniennie ad Jago pavodzin u adnosinach da biazbožnych sług, « Gaspodzʹ ničoga nie robicʹ, nie papiaredziŭšy Svaich sługaŭ, prarokaŭ » (Am. 3:7).

 

6-ja epocha : Fiładełʹfija

Advientyzm vykonvaje ŭniviersałʹnuju misiju

Pamiž 1843 i 1873 gadami boskaja subota, sapraŭdny siomy dzienʹ, ustanoŭleny Bogam, była adnoŭlena i pryniata pijanierami advientyzmu siomaga dnia, jakija pryniałi formu aficyjnaj amierykanskaj chryscijanskaj rełigijnaj ustanovy pad nazvaj z 1863 goda: «Carkva advientystaŭ siomaga dnia». U adpaviednasci z vučenniem, padrychtavanym u Dan. 12:12, pasłannie Isusa adrasavana Jago vybranym, asviečanym subotnim adpačynkam, u 1873 godzie. U toj ža čas getyja vybranyja karystajucca błagasłaŭlenniem z Dan. 12:12: « Ščasłivy toj, chto čakaje da 1335 dzion! »

 

Novyja standarty, ustanoŭlenyja z 1843 goda, stałi ŭsieagułʹnymi ŭ 1873 godzie.

Vjerš 7: « I aniołu carkvy ŭ Fiładełʹfii napišy : geta kaža Sviaty, Praŭdzivy, Jaki maje kluč Davidaŭ, Jaki adčyniaje, i nichto nie začyniaje, i začyniaje, i nichto nie adčyniaje : »

Imiem « Fiładełʹfija » Isus pakazvaje svajgo Vybranaga. Jon abviasciŭ: « Pa getym usie paznajucʹ, što vy Maje vučni, kałi budziecie miecʹ luboŭ adzin da adnago» ( Jan 13:35). I geta vypadak Fiładełʹfii , grečaskija karani jakoj aznačajucʹ: braterskaja luboŭ. Jon vybraŭ vybranych, jakija składajucʹ jaje, vypraboŭvajučy ich vieru, i dla getych pieramožcaŭ Jago luboŭ pierapaŭniajecca. Jon pradstaŭlaje siabie ŭ getym pasłanni, kažučy: « Vosʹ što kaža Sviaty, Praŭdzivy ». Sviaty , tamu što geta čas, kałi asviačennie suboty i vybranych patrabujecca ŭkazam Dan. 8:14, jaki ŭstupiŭ u siłu viasnoj 1843 goda. Praŭdzivy , tamu što ŭ getuju prarockuju gadzinu adnaŭlajecca zakon praŭdy; Bog znachodzicʹ sviatascʹ svajoj 4-j zapaviedzi pataptanaj chryscijanami z 7 sakavika 321 goda. Jon taksama kaža: « toj, chto maje kluč Davidaŭ ». Geta nie klučy, jakija sviaty Pjotr scviardžaŭ jak ułasnascʹ Ryma. « Kluč Davida » naležycʹ « synu Davida », samomu Isusu asabista. Nichto inšy nie moža daravacʹ viečnaje zbaŭlennie, bo jon atrymaŭ gety kluč, nasiŭšy jago « na plačy » ŭ vygladzie kryža, zgodna z Is. 22:22: « Ja pakładu na jago plečy kluč domu Davida; kałi jon adčynicʹ, nichto nie začynicʹ; kałi jon začynicʹ, nichto nie adčynicʹ ». Gety kluč, jaki abaznačaje kryž jago katavanniaŭ, u vykanannie getaga vierša, my čytajem tut: « chto adčyniaje, i nichto nie začynicʹ; chto začyniaje, i nichto nie adčynicʹ ». Dzviery vyratavannia byłi adčynieny dla advientyzmu siomaga dnia, jaki znachodziŭsia ŭ stadyi budaŭnictva, i začynieny dla pasladoŭnikaŭ rymskich niadziełʹnych rełigijnych arganizacyj z viasny 1843 goda. Pakołʹki jany pagadziłisia padparadkavacca pradstaŭlenym daktrynałʹnym iscinam i šanavałi Jago prarockaje słova svajoj vieraj, Duch Isusa skazaŭ sviatym fiładełʹfijskaj epochi : « Ja viedaju tvaje spravy. Vosʹ, jak što ty maješ nieviałikuju siłu i zachavaŭ słova Majo, i nie adroksia ad imia Majgo, Ja adčyniŭ pierad taboj dzviery, jakija nichto nie moža začynicʹ ». Getaja nieviałikaja rełigijnaja grupa aficyjna była tołʹki amierykanskaj z 1863 goda. Ale ŭ 1873 godzie, padčas gjenierałʹnaj kanfierencyi, jakaja adbyłasia ŭ Batł-Kryku, Duch adčyniŭ dla jaje dzviery ŭniviersałʹnaga misijanierskaga ruchu, jakija pavinny byłi praciagvacca da sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta. Nichto nie mog getamu pieraškodzicʹ, i Bog pakłapocicca pra geta. Važna adznačycʹ, što ŭsio dobraje, na što Isus zviartaje ŭvagu ŭ sapraŭdnych sviatych, taksama vyznačaje pryčyny, pa jakich pratestanckaja viera ŭpała ŭ 1843 godzie. Getaje pasłannie całkam supracʹległaje tamu, jakoje Isus adrasuje paŭšym u Sardy ŭ vieršy 3, tamu što sami metavyja spravy z'jaŭlajucca advarotnymi.

 

12 plamionaŭ z Adkryccia 7 rastucʹ

Vjerš 8: « Vjedaju tvaje spravy. Vosʹ, jak što ty maješ nieviałikuju siłu i zachavaŭ słova Majo, i nie adroksia ad imia Majgo, dyk Ja adčyniŭ pierad taboju dzviery, i nichto nie moža ich začynicʹ » .

Abraniec času acenʹvajecca stanoŭča pa svaich spravach, jakija Isus załičvaje jamu jak praviednascʹ. Jago « małaja siła » pacviardžaje naradžennie grupy, zasnavanaj na « niekałʹkich mužčynach » z 4-ga vierša. U 1873 godzie Isus abviaščaje advientystam pra ich prasoŭvannie da Jago viartannia simvałam niabiesnych adčynienych dzviarej, jakija adčyniacca viasnoj 2030 goda, geta značycʹ praz 157 gadoŭ. U nastupnym pasłanni, adrasavanym Łaadykii, Isus stanie pierad getymi dzviaryma, tym samym pakazvajučy na chutkuju błizkascʹ Jago viartannia: « Vosʹ, staju la dzviarej i stukaju. Kałi chto pačuje gołas Moj i adčynicʹ dzviery, uvajdu da jago i budu viačeracʹ z im, i jon sa Mnoju. Adkr. 3:20».

 

Dostup da chryscijanskaj viery dazvoleny jaŭrejam

Vjerš 9: « Vosʹ, Ja zrablu z tych, chto z sinagogi satany, chto nazyvaje siabie judejami, a imi nie z'jaŭlajecca, a chłusicʹ; vosʹ, Ja zrablu tak, što jany pryjducʹ i pakłoniacca pierad nagami vašymi i paznajucʹ, što Ja palubiŭ vas » .

Spasyłajučysia na ŭvachodžannie sapraŭdnych gabrejaŭ pavodle rasy i płoci ŭ advientysckuju grupu, gety vierš pacviardžaje adnaŭlennie subotniaga adpačynku; niadziela bołʹš nie z'jaŭlajecca pieraškodaj dla ich naviartannia. Bo z 321 goda jago admova taksama pryviała da tago, što ščyryja gabrei nie magłi pryniacʹ chryscijanskuju vieru. Jago mierkavannie pra gabrejaŭ roznaj rasy nie było asabistym mierkavanniem Paŭła, viernaga sviedki; geta mierkavannie Isusa Chrysta pacviardžaje jago ŭ getym Adkrycci, užo ŭ Adkrycci 2:9, u pasłanni, adrasavanym jago sługam, jakich ačarniłi gabrei i pierasledavałi rymlanie epochi Smirny . Zaŭvažym, što gabrei roznaj rasy pavinny buducʹ pryznacʹ chryscijanskaje zbaŭlennie ŭ advientysckaj normie, kab skarystacca Božaj łaskaj. Tołʹki ŭniviersałʹny advientyzm niasie boskaje sviatło, vyklučnym aficyjnym schoviščam jakoga jon staŭ z 1873 goda. Ale budzʹcie ŭvažłivyja! Getaje sviatło, jago vučennie i jago pasłanni z'jaŭlajucca vyklučnaj ułasnasciu Isusa Chrysta; ni adzin čałaviek i nivodnaja ŭstanova nie mogucʹ admovicca ad jago evalucyi, nie pastaviŭšy pad pagrozu svajo zbaŭlennie. Narešcie, u getym vieršy Isus udakładniaje: « što Ja palubiŭ vas ». Ci aznačaje geta, što pasla getaga času błagasłaŭlennia jon bołʹš nie zmoža lubicʹ getaje miesca? Tak, i geta budzie sens pasłannia, prysviečanaga « Łaadykiei ».

 

Božyja zapaviedzi i viera Isusa

Vjerš 10: « Jak ty zachavaŭ słova ciarpłivasci Majoj, tak i Ja zachavaju ciabie ad gadziny vyprabavannia, jakaja chutka pryjdzie na viadomaj ziamłi, kab vyprabavacʹ tych, chto žyvie na ziamłi » .

Termin «ciarpiennie» pacviardžaje kantekst čakannia advientystaŭ, zgadanaga ŭ Daniiła 12:12: « Ščasłivy toj, chto čakaje i dasiagnie tysiačy trochsot tryccaci piaci dzion! » Vyprabavannie tyčycca viery « žycharoŭ ziamłi », tych, chto žyvie na « viadomaj ziamłi », geta značycʹ pryznanaj Isusam Chrystom, Bogam-Tvorcam. Jano prychodzicʹ, kab pravierycʹ čałaviečuju volu i vykrycʹ buntarski duch «ekumieničnaga» łagjera, jaki grečaskim «oikomčné» abaznačaje « viadomuju ziamlu » getaga vierša.

Getaje abiacannie abaviazvaje Isusa tołʹki pry ŭmovie, što instytut zachavaje jakascʹ viery pačatku. Kałi advientysckaje pasłannie budzie praciagvacca da času kančatkovaga ŭsieagułʹnaga vyprabavannia viery, praročanaga ŭ getym vieršy, jano nie abaviazkova budzie ŭ instytucyjnaj formie. Bo pagroza łunaje nad getym pasłanniem u nastupnym 11-m vieršy, da tago času całkam stanoŭčaja i błagasłaŭlonaja Bogam. Abiacannie Isusa budzie tyčycca tago, što jago naščadki zastanucca žyvymi ŭ 2030 godzie. U toj čas sapraŭdnyja vybranyja 1873 goda zasnucʹ « u Gospadzie », zgodna z Adkrycciom 14:13: « I pačuŭ ja gołas z nieba, jaki kazaŭ: napišy: adgetułʹ ščasłivyja miortvyja, jakija pamirajucʹ u Gospadzie! Tak, kaža Duch, kab jany supakoiłisia ad prac svaich, bo spravy ich iducʹ za imi ». Takim čynam, geta drugaja zapaviedzʹ błaženstva, daravanaja Isusam Chrystom getamu ŭzornamu Vybranamu. Ale toje, što Isus błagasłaŭlaje, — geta pavodziny, prajaŭlenyja spravami. Spadčynniki « Fiładełʹfii » buducʹ vierna ŭznaŭlacʹ u 2030 godzie jago tvory, jago vieru, jago pryniaccie iscin, dadzienych Bogam niabiesnym u apošnich formach, jakija jon im dascʹ; tamu što jany zviedajucʹ značnyja zmieny da kanca, kałi razumiennie boskaga płana budzie daskanałym.

 

Advientysckaje abiacannie Isusa Chrysta i Jago papiaredžannie

Vjerš 11: « Vosʹ, pryjdu chutka ; trymaj mocna toje, što maješ, kab nichto nie mog uziacʹ vianca tvajgo » .

Pasłannie « Ja chutka pryjdu » — geta advientyscki typ. Takim čynam, Isus pacviardžaje admovu ad usich inšych rełigijnych kanfiesij. Čakannie jago viartannia ŭ słavie zastaniecca da kanca svietu, adzin z gałoŭnych kryteryjaŭ, jakija identyfikujucʹ jago sapraŭdnych vybrannikaŭ. Ale astatniaja častka pasłannia niasie ciažkuju pagrozu: « Trymaj toje, što maješ, kab nichto nie ŭziaŭ tvajgo vianca ». I chto moža ŭziacʹ jagony vianok, kałi nie jagonyja voragi? Tamu jagonym naščadkam spačatku daviadziecca vyznačycʹ ich, i mienavita tamu, što jany getaga nie zrobiacʹ, achviary ich gumanistyčnaga duchu, jany zaklučacʹ z imi sajuz, pačynajučy z 1966 goda.

Vjerš 12: « Pjeramožcu zrablu słupom u chramie Boga Majgo, i jon užo nie vyjdzie vonki; napišu na im imia Boga Majgo i imia gorada Boga Majgo, novaga Jerusałima, jaki sychodzicʹ z nieba ad Boga Majgo, i novaje imia Majo » .

U svaich apošnich słovach błagasłaŭlennia, prysviečanych pieramožcam, Isus ab'jadnoŭvaje ŭsie atrymanyja vobrazy zbaŭlennia. « Słup u chramie Boga majgo» aznačaje: cviordaja apora, kab niesci maju praŭdu ŭ maim Sabory, Vybranaga. « ...i jon nie pakinie jago» bołʹš »: jago vyratavannie budzie viečnym. « …; Ja napišu na im imia Boga Majgo »: Ja vygraviruju na im vobraz charaktaru Boga, zgublenaga ŭ Edemie. « … i imia gorada Boga Majgo »: jon budzie ŭdziełʹničacʹ u prasłaŭlenni Vybranaga, apisanaga ŭ Adkrycci 21. «… novaga Jerusałima, jaki sychodzicʹ z nieba ad Boga Majgo »: « Novy Jerusałim » — geta nazva zboru prasłaŭlenych vybranych, jakija stałi całkam niabiesnymi, jak niabiesnyja anioły Boga. Adkrycʹcio 21 apisvaje jago simvałičnym vobrazam kaštoŭnych kamianioŭ i žemčugu, jaki sviedčycʹ pra siłu lubovi, jakuju Bog adčuvaje da svaich adkuplenych z ziamłi. Jana sychodzicʹ na abnoŭlenuju ziamlu, kab žycʹ tam viečna ŭ prysutnasci Boga, jaki ŭstaloŭvaje tam svoj tron. «… i majo novaje imia »: Isus zviazvaje zmienu svajgo imia z pierachodam ad ziamnoj pryrody da niabiesnaj. Vyratavanyja vybranyja, žyvyja ci ŭvaskrosłyja, pieražyvucʹ toj ža vopyt i atrymajucʹ niabiesnaje, prasłaŭlenaje, niatlennaje i viečnaje cieła.

U getym vieršy nastojłivaje paraŭnannie z Bogam apraŭdvajecca tym faktam, što sam Isus pradstaŭleny vybranymi ŭ svaim boskim aspiekcie.

Vjerš 13: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam » .

Abrany zrazumieŭ urok, ale tołʹki jon moža jago zrazumiecʹ. Praŭda, getaje pasłannie było padrychtavana tołʹki dla jago. Getaje pasłannie pacviardžaje toj fakt, što tłumačennie i razumiennie adkrytych tajamnic zaležycʹ vyklučna ad Boga, jaki vypraboŭvaje i vybiraje svaich sług.

 

Aficyjny advientyzm kanca času nie vučyŭ i nie asudžaŭ Isus, jon byŭ adkinuty pasla admovy ad pasłannia čakannia Treciaga advientyzmu

« Ja chutka pryjdu ; trymaj mocna, što maješ, kab nichto nie ŭziaŭ vianca tvajgo ». Na žałʹ, dla aficyjnaga advientyzmu tago času kaniec byŭ jašče daloka, i z ciagam času, praz 150 gadoŭ, viera ŭžo nie budzie raniejšaj. Papiaredžannie Isusa było apraŭdanym, ale jago nie prysłuchałisia i nie zrazumiełi. I ŭ 1994 godzie advientysckaja ŭstanova sapraŭdy straciła svoj « vianok », adkinuŭšy apošniaje «viałikaje sviatło», pra jakoje praročyła Elen G. Uajt, pasłannica Isusa Chrysta, u svajoj knizie «Rannija tvory» ŭ razdziele «Majo pieršaje bačannie» na staronkach 14 i 15: Nastupny tekst z'jaŭlajecca ŭryvkam z getych staronak. Ja taksama chacieŭ by adznačycʹ, što jon praročycʹ los advientysckaj pracy i padsumoŭvaje ŭsio vučennie, pradstaŭlenaje tryma Asamblejami z Adkryccia 3: 1843-44 Sardy , 1873 Fiładełʹfija , 1994 Łaadykieja .

 

 

 

Łjos advientyzmu

vyjaŭlena ŭ pieršym bačanni Elen G. Uajt

 

«Padčas siamiejnaj słužby, kałi ja małiŭsia, na mnie syšoŭ Sviaty Duch, i mnie zdavałasia, što ja ŭsio vyšej i vyšej uznimajusia nad getym ciomnym svietam. Ja adviarnuŭsia, kab ubačycʹ svaich bratoŭ-advientystaŭ, jakija ŭsio jašče byłi ŭ getym sviecie, ale nie mog ich znajsci. Tady gołas skazaŭ mnie: «Pagladzi znoŭ, ale krychu vyšej». Ja padniaŭ vočy i ŭbačyŭ stromkuju i vuzkuju sciežku vysoka nad getym svietam. Mjenavita tam advientysty prasoŭvałisia da sviatoga gorada. Za imi, u pačatku sciežki, było jarkaje sviatło, jakoje, jak skazaŭ mnie anioł, było paŭnočnym krykam. Geta sviatło asviatlała sciežku na ŭsim praciagu, kab ich nogi nie spatyknułisia. Isus išoŭ pierad imi, kab viesci ich; i pakułʹ jany gladziełi na Jago, jany byłi ŭ biaspiecy».

Ale nieŭzabavie niekatoryja stamiłisia i skazałi, što gorad jašče daloka, i što jany dumałi, što prybuducʹ tudy raniej. Tady Isus padbadzioryŭ ich, uzniaŭšy svaju słaŭnuju pravuju ruku, z jakoj zychodziła sviatło, što razłivałasia na advientystaŭ. Jany ŭskłiknułi: «Ałiłuja!» Ale niekatoryja z ich nachabna adkinułi getaje sviatło, kažučy, što geta nie Bog vioŭ ich. Sviatło, jakoje było za imi, narešcie zgasła, i jany apynułisia ŭ głybokaj ciemry. Jany spatyknułisia i straciłi z vačej i metu, i Isusa, potym zbiłisia sa šlachu i apusciłisia ŭ biazbožny sviet unizie.

Apaviadannie pra getaje pieršaje bačannie, dadzienaje Bogam maładoj Elen Gułd-Charman, ujaŭlaje saboj zakadavanaje praroctva, takoje ž kaštoŭnaje, jak i praroctvy Daniiła ci Adkryccia. Ale kab atrymacʹ z jago karyscʹ, my pavinny praviłʹna jago interpretavacʹ. Tamu ja rastłumaču geta.

Vyraz «paŭnočny płač» adnosicca da abviaščennia pra pryšescie žanicha ŭ «prypaviesci pra dziesiacʹ dzieŭ» ad Matfieja 25:1-13. Vyprabavannie čakannia viartannia Chrysta viasnoj 1843 goda i vosienniu 1844 goda stała pieršym i drugim vykananniem; razam getyja dva čakanni ŭjaŭlajucʹ saboj «pieršaje sviatło» gistoryi, razmieščanaj «za» grupaj «advientystaŭ siomaga dnia», jakija ruchałisia napierad u časie, pa šlachu abo šlachu, błagasłaŭlonym Isusam Chrystom. Dla advientysckich pijanieraŭ 1844 god pradstaŭlaŭ datu kanca svietu i apošniuju biblejskuju datu, jakuju prarockaje słova magło prapanavacʹ vybranym tago času. Minuŭšy getuju kančatkovuju datu, jany čakałi viartannia Isusa, dumajučy, što jano niepazbiežnaje. Ale čas išoŭ, a Isus usio jašče nie viartaŭsia; toje, što vykłikaje bačannie, kałi skazacʹ: «jany vyjaviłi, što gorad byŭ viełʹmi daloka, i što jany dumałi prybycʹ tudy raniej»; geta značycʹ, u 1844 godzie abo nieŭzabavie pasla getaj daty. Akramia tago, rasčaravannie apanavaŭ ich prykładna da 1980 goda, kałi ja z'javiŭsia na scenie, atrymaŭšy getaje novaje i słaŭnaje sviatło, jakoje buduje treciaje advientysckaje čakannie . Na gety raz viartannie Isusa pryznačana na vosienʹ 1994 goda. Bjezumoŭna, abviaščennie getaga pasłannia tyčyłasia tołʹki mikrakosmasu ŭniviersałʹnaga advientyzmu, razmieščanaga ŭ Francyi ŭ Vałans-siur-Ron. Božy vybar dla getaga nieviałikaga miastečka na paŭdniovym uschodzie Francyi maje svajo tłumačennie. Mjenavita tam Papa Pij VI pamior u zniavolenni ŭ 1799 godzie, spraŭdziŭšy fakt, pradkazany ŭ Adkrycci 13:3. Bołʹš za toje, Vałans byŭ goradam, dzie Bog zasnavaŭ svaju pieršuju advientysckuju carkvu na ziamłi Francyi. Mjenavita tudy jon prynios svajo boskaje słaŭnaje apošniaje sviatło, i ŭ kancy 2020 goda ja pacviardžaju, što pastajanna i vierna atrymłivaŭ ad jago jago apošnija najkaštoŭniejšyja adkrycci, jakija ja pradstaŭlaju ŭ getym dakumiencie. Valensijski advientyscki mikrakosm słužyŭ univiersałʹnaj scenaj dla vykanannia častki, jakaja tyčycca apošniaga słaŭnaga sviatła ŭ bačanni našaj siastry Elen. Getaje bačannie adkryvaje nam mierkavannie, jakoje Isus vynosicʹ pra pieražyty ŭ Valensii dosvied, geta značycʹ treciaje vykanannie prypaviesci pra dziesiacʹ dzieŭ. Isus paznaje sapraŭdnaga advientysta pa jago pavodzinach u adnosinach da pradstaŭlenaga sviatła. Sapraŭdny advientyst vykazvaje svaju radascʹ słovami «Ałiłuja!»; błagasłaŭlony Ducham, jon napoŭniŭ svaju pasudzinu alejem. I naadvarot, iłžeadvientysty «nachabna adkidajucʹ getaje sviatło». Getaje admaŭlennie boskaga sviatła fatałʹnaje dla ich, bo Bog papiaredziŭ ich ab takoj niegatyŭnaj reakcyi ŭ natchnionych pasłanniach, pryznačanych dla ich, svajmu pasłancu; jany stanucʹ pustymi pasudzinami, pazbaŭlenymi aleju, jaki vyrablaje «sviatło» lampy. Abvieščany niepazbiežny vynik: «sviatło, jakoje było za imi, u rešcie rešt patuchnie»; jany admaŭlajucʹ asnovy advientyzmu. Isus užyvaje svoj pryncyp: « Bo chto maje, tamu dadziena budzie, i budzie miecʹ prybambasu, a chto nie maje, u tago i toje, što maje, budzie adniata. Mc. 25:29». «...jany ŭ rešcie rešt zgubiłi z vačej i metu, i Isusa», jany stałi nieŭsprymałʹnymi da advientysckich pasłanniaŭ, jakija abviaščajucʹ viartannie Chrysta, abo admaŭlajucʹ metu advientysckaga ruchu, napisanuju ŭ samoj nazvie «advientysty»; «tady jany zbiłisia sa šlachu i apusciłisia ŭ biazbožny sviet nižej», u 1995 godzie jany aficyjna prysviaciłi siabie pratestanckamu ałʹjansu i ekumienizmu. Takim čynam jany straciłi Isusa i ŭvachod u raj, jaki byŭ metaj advientysckaj viery. Jany dałučyłisia, zgodna z Dan. 11:29, da « kryvadušnikaŭ » i « p'janic », jak abviasciŭ Isus u Mc. 24:50; rečy, prademanstravanyja na pačatku pracy.

Sjonnia getyja praročyja słovy spraŭdziłisia. Jany spraŭdziłisia pamiž 1844 godam, dataj pieršaga sviatła «za imi», i 1994 godam, dataj viałikaga prarockaga sviatła, adkinutaga pieršaj advientysckaj carkvoj, zasnavanaj u Francyi, u goradzie Vałans-siur-Ron, jakuju Bog vykarystaŭ dla svajoj demanstracyi. Sjonnia aficyjny advientyzm znachodzicca ŭ «głybokaj ciemry» ekumienizmu razam z voragami praŭdy, pratestantami i katołikami.

 

 

 

7-ja epocha : Łaadykieja

Kaniec instytucyjnaga advientyzmu — admova ad treciaga advientysckaga čakannia.

Vjerš 14: « Aniołu Łaadykijskaj carkvy napišy : «Vosʹ što kaža Amin, vierny i praŭdzivy sviedčannie, pačatak stvarennia Božaga: »

Łaadykieja — geta nazva siomaj i apošniaj epochi; epochi kanca błagasłaŭlennia instytucyjnaga advientyzmu. Getaja nazva maje dva grečaskija korani «laos, dikeia», što aznačaje: «sudžanyja ludzi». Da mianie advientysty pierakładałi jaje jak «ludzi suda», ale ŭstanova nie viedała, što gety sud pačniecca z jaje, jak vučycʹ 1 Pjatra 4:17: « Bo nastaŭ čas pačacʹ sud z domu Božaga. Kałi ž jon spačatku pačynajecca z nas, to jaki kaniec tych, chto nie słuchajecca Jevangjełla Božaga? » Isus pradstaŭlaje siabie, kažučy: « Vosʹ što skazaŭ Amin, vierny i praŭdzivy sviedka, pačatak stvarennia Božaga: » Słova «Amin» pa-gabrejsku aznačaje: u praŭdzie. Pavodle sviedčannia apostała Jana, Isus časta vykarystoŭvaŭ jago (25 razoŭ), paŭtarajučy dvojčy, na pačatku, pierad svaimi abviaščenniami. Ale ŭ tradycyjnaj rełigijnaj praktycy jano stała punktuacyjnym terminam dla zakančennia małitvaŭ abo abviaščenniaŭ. Tady jago časta interpretujucʹ u značenni «chaj budzie tak», uspadkavanym ad katałicyzmu. I Duch vykarystoŭvaje getaje paniaccie « ŭ praŭdzie », kab nadacʹ słovu Amin jago całkam apraŭdanaje padvojnaje značennie. Łaadykieja — geta čas, kałi Isus prapanuje viałikaje sviatło, kab całkam asviatłicʹ praroctvy, padrychtavanyja dla kanca času. Kniga, jakuju vy čytajecie, z'jaŭlajecca dokazam getaga. Razryŭ pamiž Isusam i aficyjnaj advientysckaj ustanovaj stanie vynikam admovy ad Jago sviatła. Łagičnym i apraŭdanym vybaram Bog padvierg advientyzm pamiž 1980 i 1994 gadami vyprabavanniu viery, uzornamu pa madełi, jakaja pryviała da straty pratestantaŭ i dabrasłaviennia advientysckich pijanieraŭ. Vyprabavannie ŭžo było zasnavana na viery ŭ viartannie Isusa, abvieščanaje viasnoj 1843 goda, a zatym na vosienʹ 1844 goda. U svaju čargu, z 1983 goda, ja pačaŭ raspaŭsiudžvacʹ ab'javu ab viartanni Isusa ŭ 1994 godzie, vykarystoŭvajučy « piacʹ miesiacaŭ », zgadanyja ŭ pasłanni « piataj truby » ŭ Adkrycci 9:5-10. Prypisvajučy getuju temu praklonu pratestantyzmu ŭ 1844 godzie, zgadany pieryjad « piaci miesiacaŭ », geta značycʹ 150 reałʹnych gadoŭ, pryvioŭ da 1994 goda. Bačačy tołʹki viartannie Isusa Chrysta jak kaniec getaga pieryjadu i častkova aslepleny Bogam adnosna detałi tekstu, ja abaraniaŭ toje, što łičyŭ boskaj praŭdaj. Pasla aficyjnych papiaredžanniaŭ ustanova abviasciła ab maim vyklučenni ŭ łistapadzie 1991 goda; geta było jašče try gady, kab dakazacʹ i abviergnucʹ maje zajavy. Tołʹki pazniej, kala 1996 goda, sapraŭdny sens getaga dosviedu staŭ dla mianie zrazumiełym. Słovy, skazanyja Isusam u jago pasłanni da « Łaadykiei », tołʹki što spraŭdziłisia i ciapier nabyłi dakładny sens. U 1991 godzie advientysty, jakija stałi ciopłymi, bołʹš nie lubiłi praŭdu tak mocna, jak u 1873 godzie. Sučasny sviet taksama asłabiŭ ich, spakusiŭšy i zavajavaŭšy ich sercy. Jak i ŭ epochu « Efiesa », aficyjny advientyzm straciŭ svajo « pieršaje kachannie ». I Isus « zniaŭ z jago sviaciłʹnik i vianok », bo i jon bołʹš nie byŭ varty. U sviatle getych faktaŭ pasłannie stanovicca jasnym i zrazumiełym. Słova « Amin» pacviardžaje patrabavannie poŭnaj praŭdy i kaniec błagasłaŭlonych adnosin. « Sviedka » vierny i praŭdzivy » adkidaje niaviernaga i chłusłivaga Vybranaga. « Pryncyp Božaga stvarennia », takim čynam, stvarałʹnik, prychodzicʹ, kab kalektyŭna zakrycʹ intelekt niavartych i indyviduałʹna adkrycʹ intelekt svaich vybranych dla iscin, jakija zmiaščajucca i schavany ŭ gistoryi Byccia. U toj ža čas, vykłikajučy « pryncyp Božaga stvarennia » jakoje jon zviazvaje sa słovam « Amin », Duch pacviardžaje kančatkovaje viartannie Isusa Chrysta viełʹmi błizka: « nieŭzabavie ». Tym nie mienš, pamiž 1994 i 2030 gadami, dataj kanca čałaviectva na ziamłi, projdzie jašče 36 gadoŭ.

Smiarotnaja ciopłascʹ

Vjerš 15: « Vjedaju tvaje ŭčynki; viedaju, što ty nie chałodny i nie garačy. O, kałi b ty byŭ chałodny ci garačy! »

Vykarystannie niefarmałʹnaga «ty» adrasavana ŭstanovie. Geta plon rełigij, jakija pieradajucca ŭ spadčynu ad bacʹki da syna i dački, dzie viera stanovicca tradycyjnaj, farmałʹnaj, rucinnaj i baicca ŭsiago novaga; stan, u jakim Isus bołʹš nie moža dabrasłavicʹ jaje, kałi maje stołʹki novaga sviatła, kab padziałicca z joj.

Vjerš 16: « Dyk vosʹ, jak ty ciopły, a nie garačy i nie chałodny, dyk vyplunu ciabie z vusnaŭ Maich » .

Getaje nazirannie Isus zrabiŭ u łistapadzie 1991 goda, kałi prarok, jaki nios jago pasłannie, byŭ vygnany aficyjnaj ustanovaj. Vjasnoj 1994 goda jana budzie vykinuta, jak i abviasciŭ Isus. Jana sama dascʹ dokaz getaga, ustupiŭšy ŭ 1995 godzie ŭ ekumieničny ałʹjans, arganizavany Katałickaj Carkvoj, dzie dałučyłasia da paŭstanckich pratestantaŭ, bo ciapier jana padzialała ich praklon.

 

Padmanłivyja iluzii, zasnavanyja na duchoŭnaj spadčynie

Vjerš 17: « Bo ty kažaš: “Ja bagaty i razbagacieŭ i ni ŭ čym nie maju patreby”, a nie viedaješ, što ty niaščasny, i niaščasny, i biedny, i slapy, i goły » .

«... bagataja », — była Vybranaja advientystka ŭ 1873 godzie, i šmatłikija adkrycci, dadzienyja Elen G. Uajt, jašče bołʹš uzbagaciłi jaje duchoŭna. Ale na praročym uzroŭni interpretacyi tago času chutka sastarełi, jak słušna dumaŭ Džejms Uajt, muž pasłanca Gospada. Isus Chrystos, žyvy Bog, zadumaŭ svaje praroctvy dla ich kančatkovaga, daskanałaga i biezdakornaga vykanannia. Vosʹ čamu płynʹ času, jaki prynosicʹ u sviet viełizarnyja zmieny, apraŭdvaje pastajannaje sumniennie ŭ atrymanych i navučanych interpretacyjach. Błagasłaŭlennie Gospada zachavana; Isus skazaŭ: « tamu, chto zachoŭvaje Maje spravy da kanca ». Adnak u 1991 godzie, dacie jaje admovy ad sviatła, kaniec byŭ jašče daloki. Tamu joj treba było bycʹ uvažłivaj da luboga novaga sviatła, prapanavanaga Gospadam praz srodki, jakija Jon sam vybraŭ. Jaki kantrast pamiž iluzijami ŭstanovy i stanam, u jakim Isus bačycʹ i asudžaje jaje! Z usich pryviedzienych terminaŭ słova « goły » z'jaŭlajecca najbołʹš sur'joznym dla ŭstanovy, bo jano aznačaje, što Isus adchiłiŭ ad jaje svaju viečnuju spraviadłivascʹ, geta ŭ Jago vusnach, asudžennie na smiercʹ i na druguju smiercʹ apošniaga suda; zgodna z tym, što napisana ŭ 2 Kar. 5:3: « Tamu my stogniem u getaj chacinie, žadajučy apranucca ŭ niabiesnaje žyłlo našaje, kab tołʹki znajsci nas apranutymi , a nie gołymi » .

 

Parada viernaga i praŭdzivaga sviedki

Vjerš 18: « Raju tabie kupicʹ u Mjanie zołata, agniom ačyščanaje, kab ty razbagacieŭ; i biełuju vopratku, kab apranucca i kab nie było vidacʹ soramu tvajoj gałizny; i mazziu dla vačej pamaž vočy tvaje, kab bačycʹ » .

Pasla acenki 1991 goda ŭstanova mieła jašče try gady, kab vypravicca i pryniesci plon pakajannia, jakoga tak i nie adbyłosia. I naadvarot, jaje suviazi z pratestantami, jakija zaginułi, byłi nastołʹki ŭmacavany, što ŭ 1995 godzie byŭ apubłikavany aficyjny sajuz. Isus pradstaŭlaje siabie jak vyklučny gandlar sapraŭdnaj viery, « zołata, vyprabavanaje agniom » vyprabavannia. Dokaz jago asudžennia carkvy z'jaŭlajecca ŭ adsutnasci « biełaj vopratki », jakoj byłi « godnyja » jago pijaniery ŭ Adkrycci 3:4. Getym paraŭnanniem Isus ilustruje toj fakt, što da 1994 goda jon sapraŭdy padparadkoŭvaje advientystaŭ « Łaadykii » advientysckim čakanniam, identyčnym tym, jakija papiaredničałi datam 1843 i 1844 gadoŭ; kab pravierycʹ vieru ŭ troch pieražyvanniach, jak vučycca ŭ pasłanni, adrasavanym u 1844 godzie advientystam « Sardys ». U zamknionaj, buntarskaj pazicyi ŭstanova nie magła zrazumiecʹ, za što Isus dakaraje jaje; jana była « slapaja », jak farysiei ziamnoga słužennia Isusa. Tamu jano nie magło zrazumiecʹ zaprašennia Chrysta kupicʹ « kaštoŭnuju žamčužynu » ŭ prypaviesci z Jevangjełla ad Matfieja 13:45-46, jakaja vyznačaje vobraz standartu viečnaga žyccia, patrabavanaga Bogam, vyjaŭlenaga ŭ getym 18-m vieršy Adkryccia 3.

 

Miłaserny zakłik

Vjerš 19: « Tych, kago Ja lublu, Ja vykryvaju i karaju. Dyk budzʹ rupłivy i pakajsia » .

Pakarannie pryznačana dla tych, kago Isus lubicʹ da takoj stupieni, što vyviargaje ich. Zakłik da pakajannia nie byŭ pačuty. A luboŭ nie pieradajecca pa spadčynie; jana zdabyvajecca praz godnascʹ. Pakołʹki instytut zacviardzieŭ, Isus zviartajecca z indyviduałʹnym zakłikam da kandydataŭ na niabiesnaje pakłikannie:

 

Univiersałʹny zakłik

Vjerš 20: « Vosʹ, staju la dzviarej i stukaju: kałi chto pačuje gołas Moj i adčynicʹ dzviery, uvajdu da jago i budu viačeracʹ z im, a jon sa Mnoju ».

U Adkrycci słova « dzviery » sustrakajecca ŭ Adkrycci 3:8, tut u Adkrycci 3:20, u Adkrycci 4:1 i ŭ Adkrycci 21:21. Adkrycci 3:8 nagadvaje nam, što dzviery adčyniajucʹ i začyniajucʹ dostup. Takim čynam, jany stanoviacca simvałam vyprabavanniaŭ viery, jakija adčyniajucʹ abo začyniajucʹ dostup da Chrysta, Jago praviednasci i Jago łaski.

U getym 20-m vieršy słova « dzviery » maje try roznyja, ale ŭzajemadapaŭniałʹnyja značenni. Jano abaznačaje samoga Isusa: « Ja joscʹ dzviery » (Jan 10:9); dzviery niabiosaŭ adčyniłisia ŭ Adkrycci 4:1: « Dzviery byłi adčynieny na niebie »; i dzviery čałaviečaga serca, u jakija Isus prychodzicʹ pastukacʹ, kab zaprasicʹ vybranaga adkrycʹ jamu svajo serca i dacʹ dokaz svajoj lubovi.

Usio, što patrabujecca Jago stvarenniu, — geta adkrycʹ svajo serca dla Jagonaj adkrytaj praŭdy, kab stała magčymaj błizkaja jednascʹ pamiž im i jago boskim stvarałʹnikam. Vjačera adbyvajecca ŭviečary, kałi nadychodzicʹ noč, kab pakłasci kaniec spravam dnia. Čałaviectva chutka ŭvojdzie ŭ takuju noč, « kałi nichto nie moža pracavacʹ» (Jan 9:4). Kaniec vyprabavałʹnaga času nazaŭždy zamarozicʹ apošni rełigijny vybar ludziej, mužčyn i žančyn, adnołʹkava adkaznych i stroga dapaŭniałʹnych na ŭzroŭni cieła.

U paraŭnanni z pasłanniem z Fiładełʹfii, vybrany znachodzicca ŭ łaadykijskuju epochu , u niepazbiežnasci viartannia Isusa Chrysta. « Adčynienyja dzviery » « na niabiosach » adkryjecca ŭ adpaviednasci z getym pasłanniem u Adkrycci 4:1.

 

Apošni zakłik Ducha

Asobnamu pieramožcu Isus abviaščaje:

Vjerš 21: « Pjeramožcu dam siesci sa Mnoju na tronie Maim, jak i Ja pieramog i sieŭ z Ajcom Maim na tronie Jagonym » .

Takim čynam, Jon abviaščaje pra dziejannie niabiesnaga suda, jaki idzie pasla getaga pasłannia i jaki budzie temaj Adkryccia 4. Ale geta abiacannie pryviazvaje Jago tołʹki da sapraŭdy abranaga pieramožcy.

Vjerš 22: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam » .

Tema « łistoŭ » zakančvajecca getym novym instytucyjnym pravałam. Apošnim, bo adgetułʹ sviatło budzie niesci natchniony čałaviek, a potym nieviałikaja grupa. Jano budzie pieradavacca indyviduałʹna ad čałavieka da čałavieka i praz Internet, jakim sam Isus nakiruje svaich vybrannikaŭ da krynicy raspaŭsiudžvannia svaich apošnich iscin, takich ža sviatych, jak i jago boskaja asoba. Takim čynam, dzie b jon ni byŭ na ziamłi: « Chto maje vucha, niachaj čuje, što Duch kaža cerkvam! »

 

Nastupnaja tema budzie razgledžana ŭ niabiesnym tysiačagoddzi, kałi sviatyja buducʹ sudzicʹ biazbožnikaŭ. Usia tema gruntujecca na vučenniach, raskidanych pa Adkrycci 4, 11 i 20. Ale Adkrycʹcie 4 vyrazna pacviardžaje niabiesny kantekst getaj dziejnasci, jaki chranałagična idzie za apošniaj epochaj ziamnoga Vybranaga.

 

 

 

Adkryccio 4 : Njabiesny sud

 

Vjerš 1: « Pasla getaga ja zirnuŭ, i vosʹ, dzviery adčynieny ŭ niebie . Pjeršy gołas, jaki ja čuŭ, byccam truba , jaki gavaryŭ sa mnoju, skazaŭ: « Uzydzi siudy , i Ja pakažu tabie, što maje bycʹ pasla ».

Kažučy: « Pjeršy gołas, jaki ja pačuŭ, byŭ jak guk truby », Duch vyznačaje pasłannie getaj « łaadykijskaj » ery jak tuju, u jakuju Jon pieranios Jana ŭ Adkrycci 1:10: « Ja byŭ u Duchu ŭ dzienʹ Gaspodni i pačuŭ za saboj gučny gołas, jak guk truby ». Takim čynam, Łaadykija — geta era, kaniec jakoj adznačajecca « dniom Gaspodnim », dniom Jago viałikaga słaŭnaga viartannia. 

Pavodle jago słoŭ, Duch mocna padtrymłivaje ideju pierajemnasci getaj temy z pasłanniem Łaadykii . Getaja dakładnascʹ važnaja, tamu što instytut nikołi nie mog dakazacʹ svaim praciŭnikam svaje vučenni pra niabiesny sud. Sjonnia ja pryvodžu dokaz getaga, jaki staŭ magčymym dziakujučy praviłʹnamu vyznačenniu dat, zviazanych z pasłanniami ŭ łistach Adkryccia 2 i 3. Pamiž Łaadykijaj i Adkrycciom 4, z « siomaj truboj » Adkryccia 11, Isus zabraŭ u d'jabła i buntaŭničych ludziej ich « panavannie carstva svietu » na ziamłi. Z « žnivom » Adkryccia 14 jon uziaŭ svaich vybranych na nieba i daručyŭ im sudzicʹ razam z im minułaje ziamnoje žyccio biazbožnych pamierłych. Mjenavita tady « toj, chto pieramoža, budzie kiravacʹ narodami žaleznym žazłom », jak abvieščana ŭ Adkrycci 2:27. Kałi b ganiciełi, jak i ja, miełi ŭpeŭnienascʹ u losie, jaki im pryznačany, niama sumnienniaŭ, što jany zmianiłi b svaje pavodziny. Ale mienavita ich lutaja vola ignaravacʹ luboje papiaredžannie pryvodzicʹ ich da najgoršych učynkaŭ, i takim čynam jany rychtujucʹ sabie najgoršaje pakarannie, jakoje niemagčyma ŭznavicʹ u ciapierašnich ziamnych umovach. Davajcie vierniemsia da tekstu getaga 4-ga razdzieła. « Pjeršy gołas, jaki ja pačuŭ, byŭ padobny da guku truby, jaki gavaryŭ sa mnoj, i skazaŭ: “Uzydzi siudy, i Ja pakažu tabie, što pavinna bycʹ pasla ”». Jan spasyłajecca na 10-y vierš z Adkryccia 1: « Ja byŭ u Duchu ŭ dzienʹ Gaspodni, i pačuŭ za saboj gučny gołas, padobny da guku truby ». Getaja tema viartannia Chrysta ŭ słavie ŭžo zgadvajecca ŭ 7-m vieršy, dzie napisana: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami, i ŭbačycʹ Jago kožnaje voka, navat tyja, chto praciaŭ Jago; i ŭsie plamiony ziamłi buducʹ gałasicʹ pierad Im. Tak. Amin! » Prapanavanaja suviazʹ getych troch tekstaŭ pacviardžaje kančatkovy słaŭny kantekst dnia viartannia Gospada Isusa, jakoga taksama nazyvajucʹ Michaiłam Jago pasviečanyja vybranyja i Jago viernyja anioły. Kałi gołas Isusa paraŭnoŭvacʹ z truboj , to geta tamu, što, jak gety gučny instrumient vojskaŭ, na čale svaich niabiesnych aniołʹskich vojskaŭ, Isus trubicʹ svaje vojski, kab pačacʹ bitvu. Bołʹš za toje, jak truba , Jago gołas nie pierastaje papiaredžvacʹ svaich vybranych, kab jany byłi napagatovie, kab padrychtavacʹ ich da pieramogi, jak Jon sam pieramog grech i smiercʹ. Vykłikajučy getaje słova « truba », Isus pakazvaje nam najbołʹš tajamničuju i važnuju temu ŭsiago Jago Adkryccia. I geta praŭda, što dla Jago apošnich sług getaja tema chavała vyklučny test. Tut, u Adkrycci 4:1, apisanaja scena niapoŭnaja, tamu što jana nakiravana na tołʹki svaich vybranych, jakich Jon prychodzicʹ vyratavacʹ ad smierci. Pavodziny biazbožnikaŭ u getym ža kantekscie buducʹ apisany ŭ Adkrycci 6:16 nastupnymi adkryvałʹnymi słovami: « I skazałi jany goram i skałam: Upadziecie na nas i schavajcie nas ad abłičča Tago, Chto siadzicʹ na tronie, i ad gnievu Jagniaci, bo pryjšoŭ viałiki dzienʹ gnievu Jagonaga, i chto moža ŭstajacʹ? » Na getaje pytannie, jakoje, vidacʹ, adkładziena biez adkazu, Bog pradstavicʹ u 7-m razdziele tych, chto moža supraciŭlacca: zapiačatanych vybranych, simvałizavanych łičbaj 144 000, mnostvam 12 u kvadracie, abo 144. Ale geta tołʹki vybranyja, jakija zastałisia žyvymi pasla viartannia Chrysta. Cjapier, u getym kantekscie Adkrycci 4, uzniasiennie na nieba taksama tyčycca vybranych, jakija pamierłi pasla Aviela, jakoga Isus uvaskrašaje, kab dacʹ im taksama abiacanuju ŭznagarodu za ich vieru: viečnaje žyccio. Taksama, kałi Isus kaža Janu: « Uzydzi siudy!» «, Duch tołʹki pradbačycʹ getym vobrazam uzychodžannie ŭ niabiesnaje Carstva Božaje ŭsich vybranych, adkuplenych kryvioju Isusa Chrysta. Geta ŭzychodžannie na nieba aznačaje kaniec ziamnoj čałaviečaj pryrody, vybranyja ŭvaskrasajucʹ, jak viernyja anioły Božyja, u adpaviednasci z vučenniem Isusa ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 22:30. Płocʹ i jaje praklon skončany, jany pakidajucʹ ich biez škadavannia. Gety momant u gistoryi čałaviectva nastołʹki žadany, što Isus pastajanna ŭspaminaje jago ŭ svaim adkrycci z časoŭ Daniiła. Padobna ziamłi, praklataj z-za čałavieka, sapraŭdy vybranyja pragnucʹ svajgo vyzvalennia. Vjerš 2 zdajecca skapijavanym z Adkryccia 1:10; na samoj spravie, Duch macniej pacviardžaje suviazʹ pamiž imi, jakija adnosiacca da adnoj i toj ža padziei ŭ gistoryi Božaga płana, jago viartannia ŭ jago « viałiki dzienʹ », pradkazany ŭ Adkrycci 16:16.

Vjerš 2: « I adrazu ž ja byŭ u Duchu. I vosʹ, na niebie stajaŭ tron, i na tronie siadzieŭ Toj, Chto siadzieŭ ».

Jak i ŭ dosviedzie Jana, uzychodžannie vybranych na « niabiosy » « zachaplaje ich ducham », i jany prajecyrujucca ŭ niabiesnaje vymiarennie, jakoje zastajecca viečna niedastupnym dla ludziej, tamu što tam vaładarycʹ i bačny Bog.

Vjerš 3: « A Toj, Chto siadzieŭ, vygladaŭ jak kamienʹ jaspis i sard; i viasiołka vakoł trona, padobnaja da smaragda ».

Tam jany apynajucca pierad tronam Boga, na jakim słaŭna siadzicʹ adziny Bog-Tvorca. Getaja nieapisałʹnaja niabiesnaja słava, tym nie mienš, vyražajecca kaštoŭnymi kamianiami, da jakich ludzi adčuvałʹnyja. « Jašma » nabyvaje viełʹmi roznyja aspiekty i kolery, tym samym pradstaŭlajučy množnascʹ boskaj pryrody. Čyrvonaga koleru, « sardyus » padobny na jago. « Vjasiołka » — geta pryrodnaja z'java, jakaja zaŭsiody zdziŭlała ludziej, ale my pavinny pamiatacʹ pra jaje pachodžannie. Geta byŭ znak zapavietu, jakim Bog abiacaŭ čałaviectvu nikołi bołʹš nie zniščacʹ jago vodami patopu, zgodna z Bycciom 9:9-17. Taksama kožny raz, kałi doždž sustrakajecca z soncam, simvałičny vobraz Boga, viasiołka, z'jaŭlajecca, kab supakoicʹ Jago ziamnyja stvarenni. Ale, uzgadvajučy patop vod, Pjotr nagadvaje nam, što «patop agniu i siery » joscʹ u boskim płanie (2 Pjatra 3:7). Mjenavita z ułikam getaga zniščałʹnaga « patopu agniu » Bog arganizuje na svaim niabiosach sud nad biazbožnikami, suddziami jakoga buducʹ adkuplenyja vybranyja i Isus, ich Zbaŭca.

Vjerš 4: « Vakoł trona ja ŭbačyŭ dvaccacʹ čatyry trony , a na tronach dvaccacʹ čatyry starcy, jakija siadziełi, apranutyja ŭ biełaje adziennie, i na gałovach ichnich — załatyja vianki ».

Takim čynam, tut, simvałizavanyja 24 starcami , znachodziacca vykuplenyja z dvuch prarockich epoch, adkrytyja zgodna z nastupnym pryncypam: pamiž 94 i 1843 gadami — zasnavannie 12 apostałaŭ; pamiž 1843 i 2030 gadami — «advientyscki» duchoŭny Izraiłʹ z « 12 plamionaŭ », zapiačatanych « piačatciu Boga », subotaj 7-ga dnia , u Adkrycci 7. Getaja kanfiguracyja budzie pacvierdžana ŭ Adkrycci 21 u apisanni « Novaga Ijerusałima, jaki sychodzicʹ z nieba », kab pasiałicca na abnoŭlenaj ziamłi; « 12 plamionaŭ » tam pradstaŭleny « 12 varotami » pad vygladam 12 « žamčužyn ». Tema suda vyznačana ŭ Adkrycci 20:4, dzie my čytajem: « I ja ŭbačyŭ trony, i tym, chto siadzieŭ na ich, dadziena była ŭłada sudzicʹ . I ja ŭbačyŭ dušy tych, chto byŭ abiezgałoŭleny za sviedčannie Isusa i za słova Božaje, i tych, chto nie pakłaniŭsia zvieru i jago vobrazu, i chto nie atrymaŭ klajma na łob svoj i na ruku svaju. Jany ažyłi i vaładaryłi z Chrystom tysiaču gadoŭ . Vaładarstva vybranych — geta vaładarstva suddziaŭ. Ale chto sudzimy? Adkaz daje Adkrycci 11:18: « Jazyki razgnievałisia, i pryjšoŭ gnieŭ Tvoj, i čas sudzicʹ miortvych , kab uznagarodzicʹ sług Tvaich, prarokaŭ, i sviatych, i tych, chto baicca imia Tvajgo, małych i viałikich, i zniščycʹ tych, chto zniščaje ziamlu ». U getym vieršy Duch nagadvaje pra try pasladoŭnasci tem, adkrytych dla času kanca: « šostaja truba » dla « razgnievanych narodaŭ » , čas « siami apošnich pošasciaŭ », bo « pryjšoŭ gnieŭ Tvoj », i niabiesny sud « tysiačy gadoŭ », bo « nastaŭ čas sudzicʹ miortvych ». Kaniec vierša vyznačaje kančatkovuju pragramu, jakaja budzie vykanana apošnim sudom voziera agniu i siery , jaki zniščycʹ biazbožnikaŭ. Usie jany prymucʹ udzieł u drugim mierkavanaje ŭvaskrasiennie ŭ kancy « tysiačy gadoŭ », zgodna z Adkrycciom 20:5: « Astatnija miortvyja nie ažyłi, pakułʹ nie skončyłasia tysiača gadoŭ ». Duch daje nam svajo vyznačennie biazbožnikaŭ: « tyja, chto zniščaje ziamlu ». Za getym dziejanniem staicʹ « razburałʹny abo spustašałʹny grech », zgadany ŭ Dan. 8:13; grech , jaki vykłikaje smiercʹ i spustašennie ziamłi; jaki prymusiŭ Boga addacʹ chryscijanstva žorstkamu rymskamu papskamu režymu pamiž 538 i 1798 gadami; jaki addaje tracinu čałaviectva jadziernamu agniu pasla abo ŭ 2021 godzie. Nichto nie mog by ŭjavicʹ, što z 7 sakavika 321 goda parušennie sviatoj suboty sapraŭdnaga siomaga dnia pryviadzie da stołʹkich žudasnych i tragičnych nastupstvaŭ. 24 starcy adroznivajucca tołʹki na ŭzroŭni ŭkaza z Daniiła 8:14, tamu što ich ab'jadnoŭvaje toje, što jany vyratavany adnoj i toj ža kryvioju Isusa Chrysta. Takim čynam, godnyja, zgodna z Adkrycciem 3:5, usie jany nosiacʹ « biełaje adziennie » i « vianok žyccia », abiacany pieramožcam u baracʹbie viery, u Adkrycci 2:10. «Zołata » viankoŭ simvałizuje vieru, ačyščanuju vyprabavanniem, zgodna z 1 Pjatra 1:7.

U getym čacviortym razdziele słova « siadziačy » sustrakajecca trojčy. Pakołʹki łičba 3 z'jaŭlajecca simvałam daskanałasci, Duch razmiaščaje getuju temu suda siomaga tysiačagoddzia pad znakam daskanałaga spakoju pieramožcaŭ, zgodna z napisanym: « Sjadzʹ pravaruč Mjanie, pakułʹ pakładu voragaŭ Tvaich padnožžam nog Tvaich » (Ps. 110:1 i Mc. 22:44). Jon i tyja, chto siadziacʹ, znachodziacca ŭ spakoi , i getym vobrazam Duch pradstaŭlaje siomaje tysiačagoddzie jak viałikuju subotu abo spakoj , pradkazany z momantu stvarennia asviačonym spakojem siomaga dnia našych tydniaŭ.

Vjerš 5: « Ad trona zychodziłi małanki, gałasy i grymoty. I pierad tronam gareła siem agnistych sviacilenʹ, jakija joscʹ siem duchaŭ Božych ».

Prajavy, jakija « vychodziacʹ z trona », niepasredna prypisvajucca samomu Bogu-Tvorcu. Zgodna z Zychodam 19:16, getyja z'javy ŭžo adznačałi, u žachu gabrejskaga naroda, prysutnascʹ Boga na gary Sinaj. Takim čynam, getaja dumka nagadvaje pra rolu, jakuju Dziesiacʹ Božych zapaviedziaŭ buducʹ gulacʹ u getym dziejanni suda nad pamierłymi biazbožnikami. Geta napamin taksama nagadvaje pra toje, što niabačny dla ryzyki niepazbiežnaj smierci dla svaich stvarenniaŭ u minułym, Bog, jaki nie zmianiŭ svajoj pryrody, bačny biez niebiaspieki svaimi adkuplenymi vybrannikami, uvaskrosły i prasłaŭleny. Uvaga! Geta karotkaje skazannie, ciapier interpretavanaje, stanie viachoj u struktury knigi Adkryccia. Kožny raz, kałi jano z'jaŭlajecca, čytač pavinien razumiecʹ, što praroctva vykłikaje kantekst pačatku suda siomaga tysiačagoddzia, jaki budzie adznačany pramym i bačnym umiašanniem Boga ŭ Michaile, Isusie Chryscie. Takim čynam, struktura ŭsioj knigi prapanuje nam pasladoŭnyja aglady chryscijanskaj epochi pa roznych temach, padzielenych getym klučavym vyrazam: « byłi małanki, gałasy i grymoty ». My znoŭ znojdziem geta ŭ Adkrycci 8:5, dzie da tanałʹnasci dadajecca « ziemlatrus ». Geta addzialaje temu niaspynnaga niabiesnaga zastupnictva Isusa Chrysta ad temy trub . Zatym, u Adkrycci 11:19, da tanałʹnasci budzie dadadzieny « viałiki grad ». Tłumačennie z'javicca ŭ Adkrycci 16:21, dzie gety « viałiki grad » zaviaršaje temu siomaj z siami apošnich pošasciaŭ Božych . Padobnym čynam, « ziemlatrus » stanovicca ŭ Adkrycci 16:18 « viałikim ziemlatrusam ». Gety kluč z'jaŭlajecca fundamientałʹnym dla vyvučennia vučenniaŭ knigi Adkryccia i razumiennia pryncypu jaje struktury .

Vjartajučysia da našaga vierša 5, my adznačajem, što na gety raz « pierad tronam » stajacʹ « siem pałajučych łampad ». Jany simvałizujucʹ « siem duchaŭ Božych ». Łičba « siem» » simvałizuje asviačennie, tut asviačennie Ducha Božaga. Mjenavita svaim Ducham, jaki zmiaščaje ŭsio žyccio, Bog kiruje ŭsimi svaimi stvarenniami; jon znachodzicca ŭ ich i stavicʹ ich « pierad svaim tronam », tamu što jon stvaryŭ ich svabodnymi, nasupracʹ siabie. Vobraz « siami pałajučych łampad » simvałizuje asviačennie boskaga sviatła; jago daskanałaje i intensiŭnaje sviatło łikviduje ŭsialakuju magčymascʹ ciemry. Bo ŭ viečnym žycci adkuplenych niama miesca ciemry.

Vjerš 6: « A pierad tronam było šklanoje mora, padobnaje da kryštalu; i pasiarod trona i vakoł trona čatyry žyvyja istoty, poŭnyja vačej spieradu i zzadu ».

Duch gavorycʹ z nami svajoj simvałičnaj movaj. Što joscʹ « da tago, jak « tron » adnosicca da Jago niabiesnych stvarenniaŭ, jakija prysutničajucʹ, ale nie ŭdziełʹničajucʹ u sudzie. U viałikaj kołʹkasci jany nabyvajucʹ vyglad mora , čyscinia jakoga nastołʹki čystaja, što Jon paraŭnoŭvaje jago z kryštalem . Geta asnoŭnaja charaktarystyka niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ, jakija zastałisia viernymi Bogu-stvarałʹniku. Zatym Duch zakłikaje inšy simvał, jaki tyčycca Boga pasiaredzinie trona i Jago niabiesnych stvarenniaŭ z inšych svietaŭ i inšych vymiarenniaŭ vakoł trona ; «vakoł» adnosicca da istot, raskidanych pad pozirkam Boga, jaki siadzicʹ na tronie . Vyraz « čatyry žyvyja istoty » adnosicca da ŭniviersałʹnaga standartu žyvych istot. Mnostva vačej apraŭdvajecca słovam «množnascʹ», a ich stanovišča « spieradu i zzadu » simvałizuje niekałʹki rečaŭ. Pa-pieršaje, jano nadaje getym žyvym istotam šmatbakovy abo šmatmierny pozirk. Ale bołʹš duchoŭna vyraz « spieradu i zzadu » adnosicca da boskaga zakonu, vygraviravanaga pałʹcam Boga na gary Sinaj, na čatyroch bakach dzviuch kamiennych skryžalaŭ. Duch paraŭnoŭvaje ŭniviersałʹnaje žyccio z univiersałʹnym zakonam. Abodva z'jaŭlajucca spravaj Boga, jaki vygraviruje na kamieni, na płoci abo ŭ... rozumy, etałon daskanałaga žyccia dla ščascia Jago stvarenniaŭ, jakija razumiejucʹ i lubiacʹ Jago. Getyja mnostva vačej z zapałam i spačuvanniem nazirajucʹ i sočacʹ za tym, što adbyvajecca na ziamłi. U 1 Kar. 4:9 Pavieł zajaŭlaje: « Bo mnie zdajecca, što Bog zrabiŭ nas apostałami apošnimi, asudžanymi na smiercʹ, bo my stałi vidoviščam dla svietu, dla aniołaŭ i dla ludziej» . Słova « sviet » u getym vieršy — geta grečaskaje «kosmas». Mjenavita gety kosmas ja vyznačaju jak šmatmiernyja sviety. Na ziamłi za vybranymi i ich baracʹboj sočacʹ niabačnyja gledačy, jakija lubiacʹ ich toj ža boskaj luboŭju, jakuju adkryŭ Isus Chrystos. Jany radujucca svajoj radasci i płačucʹ z tymi, chto płača, tamu što baracʹba takaja ciažkaja i pakutłivaja. Ale gety kosmas taksama abaznačaje niavierujučy sviet, jak rymski narod, gledačoŭ zabojstva viernych chryscijan na ich arenach.

U Adkrycci 5 my paznajomimsia z tryma grupami niabiesnych gledačoŭ: čatyrma žyvymi istotami, aniołami i starcami , jakija pieramožna ab'jadnany pad lubiačym pozirkam viałikaga Boga-stvarałʹnika na viečnascʹ.

Suviazʹ, jakaja złučaje « mnostva vačej » z boskim zakonam, zaklučajecca ŭ nazvie « sviedčannie », jakoje Bog daje svajmu zakonu dziesiaci zapaviedziaŭ. My pamiatajem, što gety zakon zachoŭvaŭsia ŭ «sviatym sviatych», vyklučna pryznačanym dla Boga i zabaronienym dla ludziej, za vyklučenniem sviata «Dnia adkuplennia». Zakon zastavaŭsia ŭ Boga jak «sviedčannie», i jago « dzvie skryžałi » nadaducʹ drugoje značennie simvałičnym « dvum sviedkam », zgadanym u Adkrycci 11:3. U getym uroku « mnostva vačej » adkryvaje isnavannie mnostva niabačnych sviedkaŭ, jakija byłi sviedkami ziamnych padziej. U boskaj dumcy słova sviedka nieaddziełʹnaje ad słova viernascʹ. Grečaskaje słova «martus», jakoje pierakładajecca jak «mučanik», ideałʹna vyznačaje jago, tamu što viernascʹ, jakoj patrabuje Bog, nie maje miežaŭ. I, prynamsi, «sviedka» Isusa pavinien šanavacʹ boski zakon jago dziesiaci zapaviedziaŭ, z jakimi Bog paraŭnoŭvaje i sudzicʹ jago.

 

 

BOŽAJe ZAKON praročycʹ

 

Tut ja adkryvaju dužku, kab uspomnicʹ boskaje sviatło, atrymanaje viasnoj 2018 goda. Jano tyčycca dziesiaci zapaviedziaŭ Božych. Duch pryvioŭ mianie da ŭsviedamlennia važnasci nastupnaj dakładnasci: « Majsiej viarnuŭsia i syšoŭ z gary, trymajučy ŭ ruce svajoj dzvie skryžałi sviedčannia; skryžałi byłi napisany z abodvuch bakoŭ , z adnago i z drugoga boku . Skryžałi byłi spravaj Božaj, i pisʹmo było pisʹmom Božym, vygraviravanym na skryžalach (Zych. 32:15-16)». Spačatku ja byŭ zdziŭleny, što nichto nikołi nie ŭłičvaŭ getuju dakładnascʹ, zgodna z jakoj pieršapačatkovyja skryžałi zakona byłi napisany na čatyroch svaich bakach, geta značycʹ « spieradu i zzadu », jak « vočy čatyroch žyvych istot » z papiaredniaga vyvučanaga vierša. Getaja dakładnascʹ, jakaja nastojłiva cytavałasia, mieła pryčynu, jakuju Duch dazvołiŭ mnie adkrycʹ. Uviesʹ tekst pieršapačatkova byŭ razmierkavany regularna i zbałansavana na čatyroch bakach dzviuch kamiennych skryžalaŭ. Na piaredniaj častcy pieršaj skryžałi była namalavana pieršaja zapaviedzʹ i pałova drugoj; Na advarotnym baku stała była drugaja častka drugoj i ŭsia treciaja. Na drugim stale, na piarednim baku, była namalavana ŭsia čacviortaja zapaviedzʹ; na advarotnym — apošnija šescʹ zapaviedziaŭ. U takoj kanfiguracyi dva bačnyja piarednija baki pradstaŭlajucʹ nam pieršuju i druguju zapaviedzi, padzielenyja napałovu, i čacviortuju, jakaja tyčycca asviačonaga adpačynku siomaga dnia. Poglad na getyja rečy padkresłivaje getyja try zapaviedzi, jakija byłi znakami sviatasci ŭ 1843 godzie, kałi subota była adnoŭlena i patrabavana Bogam. U toj čas pratestanty stałi achviarami spadčynnaj rymskaj niadziełi. Takim čynam, nastupstvy vybaru advientystaŭ i vybaru pratestantaŭ buducʹ pakazany na advarotnym baku abiedzviuch stałoŭ. Zdajecca, što biez pavagi da suboty, z 1843 goda, parušałasia i treciaja zapaviedzʹ: « Imia Boga ŭžyvajecca daremna », łitarałʹna « iłžyva », tymi, chto zakłikaje jago biez praviednasci Chrysta abo pasla tago, jak straciŭ jaje. Takim čynam, jany paŭtarajucʹ vinu, učynienuju gabrejami, čyjo scviardžennie ab prynaležnasci da Boga było raskryta jak chłusnia Isusam Chrystom u Adkrycci 3:9: « tyja z sinagogi satany, jakija kažucʹ, što jany gabrei, i nie z'jaŭlajucca imi, ale chłusiacʹ ». U 1843 godzie geta było tak dla pratestanckich spadčynnikaŭ katołikaŭ. Ale pierad treciaj zapavieddziu, drugaja častka drugoj raskryvaje sud, jaki Bog vynosicʹ nad dvuma asnoŭnymi supracʹległymi łagjerami. Pratestanckim spadčynnikam rymskaga katałicyzmu Bog kaža: « Ja — Bog rupłivy, Jaki karaje dziaciej za vinu bacʹkoŭ da treciaga i čacviortaga pakalennia tych, chto nienavidzicʹ Mjanie »; na žałʹ dla jago, aficyjny advientyzm, « vyrvany » ŭ 1994 godzie, padziałicʹ ich los; ale jon taksama kaža, naadvarot, sviatym, jakija buducʹ sviatkavacʹ Jago sviatuju subotu i Jago prarockaje sviatło z 1843 pa 2030 god: « i Jaki akazvaje miłasernascʹ tysiačam pakalenniaŭ tym, chto lubicʹ Mjanie i vykonvaje Maje zapaviedzi ». Łičba « tysiača », jakaja zgadvajecca, tonka nagadvaje « tysiaču gadoŭ » siomaga tysiačagoddzia z Adkryccia 20, jakoje stanie ŭznagarodaj dla pieramožnych vybranych, jakija ŭvajšłi ŭ viečnascʹ. Z getaga vynikaje jašče adzin urok. Pazbaŭlenyja dapamogi Sviatoga Ducha Isusa Chrysta, pratestanty i advientysty, pakinutyja Bogam pasladoŭna ŭ 1843 i 1994 gadach, nie zmogucʹ šanavacʹ apošnija šescʹ zapaviedziaŭ, napisanych na advarotnym baku tabłicy 2, piaredniaja častka jakoj prysviečana boskamu adpačynku siomaga dnia. Naadvarot, tyja, chto vykonvaje gety adpačynak, atrymajucʹ dapamogu ad Isusa Chrysta vykonvacʹ getyja zapaviedzi, jakija tyčacca abaviazkaŭ čałavieka pierad jago błižnimi. Božyja spravy, pačynajučy z pieradačy skryžalaŭ zakona Majsieju, nabyvajucʹ dziŭnaje i niečakanaje značennie, rolu i vykarystannie ŭ kancy času 2018 goda. I tym samym pasłannie ab adnaŭlenni suboty ŭmacoŭvajecca i pacviardžajecca Usiemagutnym Bogam Isusam Chrystom.

Vosʹ u jakoj formie pradstaŭleny Dziesiacʹ zapaviedziaŭ.

 

Tabłica 1 – Pjaredniaja častka: recepty

Bog pradstaŭlaje siabie

« Ja — Jachve, Bog tvoj, Jaki vyvieŭ ciabie z ziamłi Jegipieckaj, z domu rabstva ». (Sjudy ŭvachodziacʹ usie vybranyja, vyratavanyja ad grachu i zbaŭlenyja adkuplałʹnaj kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom; dom rabstva — geta grech; imitacyja płodu d'jabła).

1-ja zapaviedzʹ: katołiki grašacʹ z 538 goda, pratestanty z 1843 goda i advientysty z 1994 goda) .

« Nje maj inšych bagoŭ aprača Mjanie ».

2-ja zapaviedzʹ: 1-ja častka : katałicki grech z 538 goda.

Nje rabi sabie kumira i nijakaj vyjavy tago, što na niebie ŭviersie, i što na ziamłi ŭnizie, i što ŭ vadzie pad ziamloj. Nje pakłaniajsia im i nie słužy im .

 

Tabłica 1 – Spina: Nastupstvy

2- ja zapaviedzʹ: 2-ja častka .

«… bo Ja, Jachve, Bog tvoj, — Bog rupłiviec, Jaki karaje dziaciej za vinu bacʹkoŭ da treciaga i čacviortaga pakalennia tych, chto nienavidzicʹ Mjanie (katołiki z 538 goda; pratestanty z 1843 goda; advientysty z 1994 goda) i prajaŭlaje miłasernascʹ tysiačam tych, chto lubicʹ Mjanie i zachoŭvaje Maje zapaviedzi » ( advientysty siomaga dnia z 1843 goda; apošnija z 1994 goda ).»

3-ja zapaviedzʹ: parušanaja katołikami z 538 goda, pratestantami z 1843 goda i advientystami z 1994 goda) .

« Nje ŭžyvaj imia Gospada, Boga tvajgo, niapraŭdaj, bo Gaspodzʹ nie pakinie biez viny tago, chto ŭžyvaje imia Jagonaje niapraŭdaj ».

 

Tabłica 2 – Pjaredniaja častka: recept

4- ja zapaviedzʹ: parušennie jaje chryscijanskaj asamblejaj z 321 goda robicʹ jaje « razburałʹnym grachom » z Daniiła 8:13; katałickaja viera parušaje jaje z 538 goda, a pratestanckaja — z 1843 goda. Ale advientysty siomaga dnia šanujucʹ jaje z 1843 i 1873 gadoŭ.

« Pamiataj dzienʹ subotni, kab sviata šanavacʹ jago. Šescʹ dzion pracuj i rabi ŭsie svaje spravy. A siomy dzienʹ — subota Gospada, Boga tvajgo. Nje rabi nijakaj pracy ni ty, ni syn tvoj, ni dačka tvaja, ni rab tvoj, ni rabynia tvaja, ni žyvioła tvaja, ni prychadzienʹ, jaki ŭ bramach tvaich. Bo za šescʹ dzion stvaryŭ Gaspodzʹ nieba i ziamlu, i mora, i ŭsio, što ŭ ich, a ŭ siomy dzienʹ adpačyŭ. Tamu Gaspodzʹ dabrasłaviŭ dzienʹ subotni i asviaciŭ jago ».

 

Tabłica 2: Advarotny bok: Nastupstvy : Getyja apošnija šescʹ zapaviedziaŭ parušajucca chryscijanskaj vieraj z 321 goda; katałickaj vieraj z 538 goda; pratestanckaj vieraj z 1843 goda , a advientysckaj vieraj « vyrvana » ŭ 1994 godzie. Ale jany pavažajucca ŭ viery advientystaŭ siomaga dnia, błagasłaŭlonych Sviatym Ducham Isusa Chrysta, z 1843 i 1873 gadoŭ; «apošnija» z 1994 goda da 2030 goda.

5-ja zapaviedzʹ

« Šanuj bacʹku tvajgo i maci tvaju, kab padoŭžyłisia dni tvaje na ziamłi, jakuju daje tabie Gaspodzʹ, Bog tvoj » .

6-ja zapaviedzʹ

« Nje zabivaj . Nje zabivaj ». (žachłivaga typu złačynstva, zabojstva abo zabojstva ŭ imia iłžyvaj rełigii)

7-ja zapaviedzʹ

« Nje čyni pieralubu » .

8-ja zapaviedzʹ

« Nje kradzi » .

9-ja zapaviedzʹ

« Nje sviedčy fałʹšyva supracʹ błižniaga tvajgo ».

10-ja zapaviedzʹ

« Nje pažadaj doma błižniaga tvajgo; nie pažadaj žonki błižniaga tvajgo, ni sługi jago, ni słužanki jago, ni vała jago, ni asła jago, ničoga, što ŭ błižniaga tvajgo » .

 

Ja zaviaršaju getuju ŭzniosłuju i žycciova važnuju dužku.

 

Vjerš 7: « Pjeršaja žyvaja istota była padobnaja da łʹva, drugaja žyvaja istota była padobnaja da cialaci, treciaja žyvaja istota mieła tvar, padobny da čałaviečaga, a čacviortaja žyvaja istota była padobnaja da arła, jaki lacicʹ ».

Skažam adrazu, geta tołʹki simvały. Toje ž pasłannie pradstaŭlena ŭ Jezekijał 1:6 z varyjacyjami ŭ apisanni. Tam my znachodzim čatyroch adnołʹkavych žyvioł, kožnaja z čatyrma roznymi tvarami. Tut my ŭsio jašče majem čatyroch žyvioł, ale ŭ kožnaj tołʹki adzin tvar, jaki adroznivajecca ŭ čatyroch žyvioł. Takim čynam, getyja pačvary nie reałʹnyja, ale ich simvałičnaje pasłannie ŭzniosłaje. Kožnaja z ich pradstaŭlaje saboj etałon viečnaga ŭniviersałʹnaga žyccia, jaki tyčycca, jak my bačyłi, samoga Boga i Jago šmatmiernych univiersałʹnych stvarenniaŭ. Toj, chto ŭvasobiŭ u svajoj boskaj daskanałasci getyja čatyry kryteryi ŭniviersałʹnaga žyccia, — geta Isus Chrystos, u jakim znachodziacca carskaja ŭłada i siła łʹva pavodle Suddziaŭ 14:18; duch achviarnasci i słužennia ciala ; vobraz Boga čałavieka; i panavannie najvyšejšaga niabiesnaga ŭzvyšennia latučaga arła . Getyja čatyry kryteryi sustrakajucca va ŭsim viečnym univiersałʹnym niabiesnym žycci. Jany składajucʹ standart, jaki tłumačycʹ pospiech boskaga prajekta, jakomu supracʹstajacʹ buntarskija duchi. I Isus pradstaviŭ daskanałuju madełʹ svaim apostałam i vučniam padčas svajgo karotkaga ziamnoga słužennia; navat abmyŭšy nogi svaim vučniam, pierš čym addacʹ svajo cieła na pakuty raspiaccia, kab zamiest ich, jak « ciala », adkupicʹ grachi ŭsich svaich vybranych. Taksama niachaj kožny dasleduje siabie, kab viedacʹ, ci adpaviadaje admaŭlennie ad getaga standartu viečnaga žyccia jago pryrodzie, jago pamknienniam i jago žadanniam. Taki standart prapanovy vyratavannia treba pryniacʹ abo adchiłicʹ.

Vjerš 8: « U čatyroch žyvych istot pa šescʹ kryłaŭ, i jany byłi poŭnyja vačej vakoł i ŭnutry. Jany nie miełi spakoju ni ŭdzienʹ, ni ŭnačy, kažučy: «Sviaty, sviaty, sviaty Gaspodzʹ Bog Usiemagutny, Jaki byŭ i joscʹ, i pryjdzie!» »

Na fonie niabiesnaga suda getaja scena ilustruje pryncypy, jakija niazmienna ŭžyvajucca na niebie i na ziamłi istotami, jakija zastajucca viernymi Bogu.

Njabiesnyja cieły istot z inšych svietaŭ nie majucʹ patreby ŭ kryłach dla ruchu, bo jany nie padparadkoŭvajucca zakonam ziamnoga vymiarennia. Ale Duch prymaje ziamnyja simvały, jakija čałaviek moža zrazumiecʹ. Prypisvajučy im « šescʹ kryłaŭ », jon adkryvaje nam simvałičnaje značennie łiku 6, jaki stanovicca łikam niabiesnaga charaktaru i aniołaŭ. Geta tyčycca svietaŭ, jakija zastałisia biez grachu, i aniołaŭ, pieršym z jakich stvaryŭ Satana, buntarski anioł. Pakołʹki Bog prypisaŭ sabie łik «siem» jak svaju asabistuju karaleŭskuju «piačatku», łik 6 možna łičycʹ «piačatkaj» abo, u vypadku z d'jabłam, «znakam» jago asoby, ale jon padzialaje gety łik 6 sa svietami, jakija zastałisia čystymi, i ŭsimi aniołami, stvoranymi Bogam, dobrymi i drennymi. Nižej za anioła znachodzicca čałaviek, łik jakoga budzie «5», jaki apraŭdvajecca svaimi 5 pačucciami, 5 pałʹcami ruki i 5 pałʹcami nagi. Nižej znachodzicca łičba 4 univiersałʹnaga charaktaru, paznačanaja čatyrma kardynałʹnymi kropkami: poŭnačču, poŭdniem, uschodam i zachadam. Pad joj znachodzicca łičba 3 daskanałasci, zatym 2 niedaskanałasci i 1 adzinstva, abo daskanałaga sajuza. Vočy čatyroch žyvych istot — « vakoł i ŭnutry », i, bołʹš za toje, « spieradu i zzadu ». Ništo nie moža schavacca ad pozirku getaga niabiesnaga šmatmiernaga univiersałʹnaga žyccia, jakoje boski Duch dasleduje ŭ poŭnaj miery, bo jago pačatak u im. Geta vučennie karysnaje, tamu što na ciapierašniaj ziamłi, z-za grachu i biazbožnasci grešnikaŭ, trymajučy ich « ŭnutry » siabie, čałaviek moža chavacʹ ad inšych ludziej svaje tajemnyja dumki i svaje złyja płany, nakiravanyja supracʹ błižniaga. U niabiesnym žycci takija rečy niemagčymyja. Njabiesnaje žyccio prazrystaje, jak kryštałʹ, bo z jago było vygnana biazbožnascʹ razam z d'jabłam i jago złymi aniołami, skinutymi na ziamlu, zgodna z Adkrycciem 12:9, pasla pieramogi Isusa nad grachom i smierciu. Abviaščennie sviatasci Boga ažycciaŭlajecca ŭ jago daskanałasci (3 razy: sviaty ) žycharami getych čystych svietaŭ. Ale geta abviaščennie nie dasiagajecca słovami; geta daskanałascʹ ich indyviduałʹnaj i kalektyŭnaj sviatasci abviaščaje ŭ pastajannych spravach daskanałascʹ sviatasci Boga, jaki ich stvaryŭ. Bog adkryvaje svaju pryrodu i svajo imia ŭ formie, cytavanaj u Adkrycci 1:8: « Ja — Ałʹfa i Amiega, — kaža Gaspodzʹ Bog, Jaki joscʹ, Jaki byŭ i Jaki pryjdzie, Usiemagutny ». Vyraz « Jaki joscʹ, Jaki byŭ i Jaki pryjdzie » daskanała vyznačaje viečnuju pryrodu Boga-stvarałʹnika. Admaŭlajučysia nazyvacʹ jago imiem, jakoje jon sam sabie daŭ, «Jachve», ludzi nazyvajucʹ jago «Vječnym». Praŭda, što Bogu nie patrebna było imia, bo, budučy ŭnikałʹnym i biez boskaga kankurenta, jamu nie patrebna imia, kab adroznivacʹ jago ad inšych bagoŭ, jakich nie isnuje. Tym nie mienš, Bog pagadziŭsia adkazacʹ na prosʹbu Majsieja, jakoga jon lubiŭ i jaki lubiŭ jago. Tamu jon daŭ sabie imia «Jachve», što pierakładajecca dziejasłovam «bycʹ», spražanym u treciaj asobie adzinočnaga łiku gabrejskaga impierfiekta. Gety «nieskončany» čas abaznačaje zdziejsnienaje, što raspaŭsiudžvajecca ŭ časie, takim čynam, čas šyrejšy za našu budučyniu, forma «chto joscʹ, chto byŭ i chto budzie» ideałʹna pierakładaje značennie getaga gabrejskaga nieskončanaga času. Formuła « toj, chto joscʹ, chto byŭ i chto pryjdzie » — geta, takim čynam, Božy sposab pierakładu Jago gabrejskaga imia «Jachve», kałi Jamu davodzicca adaptavacʹ jago da zachodnich moŭ abo luboj inšaj, akramia gabrejskaj. Častka «i chto pryjdzie» abaznačaje apošniuju advientysckuju fazu chryscijanskaj viery, ustanoŭlenuju ŭ Božym płanie ŭkazam z Daniiła 8:14 z 1843 goda. Takim čynam, mienavita ŭ ciele vybranych advientystaŭ zdziajsniajecca abviaščennie trajnoj sviatasci Boga. Boskascʹ Isusa Chrysta časta asprečvałasia, ale jana biassprečnaja. Bibłija kaža na getuju temu ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 1:8: « A Synu skazaŭ: Tron Tvoj, Boža, navieki viečnyja; žazło praviednasci — žazło Carstva Tvajgo ». I Fiłipu, jaki prosicʹ Isusa pakazacʹ jamu Ajca, Isus adkazvaje: « Stołʹki času Ja z vami, i ty nie viedaješ Mjanie, Fiłip? Chto bačyŭ Mjanie, bačyŭ Ajca ; jak ža ty kažaš: “Pakažy nam Ajca”?” (Jan 14:9)».

Vjeršy 9-10-11: « Kałi žyvyja istoty addajucʹ słavu i gonar i padziaku Tamu, Chto siadzicʹ na tronie, Chto žyvie na viaki viakoŭ, tady dvaccacʹ čatyry starcy padajucʹ pierad Tym, Chto siadzicʹ na tronie, i pakłaniajucca i pakłaniajucca Tamu, Chto žyvie na viaki viakoŭ, i ŭskładajucʹ vianki svaje pierad tronam, kažučy: Ty godny, Gospadzie naš i Boža naš, pryniacʹ słavu i gonar i siłu, bo Ty stvaryŭ usio, i pa Tvajoj vołi ŭsio isnuje i było stvorana ».

Razdzieł 4 zakančvajecca scenaj prasłaŭlennia Boga-Tvorcy. Getaja scena pakazvaje, što boskaje patrabavannie « bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu ...», vykazanaje ŭ pieršym aniołʹskim pasłanni z Adkryccia 14:7, było pačuta i dobra zrazumieta apošnimi vybranymi z 1843 goda; ale pierš za ŭsio vybranymi, jakija zastałisia žyvymi ŭ čas słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta; tamu što tołʹki dla ich Adkryccio Apakałipsis byŭ padrychtavany i całkam asvietleny ŭ čas, abrany Bogam, geta značycʹ z viasny 2018 goda. Takim čynam, adkuplenyja vykazvajucʹ u pakłanienni i chvale ŭsiu svaju ŭdziačnascʹ Isusu Chrystu, formie, u jakoj Usiemagutny naviedaŭ ich, kab vyratavacʹ ad grachu i smierci, svajoj płaty. Njavierujučaje čałaviectva vierycʹ tołʹki tamu, što bačycʹ, jak apostał Tamaš, i, pakołʹki Bog niabačny, jano asudžana ignaravacʹ svaju krajniuju słabascʹ, jakaja robicʹ jago tołʹki cackaj, jakoj jon manipuluje pavodle svajoj boskaj vołi. Prynamsi, u jago joscʹ apraŭdannie, jakoje nie apraŭdaje jago, — niaviedannie Boga, apraŭdannie, jakoga niama ŭ Satany, bo, viedajučy Boga, jon vyrašyŭ ustupicʹ u baracʹbu z Im; geta ciažka pavierycʹ, ale praŭda, i geta tyčycca taksama złych aniołaŭ, jakija pajšłi za im. Paradaksałʹna, ale mnostva roznych i navat supracʹległych pładoŭ svabodnaga vybaru sviedčacʹ pra sapraŭdnuju i poŭnuju svabodu, jakuju Bog daŭ svaim niabiesnym i ziamnym stvarenniam.

 

 

 

 

 

Adkryccio 5: Syn Čałaviečy

 

 

 

Kałi Piłat pradstaviŭ Isusa natoŭpu, jon skazaŭ: « Vosʹ Čałaviek ». Samomu Bogu treba było pryjsci i pryniacʹ vobraz cieła, kab « Čałaviek » pavodle svajgo serca i žadanniaŭ mog z'javicca. Smiercʹ paraziła pieršych ludziej z-za grachu niepasłušenstva Bogu. Jak znak ich novaga ganiebnaga stanu, Bog prymusiŭ ich adkrycʹ svaju fizičnuju agolenascʹ, jakaja była tołʹki zniešnim znakam ich unutranaj duchoŭnaj agolenasci. Z getaga pačatku pieršaje abviaščennie ich adkuplennia było zroblena praz toje, što im dałi vopratku sa škur žyvioł. Tak była zabita pieršaja žyvioła ŭ gistoryi čałaviectva; možna padumacʹ, što geta byŭ małady baran abo jagnia z-za simvałizmu. Praz 4000 gadoŭ Jagnia Božaje, jakoje biare na siabie grachi svietu, pryjšoŭ, kab prapanavacʹ svajo jurydyčna daskanałaje žyccio, kab adkupicʹ vybranych siarod čałaviectva. Getaje zbaŭlennie, prapanavanaje Bogam u čystaj łascy, tamu całkam zasnavana na smierci Isusa, jakaja dazvalaje jago vybranym karystacca jago daskanałaj spraviadłivasciu; i ŭ toj ža čas jago smiercʹ adkuplaje ich grachi, dobraachvotnym nosʹbitam jakich jon zrabiŭ siabie. Z tago času Isus Chrystos staŭ adzinym imiem, jakoje moža vyratavacʹ grešnika na ŭsioj našaj ziamłi, i Jago zbaŭlennie dziejničaje z časoŭ Adama i Jevy.

Pa ŭsich getych pryčynach gety 5-y razdzieł, jaki zmiaščajecca pad numaram « Čałaviek », prysviečany jamu. Isus nie tołʹki ratuje svaich vybrannikaŭ svajoj adkuplałʹnaj smierciu, ale i ratuje ich, abaraniajučy na praciagu ŭsiago ich ziamnoga šlachu. I mienavita z getaj metaj jon papiaredžvaje ich pra duchoŭnyja niebiaspieki, jakija d'jabał pastaviŭ na ich šlachu. Jago technika nie zmianiłasia: jak i ŭ časy apostałaŭ, Isus razmaŭlaje z imi ŭ prypaviesciach, kab sviet čuŭ, ale nie razumieŭ; što nie tyčycca jago vybranych, jakija, jak i apostały, atrymłivajucʹ jago tłumačenni niepasredna ad jago. Jago adkryccio «Adkryccio» zastajecca pad getaj niepierakładzienaj grečaskaj nazvaj, getaj giganckaj prypaviesciu, jakuju sviet nie pavinien zrazumiecʹ. Ale dla jago vybranych geta praroctva sapraŭdy z'jaŭlajecca jago « Adkrycciom ».

Vjerš 1: « I ja ŭbačyŭ u pravaj ruce Tago, Chto siadzieŭ na tronie, knigu, napisanuju ŭnutry i zvonku, zapiačatanuju siamiu piačatkami ».

Na tronie staicʹ Bog, i ŭ pravaj ruce, i tamu pad Jago błagasłaŭlenniem, Jon trymaje knigu, napisanuju « ŭnutry i zvonku » . Toje, što napisana « ŭnutry », — geta rasšyfravanaje pasłannie, zachavanaje dla Jago vybranych, jakoje zastajecca zakrytym i niezrazumiełym ludzʹmi svietu, jakija z'jaŭlajucca voragami Boga. Toje, što napisana « ŭnutry », — geta zašyfravany tekst, bačny, ale niezrazumieły dla čałaviečaj mnostva. Kniga Adkryccia zapiačatana « siami piačatkami ». U getym udakładnienni Bog kaža nam, što tołʹki adkryccio « siomaj piačatki » dazvołicʹ jaje całkam adkrycʹ. Pakułʹ zastajecca piačatka, kab zapiačatacʹ jaje, knigu niełʹga adkrycʹ. Takim čynam, poŭnaje adkryccio knigi budzie zaležycʹ ad času, vyznačanaga Bogam dla temy « siomaj piačatki ». Geta budzie zgadana jak « piačacʹ žyvoga Boga » ŭ Adkrycci 7, dzie, abaznačajučy astatni čas siomaga dnia, Jago sviatuju subotu, Jago adnaŭlennie budzie zviazana z dataj 1843 goda, jakaja, takim čynam, taksama budzie časam adkryccia « siomaj piačatki », što ŭnosicʹ u piedagagičnuju asnovu knigi temu « siami trub », takuju važnuju dla nas, Jago vybranych.

Vjerš 2: « I ja ŭbačyŭ mocnaga anioła, jaki abviaščaŭ gučnym gołasam: chto godny adkrycʹ knigu i zniacʹ z jaje piačatki? »

Getaja scena z'jaŭlajecca ŭstaŭkaj u mantaž praroctva. Nje na niabiosach, u kantekscie papiaredniaga 4-ga razdzieła, treba budzie adkrycʹ knigu Adkryccia. Vybranyja majucʹ patrebu ŭ joj pierad viartanniem Isusa Chrysta, pakułʹ jany padviargajucca pastkam d'jabła. Ułada ŭ łagjery Boga, i magutny anioł — geta anioł Jachve, geta značycʹ Bog u svaim aniołʹskim vobrazie Michaiła. Zapiačatanaja kniga nadzvyčaj važnaja i sviataja, bo patrabuje viełʹmi vysokaj godnasci, kab złamacʹ jaje piačatki i adkrycʹ jaje.

Vjerš 3: « I nichto ni na niebie, ni na ziamłi, ni pad ziamloj nie mog adkrycʹ knigu i zirnucʹ u jaje » .

Napisanaja samim Bogam, kniga nie moža bycʹ adkryta nivodnym z Jago niabiesnych ci ziamnych stvarenniaŭ.

Vjerš 4: « I ja mocna płakaŭ, bo nie znajšłosia nikoga godnaga adkrycʹ i pračytacʹ knigu, ani zirnucʹ u jaje » .

Jan, jak i my, ziamnaja istota, i jago slozy vykazvajucʹ žach čałaviectva pierad pastkami, rasstaŭlenymi d'jabłam. Jon niby kaža nam: «Bjez adkryccia chto moža bycʹ vyratavany?» Takim čynam jon pakazvaje vysokuju tragičnuju stupienʹ niaviedannia jago zmiestu i jago fatałʹny vynik: padvojnuju smiercʹ.

Vjerš 5: « Adzin sa starejšyn skazaŭ mnie: «Nje płač; vosʹ, leŭ z kalena Judavaga, koranʹ Davidaŭ, pieramog, kab adkrycʹ knigu i zniacʹ siem piačatak jaje » .

« Starejšyny », adkuplenyja z ziamłi Isusam, majucʹ usie magčymasci ŭzvysicʹ imia Isusa Chrysta nad usimi žyvymi istotami. Jany pryznajucʹ u im panavannie, jakoje jon sam abviasciŭ atrymanym ad Ajca i niabiesnych istot u Jevangjełłi ad Matfieja. 28:18: « Isus padyšoŭ i skazaŭ im: dadziena Mnie ŭsia ŭłada na niebie i na ziamłi ». Mjenavita praz svajo ŭvasablennie ŭ Isusie Bog natchniŭ Jakava, jaki, praročačy pra svaich synoŭ, skazaŭ pra Iudu: « Iuda — małady leŭ. Ty viarnuŭsia z zaboju, synie moj! Jon schiłiŭ kaleni svaje, lažaŭ, jak leŭ, jak łʹvica: chto padymie jago? Nje adydzie skipietr ad Iudy i kij vaładarski ad nog jagonych, pakułʹ nie pryjdzie Siłom, i narody nie pasłuchajucca jago. Jon pryviaža asła svajgo da vinagradnika i maładoga asła svajgo da lepšaj vinagradnaj łazy; Jon pamyje vopratku svaju ŭ vinie i vopratku svaju ŭ kryvi vinagradu. Vočy jago čyrvonyja ad vina, i zuby jago biełyja ad małaka (Byc. 49:8-12). Kroŭ vinagradu budzie temaj « vinagradnaga zboru », abvieščanaga ŭ Adkrycci 14:17-20, pra jaki taksama praročana ŭ Isai 63. Adnosna « « Koranʹ Davidaŭ », — čytajem my ŭ Is. 11:1-5: « Tady vyrascie parastak z pnia Jesejevaga, i gałinka pryniasie płod ad karanioŭ jagonych. Na Im spačnie Duch Gaspodni, duch mudrasci i rozumu, duch parady i siły, duch paznannia i strachu Gaspodniaga. Jon budzie dychacʹ stracham Gaspodnim; nie budzie sudzicʹ pavodle abłičča i nie budzie adkazvacʹ pavodle čutak, ale pa praŭdzie budzie sudzicʹ biednych i spraviadłiva vyrašacʹ spraviadłiva dla pakornych ziamłi. Jon budzie bicʹ ziamlu słovam Svaim, jak kijam, i dychanniem vusnaŭ Svaich zab'je biazbožnych». « Praviednascʹ budzie pojasam jago sciognaŭ, i viernascʹ — pojasam jago sciognaŭ ». Pjeramoga Isusa nad grachom i smierciu, jago ŭznagaroda, daje jamu zakonnaje i legitymnaje prava adkrycʹ knigu Adkryccia, kab jago vybranyja magłi bycʹ papiaredžany i abaronieny ad smiarotnych rełigijnych pastak, jakija jon rasstaviŭ praz d'jabła, kab spakusicʹ niavierujučych. Takim čynam, kniga budzie całkam adkryta ŭ toj čas, kałi ŭstupicʹ u siłu ŭkaz z Daniiła 8:14, geta značycʹ u pieršy dzienʹ viasny 1843 goda; navat kałi jaje niedaskanałaje razumiennie zapatrabuje pieragladu z ciagam času, da 2018 goda.

Vjerš 6: « I ŭbačyŭ ja Jagnia siarod trona i čatyroch žyvych istot i siarod starcaŭ, jakoje stajała, byccam zabitaje, i mieła siem ragoŭ i siem vačej, jakija joscʹ siem duchaŭ Božych, pasłanych na ŭsiu ziamlu » .

Njeabchodna adznačycʹ prysutnascʹ Jagniaci « pasiarod trona » , bo Jon joscʹ Bog u Svaim šmatgrannym asviačenni, adnačasova adziny Bog-Tvorca, Archangjeł Michaił, Isus Chrystos, Jagnia Božaje, i Sviaty Duch abo « siamʹ duchaŭ Božych, pasłanych na ŭsiu ziamlu ». Jago « siem ragoŭ » simvałizujucʹ asviačennie Jago siły, a Jago « siem vačej » — asviačennie Jago pozirku, jaki głyboka vyvučaje dumki i dziejanni Jago stvarenniaŭ.

Vjerš 7: « I padyšoŭ Jon i ŭziaŭ skrutak z pravaj ruki Tago, Chto siadzieŭ na tronie » .

Getaja scena ilustruje słovy z Adkryccia 1:1: « Adkryccio Isusa Chrysta, jakoje daŭ Jamu Bog, kab pakazacʹ rabam Svaim, što maje nieŭzabavie adbycca . I Jon abviasciŭ geta, pasłaŭšy anioła Svajgo rabu Svajmu Janu ». Getaje pasłannie maje na mecie skazacʹ nam, što zmiest Adkryccia budzie nieabmiežavanym, bo jano dadziena samim Bogam Ajcom; i geta dziakujučy tamu, što Jon uskłaŭ na jago ŭsio svajo błagasłaŭlennie, pakazanaje Svajoj « pravicaj ».

Vjerš 8: « I kałi Jon uziaŭ knigu, čatyry žyvyja istoty i dvaccacʹ čatyry starcy ŭpałi pierad Jagniom, majučy kožny gusʹ i załatyja čašy, poŭnyja pachoščaŭ, jakija joscʹ małitvami sviatych » .

Davajcie ŭspomnim z getaga vierša gety simvałičny kluč: « załatyja čašy, napoŭnienyja ładanam, jakija joscʹ małitvami sviatych ». Usie niabiesnyja i ziamnyja stvarenni, vybranyja svajoj viernasciu, padajucʹ nicma pierad «Jagniom » Isusam Chrystom, kab pakłanicca Jamu. « Gułʹni » simvałizujucʹ univiersałʹnuju garmoniju chvały i kalektyŭnaga pakłaniennia.

Vjerš 9: « I jany spiavałi novuju piesniu, kažučy: Ty varty ŭziacʹ knigu i adkrycʹ piačatki jaje, bo Ty byŭ zabity i adkupiŭ nas Bogu kryvioju Svajoju z kožnaga plemia, i movy, i naroda, i plemieni » .

Getaja « novaja piesnia » sviatkuje vyzvalennie ad grachu i časovaje znikniennie padbuchtorščykaŭ paŭstannia. Bo jany zniknucʹ nazaŭsiody tołʹki pasla Strašnaga suda. Adkuplenyja Isusam Chrystom pachodziacʹ z usich karanioŭ, usich koleraŭ skury i čałaviečych ras, « z kožnaga plamiona, movy, naroda i plemia »; što dakazvaje, što prajekt vyratavannia prapanujecca vyklučna ŭ imia Isusa Chrysta , u adpaviednasci z tym, što abviaščaje Dziei 4:11-12: « Isus — kamienʹ, jaki vy, budaŭniki, adkinułi, ale jaki staŭsia gałavoj vugła. I niama ni ŭ kim inšym vyratavannia; bo niama inšaga imia pad niebam, dadzienaga ludziam, jakim naležała b nam vyratavacca » . Takim čynam, usie inšyja rełigii z'jaŭlajucca niezakonnymi i d'jabałʹskimi iluzornymi padmanami. U adrozniennie ad iłžyvych rełigij, sapraŭdnaja chryscijanskaja viera arganizavana Bogam łagična łagična zviaznym čynam. Napisana, što Bog nie gladzicʹ na asoby; Jago patrabavanni adnołʹkavyja dla ŭsich Jago stvarenniaŭ, i vyratavannie, jakoje Jon prapanavaŭ, mieła canu, jakuju Jon sam pryjšoŭ zapłacicʹ. Paciarpieŭšy dziela getaga adkuplennia, jon vyratuje tołʹki tych ludziej, jakich pałičycʹ godnymi skarystacca jago mučanictvam.

Vjerš 10: « Ty zrabiŭ ich carstvam i sviatarami Bogu našamu, i jany buducʹ vaładarycʹ na ziamłi ».

Njabiesnaje Carstva, pra jakoje prapaviedavaŭ Isus, nabyło formu. Atrymannie « prava na Pavodle Adkryccia 20:4, vybranyja paraŭnoŭvajucca z carami. U svajoj dziejnasci ŭ Starym Zapaviecie « sviatary » prynosiłi simvałičnyja žyviołʹnyja achviary za grech. Padčas « tysiačy gadoŭ » niabiesnaga suda vybranyja taksama praz svoj sud padrychtujucʹ apošnija achviary viałikaj univiersałʹnaj achviary, jakaja zniščycʹ adrazu ŭsich grešnych niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ. Agonʹ «voziera vogniennaga drugoj smierci » zniščycʹ ich u dzienʹ apošniaga suda. Tołʹki pasla getaga zniščennia adnoŭlenaja Bogam ziamla prymie adkuplenych vybranych. Tołʹki tady z Isusam Chrystom, Carom caroŭ i Gospadam gaspadaroŭ z Adkryccia 19:16, « jany buducʹ vaładarycʹ na ziamłi ».

Vjerš 11: « I ja zirnuŭ i pačuŭ gołas mnogich aniołaŭ vakoł trona i žyvych istot i starcaŭ, i kołʹkascʹ ich była dziesiacʹ tysiač razoŭ dziesiacʹ tysiač i tysiačy tysiač ».

Gety vierš pradstaŭlaje nam try grupy gledačoŭ, jakija nazirajucʹ ziamnyja duchoŭnyja bitvy. Na gety raz Duch vyrazna zgadvaje aniołaŭ jak asobnuju grupu, kołʹkascʹ jakich viełʹmi viałikaja: « miryjady miryjadaŭ i tysiačy tysiač ». Anioły Gospada ŭ ciapierašni čas z'jaŭlajucca błizkimi bajcami, adviedzienymi na słužbu Jago adkuplenym, Jago ziamnym vybrannikam, jakich jany achoŭvajucʹ, abaraniajucʹ i navučajucʹ u Jago imia. Na pieradavoj getyja pieršyja sviedki Boga zapisvajucʹ indyviduałʹnuju i kalektyŭnuju gistoryju žyccia na ziamłi.

Vjerš 12: « Kažučy gučnym gołasam: “Varty Jagnia, Jakoje było zabita, pryniacʹ siłu i bagaccie, i mudrascʹ, i moc, i gonar, i słavu, i dabrasłavienʹnie ”» .

Anioły dapamagałi na ziamłi ŭ słuženni svajmu pravadyru Michaiłu, jaki pazbaviŭ siabie ŭsich svaich boskich sił, kab stacʹ daskanałym Čałaviekam, jaki prapanavaŭ siabie ŭ kancy svajgo słužennia jak dobraachvotnuju achviaru, kab adkupicʹ grachi, učynienyja jago vybranymi. Pasla zakančennia jago achviary łaski vybranyja ŭvaskresłi i, uvajšoŭšy ŭ abiacanuju viečnascʹ, anioły adnaŭlajucʹ boskamu Chrystu Bogu ŭsie rysy, jakija jon mieŭ u Michaile: « siłu, bagaccie, mudrascʹ, moc, gonar, słavu i chvału » .

Vjerš 13: « I kožnaje stvarennie, jakoje na niebie i na ziamłi, i pad ziamloj, i na mory, i ŭsio, što ŭ ich, čuŭ ja, jakoje kazała: «Błagasłaŭlennie i gonar, i słava i ŭłada Tamu, Chto siadzicʹ na tronie, i Jagniaci, na viaki viakoŭ! »

Božyja stvarenni adnadušnyja. Usim im spadabałasia prajava Jago lubovi, jakaja prajaviłasia ŭ dary Sjabie ŭ Isusie Chryscie. Božy płan — geta słaŭny pospiech. Jago vybar lubiačych istot zavieršany. Gety vierš prymaje formu pieršaga aniołʹskaga pasłannia ŭ Adkrycci 14:7: « I jon skazaŭ gučnym gołasam: bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu, bo nastała gadzina suda Jagonaga; i pakłaniciesia Tamu, Chto stvaryŭ nieba i ziamlu, i mora, i krynicy vodaŭ ». Apošni vybar, zrobleny z 1843 goda, byŭ zasnavany na razumienni getaga vierša. I vybranyja pačułi i adguknułisia, adnaviŭšy ŭ chryscijanskaj viery praktyku adpačynku siomaga dnia, jakuju praktykavałi apostały i vučni Isusa da jaje admieny z 7 sakavika 321 goda. Bog-Tvorca byŭ ušanavany pavagaj da čacviortaj zapaviedzi, jakaja daragaja Jago sercu. Vynikam z'jaŭlajecca scena niabiesnaj słavy, dzie ŭsie Jago stvarenni, dakładna prytrymłivajučysia pasłannia pieršaga anioła z Adkryccia 14:7, kažucʹ: « Tamu, Chto siadzicʹ na tronie, i Jagniaci — chvała, gonar, słava i siła na viaki viakoŭ! » Zviarnicie ŭvagu, što słovy paŭtarajucʹ u advarotnym paradku słovy, cytavanyja aniołami ŭ vieršy 13 vyšej. Pasla svajgo ŭvaskresiennia Isus viarnuŭ sabie niabiesnaje žyccio: « svaju siłu, svajo bagaccie i svaju boskuju mudrascʹ». Na ziamłi Jago apošnija voragi admoviłi Jamu ŭ « chvale, gonaru, słavie i sile », jakija naležałi Jamu jak Bogu-stvarałʹniku. Zakłikajučy « jago siłu », Jon narešcie pieramog ich usich i razdušyŭ ich pad svaimi nagami. Taksama, napoŭnienyja luboŭju i ŭdziačnasciu, razam Jago sviatyja i čystyja stvarenni zakonna viartajucʹ Jamu Jago paddanych słavy.

Vjerš 14: « I čatyry žyvyja istoty skazałi: Amin! I starcy padyšłi i pakłaniłisia ».

Žychary čystych svietaŭ uchvalajucʹ getaje adnaŭlennie, kažučy: «Sapraŭdy! Geta praŭda!» I ziamnyja vybranniki, adkuplenyja ŭzvyšanaj luboŭju, padajucʹ nicma pierad svaim Usiemagutnym Bogam-Tvorcam, jakija prychodziacʹ uvasobicca ŭ Isusie Chryscie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 6: Dziejcy, Božyja pakaranni

i prykmiety časoŭ chryscijanskaj ery

 

 

Ja ŭspaminaju ŭrok, dadzieny ŭ Adkrycci 5: knigu možna adkrycʹ tołʹki tady, kałi budzie zniata « siomaja piačatka ». Kab adkrycʹ knigu, vybrannik Chrysta pavinien całkam uchvałicʹ praktyku siomaga dnia, suboty; i gety duchoŭny vybar dazvalaje jamu atrymacʹ ad Boga, jaki ŭchvalaje geta, jago mudrascʹ i jago duchoŭnaje i prarockaje raspaznavannie. Takim čynam, biez ukazannia getaga ŭ samym tekscie, vybrannik atajasamłicʹ « piačatku Boga », zgadanuju ŭ Adkrycci 7:2, z « siomaj piačatkaj », jakaja ŭsio jašče zakryvaje knigu Adkryccia, i jon zviaža z getymi dvuma « piačatkami » siomy dzienʹ, asviačony Bogam dla adpačynku. Vjera prychodzicʹ, kab adroznivacʹ sviatło ad ciemry. Takim čynam, dla tago, chto nie ŭchvalaje asviačonuju subotu, praroctva zastaniecca zakrytaj, gjermietyčnaj knigaj. Jon moža dobra raspaznavacʹ niekatoryja vidavočnyja temy, ale žycciova važnyja i vyrašałʹnyja adkrycci, jakija robiacʹ roznicu pamiž žycciom i smierciu, jon nie zrazumieje ich. Važnascʹ « siomaj piačatki » budzie raskryta ŭ Adkrycci 8:1-2, dzie Duch daje joj rolu adkryccia temy « siami trub ». Cjapier mienavita ŭ pasłanniach getych « siami trub » stanie zrazumiełym Božy płan. Bo tema trub z Adkrycci 8 i 9 paralełʹna dapaŭniaje isciny, praročanyja ŭ temach « łistoŭ » z Adkrycci 2 i 3; i « piačatak » z Adkrycci 6 i 7. Boskaja strategija identyčnaja toj, jakuju Jon vykarystaŭ dla pabudovy svajgo prarockaga adkryccia, dadzienaga Daniiłu. Budučy kvałifikavanym dla getaj funkcyi dziakujučy majmu pryniacciu praktyki asviačonaj suboty i Svajmu suvierennamu vybaru, Duch adkryŭ mnie knigu svaich Adkrycciaŭ, zniaŭšy « siomuju piačatku ». Davajcie ciapier daviedajemsia, što takoje jaje « piačatki ».

Vjerš 1: « Ja bačyŭ, jak Jagnia adkryła pieršuju z siami piačatak, i čuŭ adnu z čatyroch žyvych istot, jakaja kazała, byccam grymotnym gołasam: «Pryjdzi! »»

Getaja pieršaja « žyvaja istota » abaznačaje karaleŭskuju siłu i siłu « łʹva » z Adkryccia 4:7, zgodna z Suddziami 14:18. Gety gołas gromu boski i zychodzicʹ ad trona Božaga ŭ Adkrycci 4:5. Takim čynam, geta Usiemagutny Bog gavorycʹ. Adkryccio kožnaj « piačatki » — geta zaprašennie, jakoje Bog skiroŭvaje da mianie, kab ja ŭbačyŭ i zrazumieŭ pasłannie bačannia. Isus užo skazaŭ Fiłipu: « Idzi i pagladzi », kab zaachvocicʹ jago isci za Im.

Vjerš 2: « Ja zirnuŭ, i vosʹ, bieły konʹ; i toj, chto siadzieŭ na im, mieŭ łuk, i dadzieny byŭ jamu vianok; i jon vyjšaŭ pieramožcam i kab pieramagčy ».

Bjeły koler sviedčycʹ pra jago daskanałuju čysciniu; konʹ — geta vobraz vybranaga naroda, jakim jon kiruje i navučaje, zgodna z Jak. 3:3: « Kałi my ŭkładajem vudziła ŭ rot koniam, kab jany słuchałisia nas, my taksama panujem nad usim ciełam ichnim »; jago « łuk » simvałizuje streły jago boskaga słova; jago « vianok » — geta « vianok žyccia », atrymany praz jago mučanickuju smiercʹ, jakuju jon dobraachvotna pryniaŭ; jago pieramoga była vyrašana z momantu jago stvarennia tvaram da tvaru; niesumnienna, geta apisannie adpaviadaje Usiemagutnamu Bogu Isusu Chrystu. Jago kančatkovaja pieramoga niepazbiežnaja, tamu što jon užo na Gałgofie pieramog d'jabła, grech i smiercʹ. Zacharyja 10:3-4 pacviardžaje getyja vobrazy, kažučy: « Gnieŭ Moj zagareŭsia na pastyraŭ, i Ja pakaraju kazłoŭ, bo Gaspodzʹ Savaof naviedaje statak Svoj, dom Judy, i zrobicʹ ich padobnymi da słaŭnaga kania Svajgo ŭ bitvie; z Jago vyjdzie kut, z Jago cvik, z Jago bajavy łuk ; z Jago vyjducʹ usie kiraŭniki razam ». Pjeramoga boskaga Chrysta była abvieščana « asviačenniem siomaga dnia » našych tydniaŭ, ad stvarennia svietu; subota, jakaja praročycʹ astatniuju častku « siomaga » tysiačagoddzia, nazvanaga « tysiačaj gadoŭ » u Adkrycci 20:4-6-7, u jakoje svajoj pieramogaj Isus pryviadzie svaich vybrannikaŭ na viečnascʹ. Ustanaŭlennie suboty ad zasnavannia ziamnoga svietu pacviardžaje gety vyraz: « vyjšaŭ pieramožcam ». Subota — geta prarocki znak, jaki abviaščaje getuju boskuju i čałaviečuju pieramogu nad grachom i d'jabłam, i jak takaja, mienavita na joj Bog gruntuje ŭsiu svaju pragramu « asviačennia », geta značycʹ tago, što naležycʹ Jamu i što Jon vychopłivaje ŭ d'jabła.

Vjerš 3: « Kałi Jon adkryŭ druguju piačatku, ja pačuŭ druguju žyvuju istotu, jakaja kazała: “Pryjdzi! ”»

« Drugaja žyvaja istota » adnosicca da «cialaci » z achviar, pra jakija gavorycca ŭ Adkrycci 4:7. Duch achviarnasci natchniaŭ Isusa Chrysta i jago sapraŭdnych vučniaŭ, jakim jon skazaŭ: « Kałi chto choča isci za Mnoju, niachaj adračecca ad siabie, vozʹmie kryž svoj i idzie za Mnoju ».

Vjerš 4: « I vyjšaŭ inšy konʹ ryžy; i dadziena była tamu, chto siadzieŭ na im, uziacʹ mir z ziamłi i zabivacʹ adzin adnago; i dadzieny byŭ jamu viałiki mieč ».

« Čyrvony », abo « vognienna-čyrvony », abaznačaje grech, jaki padbuchtorvaje gałoŭny Zniščałʹnik, Satana, pa vobrazu «Avadona Apałijona » z Adkryccia 9:11; « agonʹ » — geta srodak i simvał zniščennia. Jon taksama ŭznačałʹvaje svoj łagjer zła, jaki składajecca sa złych pałych aniołaŭ i spakušanych i manipulavanych ziamnych sił. Jon tołʹki istota, jakaja « atrymłivaje » ad Boga « ŭładu zabracʹ mir z ziamłi, kab jany zabivałi adzin adnago ». Geta dziejannie budzie załičana Rymu, « viałikaj raspusnicy Vaviłonu » ŭ Adkrycci 18:24: « i tamu, što ŭ im była znojdziena kroŭ prarokaŭ i sviatych i ŭsich, chto byŭ zabity na ziamłi ». Takim čynam, identyfikujecca « Zniščałʹnik » viernych chryscijan, a taksama jago achviary. « Mječ », jaki jon atrymłivaje, abaznačaje pieršaje z čatyroch strašnych boskich pakaranniaŭ, zgadanych u Jezekii. 14:21-22: « Tak kaža Gaspodzʹ Bog: chocʹ Ja i pašlu na Jerusałim čatyry Maje strašnyja kary : mieč, goład, dzikich zviaroŭ i pošascʹ, kab vyniščycʹ u im ludziej i žyviołu, usio ž zastaniecca rešta, jakaja vyratujecca, jakaja vyjdzie z jago, syny i dočki ...».

Vjerš 5: « Kałi Jon adkryŭ treciuju piačatku, ja pačuŭ treciuju žyvuju istotu, jakaja kazała: «Idzi i pagladzi». I ja zirnuŭ, i vosʹ, čorny konʹ, i vieršnik jagony mieŭ u ruce svajoj šałi ».

« Treciaja žyvaja istota » — geta « čałaviek », stvorany pa vobrazu Božamu ŭ Adkrycci 4:7. Gety piersanaž vydumany, ale jon ujaŭlaje saboj drugoje boskaje pakarannie za grech, zgodna z Jezekiłijaj 14:20. Dziejničajučy supracʹ ježy ludziej, na gety raz geta goład . U našu eru jon budzie nakładzieny jak łitarałʹna, tak i duchoŭna. U abodvuch vypadkach jon maje smiarotnyja nastupstvy, ale ŭ svaim duchoŭnym sensie pazbaŭlennia boskaga sviatła jago pramym nastupstvam z'jaŭlajecca smiercʹ « drugoj smierci », pryznačanaj dla grešnikaŭ na Strašnym sudzie. Pasłannie getaga treciaga vieršnika možna koratka apisacʹ nastupnym čynam: pakołʹki čałaviek bołʹš nie pa vobrazu Božamu, a pa vobrazu žyvioł, ja pazbaŭlaju jago tago, što robicʹ jago žyvym: jago cialesnaj ježy i jago duchoŭnaj ježy. Šałi — geta simvał spraviadłivasci, tut Boga, jaki sudzicʹ spravy viery chryscijan.

Vjerš 6: « I pačuŭ ja gołas siarod čatyroch žyvioł, jaki kazaŭ: «Mjera pšanicy za dynar, i try miery jačmieniu za dynar; ale aleju i vinu nie škodzʹ ».

Gety gołas — gołas Chrysta, pagardžanaga i rasčaravanaga niaviernasciu iłževierujučych. Za tuju ž canu my bačym mienšuju kołʹkascʹ pšanicy , čym jačmieniu . Za getaj ščodraj prapanovaj jačmieniu chavajecca pasłannie viełʹmi vysokaga duchoŭnaga ŭzroŭniu. Sapraŭdy, u Łičbach 5:15 zakon prapanuje achviaru « jačmieniu », kab vyrašycʹ prablemu reŭnasci , jakuju muž adčuvaŭ da svajoj žonki. Tamu pračytajcie ŭvažłiva, całkam, getuju praceduru, apisanuju ŭ vieršach z 12 pa 31, kałi chočacie zrazumiecʹ. U getym sviatle ja zrazumieŭ, što sam Bog, Žanich u Isusie Chryscie Cerkvy, Jago niaviesta , tut padaje skargu na « padazrennie ŭ reŭnasci »; što budzie pacvierdžana zgadkaj pra « gorkija vody », zgadanyja ŭ « treciaj trubie » ŭ Adkrycci 8:11. U pracedury Łičbaŭ 5 žančyna pavinna była picʹ pyłʹnuju vadu, biez nastupstvaŭ, kałi jana nievinavataja, ale, stanoviačysia gorkaj, kałi jana vinavataja, jana budzie pakarana praklonam. Pjeralubstva niaviesty było asudžana ŭ Adkrycci 2:12 (zamaskiravanaje nazvaj Pjergam: parušennie šlubu) i Adkrycci 2:22, i takim čynam jano budzie znoŭ pacvierdžana suviazziu, ustalavanaj pamiž 3-j piačatkaj i 3 -j truboj . Užo ŭ knizie Daniiła toj ža padychod «pacvierdziŭ» u 8-m razdziele rymskuju identyčnascʹ « małoga roga » z 7-ga razdzieła Daniiła, pradstaŭlenuju jak «gipoteza». Geta paralełizm z 2, 7 i 8-m razdziełami Daniiła byŭ naviznoj, jakaja dazvołiła mnie dakazacʹ rymskuju identyfikacyju; geta ŭpieršyniu z časoŭ isnavannia advientyzmu. Tut, u Apakałipsisie, usio pradstaŭlena adnołʹkava. Ja demanstruju paralełʹny aglad troch asnoŭnych tem chryscijanskaj epochi: łistoŭ, piačatak i trub. A ŭ Adkrycci tema « trub » vykonvaje tuju ž rolu, što i 8-ja častka Daniiła dla knigi Daniiła. Getyja dva elemienty dajucʹ dokazy, biez jakich praroctva prapanoŭvała b tołʹki « padazrennie », jakoje ja nazvaŭ «gipotezaj» u vyvučenni Daniiła. Takim čynam, getyja słovy « padazrennie ŭ reŭnasci », vyjaŭlenyja ŭ Łičbach 5:14, adnosiacca da Boga i Schodu z Adkryccia 1 pa Adkryccio 6; zatym, z adkrycciom knigi, jakoje stała magčymym dziakujučy atajasamlenniu « siomaj piačatki » z siomym dniom, subotaj, temaj Adkryccia 7, «padazrennie Schodu ŭ pieralubie » budzie «pacvierdžana» ŭ temie « trubaŭ » i razdziełach z 10 pa 22, jakija iducʹ za joj. Takim čynam, Duch nadaje ŭ razdziele 7 rolu mytnaga pasta, dzie treba atrymacʹ dazvoł na ŭvachod. U vypadku z Adkrycciom getaj uładaj z'jaŭlajecca sam Isus Chrystos, Usiemagutny Bog i Sviaty Duch. Dzviery adčynieny dla tago, kaža jon, chto « čuje gołas moj » , chto adčyniaje mnie, kałi ja stukaju ŭ jago dzviery (dzviery serca), i chto viačeraje sa mnoj, a ja z im », zgodna z Adkrycciom 3:20. « Vino i alej » — geta adpaviedna simvały kryvi, prałitaj Isusam Chrystom, i Ducha Božaga. Bołʹš za toje, jany abodva vykarystoŭvajucca dla gajennia ran. Zagad « nie škodzicʹ im » aznačaje, što Bog karaje, ale Jon usio jašče robicʹ geta z sumiessiu svajoj miłasernasci. Getaga nie budzie ŭ vypadku z « siami apošnimi pošasciami » Jago « gnievu » apošnich ziamnych dzion zgodna z Adkrycciom 16:1 i 14:10.

Vjerš 7: « Kałi Jon adkryŭ čacviortuju piačatku, ja pačuŭ gołas čacviortaj žyvoj istoty, jakaja kazała: «Idzi!» »

« Čacviortaja žyvaja istota » — geta «aroł » najvyšejšaga niabiesnaga ŭzvyšša. Jana abviaščaje z'jaŭlennie čacviortaj Božaj kary: smiarotnasci.

Vjerš 8: « I ja zirnuŭ, i vosʹ, konʹ bledny, i imia tago, chto siadzieŭ na im, — smiercʹ, i piekła išło za im. I dadziena im ułada nad čverciu ziamłi, zabivacʹ miačom i goładam, i smierciu, i zviarami ziamnymi ».

Ab'java pacviardžajecca, geta sapraŭdy « smiercʹ », ale ŭ svaim sensie smiarotnasci, nakładzienaj u vygladzie abstavinnych pakaranniaŭ. Smiercʹ zakranuła ŭsio čałaviectva z časoŭ pieršarodnaga grachu, ale tut tołʹki « čvercʹ ziamłi » paciarpieła ad jaje, « mieča, goładu, smiarotnasci » z-za epidemičnych chvarob i « dzikich zviaroŭ » jak žyvioł, tak i ludziej. Getaja « čvercʹ ziamłi » nacelena na niavierna chryscijanskuju Jeŭropu i magutnyja nacyi, jakija z'javiacca z jaje kala XVI stagoddzia : dva amierykanskija kantynienty i Aŭstrałiju.

Vjerš 9: « Kałi Jon adkryŭ piatuju piačatku, ja ŭbačyŭ pad achviarnikam dušy zabitych za słova Božaje i za sviedčannie, jakoje jany miełi ».

Geta achviary «zvierskich» učynkaŭ, učynienych u imia iłžyvaj chryscijanskaj viery. Jaje vučycʹ rymska-katałicki papski režym, jaki ŭžo simvałizavany ŭ Adkrycci 2:20 žančynaj Ijezavełlu , jakoj Duch prypisvaje dziejannie navučannia svaich sług abo łitarałʹna: « svaich raboŭ ». Jany padparadkoŭvajucca « pad ałtar », takim čynam, pad egidaj kryža Chrystovaga, jaki dazvalaje im karystacca Jago « viečnaj spraviadłivasciu » (gł. Dan. 9:24). Jak pakazvaje Adkr. 13:10, vybranyja — geta achviary-mučaniki, a nie katy i nie zabojcy ludziej. Vybranyja, pra jakich idzie gavorka ŭ getym vieršy, pryznanyja Isusam, pierajmałi Jamu navat u smierci jak mučaniki: « za słova Božaje i za sviedčannie, jakoje jany dałi »; tamu što sapraŭdnaja viera dziejsnaja, a nie prostaja fałʹšyva abnadziejłivaja etykietka. Ich « sviedčannie » zaklučałasia mienavita ŭ tym, kab addacʹ svajo žyccio dziela słavy Božaj.

Vjerš 10: « I jany zakryčałi gučnym gołasam, kažučy: Dakułʹ, Gospadzie sviaty i praŭdzivy, nie budzieš sudzicʹ i adpomscicʹ za kroŭ našu tym, chto žyvie na ziamłi? »

Njachaj gety vobraz nie padmanvaje vas, bo tołʹki ich kroŭ, prałitaja na ziamłi, zakłikaje da pomsty ŭ vušach Boga, jak i kroŭ Aviela, zabitaga jago bratam Kainam, zgodna z Bycciom 4:10: « I skazaŭ Bog: što ty zrabiŭ? gołas kryvi brata tvajgo kłiča da Mjanie z ziamłi ». Sapraŭdny stan pamierłych raskryvajecca ŭ Ekkł. 9:5-6-10. Akramia Enocha, Majsieja, Iłłi i sviatych, jakija ŭvaskresłi ŭ momant smierci Isusa Chrysta, astatnija «nie majucʹ nijakaga ŭdziełu ni ŭ čym, što robicca pad soncam, bo ich rozum i ich pamiacʹ zaginułi ». « U magile niama ni mudrasci, ni razvažanniaŭ, ni viedaŭ ». bo pamiacʹ pra ich zabytaja ». Geta kryteryi, natchnionyja Bogam adnosna smierci . Iłžyvyja vierniki — achviary iłžyvych vučenniaŭ, atrymanych u spadčynu ad paganstva grečaskaga fiłosafa Płatona, čyjo mierkavannie pra smiercʹ nie maje miesca ŭ chryscijanskaj viery, viernaj Bogu praŭdy. Davajcie vierniem Płatonu toje, što naležycʹ jamu, i Bogu toje, što naležycʹ jamu: praŭdu pra ŭsio, i davajcie budziem łagičnymi, bo smiercʹ — geta absalutnaja supracʹległascʹ žyccia, a nie novaja forma isnavannia.

Vjerš 11: « Kožnamu z ich była dadziena biełaja vopratka, i skazana im, kab jany adpačyłi jašče karotki čas, pakułʹ nie dapoŭnicca kołʹkascʹ ichnich tavaryšaŭ pa słuženni i bratoŭ, jakija pavinny bycʹ zabityja, jak i jany ».

« Bjełaja vopratka » — geta simvał čyscini mučanikaŭ, jakich Isus upieršyniu nasiŭ u Adkrycci 1:13. « Bjełaja vopratka » — geta vobraz Jago ŭłičanaj praviednasci ŭ časy rełigijnych pierasledaŭ. Čas mučanikaŭ achopłivaje časy Isusa i achopłivaje 1798 god. U kancy getaga pieryjadu, zgodna z Adkrycciem 11:7, « zvier, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy », simvał Francuzskaj revalucyi i jaje ateistyčnych teroraŭ 1793 i 1794 gadoŭ, pakładzie kaniec pierasledam, arganizavanym manarchijaj i katałickim papizmam, jakija sami paznačany jak « zvier, jaki vychodzicʹ z mora » ŭ Adkrycci 13:1. Pasla revalucyjnaj razni ŭ chryscijanskim sviecie budzie ŭstalavany rełigijny mir. My znoŭ čytajem: « I skazana im było, kab jany adpačyłi jašče karotki čas, pakułʹ nie napoŭnicca kołʹkascʹ ichnich tavaryšaŭ pa słuženni i bratoŭ, jakija pavinny bycʹ zabityja, jak i jany ». Spačyn pamierłych u Chryscie budzie praciagvacca da Jago kančatkovaga słaŭnaga viartannia. Kałi vykazacʹ zdagadku, što pasłannie getaj « piataj piačatki » adrasavana pratestantam, jakich pierasledavała katałickaja papskaja inkvizicyja epochi « Fijatyr », to čas pakarannia smierciu vybranych spynicca z-za francuzskich revalucyjnych dziejanniaŭ, jakija nieŭzabavie, pamiž 1789 i 1798 gadami, zniščacʹ agresiŭnuju moc kaałicyi papstva i francuzskaj manarchii. Takim čynam, « šostaja piačatka », jakaja adkryjecca, budzie tyčycca getaga francuzskaga revalucyjnaga režymu, jaki ŭ Adkrycci 2:22 i 7:14 nazyvajecca « viałikaj smutkam ». Z-za daktrynałʹnaj niedaskanałasci, jakaja jaje charaktaryzuje, pratestanckaja viera taksama stanie achviaraj nieciarpimasci ateistyčnaga revalucyjnaga režymu. Mjenavita jago dziejanniami budzie dasiagnuta kołʹkascʹ tych, chto pavinien byŭ bycʹ pakarany smierciu.

Vjerš 12: « Ja ŭbačyŭ, kałi Jon adkryŭ šostuju piačatku, i staŭsia viałiki ziemlatrus; i sonca stała čornym, jak vałasianaja vałasianica, i ŭviesʹ miesiac staŭ jak kroŭ » .

« Zjemlatrus », padadzieny jak znak gadziny « 6-j piačatki », dazvalaje nam adniesci dziejannie da suboty, 1 łistapada 1755 goda , kala 10-j gadziny ranicy. Jago gjeagrafičnym centram byŭ vysokakatałicki gorad Łisabon, u jakim znachodziłasia 120 katałickich cerkvaŭ. Takim čynam, Bog pakazaŭ mety svajgo gnievu, što gety « ziemlatrus » taksama pradkazvaŭ u duchoŭnym vobrazie. Praročanaje dziejannie spoŭnicca ŭ 1789 godzie z paŭstanniem francuzskaga naroda supracʹ svajoj manarchii; Bog asudziŭ jago, a taksama jago sajuznika rymska-katałicki papizm, abodvuch zabitych u 1793 i 1794 gadach; daty revalucyjnych «dvuch teroraŭ». U Adkrycci 11:13 francuzskija revalucyjnyja dziejanni paraŭnoŭvajucca z « ziemlatrusam ». Magčymascʹ datavacʹ zgadanyja dziejanni robicʹ praroctva bołʹš dakładnym. «... sonca stała čornym, jak vałasianaja vałasianica » «, 19 maja 1780 goda, i getaja z'java, jakaja nazirałasia ŭ Paŭnočnaj Amierycy, atrymała nazvu «ciomny dzienʹ». Geta byŭ dzienʹ biez soniečnaga sviatła, jaki taksama pradkazvaŭ dziejanni francuzskaga revalucyjnaga ateizmu supracʹ sviatła pisanaga słova Božaga, simvałizavanaga tut «soncam » ; Sviataja Bibłija była spalena ŭ aŭtadafie. « Uviesʹ miesiac staŭ padobny da kryvi », u kancy getaga ciomnaga dnia gustyja chmary adkryłi miesiac u vyrazna čyrvonym kolery. Getym vobrazam Bog pacvierdziŭ los, pryznačany papska-karaleŭskamu łagjeru ciemry pamiž 1793 i 1794 gadami. Ich kroŭ pavinna była bagata prałicca vostrym lazom revalucyjnaj giłʹjaciny.

Zaŭvaga : U Adkrycci 8:12, udarajučy « treciuju častku sonca, tracinu miesiaca i tracinu zorak », pasłannie « čacviortaj truby » pacvierdzicʹ toj fakt, što achviarami revalucyjanieraŭ stanucʹ sapraŭdnyja vybranyja i tyja, chto byŭ adkinuty Bogam u Isusie Chryscie. Geta taksama pacviardžaje značennie pasłannia « piataj piačatki », jakoje my tołʹki što bačyłi. Mjenavita praz dziejannie ateizmu buducʹ zdziejsnieny kančatkovyja zabojstvy viernych vybranych.

Vjerš 13: « I zorki z nieba ŭpałi na ziamlu, jak smakoŭnica skidaje svaje niespiełyja smokvy, kałi jaje pachisnuŭ mocny viecier » .

Gety treci znak času, na gety raz niabiesny, łitarałʹna spraŭdziŭsia 13 łistapada 1833 goda, bačny z usich kutkoŭ ZŠA pamiž poŭnačču i 5-j ranicaj. Ale, jak i papiaredni znak, jon abviasciŭ pra duchoŭnuju padzieju niejmaviernaga maštabu. Chto mog by padłičycʹ kołʹkascʹ getych zorak, jakija ŭpałi ŭ formie parasona pa ŭsioj prastory nieba z poŭnačy da 5-j ranicy? Geta vobraz, jaki Bog daje nam pra padziennie pratestanckich viernikaŭ u 1843 godzie, datu, kałi jany stałi achviarami ŭkaza z Daniiła 8:14, jaki ŭstupiŭ u siłu. Pamiž 1828 i 1873 gadami dziejannie raki «Tygr» (Dan. 10:4), imia zviera, jaki zabivaje ludziej, takim čynam pacviardžajecca ŭ Daniiła 12:5-12. U getym vieršy « figavaje dreva » pradstaŭlaje viernascʹ Božaga naroda, za vyklučenniem tago, što getaja viernascʹ stavicca pad sumnieŭ z-za vobraza « zialonych smokŭ », kinutych na ziamlu. Padobnym čynam, pratestanckaja viera była pryniata Bogam z agavorkami i časovymi ŭmovami, ale pagarda da praročych pasłanniaŭ Uiłʹjama Milera i admova ad adnaŭlennia suboty pryviałi da jaje padziennia ŭ 1843 godzie. Mjenavita z-za getaj admovy « figa » zastałasia « zialonaj », admaŭlajučysia paspiecʹ, prymajučy Božaje sviatło, jana pamre. Jana zastaniecca ŭ getym stanie, adpaŭšy ad łaski Gospada, da času Jago słaŭnaga viartannia ŭ 2030 godzie. Ale budzʹcie asciarožnyja, praz admovu ad najnoŭšaga sviatła, z 1994 goda aficyjny advientyzm staŭ « i im taksama », « zialonaj figaj », jakoj nakanavana pamierci dvojčy.

Vjerš 14: « Njabiosy znikłi, jak skrutak, i kožnaja gara i vostraŭ zrušyłisia z miesca svajgo » .

Gety ziemlatrus na gety raz univiersałʹny. U gadzinu svajgo słaŭnaga z'jaŭlennia Bog pachisnuje ziamlu i ŭsio, što na joj znachodzicca, ludziej i žyvioł. Geta dziejannie adbudziecca ŭ čas « siomaj z siami apošnich pošasciaŭ gnievu Božaga », zgodna z Adkrycciom 16:18. Geta budzie gadzina ŭvaskresiennia sapraŭdy vybranych, « pieršaga », «błasłavionych » , zgodna z Adkrycciom 20:6.

Vjerš 15: « Cary ziamłi, viałʹmožy, pravadyry, bagatyja, magutnyja, kožny rab i kožny vołʹny čałaviek schavałisia ŭ piačorach i ŭ skałach gor » .

Kałi Bog-Tvorca z'jaŭlajecca va ŭsioj svajoj słavie i mocy, nijakaja čałaviečaja siła nie moža vystajacʹ, i nijaki prytułak nie moža abaranicʹ Jago voragaŭ ad Jago praviednaga gnievu. Gety vierš pakazvaje: Božaja spraviadłivascʹ teraryzuje ŭsie vinavatyja kategoryi čałaviectva.

Vjerš 16: « I skazałi jany goram i skałam: upadziecie na nas i schavajcie nas ad abłičča Tago, Chto siadzicʹ na tronie, i ad gnievu Jagniaci! »

Geta sam Jagnia siadzicʹ na boskim tronie, ale ŭ getuju gadzinu im pradstaŭlajecca ŭžo nie zabity Jagnia, a « Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ », jaki prychodzicʹ, kab zniščycʹ svaich voragaŭ apošnich dzion.

Vjerš 17: « Bo nastaŭ viałiki dzienʹ gnievu Jagonaga, i chto zmoža vystajacʹ? »

Zadača — « isnavacʹ », geta značycʹ vyžycʹ pasla spraviadłivaga ŭmiašannia Boga.

Tyja, chto zmogucʹ « vystajacʹ » u getuju strašnuju gadzinu, — geta tyja, chto pavinien byŭ pamierci ŭ adpaviednasci z płanam niadziełʹnaga ŭkaza, zgadanaga ŭ Adkrycci 13:15, zgodna z jakim tyja, chto šanuje sviatuju boskuju subotu, pavinny byłi bycʹ zniščany na ziamłi. Tłumačycca žach tych, chto zbiraŭsia ich zabicʹ, apisany ŭ papiarednim vieršy. I takim čynam tyja, chto zmoža vystajacʹ u dzienʹ słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta, stanucʹ temaj Adkrycci 7, u jakim Bog adkryje nam častku svajgo płana adnosna ich.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advientyzm siomaga dnia

zapiačatany piačatkaj Boga: subota

 

 

 

Vjerš 1: « Pasla getaga ja ŭbačyŭ čatyroch aniołaŭ, jakija stajałi na čatyroch kutach ziamłi i trymałi čatyry viatry ziamnyja, kab viecier nie dzʹmuŭ ni na ziamlu, ni na mora, ni na jakoje dreva » .

Getyja « čatyry anioły » — niabiesnyja anioły Boga, jakija ŭdziełʹničajucʹ u ŭniviersałʹnym dziejanni, simvałizavanym « čatyrma kutami ziamłi» . « Čatyry viatry » simvałizujucʹ univiersałʹnyja vojny, kanfłikty; takim čynam jany « strymłivajucca », praduchilajucca, błakujucca, što pryvodzicʹ da ŭniviersałʹnaga rełigijnaga miru. « Mora », simvał katałicyzmu, i « ziamla », simvał refarmavanaj viery, znachodziacca ŭ miry adno z adnym. I gety mir taksama tyčycca « dreva », vobraza čałavieka jak asoby. Gistoryja vučycʹ nas, što gety mir byŭ naviazany asłablenniem papskaj ułady, razdušanaj francuzskim nacyjanałʹnym ateizmam, pamiž 1793 i 1799 gadami, dataj, kałi Papa Pij VI pamior, znachodziačysia ŭ zniavolenni ŭ turmie Cytadełʹ u Vałans-siur-Ron, dzie ja naradziŭsia i žyvu. Geta dziejannie prypisvajecca « zvieru, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy » ŭ Adkrycci 11:7. Jaje taksama nazyvajucʹ « čacviortaj truboj » u Adkrycci 8:12. Pasla getaga ŭ Francyi impierski režym Napaleona I , simvałizavany « arołam » u Adkrycci 8:13, zachavaje svaju ŭładu nad katałickaj rełigijaj, reabiłitavanaj Kankardatam.

Vjerš 2: « I ŭbačyŭ ja inšaga anioła, jaki ŭzychodziŭ z uschodu, mieŭšy piačatku Boga žyvoga. I jon zakryčaŭ gučnym gołasam da čatyroch aniołaŭ, jakim dadziena było škodzicʹ ziamłi i moru, i skazaŭ :

« Uzychodziačaje sonca » adnosicca da tago, što Bog naviedvaje ŭ Isusie Chryscie svoj ziamny statak u Jevangjełłi ad Łuki 1:78. « Pjačatka žyvoga Boga » z'jaŭlajecca ŭ niabiesnym łagjery Isusa Chrysta. « Gučnym gołasam », jaki pacviardžaje jago ŭładu, anioł addaje zagad univiersałʹnym demaničnym aniołʹskim siłam, jakija atrymałi ad Boga dazvoł « čynicʹ škodu », « ziamłi » i « moru », geta značycʹ pratestanckaj viery i rymska-katałickaj viery. Getyja duchoŭnyja interpretacyi nie vyklučajucʹ łitarałʹnaga prymianiennia, jakoje budzie tyčycca « ziamłi, mora i dreŭ » našaga stvarennia; čago było b ciažka pazbiegnucʹ pry vykarystanni jadziernaj zbroi padčas « šostaj truby » z Adkryccia 9:13-21.

Vjerš 3: « Nje škodzʹcie ziamłi, ni moru, ni drevam, pakułʹ my nie paznačym piačatkaj sług Boga našaga na ichnich łbach » .

Getaja detałʹ dazvalaje nam razmiascicʹ pačatak zapiačatvannia vybranych z viasny 1843 goda pa vosienʹ 1844 goda. Mjenavita pasla 22 kastryčnika 1844 goda pieršy advientyst, kapitan Džozef Bejts, byŭ zapiačatany, indyviduałʹna pryniaŭšy siomy dzienʹ adpačynku ŭ subotu. Njeŭzabavie jamu pastupova pačałi pierajmacʹ usie jago braty i siostry-advientysty tago času. Zapiačatvannie pačałosia pasla 22 kastryčnika 1844 goda i praciagvałasia na praciagu « piaci miesiacaŭ », praročanych u Adkrycci 9:5-10; « piaci miesiacaŭ » abo 150 reałʹnych gadoŭ zgodna z kodam dnia i goda z Ezekiłija 4:5-6. Getyja 150 gadoŭ byłi praročany dla rełigijnaga miru. Ustanoŭleny mir spryjaŭ abviaščenniu i ŭsieagułʹnamu razvicciu pasłannia «advientystaŭ siomaga dnia», jakoje sionnia pradstaŭlena va ŭsich zachodnich krainach i ŭsiudy, dzie geta było magčyma. Misija advientystaŭ univiersałʹnaja, i tamu jana zaležycʹ vyklučna ad Boga. Takim čynam, jano nie maje čago atrymłivacʹ ad inšych chryscijanskich kanfiesij i, kab bycʹ ščasłivym, pavinna spadziavacca vyklučna na natchniennie, dadzienaje Isusam Chrystom, jago niabiesnym Gałavoj gałovaŭ, jaki daje razumiennie čytannia «sviatoj Bibłii»; Bibłii, pisanaga słova Božaga, jakoje pradstaŭlaje jago « dvuch sviedkaŭ » u Adkrycci 11:3. Pačaŭšysia ŭ 1844 godzie, čas miru, garantavany Bogam, skončycca vosienniu 1994 goda, jak pakaža vyvučennie Adkrycci 9.

Važnaja zaŭvaga adnosna «piačaci Boga»: adnoj tołʹki suboty niedastatkova, kab apraŭdacʹ jaje rolu jak « piačaci Boga ». Zapiačatvannie aznačaje, što jana supravadžajecca spravami, padrychtavanymi Isusam dla jago sviatych: luboŭju da praŭdy i praročaj praŭdaj , a taksama sviedčanniem pładoŭ, pradstaŭlenych u 1 Kar. 13. Mnogija, chto zachoŭvaje subotu, nie adpaviadajučy getym kryteryjam, admoviacca ad jaje, kałi z'javicca pagroza smierci za jaje zachavannie. Subota nie pieradajecca ŭ spadčynu; geta Bog daje jaje vybranym jak znak tago, što jana naležycʹ im . Zgodna z Jez. 20:12-20: « I daŭ Ja im suboty Maje, kab jany byłi znakam pamiž Mnoju i imi, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Jaki asviačaje ich… /…Asviačajcie suboty Maje, i chaj jany buducʹ znakam pamiž Mnoju i vami, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Bog vaš ». Nje supiarečačy tołʹki što skazanamu, a chutčej pacviardžajučy geta, my čytajem u 2 Cim. 2:19: « Adnak cviordy padmurak Božy staicʹ i maje getuju piačatku : « Gaspodzʹ viedaje tych, chto Jagony ; i: chto nazavie imia Gospada, niachaj adstupicʹ ad biezzakonnia » .

Vjerš 4: « I ja pačuŭ kołʹkascʹ papiačatanych: sto sorak čatyry tysiačy z usich plamionaŭ synoŭ Izrailevych » .

Apostał Pavieł u Pasłanni da Rymlanaŭ 11 vobrazna pakazaŭ, što naviernutyja jazyčniki pryščeplenyja da korania patryjarcha Abragama, ad jakoga gabrei pachodziacʹ. Vyratavanyja vieraj, jak i jon, getyja naviernutyja jazyčniki duchoŭna praciagvajucʹ 12 plamionaŭ Izraila. Cjalesny Izraiłʹ, znakam jakoga było abrazanʹnie, upaŭ, addadzieny d'jabłu, za admaŭlennie ad Mjesii Isusa. Chryscijanskaja viera, jakaja adstupiła ad viery z 7 sakavika 321 goda, — geta taksama duchoŭny Izraiłʹ, jaki ŭpaŭ z getaj daty. Tut Bog pradstaŭlaje nam sapraŭdny duchoŭny Izraiłʹ, dabrasłaviony Im z 1843 goda. Geta toj, chto niasie ŭniviersałʹnuju misiju advientyzmu siomaga dnia. I ŭžo zgadanaja łičba « 144 000 » zasługoŭvaje tłumačennia. Jaje niełʹga ŭsprymacʹ łitarałʹna, bo, paraŭnaŭšy naščadkaŭ Abragama z « zorkami niabiesnymi », łičba zdajecca zanadta małoj. Dla Boga-Tvorcy łičby gavoracʹ getak ža, jak i łitary. Tady my pavinny zrazumiecʹ, što termin « łik » u getym vieršy nie varta interpretavacʹ jak łikavuju viełičyniu, a jak duchoŭny kod, jaki abaznačaje rełigijnyja pavodziny, jakija Bog błagasłaŭlaje i vyłučaje (jakija Jon asviačaje). Takim čynam, « 144 000 » tłumačycca nastupnym čynam: 144 = 12 ch 12, a 12 = 7, łik Boga + 5, łik čałavieka = zapaviet pamiž Bogam i čałaviekam. Kub getaga łiku z'jaŭlajecca simvałam daskanałasci, a jago kvadrat — jago pavierchni. Getyja praporcyi buducʹ simvałam Novaga Ijerusałima, apisanaga ŭ Adkrycci 21:16 u duchoŭnym kodzie. Termin « tysiača », jaki idzie dalej, simvałizuje niezłičonuju kołʹkascʹ. Faktyčna, « 144 000 » aznačaje mnostva daskanałych adkuplenych ludziej, jakija zaklučajucʹ zapaviet z Bogam. Getaja spasyłka na plamiony Izraila nie pavinna nas zdziŭlacʹ, bo Bog nie admoviŭsia ad svajgo prajekta, niagledziačy na pasladoŭnyja niaŭdačy svaich sajuzaŭ z ludzʹmi. Jaŭrejskaja madełʹ, pradstaŭlenaja pasla zychodu z Jegipta, nie raspaŭsiudžvałasia na Chrysta biez pryčyny. I praz chryscijanskuju praŭdu i pavagu da ŭsich zapaviedziaŭ, u tym łiku da zapaviedzi suboty, a taksama adnoŭlenyja marałʹnyja, miedycynskija i inšyja pastanovy, Bog znachodzicʹ u viernym dysidenckim advientyzmie apošnich dzion madełʹ Izraila, jakaja adpaviadaje Jago ideału. Dadamo, što ŭ tekscie 4-j zapaviedzi Bog kaža pra subotu Svajmu Vybranamu: « Šescʹ dzion u ciabie, kab rabicʹ usie tvaje spravy ... a siomy — dzienʹ Jachve, Boga tvajgo». Atrymłivajecca, što 6 dzion pa 24 gadziny składajucʹ 144 gadziny. Takim čynam, my možam zrabicʹ vysnovu, što 144 000 zapiačatanych z'jaŭlajucca viernymi vykanaŭcami getaga boskaga pastanovy. Ich žyccio adznačana getaj pavagaj da šasci dzion, dazvolenych dla ich svieckich spraŭ. Ale na 7-y dzienʹ jany šanujucʹ asviačony ab'jekt adpačynku getaj zapaviedzi. Duchoŭny charaktar getaga «advientysckaga» Izraila budzie prademanstravany ŭ nastupnych vieršach z 5 pa 8. Imiony zgadanych gabrejskich patryjarchaŭ — geta nie tyja, chto składaŭ cialesny Izraiłʹ. Tyja, kago Bog vybraŭ, isnujucʹ tołʹki dla tago, kab niesci schavanaje pasłannie ŭ abgruntavanni svajgo pachodžannia. Jak i nazvy « siami schodaŭ », nazvy « dvanaccaci plamionaŭ » niasucʹ padvojnaje pasłannie. Najprasciejšaje vyjaŭlajecca praz ich pierakład. Ale najbagaciejšaje i najbołʹš składanaje gruntujecca na zajavach, zroblenych kožnaj maci, kałi jana apraŭdvaje imia svajmu dziciaci.

Vjerš 5: « Z plemia Iudavaga dvanaccacʹ tysiač papiačatanych; z plemia Ruvimavaga dvanaccacʹ tysiač; z plemia Gadavaga dvanaccacʹ tysiač » ;

Dla kožnaga imia łičba « dvanaccacʹ tysiač zapiačatanych » aznačaje: mnostva ludziej, jakija źadnałisia z Bogam i zapiačatany subotaj.

Juda : Chvała Jachve; matčyny słovy z Byccia 29:35: « Ja budu słavicʹ Jachve ».

Ruvim : bačycʹ syna; maciarynskija słovy z Byccia 29:32: « Jachvie ŭbačyŭ majo prynižennie »

Gad : Ščascie; matčyny słovy z Byccia 30:11: « Jakoje ščascie! »

 

Vjerš 6: « z plemia Ašyravaga dvanaccacʹ tysiač; z plemia Neftałimavaga dvanaccacʹ tysiač; z plemia Manasiinaga dvanaccacʹ tysiač »

Dla kožnaga imia łičba « dvanaccacʹ tysiač zapiačatanych » aznačaje: mnostva ludziej, jakija źadnałisia z Bogam i zapiačatany subotaj.

Asir : Ščasłivy: maciarynskija słovy z Byccia 30:13: « Jaki ja ščasłivy! »

Neftałi : Zmagajecca: maciarynskija słovy z Byccia 30:8: « Ja zmagałasia z majoj siastroj i pieramagła ».

Manasija : Zabudzʹ: bacʹkoŭskija słovy z Byccia 41:51: « Bog daŭ mnie zabycʹ usie maje pakuty ».

Vjerš 7: « z kalena Simiaona dvanaccacʹ tysiač; z kalena Łjevija dvanaccacʹ tysiač; z kalena Isachara dvanaccacʹ tysiač; » Dla kožnaga imia łičba « dvanaccacʹ tysiač zapiačatanych » aznačaje: mnostva ludziej, jakija źadnałisia z Bogam, zapiačatanych subotaj.

Simiaon : Pačujcie: Maciarynskija słovy z Byccia 29:33: « Gaspodzʹ pačuŭ, što mianie nie lubiacʹ ».

Łjevij : Pryviazany: maciarynskija słovy z Byccia 29:34: « Na gety raz muž moj pryviažacca da mianie ».

Isachar : Zarobak: maciarynskija słovy z Byccia 30:18: « Bog daŭ mnie zarobak ».

Vjerš 8: « Z kalena Zavułona dvanaccacʹ tysiač; z kalena Iosifa dvanaccacʹ tysiač; z kalena Vjenʹjamina dvanaccacʹ tysiač zapiačatanych » .

Dla kožnaga imia łičba « dvanaccacʹ tysiač zapiačatanych » aznačaje: mnostva ludziej, jakija źadnałisia z Bogam i zapiačatany subotaj.

Zavułon : Žytło: matčyny słovy z Byccia 30:20: « Na gety raz muž moj budzie žycʹ sa mnoj ».

Iosif : Jon prybiraje (ci dadaje): maciarynskija słovy z Byccia 30:23-24: « Bog zniaŭ z mianie ganʹbu… / (…chaj Jachve dadascʹ mnie jašče adnago syna) »

Vjenʹjamin : Syn pravaj ruki: matčyny i bacʹkoŭskija słovy z Byccia 35:18: « A kałi jana pamirała, dyk nazvała jago Ben-Oni (Syn gora majgo) ; ale bacʹka nazvaŭ jago Vjenʹjaminam (Syn pravaj ruki).»

Getyja 12 imionaŭ, a taksama maciarynskija i bacʹkoŭskija słovy adlustroŭvajucʹ dosvied, jaki pieražyła apošniaja zbornia advientystaŭ, abranych Bogam; « niaviesta, padrychtavanaja » dla svajgo Muža Chrysta ŭ Adkrycci 19:7. Pad apošnim imiem, pradstaŭlenym jak « Vjenʹjamin », Bog praročycʹ kančatkovuju situacyju svajgo Vybranaga, jakomu pagražaje smiercʹ z boku buntaŭnikaŭ. Zmiena imia, naviazanaja bacʹkam, Izraiłʹ, praročycʹ umiašannie Boga na karyscʹ Jago vybrannikaŭ. Jago słaŭnaje viartannie zmianiaje situacyju. Tyja, chto pavinien byŭ pamierci, prasłaŭlajucca i ŭznosiacca na nieba, dzie jany dałučajucca da Isusa Chrysta, usiemagutnaga i słaŭnaga Boga-Tvorcy. Vyraz «Syny pravaj ruki» nabyvaje svajo poŭnaje prarockaje značennie: pravaj rukoj byŭ Vybrany, abo apošni duchoŭny Izraiłʹ, i jaje syny, adkuplenyja vybranyja, jakija składajucʹ jago. Akramia tago, jany — aviečki, razmieščanyja pravaruč ad Gospada (Mc. 25:33).

Vjerš 9: « Pasla getaga ja ŭbačyŭ, i vosʹ, viałiki natoŭp, jakoga nichto nie mog pałičycʹ, z kožnaga naroda, i z kožnaga plamiona, i z kožnaga plemieni, i z kožnaj movy, stajałi pierad tronam i pierad Jagniom, apranutyja ŭ biełyja šaty, i z pałʹmavymi gałinami ŭ rukach svaich » .

Geta « viałikaje mnostva, jakoje nichto nie mog pałičycʹ », pacviardžaje duchoŭna zakadavany simvałičny charaktar « łičbaŭ » «144 000» i «12 000», pryviedzienych u papiarednich vieršach. Akramia tago, vyraz « nichto nie mog pałičycʹ ich » namiakaje na naščadkaŭ Abragama ; jak i « zorki na niebie », jakija Bog pakazaŭ jamu, kažučy: « takoje budzie tvajo naščadstva ». Ich pachodžannie šmatłikaje, z kožnaga naroda, kožnaga plamiona, kožnaga naroda i kožnaj movy, i z kožnaj epochi. Adnak tema getaga razdzieła asabłiva skiravana na apošniaje advientysckaje pasłannie z jago ŭniviersałʹnym charaktaram, dadzienym Bogam. Jany nosiacʹ « biełyja adziennia », tamu što byłi gatovyja pamierci jak mučaniki, budučy asudžanymi na smiercʹ pavodle ŭkaza, abvieščanaga apošnimi buntarami, zgodna z Adkrycciom 13:15. « Pałʹmavyja gałiny », jakija jany trymajucʹ u rukach, simvałizujucʹ ich pieramogu nad łagjeram grešnikaŭ.

Vjerš 10: « I jany zakryčałi gučnym gołasam, kažučy: Zbaŭlennie Bogu našamu, Jaki siadzicʹ na tronie, i Jagniaci! »

Dziejannie vykłikaje ŭ pamiaci kantekst słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta, paralełʹna z apisanniem reakcyi paŭstanckaga łagjera, apisanaj u Adkrycci 6:15-16. Tut słovy, skazanyja vyratavanymi vybranymi, absalutna supracʹległyja słovam paŭstancaŭ. Vjartannie Chrysta nie tołʹki nie pałochaje ich, ale i raduje, supakojvaje i ratuje. Pytannie, zadadzienaje paŭstancami: « Chto moža ŭstajacʹ? », atrymłivaje tut svoj adkaz: advientysty, jakija zastałisia viernymi misii, daručanaj im Bogam, da kanca svietu, ryzykujučy svaim žycciom, kałi spatrebicca. Getaja viernascʹ gruntujecca na ich prychiłʹnasci da pavagi da sviatoj suboty, asviačonaj Bogam ad stvarennia svietu, i na ich lubovi, prajaŭlenaj da Jago prarockaga słova. Geta tym bołʹš aktuałʹna, bo ciapier jany viedajucʹ, što subota pradkazvaje viałiki adpačynak siomaga tysiačagoddzia, u jaki, pieramožnyja pasla Isusa Chrysta, jany zmogucʹ uvajsci, atrymaŭšy viečnaje žyccio, abiacanaje ŭ Jago imia.

Vjerš 11: « I ŭsie anioły stajałi vakoł trona i starcaŭ i čatyroch žyvych istot, i ŭpałi nicma pierad tronam pierad Bogam » .

Pakazanaja nam scena nagadvaje ŭvachodžannie ŭ viałiki niabiesny spakoj Boga. My znachodzim vyjavy ŭ razdziełach 4 i 5, jakija prysviečany getaj temie.

Vjerš 12: « Amin! Błagasłaŭlennie i słava, i mudrascʹ, i padziaka, i gonar, i siła, i moc Bogu našamu na viaki viakoŭ. Amin! »

Ščasłivyja getym prygožym zaviaršenniem dosviedu ziamnoga zbaŭlennia, anioły vykazvajucʹ svaju radascʹ i ŭdziačnascʹ Bogu dabryni, jaki z'jaŭlajecca našym Tvorcam, ichnim, našym, tym, chto ŭziaŭ na siabie inicyjatyvu ŭ adkuplenni grachoŭ ziamnych vybrannikaŭ, uvasobiŭšysia ŭ słabasci čałaviečaj płoci, kab paciarpiecʹ tam žachłivuju smiercʹ, patrabavanuju Jago spraviadłivasciu. Getyja mnostva niabačnych vačej sačyłi za ŭsimi etapami getaga płana zbaŭlennia i zdziŭlałisia ŭzniosłaj demanstracyi Božaj lubovi. Pjeršaje słova, jakoje jany vymaŭlajucʹ, — « Amin! Sapraŭdy! Geta praŭda! Bo Bog joscʹ Bog praŭdy, niachaj Jon Praŭdzivy». Drugoje słova — « ... « Chvała » taksama była pieršaj nazvaj 12 plamionaŭ: « Iuda » = «Chvała». Treciaje słova — « toj, chto słava », i Bog spraviadłiva pryviazany da svajoj słavy, tamu što Jon uspomnicʹ pra jaje ŭ Adkrycci 14:7, kab zapatrabavacʹ jaje, jak adziny Bog-stvarałʹnik, ad tych, chto pretendavaŭ na Jago vyratavannie z 1843 goda. Čacviortaje słova — « mudrascʹ ». Vyvučennie getaga dakumienta maje na mecie zrabicʹ jago dastupnym dla ŭsich Jago vybranych. Getaja boskaja mudrascʹ pieraŭzychodzicʹ naša ŭjaŭlennie. Tonkascʹ, gułʹni rozumu, usio joscʹ u boskim farmacie. Na piatym idzie « padziaka ». Geta rełigijnaja forma padziaki, jakaja ažycciaŭlajecca ŭ sviatych słovach i spravach. Na šostym idzie «gonar». Geta toje, čym paŭstancy najbołʹš rasčaravałi Boga. Jany staviłisia da Jago z pagardaj, asprečvajučy Jago adkrytuju volu. Naadvarot, vybranyja addałi Jamu, nakołʹki geta było magčyma, gonar, jaki Jamu zakonna naležycʹ. Na siomym i vosʹmym idzie « siła i moc ». Getyja dzvie pierakanaŭčyja rečy byłi nieabchodnyja, kab zrynucʹ tyranaŭ ziamłi, kab razdušycʹ pychłivych paŭstancaŭ, pakułʹ jany jašče kiravałi ziamloj. Bjez getaj siły i mocy apošnija vybranyja zaginułi b, jak i mnogija inšyja mučaniki ŭ chryscijanskuju epochu.

Vjerš 13: « Adzin sa starejšyn, adkazvajučy, skazaŭ mnie: chto geta, apranutyja ŭ biełyja šaty, i adkułʹ jany pryjšłi? »

Pastaŭlenaje pytannie maje na mecie raskrycʹ nam asabłivascʹ simvała « biełych adzienniaŭ » u suviazi z « biełymi » ŭborami z Adkryccia 3:4 i « tonkaga visonu », jaki ŭ Adkrycci 19:8 abaznačaje « spraviadłivyja spravy sviatych » «padrychtavanaj niaviesty » apošnich časoŭ, geta značycʹ viernaga advientyzmu apošniaga času, gatovaga da svajgo ŭzniasiennia na nieba.

Vjerš 14: « Ja skazaŭ jamu: “Gospadzie moj, Ty viedaješ”. I jon skazaŭ mnie: “Geta tyja, što pryjšłi ad viałikaj smutku i abmyłi vopratku svaju, i adbiełiłi jaje ŭ kryvi Jagniaci ”» .

Pakołʹki niekatoryja staryja apranutyja ŭ « biełyja šaty », Jan moža spadziavacca na adkaz ad adnago z ich. I čakany adkaz prychodzicʹ: « Geta tyja, chto pryjdzie ad viałikaj smutku », geta značycʹ vybranyja, achviary i pakutniki rełigijnych vojnaŭ i ateizmu, jak adkryŭ nam « 5-y piačatka ». U Adkrycci 6:9-11: « Kožnamu z ich byŭ dadzieny bieły chałat, i skazana im, kab jany adpačyłi jašče krychu, pakułʹ nie buducʹ dapoŭnieny ichnija tavaryšy-sługi i braty, jakija pavinny byłi bycʹ zabityja, jak i jany ». U Adkrycci 2:22 « viałikaja smutak » adnosicca da razni ateistyčnaga francuzskaga revalucyjnaga režymu, jakaja była zdziejsniena pamiž 1793 i 1794 gadami. U pacviardžennie ŭ Adkrycci 11:13 my čytajem: « ...siem tysiač čałaviek zaginułi ŭ ziemlatrusie »; « siem » dla rełigijnych asob i « tysiača » dla mnostva. Francuzskaja revalucyja padobnaja da ziemlatrusu, jaki taksama zabivaje sług Božych. Ale geta « viałikaja smutak » była tołʹki pieršaj formaj getaga dasiagniennia. Jaje drugaja forma budzie dasiagnuta « 6-j truboj » z Adkrycci 9, tonkascʹ mantažu ŭ Adkrycci 11 adkryje gety fakt. Mnostva niaviernych chryscijan buducʹ zabityja padčas Treciaj susvietnaj vajny, što simvałizuje i pacviardžaje « 6-ja truba ». Ale z 1843 goda Bog vybiraje vybranych, jakich asviačaje, i apošnija, kago Jon addzialaje, zanadta kaštoŭnyja ŭ Jago vačach, kab bycʹ zniščanymi. Jon rychtuje ich da apošniaga sviedčannia ŭ gistoryi ziamnoga zbaŭlennia; sviedčannia viernasci, jakoje jany daducʹ Jamu, zastajučysia viernymi Jago siomamu dniu, Subocie, navat kałi im pagražaje smiercʹ z boku paŭstanckaga łagjera. Geta apošniaje vyprabavannie Božaga płana raskryvajecca ŭ pasłanni, pramoŭlenym u « Fiładełʹfii » ŭ Adkrycci 3:10 i Adkrycci 13:15 (ukaz ab smierci). Dla Boga namier varty dziejannia, i ŭ toj stupieni, u jakoj, padviergnutyja vyprabavanniu, jany prymajucʹ ryzyku smierci, jany asimilujucca Im u grupu mučanikaŭ i takim čynam atrymłivajucʹ « biełuju vopratku » sapraŭdnych mučanikaŭ. Jany pazbiegnucʹ smierci tołʹki dziakujučy zbaŭčamu ŭmiašanniu Isusa Chrysta. U getym apošnim vyprabavanni, pasla drugoj « viałikaj smutku », praz sviedčannie svajoj viernasci jany, u svaju čargu, « abmyjucʹ svaje adziennia i vybielacʹ ich u kryvi Jagniaci », zastajučysia viernymi da smierci, jakaja im budzie pagražacʹ. U kancy getaga apošniaga vyprabavannia viery kołʹkascʹ tych, chto pavinien byŭ pamierci jak mučaniki, budzie poŭnaj, i smiarotny « spakoj » sviatych-mučanikaŭ « piataj piačatki » skončycca ich uvaskrasienniem. Z 1843 goda i asabłiva z 1994 goda praca asviačennia, raspačataja Bogam, zrabiła bieskarysnaj smiercʹ sapraŭdnych vybranych, jakija zastavałisia žyvymi i viernymi da gadziny Jago viartannia, a kaniec času łaski, jaki papiaredničaje joj, robicʹ jaje jašče bołʹš bieskarysnaj.

Vjerš 15: « Tamu jany pierad tronam Boga i słužacʹ Jamu dzienʹ i noč u chramie Jagonym; i Toj, Chto siadzicʹ na tronie, budzie žycʹ siarod ich » .

My razumiejem, što dla Boga gety vid vybranych pradstaŭlaje asabłiva vysokuju ełitu. Jon dascʹ im asabłivyja ŭšanavanni. U getym vieršy Duch vykarystoŭvaje dva časy, ciapierašni i budučy. Dziejasłovy, spražanyja ŭ ciapierašnim časie « jany » i « słužacʹ Jamu », pakazvajucʹ biespierapynnascʹ ich pavodzin u ich ciele z płoci, jakoje z'jaŭlajecca chramam Boga, jaki žyvie ŭ ich. I geta dziejannie budzie praciagnuta na niabiosach pasla ich uzniasiennia Isusam Chrystom. U budučym časie Bog daje svoj adkaz na ich viernascʹ: « Toj, Chto siadzicʹ na tronie, raskinie nad imi svoj namiot » na viečnascʹ.

Vjerš 16: « Jany bołʹš nie buducʹ adčuvacʹ goładu i smagi, i sonca nie budzie asviatlacʹ ich, ani nijakaja spioka » .

Getyja słovy aznačajucʹ dla vybranych advientystaŭ kanca, što jany byłi « gałodnyja », tamu što byłi pazbaŭleny ježy, i « smagłyja », tamu što ich katami i turemščykami była pazbaŭlena vady. « Agonʹ sonca », čyj « žar » uzmacniajecca ŭ čacviortaj z siami apošnich pošasciaŭ Božych, apiok ich i prymusiŭ pakutavacʹ. Ale mienavita agniom papskich vogniščaŭ, inšym vidam « žaru », byłi spaleny abo katavany mučaniki « piataj piačatki ». Słova « žar » taksama adnosicca da agniu zvyčajnaj i atamnaj zbroi, jakaja vykarystoŭvałasia ŭ kantekscie šostaj truby . Tyja, chto vyžyŭ u getym apošnim kanfłikcie, projducʹ praz agonʹ. Getaga bołʹš nikołi nie paŭtorycca ŭ viečnym žycci, u jakoje ŭvojducʹ tołʹki vybranyja.

Vjerš 17: « Bo Jagnia, jakoje siarod trona, budzie pasʹvicʹ ich i vadzicʹ ich da žyvych krynic vady, i Bog vytra kožnuju slazu z vačej ichnich » .

« Jagnia » — geta, pa sutnasci, taksama Dobry Pastyr, jaki budzie pasvicʹ svaich lubimych aviečak. Jago boskascʹ znoŭ pacviardžajecca tut Jago stanoviščam « pasiarod trona ». Jago boskaja siła viadzie svaich vybrannikaŭ « da krynic vodaŭ žyccia », simvałičnaga vobraza viečnaga žyccia. I, majučy na ŭvazie kančatkovy kantekst, u jakim pasla Jago viartannia Jago apošni vybrannik budzie ŭ slazach, Jon « vytraje kožnuju slazu z ich vačej ». Ale slozy taksama byłi dolaj usich Jago vybrannikaŭ, z jakimi abychodziłisia i jakija pierasledvałisia, na praciagu ŭsioj gistoryi chryscijanskaj epochi, časta da ich apošniaga ŭzdychu.

Zaŭvaga : Njagledziačy na padmanłivuju zniešnascʹ, jakaja nazirajecca ŭ naš čas 2020 goda, kałi sapraŭdnaja viera, zdajecca, znikła, Bog praročycʹ naviartannie i vyratavannie «množstvaŭ» z usich rasavych, etničnych i moŭnych karanioŭ ziamłi. Geta sapraŭdny pryvilej, jaki Jon daje svaim vybranym — viedacʹ, što, zgodna z Adkrycciom 9:5-10, čas usieagułʹnaga rełigijnaga razumiennia i miru byŭ zapragramavany Im tołʹki na «150» gadoŭ (abo piacʹ praročych miesiacaŭ) pamiž 1844 i 1994 gadami. Gety admietny kryteryj sapraŭdnych vybranych cytujecca Ducham u Jago pasłanni ŭ Adkrycci 17:8: « Zvier, jakoga ty bačyŭ, byŭ i niama jago; jon pavinien vyjsci z biezdani i pajsci ŭ pagibiełʹ. I tyja, chto žyvie na ziamłi, čyje imiony nie zapisany ŭ knizie žyccia ad stvarennia svietu, buducʹ zdziŭleny, kałi ŭbačacʹ zviera , bo jon byŭ i niama, i jašče nie budzie. Sapraŭdy vybranyja nie buducʹ zdziŭleny, kałi ŭbačacʹ, što spraŭdžvajecca toje, što Bog abviasciŭ im praz svajo prarockaje słova» .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 8: Pjeršyja čatyry truby

Pjeršyja čatyry pakaranni Boga

 

 

 

Vjerš 1: « Kałi Jon adkryŭ siomuju piačatku, na niebie zapanavała cišynia kala paŭgadziny » .

Adkryccio « siomaj piačatki » nadzvyčaj važnaje, bo jano dazvalaje całkam adkrycʹ knigu Adkryccia, « zapiačatanuju siamiu piačatkami » pavodle Adkryccia 5:1. Cišynia, jakaja adznačaje getaje adkryccio, nadaje dziejanniu vyklučnuju ŭračystascʹ. Geta maje dva apraŭdanni. Pjeršaje — geta ideja razryvu suviazi pamiž niebam i ziamloj, vykłikanaga admovaj ad suboty 7 sakavika 321 goda. Drugoje tłumačycca nastupnym čynam: vieraj ja atajasamłivaju getuju « siomuju piačatku » z « piačatciu žyvoga Boga » z 7-j głavy, jakaja, na maju dumku, abaznačaje sviatuju subotu, asviačonuju Bogam ad stvarennia svietu. Jon nagadaŭ pra jaje važnascʹ, zrabiŭšy jaje pradmietam čacviortaj z dziesiaci svaich zapaviedziaŭ. I tam ja znajšoŭ dokazy, jakija pakazvajucʹ jaje nadzvyčajnuju važnascʹ dla Boga, našaga ŭzniosłaga Tvorcy. Ale ŭžo ŭ apisanni Knigi Byccia ja zaŭvažyŭ, što siomy dzienʹ byŭ pradstaŭleny asobna ŭ razdziele 2. Pjeršyja šescʹ dzion razgladajucca ŭ razdziele 1. Bołʹš za toje, siomy dzienʹ nie zaviaršajecca, jak papiarednija, formułaj « byŭ viečar i ranica ». Getaja asabłivascʹ apraŭdvajecca jago prarockaj rolaj siomaga tysiačagoddzia Božaga zbaŭčaga płana. Razmieščanaje pad znakam viečnasci vybranych, adkuplenych kryvioju Isusa Chrysta, siomaje tysiačagoddzie samo pa sabie padobnaje da dnia biez kanca. U pacviardžennie getaga, u svajoj prezientacyi ŭ gabrejskaj Bibłii, Tory, tekst čacviortaj zapaviedzi addzieleny ad inšych i papiaredničaje znaku, jaki patrabuje času pavažłivaga maŭčannia. Gety znak — gabrejskaja łitara «Pje», i takim čynam izalavany, paznačajučy razryŭ u tekscie, jon prymaje nazvu «pietuchot». Takim čynam, subotni adpačynak siomaga dnia maje ŭsie padstavy bycʹ adznačanym Bogam asabłivym čynam. Z viasny 1843 goda jon staŭ pryčynaj straty tradycyjnaj pratestanckaj viery, spadčynnicy katałickaj «niadziełi». I pasla tago ž vyprabavannia, ale vosienniu 1844 goda, geta znoŭ stała znakam prynaležnasci da Boga, pra jaki gavorycca ŭ knizie praroka Jezekiiła 20:12-20: « Ja taksama daŭ im Maje suboty jak znak pamiž Mnoju i imi, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Jaki asviačaje ich... /...Asviačajcie Maje suboty, i chaj jany buducʹ znakam pamiž Mnoju i vami, kab jany viedałi, što Ja — Gaspodzʹ, Bog vaš ». Tołʹki praz jago vybrany moža ŭvajsci ŭ tajamnicu Boga i adkrycʹ dakładnuju pragramu Jago adkrytaga prajekta.

Tym nie mienš, u 8-m razdziele Bog vykłikaje łancugi praklonaŭ. Geta prymušaje mianie zirnucʹ na praŭdu pra subotu z punktu gledžannia praklonaŭ, jakija jaje admova ad chryscijan z 7 sakavika 321 goda sparadziła ŭ łancugi ŭ chryscijanskuju epochu. Mjenavita geta pacvierdzicʹ nastupny vierš, zviazvajučy temu suboty z « siami trubami », simvałami «siami boskich pakaranniaŭ», jakija ŭdaracʹ pa chryscijanskaj niaviernasci 7 sakavika 321 goda.

Vjerš 2: « I ja ŭbačyŭ siem aniołaŭ, jakija stajałi pierad Bogam, i dadzieny im siem trub » .

Pjeršaja z pryvilejaŭ, atrymanych asviačenniem siomaga dnia, suboty , jakaja sama asviačona Bogam, — geta razumiennie tago značennia, jakoje jana nadaje temie « siami trub ». Dziakujučy padychodu da jaje, getaja tema całkam adkryvaje rozum vybranych. Bo jana daje dokaz abvinavačvannia ŭ « grachu », zgadanym u Dan. 8:12 supracʹ chryscijanskaj asamblei, Bogam. Sapraŭdy, getyja «siem pakaranniaŭ» nie byłi b nakładzieny Bogam, kałi b getaga grachu nie isnavała. Bołʹš za toje, u sviatle Łjevita 26 getyja pakaranni apraŭdvajucca nianavisciu da Jago zapaviedziaŭ. U Starym Zapaviecie Bog užo pryniaŭ toj ža pryncyp, kab pakaracʹ biezzakonnie niaviernaga i razbeščanaga cialesnaga Izraila. Bog-stvarałʹnik i zakanadaŭca, jaki nie zmianiajecca, daje nam tut cudoŭny dokaz. Abodva zapaviety padparadkoŭvajucca adnołʹkavym patrabavanniam pasłuchmianasci i viernasci.

Zviartajučysia da temy « trub », my zmožam prademanstravacʹ pasladoŭnaje asudžennie ŭsich chryscijanskich rełigij: katałickaj, pravasłaŭnaj, pratestanckaj z 1843 goda, a taksama advientystaŭ z 1994 goda. Geta taksama pakazvaje ŭniviersałʹnaje pakarannie « šostaj truby », jakaja pratrubicʹ u ich razam pierad zakančenniem času łaski. Takim čynam, my možam acanicʹ jaje važnascʹ. « Sjomaja truba », zviazanaja z viartanniem Chrysta, geta značycʹ z niepasrednym dziejanniem Boga, budzie razgledžana asobna, jak i subota, u 11-m razdziele, a zatym budzie šyroka razvita ŭ razdziełach 18 i 19.

Z apošnich 17 stagoddziaŭ, pačynajučy z 321 goda, ci, dakładniej, z 1709 gadoŭ, 1522 gady byłi adznačany praklonami, vykłikanymi parušenniem suboty, až da jaje adnaŭlennia, zapłanavanaga na 1843 god zgodna z ukazam Daniiła 8:14. I z getaj daty adnaŭlennia i da viartannia Isusa Chrysta ŭ 2030 godzie subota prapanoŭvała svajo błagasłaŭlennie tołʹki 187 gadoŭ. Takim čynam, subota prynosiła bołʹš škody niaviernym ludziam, čym karysci viernym vybranym. Praklon pieravažaje, i tamu getaja tema maje svajo miesca ŭ getym 8-m razdziele, jaki pradstaŭlaje boskija praklony.

Vjerš 3: « I inšy anioł, majučy załatuju kadziłʹniu, pryjšoŭ i staŭ pierad achviarnikam; i dadziena jamu šmat kadziła, kab jon z małitvami ŭsich sviatych pakłaŭ jago na załaty achviarnik, jaki pierad tronam » .

U Daniiła 8:13, pasla cytavannia « grechu spustašennia », sviatyja ŭ bačanni zgadałi « štodzionny », jaki tyčyŭsia « niazmiennaga » niabiesnaga « sviatarstva » Isusa Chrysta, zgodna z Pasłanniem da Gabrejaŭ 7:23. Na ziamłi, z 538 goda, papski režym adabraŭ jago ŭ Jago, zgodna z Pasłanniem da Daniiła 8:11. U 1843 godzie prymirennie z Isusam Chrystom patrabuje jago adnaŭlennia. Geta meta temy, jakuju my razgladajem u getym trecim vieršy, jaki adkryvaje nieba i pakazvaje nam Isusa Chrysta ŭ Jago simvałičnaj rołi niabiesnaga pieršasviatara-chadajnika za grachi svaich vybrannikaŭ, i tołʹki ich. Majcie na ŭvazie, što na ziamłi, pamiž 538 i 1843 gadami, getaja scena i getaja rola parodzirujucca i ŭzurpujucca dziejnasciu rymska-katałickich papaŭ, jakija zmianiałi adzin adnago ŭ časie, pastajanna padmanvajučy Boga ŭ Jago zakonnym viarchoŭnym suvierennym pravie.

Pakołʹki jana pradstaŭlena ŭ getym 8-m razdziele i pakołʹki jana spyniłasia adnačasova z admovaj ad suboty, getaja tema zastupnictva Isusa Chrysta taksama pradstaŭlena nam u aspiekcie praklonu spyniennia getaga zastupnictva za chryscijanskija natoŭpy, jakija byłi niesviadomymi achviarami paganskaga rymskaga «dnia sonca»; navat i asabłiva pasla jago padmanłivaj i spakusłivaj zmieny nazvy: «niadziela»: dzienʹ Gospada. Tak, ale jakoga Gospada? Na žałʹ! Tago, što ŭnizie.

Vjerš 4: « Dym kadziła z małitvami sviatych uzniaŭsia z ruki anioła pierad Bogam » .

« Pachi », jakija supravadžajucʹ « małitvy sviatych », simvałizujucʹ pryjemny pach achviary Isusa Chrysta. Mjenavita Jago prajava lubovi i viernasci robicʹ małitvy Jago vybrannikaŭ pryjemnymi Jago boskamu sudu. Važna adznačycʹ u getym vieršy važnascʹ suviazi słoŭ « dym » i « małitvy sviatych ». Getaja detałʹ budzie vykarystana ŭ Adkrycci 9:2 dla abaznačennia małitvaŭ iłžepratestanckich chryscijan, pačynajučy z novaj situacyi, jakaja ŭstalavałasia ŭ 1843 godzie.

U getym vieršy Bog maje na ŭvazie situacyju, jakaja skłałasia pamiž apostałʹskaj epochaj i praklataj dataj 7 sakavika 321 goda. Pjerad tym, jak subota była admieniena, Isus prymaŭ małitvy vybranych i zastupaŭsia za ich. Geta piedagagičny vobraz, jaki aznačaje, što viertykałʹnyja adnosiny pamiž Bogam i Jago vybranymi zachoŭvajucca. Geta budzie tak da tago času, pakułʹ jany buducʹ sviedčycʹ pra viernascʹ Jago asobie i Jago vučenniu praŭdzie, geta značycʹ da 321 goda. U 1843 godzie sviatarstva Isusa adnavicʹ usiu svaju błagasłaŭlonuju dziejnascʹ na karyscʹ advientysckich vybranych sviatych. Adnak pamiž 321 i 1843 gadami refarmatary, jak i tyja, chto žyŭ u časy Fijatyry , skarystałisia Jago łaskaj .

Vjerš 5: « I ŭziaŭ anioł kadziła, napoŭniŭ jago agniom z achviarnika i kinuŭ na ziamlu. I stałisia gałasy, i grymoty, i małanki, i ziemlatrus » .

Apisanaje dziejannie vidavočna gvałtoŭnaje. Geta dziejannie Isusa Chrysta ŭ kancy jago zastupnickaga słužennia, kałi čas łaski zakančvajecca. Rola « ałtara » zakančvajecca, i « agonʹ », vobraz adkuplenčaj smierci Isusa Chrysta, « skinuty na ziamlu », spaganiajučy pakarannie z tych, chto niedaacenʹvaŭ jago, a niekatoryja i pagardžałi im. Kaniec svietu, adznačany niepasrednym umiašanniem Boga, tut vykłikany klučavoj formułaj, vyjaŭlenaj u Adkrycci 4:5 i Zychodzie 19:16. Aglad chryscijanskaj epochi zakančvajecca getym «advientysckim» pryšesciem Isusa Chrysta.

Jak i ŭ vypadku z subotaj, tema niabiesnaga zastupnictva Isusa Chrysta pradstaŭlena ŭ kantekscie praklonu Jago suda pamiž 321 i 1843 gadami. Sviatyja, jakija sumniavajucca ŭ Ducha pra Jago ŭ Dan. 8:13, miełi važkija padstavy žadacʹ viedacʹ čas, kałi Isus Chrystos prymie « viečnaje » sviatarstva.

Zaŭvaga : Nje padviargajučy sumnievu papiaredniuju interpretacyju, drugoje tłumačennie maje sens. U getaj drugoj interpretacyi kaniec temy zastupnictva Isusa Chrysta možna zviazacʹ z dataj 7 sakavika 321 goda, momantam, kałi admova chryscijan ad suboty pryviała da tago, što Bog abrušyŭsia na gnieŭ, jaki budzie adkupleny zachodnim chryscijanstvam z dapamogaj « siami trub », jakija pachodziacʹ z nastupnaga 6-ga vierša. Geta padvojnaje tłumačennie tym bołʹš apraŭdanaje, što admova ad suboty maje nastupstvy da kanca svietu, u 2030 godzie, godzie, kałi svaim słaŭnym bačnym viartanniem Isus Chrystos nazaŭždy pazbavicʹ rymskaga papskaga režymu i jago apošniaga amierykanskaga pratestanckaga prychiłʹnika ich iłžyvaj pretenzii słužycʹ jamu i pradstaŭlacʹ jago. Tady Isus vierniecca da svajgo tytuła « Gałavy » Carkvy, uzurpavanaga papstvam. Sapraŭdy, u adrozniennie ad viernych vybranych, grešnyja niaviernyja chryscijanie buducʹ ignaravacʹ ukaz z Dan. 8:14 i jago nastupstvy da kanca svietu; što apraŭdvaje ich žach, kałi Isus vierniecca, zgodna z vučenniem Adkryccia 6:15-16. Da 2030 goda pieršyja šescʹ « trubaŭ » spraŭdziacca pamiž 321 i 2029 gadami. « Šostaj truboj », apošnim pakaranniem pierad kančatkovym zniščenniem, Bog viełʹmi surova karaje buntaŭnych chryscijan. Pasla getaga šostaga pakarannia jon arganizuje ŭmovy apošniaga ŭsieagułʹnaga vyprabavannia viery, i ŭ getym kantekscie ab'jaŭlenaje sviatło budzie abvieščana i viadoma ŭsim, chto vyžyŭ. Mjenavita pierad abłiččam dakazanaj praŭdy vybranyja i grešnyja tady, pa svaim svabodnym vybary, buducʹ ruchacca napierad pierad pagrozaj smierci da svajgo kančatkovaga losu, jakim budzie: viečnaje žyccio dla vybranych, kančatkovaja i absalutnaja smiercʹ dla grešnych.

Vjerš 6: « I siem aniołaŭ, jakija miełi siem trub, padrychtavałisia trubicʹ » .

Z getaga vierša Duch prapanuje nam novy aglad chryscijanskaj ery, biaručy za temu « siem trub » abo «siem pasladoŭnych pakaranniaŭ», razmierkavanych na praciagu ŭsioj chryscijanskaj ery z 7 sakavika 321 goda, goda, kałi « grech » byŭ aficyjna i gramadzianski ŭstanoŭleny. Ja pamiataju, što ŭ prałogu Adkryccia 1 « gołas » Chrysta ŭžo paraŭnoŭvajecca z gukam « truby ». Gety instrumient, jaki vykarystoŭvaŭsia dla papiaredžannia naroda Izraila, niasie ŭ sabie ŭviesʹ sens adkryccia Adkryccia. Papiaredžannie papiaredžvaje ab pastkach, rasstaŭlenych voragam.

Vjerš 7: « Pjeršy guk zatrubiŭ, i pryjšoŭ grad i agonʹ, zmiašanyja z kryvioju, i jany byłi kinutyja na ziamlu; i tracina ziamłi zgareła, i tracina dreŭ zgareła, i ŭsia zialonaja trava zgareła » .

Pjeršaje pakarannie : jano było vykanana pamiž 321 i 538 gadami ŭ vyniku roznych našesciaŭ na Rymskuju impieryju tak zvanych «varvarskich» narodaŭ. Mnie asabłiva zapomniŭsia narod «gunaŭ», pravadyr jakich Atyła spraviadłiva nazyvaŭ siabie «bičom Božym». Bič, jaki spałiŭ častku Jeŭropy: paŭnočnuju Gałiju, paŭnočnuju Itałiju i Panoniju (Charvatyja i zachodniaja Vjengryja). Jago deviz, o, jaki znakamity! «Dzie moj konʹ pojdzie, trava bołʹš nie rascie». Jago dziejanni vydatna abagułʹnieny ŭ getym 7-m vieršy; ničoga nie znikła, usio joscʹ. « Grad » — simvał spustašennia pasievaŭ, a « agonʹ » — zniščennia raschodnych materyjałaŭ. I, viadoma ž, « kroŭ, prałitaja na ziamlu », — simvał čałaviečych žycciaŭ, zabitych gvałtam. Dziejasłoŭ « kinucʹ » pakazvaje na gnieŭ Boga-stvarałʹnika, zakanadaŭcy i zbaŭcy, jaki natchniaje i kiruje dziejanniem pasla « kidannia agniu z ałtara » ŭ 5-m vieršy.

Paralełʹna ŭ Łjevit 26:14-17 my čytajem: « Ale kałi vy nie pasłuchajeciesia Mjanie i nie budziecie vykonvacʹ usich getych zapaviedziaŭ, i budziecie pagardžacʹ Maimi pastanovami i brydzicca Maimi sudami, tak što nie budziecie vykonvacʹ usich Maich zapaviedziaŭ i budziecie parušacʹ Moj zapaviet, dyk vosʹ što Ja zrablu z vami: pašlu na vas žach, suchoty i łichamanku, tak što vočy vašy zniasilacʹ, i duša vaša budzie balecʹ. I vy budziecie siejacʹ nasiennie svajo daremna, i voragi vašy buducʹ jesci jago. Ja paviarnu abłičča Majo supracʹ vas, i vy budziecie razbityja pierad voragami vašymi; tyja, chto nienavidzicʹ vas, buducʹ panavacʹ nad vami, i vy budziecie ŭciakacʹ, kałi nichto nie budzie pierasledvacʹ vas » .

Vjerš 8: « Zatrubiŭ drugi guk, i niešta padobnaje da viałikaj gary, što pałała agniom, było kinuta ŭ mora; i tracina mora pieratvaryłasia ŭ kroŭ » .

Drugoje pakarannie : kluč da getych vobrazaŭ znachodzicca ŭ Jeramii 51:24-25: « Ja adpłaču Vaviłonu i ŭsim žycharam Chałdei za ŭsio zło, jakoje jany zrabiłi na Sijonie pierad vašymi vačyma, — kaža Gaspodzʹ. — Vosʹ, Ja na ciabie, gara razburałʹnaja, — kaža Gaspodzʹ, — ty, što razburaješ usiu ziamlu! Ja praciagnu ruku Maju na ciabie, skinu ciabie sa skał i zrablu ciabie pałajučaj garoj ». Mjenavita ŭ getym 8-m vieršy Duch vykłikaje ŭ pamiaci rymski papski režym pad jago simvałičnaj nazvaj « Vaviłon », jaki budzie z'jaŭlacca ŭ formie « Vaviłon... viałiki » u Adkrycci 14:8, 17:5 i 18:2. «Agonʹ» adpaviadaje jaje asobie, vykłikajučy ŭjaŭlenni jak pra toj, jaki zniščycʹ jaje pry viartanni Chrysta i Strašnym sudzie, tak i pra toj, jaki jana vykarystoŭvaje, kab raspałicʹ nianavisciu tych, chto ŭchvalaje i padtrymłivaje jaje: jeŭrapiejskich manarchaŭ i ich katałickija narody. Tut, jak i ŭ Daniiła, « mora » ŭvasablaje čałaviectva, jakoga tyčycca praroctva; čałaviectva ananimnych narodaŭ, jakija pa sutnasci zastavałisia jazyčnikami, niagledziačy na vidavočnyja chryscijanskija pieraŭtvarenni. Pjeršym nastupstvam ustalavannia papskaga režymu ŭ 538 godzie z'jaŭlajecca napad na narody z metaj ich pieraŭtvarennia ŭzbrojenaj vajennaj siłaj. Słova « gara » abaznačaje magutnuju gjeagrafičnuju ciažkascʹ. Mjenavita jana padychodzicʹ dla vyznačennia papskaga režymu, jaki, vorag Boga, tym nie mienš uzniaty pa jago boskaj vołi; geta dla tago, kab zagartavacʹ rełigijnaje žyccio niavierujučych chryscijan, što vyłiłasia ŭ pierasledy, pakuty i smiercʹ siarod ich i inšych narodaŭ roznych rełigij. Prymusovaja rełigija — geta navinka z-za parušennia sviatoj Božaj suboty. Geta adkazny za niepatrebnyja razni prymusovaga naviartannia ŭ inšuju vieru, zdziejsnienyja Karłam Vjałikim, i zagady ab kryžovych pachodach supracʹ musułʹmanskich narodaŭ, raspačatyja Papam Urbanam II; usio geta było pradkazana ŭ getaj « drugoj trubie ».

 

Vjerš 9: « I tracina istot, jakija byłi ŭ mory, jakija miełi žyvuju istotu, pamierła, i tracina karabloŭ była zniščana » . 

Nastupstvy ŭniviersałʹnyja i buducʹ praciagvacca da kanca svietu. Słovy « mora » i « karabłi » znojducʹ svajo značennie ŭ sutyknienniach z musułʹmanami Mižziemnaga mora, a taksama z afrykanskimi i paŭdniovaamierykanskimi narodami, dzie naviazanaja zavajoŭnickaja katałickaja viera pryviadzie da žachłivych razniaŭ karennaga nasiełʹnictva.

Adnačasova ŭ Łjev. 26:18-20 my čytajem: « Kałi i tady nie pasłuchajeciesia Mjanie, dyk Ja pakaraju vas siamikrocʹ bołʹš za grachi vašyja. Złamaju gonar vašaj siły, zrablu nieba vašaje padobnym da žaleza , a ziamlu vašu — da miedzi. Daremna vyčarpajecca siła vaša, i ziamla vaša nie dascʹ uradžaju svajgo, i drevy ziamłi nie daducʹ pładoŭ svaich ». U getym vieršy Bog abviaščaje rełigijnaje zacviardziennie, jakoje ŭ chryscijanskuju epochu dasiagajecca pierachodam Ryma ad paganstva da papizmu. Zviarniem uvagu na toje, što z nagody getaj zmieny rymskaje panavannie pakidaje «Kapitołij», kab ustalavacʹ papstva ŭ Łateranskim pałacy, razmieščanym mienavita na «Cełii», geta značycʹ na niebie. Žorstki papski režym pacviardžaje pradkazanaje rełigijnaje zacviardziennie. Płod chryscijanskaj viery zmianiajecca. Łagodnascʹ Chrysta zamianiajecca agresijaj i žorstkasciu; a viernascʹ praŭdzie pieratvarajecca ŭ niaviernascʹ i rupłivascʹ da rełigijnaj chłusni.

Vjerš 10: « Treciaja zorka zatrubiła, i ŭpała z nieba viałikaja zorka, jakaja pałała, jak pachodnia, i ŭpała na tracinu rek i na krynicy vodaŭ » .

Treciaje pakarannie : Zło, jakoje ŭznikła, uzmacniajecca i dasiagaje svajgo piku da kanca Sjaredniaviečča. Pragres mašynadrukavannia spryjaje vydanniu Sviatoj Bibłii. Čytajučy jaje, vybranyja adkryvajucʹ dla siabie isciny, jakim jana vučycʹ. Takim čynam, jana apraŭdvaje rolu « dvuch sviedkaŭ », jakich Bog daje joj u Adkrycci 11:3: « Ja dam dvum sviedkam Maim siłu praročycʹ, apranutyja ŭ vałasianicu, tysiaču dzviescie šescʹdziesiat dzion ». Addajučy pieravagu ŭłasnym rełigijnym dogmam, katałickaja viera abapirajecca na Bibłiju tołʹki dla tago, kab apraŭdacʹ imiony sviatych, jakim jana prymušaje pakłaniacca svaich paddanych. Bo vałodannie Bibłijaj asudžajecca joju i padviargaje ŭładałʹnika katavanniam i smierci. Mjenavita adkryccio biblejskaj isciny apraŭdvaje vobraz, dadzieny ŭ getym vieršy: « I ŭpała z nieba viałikaja zorka, jakaja gareła, jak pachodnia ». Agonʹ usio jašče trymajecca na vobrazie Ryma, simvałizavanym na gety raz « viałikaj pałajučaj zorkaj », jak « viałikaja pałajučaja gara ». Słova « zorka » raskryvaje jaje pretenziju « asviatlacʹ ziamlu » rełigijna, zgodna z Bycciom 1:15; i geta ŭ imia Isusa Chrysta, jakomu jana scviardžaje, što z'jaŭlajecca vobrazam sapraŭdnaga « pachodni », nosʹbita sviatła, z jakim jana paraŭnoŭvajecca ŭ Adkrycci 21:23. Jana ŭsio jašče takaja ž « viałikaja », jak i ŭ pačatku, ale jaje agonʹ pierasledu ŭzmacniŭsia, pierajšoŭšy sa stanu « pałajučaga » da stanu « pałajučaga ». Tłumačennie prostaje, asudžanaje Bibłijaj, jaje gnieŭ tym bołʹšy, čym jana vymušana adkryta supracʹstajacʹ vybrannikam Boga. Što, zgodna z Adkrycciem 12:15-16, prymušaje jaje pierajsci ad strategii chitraga i padmanłivaga « zmieja » da strategii adkryta pierasledujučaga « cmoka » . Jaje praciŭnikami z'jaŭlajucca nie tołʹki mirnyja i pasłuchmianyja vybranniki Boga, ale i, pierš za ŭsio, pierad joj staicʹ fałʹšyvy pratestantyzm, bołʹš pałityčny, čym rełigijny, tamu što jon ignaruje zagady Isusa Chrysta i, biaručy ŭ ruki zbroju, zabivaje i zniščaje getak ža, jak i katałicki łagjer. « Treciaja častka rek », geta značycʹ častka nasiełʹnictva chryscijanskaj Jeŭropy, pakutuje ad katałickaj agresii getak ža, jak i « krynicy vady ». Uzoram getych krynic vady z'jaŭlajecca sam Bog, zgodna z Jeram. 2:13: « Bo dva grachi ŭčyniŭ narod Moj: pakinułi Mjanie, krynicu žyvoj vady, i vysiekłi sabie vadajomy, vadajomy razburanyja, jakija nie mogucʹ utrymacʹ vady ». U množnym łiku ŭ getym vieršy Duch abaznačaje « krynicami vady » vybranych, stvoranych pavodle vobrazu Božaga. Jan 7:38 pacviardžaje: « Chto vierycʹ u Mjanie, jak skazana ŭ Pisanni, reki žyvoj vady paciakucʹ z jago čerava». Gety vyraz taksama pakazvaje na praktyku chryščennia niemaŭlat, jakija ad naradžennia, biez kansułʹtacyj, atrymłivajucʹ rełigijnuju etykietku, jakaja zrobicʹ ich sub'jektami nieabranaj rełigijnaj spravy. Pa miery tago, jak jany vyrastucʹ, jany adnojčy vozʹmucʹ u ruki zbroju i buducʹ zabivacʹ praciŭnikaŭ, tamu što getaga patrabuje ich rełigijnaja etykietka. Bibłija asudžaje gety pryncyp, bo ŭ joj gavorycca: « Chto pavierycʹ i achryscicca, budzie vyratavany, a chto nie pavierycʹ, budzie asudžany » (Marka 16:16).

Vjerš 11: « Imia toj zorki — Pałyn; i tracina vady zrabiłasia pałynom; i mnogija ludzi pamierłi ad vady, bo jana stała gorkaj » .

U adrozniennie ad čystaj vady, jakaja zdavołʹvaje smagu i abaznačaje Bibłiju, pisanaje słova Božaje, katałickaje vučennie paraŭnoŭvajecca z « pałynom » — gorkim, taksičnym i navat smiarotnym napojem; geta apraŭdana, bo kančatkovym vynikam getaga vučennia budzie agonʹ « drugoj smierci apošniaga suda» . Častka, « treciaja častka » ludziej, pieraŭtvarajecca pryniatym katałickim abo iłžepratestanckim vučenniem. « Vady » — geta i ludzi, i biblejskaje vučennie. U XVI stagoddzi ŭzbrojenyja pratestanckija grupoŭki niapraviłʹna vykarystoŭvałi Bibłiju i jaje vučennie, i, jak geta pakazana ŭ getym vieršy, ludzi ginucʹ ad ludziej i ad iłžerełigijnaga vučennia. Geta tamu, što i ludzi, i rełigijnaje vučennie stałi gorkimi. Zajaŭlajučy, što « vady stałi gorkimi », Bog daje adkaz na abvinavačvannie ŭ « padazrenni ŭ reŭnasci », jakoje zastajecca nierazgledžanym z časoŭ Adkryccia 6:6 u 3-j piačatcy . Jon pacviardžaje, u toj čas, kałi jago pisʹmovaje słova prychodzicʹ da getaga, abvinavačvannie ŭ pieralubie, jakoje jon vyłučaje supracʹ Asamblei z 7 sakavika 321 goda, što papiaredničała času rełigijna aficyjnaga pieralubu pad nazvaj Pjergam u Adkrycci 2:12 za 538 god.

Adnačasova my čytajem u Łjevicie 26:21-22: « Kałi vy budziecie supraciŭlacca Mnie i nie budziecie słuchacca Mjanie, dyk Ja pakaraju vas siem razoŭ bołʹš za grachi vašyja. Pašlu na vas dzikich zviaroŭ, jakija pazbaviacʹ vas dziaciej, zniščacʹ statak vaš i zrobiacʹ vas mienšymi, i vašy šlachi buducʹ pustyja ». Paralełʹnaje vyvučennie Łjevicie 26 i treciaj truby Adkryccia adkryvaje sud, jaki Bog vynosicʹ na pačatku časoŭ Refarmacyi. Jago sapraŭdnyja vybranniki zastajucca mirnymi i pakorłivymi, prymajučy smiercʹ abo pałon jak sapraŭdnyja mučaniki. Ale akramia ich uzniosłaga prykładu, Jon bačycʹ tołʹki žorstkich « zviaroŭ », jakija supracʹstajacʹ adzin adnamu, časciej za ŭsio z asabistaga gonaru, i jakija zabivajucʹ ludziej z lutasciu drapiežnych dzikich zviaroŭ. Getaja ideja nabudzie formu ŭ Adkrycci 13:1 i 11. Geta kułʹminacyja času, kałi ŭ normie pakut Vybranaga viaducʹ « ŭ pustyniu » (= vyprabavannie) u Adkrycci 12:6-14 z biblejskimi « dvuma sviedkami », napisanymi pra Boga ŭ Adkrycci 11:3. Njeciarpimaje panavannie papstva, praročanaje na 1260 gadoŭ, skončycca.

Vjerš 12: « Zatrubiŭ čacviorty guk, i ŭdaryłi tracinu sonca, i tracinu miesiaca, i tracinu zorak, tak što tracina ich paciamnieła, i dzienʹ nie sviaciŭ tracinu svajoj daŭžyni, i noč taksama » .

Čacviortaje pakarannie : Duch tut apisvaje « viałikuju smutak », abvieščanuju ŭ Adkrycci 2:22. U simvałach jon pakazvaje nam jaje nastupstvy: častkova paraniena « sonca », simvał Božaga sviatła. Taksama častkova paranieny « miesiac », simvał rełigijnaga łagjera ciemry, jaki ŭ 1793 godzie chvalavaŭ kryvadušnych katołikaŭ i pratestantaŭ. Pad simvałam « zorak » taksama indyviduałʹna paraniena častka chryscijan, pakłikanych asviatłicʹ ziamlu . Chto ž tady moža takim čynam udarycʹ pa sapraŭdnym i fałʹšyvym chryscijanskim rełigijnym sviatle? Adkaz: ideałogija ateizmu, jakaja łičycca viałikim sviaciłam tago času. Jago sviatło zaciamniaje ŭsie astatnija. Pisʹmienniki, jakija pišucʹ knigi na getuju temu, vysoka ceniacca i sami nazyvajucca «asvietnikami », takija jak Vałʹter i Mantesk'jo. Adnak getaje sviatło spačatku zniščaje čałaviečyja žycci ŭ łancugu, prałivajučy kroŭ patokami. Pasla gałoŭ karala Łjudovika XVI i jago žonki Maryi-Antuaniety, pad giłʹjaciny revalucyjanieraŭ pa čarzie traplałi praktykujučyja katołiki i pratestanty. Gety akt boskaj spraviadłivasci nie apraŭdvaje ateizm; ale meta apraŭdvaje srodki, i Bog moža zrynucʹ tyranaŭ, tołʹki supracʹstajaŭšy im vyšejšaj tyranijaj, bołʹš magutnaj i macniejšaj. « Siła i moc » naležacʹ Gospadu ŭ Adkrycci 7:12.

Adnačasova ŭ Łjev. 26:23-25 my čytajem: « Kałi getyja pakaranni nie papraviacʹ vas i vy budziecie supraciŭlacca Mnie, dyk i Ja budu supraciŭlacca vam i siamikrocʹ pakaraju vas za grachi vašyja. Ja naviadu na vas mieč pomsty za Moj zapaviet ; kałi vy zbiareciesia ŭ vašych garadach, Ja pašlu na vas pošascʹ, i vy budziecie addadzieny ŭ ruki voraga». « Mječ pomsty za Moj zapaviet » — geta sapraŭdy rola, jakuju Bog daŭ francuzskamu nacyjanałʹnamu ateistyčnamu režymu, addaŭšy jamu gałovy vinavatych u duchoŭnym pieralubie, učynienym supracʹ jago. Padobna pošle ŭ vieršy, gety ateistyčny režym pryvioŭ u dziejannie pryncyp masavych pakaranniaŭ smierciu, tak što katy papiaredniaga dnia stałi achviarami nastupnaga dnia. Zgodna z getym pryncypam, gety piakiełʹny režym, zdavałasia, pavinien byŭ pagłynucʹ usio čałaviectva smierciu. Vosʹ čamu Bog dascʹ jamu nazvu « biezdanʹ », « zvier, jaki vychodzicʹ z biezdani » ŭ Adkrycci 11:7, dzie Jon razvivaje svaju temu. Geta tamu, što ŭ Byc. 1:2 getaje imia abaznačaje ziamlu biez žyccia, biez formy, chaatyčnuju, jakuju ŭ doŭgaterminovaj pierspiektyvie sistematyčnaje zniščennie, jakoje ažycciaŭlaje ateistyčny režym, paŭtarycʹ. U jakasci prykładu my bačym los katałickaj i manarchičnaj Vandei, pierajmienavanaj u «Apomščanuju» revalucyjanierami, čyj płan składaŭsia ŭ tym, kab zrabicʹ jaje pustynnaj i niezasielenaj ziamloj.

Vjerš 13: « I ja zirnuŭ i pačuŭ arła, jaki lacieŭ pasiarod nieba i kryčaŭ gučnym gołasam: «Gora, gora, gora žycharam ziamłi ad inšych gałasoŭ trub troch aniołaŭ, jakija majucʹ zatrubicʹ! »

Francuzskaja revalucyja mieła svaje zabojčyja nastupstvy, ale jana dasiagnuła mety, žadanaj Bogam. Jana pakłała kaniec rełigijnaj tyranii, i pasla jaje była ŭviedziena talerantnascʹ. Geta toj momant, kałi, zgodna z Adkrycciom 13:3, katałicki «zvier marski » byŭ « smiarotna paranieny, ale vylečany » dziakujučy magutnaj uładzie napaleonaŭskaga «arła », pradstaŭlenaga ŭ getym vieršy, jaki reabiłitavaŭ jago svaim kankardatam. «... aroł, jaki lacicʹ siarod nieba » simvałizuje pik panavannia impieratara Napaleona I. Jon raspaŭsiudziŭ svajo panavannie na ŭsie jeŭrapiejskija narody i paciarpieŭ niaŭdaču supracʹ Rasii. Gety vybar daje nam viałikuju dakładnascʹ u datavanni padziej, takim čynam, prapanujecca pieryjad z 1800 pa 1814 god. Vjełizarnyja nastupstvy getaga panavannia z'jaŭlajucca cviordym aryjenciram, jaki, takim čynam, apraŭdvaje nastuplennie vyrašałʹnaj daty z Daniiła 8:14, 1843. Gety važny režym u gistoryi krainy Francyja stanovicca dla Boga nosʹbitam strašnaj ab'javy, bo pasla jago ŭsieagułʹnaja chryscijanskaja viera ŭstupicʹ u čas, kałi jana budzie ŭražana Bogam tryma viałikimi « gora ». Paŭtoranaje trojčy, geta daskanałascʹ słova « gora »; geta tamu, što, uvachodziačy ŭ 1843 god, jak vučycʹ Adkr. 3:2, Bog patrabuje ad chryscijan, jakija scviardžajucʹ, što jany zbaŭleny Isusam Chrystom, narešcie zaviaršycʹ Refarmacyju, pačatuju ŭ 1170 godzie, datu, kałi P'jer Vałʹdo całkam adnaviŭ biblejskuju praŭdu, i zdziejsnicʹ « daskanałyja spravy »; getaja daskanałascʹ patrabujecca ŭ Adkr. 3:2 i ŭkazam Daniiła 8:14. Nastupstvy jago ŭstuplennia ŭ siłu tut prajaŭlajucca ŭ vygladzie troch viałikich « gora », jakija my zaraz budziem vyvučacʹ asobna. Ja chacieŭ by taksama adznačycʹ, što toje, što robicʹ gety pieryjad rełigijnaga miru, jak ni paradaksałʹna, viałikim « goram », — geta spadčyna francuzskaga nacyjanałʹnaga ateizmu, jakaja pranizvaje i budzie pranizvacʹ da kanca svietu zachodnija čałaviečyja rozumy. Geta nie dapamoža im ažycciavicʹ reformy, patrabavanyja Bogam z 1843 goda. Ale ŭžo « šostaja piačatka » z Adkryccia 6:13 ilustravała pieršaje z getych « gor » vobrazam « padziennia zorak » u paraŭnanni z « zialonymi inžyrami », takim čynam nie pryniaŭšy poŭnaga duchoŭnaga stalennia, patrabavanaga Bogam z 1843 goda. A niabiesny znak Božaga papiaredžannia byŭ dadzieny 13 łistapada 1833 goda, paralełʹna z mierkavanym časam abviaščennia troch viałikich « gora » vyvučanaga vierša.

U svaim adkrycci Duch užyvaje vyraz « žychary ziamłi », kab abaznačycʹ ludziej, na jakich nacełʹvajucca try viałikija praročyłi « gora ». Budučy adłučanymi ad Boga i addzielenymi svaim niavier'jem i grachom, Duch zviazvaje ich z « ziamloj ». Naadvarot, Isus nazyvaje svaich sapraŭdnych, viernych vybrannikaŭ « gramadzianami Carstva Njabiesnaga »; ich radzima — geta nie « ziamla », a « nieba », dzie Isus « prygatavaŭ im miesca », zgodna z Jevangjełlem ad Jana 14:2-3. Takim čynam, kožny raz, kałi ŭ Adkrycci vykarystoŭvajecca vyraz « žychary ziamłi », geta aznačaje buntarskaje čałaviectva, addzielenaje ad Boga ŭ Isusie Chryscie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

9 : Pjataja i šostaja truby

« Pjeršaje » i « drugoje viałikaje niaščascie »

 

Pjataja truba : « Pjeršaje viałikaje gora »

dla pratestantaŭ (1843 g.) i advientystaŭ (1994 g.)

 

 

Zaŭvaga : Pry pieršym čytanni getaja tema « 5-j truby » simvałična pradstaŭlaje sud, jaki Bog navodzicʹ na pratestanckija rełigii, što trapiłi ŭ niałasku z viasny 1843 goda. Ale jana prynosicʹ dadatkovyja vučenni, jakija pacviardžajucʹ praročyja abviaščenni, dadzienyja našaj siastry advientystaŭ siomaga dnia, spadaryni Elen Gułd Uajt, jakuju Isus abraŭ svaim pasłannikam. Jaje prarockaja praca asabłiva asviatłiła čas apošniaga vyprabavannia viery; jaje pradkazanni buducʹ pacvierdžany ŭ getym pasłanni. Ale naša siastra nie viedała, što treci pieryjad čakannia advientystaŭ byŭ zapragramavany Bogam, kab pravierycʹ samu Carkvu advientystaŭ siomaga dnia. Vjadoma, gety treci pieryjad čakannia nie pryniaŭ pubłičnaga razviccia dvuch papiarednich, ale maštab novych adkrytych iscin, zviazanych z im, kampiensuje getuju vidavočnuju słabascʹ. Vosʹ čamu, pasla vyprabavanniaŭ Isusam Chrystom pamiž 1983 i 1991 gadami ŭ Vałans-siur-Ron, Francyja, i na vostravie Maŭrykij, pasla admovy ad apošnich praročych agnioŭ, aficyjnaje instytucyjnaje vučennie advientyzmu było « vyrvana » Zbaŭcam duš u 1994 godzie, data, pabudavanaja z vykarystanniem prarockich « piaci miesiacaŭ » z vieršaŭ 5 i 10 getaga 9 razdzieła. Vosʹ čamu ŭ drugim čytanni gety vobrazny sud, vyniesieny Gospadam supracʹ roznych aspiektaŭ pratestanckaj viery, adnosicca da instytucyjnaga advientyzmu siomaga dnia, jaki, u svaju čargu, adstupiŭ ad viery, admoviŭšysia ad boskaga prarockaga sviatła; geta, niagledziačy na papiaredžanni, dadzienyja Elen G. Uajt u razdziele «admova ad sviatła» jaje knigi, adrasavanaj advientysckim nastaŭnikam «Jevangjełʹskaje słužennie». U 1995 godzie aficyjny sajuz advientyzmu z pratestantyzmam pacvierdziŭ praviedny sud, pradkazany Bogam. Varta adznačycʹ, što abodva padzienni majucʹ adnu i tuju ž pryčynu: adchilennie i pagardu da prarockaga słova, prapanavanaga Bogam, sługoj, jakoga Jon abraŭ dla getaj zadačy.

« Gora » — geta gadzina zła, padbuchtorščykam i natchniałʹnikam jakoga z'jaŭlajecca satana, vorag Isusa i Jago vybranych sviatych. Duch adkryje nam u vobrazach, što stanovicca vučniem Isusa Chrysta, kałi jon adrynaje jago, kab addacʹ d'jabłu; što tady składaje sapraŭdy viałikaje « gora ».

Vjerš 1: « Pjataja zatrubiła, i ja ŭbačyŭ zorku, jakaja ŭpała z nieba na ziamlu; joj byŭ dadzieny kluč ad biezdani » .

« Pjataje », ale važnaje papiaredžannie adrasavana vybranym Chrystom z 1844 goda. « Zorka, jakaja ŭpała z nieba », — geta nie « zorka Absent z papiaredniaga razdzieła, jaki nie « ŭpaŭ », na tam ziamla ", ale " na THE reki I THE krynicy «vod ». Geta eposa « Sardys » , kałi Isus uspaminaje, što jon « trymaje ŭ rukach siem zorak ». Za toje, što jago « spravy » byłi abvieščanyja « niedaskanałymi », Isus kinuŭ na ziamlu «zorku » pratestanckaga pasłanca.

Vyprabavannie advientystaŭ viasnoj 1843 goda było adznačana zakančenniem pieršaga čakannia viartannia Isusa Chrysta. Drugoje čakannie getaga viartannia skončyłasia 22 kastryčnika 1844 goda. Tołʹki ŭ kancy getaga drugoga vyprabavannia Bog daŭ pieramožcam viedy i praktyku svajoj sviatoj suboty. Getaja subota tady ŭziała na siabie rolu «piačaci Boga », jakaja cytujecca ŭ vieršy 4 getaga 9-ga razdzieła. Takim čynam, zapiačatvannie Jago sług pačałosia pasla zakančennia drugoga vyprabavannia, vosienniu 1844 goda. Ideja nastupnaja: vyraz « jakoje ŭpała » adnosicca da daty viasny 1843 goda, kanca ŭkaza Daniiła. 8:14 i kaniec pieršaga suda nad advientystami, u adrozniennie ad suda vosienniu 1844 goda, jaki aznačaje pačatak zapiačatvannia pieramožnych vybranych, i temy getaj « piataj truby », metaj jakoj dla Boga z'jaŭlajecca adkryccio padziennia pratestanckaj viery i viery advientyzmu, jaki zaklučycʹ z im sajuz pasla 1994 goda, kaniec « piaci miesiacaŭ », praročanych u vieršach 5 i 10. Takim čynam, chocʹ «piacʹ miesiacaŭ» getaj temy pačynajucca vosienniu 1844 goda, kantekst pačatku zapiačatvannia, jak gałoŭnaja tema, viera pratestantyzmu « ŭpała » da getaj daty, viasnoj 1843 goda. Takim čynam, my možam bačycʹ, jak mienavita boskaje adkryccio adpaviadaje dasiagnutym gistaryčnym faktam. Dzvie daty, 1843 i 1844, majucʹ svaju peŭnuju rolu.

Pakinutaja Isusam, jaki addaje jaje d'jabłu, pratestanckaja viera ŭpała ŭ katałickuju « biezdanʹ » abo « głybini Satany », jakija sami refarmatary asudžałi ŭ časy Refarmacyi ŭ Adkrycci 2:24. Njeŭprykmiet, kažučy, što jana padaje « na ziamlu », Duch pacviardžaje identyčnascʹ pratestanckaj viery, simvałizavanaj słovam « ziamla », jakoje nagadvaje pra jaje vychad z katałicyzmu pad nazvaj « mora » ŭ Adkrycci 13 i 10:2. U pasłanni « Fiładełʹfii » Isus pradstaŭlaje « dzviery », jakija adčynieny abo začynieny. Tut kluč adkryvaje dla ich zusim inšy šlach, bo daje im dostup da « biezdani », jakaja simvałizuje znikniennie žyccia. Geta gadzina, kałi dla ich « sviatło stanovicca ciemraj » i « ciemra stanovicca sviatłom ». Prymajučy ŭ spadčynu pryncypy respubłikanskaj fiłasofskaj dumki, jany gublajucʹ z pola zroku sapraŭdnuju sviatascʹ viery, ačyščanaj kryvioju Isusa Chrysta. Zviarnicie ŭvagu na dakładnascʹ « była dadziena Jamu ». Toj, Chto takim čynam daje kožnamu pavodle jago ŭčynkaŭ, — geta Isus Chrystos, boski Suddzia. Bo jon taksama z'jaŭlajecca zachavałʹnikam klučoŭ; « kluča Davida » dla błagasłaŭlonych vybranych u 1873 i 1994 gadach, zgodna z Adkrycciom 3:7, i « kluča ad biezdani » dla tych, chto ŭpaŭ u 1843 i 1994 gadach.

Vjerš 2: « I adčyniła jana biazdonnuju jamu, i z jamy padniaŭsia dym, jak dym z viałikaj piečy; i sonca i pavietra paciamniełi ad dymu z jamy » .

Pratestanckaja viera mianiaje gaspadara i los, i jaje spravy taksama mianiajucca. Takim čynam, jana zgodnaja z niezajzdrosnym losam — bycʹ vymušanaj pieražycʹ zniščennie apošniaga suda «agniom » « drugoj smierci », pra jakuju budzie skazana ŭ Adkrycci 19:20 i 20:10. Prymajučy vobraz «voziera agniu i siery », gety « agonʹ » apošniaga suda budzie « viałikaj piečču », jakaja pagražaje parušałʹnikam Božych zapaviedziaŭ z momantu ich abviaščennia na gary Sinaj, zgodna z Zych. 19:18: « Gara Sinaj usia dymiłasia, bo Gaspodzʹ syšoŭ na jaje ŭ agni; dym padymaŭsia, jak dym z piečy , i ŭsia gara mocna tresłasia ». Zatym Duch vykarystoŭvaje kiniematagrafičnuju techniku pad nazvaj «fłešbek», viartannie ŭ časie, jakoje pakazvaje spravy, zdziejsnienyja, pakułʹ jašče žyvyja grešniki słužyłi d'jabłu. Słova « dym » tut maje dvajnoje značennie: značennie agniu « viałikaj piečy », pra jakuju my čytajem u Adkrycci 14:11: « I dym ad ich pakut uzychodzicʹ na viaki viakoŭ; i nie majucʹ spakoju ni dniom, ni ŭnačy tyja, chto pakłaniajecca zvieru i vobrazu jagonamu i prymaje klajmo imia jagonaga », ale taksama značennie « małitvaŭ sviatych », zgodna z Adkrycciem 5:8, tut — małitvaŭ fałʹšyvych sviatych. Bo bagataja rełigijnaja aktyŭnascʹ, jakaja prajaŭlajecca ŭ małitvach, apraŭdvaje słovy, jakija Isus zviartaje da jago ŭ Sardach u 1843 godzie: « Ty zdaješsia žyvym, a ty miortvy ». Mjortvy, i dvojčy miortvy, bo mierkavanaja smiercʹ — geta « drugaja smiercʹ » « apošniaga suda ». Getaja rełigijnaja aktyŭnascʹ padmanvaje ŭsich, akramia Boga i Jago vybranych, jakich Jon asviatlaje. Gety raspaŭsiudžany padman — «ap'janiennie», jak kaža sučasny sviet. I mienavita ideju ap'janiennia Duch namiakaje vobrazam « dymu », jaki raspaŭsiudžvajecca ŭ « pavietry » da takoj stupieni, što zaciamniaje « sonca ». Kałi apošniaje z'jaŭlajecca simvałam sapraŭdnaga boskaga sviatła, to « pavietra » abaznačaje zapaviednuju terytoryju d'jabła, jakoga ŭ Pasłanni da Efiesianaŭ 2:2 nazyvajucʹ « kniaziem pavietranaga », i jakoga Isus nazyvaje « kniaziem getaga svietu » ŭ Jevangjełłi ad Jana 12:31 i 16:11. U sviecie meta ap'janiennia — zamaskiravacʹ isciny, jakija pavinny zastavacca ŭ sakrecie. Na rełigijnym uzroŭni toje ž samaje: praŭda tołʹki dla vybranych. Pamnažennie pratestanckich grup sapraŭdy efiektyŭna maskiravała isnavannie viery advientystaŭ siomaga dnia; da 1995 goda, kałi jany pryniałi jaje ŭ svaje šeragi za jaje « viałikuju biadu ». U getaj novaj duchoŭnaj situacyi jany stanucʹ achviarami drugoj smierci , jakaja pieratvorycʹ pavierchniu ziamłi ŭ pałajučuju pieč . Getaja viestka žachłivaja, i zrazumieła, što Bog nie prapanavaŭ jaje prostaj movaj. Jana zapaviedana dla vybranych, kab jany zrazumiełi los, jakoga jany pazbiegłi.

Vjerš 3: « I z dymu vyjšła saranča na ziamlu, i dadziena joj była ŭłada, jak majucʹ uładu skarpijony ziamnyja » .

, simvałizavanyja « dymam », vychodziacʹ z vusnaŭ i rozumaŭ zaniapałych pratestantaŭ, tamu mužčyny i žančyny simvałizavany « sarančaj » z-za ich viałikaj kołʹkasci. Geta sapraŭdy było mnostva ludziej, jakija ŭpałi ŭ 1843 godzie, i ja nagadvaju vam, što ŭ 1833 godzie, dziesiacciu gadami raniej, Gaspodzʹ daŭ ujaŭlennie pra getaje mnostva praz «padziennie zorak», jakoje adbyłosia ŭ noč na 13 łistapada 1833 goda pamiž poŭnačču i 5-j ranicaj, pavodle gistaryčnych sviedčanniaŭ vidavočcaŭ. Znoŭ ža, vyraz « na ziamłi » maje dvajnoje značennie ziamnoga pašyrennia i pratestanckaj identyčnasci. Chto cenicʹ spustašałʹnuju i razburałʹnuju « saranču »? Nje ziemlaroby, i Bog nie cenicʹ viernikaŭ, jakija zdradžvajucʹ Jamu i supracoŭničajucʹ z praciŭnikam, kab zniščycʹ Jago ŭradžaj vybranych, tamu gety simvał užyvajecca da ich. Zatym, u Jezekiila 2, getym karotkim razdziele z 10 vieršaŭ, słova « buntar » cytujecca 6 razoŭ, kab abaznačycʹ gabrejskich « buntaroŭ », jakich Bog traktuje jak « cierni, astap i skarpijony ». Tut termin « skarpijon » adnosicca da pratestanckich buntaroŭ. U trecim vieršy namiok na jago siłu padrychtoŭvaje vykarystannie viełʹmi važnaga tonkaga simvała. Siła « skarpijonaŭ » zaklučajecca ŭ tym, kab smiarotna džałicʹ svaich achviar džałam svajgo « chvasta ». I getaje słova « chvost » nabyvaje ŭ boskaj dumcy fundamientałʹnaje značennie, adkrytaje ŭ Isai 9:14: « prarok, jaki vučycʹ chłusni, — geta chvost ». Žyvioły vykarystoŭvajucʹ svaje « chvasty », kab pierasledvacʹ i bicʹ much i inšych parazityčnych nasiakomych, jakija ich razdražniajucʹ. Tut my znachodzim vobraz iłžyvaj « praročycy Ijezaviełi ». chto pravodzicʹ svoj čas, bičujučy i prymušajučy pakutavacʹ Boga i Jago padmanutych niaviernych sług. Bołʹš za toje, praktyka dobraachvotnaga bičavannia dla adkuplennia grachoŭ z'jaŭlajecca častkaj vučennia katałickaj viery. U Adkrycci 11:1 Duch pacviardžaje getaje paraŭnannie, vykarystoŭvajučy słova « trysniog », jakomu klučavy tekst Isai 9:14 nadaje toje ž značennie, što i słovu « chvost ». Gety vobraz papskaj carkvy taksama ŭžyvajecca, z 1844 goda, da grešnych pratestanckich viernikaŭ, jakija stałi prarokami Boga, jakija vučacʹ chłusni, geta značycʹ iłžeprarokaŭ. Prapanavanaje słova « chvost » budzie vyrazna cytavana ŭ vieršy 10.

 

 

 

 

Budaŭnictva 3-j advientysckaj zały čakannia

(na gety raz, z siomaga dnia)

 

Vjerš 4: « I było im zagadana nie škodzicʹ travie ziamnoj, nijakaj zielaninie i nijakamu drevu, a tołʹki tym ludziam, jakija nie majucʹ piačatki Božaj na łbach svaich » .

Getaja « saranča » nie pažyraje zielaninu, ale jana škodnaja dla ludziej, jakija nie abaronieny «piačatciu Božaj» . Geta zgadka pra « piačatcʹ Božuju » pacviardžaje kantekst pieryjadu, jaki ŭžo apisany ŭ Adkrycci 7. Takim čynam, pasłanni paralełʹnyja: razdzieł 7 tyčycca zapiačatanych vybranych, a razdzieł 9 — pakinutych grešnikaŭ. Ja pamiataju, što, zgodna z Mc. 24:24, niemagčyma spakusicʹ sapraŭdnaga vybranaga. Tamu iłžepraroki spakušajucʹ adzin adnago.

Dakładnascʹ « piačatka Boga na łbie » pakazvaje na pačatak zapiačatvannia vybranych Bogam advientysckich sług, a mienavita na 23 kastryčnika 1844 goda. Padrabiaznascʹ zgadvajecca niepasredna pierad cytataj praročaga pieryjadu « piaci miesiacaŭ » u nastupnym vieršy; praciagłascʹ 150 reałʹnych gadoŭ, jakaja budzie zasnavana na getaj dacie.

Vjerš 5: « I dadziena im była ŭłada nie zabivacʹ ich, ale mučycʹ ich piacʹ miesiacaŭ ; i muki ich byłi, jak muki ad skarpijona, kałi jon ukusicʹ čałavieka » .

Božaje pasłannie ab'jadnoŭvaje ŭ svaim vobrazie dziejanni, zdziejsnienyja ŭ roznyja časy; što błytaje i ŭskładniaje vyjaŭlenčuju interpretacyju. Ale kałi gety pryjom zrazumieły i pryniaty, pasłannie stanovicca viełʹmi jasnym. Gety 5-y vierš byŭ asnovaj majgo abviaščennia ab viartanni Isusa Chrysta ŭ 1994 godzie. Tam my znachodzim kaštoŭnyja prarockija « piacʹ miesiacaŭ », jakija, pačynajučy z 1844 goda, dazvalajucʹ ustalavacʹ datu 1994 goda. Adnak, kab reałizavacʹ Božy płan, ja abaviazkova pavinien byŭ zviazacʹ z getaj dataj słaŭnaje viartannie Isusa Chrysta. Takim čynam, častkova aslepleny dakładnasciu tekstu, jakaja zrabiła b getuju nadzieju niemagčymaj, ja nastojvaŭ na tym, kab ruchacca ŭ kirunku, zadumanym maim Tvorcam. Sapraŭdy, tekst udakładniaje: « dadziena im nie zabivacʹ ich, ale mučycʹ ich piacʹ miesiacaŭ ». Dakładnascʹ « nie zabivacʹ ich » nie dazvołiła ŭklučycʹ temu « 6-ga truba », žachłivaja zabojčaja vajna ŭ časy, achoplenyja « 5-j truba »; čas 150 reałʹnych gadoŭ. Ale ŭ svoj čas Uiłʹjam Miler užo byŭ častkova aslepleny, kab zdziejsnicʹ dziejannie, zadumanaje Bogam: vyjavicʹ pamyłku, jakaja dazvołiła adradzicʹ nadzieju na viartannie Chrysta vosienniu 1844 goda; iłžyvuju pamyłku, bo pieršapačatkovyja razłiki, jakija ŭstanaŭłivałi viasnu 1843 goda, sionnia pacviardžajucca ŭ našych apošnich razłikach. Vola i siła Boga suvierennyja, i, na ščascie dla Jago vybrannikaŭ, ništo i nichto nie moža pieraškodzicʹ Jago prajektu. Sprava ŭ tym, što getaja pamyłka ŭ ab'javie pryviała da tago, što aficyjny advientyzm u 1991 godzie zasviedčyŭ pagardu da nadziei na viartannie Isusa Chrysta, abvieščanaje na 1994 god. I najgoršaje dla advientystaŭ — geta toje, što jany byłi pazbaŭleny apošniaga prarockaga sviatła, jakoje całkam asviatlaje 34 razdzieły knig Daniiła i Adkryccia, u čym kožny moža pierakanacca sionnia, pračytaŭšy gety dakumient. Robiačy geta, jany taksama pazbaŭleny inšych novych razumienniaŭ, jakija Bog daŭ mnie z viasny 2018 goda adnosna Jago zakona i adnosna viartannia Chrysta, jaki vierniecca, jak my ciapier viedajem, viasnoj 2030 goda; i geta na novych padstavach, asobnych ad prarockaj kanstrukcyi Daniiła i Adkryccia. Pamiž 1982 i 1991 gadami dla mianie piacʹ miesiacaŭ byłi zviazany z dziejnasciu iłžeprarokaŭ, jakaja pavinna była praciagvacca da viartannia Isusa Chrysta. Pjerakanany ŭ getym razvažanni, jakoje, akramia tago, apraŭdanaje, ja nie bačyŭ abmiežavannia času, nakładzienaga zabaronaj « na zabojstva ». I ŭ toj čas data 1994 goda pradstaŭlała 2000 god sapraŭdnaga naradžennia Isusa Chrysta. Dadam, što nichto da mianie nie vyznačyŭ pryčynu majoj pamyłki; što pacviardžaje dasiagniennie ŭ adpaviednasci z volaj Boga. Davajcie ciapier zvierniem uvagu na dakładnascʹ « ale mučycʹ ich piacʹ miesiacaŭ ». Formuła nadzvyčaj pamyłkovaja, tamu što zgadanyja « muki » nie cierpiacʹ achviary na praciagu prarockich « piaci miesiacaŭ» . « Muki », pra jakija kaža Duch, buducʹ naniesieny ŭpaŭšym na kančatkovym sudzie, dzie jany buducʹ vykłikany spalenniem «voziera vogniennaga », pakaranniem « drugoj smierci ». Getyja « muki » «abviaščajecca ŭ trecim aniołʹskim pasłanni z Adkryccia 14:10-11, jakoje papiaredni vierš vykłikaŭ, spasyłajučysia na « dym » «ich pakut »; pasłannie, jakoje advientysty dobra viedajucʹ, bo jano składaje elemient ich univiersałʹnaj misii. Vjedajučy zagadzia padziennie getaga aficyjnaga advientyzmu, Duch niaŭłoŭna kaža ŭ getym pasłanni: « Jon taksama budzie picʹ vino gnievu Božaga, nałitaje biez dadannia ŭ kiełich gnievu Jagonaga, i budzie mučany ŭ agni i siercy pierad sviatymi aniołami i Jagniom» . Getaje dakładnaje « taksama i jago » pasladoŭna tyčycca pratestanckaj viery, a zatym aficyjnaga niaviernaga advientyzmu, adkinutaga ŭ 1994 godzie samim Isusam Chrystom. Z getaj daty, u pacvierdžannie svajgo praklonu, gety novy « buntar » dałučyŭsia da ekumieničnaga ałʹjansu, jaki ab'jadnoŭvaje katołikaŭ i pratestantaŭ, užo adrezanych ad Boga. Ale da padziennia aficyjnaga advientyzmu formuła « taksama jago » ŭžyvałasia da pratestantaŭ, jakija ŭpałi, tamu što, upaŭšy ŭ 1844 godzie, jany adgetułʹ padzialałi los Katałiki, pravasłaŭnyja i iłžejudei. Faktyčna, « i jago » tyčycca ŭsich niekatołikaŭ, jakija šanujucʹ Rymska-katałickuju carkvu, ustupajučy ŭ jaje ekumieničny sajuz i šanujučy pastanovy Kanstancina I : jago niadzielu i dzienʹ naradžennia «sonca» (Kalady 25 sniežnia). Vybirajučy adzinočny łik « i jago », a nie množny łik «jany taksama», Duch nagadvaje nam, što rełigijny vybar — geta indyviduałʹny vybar, jaki robicʹ čałavieka adkaznym, apraŭdanym abo vinavatym pierad Bogam, a nie pierad gramadstvam; jak « Noj, Daniił i Ioŭ, jakija nie ratavałi ni synoŭ, ni dačok » pavodle Jezekiłija 14:18.

 

Pakuty drugoj smierci Strašnaga suda

Vjerš 6: « U tyja dni ludzi buducʹ šukacʹ smierci, ale nie znojducʹ jaje; jany buducʹ žadacʹ pamierci, ale smiercʹ uciače ad ich » .

Getyja idei viełʹmi łagična vynikajucʹ adna za adnoj. Tołʹki što zgadaŭšy pra « pakuty drugoj smierci », Duch praročycʹ u getym 6-m vieršy pra dni jaje prymianiennia, jakija nastupiacʹ u kancy 7-ga tysiačagoddzia , na jakija spasyłajecca vyraz « u tyja dni ». Zatym Jon adkryvaje nam asabłivasci getaga kančatkovaga pakarannia, strašnaga da najvyšejšaj stupieni. « Łjudzi buducʹ šukacʹ smierci, ale nie znojducʹ jaje; jany buducʹ žadacʹ smierci, ale smiercʹ uciače ad ich ». Čago ludzi nie viedajucʹ, dyk geta tago, što ŭvaskresłaje cieła biazbožnikaŭ budzie miecʹ charaktarystyki, viełʹmi adroznyja ad charaktarystyk ciapierašnich cialesnych ciełaŭ. Dla ich kančatkovaga pakarannia Bog-Tvorca ŭznavicʹ ich žyccio, zrabiŭšy jago zdołʹnym praciagvacca ŭ sviadomym stanie da zniščennia ich apošniaga atama. Bołʹš za toje, praciagłascʹ pakut budzie adaptavana indyviduałʹna dla kožnaga čałavieka, u adpaviednasci z prysudam, vyniesienym pa ich asabistaj vinie. Marka 9:47-48 pacviardžaje geta nastupnymi słovami: «... buducʹ ukinutyja ŭ piekła, dzie čarviak ich nie pamiraje, i agonʹ nie zgasaje ». Varta taksama adznačycʹ, što pratestanckaja viera padzialaje z Katałickaj Carkvoj šmat iłžyvych rełigijnych dogmaŭ. Akramia niadziełi, pieršaga dnia, prysviečanaga adpačynku, isnuje viera ŭ biessmiarotnascʹ dušy, jakaja pryvodzicʹ pratestantaŭ da viery ŭ isnavannie piekła, pra jakoje vučacʹ katołiki. Takim čynam, katałickaja pagroza piekłam, dzie viečna praklatyja buducʹ pakutavacʹ u agni, pagroza, jakaja padparadkavała jamu ŭsich manarchaŭ chryscijanskich ziamiełʹ, mieła dolu praŭdy, ale, pierš za ŭsio, šmat chłusni. Bo, pa-pieršaje, piekła, padrychtavanaje Bogam, nabudzie formu tołʹki ŭ kancy « tysiačy gadoŭ » niabiesnaga suda sviatych nad biazbožnikami. A pa-drugoje, pakuty nie buducʹ viečnymi, chocʹ i praciagłymi, u paraŭnanni z ciapierašnimi ziamnymi ŭmovami. Sjarod tych, chto ŭbačycʹ, jak smiercʹ uciakaje ad ich, buducʹ pasladoŭniki i zaŭziatyja abaroncy paganskaj grečaskaj dogmy pra biessmiarotnascʹ dušy. Takim čynam, Bog prapanuje im ujavicʹ sabie, jakim byŭ by ich los, kałi b ich duša była sapraŭdy niesmiarotnaj. Ale najbołʹš prychiłʹniki «dnia niepieramožnaga sonca» sustrenucʹ svaju boskascʹ; samu ziamlu, jakaja naradziła ich, staŭšy «soncam» praz złiccio magmy agniu i siery.

 

Smiarotna padmanłivy vyglad

Vjerš 7: « Saranča była padobnaja da koniej, padrychtavanych da bitvy; na gałovach u ich byłi viancy, padobnyja da zołata, i tvary ich byłi padobnyja da tvaraŭ ludziej » .

Z dapamogaj svaich simvałaŭ vierš 7 ilustruje płan dziejanniaŭ zaniapałaga pratestanckaga łagjera. Rełigijnyja grupy ( koni ) sabrałisia dla duchoŭnaj « bitvy », jakaja budzie zavieršana tołʹki ŭ kancy vyprabavałʹnaga času, ale kančatkovaja meta ŭžo joscʹ. Getaja bitva nazyvajecca « Armagjedonam » u Adkrycci 16:16 . Tady darečy adznačycʹ nastojłivascʹ Ducha na paraŭnanni z reałʹnasciu rečaŭ; što jon robicʹ, pamnažajučy vykarystannie termina « jak ». Geta jago sposab admaŭlacʹ iłžyvyja scviardženni zacikaŭlenych rełigijnych ludziej. Usio — tołʹki padmanłivaja zniešnascʹ: « vianok », abiacany pieramožcu viery, i sama viera ( zołata ), jakaja maje tołʹki « padabienstva » da sapraŭdnaj viery. « Tvary » getych iłževierujučych sami pa sabie padmanłivyja, bo ŭ ich zastaŭsia tołʹki čałaviečy vyglad. Toj, chto vykazvaje gety sud, dasleduje lejcy i sercy. Jon viedaje tajemnyja dumki ludziej i dziełicca svaim bačanniem reałʹnasci sa svaimi vybrannikami.

Vjerš 8: « U ich byłi vałasy, jak u žančyn, a zuby ich byłi jak u łʹvoŭ » .

Zgodna z 1 Kar. 11:15, Vałasy žančyn słužacʹ im velumam. A rola veluma — chavacʹ tvar, geta značycʹ asobu zavualavanaga sub'jekta. Gety 8-y vierš svaimi simvałami asudžaje padmanłivy vyglad chryscijanskich rełigijnych grup. Takim čynam, jany majucʹ zniešni vyglad ( vałasy ) cerkvaŭ ( žančyny , u Ef. 5:23-32), ale ich duch ažyŭlajecca lutasciu ( zuby ) « łʹvoŭ ». My lepš razumiejem, čamu ich tvary majucʹ tołʹki čałaviečy vyglad. Njezdarma Isus paraŭnoŭvaje ich z łʹvami. Takim čynam, Jon nagadvaje stan rozumu rymskaga naroda, jaki pažyraŭ pieršych chryscijan łʹvami na svaich arenach. I geta paraŭnannie apraŭdanaje, bo ŭ kancy svietu jany znoŭ zachočucʹ zabicʹ apošniaga sapraŭdnaga vybrannika Isusa Chrysta.

Vjerš 9: « U ich byłi pancyry, padobnyja da žaleznych, a šum kryłaŭ ich byŭ padobny da šumu kalasnic z mnostvam koniej, što biagucʹ na bitvu » .

Gety vierš nakiravany supracʹ padroblenaga ryštunku sapraŭdnaga voina Isusa Chrysta, jaki nosicʹ « braniu » praviednasci (Ef. 6:14), ale tut getaja praviednascʹ cviordaja, jak « žaleza », užo simvał Rymskaj impieryi ŭ knizie Daniiła. « Saranča » šumicʹ « kryłami svaimi », kałi jana aktyŭnaja. Takim čynam, paraŭnannie, jakoje idzie dalej, tyčycca dziejannia. Nastupnaje ŭdakładniennie pacviardžaje suviazʹ z Rymam, čyje gonki na kalasnicach z « mnogimi koniami » ciešyłi rymlan padčas ich pajezdak. U getym vobrazie « mnogija koni » aznačaje: niekałʹki rełigijnych grup sabrałisia, kab ciagnucʹ rymskuju « kalesnicu », geta značycʹ prasłaŭlacʹ uładu Ryma; Rym, jaki viedaŭ, jak manipulavacʹ inšymi rełigijnymi łiderami, kab padparadkavacʹ ich svaimi spakusami. Vosʹ jak Duch abagułʹniaje dziejanni paŭstanckaga łagjera. I gety mityng na karyscʹ Ryma rychtuje ich da finałʹnaj « bitvy Armagjedon », nakiravanaj supracʹ praciŭnikaŭ niadziełi, viernych šanavałʹnikaŭ suboty, asviačonaj Bogam, i niesviadoma supracʹ Chrysta, ich Abaroncy.

Vjerš 10: « Jany miełi chvasty, jak u skarpijonaŭ, i džała, a ŭ chvastach ich była siła škodzicʹ ludziam piacʹ miesiacaŭ » .

Gety vierš pryadkryvaje zasłonu z 3-ga vierša, dzie słova « chvost » było prapanavana jak «siła skarpijonaŭ » . Jano cytujecca vyrazna, chocʹ jago značennie niezrazumieła tym, chto nie šukaje jago ŭ Isai 9:14. Geta nie moj vypadak, tamu ja nagadvaju gety važny kluč: « prarok, jaki vučycʹ chłusni, — geta chvost ». Ja ŭdakładniaju zakadavanaje pasłannie nastupnymi słovami: u getych grup byłi chłusłivyja praroki ( chvasty ) i buntary ( skarpijony ) i chłusłivyja jazyki (džała), i mienavita ŭ getych iłžeprarokach ( chvastach ) była siła škodzicʹ ludziam , geta značycʹ spakušacʹ ich i pierakonvacʹ ich šanavacʹ rymskuju niadzielu na praciagu 150 gadoŭ ( piaci miesiacaŭ ) rełigijnaga miru, garantavanaga Bogam; što niepapraŭna padviargaje ich «pakutam drugoj smierci » apošniaga suda ŭ kancy 7-ga tysiačagoddzia . Kałi ja dumaju, što mnostva ludziej nie bačacʹ važnasci dnia adpačynku! Kałi b jany pavieryłi ŭ getaje rasšyfravanaje adkrytaje pasłannie, jany b zmianiłi svajo mierkavannie.

Vjerš 11: « I miełi jany nad saboj cara anioła biezdani, imia jakoga pa-jaŭrejsku było Avadon, a pa-grečasku — Apałijon » .

Usio bołʹš dakładnaje, boskaje abvinavačvannie dasiagaje svajgo piku: getyja rełigijnyja grupy majucʹ svaim carom Satanu, « anioła biezdani ». chto budzie zviazany na spustošanaj ziamłi « tysiaču gadoŭ », zgodna z Adkrycciom 20:3. Słova « biezdanʹ » u Byc. 1:2 adnosicca da ziamłi, pierš čym na joj z'javiacca jakija-niebudzʹ prykmiety žyccia. Takim čynam, gety termin adnosicca da ziamłi, jakaja stanie spustošanaj, usie formy žyccia buducʹ zniščany słaŭnym viartanniem Chrysta. Jana budzie znachodzicca ŭ getym stanie « tysiaču gadoŭ », a adzinym jaje žycharom budzie anioł Satana, jaki trymajecca na joj u pałonie. Toj, kago Bog u Adkrycci 12 nazyvaje « cmokam », a zmieja — d'jabłam. i Satana » tut atrymłivaje nazvu «Razburałʹnik», što aznačaje słovy « jaŭrejski i grečaski , Avadon i Apałijon ». Duch niazmušana pakazvaje nam, jak gety anioł razburaje spravu Boga, z jakoj jon zmagajecca. « jaŭrejski i grečaski » z'jaŭlajucca movami aryginałʹnaga biblejskaga pisʹma. Takim čynam, z momantu padziennia pratestanckaj viery ŭ 1844 godzie, pačatak temy getaga " 5-ga truba », d'jabał viarnuŭ sabie jaje sa svajoj dobra viadomaj cikavasciu da Sviatoj Bibłii. Ale, u adrozniennie ad słaŭnych pačatkaŭ Refarmacyi, ciapier jana vykarystoŭvajecca dla razburennia Božaga płana. Satana ŭžyvaje da grešnaj refarmavanaj viery, na gety raz paspiachova, toje, što jon daremna sprabavaŭ zrynucʹ samoga Chrysta ŭ gadzinu Jago vyprabavannia supracivu.

Vjerš 12: « Pjeršaje gora minuła; vosʹ, pasla jago iducʹ jašče dva gory ».

Tut, u 12-m vieršy, zakančvajecca getaja viełʹmi asabłivaja tema « 5-ga truba ». Gety momant sviedčycʹ ab tym, što čałaviectva ŭstupiła ŭ 1994 god svajgo zvyčajnaga kalendara. Da tago času rełigijny mir zachoŭvaŭsia siarod usich monateistyčnych rełigij. Nichto nie byŭ zabity pa duchoŭnaj pryčynie rełigijnych abaviazaciełʹstvaŭ. Takim čynam, zabarona na zabojstva ŭ vieršy 5 była pavažana i vykanana, jak abviasciŭ Bog.

Ale 3 žniŭnia 1994 goda ŭ vyniku pieršaga ž musułʹmanskaga rełigijnaga napadu, zdziejsnienaga GIA, kala francuzskaga pasołʹstva ŭ Ałžyry zaginułi piacʹ francuzskich čynoŭnikaŭ, a ŭ Sviaty viečar, 24 sniežnia 1994 goda, adbyŭsia napad na francuzski samalot, u vyniku jakoga ŭ Ałžyry zaginułi try čałavieki, u tym łiku adzin gramadzianin Francyi. Nastupnym letam ałžyrskija isłamisckija ŭzbrojenyja grupoŭki GIA zdziejsniłi smiarotnyja napady na čygunačnuju stancyju RER u Paryžy, stałicy Francyi. A ŭ 1996 godzie ŭ Tybirynie, Ałžyr, byłi abiezgałoŭleny siem francuzskich katałickich sviataroŭ. Takim čynam, getyja sviedčanni sviedčacʹ ab tym, što pradkazanyja « piacʹ miesiacaŭ » byłi pieravyšany. Takim čynam, rełigijnyja vojny mogucʹ adnavicca i praciagvacca da kanca svietu, jaki budzie adznačany viartanniem prasłaŭlenaga Chrysta.

 

 

 

Šostaja truba : Drugaja viałikaja " niaščascie "

Šostaje pakarannie za ŭsiu iłžyvuju chryscijanskuju sviatascʹ

 

Treciaja susvietnaja vajna

 

 

Vjerš 13: « Šosty zatrubiŭ. I ja pačuŭ gołas z čatyroch ragoŭ załatoga achviarnika, jaki pierad Bogam » .

Geta šostaje papiaredžannie-pakarannie składaje «drugoje» viałikaje « gora », abvieščanaje ŭ Adkrycci 8:13. Jano papiaredničaje zakančenniu času kalektyŭnaj i indyviduałʹnaj łaski i, takim čynam, budzie dasiagnuta pamiž 2021 i 2029 gadami. Z getym 13-m vieršam pačynajecca ŭstup da temy « 6-ga truba «pacvierdzicʹ viartannie vajny i dazvoł « zabivacʹ ». Getaja novaja tema tyčycca tych ža rełigijnych grup, što i « 5-ga truba "papiaredniaja. Vykarystanyja simvały identyčnyja. Takim čynam, usio tłumačycca nastupnym čynam: narody " 5-ga « truba » pryzvyčaiłasia « nie zabivacʹ », zajšoŭšy tak daloka, što zabaraniłi smiarotnaje pakarannie ŭ Jeŭropie i ŭ niekatorych štatach ZŠA. Jany znajšłi sposab prybytkova kiravacʹ mižnarodnym gandlem, jaki ich uzbagaciŭ. Tamu jany bołʹš nie prychiłʹniki vajny, a abaroncy miru luboj canoj. Vajna pamiž chryscijanskimi narodami, zdajecca, vyklučana, ale, na žałʹ, treciaja monateistyčnaja rełigija značna mienš mirnaja, geta isłam, jaki chodzicʹ na dzviuch nagach: na nagach terarystaŭ, jakija dziejničajucʹ, i na nagach inšych pasladoŭnikaŭ, jakija vitajucʹ ich zabojčyja dziejanni. Takim čynam, gety surazmoŭca robicʹ pierspiektyvu tryvałaga miru niemagčymaj, i Bogu-stvarałʹniku budzie dastatkova « gučacʹ » u svaim dazvole na sutykniennie cyviłizacyj i rełigij sa značnymi smiarotnymi nastupstvami. Na astatniaj častcy ziamłi kožny narod taksama budzie miecʹ svajgo tradycyjnaga voraga — padzieły, padrychtavanyja d'jabłam i jago demanami adnosna ŭsioj płaniety.

Adnak tut praroctva nakiravana na peŭnuju terytoryju — niavierny chryscijanski Zachad.

Apošniaje pakarannie pierad « siamiu apošnimi pošasciami », jakija papiaredničajucʹ viartanniu Chrysta, prychodzicʹ u imia « 6-ga truba ». Pjerš čym pierajsci da padrabiaznasciej temy, my viedajem, što getaja tema sapraŭdy z'jaŭlajecca drugoj z « viałikich gora », abvieščanych « arołam » napaleonaŭskaj impieryi ŭ Adkrycci 8:13. Cjapier, u adaptavanym dla getaj mety mantažy, praroctva Adkrycci 11 prypisvaje getuju nazvu « drugoje gora » Francuzskaj revalucyi pad nazvaj « zvier, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy ». Geta taksama tema «4-j truby » z Adkrycci 8. Takim čynam, Duch namiakaje na isnavannie ciesnaj suviazi pamiž padziejami, pra jakija gavorycca ŭ «4-j i 6 -j». truba ." My daviedajemsia, što geta za adnosiny.

Kałi « 6-y «Gučycʹ truba », gołas Chrysta, zastupnika pierad ałtarom kadziła, vykazvaje zagad. (Pavodle vobraza ziamnoj skinii, jakaja pradkazvała Jago budučuju niabiesnuju rolu jak zastupnika za małitvy vybranych).

 

Zachodniaja Jeŭropa — mišenʹ gnievu Isusa Chrysta

Vjerš 14: « I skazaŭ šostamu aniołu, jaki mieŭ trubu: «Razviažy čatyroch aniołaŭ, zviazanych u viałikaj race Jeŭfrat » .

Isus Chrystos abviaščaje: « Adpuscicie čatyroch aniołaŭ «jakija zviazany na viałikaj race Jeŭfrat »: vyzvalaje ŭniviersałʹnyja demaničnyja siły, skancentravanyja ŭ Jeŭropie, simvałizavanaj nazvaj Jeŭfrat; Zachodniaja Jeŭropa i jaje amierykanskija i aŭstrałijskija pašyrenni, dzie jany ŭtrymłivajucca z 1844 goda, zgodna z Adkrycciom 7:2; geta čatyry anioły, jakim było dadziena škodzicʹ ziamłi i moru . Klučy da interpretacyi prostyja i łagičnyja. «Jeŭfrat» — geta raka, jakaja arašała staražytny Vaviłon Daniiła. U Adkrycci 17 «błudzica», jakuju nazyvajucʹ « viałikim Vaviłonam », siadzicʹ « na mnogich vodach », simvałach «narodaŭ, plamionaŭ i moŭ ». « Vaviłon » abaznačaje Rym, a zacikaŭlenyja narody — geta jeŭrapiejskija narody. Vyznačajučy Jeŭropu jak gałoŭnuju mišenʹ svajgo zabojčaga gnievu, Chrystos Bog maje namier pakaracʹ tych, chto zdradžvaje Jamu i tak prymianšaje pakuty, jakija Jon pieražyŭ na svaim balučym kryžy, pra jakija tołʹki što nagadaŭ papiaredni vierš, cytujučy słova « ałtar », jakoje pradkazvała geta ŭ simvałičnych abradach Staroga Zapavietu.

Nacełʹvajučysia na Jeŭropu, Duch Sviaty nakiroŭvaje svaju pomstu supracʹ dzviuch krain, jakija skancentravałi svaju vinu na joj. Geta katałickaja viera, maci-carkva i starejšaja dačka, jak jon nazyvaje Francyjaj, jakaja tak mocna padtrymłivała jago na praciagu stagoddziaŭ, z samaga pačatku, z Chłodvigam, pieršym karalom frankaŭ.

Pjeršaja spasyłka z « 4-m» Kałi z'jaŭlajecca « truba », geta Francyja, revalucyjny narod, jaki pasiejaŭ svajo nasiennie niavier'ja siarod usich chryscijanskich narodaŭ ziamłi, raspaŭsiudžvajučy tvory svaich fiłosafaŭ, ateistaŭ-vołʹnadumcaŭ. Ale geta taksama papski Rym, jaki Francuzskaja revalucyja pavinna była zniščycʹ i prymusicʹ zamoŭknucʹ. Paraŭnałʹnaje vyvučennie trub z papieradžałʹnymi pakaranniami, pradstaŭlenymi gabrejam u Łjevicie 26, nadaje čacviortamu rolu boskaga « miača », jaki « pomscicʹ za svoj zapaviet ». Na gety raz, da « 6-ga truba », Isus sam adpomscicʹ za svoj sajuz, udaryŭšy pa dvuch vinavatych narodach i ich jeŭrapiejskich sajuznikach. Bo, zgodna z Adkrycciom 11, francuzski ateizm « uzradavaŭsia » i akunuŭ navakołʹnyja narody ŭ « radascʹ »: « jany buducʹ pasyłacʹ adzin adnamu dary », čytajem my ŭ Adkrycci 11:10. U svaju čargu, boski Chrystos pryniasie im svaje dary: zvyčajnyja i atamnyja bomby; usio getamu papiaredničaŭ smiarotna zarazny virus, jaki z'javiŭsia ŭ Jeŭropie ŭ kancy 2019 goda. Sjarod daroŭ, jakija varta adznačycʹ, — prapanova Francyjaj Statui Svabody goradu Nʹju-Jork u ZŠA. Madełʹ była nastołʹki cudoŭnaj, što ŭsled za Francyjaj inšyja jeŭrapiejskija krainy stałi respubłikami. U 1917 godzie Rasija paŭtorycʹ madełʹ z toj ža gjekatombaj.

 

Głabałʹnaja jadziernaja vajna

Vjerš 15: « I byłi vyzvalenyja čatyry anioły, jakija byłi padrychtavany na gadzinu, i dzienʹ, i miesiac, i god, kab zabicʹ tracinu ludziej » .

Padrychtavanyja « paškodzicʹ ziamłi i moru », zgodna z Adkrycciom 7:2, « čatyry anioły vypuščany, kab zabicʹ tracinu čałaviectva », i dziejannie płanujecca i čakajecca na praciagu doŭgaga času, jak pakazvaje nastupnaja detałʹ: « jakija byłi gatovyja da gadziny, dnia, miesiaca i goda ». Dyk z jakoga času geta pakarannie stała nieabchodnym? Z 7 sakavika 321 goda, daty, kałi było vykanana pryniaccie dnia sonca, ustalavanaga Kanstancinam I. Zgodna z Adkrycciom 17, temaj jakoga z'jaŭlajecca « sud nad raspusnicaj» Vjałiki Vaviłon », łik 17 simvałizuje boski sud. Užyty ŭ kołʹkasci stagoddziaŭ z 7 sakavika 321 goda, gety łik 17 pryvodzicʹ da 7 sakavika 2021 goda; z getaj daty apošnija 9 gadoŭ boskaga praklonu dazvolacʹ vykanacʹ « 6-y truba » z Adkryccia 9:13.

Zviarnicie ŭvagu na zgadku pra « tracinu čałaviectva », jakaja nagadvaje nam, što, jakim by strašnym jon ni byŭ, gety treci razburałʹny susvietny kanfłikt zachoŭvaje častkovy charaktar ( treciny ) papiaredžannia; tamu jon karysny dla dasiagniennia rełigijnych naviartanniaŭ i dla tago, kab vybranyja całkam prysviaciłi siabie advientysckaj pracy, jakoj kiruje Isus Chrystos. Geta razburennie prychodzicʹ, kab pakaracʹ i zaprasicʹ da pakajannia čałaviectva, jakoje atrymała karyscʹ ad «150 reałʹnych gadoŭ» rełigijnaga miru, pradkazanych « piacciu miesiacami » « piataj truby ».

Kab całkam zrazumiecʹ sens getaga pakarannia, treciaj susvietnaj vajny z 1914 goda, my pavinny praviesci paralełʹ i paraŭnacʹ jaje z treciaj departacyjaj gabrejaŭ u Vaviłon. U getym apošnim vajennym umiašanni, u 586 g. da n.e., car Navuchadanosar zniščyŭ carstva Judejskaje, apošni reštu naroda Izraila; Ijerusałim i jago sviaty chram pieratvaryłisia ŭ ruiny. Ruiny, pakinutyja treciaj susvietnaj vajnoj, dakažucʹ, što chryscijanski sajuz adstupiŭ ad viery getak ža, jak i gabrejski sajuz gabrejskaga naroda . Takim čynam, pasla getaj demanstracyi niavierujučyja abo rełigijnyja tyja, chto vyžyŭ, buducʹ padviergnuty apošniamu ŭniviersałʹnamu vyprabavanniu viery, jakoje daje apošni šaniec na vyratavannie viernikam usich monateistyčnych rełigij; ale Bog-stvarałʹnik vučycʹ tołʹki adnoj praŭdzie, jakaja tyčycca Isusa Chrysta i Jago sviatoj suboty, adzinaga sapraŭdnaga siomaga dnia.

Raznia, abvieščanaja dla getaj susvietnaj vajny, składaje jašče adzin aspiekt « drugoga gora », jaki zviazvaje jago z aspiektam francuzskaga revalucyjnaga ateizmu « čacviortaj truby ». Francyja, i asabłiva jaje stałica Paryž, znachodzicca pad prycełam usiemagutnaga Boga. U Adkrycci 11:8 jon prypisvaje joj nazvy « Sadom i Jegipiet », nazvy staražytnych voragaŭ, zniščanych, jak prykład, niezabyŭnym čynam Bogam, adnago agniom z niabiosaŭ, drugoga — svajoj aslaplałʹnaj siłaj. Geta dazvalaje nam zrazumiecʹ, što jon budzie dziejničacʹ supracʹ jaje takim ža žachłivym i kančatkovym čynam. My pavinny ŭsviadomicʹ jaje viełizarnuju adkaznascʹ za znikniennie sapraŭdnaj viery. Pasla tago, jak respubłikanski režym znienavidzieŭ rełigiju, jon trapiŭ u despatyčnyja ruki Napaleona I. dla jakoga rełigija była tołʹki karysnym fonam dla jago asabistaj słavy. Mjenavita jago gonaru i apartunizmu katałickaja viera abaviazana svaim vyžyvanniem praz ustalavannie Kankordatu, jaki razburyŭ pryncyp boskaj praŭdy.

 

Demagrafičnaja dakładnascʹ: dzviescie miłʹjonaŭ bajcoŭ

Vjerš 16: « Kołʹkascʹ vieršnikaŭ u vojsku była dva miryjady miryjadaŭ: ja čuŭ ich kołʹkascʹ » .

U 16-m vieršy dajecca važnaje ŭdakładniennie adnosna kołʹkasci bajcoŭ, jakija ŭdziełʹničajucʹ u kanfłikcie: « dzvie miryjady miryjadaŭ » abo dzviescie miłʹjonaŭ sałdat. Da 2021 goda, kałi ja napisaŭ gety dakumient, nivodnaja vajna nie dasiagała takoj kołʹkasci ŭ svaich sutyčkach. Adnak sionnia, kałi nasiełʹnictva svietu składaje siem z pałovaj miłʹjardaŭ čałaviek, praroctva moža spraŭdzicca. Dakładnascʹ, pradstaŭlenaja getym vieršam, asudžaje ŭsie interpretacyi, jakija prypisvajucʹ gety kanfłikt minułym dziejanniam .

 

Ideałagičnaja vajna

Vjerš 17: « I bačyŭ ja ŭ vidanni koniej i tych, chto siadzieŭ na ich, apranutych u pancyry agnistyja, gijacyntavyja i siernyja; gałovy koniej byłi padobnyja da łʹvinych, a z paščaŭ ich vychodziŭ agonʹ, dym i siera » .

U getym 17-m vieršy, vobrazie boskaga suda, my znachodzim simvały «5-j truby » : grupy ( koni ) i tyja, chto imi kamanduje ( vieršniki ). Ich adzinaja spraviadłivascʹ ( nagrudnik ) — geta dziejannie spalennia agniom, dy jašče jakim agniom! Jadziernym agniom, paraŭnałʹnym z agniom padziemnaj magmy Zjamłi. Duch prypisvaje im charaktarystyki Gijacynta, što adpaviadaje paŭtarenniu vyrazu ŭ kancy vierša « dymicʹ» . Geta ŭžo simvałizuje małitvy sviatych u papiaredniaj temie, my pavinny pamiatacʹ pra charaktar jago vodaru, i tam my razumiejem, što aznačaje jago zgadka. Geta rasłina taksičnaja, razdražniaje skuru, a jaje pach vykłikaje gałaŭny bołʹ. Gety nabor kryteryjaŭ vyznačaje małitvy ŭdziełʹnikaŭ bajavych dziejanniaŭ. Nivodnaja z getych małitvaŭ nie prymajecca Bogam-stvarałʹnikam; jany vykłikajucʹ u jago młosnascʹ i głybokuju agidu. Treba razumiecʹ, što ŭ getym pa sutnasci rełigijnym i ideałagičnym kanfłikcie ŭdziełʹničajucʹ tołʹki rełigii, całkam adrezanyja ad jago, ale tym nie mienš pieravažna manateistyčnyja: iŭdaizm, katałicyzm, pratestantyzm, pravasłaŭje, isłam. Tut cytujecca novy klučavy simvał z Isai 9:14: « gałava — magistrat abo starejšyna ». Takim čynam, na čale grup, jakija zmagajucca, stajacʹ magistraty, jakich sionnia ŭ respubłikach nazyvajucʹ «prezidentami». I getyja prezidenty nadzieleny siłaj «łʹva » , cara žyvioł i cara džunglaŭ. Značennie siły dajecca jamu ŭ Suddziach 14:18. U svaim pasłanni Duch praročycʹ vajenny boj, jakim dystancyjna kirujucʹ viełʹmi magutnyja, aŭtarytarnyja i rełigijna addanyja kiraŭniki dziaržaŭ, bo geta zychodzicʹ z ich « vusnaŭ ». što ich małitvy vychodziacʹ, simvałizavanyja słovam « dym ». Z ich ža « vusnoŭ » vychodziacʹ zagady ab zniščenni « agniom », małitvy « dymam » i zniščenni natoŭpu praz zagad ab vykarystanni jadziernych bombaŭ, simvałizavanych « sieraj ». Vidavočna, što Duch choča padkresłicʹ važnascʹ getaj jadziernaj siły, jakaja znachodzicca ŭ rasparadženni adnago čałavieka. Nikołi ŭ gistoryi ziamłi takaja razburałʹnaja siła nie zaležała ad rašennia adnago čałavieka. Geta sapraŭdy vydatna i varta padkresłicʹ. Ale dla nas, chto žyvie ŭ takoj pałityčnaj arganizacyi, getyja grandyjoznyja maštaby ŭžo navat nie šakujucʹ. My ŭsie achviary niejkaga kalektyŭnaga var'jactva.

Vjerš 18: « Ad getych troch pošasciaŭ zaginuła tracina čałaviectva: ad agniu, dymu i siery, jakija vychodziłi z ichnich vusnaŭ » .

U 18-m vieršy padkresłivajecca gety fakt z papiaredniaga vierša, udakładniajučy, što « agonʹ , dym i siera » — geta pošasci, žadanyja Bogam; što vierš pacviardžaje, prypisvajučy Chrystu-msciŭcu zagad zabicʹ tracinu ludziej.

 

Jadziernaja moc łidaraŭ krain

Vjerš 19: « Bo siła koniej była ŭ ichnich pysach i ŭ ichnich chvastach; a chvasty ichnija byłi padobnyja da zmiej, i miełi gałovy, i imi jany škodziłi » .

Vjerš 19 pacviardžaje rełigijna-ideałagičny charaktar kanfłiktu, kažučy: Bo siła vajujučych grup ( koniej ) była ŭ ich movie (ich vusnach ) i ŭ ich iłžeprarokach ( chvastach ), jakija z vygladu byłi spakusnikami ( zmiejami ), jakija ŭpłyvałi na kiraŭnikoŭ dziaržaŭ, magistrataŭ ( kiraŭnikoŭ ), z dapamogaj jakich jany (vajučyja ludzi) čyniłi škodu. Takim čynam vyznačany pryncyp dakładna adpaviadaje arganizacyi narodaŭ, jakaja panuje sionnia ŭ čas kanca.

Getaja Treciaja susvietnaja vajna chto prychodzicʹ Zaviaršennie temy « trub » abo papiaredžanniaŭ ab pakaranniach nastołʹki važnaje, što Bog abviasciŭ pra geta spačatku gabrejam Staroga Zapavietu, pasladoŭna ŭ Dan. 11:40-45 i Jezekiila 38 i 39, a zatym chryscijanam Novaga Zapavietu ŭ getaj knizie Adkryccia jak pra « šostuju trubu », jak apošniaje boskaje papiaredžannie pierad kancom času łaski. Tamu davajcie znojdziem tut getyja bagatyja ŭzajemadapaŭniałʹnyja vučenni.

 

Daniiła 11:40-45

Vyraz « čas kanca » padšturchoŭvaje nas da vyvučennia getaga apošniaga kanfłiktu narodaŭ, jaki byŭ vyjaŭleny i razvity ŭ praroctvie Dan. 11:40–45. My adkryvajem asnoŭnyja fazy jago arganizacyi. Pjeršapačatkova, u značnaj stupieni ŭstalavany na terytoryi Zachodniaj Jeŭropy, agresiŭny isłam, jaki nazyvaŭsia « carom poŭdnia », sutykajecca z jeŭrapiejskim narodam, pieravažnaja bołʹšascʹ jakoga — katołiki; rymska-papskaja katałickaja viera z'jaŭlajecca pradmietam, na jaki praroctva nakiravana z Dan. 11:36. Rymska-papski łidar, jaki da getaga času byŭ metaj, pradstaŭleny pad terminam « jon »; pad tytułam « car » jon padviargajecca napadu « cara poŭdnia» , isłamu, jaki « sutykniecca z im ». Vybar dziejasłova « sutyknucca » dakładny i razumny, tamu što tołʹki tyja, chto znachodzicca na adnoj terytoryi, « sutyknucca » adzin z adnym. Mjenavita tady, skarystaŭšysia pradstaŭlenaj magčymasciu, situacyja pagruziła Zachodniuju Jeŭropu ŭ poŭny biesparadak i paniku, « car poŭnačy » (ci poŭnačy) « ŭvichryscicca, jak bura », nad getaj zdabyčaj u ciažkaj situacyi, kab zachapicʹ jaje i akupavacʹ. Jon vykarystoŭvaŭ « šmat karabloŭ », « kalesnic » i voinaŭ, jakija byłi nie bołʹš čym « vieršnikami », i žyłi na poŭnačy, i nie na poŭnačy Zachodniaj Jeŭropy, a na poŭnačy Jeŭraazijackaga kantynienta. A dakładniej, na poŭnačy Izraila, što namiakaje vierš 41, nazyvajučy jago « najprygažejšaj z krain ». Rasieja, pra jakuju idzie gavorka, była narodam « vieršnikaŭ » (kazakoŭ), zavodčykaŭ i pastaŭščykoŭ koniej gistaryčnym voragam Izraila. Na gety raz, zychodziačy z usich getych dadzienych, stanovicca logka identyfikavacʹ getaga « cara poŭnačy » z magutnaj pravasłaŭnaj Russiu, uschodnim rełigijnym praciŭnikam zachodniaga papskaga rymstva z časoŭ aficyjnaga chryscijanskaga rełigijnaga raskołu 1054 goda.

My tołʹki što znoŭ sustrełisia z niekatorymi vajujučymi bakami Treciaj susvietnaj vajny. Ale ŭ Jeŭropy joscʹ magutnyja sajuzniki, jakija niejak zaniadbałi jaje z-za ekanamičnaj kankurencyi, jakaja stała katastrafičnaj z momantu z'jaŭlennia virusa COVID-19. Vyčarpanyja ekanomiki zmagajucca za svajo vyžyvannie, kožnaja kraina ŭsio bołʹš zamykajecca ŭ sabie. Adnak, kałi ŭ Jeŭropie pačniecca kanfłikt, amierykanski sajuznik budzie čakacʹ svajgo času, kab dziejničacʹ.

U Jeŭropie rasijskija vojski sutykajucca z słabym supracivam. Adzin za adnym akupujucca paŭnočnyja jeŭrapiejskija narody. Tołʹki Francyja akazvaje słaby vajenny supraciŭ, i rasijskija vojski strymłivajucca ŭ paŭnočnaj častcy krainy. Paŭdniovaja častka sutykajecca z sur'joznymi prablemami z-za tago, što isłam užo ŭ viałikaj kołʹkasci ŭstalavaŭsia ŭ getym regijonie. Musułʹmanskich bajcoŭ i ruskich zviazvaje svojeasabłivaje pagadniennie, jakoje gruntujecca na agułʹnych intaresach. Abodva pragnucʹ rabavannia, a Francyja — bagataja kraina, navat kałi ekanamična razburana. Araby — rabaŭniki pavodle tradycyjnaj spadčyny.

Z izraiłʹskaga boku situacyja katastrafičnaja; kraina akupavanaja. Navakołʹnyja arabskija musułʹmanskija narody vyratavany: Edom, Maaŭ, dzieci Amona: sučasnaja Iardanija.

Toje, što niemagčyma było zrabicʹ da 1979 goda, kałi Jegipiet pakinuŭ arabski łagjer, kab zaklučycʹ sajuz z Izrailem, vybar, zrobleny ŭ toj čas pry magutnaj padtrymcy ZŠA, paviarnuŭsia supracʹ jago; jon byŭ akupavany ruskimi. I, udakładniajučy, što « jon nie ŭciače », Duch raskryvaje apartunistyčny charaktar vybaru, zroblenaga ŭ 1979 godzie. Staŭšy na bok macniejšych tago času, jon vieryŭ, što zmoža pazbiegnucʹ niaščascia, jakoje jago napatkała. I niaščascie było viałikim, akupavanyja ruskimi jago bagacci pazbaviłi jago. I jak byccam getaga było niedastatkova, łivijcy i efiopy taksama razrabavałi jago, idučy za ruskimi.

 

Jadziernaja faza susvietnaga kanfłiktu

Vjerš 44 aznačaje značnuju zmienu ŭ situacyi. Akupujučy Zachodniuju Jeŭropu, Izraiłʹ i Jegipiet, rasijskija vojski pałochajucca « navinaŭ » adnosna ŭłasnaj rasijskaj terytoryi. Duch spasyłajecca na « ŭschod » u dačynienni da akupacyi Zachodniaj Jeŭropy, ale taksama na « poŭnač » u dačynienni da akupacyi Izraila; Rasija znachodzicca na « ŭschod » ad pieršaj i «na poŭnač » ad drugoj. Naviny nastołʹki sur'joznyja, što vykłikajucʹ zabojčaje var'jactva. Mjenavita tut u bitvu ŭstupajucʹ Złučanyja Štaty, vybirajučy zniščycʹ rasijskuju terytoryju jadziernym agniom . Zatym pačynajecca jadziernaja faza kanfłiktu. Smiarotnyja grybapadobnyja chmary ŭzdymajucca ŭ mnogich miescach, kab zniščycʹ i « vyniščycʹ ». mnostva «čałaviečych i žyviołʹnych žycciaŭ». Mjenavita ŭ getym dziejanni « trecʹ ludziej zaginuła » ŭ adpaviednasci z ab'javaj « šostaj truby ». Adkinutyja da « gor » Izraila, ruskija vojski «cara poŭnačy » byłi zniščany, nie atrymaŭšy najmienšaj dapamogi: « nichto nie pryjšoŭ jamu na dapamogu ».

 

Jezekiiłʹ 38 i 39

38 i 39 razdzieły knigi praroka Jezekiila taksama pa-svojmu apisvajucʹ gety apošni kanfłikt u gistoryi. Joscʹ cikavyja detałi, takija jak getaja detałʹ, jakaja raskryvaje namier Boga « nakłasci spražku na skivicu » ruskaga cara, kab uciagnucʹ jago ŭ kanfłikt. Gety vobraz ilustruje spakusłivuju magčymascʹ uzbagacicca razam sa svaim narodam, jakoj jon nie zmoža supraciŭlacca.

U getym doŭgim praroctvie Duch daje nam imiony ŭ jakasci aryjenciraŭ: Gog, Magog, Roš (Rusija), Mješech (Maskva), Tuvał (Tabołʹsk). Kantekst apošnich dzion pacviardžajecca detałlu, jakaja tyčycca napadu na narody: « Ty skažaš: Ja pajdu na ziamlu adkrytuju, Ja napadu na ludziej, jakija žyvucʹ u spakoi, jakija žyvucʹ biaspiečna ŭ svaich siełiščach, usie ŭ žytłach biez scienaŭ , i nie majučy ni zamka, ni varot (Ezek. 38:11)». Sučasnyja garady sapraŭdy całkam adkrytyja . I supracʹległyja siły tragična niaroŭnyja. Tut Duch układvaje ŭ vusny Daniiłavaga « cara poŭnačy » na gety raz dziejasłoŭ « Ja pryjdu », jaki sviedčycʹ pra masiŭnuju, chutkuju i pavietranuju agresiju, zgodna z dziejasłovam i vobrazam « budzie kružycca, jak bura » z Daniiła 11:40, z davołi dalokaga miesca. U getym praroctvie Jezekiila niama nijakaj tajamnicy adnosna krain, pra jakija idzie gavorka; Rasija i Izraiłʹ vyrazna vyznačany. Tajamnica była tołʹki ŭ Daniiła 11:36-45, dzie gavorka išła pra rymski papstva i jago jeŭrapiejskuju terytoryju. I, dajučy nazvu « car poŭnačy » Rasii, jakaja atakuje papskuju katałickuju Jeŭropu, Bog spasyłajecca na svajo adkryccio, dadzienaje Jezekiilu. Bo nagadvaju vam, što Rasija znachodzicca na « poŭnačy » ŭ asnoŭnym u suviazi z gjeagrafičnym stanoviščam Izraila. Faktyčna, jana znachodzicca na «ŭschod » ad stanovišča rymska-katałickaj papskaj Zachodniaj Jeŭropy. Takim čynam, mienavita dla tago, kab pacvierdzicʹ stanovišča rasijskich vojskaŭ u getaj papskaj Jeŭropie, jakuju jany zajmajucʹ i daminujucʹ, Duch razmiaščaje prychod drennych viestak z « uschodu ». « Ja pašlu na jago i na jago vojski agonʹ i sieru doždž (Ez. 38:22)»; « Ja pašlu agonʹ u Magog », — čytajem my ŭ Ez. 39:6. Takim čynam, geta pryčyna drennych viestak, jakija raz'jušvajucʹ « cara poŭnačy » z Daniiła 11:44. Jak i ŭ Daniiła, rasijski agresar budzie zagnany ŭ kut i zniščany na gorach Izraila: « Ty ŭpadzieš na gorach Izraila, ty i ŭsie tvaje vojski (Ez. 39:4)». Ale asoba ZŠA, jakija stajacʹ za getym dziejanniem, zastajecca zagadkaj. Ja znachodžu viełʹmi cikavuju detałʹ u Ez. 39:9. U tekscie zgadvajecca magčymascʹ zdabyvannia agniu na praciagu « siami gadoŭ », spałʹvajučy zbroju, jakaja vykarystoŭvałasia ŭ getym žudasnym głabałʹnym kanfłikcie. Draŭnina bołʹš nie z'jaŭlajecca syravinaj dla sučasnaj zbroi, ale zgadanyja « siem gadoŭ » adlustroŭvajucʹ intensiŭnascʹ getaj vajny i kołʹkascʹ zbroi. Pa stanie na 7 sakavika 2021 goda da viartannia Chrysta zastałosia tołʹki dzieviacʹ gadoŭ; apošnija 9 gadoŭ Božaga praklonu, padčas jakich zavieršycca apošni mižnarodny kanfłikt; vajna, jakaja budzie žachłiva razburałʹnaj dla žycciaŭ i majomasci. Zgodna z vieršam 12, ruskija trupy buducʹ pachavany « siem miesiacaŭ ».

 

Žachłivaja i niaŭmołʹnaja boskaja spraviadłivascʹ

Trupaŭ budzie šmat, i Bog u knizie Jezekiila 9 daje nam ujaŭlennie pra žorstkuju razniu, jakuju Jon arganizuje. Tamu što treciaja susvietnaja vajna, jakaja čakajecca ŭ pieryjad pamiž 2021 i 2029 gadami, z'jaŭlajecca pravobrazam treciaj vajny, jakuju ŭznačałiŭ Navuchadanosar supracʹ staražytnaga Izraila ŭ 586 godzie. Vosʹ što zagadvaje viałiki Bog-stvarałʹnik, rasčaravany i pagardžany svaim narodam, u Jezekiila 9:1-11:

«Jezekija 9:1 Tady jon zakryčaŭ mnie ŭ vušy gučnym gołasam: «Padydzicie błižej vy, chto pakaraje gorad, kožny z pryładaj zniščennia ŭ ruce svajoj!»

Jezekiiła 9:2 I vosʹ, šescʹ čałaviek išłi darožkaj vierchniaj bramy, jakaja vychodziła na poŭnač, kožny z ich zniščałʹnaj pryładaj u ruce svajoj; i siarod ich byŭ čałaviek, apranuty ŭ łʹnianuju vopratku, i z pisʹmovaj skryniaj pry baku jago. I jany pryjšłi i stałi kala miednaga achviarnika.

Jezekiiła 9:3 I słava Boga Izrailevaga ŭzniałasia z chieruvima, na jakim była, i pajšła da paroga doma; i pakłikaŭ čałavieka, apranutaga ŭ łʹnianuju vopratku, u jakoga na baku była čarniłʹnica.

Jez. 9:4 I skazaŭ jamu Gaspodzʹ: prajdzi pasiarod gorada, pasiarod Jerusałima, i pastaŭ znak na łbach ludziej, jakija ŭzdychajucʹ i płačucʹ z-za ŭsich agidnych złačynstvaŭ, jakija čyniacʹ siarod jago.

Ezek. 9:5  I ŭ moj gołas jon skazaŭ inšym: Idzicie za im u gorad i bicie; chaj voka vaša nie škaduje i nie łituje.

Jezekiiła 9:6 Starych i junakoŭ, i słužanak, i małych dziaciej i žančyn zabivajcie i zniščajcie; ale nie padychodzʹcie da tago, chto maje na sabie znak; i pačnicie z Majoj sviatyni. Jany pačałi sa starejšyn, jakija byłi pierad chramam.

Jezekiiła 9:7 I skazaŭ im: apaganʹcie dom i napoŭnicie dvary zabitymi, vyjdzicie. I jany vyjšłi i pačałi bicʹ u goradzie.

Jezekiiła 9:8 I stałasia, kałi jany biłi, a ja jašče byŭ tam, što ja ŭpaŭ na abłičča svajo i zakryčaŭ: O, Gospadzie Boža! niaŭžo Ty zniščyš usiu astatniuju častku Izraila, kałi vyłʹješ lutascʹ Svaju na Jerusałim?

Jezekiłija 9:9 I skazaŭ mnie: «Bjezzakonnie domu Izrailevaga i Judy viałikaje i nadzvyčajnaje; ziamla poŭnaja kryvi, i gorad poŭny złačynstva; bo jany kažucʹ: «Gaspodzʹ pakinuŭ ziamlu, i Gaspodzʹ nie bačycʹ».

Jezek. 9:10 I Ja nie paškaduju i nie paškaduju; abiarnu ŭčynki ichnija na ichnija gałovy.

Jezekiiła 9:11 I vosʹ, čałaviek, apranuty ŭ łʹnianuju vopratku, u jakoga pry baku była čarniłʹnica, adkazaŭ: Ja zrabiŭ tak, jak ty mnie zagadaŭ .

                Nje ŭsie, chto byŭ zabity pa rełigijnych pryčynach, z'jaŭlajucca mučanikami za vieru. U getaj kategoryi joscʹ šmat fanatykaŭ, gatovych addacʹ svajo žyccio , magčyma, za svaju rełigiju, ale taksama za lubuju pałityčnuju ci inšuju ideałogiju. Sapraŭdny mučanik za vieru, pa-pieršaje, vyklučna ŭ Isusie Chryscie. Pa-drugoje, jon, niepazbiežna, abrany, čyjo žyccio, pryniesienaje ŭ achviaru, padabajecca Bogu-Tvorcu tołʹki tady, kałi jago smierci papiaredničała žyccio, jakoje adpaviadała Jago adkrytym patrabavanniam dla Jago času.

Dyk davajcie ciapier apyniemsia ŭ temie « 6-ga truba » — vykłikannie marałʹnaga kantekstu časoŭ pasla vajny.

 

Njepakajannie tych, chto vyžyŭ

Nasupierak tamu, što dumaje i čago baicca bołʹšascʹ ludziej, jadziernaja zbroja, jakoj by razburałʹnaj jana ni była, nie zniščycʹ čałaviectva; bo pasla zakančennia kanfłiktu zastanucca tyja , chto vyžyŭ . Adnosna vojnaŭ Isus skazaŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 24:6: « Vy pačujecie pra vojny i čutki pra vojny; nie žachajciesia, bo geta pavinna adbycca. Ale geta jašče nie kaniec ». Zniščennie čałaviectva adbudziecca dziakujučy dziejanniam Boga-Tvorcy pasla jago słaŭnaga viartannia ŭ asobie Isusa Chrysta. Bo tyja, chto vyžyŭ, pavinny prajsci apošniaje vyprabavannie viery. Z 1945 goda, daty pieršaga vykarystannia atamnaj zbroi, adbyłosia bołʹš za dzvie tysiačy vybuchaŭ, praviedzienych dla vyprabavanniaŭ ziamnymi dziaržavami, jakija vałodajucʹ joju; geta praŭda, pasladoŭna, na praciagu 75 gadoŭ, i ziamla viełizarnaja, chocʹ i abmiežavanaja, jana vytrymłivaje i padtrymłivaje ŭdary, jakija nanosicʹ joj čałaviectva. U budučaj jadziernaj vajnie, naadvarot, za karotki pieryjad adbudziecca mnostva vybuchaŭ, i rassiejvannie radyjeaktyŭnasci zrobicʹ niemagčymym padaŭžennie žyccia na ziamłi. Svaim viartanniem boski Chrystos pakładzie kaniec pakutam buntarskaga čałaviectva.

Vjerš 20: « Astatnija ludzi, jakija nie pamirałi ad getych pošasciaŭ, nie pakajałisia ŭ spravach ruk svaich, kab nie pakłaniacca demanam i załatym, srebnym, miednym, kamiennym i draŭlanym idałam, jakija nie mogucʹ ni bačycʹ, ni čucʹ, ni chadzicʹ » .

U 20-m vieršy Duch praročycʹ pra ačarstniennie tych narodaŭ, jakija zastałisia ŭ žyvych. « Astatnija ž ludzi, jakija nie byłi zabityja getymi pošasciami, nie pakajałisia ŭ spravach svaich ruk» . « Drugoje gora », abvieščanaje ŭ časy impieryi, sapraŭdy z'jaŭlajecca boskaj « pošasciu », ale jano papiaredničaje « apošnim siami », jakija abrynucca na vinavatych grešnikaŭ pasla zakančennia času łaski z Adkryccia 15. Varta tut nagadacʹ, što ŭsie getyja « pošasci » karajucʹ rymskuju agresiju supracʹ paradku času, stvoranaga Usiemagutnym Bogam-Tvorcam.

«… jany nie pierastavałi pakłaniacca demanam i idałam z zołata, srebra, bronzy, kamienia i dreva, jakija nie mogucʹ ni bačycʹ, ni čucʹ, ni chadzicʹ ».

U getym pierałičenni Duch nacełʹvajecca na kułʹtavyja vyjavy katałickaj viery, jakija z'jaŭlajucca ab'jektami pakłaniennia pasladoŭnikaŭ getaj idałapakłonnickaj rełigii. Getyja vyjavy ŭvasablajucʹ, pa-pieršaje, «Dzievu Maryju», a za joj, u viałikaj kołʹkasci, bołʹš-mienš ananimnych sviatych, bo geta pakidaje kožnamu viałikuju svabodu vybracʹ svajgo lubimaga sviatoga. Vjałiki rynak pracuje 24 gadziny ŭ sutki. Prapanujucca prakładki dla ŭsich padpach, usich stylaŭ i pamieraŭ. I takaja praktyka asabłiva razdražniaje tago, chto paciarpieŭ na kryžy Gałgofy; tamu jago pomsta budzie žachłivaj. I ŭžo, pasla tago, jak u 2018 godzie jon abviasciŭ svaim vybrannikam svajo magutnaje i słaŭnaje viartannie ŭ 2030 godzie, z 2019 goda jon dzivicʹ grešnikaŭ ziamłi smiarotna zaraznym virusam. Geta tołʹki malusienʹki znak jago budučaga gnievu, ale jon užo maje efiektyŭnascʹ na svaim baku, bo my ŭžo vinnyja jamu ekanamičnuju razruchu, biesprecedentnuju ŭ gistoryi chryscijanskaga Zachadu. A kałi jany razburany, narody svaracca, a potym zmagajucca i zmagajucca adna z adnoj.

Paprok, adrasavany Bogu, tym bołʹš apraŭdany, što pad abłiččam Isusa Chrysta sapraŭdny Bog pryjšoŭ u ciele, siarod ludziej, i tam, jak adzin z ich, Jon « bačyŭ, čuŭ i chadziŭ », u adrozniennie ad razʹbianych abo vyleplenych idałaŭ, jakija nie mogucʹ getaga zrabicʹ.

Vjerš 21: « I jany nie pakajałisia ŭ svaich zabojstvach, ni ŭ svaim čaradziejstvie, ni ŭ svaim raspuscie, ni ŭ svaich kradziažach » .

U vieršy 21 tema zaviaršajecca. Uzgadvajučy « ich zabojstvy », Duch adlustroŭvaje smiarotny niadziełʹny zakon, jaki ŭ rešcie rešt zapatrabuje smierci viernych šanavałʹnikaŭ sviatoj suboty, asviačonaj Bogam. Spasyłajučysia na « ich čary », Jon nacełʹvajecca na katałickija masy, jakija šanujucʹ tyja, chto apraŭdvaje Jago «niadzielu», gety fałʹšyvy dzienʹ Gaspodni i sapraŭdny paganski «dzienʹ sonca». Uzgadvajučy « ich raspustu », Duch pakazvaje pałʹcam na pratestanckuju vieru, spadčynnicu katałickaga « raspusty » fałʹšyvaj « praročycy Ijezaviełi » z Adkryccia 2:20. I, vinavaciačy ich u « ich kradziažach », Jon namiakaje na duchoŭnyja kradziažy, učynienyja, pa-pieršaje, supracʹ Samoga Isusa Chrysta, u Jakoga, zgodna z Dan. 8:11, papski car « adabraŭ viečnaje » sviatarstva i Jago zakonny i apraŭdany tytuł « Gałavy Carkvy » z Ef. 5:23; ale taksama Jago paradak « času i Jago zakon », zgodna z Dan. 7:25. Getyja viełʹmi duchoŭnyja interpretacyi nie vyklučajucʹ zvyčajnych łitarałʹnych užyvanniaŭ, ale jany vychodziacʹ daloka za ich miežy ŭ Božym sudzie i jago nastupstvach dla vinavatych złačyncaŭ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 10 : Malenʹkaja adkrytaja kniga

 

Vjartannie Chrysta i pakarannie paŭstancaŭ

 

Malenʹkaja adkrytaja kniga i jaje nastupstvy

 

 

Vjartannie Chrysta ŭ kancy čacviortaga advientysckaga pieryjadu čakannia

Vjerš 1: « I ŭbačyŭ ja inšaga magutnaga anioła, jaki sychodziŭ z nieba, apranutaga ŭ vobłaka; viasiołka była nad gałavoj jagonaj; i tvar jagony byŭ jak sonca, i nogi jagonyja — jak słupy vogniennyja » .

Razdzieł 10 prosta pacviardžaje duchoŭnuju situacyju, jakaja skłałasia da tago času. Chrystos z'jaŭlajecca ŭ abłiččy Boga sviatoga boskaga zapavietu, u vobrazie «viasiołki », dadzienaj Noju i jago naščadkam pasla patopu. Geta byŭ znak Božaga abiacannia nikołi bołʹš nie zniščacʹ žyccio na ziamłi prałiŭnymi vodami. Bog vykanaje svajo abiacannie, ale vusnami Pjatra jon abviasciŭ, što ziamla ciapier « zachavana dla agniu »; patopu agniu. Geta adbudziecca tołʹki na apošnim sudzie siomaga tysiačagoddzia. Adnak agonʹ nie skončyŭ zniščacʹ žycci, bo geta zbroja, jakuju Bog užo vykarystaŭ supracʹ garadoŭ dałiny Sadoma i Gamory. U getym karotkim razdziele Duch koratka ilustruje padziei, jakija adbuducca pasla «6 -ga truba ». Razdzieł pačynajecca z vobraza słaŭnaga viartannia Chrysta-msciŭcy.

 

Praroctva całkam raskrytaje

Vjerš 2: « I trymaŭ jon u ruce svajoj razgornutuju knižku ; i pastaviŭ pravuju nagu svaju na mora, a levuju na ziamlu » .

Z samaga pačatku knigi, zgodna z Adkrycciem 1:16, Isus prychodzicʹ, kab zmagacca z pakłonnikami abagaŭlenaga « sonca ». Rola simvałaŭ stanovicca zrazumiełaj: « abłičča Jago było jak sonca », a što stanie z Jago voragami, pakłonnikami « sonca »? Adkaz: padnožža Jago, i gora im! Tamu što « nogi Jago — jak słupy agniu ». Tady spoŭnicca gety vierš z Bibłii: « Sjadzi pravaruč Mjanie, pakułʹ pakładu voragaŭ tvaich padnožžam nog tvaich » (Ps. 109:1; Mc. 22:44). Ich vina paviałičyłasia, tamu što pierad svaim viartanniem Isus « adkryŭ knižku » Adkryccia, zniaŭšy z 1844 goda « siomuju piačatku », jakaja ŭsio jašče trymała jaje zakrytaj u Adkrycci 5:1-7. Pamiž 1844 i 2030 gadami, godam kantekstu, zgadanaga ŭ getym 10-m razdziele, razumiennie i značennie suboty vysvietłiłisia da poŭnaga sviatła. Takim čynam, ludzi tago času nie majucʹ apraŭdannia, kałi vyrašajucʹ nie šanavacʹ jaje. «Knižka » była tady « adkryta » Sviatym Ducham Chrystovym, i soncu jana nie patrebna. U vieršy 2 ilustrujecca ich los. Kab zrazumiecʹ značennie simvałaŭ « mora i ziamłi », jakija sustrakajucca ŭ getym vieršy, my pavinny vyvučycʹ Adkrycci 13, u jakim Bog zviazvaje ich z dvuma duchoŭnymi « zviarami », jakija z'javiacca praz 2000 gadoŭ chryscijanskaj ery. Pjeršy « zvier, jaki vychodzicʹ z mora », simvałizuje biesčałaviečny, tamu i zvierapadobny režym kaałicyi gramadzianskich i rełigijnych uładaŭ u ich pieršaj gistaryčnaj formie manarchij i rymska-katałickaga papizmu. Getyja manarchii simvałizujucca « dziesiacciu ragami », jakija asacyjujucca z simvałam Ryma ŭ Dan. 7 — « małym rogam », a ŭ Adkr. 12, 13 i 17 — « siam'ju gałovami ». Gety « zvier », zgodna z mierkavanniem boskich kaštoŭnasciej, adlustroŭvaje simvały, zgadanyja ŭ Dan. 7: impieryi-papiaredniki Rymskaj impieryi ŭ advarotnym paradku ad Dan. 7: leapard, miadzviedzʹ, leŭ . Takim čynam, « zvier » sam pa sabie z'jaŭlajecca rymskaj pačvaraj z Dan. 7:7. Ale tut, u Adkr. 13, simvał papskaga « małoga roga », jaki zmianiaje « dziesiacʹ ragoŭ », zamianiajecca simvałam « siami gałoŭ » rymskaj identyčnasci. I Duch prypisvaje jamu « bluznierstva », geta značycʹ rełigijnuju chłusniu. Prysutnascʹ « karon » na « dziesiaci ragach » pakazvaje na čas, kałi « dziesiacʹ rogi » z Dan. 7:24 ustupiłi ŭ carstva. Takim čynam, geta taksama čas, kałi « nieviałiki rog » abo « inšy car » sam pa sabie dziejničaje. « Zvier », jaki byŭ vyznačany, abviaščaje jago budučyniu. Jon budzie svabodna dziejničacʹ « čas, časy (2 časy ) i paŭčasu ». Gety vyraz abaznačaje 3 z pałovaj praročyja gady, abo 1260 reałʹnych gadoŭ, u Dan. 7:25 i Adkr. 12:14; my znachodzim jago ŭ formie « 1260 dzion »-gadoŭ . ci « 42 miesiacy » praročyja ŭ Adkrycci 11:2-3, 12:6 i Adkrycci 13:5. Ale ŭ 3-m vieršy getaga 13-ga razdzieła Duch abviaščaje, što jon budzie ŭražany i « jak by smiarotna paranieny » mienavita francuzskim ateizmam pamiž 1789 i 1798 gadami. I dziakujučy kankardatu Napaleona I « jago smiarotnaja rana zagoicca ». Takim čynam, tyja, chto nie lubicʹ boskuju praŭdu , zmogucʹ praciagvacʹ spakojna šanavacʹ chłusniu, jakaja zabivaje dušu i cieła.

U kancy dzion z'javicca vobraz pieršaga « zviera, jaki vyjšaŭ z mora ». Gety novy zvier adroznivajecca tym, što na gety raz jon « vyjdzie z ziamłi» . Abapirajučysia na vobraz z Knigi Byccia, dzie « ziamla » vychodzicʹ z « mora » , Duch tonka kaža nam, što gety drugi « zvier » vyjšaŭ z pieršaga, tym samym abaznačajučy tak zvanuju Refarmavanuju Katałickuju Carkvu; dakładnaje vyznačennie pratestanckaj refarmavanaj viery. U 2021 godzie jana ŭžo ŭjaŭlaje saboj najviałikšuju vajennuju siłu na płaniecie Zjamla i z'jaŭlajecca aŭtarytetnaj z momantu svajoj pieramogi nad Japonijaj i nacysckaj Gjermanijaj u 1944-45 gadach. Geta, viadoma, ZŠA, pieršapačatkova pieravažna pratestanckija, ale sionnia ŭ asnoŭnym katałickija z-za viałikaj łacinaamierykanskaj emigracyi, jakuju jany vitałi. Abvinavačvajučy ich u tym, što ŭ ich « pieršamu zvieru pakłaniałisia pierad imi », Duch asudžaje ich spadčynu ad Rymskaj niadziełi. Geta značycʹ, nakołʹki padmanłivymi z'jaŭlajucca rełigijnyja jarłyki. Sučasnaja pratestanckaja viera nastołʹki pryviazanaja da getaj rymskaj spadčyny, što jana moža navat pryniacʹ zakon, jaki abaviazvaje niadziełʹny adpačynak pad pagrozaj sankcyj: spačatku kamiercyjnaga bajkotu, a ŭ kančatkovym vyniku — smiarotnaga prysudu. Njadziela paznačana jak « znak » ułady rymskaga «zviera» , pieršaga « zviera ». A łik « 666 » — geta suma, atrymanaja z łitar tytuła «VICARIVS FILII DEI», tago, što Duch nazyvaje « łičbaj zviera ». Padłičycie, łik joscʹ:

VICIVIŁIIDY

5 + 1 + 100 + 1 + 5 = 112 + 1 + 50 + 1 + 1 = 53 + 500 + 1 = 501

                   112 + 53 + 501 = 666

Važnaje ŭdakładniennie : znak atrymłivajecca « na ruce » abo « na łbie » tołʹki ŭ toj stupieni, u jakoj « ruka » simvałizuje pracu, dziejannie, a « łbo » abaznačaje asabistuju volu kožnaj istoty, svabodnuju ad jaje vybaru, jak pakazvaje nam Jezek. 3:8: « Ja zrablu tvoj łob žorstkim, kab ty supracʹpastaviŭ jago ichniamu łbu ».

 

Tut vyrazna vyznačany budučyja « padnožki » Isusa Chrysta, Spraviadłivaga Boskaga Suddzi. I tonka, pakazvajučy pryjarytet « pravaj nagi » ci « levaj nagi », Duch pakazvaje, kago Jon łičycʹ bołʹš vinavatym. Pałymianaja « pravaja naga » adnosicca da papskaj rymska-katałickaj viery, jakoj Bog załičvaje prałiccio kryvi « ŭsich tych, chto byŭ zabity na ziamłi », zgodna z Adkrycciom 18:24. Takim čynam, jaje pryjarytet dla gnievu zasłužany. Zatym, getak ža vinavataja, bo, u svaju čargu, pierajmała jaje, stvaryŭšy «vobraz » pieršaga katałickaga « zviera » , pratestanckaja viera, jakaja nazyvajecca « ziamloj », atrymłivaje agonʹ « levaj nagi » Isusa Chrysta, jaki takim čynam pomscicʹ za kroŭ apošnich vybranych sviatych, jakaja była b prałita biez Jago vyratavałʹnaga ŭmiašannia.

Vjerš 3: « I jon zakryčaŭ gučnym gołasam, byccam leŭ rykaje. I kałi jon zakryčaŭ, siem grymotaŭ zagavaryłi gałasami svaimi » .

Tajamnica, schavanaja abo zapiačatanaja ŭ vieršach z 4 pa 7, abvieščanaja « gołasam siami grymotaŭ », sionnia ŭzniałasia. « Gołas » Boga, takim čynam, paraŭnoŭvajecca z šumam « gromu », jaki asacyjujecca z łičbaj « siem », jakaja simvałizuje Jago asviačennie. Gety gołas abviaščaje pasłannie, doŭga schavanaje i ignaravanaje ludzʹmi. Geta god viartannia ŭ słavie našaga boskaga i ŭzniosłaga Gospada Isusa Chrysta. Data była adkryta Jago vybrannikam u 2018 godzie; geta viasna 2030 goda, u jakuju skončycca, z momantu adkuplenčaj smierci Isusa 3 krasavika 30 goda, treciaja tracina 2000 gadoŭ z 6000 gadoŭ, zapłanavanych Bogam dla Jago vybaru vybranych.

Vjerš 4: « I kałi siem grymotaŭ pramoviłi gałasy svaje, ja chacieŭ pisacʹ, ale pačuŭ gołas z nieba, jaki kazaŭ: «Zapiačataj toje, što pramoviłi siem grymotaŭ, i nie pišy getaga » .

U getaj scenie ŭ Boga dzvie mety. Pjeršaja — kab Jago vybranyja viedałi, što Bog sapraŭdy vyznačyŭ čas dla kanca svietu; geta nie schavana, bo zaležycʹ ad našaj viery ŭ 6000-gadovuju pragramu, pradkazanuju šasciu prafannymi dniami našych tydniaŭ. Drugaja meta — adgavarycʹ ad pošuku getaj daty da tago času, pakułʹ Jon sam nie adkryje šlach da razumiennia. Geta było dasiagnuta dla kožnaga z troch advientysckich testaŭ, karysnych dla adboru vybranych, jakija byłi pryznany godnymi skarystacca viečnaj praviednasciu, prapanavanaj Isusam Chrystom, u 1843, 1844 i 1994 gadach.

Vjerš 5: « I anioł, jakoga ja bačyŭ stajačaga na mory i na ziamłi, padniaŭ pravuju ruku svaju da nieba » .

U getaj pastavie viałikaga pieramožnaga Suddzi, stupiŭšy nagami na svaich voragaŭ, Isus Chrystos sfarmuluje ŭračystuju klatvu, jakaja abaviazvaje Jago pierad Bogam.

Vjerš 6: « I paklaŭsia Tym, Chto žyvie va viaki viakoŭ, Chto stvaryŭ nieba i ŭsio, što ŭ im, i ziamlu i ŭsio, što ŭ joj, i mora i ŭsio, što ŭ im, što času bołʹš nie budzie » .

Klatva Isusa Chrysta składziena ŭ imia Boga-Tvorcy i adrasavana Jago vybranym, jakija šanujucʹ zagad pieršaga anioła z Adkryccia 14:7; geta, demanstrujučy svajoj pasłuchmianasciu, svoj « strach » pierad Bogam, vykananniem Jago čacviortaj zapaviedzi, jakaja prasłaŭlaje Jago tvorčy akt. Zajava « što času bołʹš nie budzie » pacviardžaje, što ŭ Svajoj pragramie Bog pradbačyŭ try marnyja advientysckija čakanni 1843, 1844 i 1994 gadoŭ. Jak ja ŭžo kazaŭ, getyja marnyja čakanni byłi karysnymi dla prasiejvannia chryscijanskich viernikaŭ. Bo, chocʹ jany byłi marnymi, ich nastupstvy byłi dla tych, kago jany vypraboŭvałi, dramatyčnymi i duchoŭna smiarotnymi, abo, dla vybranych, pryčynaj ich błagasłaŭlennia i asviačennia Bogam.

 

Abviaščennie treciaga viałikaga gora, pradkazanaga ŭ Adkrycci 8:13.

Vjerš 7: « Ale ŭ dni gołasu siomaga anioła, kałi jon zatrubicʹ, zdziejsnicca tajamnica Božaja, jak Jon abviasciŭ svaim sługam prarokam » .

Čas dla pabudovy praročych dat skončyŭsia. Tyja, chto byŭ ustalavany na asnovie prarockich dadzienych, vykanałi svaju rolu, pasladoŭna vypraboŭvajučy vieru pratestantaŭ u 1843-44 gadach i advientystaŭ u 1994 godzie. Takim čynam, bołʹš nie budzie fałʹšyvych dat, bołʹš nie budzie fałʹšyvych čakanniaŭ; novaja, raspačataja z 2018 goda, budzie praviłʹnaj, i vybranyja pačujucʹ dla svajgo vyratavannia guk « siomaj truby », jakaja adznačycʹ umiašannie Chrysta boskaj Spraviadłivasci; gadzinu, kałi, pavodle Adkryccia 11:15: « Carstva svietu dadziena Gospadu našamu i Chrystu Jagonamu » i takim čynam adabrana ŭ d'jabła.

 

 

Nastupstvy i čas prarockaga słužennia

Vjerš 8: « I gołas, jaki ja čuŭ z nieba, znoŭ zagavaryŭ da mianie i skazaŭ: idzi, vazʹmi razgornutuju knižku, jakaja znachodzicca ŭ ruce anioła, što staicʹ na mory i na ziamłi » .

Vjeršy 8–11 ilustrujucʹ dosvied misii sługi, jakomu było daručana pradstavicʹ zakadavanaje praroctva zrazumiełaj movaj.

Vjerš 9: « I ja pajšoŭ da anioła i skazaŭ jamu: daj mnie knižku. I jon skazaŭ mnie: vazʹmi jaje i z'ješ; jana budzie gorkaja ŭ žyvacie tvaim, ale ŭ vusnach tvaich jana budzie sałodkaja, jak miod » .

Spačatku « muki kišeniaŭ » viełʹmi dobra adlustroŭvajucʹ pakuty i pakuty, vykłikanyja admovaj ad prapanavanaga sviatła z boku buntaŭłivych chryscijan. Getyja pakuty dasiagnucʹ svajgo piku padčas apošniaga vyprabavannia viery, u čas niadziełʹnaga zakonu, kałi žycciu vybranych budzie pagražacʹ smiercʹ. Bo da kanca sviatło i jago achoŭniki buducʹ zmagacca z d'jabłam i jago niabiesnymi i ziamnymi demanami, sviadomymi ci niesviadomymi sajuznikami getaga «Zniščałʹnika», « Avadona abo Apałijona » z Adkryccia 9:11. « Sładascʹ « Mjod » taksama vydatna ŭvasablaje radascʹ razumiennia tajamnic Boga, jakimi Jon dziełicca sa svaimi sapraŭdnymi vybrannikami, jakija pragnucʹ praŭdy. Nijaki inšy pradukt na ziamłi nie kancentruje svaju naturałʹnuju sałodkascʹ tak, jak jon. Zvyčajna ludzi šanujucʹ i šukajucʹ gety sałodki smak, jaki im pryjemny. Padobnym čynam, vybranniki Chrysta šukajucʹ u Bogu sałodkasci luboŭnych i mirnych adnosin, a taksama Jago nastaŭlenniaŭ.

Dajučy svajmu adkrycciu «Apakałipsis» (= Adkryccio) « sałodkascʹ miodu» , Duch Božy paraŭnoŭvaje jago z « niabiesnaj mannaj », jakaja mieła « smak miodu » i jakaja siłkavała gabrejaŭ u pustyni na praciagu 40 gadoŭ, jakija papiaredničałi ich uvachodu ŭ abiacanuju ziamlu, uziatuju ŭ Chananiejaŭ. Getak ža, jak gabrej nie mog by vyžycʹ, nie spažyvajučy getaj « manny », z 1994 goda, kanca « piaci miesiacaŭ », praročanych u Adkrycci 9:5-10, advientysckaja viera vyžyvaje tołʹki dziakujučy getaj apošniaj prarockaj duchoŭnaj « ježaj » (Mc. 24:45), « prygatavanaj da naležnaga času pryšescia » słavy Isusa Chrysta. Getaje vučennie, jakoje Bog praŭdy daje mnie ŭsviadomicʹ tołʹki ŭ getuju subotniuju ranicu a 4-j gadzinie 16 studzienia 2021 goda (ale 2026 goda dla Boga), było b karysnym, kab adkazacʹ tamu, chto adnojčy spytaŭ mianie pra vyvučennie praroctvaŭ: «Što geta moža mnie pryniesci?» Adkaz Isusa karotki i prosty: duchoŭnaje žyccio, kab pazbiegnucʹ duchoŭnaj smierci. Kałi Duch nie prymaje vobraz « aładki », a tołʹki « sałodkascʹ miodu », geta tamu, što fizičnaje žyccio gabrejaŭ było zviazana z getaj ježaj « mannaj ». Zgodna z Adkrycciom, ježa pryznačana tołʹki dla duchu vybranych. Ale ŭ getym paraŭnanni jana vygladaje nieabchodnaj, niezamiennaj i patrabavanaj žyvym Bogam jak umova dla padtrymannia duchoŭnaga žyccia. I geta patrabavannie łagična, bo Bog nie padrychtavaŭ getuju ježu dla tago, kab jaje ignaravałi i pagardžałi Jago sługi apošnich dzion. Jana ŭjaŭlaje saboj najbołʹš asviačony elemient z časoŭ achviary Isusa Chrysta i apošniaj formy i kančatkovaga zdziajsniennia Sviatoj Vjačery; Isus daje svaim vybranym u ježu svajo cieła i svaje prarockija nastaŭlenni.

Vjerš 10: « Ja ŭziaŭ z ruki anioła malenʹki skrutak i źeŭ jago; i jon byŭ u rocie maim sałodki, jak miod; ale kałi ja źeŭ jago, u žyvacie maim adčułasia gorkascʹ » .

U svaim žycciovym dosviedzie sługa ŭ adzinocie adkryŭ aslaplałʹnaje sviatło, pradkazanaje Isusam, i jon sapraŭdy spačatku adčuŭ « sałodkascʹ miodu », pryjemnaje zadavałʹniennie, paraŭnałʹnaje z sałodkasciu miodu. Ale choład, prajaŭleny členami advientystaŭ i nastaŭnikami, jakim ja chacieŭ jago pradstavicʹ, vykłikaŭ u maim ciele sapraŭdny bołʹ u žyvacie, jaki nazyvajecca kałitam. Tamu ja sviedču pra duchoŭnaje i łitarałʹnaje vykanannie getych rečaŭ.

Adnak, inšaje tłumačennie tyčycca apošniaga času, kałi zagarajecca praročaje sviatło. Jano pačynajecca ŭ mirny čas, ale skončycca časam vajny i zabojčaga teroru. Dan. 12:1 pradkazvaŭ jago jak « čas biady, jakoga nie było z tago času, jak joscʹ narod, i da tago času »; getaga dastatkova, kab vykłikacʹ « bołʹ u nutrach ». Tym bołʹš, što my čytajem u Płačy 1:20: « Gospadzie, pagladzi na maju biadu! Maje nutry kipiacʹ, serca majo ŭva mnie chvalujecca, bo ja staŭ buntarom. Zvonku mieč spustošyŭ, unutry smiercʹ ». Taksama ŭ Jer. 4:19: « Maje nutry ! Maje nutry ! Ja ŭ bolu ŭ sercy maim, serca majo b'jecca ŭva mnie, ja nie magu maŭčacʹ; bo ty, duša maja, pačuła guk truby, kryk vajny ». Goryč « nutroŭ » pryvodzicʹ da paraŭnannia pamiž apošniaj misijaj advientystaŭ i toj, jakaja była daručana praroku Jeramii. U abodvuch vypadkach vybranyja pracujucʹ siarod varožaga asiaroddzia buntaŭničych kiraŭnikoŭ svajgo času. Jeramija i pazniejšyja sapraŭdnyja advientysty asudžajucʹ grachi, učynienyja gramadzianskimi i rełigijnymi łidarami svajgo času, i, robiačy geta, gnieŭ vinavatych zviartajecca supracʹ ich, pakułʹ kaniec svietu nie budzie adznačany słaŭnym viartanniem Isusa Chrysta, « Cara caroŭ i Gospada gaspadaroŭ » z Adkryccia 19:16.

 

Kaniec pieršaj častki Adkryccia

 

U getaj pieršaj častcy my znajšłi prałog i try paralełʹnyja temy: Pasłanni, adrasavanyja aniołam siami Cerkvaŭ, siem piačatak abo znakaŭ času i šescʹ trub abo papieradžałʹnych pakaranniaŭ, vykłikanych gnievam Boga.

 

Vjerš 11: « Tady jany skazałi mnie: “Ty pavinien znoŭ praročycʹ pierad mnogimi narodami, plamionami, movami i carami ”» .

U 11-m vieršy pacviardžajecca poŭny aglad apošnich 2000 gadoŭ z 6000-gadovaj Božaj pragramy. Kałi nadychodzicʹ słaŭnaje viartannie Isusa Chrysta, praroctva adnaŭlaje aglad chryscijanskaj ery ŭ 11-m razdziele pad inšaj temaj: « Ty pavinien znoŭ praročycʹ pierad mnogimi narodami, plamionami, movami i carami ».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pačatak drugoj častki Adkryccia

 

U getaj drugoj častcy, paralełʹnym agladzie chryscijanskaj epochi, Duch Sviaty zasiarodzicca na važnych padziejach, jakija ŭžo zgadvałisia ŭ pieršaj častcy knigi, ale tut, u drugoj častcy, Jon bołʹš razgornuta adkryje nam svajo mierkavannie pa kožnaj z getych tem. Tut znoŭ ža, u kožnym razdziele buducʹ vykarystoŭvacca roznyja, ale zaŭsiody dapaŭniałʹnyja simvały i vobrazy. Mjenavita ab'jadnoŭvajučy ŭsie getyja vučenni, praroctva vyznačaje metavyja temy. Pačynajučy z knigi Daniiła, gety pryncyp paralełʹnaga razmiaščennia razdziełaŭ praroctva ŭžyvajecca Ducham Sviatym, jaki adkryvaje.

 

Adkryccio 11, 12 i 13

 

Getyja try razdzieły paralełʹna achopłivajucʹ chryscijanskuju epochu, padkresłivajučy roznyja padziei, jakija dagetułʹ viełʹmi dapaŭniajucʹ adna adnu. Ja koratka padsumuju, a zatym padrabiazna apišu temy.

 

 

Adkryccio 11

 

Papskaje panavannie – Nacyjanałʹny ateizm – Sjomaja truba

 

 

Vjeršy 1-2: Panavannie fałʹšyvaga katałickaga papskaga praroka 1260 gadoŭ: Ganiciełʹ.

Vjeršy 3-6: Padčas getaga nieciarpimaga i pierasledujučaga panavannia « dva sviedki » Boga, sviatyja pisanni dvuch zapavietaŭ, buducʹ pakutavacʹ i pierasledavacca « zvieram », rymskaj rełigijnaj kaałicyjaj u sajuzie z manarchijami Zachodniaj Jeŭropy.

Vjeršy z 7 pa 13 prysviečany « zvieru, jaki padymajecca z biazdonnaj jamy », geta značycʹ «Francuzskaj revalucyi» i jaje nacyjanałʹnym ateizmu, jaki z'jaŭlajecca ŭpieršyniu ŭ gistoryi čałaviectva.

Vjeršy z 15 pa 19 buducʹ častkova raskryvacʹ temu « siomaj truby ».

 

Rola malaŭničaga papskaga panavannia

Vjerš 1: « I dadziena mnie tryscina, padobnaja da žazła, i skazana: ustanʹ i vymieraj chram Božy i achviarnik, i tych, chto pakłaniajecca ŭ im » .

Metavaja epocha — geta čas pakarannia, vyjaŭleny słovam « rozʹba ». Pakarannie apraŭdana « z-za grachu », adnoŭlena gramadzianski z 321 goda i rełigijna z 538 goda. Z getaj drugoj daty grech naviazvajecca papskim režymam, simvałizavany tut « tryscinaj », jakaja abaznačaje « łžepraroka, jaki vučycʹ chłusni » ŭ Is. 9:13-14. Getaje pasłannie adlustroŭvaje pasłannie z Dan. 8:12: « vojska było vyzvalena štodzionnym z-za grachu », dzie « vojska » abaznačaje chryscijanski schod, « štodzionny » — sviatarstva Isusa, admienienaje papskim režymam, a « grech » — admovu ad suboty z 321 goda. Geta tołʹki paŭtarennie pasłannia, jakoje paŭtarałasia šmat razoŭ z dapamogaj roznych aspiektaŭ i simvałaŭ. Jano pacviardžaje karnuju rolu, jakuju Bog nadaje ŭstalavanniu rymskaga papskaga režymu. Dziejasłoŭ « mieracʹ » aznačaje «sudzicʹ». Takim čynam, pakarannie z'jaŭlajecca vynikam suda Boga, uzbudžanaga supracʹ « chramu ». Boga », kalektyŭny schod Chrysta, « ałtar » — simvał kryža Jago achviary, i « tyja, chto tam pakłaniajecca », geta značycʹ chryscijanie, jakija pretendujucʹ na Jago zbaŭlennie.

Vjerš 2: « Ale zniešni dvor chrama pakinʹcie ŭnutry zvonku i nie vymiaraj jago; bo jon dadzieny narodam, i sviaty gorad jany buducʹ taptacʹ nagami sorak dva miesiacy .

Važnaje słova ŭ getym vieršy — « zniešniaja ». Jano samo pa sabie abaznačaje paviarchoŭnuju vieru rymskaga katałicyzmu, jakaja maje dačyniennie da vobraza jago praŭlennia praciagłasciu 1260 dzion-gadoŭ, pradstaŭlenaga tut u formie « 42 miesiacaŭ ». « Sviaty gorad », vobraz sapraŭdnych vybranych, « budzie taptany narodami, jakija «z'jadnałisia z papskim despatyčnym režymam», geta značycʹ carami jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ, jakija zdziajsniajucʹ pieralub z «katałickaj» Ijezaviełlu padčas jaje doŭgaga nieciarpimaga praŭlennia praciagłasciu 1260 reałʹnych gadoŭ pamiž 538 i 1798 gadami. U getym vieršy Bog adznačaje roznicu pamiž sapraŭdnaj i iłžyvaj vieraj, abapirajučysia na simvałizm gabrejskaga sviaciłišča: skinii Majsieja i chrama, pabudavanaga Sałamonam. U abodvuch vypadkach na « dvary, pa-za chramam », my znachodzim cialesnyja rełigijnyja abrady: achviarnik achviar i čaša dla abmyvannia. Sapraŭdnaja duchoŭnaja sviatascʹ znachodzicca ŭ chramie: u sviatym miescy, dzie znachodziacca: siamilampačny sviaciłʹnik, stoł z dvanaccacciu chlabami achviaravannia i achviarnik kadziła, razmieščany pierad zasłonaj, jakaja chavaje Sviatoje Sviatych, vobraz nieba, dzie Bog siadzicʹ na svaim carskim tronie. Ščyrascʹ kandydataŭ na chryscijanskaje vyratavannie viadomaja tołʹki Bogu, a na ziamłi čałaviectva padmanvajecca « zniešniaj » fasadnaj rełigijaj, jakuju rymska-katałickaja viera pradstaŭlaje ŭpieršyniu ŭ gistoryi chryscijanskaj rełigii našaj epochi.

 

Sviataja Bibłija, Słova Božaje, pierasledujecca

Vjerš 3: « Ja dam uładu dvum sviedkam Maim, i jany buducʹ praročycʹ tysiaču dzviescie šescʹdziesiat dzion, apranutyja ŭ viaretu » .

Padčas getaga doŭgaga panavannia, pacvierdžanaga tut u formie « 1260 dzion », Bibłija, simvałizavanaja « dvuma sviedkami », budzie častkova ignaravacca da časoŭ Refarmacyi, kałi jaje buducʹ pierasledvacʹ navat katałickija łigi, spryjałʹnyja papam, jakich jany padtrymłivajucʹ miačami. Vobraz « apranuty ŭ vałasianinu » abaznačaje stan pakut, jaki Bibłija budzie tryvacʹ da 1798 goda. Tamu što ŭ kancy getaga pieryjadu francuzski revalucyjny ateizm spałicʹ jaje ŭ gramadskich miescach, taksama sprabujučy całkam zniščycʹ jaje.

Vjerš 4: « Geta dzvie ałiŭkavyja drevy i dva sviaciłʹni, jakija stajacʹ pierad Gospadam ziamłi » .

Getyja « dzvie ałiŭkavyja drevy i dva lampy » — simvały dvuch pasladoŭnych zapavietaŭ, jakija Bog arganizavaŭ u svaim płanie zbaŭlennia. Dva pasladoŭnyja rełigijnyja pieryjady, jakija niasucʹ Jago Duch, spadčynaj jakich z'jaŭlajecca Bibłija i jaje teksty dvuch zapavietaŭ. Prajekt dvuch zapavietaŭ byŭ pradkazany ŭ Zacharyi 4:11-14 praz « dzvie ałiŭkavyja drevy, pastaŭlenyja sprava i zleva ad lampy ». I ŭžo, pierad « dvuma sviedkami » ŭ vieršy 3, Bog skazaŭ pra ich u sviedčanni Zacharyi: « Geta dva syny aleju, jakija stajacʹ pierad Gospadam usioj ziamłi». U getaj simvałičnasci « alej » abaznačaje boski Duch. « Łjampa » pradkazvaje Isusa Chrysta, jaki ŭ čałaviečym ciele pryniasie sviatło Ducha ŭ svaim asviačenni (= 7) i raspaŭsiudzicʹ viedy pra jago siarod ludziej, getak ža, jak simvałičny lampa rassiejvaje sviatło, spałʹvajučy alej, jaki zmiaščajecca ŭ jago « siami » pasudzinach.

Zaŭvaga : « Sviaciłʹnik » z « siam’ju » łampadami znachodzicca ŭ centry siaredniaj pasudziny; geta, jak i siaredzina tydnia, jakaja składaje 4-y dzienʹ viełikodnaga tydnia, dzienʹ, kałi svajoj adkuplałʹnaj smierciu Isus Chrystos « spyniŭ achviaru i prynašennie », gabrejski rełigijny abrad, u adpaviednasci z boskim płanam, pradkazanym u Dan. 9:27. Takim čynam, « sviaciłʹnik » z siam’ju łampadami taksama nios prarockaje pasłannie.

Vjerš 5: « Kałi chto zachoča im naškodzicʹ, agonʹ vyjdzie z vusnaŭ ichnich i z'jadzie voragaŭ ichnich; i kałi chto zachoča im naškodzicʹ, toj pavinien bycʹ zabity takim čynam » .

Tut, jak i ŭ Adkrycci 13:10, Bog pacviardžaje svaim sapraŭdnym vybrannikam svaju zabaronu karacʹ samich siabie za škodu, naniesienuju Bibłii i jaje spravie. Geta dziejannie, jakoje Jon pakidaje vyklučna dla siabie. Zło budzie zychodzicʹ z vusnaŭ Boga-Tvorcy. Bog atajasamłivaje siabie z Bibłijaj, jakaja nazyvajecca « słovam Božym », tamu kožny, chto škodzicʹ Jamu, napadaje na Jago niepasredna.

Vjerš 6: « Jany majucʹ uładu začynicʹ nieba, kab nie išoŭ doždž u dni ich praroctva; i majucʹ uładu nad vodami, kab pieratvarycʹ ich u kroŭ, i paražacʹ ziamlu ŭsialakimi pošasciami, kołʹki razoŭ zachočucʹ » .

Duch cytuje fakty, apisanyja ŭ Bibłii. U svoj čas prarok Iłla atrymaŭ ad Boga, što doždž nie budzie, chiba što pa jago słovie; da jago Majsiej atrymaŭ ad Boga siłu pieratvaracʹ vadu ŭ kroŭ i paražacʹ ziamlu 10 pošasciami. Getyja biblejskija sviedčanni tym bołʹš važnyja, što ŭ apošnija dni pagarda da pisanaga i natchnionaga słova Božaga budzie pakarana pošasciami tago ž typu, zgodna z Adkrycciom 16.

 

Nacyjanałʹny ateizm Francuzskaj revalucyi

Cjomnyja agni

Vjerš 7: « Kałi ž jany skončacʹ svajo sviedčannie, zvier, jaki vychodzicʹ z biezdani, budzie vajavacʹ z imi, pieramoža ich i zab'je ich » .

Tut Duch adkryvaje nam niešta važnaje: data 1793 goda aznačaje kaniec biblejskaga sviedčannia, ale dla kago? Dla jago voragaŭ tago času, jakija pierasledavałi Bibłiju, adkidajučy jaje boski aŭtarytet jak asnovu viery; a mienavita: manarchaŭ, manarchičnych arystakrataŭ, rymska-katałickaga papskaga režymu i ŭsiago jago duchavienstva. U gety dzienʹ Bog taksama asudžaje iłžepratestanckich viernikaŭ, jakija na praktycy ŭžo nie prymajucʹ pad uvagu Jago vučennie. U Dan. 11:34 u svaim sudzie Bog vinavacicʹ ich u « kryvadušnasci »: « U čas, kałi jany ŭpaducʹ, im budzie krychu padtrymana, i mnogija dałučacca da ich u kryvadušnasci » . Geta tołʹki pieršaja častka biblejskaga sviedčannia, jakaja zakančvajecca, bo ŭ 1843 godzie jago rola znoŭ nabudzie žycciova važnaje značennie, zaprašajučy vybranych adkrycʹ dla siabie advientysckija praroctvy. Ustanaŭlennie nacyjanałʹnaga ateizmu ŭ Francyi budzie nakiravana supracʹ Bibłii i pasprabuje zniščycʹ jaje. Ščodraje kryvavaje vykarystannie «jago giłʹjaciny» robicʹ jago novym « zvieram », jaki na gety raz pavinien byŭ « ŭzniacca z biezdani ». Getym terminam, zapazyčanym z gistoryi stvarennia ŭ Knizie Byccia 1:2, Duch nagadvaje nam, što kałi b Boga, jaje Tvorcy, nie isnavała, na ziamłi b nie razviłosia nijakaga žyccia. « Bjezdanʹ » — geta simvał ziamłi, pazbaŭlenaj žychara, kałi jana « biazformiennaja i pustaja ». Tak było « ŭ pačatku », zgodna z Knigaj Byccia 1:2, i tak budzie znoŭ na praciagu « tysiačy gadoŭ », u kancy svietu, pasla słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta, što z'jaŭlajecca temaj, jakaja idzie pasla getaj u getym 11-m razdziele. Getaje paraŭnannie z pieršapačatkovym chaosam całkam zasłužanaje dla respubłikanskaga režymu, jaki naradziŭsia ŭ pałityčnym chaosie i najviałikšym biesparadku. Tamu što buntarskija ludzi viedajucʹ, jak ab'jadnacca, kab zniščycʹ, ale jany viełʹmi padzielenyja nakont formaŭ, jakija pavinny bycʹ nadadzieny adnaŭlenniu. Geta sviedčannie prapanuje, pasla jago, demanstracyju pładoŭ, jakija čałaviectva moža pryniesci, kałi jano całkam adrezana ad Boga; pazbaŭlena Jago dabratvornaga dziejannia.

Ale, nazyvajučy geta « biezdanniu », Duch Boga-Tvorcy taksama namiakaje na kantekst i stan pieršapačatkovaga stvarennia našaj ziamłi. Takim čynam, majučy na ŭvazie pieršy dzienʹ getaga stvarennia, Jon pakazvaje nam ziamlu, pagružanuju ŭ absalutnuju « ciemru », bo ŭ toj čas Bog jašče nie daŭ ziamłi sviatła nivodnaj zorki. I getaja ideja duchoŭna zviazvaje getaga « zviera, jaki vychodzicʹ z biezdani », z « čacviortaj piačatkaj » z Adkryccia 6:12, apisanaj jak « sonca, čornaje, jak vałasianica ». Suviazʹ taksama ŭstanaŭłivajecca z « čacviortaj truboj » z Adkryccia 8:12, apisanaj « ŭdarami traciny sonca, traciny miesiaca i traciny zorak ». Praz getyja vobrazy Duch nadaje joj asabłiva « ciomny » charaktar . Adnak mienavita ŭ getym « ciomnym» aspiekcie i dziaržavie Francyja prasłavicʹ svaich svabodnadumcaŭ, prysvojvajučy im nazvu « sviatła ». Tady my ŭspaminajem słovy Isusa Chrysta, cytavanyja ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 6:23: « Kałi ž voka tvajo chvoraje, dyk usio cieła tvajo budzie poŭnaje ciemry. Dyk vosʹ, kałi sviatło, jakoje ŭ tabie, — ciemra, to jakaja ž viałikaja getaja ciemra! » Takim čynam, ciomnaja svabodnaja dumka viadzie vajnu supracʹ rełigijnaga duchu, i gety novy svabodny duch budzie praciagvacca ŭ časie i raspaŭsiudžvacca pa zachodnim sviecie... jaki nazyvajecca chryscijanskim, i jon budzie zachoŭvacʹ svoj zły ŭpłyŭ da kanca svietu. Z Francuzskaj revalucyjaj «ciemra» pasialajecca nazaŭsiody razam z grachom. Tamu što razam z joj z'jaŭlajucca knigi, napisanyja fiłosafami svabodnaj dumki; što zviazvaje jaje z «grachom», jaki charaktaryzuje Grecyju ŭ praroctvach Daniiła 2-7-8. Getyja novyja knigi buducʹ kankuravacʹ z Bibłijaj i ŭdasca zadušycʹ jaje ŭ viełizarnaj stupieni. Tamu asudžanaja « vajna » pierš za ŭsio ideałagičnaja. Pasla revalucyi i pasla Drugoj susvietnaj vajny getaja ciemra nabudzie abłičča najvyšejšaga gumanizmu, kantrastujučy i tym samym parušajučy pieršapačatkovuju nieciarpimascʹ, ale ideałagičnaja « vajna » praciagvajecca. Zachodnija ludzi buducʹ gatovyja achviaravacʹ usim dziela getaj «svabody». Faktyčna, jany achviarujucʹ svaimi nacyjami, svajoj biaspiekaj i nie pazbiegnucʹ smierci, zapragramavanaj Bogam.

Vjerš 8: « I cieły ich buducʹ lažacʹ na vułicy viałikaga gorada, jaki duchoŭna nazyvajecca Sadom i Jegipiet, dzie i Gospad naš byŭ ukryžavany » .

« trupy » — geta « dvuch sviedkaŭ », pieršyja napadniki jakich taksama byłi pakaranyja smierciu na « płoščy » tago ž « gorada » . Gety « gorad » — Paryž, a zgadanaja « płošča » pasladoŭna nazyvałasia «płošča Łjudovika XIV», «płošča Łjudovika XV», «płošča Revalucyi» i abaznačała ciapierašniuju «płošču Zgody». Ateizm nie robicʹ rełigijnym formam nijakaj łaski. Achviar na giłʹjacinie b'jucʹ mienavita za ich rełigijnuju prynaležnascʹ. I, jak vučycʹ pasłannie « čacviortaj truby », mišeniami z'jaŭlajucca sapraŭdnaje sviatło (sonca), kalektyŭnaje fałʹšyvaje sviatło (miesiac) i luby asobny rełigijny pasłannik (zorka). Bołʹš za toje, niekatoryja karumpavanyja rełigijnyja formy prymajucca pry ŭmovie, što jany adpaviadajucʹ normam daminujučaga ateizmu. Takim čynam, niekatorym sviataram dajucʹ nazvu «pazbaŭlenyja sanu» ŭ znak nasmieški. Duch paraŭnoŭvaje Paryž, stałicu Francyi, z « Sadomam » i « Jegiptam ». Pjeršymi pładami svabody byłi seksuałʹnyja ekscesy, jakija supravadžałisia razburenniem tradycyjnych sacyjałʹnych i siamiejnych umoŭnasciej. Geta paraŭnannie budzie miecʹ tragičnyja nastupstvy z ciagam času. Duch pakazvaje nam, što gety gorad spaznaje los « Sadoma » i « Jegipta », jakija stałi dla Boga typovym simvałam grachu i buntu supracʹ Jago. Tut pacviardžajecca ŭstalavanaja vyšej suviazʹ z « grečaskim» fiłasofskim « grachom », asudžanym u Daniiła 2:7-8. Kab całkam zrazumiecʹ getaje boskaje stygmatyzavannie grečaskaga grachu, davajcie razgledzim toj fakt, što, sprabujučy vykarystacʹ fiłasofskija słovy, kab pradstavicʹ Jevangjełle žycharam Afin, apostał Pavieł paciarpieŭ niaŭdaču i byŭ vygnany z getaga miesca. Vosʹ čamu fiłasofskaja dumka nazaŭždy zastaniecca voragam Boga-Tvorcy. Z ciagam času i da svajgo kanca gety gorad pad nazvaj «Paryž» budzie zachoŭvacʹ i sviedčycʹ svaimi dziejanniami pra dakładnascʹ paraŭnannia z getymi dvuma nazvami, simvałami seksuałʹnaga i rełigijnaga grachu. Za nazvaj «Paryž» kryjecca spadčyna «paryzijaŭ», słova, kiełʹckaje pachodžannie jakoga aznačaje «tyja, što z katła», — dramatyčna prarockaja nazva. U rymskija časy getaje miesca było cytadełlu paganskich pakłaniałʹnikaŭ Isidy, bagini jegipcian, ale taksama malaŭničym i cyničnym vobrazam Parysa, syna cara Troi, staroga Pryama. Vinavaty ŭ pieralubie z prygožaj Alenaj, žonkaj grečaskaga cara Mjeniełaja, jon byŭ adkazny za vajnu z Grecyjaj. Pasla niaŭdałaj abłogi greki adstupiłi, pakinuŭšy na bierazie viełizarnaga draŭlanaga kania. Dumajučy, što geta grečaski bog, trajancy pryviałi kania ŭ gorad. A siarod nočy, kałi vino i viečarynka skončyłisia, grečaskija sałdaty vyjšłi z kania i adčyniłi varoty grečaskim vojskam, jakija cicha viarnułisia; i ŭsie žychary gorada byłi zabityja, ad cara da samych nizkich paddanych. Gety ŭčynak trajancaŭ pryviadzie da straty Paryža ŭ apošnija dni, tamu što, ignarujučy ŭrok, jon paŭtorycʹ svaje pamyłki, pasiałiŭšy na svajoj terytoryi svaich voragaŭ, jakich jon kałanizavaŭ. Da tago, jak pryniacʹ nazvu Parys, gorad nazyvaŭsia «Łjutecyja», što aznačaje «smiardziučaje bałota»; usia getaja pragrama jago sumnaga losu. Paraŭnannie z « Jegiptam » apraŭdanaje, bo, pryniaŭšy respubłikanski režym, Francyja aficyjna stanovicca pieršym režymam grachu ŭ zachodnim sviecie. Getaje tłumačennie budzie pacvierdžana ŭ Adkrycci 17:3 « punsovym » koleram « zviera », vobrazam manarchičnaj i respubłikanskaj kaałicyj apošnich dzion, pabudavanych pa ŭzory Francyi. Kažučy: « tam, dzie ich Gaspodzʹ byŭ raspiaty », Duch ustaloŭvaje paraŭnannie pamiž admaŭlenniem chryscijanskaj viery francuzskaga ateizmu i admaŭlenniem jaŭrejskim nacyjanałʹnym admaŭlenniem Mjesii Isusa Chrysta; bo getyja dzvie situacyi identyčnyja, i jany buducʹ miecʹ tyja ž nastupstvy i tyja ž płady biazbožnasci i biezzakonnia. Geta paraŭnannie budzie praciagnuta ŭ nastupnych vieršach.

Nazyvajučy stałicu gorada Jegiptam , Bog paraŭnoŭvaje Francyju z faraonam, uzoram čałaviečaga supracivu Jago vołi. Jana budzie zachoŭvacʹ getuju buntarskuju pazicyju da svajgo zniščennia. Z jaje boku nikołi nie budzie nijakaga pakajannia. Nazyvajučy « zło — dabrom, a dabro — złom », jana zdziejsnicʹ najgoršyja grachi, praklatyja Bogam; nazyvajučy «sviatłom» zasnavałʹnikaŭ «jaje čałaviečych pravoŭ», jakija supracʹstajacʹ pravam Boga. I mnogija narody buducʹ pierajmacʹ jaje ŭzor, navat u 1917 godzie magutnaja Rasija, jakaja zniščycʹ jaje atamnaj bombaj padčas « šostaj truby », što było pradkazana jaje imiem «Parysii» na kiełʹckaj movie, što aznačaje «tyja, što z katła». Tamu jana da kanca zastaniecca niazdołʹnaj bačycʹ Boga ŭ vyprabavanniach, jakija zniščacʹ jaje da takoj stupieni, što jana zniščycʹ jaje. Bo Jon uziaŭ jaje za mišenʹ i nie adpuscicʹ, pakułʹ jaje bołʹš nie nie stanie.

Vjerš 9: « I ludzi z usich narodaŭ, plamionaŭ, moŭ i plamionaŭ buducʹ gladziecʹ na ich trupy try z pałovaj dni i nie dazvolacʹ pakłasci ich trupy ŭ magiły » .

U Francyi narod ustupiŭ u revalucyju ŭ 1789 godzie, a ŭ 1793 godzie pakaraŭ smierciu svajgo karala, a potym i karalevu, pubłična abiezgałoŭleŭšy abodvuch na viałikaj centrałʹnaj płoščy gorada, jakaja pasladoŭna nazyvałasia «Płošča Łjudovika XV», «Płošča Revalucyi» i ciapier «Płošča Zgody». Prypisvajučy « try z pałovaj dni » da času razburałʹnych dziejanniaŭ, Duch Sviaty, zdajecca, uklučaje bitvu pry Vałʹmi, dzie ŭ 1792 godzie revalucyjaniery supracʹstajałi i razbiłi rajałisckija vojski jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ, jakija napałi na respubłikanskuju Francyju, u tym łiku Aŭstryju, krainu pachodžannia siam'i karalevy Maryi-Antuaniety. Kab zrazumiecʹ pachodžannie getaj nianavisci, treba pamiatacʹ, što 1260 gadoŭ usich vidaŭ paboraŭ z boku papska-karaleŭskaj kaałicyi ŭ vyniku razdražniłi ekspłuatavany, zniavažany, pierasledavany i całkam razburany francuzski narod. Apošnija dva praŭlenni Łjudovika XIV z jago agidnaj pychaj i Łjudovika XV, karumpavanaga, raspusnaga karala, u rešcie rešt napoŭniłi čašu ciarpiennia Boga i ludziej. Scieražyciesia! Respubłika nie z'jaŭlajecca i nie budzie dabrasłavienniem dla Francyi. Da svajgo kanca, u svajoj piataj formie, jana budzie niesci praklony Boga i sama budzie rabicʹ pamyłki, jakija pryviaducʹ da jaje padziennia. Gety kryvavy režym, spačatku svajgo isnavannia, stanie krainaj «pravoŭ čałavieka» i gumanizmu, jakaja ŭ rešcie rešt budzie abaraniacʹ vinavatych i rasčaroŭvacʹ achviaru svajoj niespraviadłivasciu. Jana navat budzie vitacʹ svaich voragaŭ i siałicʹ ich na svajoj terytoryi, pierajmajučy, u goršym vypadku, znakamity prykład trajanskaga gorada, viadomaga ŭviadzienniem draŭlanaga kania, pakinutaga grekami, jak my bačyłi raniej.

Vjerš 10: « I tyja, chto žyvie na ziamłi, buducʹ radavacca i ciešycca za geta, i buducʹ pasyłacʹ padarunki adzin adnamu, bo getyja dva praroki mučyłi tych, chto žyvie na ziamłi » .

U getym vieršy Duch nacełʹvajecca na čas, kałi, padobna gangrenie ci raku, francuzskaje fiłasofskaje zło budzie raspaŭsiudžvacca i raspaŭsiudžvacca , jak čuma, u inšych zachodnich krainach. Geta aznačaje «znak časoŭ» « 6-j piačatki » ; toj, dzie « sonca stanovicca čornym, jak vałasianaja vałasianica »: sviatło Bibłii znikaje, zadušanaje fiłasofskimi knigami vałʹnadumcaŭ.

U duchoŭnym čytanni, u adrozniennie ad « gramadzian Carstva Njabiesnaga », jakija vyznačajucʹ vybrannikaŭ Isusa, « žychary ziamłi » abaznačajucʹ amierykanskich pratestantaŭ i, u bołʹš šyrokim sensie, ludziej, jakija paŭstałi supracʹ Boga i Jago praŭdy. Narody jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ i jašče bołʹš amierykanskija gladziacʹ u bok Francyi. Tam narod razburaje svaju manarchiju i katałickuju chryscijanskuju rełigiju, jakaja pagražaje narodam, jakija čytajucʹ Bibłiju, « dvum sviedkam », « pakutami » svajgo «piekła»; sapraŭdnymi « pakutami », jakija, adnak, pryznačany tołʹki dla Strašnaga suda, kab zniščycʹ iłžerełigijnych, jakija sami padmanłiva vykarystoŭvajucʹ gety vid pagrozy, zgodna z Adkrycciom 14:10-11. Zamiežniki, achviary tych ža pagražanniaŭ za miežami Francyi, taksama pačynajucʹ spadziavacca atrymacʹ vygadu z getaj inicyjatyvy. Geta tym bołʹš aktuałʹna, što dziakujučy padtrymcy Francyi, pradastaŭlenaj Łjudovikam XVI niekałʹkimi gadami raniej, novyja Złučanyja Štaty Paŭnočnaj Amieryki zdabyłi svaju niezaležnascʹ, vyzvałiŭšysia ad panavannia Angłii. Svaboda była ŭ ruchu i nieŭzabavie zavajavała mnogija narody. U znak getaga siabroŭstva « jany buducʹ dasyłacʹ adzin adnamu padarunki ». Adnym z takich padarunkaŭ byŭ padarunak francuzaŭ amierykancam — «Statuja Svabody», ustalavanaja ŭ 1886 godzie na vostravie nasupracʹ Nʹju-Jorka. Amierykancy adkazałi tym ža žestam, prapanavaŭšy kopiju, jakaja, ustalavanaja ŭ 1889 godzie, znachodzicca ŭ Paryžy na vostravie pasiarod Sjeny kala Ejfielevaj viežy. Bog nacełʹvajecca na taki dar, jaki pakazvaje ŭzajemny abmien, što składaje praklon prazmiernaj svabody , jakaja imkniecca ignaravacʹ svaje duchoŭnyja zakony.

Vjerš 11: « A praz try z pałovaj dni ŭvajšoŭ u ich duch žyccia ad Boga, i jany stałi na nogi svaje; i viałiki strach achapiŭ tych, chto ich bačyŭ » .

20 krasavika 1792 goda Francyja apynułasia pad pagrozaj z boku Aŭstryi i Prusii, i 10 žniŭnia 1792 goda jana zrynuła svajgo karala Łjudovika XVI. Revalucyjaniery atrymałi pieramogu ŭ Vałʹmi 20 vierasnia 1792 goda. Karołʹ Łjudovik XVI byŭ pakarany smierciu na giłʹjacinie 21 studzienia 1793 goda. Dyktatar Rabiesp'jer i jago siabry byłi pa čarzie pakarany smierciu na giłʹjacinie 28 łipienia 1794 goda. «Kanviencyja» była zamieniena «Dyrektoryjaj» 25 kastryčnika 1795 goda. Dva «Terory» 1793 i 1794 gadoŭ praciagvałisia razam tołʹki adzin god. Pamiž 20 krasavika 1792 goda i 25 kastryčnika 1795 goda ja łičyŭ gety pradkazany pieryjad « troch z pałovaj dzion » abo «troch z pałovaj gadoŭ» reałʹnym. Ale ja dumaju, što getaja praciagłascʹ taksama niasie duchoŭnaje pasłannie. Gety pieryjad składaje paŭtydnia, što moža vykłikacʹ namiok na ziamnoje słužennie Isusa Chrysta, jakoje doŭžyłasia roŭna «try z pałovaj praročyja dni» i skončyłasia smierciu Mjesii Isusa Chrysta. Duch paraŭnoŭvaje jago dziejanni z dziejanniami Bibłii, jago « dvuch sviedkaŭ », jakija taksama dziejničałi i vučyłi, pierš čym byłi spaleny na płoščy Revalucyi ŭ Paryžy. Dziakujučy getamu paraŭnanni Bibłija, getaja viera, atajasamłivajecca z Isusam Chrystom, jaki ŭ joj znoŭ ukryžavany i « prabity », jak pakazvaje Adkr. 1:7. Patop krovaprałiccia ŭ rešcie rešt napałochaŭ francuzski narod. Taksama, pasla pakarannia smierciu kiraŭnika Kryvavaga kanvienta Maksimiłijana Rabiesp'jera i jago siabroŭ Kutona i Sjen-Žusta, spyniłisia impravizavanyja i sistematyčnyja pakaranni smierciu. Duch Božy znoŭ abudziŭ duchoŭnuju smagu ludziej, i praktykavannie rełigii stała zakonnym i, pierš za ŭsio, svabodnym. Znoŭ z'javiŭsia dabratvorny «strach Božy», i cikavascʹ da Bibłii znoŭ uzgarełasia, ale da kanca svietu z im buducʹ zmagacca i kankuravacʹ fiłasofskija knigi, napisanyja svabodnymi myslarami, čyja grečaskaja madełʹ z'jaŭlajecca krynicaj usich jago raznastajnych formaŭ.

Vjerš 12: « I pačułi jany gołas z nieba, jaki kazaŭ im: «Uzydzicie siudy». I jany ŭzyšłi na nieba na vobłaku, i ŭbačyłi ich voragi ichnija » .

Getaje boskaje scviardžennie datyčycca biblejskich « dvuch sviedkaŭ » pasla 1798 goda.

Paraŭnannie z Isusam praciagvajecca, bo mienavita jago bačyłi vybranyja (pasla praroka Iłłi), jak jany ŭznosiłisia na nieba na svaich vačach. Ale, u svaju čargu, toje ž samaje zrobiacʹ i vybranyja ŭ apošni čas. Ich voragi taksama ŭbačacʹ, jak jany ŭznosiacca na nieba na vobłaku, dzie Isus pryciagnie ich da siabie. Padtrymka, jakuju Bog akazvaje svajoj spravie, takaja ž samaja dla Isusa Chrysta, jago vybranych, i ŭ getym kantekscie Francuzskaj revalucyi, Bibłii pasla 1798 goda. Kab pacvierdzicʹ kaniec pradkazanaj praciagłasci « 1260 dzion »-gadoŭ, u 1799 godzie Papa Pij VI pamior u zniavolenni ŭ Vałans-siur-Ron, tym samym zrabiŭšy magčymym praciagły pieryjad miru praciagłasciu 150 gadoŭ, pradkazany ŭ formie « piaci miesiacaŭ » u Adkrycci 9:5-10, pamiž 1843-44 i 1994 gadami. Smiercʹ Łjudovika XVI, kaniec manarchii i smiercʹ pałonnaga Papy nanosiacʹ smiarotny ŭdar pa rełigijnaj nieciarpimasci « zviera, jaki vychodzicʹ z mora » ŭ Adkrycci 13:1-3. Kankardat Dyrektoryi zagojvaje jago ranu, ale jon bołʹš nie karystajecca razburanaj karaleŭskaj padtrymkaj, jon bołʹš nie budzie pierasledvacʹ da kanca času, kałi pratestanckaja nieciarpimascʹ z'javicca pad nazvaj « zviera, jaki vychodzicʹ z ziamłi » ŭ Adkrycci 13:11.

Vjerš 13: « U tuju gadzinu staŭsia viałiki ziemlatrus, i dziasiataja častka gorada abvałiłasia; i ŭ ziemlatrusie zaginuła siem tysiač čałaviek, a astatnija žachnułisia i addałi słavu Bogu niabiesnamu » .

U gety čas ( u tuju gadzinu ) spraŭdziŭsia ŭ duchoŭnaj formie « ziemlatrus », pra jaki ŭžo pradkazvała spraŭdžannie Łisabona ŭ 1755 godzie, što apisvajecca ŭ temie « šostaj piačatki » z Adkryccia 6:12. Pavodle Ducha Božaga, gorad Paryž straciŭ « dziasiatuju častku » svajgo nasiełʹnictva. Ale inšaje značennie, zgodna z Dan. 7:24 i Adkrycciom 13:1, moža tyčycca dziasiataj častki « dziesiaci ragoŭ » abo zachodnich chryscijanskich karaleŭstvaŭ, padparadkavanych papskamu rymskamu katałicyzmu. Francyja, jakuju Rym łičycʹ «starejšaj dačkoj» Rymska-katałickaj carkvy, upadaje ŭ ateizm, pazbaŭlaje jaje padtrymki i zachodzicʹ tak daloka, što zniščaje jaje ŭładu. Čacviortaja truba adkryła geta: « treciaja častka sonca ŭdarajecca »; Vjestka « siem tysiač čałaviek zaginułi ŭ getym ziemlatrusie » pacviardžaje geta, kažučy: mnostva ( tysiača ) rełigijnych « mužoŭ » ( siem: rełigijnaje asviačennie tago času) zaginuła ŭ getym pałityčnym i gramadskim ziemlatrusie.

Vjerš 14: « Drugoje gora minuła. Vosʹ, treciaje gora chutka pryjdzie». «.

Takim čynam, intensiŭnaje prałiccio kryvi znoŭ raspałiła strach Božy, i «teror» spyniŭsia , zamienieny impieryjaj Napaleona I , « arołam », jaki abviasciŭ apošnija try « truby », try « viałikija gora » dla žycharoŭ ziamłi. Pakołʹki ab'java adbyłasia pasla Francuzskaj revalucyi 1789–1798 gadoŭ, « drugoje gora », jakoje prypisvajecca jamu ŭ vieršy 14, nie moža tyčycca jago niepasredna. Ale dla Ducha geta srodak, jaki kaža nam, što novaja forma Francuzskaj revalucyi z'javicca niepasredna pierad viartanniem u słavie Isusa Chrysta. Cjapier, zgodna z Adkrycciom 8:13, « drugoje gora » vidavočna tyčycca temy 6-ga truba z Adkryccia 9:13, jakaja dakładna « zagubicʹ tracinu ludziej », pierš čym Isus Chrystos vierniecca, kab adpomscicʹ za niespraviadłivaje asudžennie svaich viernych sług, zniščyŭšy ich smiarotnych voragaŭ, apošnich paŭstancaŭ. My možam zrazumiecʹ, što, padobna razni, učynienaj francuzskimi revalucyjanierami, Bog arganizuje razniu Treciaj susvietnaj vajny, na gety raz jadziernuju, jakaja značna skarocicʹ kołʹkascʹ žycharoŭ Zjamłi, pierš čym jana budzie całkam zniščana, što viernie jaje pieršapačatkovy « biezdanʹ » pasla kančatkovaga razburałʹnaga ŭmiašannia Isusa Chrysta.

Dvajnoje značennie « drugoga gora » zviazvaje čacviortuju trubu z šostaj pa duchoŭnaj pryčynie. Struktura Adkryccia padzialaje čas chryscijanskaj ery na dzvie častki. U pieršaj « gora » karaje vinavatych, pakaranych da 1844 goda, a ŭ drugoj — tych, chto byŭ pakarany pasla 1844 goda, niepasredna pierad kancom svietu. Cjapier getyja dva pakaranni majucʹ toje ž značennie, jakoje Bog nadaje svajmu čacviortamu pakaranniu ŭ Łjevit 26:25: « Ja pašlu mieč, jaki adpomscicʹ za Moj zapaviet ». Pjeršaje pakarannie ŭdaryła pa tych , chto nie pryniaŭ pasłannia Refarmacyi, spravy, padrychtavanaj Isusam dla svaich vybrannikaŭ, a drugoje — pa tych, chto nie adguknuŭsia na Božaje patrabavannie zaviaršycʹ getuju Refarmacyju z 1843 goda. Adkrytaje sviatło, z dapamogaj jakoga Bog buduje getuju pastajannuju Refarmacyju, budzie pradstaŭlena da gadziny, kałi skončycca vyprabavałʹny čas.

Razgladajučy rečy i dziejanni, jakija Bog vinavaciŭ ludziej Francuzskaj revalucyi z 1789 pa 1795 god, my znachodzim tyja ž, jakija Jon moža vinavacicʹ zachodnich ludziej apošnich dzion. My znachodzim tuju ž pagardu, tuju ž biazbožnascʹ i nianaviscʹ da rełigijnych abradaŭ i tych, chto ich vučycʹ; pavodziny, jakija na gety raz z'jaŭlajucca vynikam niezvyčajnaga razviccia navuki i techniki. U gady miru ateizm i iłžyvaja rełigija zavajavałi zachodni sviet. Tamu ŭ Boga joscʹ važkaja padstava prapanavacʹ nam pa getaj temie padvojnaje čytannie; pavodziny «tych, chto vyžyŭ », što robicʹ pryncypovuju roznicu pamiž revalucyjnaj epochaj i navukovym časam apošnich dzion čałaviectva. Kab było bołʹš zrazumieła, zgodna z Adkrycciom 11:11-13, « tyja, chto vyžyŭ » z pieršaga čytannia, jakoje tyčycca « čacviortaj truby », « pakajałisia », a « tyja, chto vyžyŭ » z drugoga, jakoje tyčycca « šostaj truby », « nie pakajałisia », zgodna z Adkrycciom 9:20-21.

 

Treciaje « viałikaje gora » (dla grešnikaŭ): słaŭnaje viartannie Chrysta-msciŭca

Vjerš 15: « Sjomy anioł zatrubiŭ. I na niebie zagučałi gučnyja gałasy, jakija kazałi: “Carstva getaga svietu stała carstvam Gospada našaga i Chrysta Jago, i Jon budzie vaładarycʹ na viaki viakoŭ ”».

Apošniaja tema razdzieła — geta tema « siomaj truby », jakaja, nagadaju, abaznačaje momant, kałi niabačny Bog-stvarałʹnik stanovicca bačnym dla vačej svaich voragaŭ, pacviardžajučy Adkrycʹcio 1:7: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami, i ŭbačycʹ Jago kožnaje voka, navat tyja, chto pranizaŭ Jago ». « Tyja, chto pranizaŭ Jago », chto pranizaŭ Isusa, — geta Jago voragi ŭsich epoch chryscijanskaj ery, u tym łiku i apošniaj. Jany pranizałi Jago, pierasledujučy Jago viernych vučniaŭ, pra jakich Jon skazaŭ: « Kołʹki razoŭ vy zrabiłi geta adnamu z getych bratoŭ Maich mienšych, vy zrabiłi Mnie (Mc. 25:40)». Z niabiosaŭ uznosiacca gučnyja gałasy, kab adznačycʹ getuju padzieju. Geta žychary niabiosaŭ, jakija ŭžo vykazałi žadannie adznačycʹ vygnannie z niabiosaŭ d'jabła i jago demanaŭ pieramožnym Chrystom, jakoga ŭ Adkrycʹci 12:7-12 nazyvajucʹ « Michaiłam ». Jany ŭdziełʹničajucʹ u radasci vybranych, jakija, u svaju čargu, vyzvalenyja i pieramožanyja Isusam Chrystom. Gistoryja ziamnoga grachu spynicca z-za adsutnasci grešnikaŭ, zniščanych vusnami boskaga Chrysta. D'jabał, « kniazʹ getaga svietu », pavodle Isusa, gublaje svajo vałodannie grešnym svietam, zniščanym Bogam. Jon zastaniecca jašče tysiaču gadoŭ na spustošanaj ziamłi, nikomu nie pryčyniajučy škody, čakajučy svajgo poŭnaga zniščennia na Strašnym sudzie razam z usimi inšymi grešnikami, jakich Bog uvaskrasicʹ dla getaj mety.

 

Vjałikaje niabiesnaje ščascie vybranych, adkuplenych kryvioju Isusa Chrysta

Vjerš 16: « I dvaccacʹ čatyry starcy, jakija siadziełi pierad Bogam na tronach svaich, upałi nicma i pakłaniłisia Bogu ».

Vybranyja ŭvajšłi ŭ niabiesnaje Carstva Božaje, siaducʹ na tronach u prysutnasci Boga, jany buducʹ vaładarycʹ abo sudzicʹ biazbožnych, zgodna z Adkrycciom 20:4. Gety vierš vykłikaje asacyjacyi z kantekstam niabiesnaga pačatku adkuplenych z Adkryccia 4. Gety vierš pradstaŭlaje formu, jakuju pavinna prymacʹ sapraŭdnaje pakłaniennie Bogu. Pakłon, na kaleniach, tvaram da ziamłi, — geta forma, uzakonienaja Bogam.

Vjerš 17: « Kažučy: Dziakujem Tabie, Gospadzie Boža Usiemagutny, Jaki joscʹ i Jaki byŭ, što Ty ŭziaŭ Svaju viałikuju siłu i zacaravaŭ » .

Adkuplenyja adnaŭlaje svaju padziaku i schilajucca pierad Isusam Chrystom, « Usiemagutnym Bogam, Jaki joscʹ i Jaki byŭ » i Jaki pryjšoŭ », jak abviaščaje Adkr. 1:4. « Ty avałodaŭ viałikaj uładaj Tvajoj », ad jakoj Ty admoviŭsia, kab vyratavacʹ vybranych Tvaich, i adkupiŭ ich grachi svajoj smierciu ŭ svaim słuženni jak « Jagnia »; « Jagnia Božaje, jakoje biare na siabie grachi svietu » . Ty « avałodaŭ Carstvam Tvaim »; mierkavany kantekst sapraŭdy toj, kudy Duch uziaŭ Jana ŭ Adkr. 1:10; gistoryja Schodu Chrysta na ziamłi ŭžo ŭ minułym. Na getym etapie « siem schodaŭ » zastałisia za vybranymi. Vaładarstva Isusa, pradmiet nadziei viery vybranych, stała reałʹnasciu.

Vjerš 18: « Jazyki razgnievałisia, i pryjšoŭ gnieŭ Tvoj, i nastaŭ čas sudzicʹ miortvych, uznagarodzicʹ sług Tvaich, prarokaŭ, sviatych i tych, chto baicca imia Tvajgo, małych i viałikich, i zniščycʹ tych, chto rujnuje ziamlu » .

my znachodzim viełʹmi karysnuju infarmacyju pra pasladoŭnascʹ pradkazanych padziej . 6-y truba zabitaja tracina čałaviectva , geta značycʹ « narody razzłavałisia », i na našych vačach, u 2020-2021 gadach, my nazirajem pryčyny getaga razdražniennia: Covid-19 i ekanamičnuju razruchu, jakuju jon vykłikaŭ, isłamskuju agresiju i, adpaviedna, nastuplennie Rasii razam z jaje sajuznikami. Pasla getaga žudasnaga i razburałʹnaga kanfłiktu, pasla abviaščennia niadziełʹnaga zakona «zviarom ziamnym », geta značycʹ pratestanckaj i katałickaj kaałicyjaj amierykanskich i jeŭrapiejskich tych, chto vyžyŭ, Bog vyłiŭ na ich « siem apošnich pošasciaŭ gnievu Svajgo », apisanych u Adkrycci 16. U siomy dzienʹ z'javiŭsia Isus, kab vyratavacʹ svaich vybranych i zniščycʹ zaniapałych. Zatym pačynajecca pragrama, padrychtavanaja na « tysiaču gadoŭ » siomaga tysiačagoddzia. Na niabiosach, zgodna z Adkrycciem 4:1, adbudziecca sud nad biazbožnymi: « i nastaŭ čas sudzicʹ miortvych ». Sviatyja atrymłivajucʹ svaju ŭznagarodu: viečnaje žyccio, abiacanaje Isusam Chrystom svaim vybranym. Jany narešcie atrymłivajucʹ ranišniuju zorku i vianok, abiacany vybranym, jakija atrymałi pieramogu ŭ baracʹbie viery: « kab uznagarodzicʹ sług Tvaich, prarokaŭ ». Tut Bog nagadvaje pra važnascʹ praroctvaŭ dla ŭsich viakoŭ (zgodna z 2 Pjat. 1:19) i asabłiva ŭ apošnija dni. «Sviatyja i tyja, chto baicca imia Tvajgo », geta značycʹ tyja, chto stanoŭča adguknuŭsia na pasłanni troch aniołaŭ z Adkryccia 14:7-13; pieršy z jakich nagadvaje pra mudrascʹ, jakaja zaklučajecca ŭ tym, kab bajacca Jago, słuchacca Jago i nie asprečvacʹ Jago zapaviedzi, kažučy: « Bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu », u Jago aspiekcie Boga-stvarałʹnika, « bo nastała gadzina suda Jagonaga, i pakłaniciesia Tamu, Chto stvaryŭ nieba i mora, i ziamlu, i krynicy vady ».

Vjerš 19: « I adčyniŭsia chram Božy na niebie, i ŭ chramie Jagonym pakazaŭsia kaŭčeg zapavietu Jagonaga. I stałisia małanki, i gałasy, i grymoty, i ziemlatrusy, i viałiki grad » .

Usie temy, jakija abmiarkoŭvajucca ŭ getaj knizie Adkryccia, sychodziacca vakoł getaga gistaryčnaga momantu viałikaga słaŭnaga viartannia našaga boskaga Gospada Isusa Chrysta. Gety vierš nakiravany na kantekst, u jakim nastupnyja temy spraŭdžvajucca i zaviaršajucca:

Adkr. 1: Advientyzm:

Vjerš 4: « Jan — siami cerkvam, jakija ŭ Azii: łaska vam i mir ad Tago, Chto joscʹ, i Chto byŭ, i Chto pryjdzie , i ad siami duchaŭ, jakija pierad Jago tronam » .

Vjerš 7: « Vosʹ, Jon idzie z abłokami , i ŭbačycʹ Jago kožnaje voka, i tyja, chto praciaŭ Jago. I ŭsie plamiony ziamnyja buducʹ gałasicʹ pierad Im. Tak. Amin! »

Vjerš 8: « Ja — Ałʹfa i Amiega, — kaža Gaspodzʹ Bog, Jaki joscʹ, i Jaki byŭ, i Jaki pryjdzie , Usiemagutny » .

Vjerš 10: « U dzienʹ Gaspodni ja byŭ u duchu i pačuŭ za saboj gučny gołas, byccam truby » .

Adkr. 3: Sjomy schod: kaniec « łaadykijskaj » ery (= ludzi asudžany).

Adkr. 6:17: Vjałiki dzienʹ gnievu Božaga supracʹ buntarskaga čałaviectva , « bo pryjšoŭ viałiki dzienʹ gnievu Jagonaga , i chto zmoža vystajacʹ? »

Adkr. 13: « zvier, jaki vychodzicʹ z ziamłi » (kaałicyja pratestantaŭ i katałikoŭ) i jaje niadziełʹny zakon; vierš 15: « I jamu dadziena była ŭłada ažyvicʹ vobraz zviera, kab vobraz zviera i gavaryŭ, i kab zabivałi ŭsich, chto nie pakłonicca vobrazu zviera » .

 

Adkr. 14: Dzvie temy: « žnivo » (kaniec svietu i ŭzniasiennie vybranych) i « zbor uradžaju » (zniščennie fałʹšyvych pastyraŭ ich spakušanymi i padmanutymi pasladoŭnikami).

 

Adkr. 16: Vjerš 16: « viałiki dzienʹ bitvy Armagjedon »

 

                pramoga i bačnaga ŭmiašannia Boga : « i byłi małanki, i gałasy, i grymoty, i ziemlatrus », pra što ŭžo gavorycca ŭ Adkrycci 4:5 i 8:5. Ale tut Duch dadaje « i viałiki grad »; « grad », jakim zaviaršajecca tema siomaj z « siami apošnich pošasciaŭ » u Adkrycci 16:21.

                Takim čynam, kantekst viartannia Isusa Chrysta adznačany najnoŭšaj advientysckaj temaj, jakaja na gety raz , viasnoj 2030 goda, prynosicʹ sapraŭdnaje zbaŭlennie, prapanavanaje vybranym, atrymanaje praz kroŭ, prałituju Isusam Chrystom. Geta gadzina Jago supracʹstajannia z paŭstancami, jakija rychtujucca zabicʹ Jago vybranych, što admaŭlajucca ad rymskaj niadziełi i zachoŭvajucʹ viernascʹ Subocie, asviačonaj Bogam z pieršaga tydnia stvarennia svietu. « Šostaja piačatka » z Adkryccia 6 ilustruje pavodziny i žach getych paŭstancaŭ, złoŭlenych Gospadam na akcie naŭmysnaga gjenacydu Jago błagasłaŭlonych i lubimych vybranych. Pradmiet roznagałossia ŭzgadvajecca ŭ getym vieršy 19. Geta boski zakon, jaki zachoŭvajecca ŭ «kaŭčegu sviedčannia » ŭ samym sviatym miescy skinii i gabrejskim « chramie ». Kaŭčeg abaviazany svaim prestyžam i viełʹmi vysokaj sviatasciu tołʹki tamu, što ŭ im znachodziacca skryžałi zakona, vygraviravanyja pałʹcam samoga Boga, asabista, u prysutnasci Majsieja, Jago viernaga sługi. Bibłija dazvalaje nam zrazumiecʹ, što vykłikała žach u paŭstancaŭ padčas viartannia Isusa Chrysta. Bo mienavita geta abviaščajucʹ vieršy z 1 pa 6 Psałma 50:

« Psałʹm Asafa. Bog, Bog, Jachve, gavorycʹ i kłiča ziamlu ad uschodu sonca da zachadu. Z Sijona, daskanałasci prygažosci, zziaje Bog. Bog naš idzie, Jon nie budzie maŭčacʹ; pierad Im agonʹ pažyrałʹny, i vakoł Jago mocnaja bura . Jon kłiča da niabiosaŭ zgary i da ziamłi, kab sudzicʹ narod Svoj : Zbiarycie da Mjanie sviatych Maich, jakija zaklučyłi sa Mnoju zapaviet praz achviaru! - I niabiosy abviasciacʹ Jagonuju praŭdu , bo Bog joscʹ suddzia .

U kantekscie teroru paŭstancy ŭbačacʹ tekst čacviortaj z Dziesiaci Božych zapaviedziaŭ, adlustravany na niebie ŭ vygladzie vogniennych łitar. I dziakujučy getamu boskamu dziejanniu jany daviedajucca, što Bog asudžaje ich na pieršuju i « druguju smiercʹ ».

Gety apošni vierš temy « siomaj truby » raskryvaje i pacviardžaje važnascʹ, jakuju Bog nadaje svajmu zakonu, jaki asprečvajecca buntoŭnym iłžyvym chryscijanstvam. Božy zakon prynižajecca pad padstavaj nibyta supracʹstajannia pamiž zakonam i łaskaj. Getaja pamyłka z'jaŭlajecca vynikam niapraviłʹnaga razumiennia słoŭ, skazanych apostałam Paŭłam u jago pasłanniach. Tamu ja tut razvieju lubyja sumnievy, daŭšy zrazumiełyja i prostyja tłumačenni. U Pasłanni da Rymlanaŭ 6 Pavieł supracʹpastaŭlaje tych, chto « pad zakonam », tym, chto « pad łaskaj », vyklučna z-za kantekstu svajgo času, kałi pačynajecca novy zapaviet. Formułaj « pad zakonam » jon adnosicca da gabrejaŭ staroga zapavietu, jakija adkidajucʹ novy zapaviet, zasnavany na daskanałaj praviednasci Isusa Chrysta. A vybranych, jakija ŭstupajucʹ u gety novy zapaviet, jon adnosicca da formuły « z zakonam ». Bo geta karyscʹ, jakuju prynosicʹ łaska, u imia jakoj Isus Chrystos u Sviatym Duchu dapamagaje svaim vybranym i vučycʹ ich lubicʹ i vykonvacʹ sviaty boski zakon. Padparadkoŭvajučysia jamu, jon tady « pad zakonam » i « pad łaskaj », jon taksama nie « pad zakonam ». Ja znoŭ uspomniŭ, što Pavieł kaža pra boski zakon, što jon « sviaty i što zapaviedzʹ spraviadłivaja i dobraja »; što ja padzialaju z im u Isusie Chryscie. U toj čas jak Pavieł asudžaje grech, imknučysia pierakanacʹ svaich čytačoŭ, što jany bołʹš nie pavinny grašycʹ, budučy ŭ Chryscie, sučasnyja buntary vykarystoŭvajucʹ jago teksty, kab supiarečycʹ jamu, robiačy Isusa Chrysta, jakoga jany nazyvajucʹ « słužycielem grachu », ustanoŭlenym Rymam 7 sakavika 321 goda. U toj čas jak Pavieł zajaviŭ u Gał. 2:17: « Kałi ž my šukajem apraŭdannia ŭ Chryscie, kałi i sami akazvajemsia grešnikami , ci ž Chrystos — sługa grachu?» Zusim nie ! » Zviarniem uvagu na važnascʹ dakładnasci, « zusim nie «, jakaja asudžaje rełigijnuju kancepcyju fałʹšyvaj, buntarskaj sučasnaj chryscijanskaj viery, i geta z 7 sakavika 321 goda, daty, kałi rymski « grech » uvajšoŭ u zachodniuju i ŭschodniuju chryscijanskuju vieru ŭładaj paganskaga rymskaga impieratara Kanstancina I.

U getym kantekscie « siomaj truby » zakančvajucca pieršyja šescʹ tysiač gadoŭ, adviedzienych Bogam dla vybaru ziamnych vybranych u Jago agułʹnym siamitysiačagadovym prajekcie. Zatym pačynajecca siomaje tysiačagoddzie, abo « tysiača gadoŭ », z Adkryccia 20, prysviečanaje niabiesnamu sudu nad buntarami vybranymi, adkuplenymi Isusam Chrystom, tema Adkryccia 4.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 12 : Vjałiki Centrałʹny Płan

 

Žančyna – Rymski agresar – Žančyna ŭ pustyni – U dužkach: Bitva na niabiosach – Žančyna ŭ pustyni – Refarmacyja – Ateizm-

Advientyscki rešta

 

Pjeramožnaja žančyna, niaviesta Chrysta, Jagnia Božaje

Vjerš 1: « I źaviłasia na niebie viałikaja aznaka: žančyna, apranutaja ŭ sonca, pad nagami ŭ jaje miesiac, a na gałavie ŭ jaje vianok z dvanaccaci zorak » .

Tut znoŭ niekałʹki tem iducʹ adna za adnoj u niekałʹkich karcinach abo scenach. Pjeršaja karcina ilustruje Vybrany schod, jaki atrymaje karyscʹ ad pieramogi Isusa Chrysta, jago adzinaj Gałavy, zgodna z Ef. 5:23. Pad simvałam «žančyny » « Njaviesta » Chrysta agornuta « soncam praviednasci », praročanamu ŭ Mał. 4:2. U padvojnym užyvanni « miesiac », simvał ciemry, znachodzicca « pad jaje nagami ». Getyja voragi gistaryčna i chranałagična — geta gabrei staroga zapavietu i grešnyja chryscijanie, katołiki, pravasłaŭnyja, pratestanty i advientysty novaga. Na jaje gałavie « vianok z dvanaccaci zorak » simvałizuje jaje pieramogu ŭ zapaviecie Boga, 7, z čałaviekam, 5, što aznačaje łik 12.

 

Pjerasledavanaja žančyna pierad kančatkovaj pieramogaj

Vjerš 2: « Jana była ciažarnaja i kryčała ad rodavych pakut i rodavych pakut .

U drugim vieršy « muki rodaŭ » adnosiacca da ziamnych pierasledaŭ, jakija papiaredničałi času niabiesnaj słavy. Gety vobraz byŭ vykarystany Isusam u Jevangjełłi ad Jana 16:21-22: « Žančyna, jakaja rodzicʹ, smutkuje, bo nastała jaje gadzina; a kałi narodzicʹ, užo nie pamiataje pra bołʹ, bo radasna, što naradziŭsia ŭ sviet čałaviek». Tak i vy ciapier majecie smutak; ale Ja ŭbaču vas znoŭ, i ŭzradujecca serca vaša, i radasci vašaj nichto nie adbiare ŭ vas .

 

Paganski ganiciełʹ žančyn: Rym, viałiki impierski gorad

Vjerš 3: « I źaviŭsia na niebie inšy znak: i vosʹ, viałiki čyrvony cmok, jaki mieŭ siem gałoŭ i dziesiacʹ ragoŭ, i na gałovach jagonych siem karon » .

U trecim vieršy paznačany jago ganiciełʹ: viadoma, d'jabał, ale jon dziejničaje praz ziamnyja cialesnyja siły, jakija pierasledujucʹ vybranych pavodle svajoj vołi. U svaich dziejanniach jon vykarystoŭvaje dzvie pasladoŭnyja strategii: strategiju « cmoka » i strategiju « zmieja » . Pjeršaja, strategija « cmoka », — geta adkrytaja ataka, jakuju vykarystoŭvaje paganski impierski Rym. Takim čynam, my znachodzim simvały, jakija ŭžo bačyłi ŭ Dan. 7:7, dzie Rym z'javiŭsia ŭ vygladzie čacviortaj žachłivaj žyvioły z « dziesiacciu ragami ». Paganski kantekst pacviardžajecca prysutnasciu « dyjadem », jakija tut razmieščany na « siami gałovach », simvale rymskaga gorada pavodle Adkryccia 17. Getaja dakładnascʹ zasługoŭvaje našaj poŭnaj uvagi, tamu što kožny raz, kałi pradstaŭlajecca gety vobraz, jana pakazvaje nam razmiaščenniem « dyjadem », prarocki gistaryčny kantekst.

 

Rełigijny ganiciełʹ žančyn: Papski katałicki Rym

Vjerš 4: « Jago chvost zmiaŭ tracinu zorak z nieba i kinuŭ ich na ziamlu. I cmok staŭ pierad žančynaj, jakaja pavinna była naradzicʹ, kab zžerci dzicia jaje, kałi jana narodzicʹ » .

Gety vierš znoŭ, pad novymi simvałami, viartaje pasłannie z Adkryccia 11:1-3, dzie papski Rym atrymłivaje ad Boga dazvoł pad tytułam « žazła » « taptacʹ sviaty gorad 42 miesiacy ».

U knizie Daniiła « dziesiacʹ ragoŭ » Rymskaj impieryi pavinny byłi zmianicca papskim « małym rogam » (z 538 pa 1798 god). Getaja pierajemnascʹ pacviardžajecca tut, u Adkrycci 12, vierš 4.

Termin « chvost » , jaki nakiravany na iłžyvy praročyca  « Jezaviełʹ » z Adkryccia 2:20 ilustruje getuju pierajemnascʹ fałʹšyvachryscijanskaga papskaga rełigijnaga Ryma. Tut paŭtarajecca abvinavačvannie, pryviedzienaje ŭ Dan. 8:10. Achviary jaje chitrasciaŭ i spakus, godnyja « zmieja » z Knigi Byccia, topčucca pad simvałam « zorak niabiesnych », geta značycʹ pad tytułam « gramadzian Carstva Njabiesnaga », jaki Isus prypisvaje svaim vučniam. « Treciaja častka ŭciagnutaja ŭ jaje padziennie ». Treciaja častka zgadvajecca nie ŭ łitarałʹnym značenni, a, jak i ŭsiudy ŭ praroctvach, jak značnaja častka agułʹnaj kołʹkasci chryscijan, jakija prajšłi vyprabavannie. Achviary mogucʹ navat pieravyšacʹ getuju dolu łitarałʹnaj traciny.

Vjerš 5: « I naradziła jana syna, jaki pavinien byŭ pasci ŭsie narody žaleznym žazłom. I ŭzniesiena było dzicia da Boga i da Jago trona » .

U padvojnym užyvanni praroctva nagadvaje, jak d'jabał zmagaŭsia za spravu Mjesii ad jago naradžennia da jago pieramožnaj smierci. Ale geta pieramoga — pieramoga pieršynca, pasla jakoga ŭsie jago vybranyja pojducʹ napierad, kab praciagvacʹ tuju ž baracʹbu, pakułʹ nie budzie atrymana kančatkovaja pieramoga. U gety momant, atrymaŭšy niabiesnaje cieła, jany padzielacca z im Jago sudom nad biazbožnikami, i tam, razam, « jany buducʹ kiravacʹ narodami žaleznym žazłom », jaki vyniesie prysud « pakut drugoj smierci » apošniaga suda. Dosvied Chrysta i dosvied Jago vybranych złivajucca ŭ adzin agułʹny dosvied, i vobraz « dziciaci, uziataga da Boga i da Jago trona », takim čynam, da niabiosaŭ, — geta vobraz ziamnoga «vyzvalennia» vybranych, jakoje adbudziecca ŭ 2030 godzie, pry viartanni Chrysta-msciŭcy. Jany buducʹ vyzvalenyja ad « mukaŭ rody ». Dzicia — geta simvał sapraŭdnaga, paspiachovaga i pieramožnaga chryscijanskaga naviartannia.

Vjerš 6: « Žančyna ŭciakła ŭ pustyniu, dzie było joj padrychtavana miesca ad Boga, kab karmiłi jaje tam tysiaču dzviescie šescʹdziesiat dzion » .

Pjerasledavany schod mirny i biazzbrojny, jago adzinaj zbrojaj z'jaŭlajecca Bibłija, Słova Božaje, mieč Ducha, jon moža tołʹki ŭciakacʹ ad svaich agresaraŭ. Vjerš 6 nagadvaje pra čas panavannia papy-pieraslednika padčas « 1260 praročych dzion» abo 1260 reałʹnych gadoŭ pavodle koda Jezekiłija 4:5-6. Gety čas dla chryscijanskaj viery z'jaŭlajecca časam balučych vyprabavanniaŭ, pra jakija sviedčycʹ zgadka słova « pustynia », dzie jon «kirujecca Bogam». Takim čynam, jon padzialaje pakuty « dvuch sviedkaŭ » z Adkryccia 11:3. U Dan. 8:12 gety boski prysud byŭ sfarmulavany nastupnym čynam: « vojska było vyzvalena viečnym z-za grachu »; grech, učynieny praz admovu ad pavagi da subotniaga dnia adpačynku z 7 sakavika 321 goda.

 

Razmykannie dužak: boj u niebie

Vjerš 7: « I stałasia na niebie vajna: Michaił i jagonyja anioły vajavałi supracʹ cmoka. I cmok vajavaŭ i jagonyja anioły ».

Abvieščanaje ŭzniasiennie sviatych zasługoŭvaje tłumačennia, jakoje Duch pradstaŭlaje nam u niejkich dužkach. Geta stanie magčymym dziakujučy pieramozie Isusa Chrysta nad grachom i smierciu. Getaja pieramoga była pacvierdžana pasla jago ŭvaskrasiennia, ale Duch adkryvaje nam tut nastupstvy, jakija jana mieła dla žycharoŭ niabiosaŭ, jakija da getaga momantu kantaktavałi z demanami i samim Satanoj.

Vjełʹmi važna : gety niabiesny kanfłikt, niabačny dla čałaviečych vačej, prałivaje sviatło na sens zagadkavych słoŭ, skazanych Isusam, kałi jon byŭ na ziamłi. U Jevangjełłi ad Jana 14:1-3 Isus skazaŭ: « Njachaj nie tryvožacca sercy vašyja. Vjercie ŭ Boga i viercie ŭ Mjanie. U domie Ajca Majgo šmat abicielaŭ. Kałi b nie tak, Ja skazaŭ by vam: idu padrychtavacʹ vam miesca . I kałi pajdu i padrychtuju vam miesca , pryjdu znoŭ i vazʹmu vas da Sjabie, kab i vy byłi, dzie Ja». Značennie «padrychtoŭki » getaga « miesca » budzie vysvietlena ŭ nastupnym vieršy.

Vjerš 8: « Ale jany nie pieramagłi, i nie znajšłosia bołʹš miesca dla ich na niebie » .

Getaja niabiesnaja vajna nie maje ničoga agułʹnaga z našymi ziamnymi vojnami; jana nie vykłikaje adrazu smierciaŭ, i dva supracʹległyja łagjery nie roŭnyja. Vjałiki Bog-stvarałʹnik, jaki pradstaŭlaje siabie ŭ pakorłivym i braterskim abłiččy archangjeła « Michaiła », usio jašče z'jaŭlajecca ŭsiemagutnym Bogam, pierad jakim usie Jago stvarenni pavinny schilacca i słuchacca. Satana i jago demany adnosiacca da tych buntaŭničych stvarenniaŭ, jakija padparadkoŭvajucca tołʹki pad prymusam, i, narešcie, jany nie mogucʹ supraciŭlacca i vymušany słuchacca, kałi viałiki Bog vyganiaje ich z niabiosaŭ svajoj usiemagutnasciu. Padčas svajgo ziamnoga słužennia Isus vykłikaŭ strach u złych aniołaŭ, jakija padparadkoŭvałisia jamu i sviedčyłi, što jon sapraŭdy « Syn Božy » boskaga płana, nazyvajučy jago takim čynam.

U getym vieršy Duch udakładniaje: « ich miesca bołʹš nie było na niebie ». Getaje « miesca », jakoje zajmałi niabiesnyja buntary ŭ Carstvie Božym, pavinna było bycʹ vyzvalena, kab getaje niabiesnaje carstva magło bycʹ « ačyščana » i « padrychtavana » da pryniaccia vybrannikaŭ Chrysta ŭ dzienʹ Jago apošniaj bitvy supracʹ ziamnych buntaroŭ padčas Jago pryšescia ŭ słavie. Mjenavita tady, uziaŭšy z saboj svaich vybrannikaŭ, « jany zaŭsiody buducʹ z Im, dzie b Jon ni byŭ », geta značycʹ, na ačyščanym niebie, takim čynam « padrychtavanym » da ich pryniaccia. Častka ziamłi tady budzie spustašenniem typu, praročanaje słovam « biezdanʹ » z Byccia 1:2. U sviatle getaj bitvy asviatlajecca boski prajekt vyratavannia, i kožnaje klučavoje słova Jago płana raskryvaje svoj sens. Geta tyčycca i getych vieršaŭ, cytavanych u Pasłanni da Gabrejaŭ 9:23: « Tamu było nieabchodna, bo vyjavy niabiesnyja rečy pavinny byłi bycʹ ačyščany takim čynam, kab sami niabiesnyja rečy magłi bycʹ ačyščany bołʹš vydatnymi achviarami, čym getyja. » Takim čynam, nieabchodnaj « najlepšaj achviaraj » była dobraachvotnaja smiercʹ Mjesii pa imieni Isus, pryniesienaga dla adkuplennia grachoŭ svaich vybrannikaŭ, ale, pierš za ŭsio, kab atrymacʹ dla svaich stvarenniaŭ i dla siabie zakonnaje prava asudžacʹ na smiercʹ niabiesnych i ziamnych buntaroŭ. Mjenavita takim čynam « niabiesnaja sviatynia Boga była « ačyščana », spačatku, a potym, pry viartanni pieramožnaga Chrysta, nadydzie čarga ziamłi, jakuju jon vyznačaje jak svajo « padnožža », ale nie jak svajo «sviatyniu» ŭ Is. 66:1-2: « Tak kaža Gaspodzʹ: nieba — tron Moj, i ziamla — padnožža Maich nog . Jaki dom vy pabudujecie Mnie, i jakoje miesca vy zrobicie, kab Ja žyłoŭ tam? Usio geta Majoj rukoj stvorana, i ŭsio geta stałasia, kaža Gaspodzʹ. Na getaga Ja pagladžu: na tago, chto pakorłivy i skrušany ducham, na tago, chto baicca słova Majgo». «; abo, zgodna z Ezekiiłam 9:4, pra « tych, chto ŭzdychaje i płača z-za agidnasciej », jakija jany ŭčyniłi.

Vjerš 9: « I skinuty byŭ viałiki cmok, staražytny zmiej, jakoga nazyvajucʹ d'jabłam i satanoj, jaki padmanvaje ŭviesʹ sviet; jon byŭ skinuty na ziamlu, i anioły jagonyja byłi skinuty razam z im » .

Njabiesnyja istoty pieršymi skarystałisia duchoŭnym ačyščenniem, jakoje zdziejsniŭ pieramožny Chrystos. Jon vygnaŭ z niabiosaŭ d'jabła i jago aniołʹskich demanaŭ, jakija byłi « skinutyja » na ziamlu na dzvie tysiačy gadoŭ. Takim čynam, d'jabał viedaje «čas », jaki zastaŭsia jamu asabista i jago demanam, kab dziejničacʹ supracʹ vybranych sviatych i boskaj praŭdy.

Zaŭvaga : Isus nie tołʹki adkryŭ čałaviectvu charaktar Boga, ale i paznajomiŭ ich z getaj groznaj asobaj — d'jabłam, pra jakoga Stary Zapaviet mała kazaŭ, pakidajučy jago amałʹ u nieadukavanni. Pasla pieramogi Isusa nad d'jabłam baracʹba pamiž dvuma łagjerami ŭzmacniłasia z-za tago, što demany ciapier niabačna žyvucʹ siarod ludziej na ziamłi i va ŭsim našym ziamnym vymiarenni, jakoje ŭklučaje płaniety i zorki na niebie. Geta adzinyja inšapłaniecianie ŭ našym ziamnym vymiarenni.

Tut ja pavinien nagadacʹ, što praviłʹnaje razumiennie agułʹnaga vyratavałʹnaga prajekta, zadumanaga Bogam, z'jaŭlajecca vyklučnaj pryvilejaj, pryznačanaj tołʹki dla Jago vybrannikaŭ. Bo fałʹšyvaja viera paznajecca pa tym, što jana zaŭsiody pamylajecca ŭ svaich interpretacyjach Jago prajekta. Geta było pakazana z tago času, jak gabrei, jakija addałi Mjesii ŭ Sviatym Pisanni praroctvaŭ ab rołi cialesnaga vyzvalennia, u toj čas jak Bog płanavaŭ tołʹki duchoŭnaje vyzvalennie; vyzvalennie ad grachu. Padobnym čynam, sionnia fałʹšyvaja chryscijanskaja viera čakaje viartannia Isusa Chrysta, ustalavannia Jago Carstva i Jago ŭłady na ziamłi; rečaŭ, jakija Bog nie ŭklučyŭ u svaju pragramu, jak vučycʹ nas Jago praročaje Adkryccio. Naadvarot, Jago słaŭnaje pryšescie adznačycʹ kaniec ich žyccia, jakoje zastałosia nosʹbitam ich grachoŭ i ŭsioj ich viny pierad Im.

Vybraniec Chrysta viedaje, što svabodnaje žyccio pačałosia na niabiosach, i što pasla ziamnoga pierapynku, nieabchodnaga dla daskanałaj demanstracyi Jago lubovi i spraviadłivasci, Bog-Tvorca padoŭžycʹ žyccio svaich stvarenniaŭ, jakija zastałisia viernymi na niabiosach i na ziamłi, viečna ŭ Jago niabiesnym abłiččy. Njabiesnyja i ziamnyja buntary tady buducʹ asudžany, zniščany i zniščany.

 

Carstva Njabiesnaje vyzvalena

Vjerš 10: « I pačuŭ ja gučny gołas, jaki kazaŭ na niebie: «Cjapier nastała vyratavannie i siła i Carstva Boga našaga i ŭłada Chrysta Jagonaga, bo skinuty abvinavaŭca bratoŭ našych, jaki abvinavaŭ ich pierad Bogam našym dzienʹ i noč » .

Getaje « Cjapier » adnosicca da daty 7 krasavika, 30 krasavika, pieršaga dnia tydnia pasla sierady, 3 krasavika, kałi, pryniaŭšy kryž, Isus pieramog d'jabła, grech i smiercʹ. U gety pieršy dzienʹ tydnia jon abviasciŭ Maryi: « Nje dakranajsia da Mjanie, bo Ja jašče nie ŭzyšoŭ da Ajca Majgo ». Jago pieramoga jašče pavinna była bycʹ aficyjna pacvierdžana na niabiosach, i z tago času, u svajoj boskaj usiemagutnasci, pad svaim znoŭ adkrytym aniołʹskim imiem « Michaił », jon vygnaŭ d'jabła i jago demanaŭ z niabiosaŭ. Važna adznačycʹ cytatu « abvinavaŭca bratoŭ našych, jaki abvinavačvaŭ ich pierad Bogam našym dniom i nočču ». Jana adkryvaje nam viełizarnaje ŭniviersałʹnaje braterstva Božaga łagjera, jaki padzialaje svajo nieprymannie miaciežnaga łagjera z vybranymi na ziamłi. Chto getyja « braty »? Tyja, chto na niabiosach, i tyja, chto na ziamłi, jak Joŭ, jaki častkova addadzieny d'jabłu, kab dakazacʹ jamu, što jago « abvinavačvanni » biespadstaŭnyja.

Vjerš 11: « I jany pieramagłi jago kryvioju Jagniaci i słovam sviedčannia svajgo, i nie palubiłi dušy svajoj navat da smierci » .

Uzor, pra jaki gavorycca ŭ getym vieršy, možna znajsci ŭ pasłanni epochi « Smirny », i geta pasłannie pakazvaje na ŭzrovienʹ viery, patrabavany Isusam Chrystom dla ŭsich prarockich epoch da Jago słaŭnaga viartannia.

Pjeramoga « Michaiła », niabiesnaga boskaga imia našaga Zbaŭcy Isusa Chrysta, apraŭdvaje jago ŭračystyja zajavy, zroblenyja ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 28:18-20: « Isus, padyšoŭšy, skazaŭ im: « Dadziena Mnie ŭsialakaja ŭłada na niebie i na ziamłi . Dyk idzicie i navučycie ŭsie narody, chrysciačy ich u imia Ajca i Syna i Sviatoga Ducha, vučačy ich vykonvacʹ usio, što Ja zagadaŭ vam. I vosʹ, Ja z vami va ŭsie dni da skančennia vieku » .

Takim čynam, pry zaklučenni svajgo pieršaga zapavietu Bog adkryŭ Majsieju gistoryju pachodžannia našaga ziamnoga vymiarennia, ale tołʹki nam, tym, chto žyvie ŭ apošnija dni čałaviectva, Jon adkryvaje razumiennie svajgo głabałʹnaga płana zbaŭlennia, zakryvajučy dužki vopytu ziamnoga grachu, jaki ŭ rešcie rešt budzie praciagvacca šescʹ tysiač gadoŭ. Tamu my padzialajem z Bogam čakannie viečnaga ŭz'jadnannia ŭsich Jago viernych niabiesnych i ziamnych vybrannikaŭ. Tamu pryvilej vybranych — zviarnucʹ svaju ŭvagu pa čarzie na nieba i jago žycharoŭ. Bo jany, sa svajgo boku, nie pierastałi cikavicca losam vybranych i našaj ziamnoj gistoryjaj, ad stvarennia da kanca svietu, jak napisana ŭ 1 Kar. 4:9: « Bo mnie zdajecca, što Bog zrabiŭ nas apostałami apošnimi, asudžanymi na smiercʹ, bo my stałi vidoviščam dla svietu, dla aniołaŭ i dla ludziej » .

 

Situacyja z ziamloj pagaršajecca

Vjerš 12: « Tamu radujciesia, niabiosy i tyja, chto žyvie na ich; gora ziamłi i moru, bo da vas syšoŭ d'jabał u viałikaj lutasci, viedajučy, što jamu zastałosia mała času » .

« Žychary nieba » pieršymi « ŭzradavałisia » pieramozie Chrysta. Ale supracʹległym bokam getaj radasci z'jaŭlajecca ŭzmacniennie « gora » dla «žycharoŭ ziamłi ». Bo d'jabał viedaje, što jon asudžany na smiercʹ z adterminoŭkaj, i što ŭ jago « mała času », kab dziejničacʹ supracʹ jago płana vyratavannia. Dziejanni, jakija na praciagu 2000 gadoŭ zdziajsniaŭ demaničny łagjer, abmiežavany ziamloj, usie jany raskryty Isusam Chrystom u jago Adkrycci abo Apakałipsisie. Geta tema getaj pracy, jakuju ja pišu dla vas. I z 2018 goda vybranniki Isusa Chrysta dzielacca getym viedanniem pra kaniec času, adviedzienaga d'jabłu dla jago spravy spakušennia; jon skončycca viasnoj 2030 goda sa słaŭnym viartanniem ich boskaga Nastaŭnika. Dužki getaj temy zaviaršajucca vieršam 12.

Začyniajučy dužki bitvy ŭ niebie

 

Adnaŭlennie temy žančyny, jakuju viaducʹ u pustyni

 

Vjerš 13: « Kałi cmok ubačyŭ, što jon skinuty na ziamlu, jon pačaŭ pierasledvacʹ žančynu, jakaja naradziła chłopčyka » .

Getaja dužka dazvalaje Duchu viarnucca da temy papskaga panavannia z 6-ga vierša. Termin « cmok » u getym vieršy ŭsio jašče adnosicca da samoga d'jabła, Satany. Ale jago baracʹba supracʹ « žančyny » viadziecca rymskimi dziejanniami, pasladoŭna impierskimi, a potym papskimi.

Vjerš 14: « I dadzieny byłi žančynie dva kryły viałikaga arła, kab jana palacieła ŭ pustyniu, u svajo miesca, dzie jana budzie karmicca čas i časy i paŭčasu, ad abłičča zmieja » .

U getym 14-m vieršy jon adnaŭlaje pasłannie, pakazvajučy praciagłascʹ papskaga panavannia ŭ formie «try z pałovaj gady», « čas, časy i paŭčasu », jakija ŭžo vykarystoŭvajucca ŭ Dan. 7:25. Pry getym paŭtarenni novyja detałi buducʹ vyjaŭleny ŭ chranałagičnaj pasladoŭnasci padziej. Varta adznačycʹ adnu detałʹ: « cmok » z 4-ga vierša zamianiajecca « zmiejem » getak ža, jak « cmok » z 3-ga vierša zamianiajecca «chvastom» . Terminy « zmiej i chvost » pakazvajucʹ nam zmienu aktyŭnaj taktyki, jakuju Bog, « viałiki aroł », natchniaje ŭ d'jabła i jago demanaŭ. Pasla adkrytaj agresii «cmoka » nastupaje chitraja i rełigijnaja chłusnia «zmieja » , jakaja spraŭdžvajecca papskim panavanniem praciagłasciu 1260 prarockich gadoŭ. Zgadka pra « zmieja » dazvalaje Bogu prapanavacʹ nam paraŭnannie z abstavinami pieršarodnaga grachu. Getak ža, jak Jeva była spakušana « zmiejem », praz jakoga d'jabał vykazvaŭ siabie; « Žančyna », « niaviesta » Chrysta padviargajecca vyprabavanniu chłusłivymi słovami, jakija d'jabał pradstaŭlaje joj praz « vusny » svaich agjentaŭ papskaga rymskaga katałicyzmu.

Vjerš 15: « I zmiej vypusciŭ z paščy svajoj vadu, jak raku, za žančynaj, kab zabracʹ jaje rakam » .

Vjerš 15 ilustruje katałickija pierasledy, jakim padviargajecca niaviernaja chryscijanskaja viera; jak « vody raki » , jakija « vyciagvajucʹ » usio, što znachodzicca pad ich dasiažnasciu. Rymska-katałickija papskija « roty » razgarnułi svaje katałickija, fanatyčnyja i žorstkija sajuzy supracʹ svaich rełigijnych praciŭnikaŭ. Daskanałym zaviaršenniem getaga dziejannia z'jaŭlajecca stvarennie korpusa «cmokaŭ» Łjudovikam XIV pa rekamiendacyi biskupa Łje Tełʹje. Geta vajennaje ab'jadnannie, stvoranaje dla ažycciaŭlennia mirnaga pratestanckaga supracivu , mieła na mecie « zaciagnucʹ » ŭsich słabych i pakorłivych vybrannikaŭ Chrysta ŭ jago dogmy, prymusiŭšy ich vybiracʹ pamiž pierachodam u katałicyzm abo pałonienniem abo smierciu pasla žachłivych zdziekaŭ i katavanniaŭ.

Vjerš 16: « I ziamla dapamagła žančynie, i ziamla adkryła vusny svaje, i pragłynuła raku, jakuju vypusciŭ cmok z paščy svajoj » .

Duch prapanuje nam dva pierakryvajučyjasia interpretacyi getaga adzinaga vierša. Zviarnicie ŭvagu, što « žančyna » i « ziamla » — geta tut dzvie roznyja sutnasci , i što « ziamla » moža simvałizavacʹ pratestanckuju vieru abo łitarałʹnuju ziamlu, glebu našaj płaniety. Geta dascʹ getamu vieršu dva interpretacyi, jakija chranałagična iducʹ adno za adnym u boskim Adkrycci.

1-je pasłannie: fałʹšyvy zvierapadobny pratestantyzm : u chranałagičnym paradku, pa-pieršaje, « žančyna » adpaviadaje vyjaŭlenčamu apisanniu mirnych pratestantaŭ Refarmacyi, čyje aficyjnyja « vusny » (vusny Marcina Łjutera ŭ 1517 godzie) asudžałi katałickija grachi; što apraŭdvała ich nazvu: «pratestanty», abo tyja, chto pratestuje supracʹ katałickaj rełigijnaj niespraviadłivasci, jakaja grašycʹ supracʹ Boga i zabivaje Jago sapraŭdnych sług. Inšy kryvadušny kampanient pratestantyzmu, simvałizavany słovam « ziamla », taksama adkryŭ svoj « vusny », kab asudzicʹ katałickuju vieru, ale jon uziaŭ u ruki zbroju, i jago žorstkija ŭdary « pragłynułi » značnuju častku bajcoŭ katałickich łig. Słova « ziamla » tut simvałizuje znakamitych «gugjenotaŭ», pratestanckich bajcoŭ Sjevien i tych, chto znachodziŭsia ŭ vajennych cytadelach, takich jak Ła-Rašełʹ, padčas «vajn rełigij», u jakich Bogu nie słužyłi i nie šanavałi dzvie supracʹległyja grupy bajcoŭ.

2-je pasłannie: pomsłivy mieč francuzskaga nacyjanałʹnaga ateizmu . U drugim čytanni i ŭ chranałagičnym paradku gety 16-y vierš pakazvaje, jak Francuzskaja revalucyja całkam pagłynie papskuju agresiju katałickich manarchij. Geta gałoŭnaje pasłannie getaga vierša. I geta toje, što Bog daje rołi « 4-ga » truba » z Adkryccia 8:12 i « zvier, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy » z Adkryccia 11:7, pa anałogii z Łjev. 26:25, jana prychodzicʹ, kaža Bog, jak « mieč, kab adpomscicʹ za Moj zapaviet », zdradžany buntaŭničymi katałickimi grešnikami. Gety vobraz zasnavany na pakaranni buntaria « Karacha » ŭ Łičbach 16:32: « Zjamla adkryła vusny svaje i pragłynuła ich, ich i damy ichnija, i ŭviesʹ narod Kareja i ŭsiu ich majomascʹ ». U poŭnaj garmonii z boskim Adkrycciom i gistaryčnym vykananniem, gety paraŭnałʹny vobraz nagadvaje pra admovu buntarami ad boskaga zakona ŭ abiedzviuch situacyjach.

 

Apošni vorag Cmoka : advientyscki astatak žančyn

Vjerš 17: « I raz'jušyŭsia cmok na žančynu i pajšoŭ zmagacca z astatnimi ad jaje naščadkaŭ, jakija zachoŭvajucʹ zapaviedzi Božyja i majucʹ sviedčannie Isusa Chrysta » .

Abminajučy maŭčanniem 150 gadoŭ dziejnasci pratestantaŭ, jakija paciarpiełi ad boskaga praklonu, temu « piataj truby », Duch nagadvaje pra apošniuju ziamnuju bitvu d'jabła i jago niabiesnych i ziamnych pasługačoŭ, i pakazvaje nam mišeni ich agułʹnaj nianavisci. Getymi apošnimi mišeniami buducʹ Vybranyja, apošnija naščadki i spadčynniki advientysckich pijanieraŭ 1873 goda, jakim było abvieščana getaje apošniaje vyprabavannie, zgodna z Adkrycciom 3:10 . Pijaniery, čyju misiju jany vykanajucʹ, atrymaŭšy toje ž boskaje błagasłaŭlennie. Jany pavinny buducʹ cviorda i vierna padtrymłivacʹ pracu, jakuju im daručyŭ Isus: admaŭlajučysia jakim-niebudzʹ čynam šanavacʹ « znak zviera », geta značycʹ rymskuju niadzielu, vierna i luboj canoj vykonvajučy praktyku subotniaga adpačynku ŭ subotu, sapraŭdny siomy dzienʹ tydnia, čas, arganizavany i ŭstanoŭleny viałikim i ŭsiemagutnym Bogam-stvarałʹnikam. Geta praŭda, jakaja prajaŭlajecca ŭ apisanni « reštki siemieni žančyny » ŭ getym vieršy: « tyja, chto vykonvaje zapaviedzi Božyja », dziesiacʹ, a nie dzieviacʹ; « i jakija trymajucca sviedčannia Isusa », bo nie dazvalajucʹ nikomu adabracʹ jago ŭ siabie, ni « cmokam », ni « zmiejam ». I getaje « sviedčannie Isusa » — samaja kaštoŭnaja reč u isnavanni, bo, zgodna z Adkrycciem 19:10, « sviedčannie Isusa — geta duch praroctva ». Mjenavita getaje prarockaje sviedčannie robicʹ « niemagčymym dla d'jabła spakusicʹ samych vybranych » Chrysta, Boga praŭdy, jak vučycʹ Mc. 24:24: « Bo paŭstanucʹ iłžechrysty i iłžepraroki i daducʹ viałikija znaki i cudy, kab spakusicʹ, kałi magčyma , i samych vybranych » .

 

Pjeramoga Satany amałʹ… poŭnaja

Vjerš 18: « I staŭ Jon na piasku marskim » .

Gety apošni vierš pakazvaje nam tryumfujučaga d'jabła, jakomu ŭdałosia ŭciagnucʹ u svajo padziennie i smiarotnaje asudžennie ŭsie chryscijanskija rełigijnyja instytuty , jakimi jon daminuje i trymaje pad svajoj uładaj. U Is. 10:22 Bog abviaščaje: « Chocʹ narod tvoj, Izraiłʹ, budzie jak piasok marski, tołʹki rešta vierniecca; zniščennie vyznačana, jano pierapoŭnicca spraviadłivasciu ». Takim čynam, zgodna z getym praroctvam, u kancy svietu tołʹki niazgodnyja advientysty, jakija składajucʹ « reštu žančyny » , « Vybranaga, Njaviestu Chrysta » i duchoŭny «Izraiłʹ » Božy, pazbiegnucʹ getaga sataninskaga panavannia. Nagadvaju vam, što pad nazvaj «advientysty» Duch vyznačaje standart viery dla vyratavannia apošnich vybranych z 1843 goda; u 2020 godzie geta rełigijnaja pavodziny, ale ŭžo nie instytut, jaki Bog sudziŭ, asudziŭ i adkinuŭ (« vyrvaŭ ») u 1994 godzie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 13 : Iłžyvyja braty chryscijanskaj rełigii

 

Zvier z mora — Zvier z sušy

 

 

 

Łičba 13 dla zababonnych idałapakłonnikaŭ simvałizuje ščasłivy abo niaščasny abiareg u zaležnasci ad mierkavannia kožnaga čałavieka i krainy. Tut, u svaim słaŭnym Adkrycci, Bog adkryvaje nam svoj ułasny kod łikaŭ, zasnavany na łičbach ad 1 da 7 i ich roznych kambinacyjach. Łičba 13 atrymłivajecca šlacham składannia łičby «6» — łiku anioła Satany — i łičby «7», łiku Boga i, takim čynam, zakonnaj rełigii, viernutaj Bogu-Tvorcu ŭ Isusie Chryscie. Takim čynam, u getym razdziele my znojdziem «iłžebratoŭ chryscijanskaj rełigii», ale sapraŭdnych smiarotnych voragaŭ sapraŭdnych vybranych. Getaja « kukałʹ » chavajecca siarod « dobraga zbožža » pad padmanłivaj rełigijnaj abłiččam, jakoje gety razdzieł vykryvaje.

 

Pjeršy zvier : jaki vychodzicʹ z mora

Pjeršaja bitva Cmoka -Zmieja

Vjerš 1: « I ŭbačyŭ ja zviera, jaki vychodziŭ z mora, mieŭšy dziesiacʹ ragoŭ i siem gałoŭ , i na ragach jagonych dziesiacʹ karon , a na gałovach jagonych... imiony bluznierstva ».

Jak my bačyłi pry vyvučenni Adkryccia 10, u getym razdziele my znachodzim dvuch tak zvanych chryscijanskich « zviaroŭ » našaj epochi. Pjeršy, « jaki vychodzicʹ z mora », jak u Dan. 7:2, tyčycca katałickaj viery i jaje pieraslednickaga panavannia « 42 praročych miesiacaŭ » abo 1260 reałʹnych gadoŭ. Razgladajučy simvały impieryj, jakija papiaredničajucʹ jamu ŭ Dan. 7, my znachodzim panavannie « małoga roga », jaki pavinien byŭ z'javicca pasla tago, jak « dziesiacʹ ragoŭ » atrymałi svaje carstvy, zgodna z Dan. 7:24. « Dyjademy », razmieščanyja na « dziesiaci ragach », pakazvajucʹ, što mienavita gety gistaryčny kantekst z'jaŭlajecca metaj. Tut papski Rym simvałizujecca « siam'ju gałovami », jakija asabłiva charaktaryzujucʹ jago ŭ dvajnym sensie. Bołʹš łitarałʹnym z'jaŭlajecca sens « siami pagorkaŭ », na jakich pabudavany Rym, zgodna z Adkrycciom 17:9. Drugi, bołʹš duchoŭny, maje pryjarytet; Vyraz « siem gałoŭ » abaznačaje asviačennie magistratury: « siem » — geta łik asviačennia, a « gałovy » abaznačajucʹ magistrata abo starejšynu ŭ Is. 9:14. Getaja vyšejšaja magistratura adnosicca da papskaga Ryma, tamu što jana pradstaŭlaje siabie ŭ formie niezaležnaj dziaržavy, jak gramadzianskaj, tak i rełigijnaj, kiraŭnikom jakoj z'jaŭlajecca Papa. Duch udakładniaje: « i na gałovach jago imiony bluznierskija ». Słova « bluznierstva » staicʹ u adzinočnym łiku, i my pavinny pierakłasci jak: « imiony chłusni », zgodna sa značenniem słova « bluznierstva» . Isus Chrystos prypisvaje « chłusniu » rymskamu papskamu režymu. Tamu jon prypisvaje jamu tytuł « bacʹka chłusni », jakim jon nazvaŭ d'jabła, samoga Satanu ŭ Jevangjełłi ad Jana 8:44: « Vaš bacʹka — d'jabał , i vy chočacie vykonvacʹ pažadłivasci bacʹki vašaga. Jon byŭ dušagub ad pačatku i nie trymajecca praŭdy, bo niama ŭ im praŭdy. Kałi jon gavorycʹ chłusniu, svajo gavorycʹ, bo jon chłus i bacʹka chłusni .

 

Vjerš 2: « Zvier, jakoga ja bačyŭ, byŭ padobny da leaparda , nogi jagonyja — jak u miadzviedzia , a pašča jagonaja — jak pašča ŭ łʹva . I daŭ jamu cmok siłu svaju, i tron svoj, i viałikuju ŭładu » .

« Čacviorty zvier » z Daniiła 7:7, nazvany « žachłivym, strašnym i nadzvyčaj mocnym », atrymłivaje tut bołʹš dakładnaje apisannie. Faktyčna, tołʹki jon pradstaŭlaje kryteryi troch impieryj, jakija papiaredničałi jamu z časoŭ Chałdejskaj impieryi. Jon vałodaje sprytnasciu «leaparda » , razgromnaj siłaj «miadzviedzia » i žorstkaj pažadłivaj siłaj « łʹva ». U Adkrycci 12:3 « cmok » z vierša 3, dzie « dyjademy » byłi na « siami gałovach », pradstaŭlaŭ Rym u jago paganskaj impierskaj fazie, pierasledujučy pieršych chryscijan. Takim čynam, getak ža, jak « malenʹki rog » z Daniiła 7:8-24 zmianiaje rog z Daniiła 8:9, tut papstva atrymłivaje svaju ŭładu ad Rymskaj impieryi; što gistoryja pacviardžaje impieratarskim ukazam Justynijana I u 533 (pisʹmovy) i 538 (prymianiennie). Ale budzʹcie ŭvažłivyja! « Cmok » taksama adnosicca da « d'jabła » ŭ Adkrycci 12:9, što aznačaje, što papstva atrymłivaje svaju ŭładu, « svaju siłu, svoj tron i svaju viałikuju ŭładu » ad samoga d'jabła. My možam zrazumiecʹ, čamu Bog robicʹ abiedzvie sutnasci « bacʹkami chłusni » ŭ papiarednim vieršy.

Zaŭvaga : Na vajennym uzroŭni papski Rym zachoŭvaje siłu i moc svajoj impierskaj formy, tamu što jeŭrapiejskija karaleŭskija vojski słužacʹ jamu i vykonvajucʹ jago rašenni. Jak vučycʹ Dan. 8:23-25, jago siła gruntujecca na « pospiechu jago chitrasciaŭ », jakija zaklučajucca ŭ tym, što jon scviardžaje, što pradstaŭlaje Boga na ziamłi i, jak taki, moža adkryvacʹ abo zakryvacʹ dostup da viečnaga žyccia, prapanavanaga ŭ Jevangjełłi Chrysta: « Pasla zakančennia ich panavannia, kałi grešniki buducʹ zniščany, paŭstanie car nachabny i chitry . Jagonaja ŭłada paviałičycca, ale nie ad jago ŭłasnaj siły ; jon budzie ŭčyniacʹ nievieragodnyja spustašenni, jon budzie miecʹ pospiech u svaich pradpryjemstvach , jon zniščycʹ magutnych i narod sviatych. Dziakujučy svajmu dabrabytu i pospiechu svaich chitrasciaŭ , jon budzie miecʹ pychu ŭ svaim sercy, jon zniščycʹ mnogich ludziej, jakija žyłi mirna, i jon paŭstanie supracʹ kniazia kniazioŭ; ale jon budzie złamany biez namaganniaŭ čyjoj-niebudzʹ ruki» .

 

U kancy 1260-ch gadoŭ ateizm Francuzskaj revalucyi pakłaŭ kaniec jago despatyčnaj uładzie, jakaja ŭstalavałasia z 538 goda .

Vjerš 3: « I ja ŭbačyŭ adnu z gałoŭ jagonych jak by smiarotna paranienuju; i smiarotnaja rana jaje zažyła. I ŭsia susviet zdziŭlałasia, idučy za zvieram » .

Nikołi nie pakajaŭšysia na praciagu ŭsioj svajoj gistoryi, papskaja magistratura siłaj admoviłasia ad svajoj pieraslednickaj ułady. Geta pavinna było adbycca z 1792 goda, kałi manarchija, jaje ŭzbrojenaja padtrymka, była zrynuta i abiezgałoŭlena francuzskim ateizmam. Jak było abvieščana ŭ Adkrycci 2:22, getaja ateistyčnaja « viałikaja smutak » chacieła zniščycʹ rymskuju rełigijnuju ŭładu « žančyny Ijezaviełi », i jaje metaj byłi « tyja, chto z joj čynicʹ pieralub »; manarchi, manarchisty i katałickija sviatary. Vosʹ jak jana pavinna była bycʹ « jak smiarotna paranienaja ». Ale pa apartunistyčnych pryčynach impieratar Napaleon I adnaviŭ jaje ŭ 1801 godzie ŭ imia svajgo Kankardatu. Jana bołʹš nikołi nie budzie pierasledvacʹ naŭprost. Ale jaje spakusłivaja siła budzie praciagvacca dla mnostva katałickich viernikaŭ, jakija ŭsie pavieracʹ jaje chłusni i jaje zajavam da słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta: « I ŭsia ziamla zachaplałasia zvieram ». « Usia ziamla pajšła za zvieram », i getaje słova «ziamla» ŭ dvajnym sensie tyčycca nie tołʹki płaniety, ale i refarmavanaj pratestanckaj viery, jakaja z jaje vyjšła. Ekumieničny sajuz (= ziamny, pa-grečasku), zaklučany z tago času, pacviardžaje getaje abviaščennie. Kałi b Duch chacieŭ vykazacʹ getaje pasłannie zrazumiełaj movaj, my b pračytałi: « usia pratestanckaja rełigija pajšła za nieciarpimaja katałickaja rełigija ». Getaje scviardžennie budzie pacvierdžana vyvučenniem drugoj « zviery », jakaja na gety raz « padymajecca z ziamłi » ŭ 11-m vieršy getaga 13-ga razdzieła.

Vjerš 4: « I pakłaniłisia cmoku, bo jon daŭ uładu zvieru; i pakłaniłisia zvieru, kažučy: chto padobny da zviera getaga, i chto moža vajavacʹ z im? »

Pavodle Adkryccia 12:9, cmok, a značycʹ, i sam d'jabał , abaznačaje jak impierski Rym, tak i Satanu, i pakłaniajecca tym, chto šanuje papski režym; geta ŭskosna i ŭ poŭnym niaviedanni, bo mienavita jon « addaŭ svaju ŭładu zvieru ». Takim čynam, papski « pospiech pradpryjemstva », pradkazany ŭ Dan. 8:24, pacviardžajecca gistoryjaj. Jon panuje nad carami svajoj rełigijnaj uładaj absalutna, daŭno nieasprečnym čynam. Jon razmiarkoŭvaje ziemłi i ŭšanoŭvaje tytułami tych, chto jamu słužycʹ, kab uznagarodzicʹ ich, jak my možam pračytacʹ u Dan. 11:39: « Z čužym bogam jon budzie dziejničacʹ supracʹ umacavanych miescaŭ; i jon napoŭnicʹ gonaram tych, chto pryznaje jago, jon pastavicʹ ich uładarami nad mnogimi, jon razdascʹ im ziemłi ŭ jakasci ŭznagarody ». Geta było łitarałʹna dasiagnuta viadomym čynam, kałi Papa Alaksandr VI Bordžyja (sumnaviadomy zabojca) padziałiŭ ziamlu ŭ 1494 godzie i pieradaŭ uschodniuju ŭskrainu Braziłii i Indyi Partugałii, a ŭsie astatnija niadaŭna adkrytyja ziemłi — Ispanii. Duch nastojvaje. Vybraniec Isusa Chrysta pavinien bycʹ całkam pierakanany ŭ tym, što katałickaja viera d'jabałʹskaja, i što ŭsie jago agresiŭnyja ci gumanistyčnyja dziejanni kirujucca Satanoj, praciŭnikam Boga i vybranych. Getaje nastojłivaje scviardžennie apraŭdana, bo jon praročycʹ u Dan. 8:25 « pospiech svaich pradpryjemstvaŭ i pospiech svaich chitrasciaŭ ». Jago rełigijnaja ŭłada, pryznanaja carami, magutnymi i chryscijanskimi narodami Jeŭropy, daje jamu prestyž, zasnavany na daviery, i tamu ŭ reałʹnasci nadzvyčaj dałikatny. Ale kałi Bog i d'jabał ab'jadnoŭvajucʹ siły dla karnych dziejanniaŭ, natoŭpy, čałaviečyja masy narodaŭ pakorłiva iducʹ pa prakładzienym i, pierš za ŭsio, naviazanym fałʹšyvym šlachu. Na ziamłi ŭłada patrabuje ŭłady, tamu što ludzi lubiacʹ adčuvacʹ siabie magutnymi, i ŭ getaj gałinie papski režym, jaki scviardžaje, što pradstaŭlaje Boga, z'jaŭlajecca majstram getaga žanru. Jak i ŭ 6-m razdziele Adkryccia, tema stavicʹ pytannie: « Chto padobny da zviera, i chto moža zmagacca z im? » Razdzieły 11 i 12 dałi adkaz: Bog u Chryscie, jaki ŭ 1793 godzie abudziŭ francuzski revalucyjny ateizm, jaki achapiŭ jago kryvavaj łazniaj. Ale da z'jaŭlennia getaga « mscivaga miača » (rola, jakaja prypisvajecca 4-mu pakaranniu ŭ Łjev. 26:25), uzbrojenyja pratestanty ŭžo zmagałisia z im, ale nie magłi jago pieramagčy. Mužčyny, pratestanty, francuzy i niemcy, a taksama angłikanie, usie takija ž žorstkija, jak i jon, zmagałisia z im z 16 stagoddzia , adkazvajučy na jago smiarotnyja ŭdary, tamu što ich viera była, pierš za ŭsio, pałityčnaj.

 Vjerš 5: « I dadzieny byłi jamu vusny, jakija gavaryłi gordyja rečy i bluznierstvy; i dadziena była jamu ŭłada praciagvacʹ geta sorak dva miesiacy » .

Getyja słovy identyčnyja tym, jakija my čytajem u Dan. 7:8 adnosna rymskaga papskaga « małoga roga », jaki ŭznik pasla « dziesiaci ragoŭ » jeŭrapiejskich karaleŭstvaŭ. Tut my znachodzim jago « pychu », ale tut Duch dadaje da jago « bluznierstva », geta značycʹ fałʹšyvyja pretenzii i rełigijnuju chłusniu, na jakich byŭ pabudavany « jago pospiech ». Bog pacviardžaje jago praŭlennie « 1260 » reałʹnych gadoŭ, pradstaŭlenych u biblejskaj prarockaj formie « sorak dva miesiacy », zgodna z kodam « adzin dzienʹ za god » z Ez. 4:5-6.

Vjerš 6: « I jana adkryła vusny svaje, kab bluznicʹ supracʹ Boga , kab bluznicʹ imia Jagonaje i žytło Jagonaje i tych, chto žyvie na niabiosach » .

Tut ja pavinien zviarnucʹ uvagu na agułʹnaje značennie, jakoje čałaviectva nadaje słovu « bluznierstva », geta značycʹ abrazy. Geta ŭjaŭlennie z'jaŭlajecca padmanłivym, bo, abaznačajučy chłusniu, « bluznierstva » zusim nie prymaje formy abrazy, a tyja, jakija Bog vinavacicʹ u papskim Rymie, naadvarot, majucʹ vyglad fałʹšyvaj i padmanłivaj sviatasci.

Papskija vusny « vymaŭlajucʹ bluznierstvy supracʹ Boga »; što pacviardžaje ich identyčnascʹ u Dan. 11:36, dzie my možam pračytacʹ: « Car budzie rabicʹ toje, što jamu zaŭgodna; jon budzie ŭzvyšacca i ŭzviałičvacʹ siabie vyšej za ŭsich bagoŭ, i budzie kazacʹ nievieragodnyja rečy supracʹ Boga bagoŭ ; jon budzie kvitniecʹ, pakułʹ nie skončycca gnieŭ, bo toje, što vyznačana, spoŭnicca». Duch prypisvaje papskamu režymu chłusniu, abo « bluznierstvy », jakija charaktaryzujucʹ usie jago rełigijnyja vučenni; « supracʹ Boga, kab bluznierstvavacʹ supracʹ Jago imia », jon užyvaje imia Boga daremna, skažaje Jago charaktar, prypisvajučy Jamu Jago d'jabałʹskija zabojčyja dziejanni; « jago skiniju », geta značycʹ jago duchoŭnuju sviatyniu, jakoj z'jaŭlajecca Jago Schod, Jago Vybraniec; « i tych, chto žyvie na niebie », tamu što jon pradstaŭlaje nieba i jago žycharoŭ pa-svojmu chłusłivamu, vykłikajučy ŭ svaich dogmach niabiesnaje piekła, spadčynu grekaŭ, jakija zmiasciłi ich pad ziamlu, raj i čysciec. « Žychary niabiosaŭ », čystyja i sviatyja, pakutujucʹ i aburajucca tym, što im niespraviadłiva prypisvajucʹ uzor złačynnasci i žorstkasci, natchniony ludziam ziamnym demaničnymi łagjerami.

Vjerš 7: « I dadziena jamu viesci vajnu sa sviatymi i pieramagčy ich. I dadziena jamu ŭłada nad kožnym kalenam i narodam, i jazykom, i narodam » .

Gety vierš pacviardžaje pasłannie z Daniiła 7:21: « Ja bačyŭ toj samy rog, jaki vajavaŭ sa sviatymi i pieramagaŭ ich ». Jeŭrapiejskaje i susvietnaje chryscijanstva sapraŭdy z'jaŭlajecca mišenniu, bo rymska-katałickaja viera była naviazana ŭsim jeŭrapiejskim narodam, jakija faktyčna składałisia z «plamienaŭ, narodaŭ, moŭ i plamionaŭ », gramadzianska niezaležnych. Jago « ŭłada nad kožnym plamionam, narodam, movaj i narodam » pacviardžaje vobraz « viałikaj raspusnicy Vaviłona » z Adkryccia 17:1, dzie jana pradstaŭlena jak « siadziačaja na mnogich vodach »; « vady », jakija simvałizujucʹ « narody, mnostva, plamiony i movy » zgodna z Adkrycciom 17:15. Cikava adznačycʹ adsutnascʹ słova « plamo » ŭ getym 17-m razdziele. Pryčyna — kančatkovy kantekst epochi, na jakuju nakiravany napady, jaki tyčycca Jeŭropy i zachodniaga chryscijanstva, u jakim plemiannaja forma była zamieniena roznymi nacyjanałʹnymi formami.

Z inšaga boku, u kantekscie pačatku ŭstanaŭlennia papskaga režymu jeŭrapiejskaje nasiełʹnictva arganizavana pa sutnasci ŭ « plamiony », jak Rymskaja Gałija, raz'jadnanyja i padzielenyja roznymi « movami » i dyjalektami. Chranałagična Jeŭropa była nasielena « plamionami », zatym « narodami », padparadkavanymi karalam, i, narešcie, z 18 stagoddzia , respubłikanskimi « nacyjami », takimi jak Złučanyja Štaty Paŭnočnaj Amieryki, jakija z'jaŭlajucca jago važnym adgałinavanniem. Kanstytucyja «narodaŭ» abumoŭlena padparadkavanniem rymskamu papskamu režymu, bo mienavita jon pryznaje i ŭstanaŭłivaje ŭładu karaloŭ chryscijanskaj Jeŭropy, pačynajučy z Chłodviga I, karala frankaŭ.

Vjerš 8: « I pakłoniacca Jamu ŭsie, chto žyvie na ziamłi, čyje imiony nie zapisany ŭ knizie žyccia Jagniaci, zabitaga ad stvarennia svietu » .

U kancy časoŭ, dzie simvał « ziamla » abaznačaje pratestanckuju vieru, getaje pasłannie nabyvaje dakładnaje značennie: usie pratestanty buducʹ pakłaniacca katałickaj viery; usie, akramia vybranych, jakim Duch niaŭłoŭna daje getaje vyznačennie: « tyja, čyje imiony nie byłi zapisany ad stvarennia svietu ŭ knizie žyccia Jagniaci, jakoje było zabitaje ». I ja nagadvaju vam tut, što Jago vybranyja — geta « gramadzianie Carstva Njabiesnaga », u adrozniennie ad buntaroŭ, jakija sami z'jaŭlajucca « žycharami ziamłi ». Fakty sviedčacʹ pra praŭdzivascʹ getaga prarockaga abviaščennia, sfarmulavanaga Ducham Božym. Bo z pačatku Refarmacyi, za vyklučenniem vypadku z Piteram Vałʹdo ŭ 1170 godzie, pratestanty pakłaniałisia katałickaj viery, šanujučy jaje «niadzielu», atrymanuju ŭ spadčynu ad paganskaga impieratara Kanstancina I z 7 sakavika 321 goda. Geta abvinavačvannie padrychtoŭvaje temu drugoga « zviera », pradstaŭlenaga ŭ vieršy 11.

Vjerš 9: « Kałi chto maje vušy, niachaj čuje! »

Toj, u kago Bog adkryŭ « vucha » raspaznannia, zrazumieje pasłannie, prapanavanaje Ducham.

 

Abviaščennie pakarannia, vykananaga pomsłivym miačom francuzskaga nacyjanałʹnaga ateizmu

Vjerš 10: « Chto viadzie ŭ pałon, toj sam pojdzie ŭ pałon; chto zabivaje miačom, toj pavinien bycʹ zabity miačom. U getym ciarpłivascʹ i viera sviatych » .

Isus Chrystos nagadvaje pra mirnuju pakorłivascʹ, jakoj Jon patrabuje ad svaich vybrannikaŭ va ŭsie časy. Padobna pieršym mučanikam, vybranyja žorstkaga papskaga panavannia pavinny pryniacʹ los, jaki padrychtavaŭ im Bog. Ale Jon abviaščaje, jakoj budzie Jago spraviadłivascʹ, jakaja ŭ svoj čas pakaraje rełigijnyja zdzieki karaloŭ i papaŭ, a taksama ich duchavienstva. «Zavioŭšy » vybranych u pałon, jany sami pojducʹ u turmy francuzskich revalucyjanieraŭ. A «zabiŭšy miačom » vybranych, jakich lubiŭ Isus, jany sami buducʹ zabityja pomsłivym «miačom » Boga, rolu jakoga vykanaje giłʹjacina tych ža francuzskich revalucyjanieraŭ. Mjenavita praz Francuzskuju revalucyju Bog adkaža na žadannie pomsty , vykazanaje kryvioju mučanikaŭ u Adkrycci 6:10: « I jany zakryčałi gučnym gołasam, kažučy: Dakułʹ, sviaty i praŭdzivy Gospadzie, nie budzieš sudzicʹ i adpomscicʹ za kroŭ našu tym, chto žyvie na ziamłi? » I revalucyjnaja giłʹjacina « pab'je smierciu dziaciej » katałickaj manarchii i rymskaga papskaga duchavienstva, jak abvieščana ŭ Adkrycci 2:22. Ale siarod jaje achviar buducʹ taksama kryvadušnyja pratestanty, jakija błytałi vieru z gramadzianskimi pałityčnymi pogladami i abaraniałi z « miačom » u ruce svaje asabistyja mierkavanni, svaju rełigijnuju i materyjałʹnuju spadčynu. Takija pavodziny byłi ŭ Džona Kałʹvina i jago złaviesnych i kryvavych paplečnikaŭ u Ženievie. Uzgadvajučy dziejanni, zdziejsnienyja ŭ 1793 i 1794 gadach, praroctva ŭvodzicʹ nas u kantekst doŭgaga rełigijnaga miru, ustalavanaga na «150» gadoŭ, pradkazanych prarockimi « piacciu miesiacami » z Adkrycci 9:5-10. Ale pasla 1994 goda, kanca getaga pieryjadu, z 1995 goda było adnoŭlena prava « zabivacʹ » pa rełigijnych pryčynach. Patencyjnym voragam tady vidavočna stanovicca isłamskaja rełigija da jaje vajennaga pašyrennia, jakoje pryviadzie da «Treciaj susvietnaj vajny» pamiž 2021 i 2029 gadami. Njezadoŭga da viartannia Chrysta, jakoje čakajecca viasnoj 2030 goda, z'javicca drugi « zvier », pradstaŭleny ŭ getym 13-m razdziele.

 

Drugi zvier: jaki vychodzicʹ z ziamłi

Apošniaja bitva Jagniaci -Cmoka

Vjerš 11: « I ŭbačyŭ ja inšaga zviera, jaki vychodziŭ z ziamłi, i mieŭ jon dva rogi, padobnyja da jagniačych, i gavaryŭ jon, jak cmok » .

Kluč da vyznačennia słova « ziamla » znachodzicca ŭ Byc. 1:9-10: « I skazaŭ Bog: chaj zbiarecca vada, jakaja pad niebam, u adno miesca, i chaj źavicca suša. I stałasia tak. I nazvaŭ Bog sušu ziamloj, a zbor vady nazvaŭ morami. I ŭbačyŭ Bog, što geta dobra » .

Takim čynam, getak ža, jak suchaja «ziamla » vyjšła z « mora » na drugi dzienʹ ziamnoga stvarennia, getaja drugaja « zvier » vyjšła z pieršaj. Getaja pieršaja « zvier » abaznačaje katałickuju rełigiju, drugaja, jakaja vyjšła z jaje, tyčycca pratestanckaj rełigii, geta značycʹ refarmavanaj carkvy. Adnak getaje niečakanaje adkryccio bołʹš nie pavinna nas zdziŭlacʹ, bo vyvučennie papiarednich razdziełaŭ dadatkova adkryła nam duchoŭny status, jaki Bog nadaje ŭ svaim boskim sudzie getaj pratestanckaj rełigii, jakaja pasla pieryjadu, jaki nazyvajecca « Fijatyr », nie zgadžajecca zaviaršycʹ raspačatuju Refarmacyju. Adnak getaje zaviaršennie patrabavałasia ŭkazam Dan. 8:14, jakomu jana abaviazana pasłanniem Boga z Adkr. 3:1: « Vy łičyciesia žyvymi, a vy miortvyja ». Getaja duchoŭnaja smiercʹ kidaje jago ŭ ruki d'jabła, jaki padrychtoŭvaje jago svaim natchnienniem da svajoj « bitvy Armagjedona », Adkr. 16:16, apošniaj gadziny ziamnoga grachu. Mjenavita ŭ gadzinu getaga apošniaga vyprabavannia viery, pradkazanaga ŭ pasłanni, adrasavanym jaje advientysckim sługam fiładełʹfijskaj epochi , jana raspačnie nieciarpimyja inicyjatyvy, jakija zrobiacʹ jaje « zvieram, jaki padymajecca z ziamłi ». U jaje joscʹ « dva rogi », jakija apraŭdaje i vyznačycʹ nastupny 12-y vierš. Bo ab'jadnanyja ŭ ekumieničnym sajuzie, pratestanckaja i katałickaja rełigii ab'jadnany ŭ svajoj baracʹbie supracʹ dnia adpačynku, asviačonaga Bogam u sapraŭdny siomy dzienʹ tydnia; subota abo subota gabrejaŭ, ale taksama Adama, Noja, Majsieja i Isusa Chrysta, jakija nie sumniavałisia ŭ getym padčas svajgo słužennia i svajgo vučennia na ziamłi, tamu što abvinavačvanni ŭ parušenni suboty, vysunutyja supracʹ Isusa paŭstanckimi gabrejami, byłi biespadstaŭnymi i niespraviadłivymi. Naŭmysna zdziajsniajučy cudy ŭ subotu, jon mieŭ na mecie pieraasensavacʹ sapraŭdnaje boskaje ŭjaŭlennie pra subotni adpačynak. Getyja dzvie rełigii, jakija scviardžajucʹ, što vyratavannie atrymłivajecca praz « jagnia, jakoje biare na siabie grachi svietu », całkam zasługoŭvajucʹ, pavodle svaich apisałʹnych kryteryjaŭ, vobraza « jagniaci, jakoje gavorycʹ jak cmok ». Bo prapaganda nieciarpimasci da tych, chto zachoŭvaje subotu, i navat asudžaje ich na smiercʹ, — geta sapraŭdy adkrytaja vajna, strategija «cmoka » , jaki znoŭ z'jaŭlajecca.

Vjerš 12: « I jon vykarystaŭ usiu ŭładu pieršaga zviera pierad im i prymusiŭ ziamlu i tych, chto žyvie na joj, pakłanicca pieršamu zvieru, u jakoga smiarotnaja rana zažyła » .

My nazirajem svojeasabłivuju estafietu, kałi katałickaja viera bołʹš nie daminuje, ale jaje raniejšaja ŭłada pieradajecca pratestanckaj rełigii. Geta tamu, što getaja pratestanckaja rełigija aficyjna z'jaŭlajecca rełigijaj samaj magutnaj krainy na ziamłi: Złučanych Štataŭ Paŭnočnaj Amieryki abo ZŠA. Złiccio jeŭrapiejskich i amierykanskich pratestanckich rełigij užo dasiagnuta, uklučajučy navat instytut advientystaŭ siomaga dnia, z 1995 goda. Novyja « vaviłonskija viežy » ziamłi vymušanyja da rełigijnaga zmiešvannia, pakołʹki jany budujucca gascinnymi imigrantami roznych rełigijnych kanfiesij. Kałi ludzi łičacʹ geta narmałʹnym z-za svajgo paviarchoŭnaga duchu i rełigijnaj abyjakavasci, to Bog-Tvorca, jaki nie zmianiajecca, nie mianiaje i svajgo mierkavannia, i Jon karaje getaje niepasłušenstva, jakoje ignaruje jago gistaryčnyja ŭroki, zasviedčanyja ŭ Bibłii. Abaraniajučy, u svaju čargu, rymskuju niadzielu pieršaga dnia, dzienʹ adpačynku, ustanoŭleny Kanstancinam I , drugaja pratestanckaja « zvier » « prymušaje pieršuju katałickuju zviera pakłaniacca», jakaja pryznała jaje aficyjny rełigijny status i dała joj padmanłivuju nazvu «niadziela». Duch nagadvaje, što gety apošni sajuz pamiž pratestantami i katołikami staŭ magčymym, tamu što « smiarotnaja rana », naniesienaja « zvieram, jaki vychodzicʹ z biezdani », była « zagojena ». Jon nagadvaje pra geta, tamu što drugi zvier nie budzie miecʹ getaga šancu bycʹ vylečany. Jon budzie zniščany słaŭnym pryšesciem Isusa Chrysta.

Vjerš 13: « Jon učyniŭ viałikija cudy, tak što agonʹ spusciŭsia z nieba na ziamlu pierad ludzʹmi » .

Pasla pieramogi nad Japonijaj u 1945 godzie pratestanckaja Amieryka stała viadučaj jadziernaj dziaržavaj u sviecie. Jaje viełʹmi vysokija technałogii pastajanna pierajmajucca, ale nikołi nie dasiagajucca roŭnych; jana zaŭsiody na krok apiaredžvaje svaich kankurentaŭ abo praciŭnikaŭ. Getaje pieršynstvo budzie pacvierdžana ŭ kantekscie «Treciaj susvietnaj vajny», dzie, zgodna z Dan. 11:44, jana zniščycʹ svajgo voraga, Rasiju, krainu «cara poŭnačy» z getaga praroctva. Jaje prestyž tady budzie viełizarnym, i tyja, chto vyžyŭ u kanfłikcie, ašałomlenyja i zachoplenyja, davieracʹ joj svajo žyccio i pryznajucʹ jaje ŭładu nad usim čałaviečym žycciom. « Agonʹ z nieba » naležaŭ tołʹki Bogu, ale z 1945 goda Amieryka vałodaje im i avałodała im. Jana abaviazana joj svajoj pieramogaj i ŭsim svaim ciapierašnim prestyžam, jaki jašče bołʹš uzrascie z jaje pieramogaj u budučaj jadziernaj vajnie.

Vjerš 14: « I jon padmanvaje tych, chto žyvie na ziamłi, cudami, jakija jamu było dadziena čynicʹ pierad zvieram, kažučy tym, chto žyvie na ziamłi, kab jany zrabiłi vyjavu zviera, jaki mieŭ ranu ad miača i ažyŭ » .

Techničnyja « cudy » , jakija zdziajsniajucca, niezłičonyja. « Žychary ziamłi » stałi zaležnymi ad usich getych vynachodnictvaŭ, jakija pagłynajucʹ ich žyccio i dumki. Pakułʹ Amieryka nie paprosicʹ ich pazbavicʹ siabie getych pryład, jakija zajmajucʹ ich dušy, jak narkamanaŭ, « žychary ziamłi » gatovyja ŭzakonicʹ rełigijnuju nieciarpimascʹ da «viełʹmi nieviałikaj grupy», « reštki žančyny » z Adkryccia 12:17. «... stvarennie vyjavy zviera » zaklučajecca ŭ kapijavanni dziejanniaŭ katałickaj rełigii i ich uznaŭlenni pad pratestanckaj uładaj. Getaje viartannie da žorstkasci rozumu budzie gruntavacca na dvuch dziejanniach. «Tyja , chto vyžyŭ », pieražyvucʹ žachłivyja vojny, i Bog budzie biespierapynna i pastupova paražacʹ ich «siam'ju apošnimi pošasciami gnievu Svajgo », apisanymi ŭ Adkrycci 16.

 

Njadziełʹny smiarotny prysud

Vjerš 15: « I jamu była dadziena ŭłada ŭdychnucʹ žyccio ŭ vobraz zviera, kab vobraz zviera i gavaryŭ, i kab zabivałi ŭsich, chto nie pakłonicca vobrazu zviera » .

Płan d'jabła, natchniony Bogam, nabudzie formu i budzie vykanany. Duch adkryvaje formu krajniaj miery, jakaja budzie pryniata padčas šostaj z «siami apošnich pošasciaŭ». Aficyjnym ukazam, pryniatym usimi acalełymi paŭstancami na ziamłi, budzie vyrašana, što ŭ pieryjad pamiž pačatkam viasny i 3 krasavika 2030 goda apošnija advientysty, jakija šanujucʹ Subotu siomaga dnia, buducʹ zabityja. Łagična, što getaja data aznačaje god słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta. Vjasna getaga 2030 goda abaviazkova z'jaŭlajecca momantam, kałi jon umiašajecca, kab pieraškodzicʹ reałizacyi žachłivaga płana paŭstancaŭ supracʹ svaich vybranych, jakich jon pryjdzie vyratavacʹ, « skaraciŭšy dni » ich « viałikaj smutku » (Macvieja 24:22).

Vjerš 16: « I Jon robicʹ tak, što ŭsim, małym i viałikim, bagatym i biednym, vołʹnym i rabam, kładziecca klajmo na pravuju ruku ichniuju ałʹbo na łob ichni » .

Pryniataja miera padzialaje tych, chto vyžyŭ u toj čas, na dva łagjery. Paŭstancy identyfikujucʹ siabie « znakam » čałaviečaj ułady, jaki abaznačaje katałickuju «niadzielu», staražytny «dzienʹ niepieramožnaga sonca», ustalavany adnym z jago prychiłʹnikaŭ, rymskim impierataram Kanstancinam I , z 7 sakavika 321 goda. « Znak » prymajecca « na ruku », tamu što jon ujaŭlaje saboj čałaviečuju «spravu», jakuju Isus sudzicʹ i asudžaje. Jon taksama prymajecca « na łob », što simvałizuje asabistuju volu kožnaga čałavieka, čyja adkaznascʹ takim čynam całkam padparadkoŭvajecca spraviadłivamu sudu Boga-Tvorcy. Kab pacvierdzicʹ Bibłijaj getaje tłumačennie simvałizmu « ruki » i « łoba », joscʹ gety vierš z Drug. Zak. 6:8, dzie Bog kaža pra svaje zapaviedzi: « Naviažy ich jak znak na ruki tvaje , i jany buducʹ jak paviazka pamiž vačyma tvaimi » .

 

Papiarednija represii

Vjerš 17: « i kab nichto nie mog kuplacʹ ci pradavacʹ, akramia tago, chto maje klajmo, ałʹbo imia zviera, ałʹbo łičbu imia jagonaga » .

Za getym słovam « asoba » staicʹ łagjer advientysckich sviatych, jakija zastavałisia viernymi subocie, asviačonaj Bogam. Za admovu šanavacʹ « znak », niadzielu, astatniaga pieršaga paganskaga dnia, jany byłi adkinuty ŭ bok . Spačatku jany stałi achviarami «bajkotu», dobra viadomaga ŭ Amierycy, mier supracʹ praciŭnikaŭ, jakija im supraciŭlajecca. Kab miecʹ prava gandlavacʹ, nieabchodna šanavacʹ « znak », niadzielu, što tyčycca pratestantaŭ, « imia zviera », «namiesnika Syna Božaga», što tyčycca katołikaŭ, abo « łičbu Jago imia », geta značycʹ łik 666.

Vjerš 18: « Tut mudrascʹ: chto maje rozum, niachaj pałičycʹ kołʹkascʹ zviera. Bo geta łičba čałavieka, i łičba jagonaja — šescʹsot šescʹdziesiat šescʹ » .

Čałaviečaj mudrasci niedastatkova, kab zrazumiecʹ pasłannie Ducha Božaga. Njeabchodna atrymacʹ jaje ŭ spadčynu ad Jago, jak u vypadku z Sałamonam, čyja mudrascʹ pieraŭzychodziła mudrascʹ usich ludziej i prasłaviłasia pa ŭsioj viadomaj ziamłi. Da pryniaccia arabskich łičbaŭ u gabrejaŭ, grekaŭ i rymlan łitary ich ałfavitu taksama miełi značennie łiku, tak što składannie značenniaŭ łitar, jakija składajucʹ słova, vyznačaje jago łik. Geta atrymłivajecca šlacham «vyłičennia», jak vyznačajecca ŭ vieršy. «... łik imia Jago » — « 666 », geta značycʹ łik , atrymany šlacham składannia łikavaga značennia rymskich łitar, jakija zmiaščajucca ŭ Jago łacinskim imieni «VICARIVS FILII DEI»; što pakazana pry vyvučenni 10-j głavy. Geta imia samo pa sabie z'jaŭlajecca najviałikšaj « bluznierstvam » abo « chłusnioj » u Jago scviardženniach, tamu što Isus nijakim čynam nie davaŭ sabie «zamieny», geta značycʹ słova «vikaryj».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 14 : Čas advientyzmu siomaga dnia

 

Pasłanni troch aniołaŭ – uradžaj – vintaž

 

 

 

Gety razdzieł achopłivaje pieryjad z 1843 pa 2030 god.

U 1843 godzie asabłivaje vykarystannie praroctva z Dan. 8:14 pryviało da tago, što «advientysty» čakałi viartannia Isusa Chrysta, pryznačanaga na viasnu getaga dnia. Geta stała pačatkam sieryi vyprabavanniaŭ viery, dzie cikavascʹ da duchu praroctva, abo « sviedčannia Isusa », zgodna z Adkr. 19:10, budzie prajaŭlacca asobna chryscijanami, jakija scviardžałi pra vyratavannie Isusa Chrysta pad roznymi rełigijnymi nazvami. Adny tołʹki prademanstravanyja « spravy » dazvalałi vybiracʹ ci nie. Getyja spravy možna abagułʹnicʹ dvuma magčymymi varyjantami: pryniaccie abo adchilennie atrymanaga sviatła i jago boskich patrabavanniaŭ.

U 1844 godzie, pasla novaga čakannia, pryznačanaga na vosienʹ 1844 goda, Isus paviadzie svaich abranych da misii zaviaršennia spravy Refarmacyi, jakaja pačynajecca z adnaŭlennia praktyki Suboty, asviačonaj Bogam z momantu stvarennia svietu. Geta najvažniejšaja tema « sviatasci », jakaja « apraŭdana » z 1844 goda, daty, kałi getaje parušennie budzie ŭsviedamlena Jago sługami. Gety pierakład Daniiła 8:14, pierakładzieny da majgo słužennia nastupnym čynam: « dzvie tysiačy trysta viečar i ranica, i sviatynia budzie ačyščana », z'jaŭlajecca aŭtentyčnym, adpaviadaje aryginałʹnamu jaŭrejskamu tekstu: « dzvie tysiačy trysta viečar i ranica, i sviatynia budzie apraŭdana ». Kožny moža vyjavicʹ, što parušennie boskaj Suboty z 321 goda supravadžajecca mnogimi inšymi admovami ad daktrynałʹnych iscin, ustanoŭlenych Bogam u časy apostałaŭ. Pasla 1260 gadoŭ panavannia iłžyvych pierajemnikaŭ, jakija zniščałi vieru, papstva pakinuła ŭ pratestanckaj daktrynie šmat chłusni, nievynosnaj dla Boga praŭdy. Vosʹ čamu ŭ getym 14-m razdziele Duch pradstaŭlaje try asnoŭnyja temy, jakija pasladoŭna z'jaŭlajucca: advientysckaj misijaj abo pasłanniem « troch aniołaŭ »; « žnivom » kanca svietu, sartavanniem i ŭzniasienniem vybranych; « ŭradžajem » vinagradu gnievu, kančatkovaje pakarannie iłžepastyraŭ, iłženastaŭnikaŭ chryscijanstva.

Navučanaje z 1844 goda dla abarony vybranych ad boskaga gnievu, apošniaje vyprabavannie pryznačana dla samaga kanca času, dadzienaga čałaviectvu, kab pazicyjanavacʹ siabie pamiž adkrytaj boskaj volaj i buntarskim čałaviečym patrabavanniem, jakoje ŭpała ŭ najbołʹš poŭnaje adstupnictva. Ale zrobleny vybar maje nastupstvy dla ŭsich, chto pamiraje z 1844 goda. Tołʹki asvietlenyja i viernyja vybranyja « pamirajucʹ u Gospadzie », zgodna z vučenniem vierša 13, dzie jany ab'jaŭleny « błasłavionymi », geta značycʹ atrymałʹnikami łaski Chrysta, z usim Jago błagasłaŭlenniem, užo pacvierdžanym u pasłanni, adrasavanym aniołu « Fiładełʹfii », jakoje datyčycca ich, tamu što niedastatkova bycʹ achryščanym «advientystam», kab Bog łičyŭ nas vybranymi.

Chocʹ padrabiaznasci pakidannia jašče treba vysvietłicʹ, asnoŭnyja momanty padkresleny i abagułʹnieny Ducham u formie «pasłanniaŭ troch aniołaŭ» u vieršach 7–11. Getyja pasłanni zviazany pasladoŭnasciu nastupstvaŭ.

Ja ŭspaminaju tut, pasla zaŭvagi na vokładcy na staroncy 2 getaj pracy, getyja try pasłanni padkresłivajucʹ try pasłanni, jakija ŭžo byłi vyjaŭleny ŭ simvałičnych vobrazach u knizie Daniiła ŭ Dan. 7 i 8. Ich napamin u getym 14-m razdziele Adkryccia padkresłivaje i pacviardžaje nadzvyčajnuju važnascʹ, jakuju im nadaje Bog.

Adkuplenyja advientysty pieramagajucʹ

Vjerš 1: « Ja zirnuŭ, i vosʹ, Jagnia staicʹ na gary Sijon, i z Im sto sorak čatyry tysiačy [ludziej], jakija majucʹ imia Jago i imia Ajca Jago napisana na łbach svaich » .

« Gara Sijon » adnosicca da miesca ŭ Izraiłi, dzie byŭ pabudavany Ijerusałim. Jana simvałizuje nadzieju na vyratavannie i tuju formu, jakuju getaje vyratavannie prymie pasla vyprabavanniaŭ ziamnoj i niabiesnaj viery. Gety prajekt budzie całkam zavieršany pry abnaŭlenni ŭsiago, što tyčycca ziamłi i nieba, zgodna z Adkrycciom 21:1. « 144 000 [čałaviek] » simvałizujucʹ vybranych Chrystom pamiž 1843 i 2030 gadami, geta značycʹ chryscijan-advientystaŭ, vyprabavanych, zacvierdžanych Isusam Chrystom, čyj sud dziejničaje kalektyŭna i indyviduałʹna. Kalektyŭny sud sudzicʹ ustanovu, a indyviduałʹny sud tyčycca kožnaga stvarennia. « 144 000 [čałaviek] » pradstaŭlajucʹ vybranych, vybranych Isusam Chrystom z łiku pasladoŭnikaŭ advientysckaj viery. Getaja łičba stroga simvałičnaja, i reałʹnaja kołʹkascʹ vybranych — geta sakret, viadomy i zachoŭvajemy Bogam. Pryčynu ich vybaru možna zrazumiecʹ z vyznačennia prapanavanaga vobraza. « Na ichnich łbach », što simvałizuje ich volu i ich dumki, napisana « imia Jagniaci », Isusa, i « imia Jago Ajca », Boga, ab'jaŭlenaga ŭ Starym Zapaviecie. Geta aznačaje, što jany znajšłi i ŭznaviłi vobraz Boga, jaki Bog-Tvorca daŭ pieršamu čałavieku da grachu, kałi Jon stvaryŭ jago i daŭ jamu žyccio; i gety vobraz — geta vobraz Jago charaktaru. Jany ŭjaŭlajucʹ saboj płod, jaki Bog chacieŭ atrymacʹ, adkupiŭšy ŭ Isusie Chryscie grachi tołʹki svaich viernych vybrannikaŭ. Zdajecca, što na łbach vybranych vybrannikaŭ, ałʹbo ŭ ich rozumach, ich dumkach i ich vołi, znachodzicca piačatka Boga z Adkryccia 7:3, ałʹbo subota čacviortaj zapaviedzi Dekałogu i nieaddziełʹny charaktar Jagniaci Isusa Chrysta i Jago adkryccia ŭ Starym Zapaviecie jak Ajca, ałʹbo Boga-Tvorcy. Takim čynam, sapraŭdnaja chryscijanskaja viera nie supiarečycʹ rełigijnym normam, zviazanym z Synam i Ajcom, jak scviardžajucʹ pasladoŭniki Rymskaj niadziełi, kałi nie na słovach, to prynamsi na spravie.

Vjerš 2: « I pačuŭ ja gołas z nieba, byccam šum mnogich vodaŭ i jak guk viałikaga gromu; i gołas, jaki ja čuŭ, byŭ jak gołas arfistaŭ, jakija grajucʹ na svaich arfach » .

Supiarečłivyja piersanažy, zgadanyja ŭ getym vieršy, nasamreč dapaŭniajucʹ adzin adnago. « Šmat vady » simvałizuje mnostva žyvych istot, jakija, vykazvajučysia, prymajucʹ vyglad « viałikaga gromu ». Naadvarot, praz vobraz «arfy » Bog adkryvaje daskanałuju garmoniju, jakaja ab'jadnoŭvaje Jago pieramožnych stvarenniaŭ.

Vjerš 3: « I spiavałi jany novuju piesniu pierad tronam i pierad čatyrma žyvymi istotami i starcami. I nichto nie mog navučycca piesni, akramia sta saraka čatyroch tysiač, jakija byłi adkupleny ad ziamłi » .

Bog pacviardžaje i padkresłivaje tut viełʹmi vysokuju asviačonascʹ «advientysckaj» viery, ustalavanaj z 1843-44 gadoŭ. Jago vybranyja adroznivajucca ad inšych simvałizavanych grup: « trona, čatyroch žyvych istot i starcaŭ »; apošnija abaznačajucʹ usich tych, chto byŭ vykupleny praz vopyt, pražyty na ziamłi. Ale boskaje Adkryccio, jakoje nazyvajecca Apakałipsisam, tyčycca tołʹki dvuch tysiač gadoŭ chryscijanskaj viery, jakija ŭkaz Dan. 8:14 padzialaje na dzvie pasladoŭnyja fazy. Da 1843-44 gadoŭ vybranyja simvałizujucca 12 « starcami » z « 24 », zgadanych u Adkrycci 4:4. Astatnija 12 « starcaŭ » — geta advientysckija « 12 plamionaŭ », « zapiačatanyja » ŭ Adkrycci 7:3-8 z 1843-44 gadoŭ.

Vjerš 4: « Geta tyja, chto nie apaganiŭsia z žančynami, bo jany cnatłivyja; i jany iducʹ za Jagniom, kudy b Jon ni pajšoŭ. Jany byłi vykupleny z ludziej, staŭšy pieršym pładam Bogu i Jagniatku » .

Słovy getaga vierša prymianiajucca tołʹki ŭ duchoŭnym sensie; słova « žančyny » abaznačaje chryscijanskija cerkvy, jakija adstupiłisia ad viery z momantu svajgo ŭznikniennia, naprykład, rymska-katałickaja viera, abo z 1843-44 gadoŭ dla pratestanckaj viery, i z 1994 goda dla advientysckaj instytucyjnaj viery. « Apraga », pra jakuju idzie gavorka, nakiravana na grech, jaki z'jaŭlajecca vynikam parušennia boskaga zakona i čyja « zapłata — smiercʹ », zgodna z Rymlanam 6:23. Mjenavita dla tago, kab adarvacʹ ich ad praktyki grachu, Isus Chrystos asviaciŭ, geta značycʹ addziałiŭ simvałičnych « 144 000 [čałaviek]» . Ich « cnatłivascʹ » taksama duchoŭnaja i abaznačaje ich jak «čystych» istot, čyja praviednascʹ była ačyščana kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom za ich karyscʹ. Spadčynniki grachu i jago apaganʹvannia, jak i ŭsie naščadki Adama i Jevy, ich viera, pryznanaja Isusam Chrystom, daskanała «ačysciła» ich. Ale kab getaja viera była sapraŭdy pryznana Isusam Chrystom, getaje ačyščennie pavinna bycʹ reałʹnym i kankretnym u ich « spravach ». Takim čynam, geta aznačaje admovu ad grachoŭ, atrymanych u spadčynu ad iłžechryscijanskich ci iŭdziejskich rełigij, ci, šyrej, monateistyčnych. I ŭ svaim prarockim adkrycci Bog asabłiva zviartaje ŭvagu na fakt niepavagi da paradku času, jaki Jon ustalavaŭ z pieršaga tydnia svajgo stvarennia ziamłi i svajoj niabiesnaj sistemy.

Za vobrazam « spievu novaj piesni » chavajecca spiecyfičny dosvied, jaki pieražyłi tołʹki zapiačatanyja « 144 000» . Pasla « piesni Majsieja », jakaja ŭsłaŭlała słaŭny vychad z Jegipta, simvał grachu, « piesnia » « 144 000 » vybranych sviatkuje ich vyzvalennie ad grachu, tamu što jany pasłuchałisia ŭkaza z Daniiła 8:14 i supracoŭničałi ŭ svaim asviačenni, žadanym i navat patrabavanym Bogam z 1843-44 gadoŭ. U gety dzienʹ niabiesnaje bačannie nagadała pra ačyščennie ad grachoŭ, zdziejsnienaje na kryžy Gałgofy smierciu Isusa Chrysta. Geta pasłannie ŭjaŭlała saboj jak dakor, tak i vučennie, jakoje Bog pradstaviŭ typu pratestanckich viernikaŭ, jakija byłi spadčynnikami rymskaj niadziełi i niekatorych inšych jaje lažačych grachoŭ. U typałogii gabrejskich abradaŭ getaje « ačyščennie ad grachoŭ » było rełigijnym sviatam vosienniu, padčas jakoga kroŭ zabitaga kazła prynosiłi ŭ Sviatoje Sviatych na viečku miłasernasci, razmieščanaje ŭ getym niedastupnym i zabaronienym miescy na praciagu astatniaj častki goda. Kroŭ getaga kazła, simvałičny vobraz grachu, pradkazvała kroŭ Isusa Chrysta, jaki sam staŭ nosʹbitam grachoŭ svaich vybrannikaŭ, kab zamiest ich adkupicʹ pakarannie, jakoje jany zasługoŭvajucʹ; sam Isus byŭ zrobleny grachom. U getaj cyrymonii kazioł pradstaŭlaje grech, a nie Chrystos, jaki jago niasie. Mjenavita na getaje fizičnaje pieramiaščennie pieršasviatara, jaki pierachodzicʹ z dazvolenaga sviatoga miesca ŭ sviatoje sviatych, zabaronienaje astatniuju častku goda, namiakaje gety vierš, kažučy: « jany iducʹ za jagniom, kudy b jon ni pajšoŭ ». Uspaminajučy getuju scenu ŭ bačanni 23 kastryčnika 1844 goda, Duch Chrysta nagadaŭ svaim vybrannikam, niesviadomym spadčynnikam daktrynałʹnaj chłusni, pra zabaronu grašycʹ. Takim čynam, z 1844 goda praktykavany dobraachvotny pieršapačatkovy grech , jakim z'jaŭlajecca Rymskaja niadziela, robicʹ adnosiny z Bogam niemagčymymi , a pakinuty grech dazvalaje padaŭžennie getych adnosin, što viadzie adpaviednaga vybranaga da paŭnaty jago asviačennia praz pryniaccie, razumiennie i prymianiennie ŭ žyccio ab'jaŭlenaj boskaj praŭdy.

Łičačysia « pieršyncami dla Boga i dla Jagniaci », jany ŭjaŭlajucʹ saboj lepšaje, što Bog znajšoŭ u svaim vybary ziamnych vybrannikaŭ. U gabrejskich abradach « pieršyncy » abviaščałisia « sviatymi ». Achviaravanni getych žyviołʹnych abo rasłinnych pieršyn byłi adviedzienyja Bogu, kab ušanavacʹ jago i adznačycʹ čałaviečuju ŭdziačnascʹ za jago dabryniu i ščodrascʹ. Jašče adna pryčyna dla « sviatych pieršyn » — geta pryniaccie imi boskaga sviatła, adkrytaga im u poŭnaj miery, tamu što jany žyvucʹ u čas kanca, kałi adkrytaje sviatło dasiagaje svajgo apagjeju, svajgo duchoŭnaga zienitu.

Vjerš 5: « I ŭ ichnich vusnach nie znajšłosia padmanu, bo jany biezzagannyja » .

Sapraŭdny vybrany, toj, chto naradziŭsia z praŭdy praz novaje naradžennie, moža tołʹki nienavidziecʹ « chłusniu », u jakoj jon nie znachodzicʹ zadavałʹniennia. Chłusnia agidnaja, tamu što jana prynosicʹ tołʹki škodnyja nastupstvy i prymušaje pakutavacʹ dobrych ludziej. Toj, chto vierycʹ u « chłusniu », viedaje bołʹ rasčaravannia, goryč padmanu. Nichto, abrany Chrystom, nie moža radavacca spakušenniu i padmanu svaich błižnich. Naadvarot, praŭda supakojvaje; jana pazityŭna buduje adnosiny z sapraŭdnymi bratami i siostrami, ale, pierš za ŭsio, z Tvorcam i Zbaŭcam Boga našaga zbaŭlennia, jaki pretenduje i ŭzvyšaje svajo imia jak « Bog praŭdy ». Takim čynam, bołʹš nie praktykujučy daktrynałʹny grech, padparadkoŭvajučysia ab'jaŭlenaj praŭdzie, vybrany asudžany « biezzagannym » samim Bogam praŭdy.

 

Pjeršaje aniołʹskaje pasłannie

Vjerš 6: « I ŭbačyŭ ja inšaga anioła, jaki lacieŭ pasiarod nieba, majučy viečnuju Jevangjełiju, kab abviaščacʹ tym, chto žyvie na ziamłi, i kožnamu narodu, i kaleniu, i jazyku, i plemieni » .

« Inšy anioł » ci inšy pasłannik abviaščaje poŭnaje boskaje sviatło, simvałizavanaje « siaredzinaj nieba » ci zienitam sonca. Getaje sviatło zviazana z « Jevangjełlem » ci « dobraj navinoj » pra zbaŭlennie, pryniesienaj Isusam Chrystom. Jago nazyvajucʹ « viečnym », tamu što jago pasłannie sapraŭdnaje i nie viedaje zmien z ciagam času. Takim čynam, Bog pacviardžaje jago adpaviednascʹ tamu, čamu vučyłi apostałaŭ Isusa Chrysta. Getaje viartannie da praŭdy adbyvajecca z 1843 goda pasla šmatłikich skaženniaŭ, atrymanych u spadčynu ad rymska-katałickaj viery. Abviaščennie z'jaŭlajecca ŭniviersałʹnym pa anałogii z pasłanniem, pradstaŭlenym u Daniiła 12:12, jakoje adkryvaje boskaje błagasłaŭlennie advientysckaj pracy. « Vječnaje Jevangjełle » tut zgadvajecca ŭ aspiekcie sapraŭdnaga płodu viery, jaki adpaviadaje boskamu patrabavanniu, adkrytamu ŭkazam Daniiła 8:14. Cikavascʹ da prarockaga słova — geta zakonny płod standartu... « viečnaje jevangjełle ».

Vjerš 7: « I skazaŭ jon gučnym gołasam: bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu, bo nastała gadzina suda Jagonaga; i pakłaniciesia Tamu, Chto stvaryŭ nieba i ziamlu, i mora, i krynicy vodaŭ » .

U 7-m vieršy pieršy anioł asudžaje parušennie suboty, jakaja ŭ boskim dziesiacizapavietnym zapaviedzi prasłaŭlaje słavu Boga-Tvorcy. Takim čynam, jon patrabuje jaje adnaŭlennia z kastryčnika 1844 goda, ale prypisvaje jaje parušennie pratestantam, jakija pačałisia viasnoj 1843 goda.

 

Drugoje aniołʹskaje pasłannie

Vjerš 8: « I inšy anioł išoŭ za im i kazaŭ: «Upaŭ Vaviłon, upaŭ viałiki, bo jon vinom lutasci svajgo raspusty apałiŭ usie narody! »

U 8-m vieršy drugi anioł raskryvaje viełizarnuju vinu papskaj Rymska-katałickaj carkvy, jakaja spakusiła i padmanuła ludziej, pierajmienavaŭšy paganski «dzienʹ sonca» Kanstancina I u « dzienʹ Gospada», što z'jaŭlajecca pierakładam łacinskaga mantažu, jaki lažycʹ u asnovie jago «niadziełi»: dies dominica. Paŭtorany dvojčy vyraz « Jana ŭpała, jana ŭpała, Vaviłon Vjałiki » pacviardžaje, što dla jaje i tych, chto jaje nasleduje, čas boskaga ciarpiennia kančatkova skončyŭsia. Indyviduałʹna naviartannie zastajecca magčymym, ale tołʹki koštam pryniasiennia pładoŭ, geta značycʹ « spravaŭ » pakajannia.

Napamin: « jana ŭpała » aznačaje: jana zachoplena i pieramožana Bogam praŭdy , jak gorad traplaje ŭ ruki svajgo voraga. Jon uzvyšaje i asviatlaje pasla 1843 goda, pamiž 1844 i 1873 gadami, dla svaich viernych sług-advientystaŭ siomaga dnia « tajamnicu », jakaja charaktaryzuje jaje ŭ Adkrycci 17:5. Spakusa jaje chłusni gublaje svaju efiektyŭnascʹ.

U 8-m vieršy pacviardžajecca prysud, vyniesieny ŭ papiarednich pasłanniach, z žachłivym papiaredžanniem. Sviadomy i dobraachvotny vybar dnia adpačynku, ustanoŭlenaga Kanstancinam I ŭ 321 godzie, z 1844 goda, robicʹ paŭstancaŭ, jakija jago apraŭdvajucʹ, pasiŭnymi pierad boskim asudženniem pakut drugoj smierci Apošniaga suda. Kab zamaskiravacʹ svajo abvinavačvannie supracʹ niadziełi, Bog chavaje jago pad nazvaj sumnaviadomaga « znaka », jaki supiarečycʹ jago ŭłasnaj boskaj « piačaci ». Gety znak čałaviečaj ułady, jaki stavicʹ pad sumnieŭ jago paradak času, ujaŭlaje saboj viełizarny aburennie, godnaje pakarannia Im. I abvieščanaje pakarannie sapraŭdy budzie žachłivym: « jon budzie mučany agniom i sieraj », jakija zniščacʹ paŭstancaŭ, ale tołʹki ŭ čas Apošniaga suda.

 

 

 

Treciaje aniołʹskaje pasłannie

Vjerš 9: « I treci anioł išoŭ za imi i gučnym gołasam kazaŭ: kałi chto pakłaniajecca zvieru i vobrazu jagonamu i prymaje klajmo na łob svoj abo na ruku svaju » ,

Dapaŭniałʹny i pasladoŭny charaktar getaga treciaga pasłannia adnosna dvuch papiarednich vyznačajecca formułaj « išłi za imi ». « Gučny gołas » pacviardžaje viełʹmi vysoki boski aŭtarytet tago, chto jago abviaščaje.

Pagroza adrasavana čałaviečym buntaram, jakija padtrymłivajucʹ i ŭchvalajucʹ režym « zviera, jaki vychodzicʹ z ziamłi », i jakija prymajucʹ i šanujucʹ svajoj pasłuchmianasciu ŭ niadzielu « znak » jago ŭłady, zgadany ŭ Adkrycci 13:16, geta značycʹ, u ciapierašni čas, usiamu chryscijanskamu nasiełʹnictvu.

Pramaja supracʹległascʹ getaga « znaka » « piačaci Božaj », geta značycʹ ad pieršaga dnia niadziełi da siomaga dnia suboty, pacviardžajecca tym faktam, što abodva prymajucca « na łob », miesca vołi, zgodna z Adkrycciem 7:3 i 13:16. Zaŭvažym, što « piačacʹ Božaj » z Adkrycciu 7:3 u Adkrycci 14:1 stanovicca: « imiem Jagniaci i imiam Ajca Jagonaga ». Pryniaccie « na ruku » tłumačycca nastupnymi vieršami z Drug. Zak. 6:4-9:

« Słuchaj, Izraiłʹ! Gaspodzʹ, Bog naš, joscʹ Gaspodzʹ adziny . Łjubi Gaspodzʹa, Boga tvajgo, usim sercam tvaim, i ŭsioju dušoju tvajoju, i ŭsioju siłaju tvajoju . I getyja zapaviedzi, jakija ja sionnia nakazvaju tabie, chaj buducʹ u sercy tvaim . I budzieš staranna vučycʹ ich dzieciam tvaim i kazacʹ pra ich, kałi budzieš siadziecʹ u domie tvaim i kałi budzieš chadzicʹ darogaj, i kałi budzieš kłascisia i kałi budzieš ustavacʹ. I naviažy ich jak znak na ruki tvaje , i jany buducʹ jak paviazki pamiž vačyma tvaimi . I napišy ich na vušakach doma tvajgo i na bramach tvaich ». « Ruka » adnosicca da dziejannia, da praktyki, a « łob » adnosicca da vołi dumki. U getym vieršy Duch kaža: « Łjubi Gaspodzʹa, Boga tvajgo, usim sercam tvaim, i ŭsioj dušoj tvajoj i ŭsioj siłaj tvajoj »; toje, što Isus cytuje ŭ Mc. 22:37 i što jon pradstaŭlaje jak « pieršuju i najbołʹšuju zapaviedzʹ ». Vybranyja, jakija nosiacʹ « piačacʹ Boga », pavinny adpaviadacʹ getym trom kryteryjam: « lubicʹ Boga ŭsim sercam svaim »; šanavacʹ, vykonvajučy subotni adpačynak asviačonaga siomaga dnia Jago; i miecʹ u svaim rozumie « imia Jagniaci «Isusa Chrysta» i imia Jago Ajca «Jachve». Udakładniajučy « i imia Jago Ajca », Duch pacviardžaje nieabchodnascʹ vykanannia dziesiaci zapaviedziaŭ Božych i zapaviedziaŭ i pastanovaŭ, jakija spryjajucʹ sviatasci vybranych u Starym Zapaviecie. Užo ŭ svoj čas apostał Jan pacvierdziŭ geta, kažučy ŭ 1-m Pasłanni Jana 5:3-4:

« Bo geta zaklučajecca ŭ lubovi da Boga, kab my vykonvałi Jagonyja zapaviedzi. A Jagonyja zapaviedzi nie ciažkija, bo ŭsio, što narodžana ad Boga, pieramagaje sviet; i geta pieramoga, jakaja pieramagaje sviet, — viera naša » .

Vjerš 10: « Jon sam budzie picʹ vino gnievu Božaga, jakoje nałita čystaje ŭ kiełich aburennia Jagonaga, i budzie mučany ŭ agni i siercy pierad sviatymi aniołami i pierad Jagniom » .

Gnieŭ Božy budzie całkam apraŭdany, bo tyja, chto atrymłivaje « klajmo zviera », šanujucʹ čałaviečy grech, scviardžajučy, što jany praviednyja Isusa Chrysta. U Adkrycci 6:15-17 Duch apisaŭ nastupstvy ich kančatkovaj sutyčki z razburałʹnym praviednym gnievam Isusa Chrysta.

Nadzvyčaj važnaja zaŭvaga : kab lepš zrazumiecʹ gety boski gnieŭ, my pavinny ŭsviadomicʹ, čamu pagarda da sviatoj suboty vykłikaje stołʹki gnievu Božaga. Isnujucʹ logkija grachi, ale Bibłija papiaredžvaje nas pra grech supracʹ Sviatoga Ducha, udakładniajučy, što bołʹš niama achviary dla atrymannia boskaga prabačennia. U časy apostałaŭ adzinym prykładam takoga typu grachu, dadzienym nam, było admaŭlennie Chrysta chryscijaninam, jaki naviarnuŭsia. Ale geta tołʹki adzin prykład, tamu što na samoj spravie bluznierstva supracʹ Sviatoga Ducha zaklučajecca ŭ admaŭlenni i admovie ad sviedčannia, dadzienaga Ducham Božym. Kab pierakanacʹ i navučycʹ ludziej, Duch natchniŭ sviatoje Pisannie Bibłii. Takim čynam, kožny, chto asprečvaje sviedčannie, dadzienaje Ducham u Bibłii, užo zdziajsniaje bluznierstva supracʹ Ducha Božaga. Ci moža Bog zrabicʹ lepš, kab abviascicʹ svaju volu, čym viesci tych, chto pakłikany da Bibłii i jaje pisanniaŭ? Ci moža jon bołʹš vyrazna vykazacʹ svaju volu, svaju dumku i svoj suvierenny sud? U XVI stagoddzi getaja pagarda da Bibłii, supracʹ jakoj jana vajavała, aznačała kančatkovy kaniec ciarpiennia Boga da rymska-katałickaj rełigii; kaniec Jago ciarpiennia da vučennia, jakoje Jon nikołi nie pryznavaŭ. Zatym, u 1843 godzie, pagarda da praročaga słova aznačała kaniec pryniaccia pratestanckaj viery va ŭsich jaje šmatłikich formach, spadčynnikaŭ rymskaj niadziełi, geta značycʹ « klajma zviera ». I, narešcie, u svaju čargu, advientyzm zdziejsniŭ bluznierstva supracʹ Sviatoga Ducha, adkinuŭšy kančatkovaje prarockaje adkryccio, jakoje Isus daŭ jamu praz svajgo pakornaga sługu, jakoga ja ŭvasablaju; bluznierstva, jakoje było pacvierdžana i ŭzmocniena ich sajuzam z prychiłʹnikami niadziełi z 1995 goda. Bluznierstva supracʹ Ducha kožny raz atrymłivaje ad Boga spraviadłivy adkaz, jakoga jano zasługoŭvaje; spraviadłivy prysud asudžennia na pieršuju i « druguju smiercʹ », pacvierdžany ŭ getym vieršy 10.

Vjerš 11: « I dym ad pakut ichnich budzie ŭzychodzicʹ na viaki viakoŭ; i nie buducʹ miecʹ spakoju ni dniom, ni ŭnačy tyja, chto pakłaniajecca zvieru i vobrazu jagonamu i prymaje klajmo imia jagonaga » .

« Dym » budzie tołʹki ŭ čas apošniaga suda, u gadzinu, kałi zaginułyja buntary buducʹ « mučycca ŭ agni i siery » ŭ «voziery vogniennym » z Adkryccia 19:20 i 20:14; geta značycʹ, u kancy siomaga tysiačagoddzia. Ale ŭžo pierad getym strašnym momantam gadzina słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta pacvierdzicʹ ich kančatkovy los. Pasłannie getaga vierša vykłikaje temu « spakoju ». Sa svajgo boku, vybranyja ŭvažłiva staviacca da času spakoju, asviačonaga Bogam, ale zaginułyja, naadvarot, nie majucʹ takoj ža kłopatu, tamu što jany nie nadajucʹ boskim abviaščenniam važnasci i sur'joznasci, jakich jany zasługoŭvajucʹ. Vosʹ čamu, u adkaz na ich pagardu, u gadzinu ich kančatkovaga pakarannia Bog nie dascʹ im spakoju, kab zmiakčycʹ ich pakuty.

Vjerš 12: « Tut ciarpłivascʹ sviatych, jakija zachoŭvajucʹ zapaviedzi Božyja i vieru Isusa » .

Słovy « ciarpłivascʹ » charaktaryzujucʹ sapraŭdnych sviatych boskaga Mjesii Isusa z 1843-44 gadoŭ da Jago viartannia ŭ słavie. U getym vieršy « imia Ajca » z pieršaga vierša stanovicca « zapaviedziami Božymi », a « imia Jagniaci » zamianiajecca na « vieru Isusa ». Paradak pryjarytetaŭ taksama zmianiajecca. U getym vieršy Duch stavicʹ « zapaviedzi Božyja » na pieršaje miesca , a « vieru Isusa » na drugoje ; geta gistaryčna i z punktu gledžannia kaštoŭnasci paradak, zacvierdžany Bogam u Jago płanie zbaŭlennia. U pieršym vieršy pryjarytet byŭ addadzieny « imia» Jagnia », kab złučycʹ « 144 000 » vybranych z chryscijanskaj vieraj.

Vjerš 13: « I pačuŭ ja gołas z nieba, jaki kazaŭ: napišy: «Ščasłivyja miortvyja, jakija pamirajucʹ u Gospadzie adgetułʹ». Tak, kaža Duch, «niachaj jany supakojacca ad prac svaich, bo spravy ich iducʹ za imi » .

Fraza « adgetułʹ i nadalej » zasługoŭvaje padrabiaznaga tłumačennia, bo jana viełʹmi važnaja. Bo jana adnosicca da dat viasnoj 1843 goda i vosienniu 1844 goda, kałi adpaviedna ŭstupiŭ u siłu ŭkaz z Daniiła 8:14 i skončyłisia dva advientysckija sudy, arganizavanyja Uiłʹjamam Mileram.

Z časam aficyjny instytucyjny advientyzm zgubiŭ z pola zroku nastupstvy getaj formuły « adgetułʹ i nadalej ». Tołʹki zasnavałʹniki advientysckaj viery zrazumiełi nastupstvy Božaga patrabavannia sviatkavannia suboty jašče ŭ 1843 godzie. Kab pryniacʹ getuju praktyku siomaga dnia, jany byłi vymušany zrazumiecʹ, što niadziela, jakaja praktykavałasia da tago času, była praklata Bogam. Pasla ich spadčynny advientyzm staŭ tradycyjnym i farmałistyčnym, i dla pieravažnaj bołʹšasci pasladoŭnikaŭ i nastaŭnikaŭ niadziela i subota byłi niespraviadłiva pastaŭleny na adzin uzrovienʹ. Getaja strata pačuccia sviatoj i sapraŭdnaj sviatasci pryviała da adsutnasci cikavasci da praročaga słova i treciaga advientysckaga pasłannia, jakoje ja pramaŭlaŭ pamiž 1983 i 1994 gadami. Pakołʹki getaja pagarda prajaviłasia ŭ advientyzmie ŭ Francyi, susvietnaja advientysckaja ŭstanova ŭ 1995 godzie ŭstupiła ŭ sajuz z ekumieničnym kłanam, što pryviało da jaje najviałikšaga praklonu. Pagroza « pakutaŭ » z 10-ga vierša tyčycca, u svaju čargu, praz namiok na vyraz « jon taksama budzie picʹ »; z 1994 goda instytucyjny advientyzm, pasla pratestanckaj viery, asudžaŭ i zasudziŭ z 1843 goda.

Jak vynikaje z getaga vierša, ukaz Daniiła 8:14 pryvodzicʹ da padziełu pratestanckich chryscijan 1843 goda na dva łagjery, u tym łiku advientysckuju grupu, jakaja atrymała karyscʹ ad abvieščanaga błagasłaŭlennia: « Ščasłivyja miortvyja, jakija pamirajucʹ u Gospadzie adgetułʹ! » Samo saboj zrazumieła, što pasla tago, jak Isus abviasciŭ u « Łaadykiei », što zbirajecca « vyrvacʹ » geta, advientysckaja ŭstanova, aficyjny pasłannik Chrysta ŭ 1991 godzie, dacie aficyjnaga admaŭlennia sviatła, nazvanaja « gołaj », bołʹš nie moža karystacca getym błagasłaŭlenniem.

 

Čas zboru ŭradžaju

Vjerš 14: «I ja zirnuŭ, i vosʹ, biełaja chmara, i na chmary siadzieŭ padobny da Syna Čałaviečaga, majučy na gałavie Svajoj załaty vianok i ŭ ruce Svajoj vostry sierp » .

Getaje apisannie nagadvaje pra Isusa Chrysta ŭ čas jago słaŭnaga viartannia. « Bjełaja chmara » nagadvaje pra ŭmovy jago adychodu i ŭzniasiennia na nieba, jakija adbyłisia dzvie tysiačy gadoŭ tamu. « Bjełaja chmara » aznačaje jago čysciniu, jago « załataja karona » simvałizuje jago pieramožnuju vieru, a «vostry sierp » adlustroŭvaje « vostraje słova » Boga z Pasłannia da Gabrejaŭ 4:12, uvasoblenaje « Jago rukoj ».

Vjerš 15: « I inšy anioł vyjšaŭ z chrama, kryčačy gučnym gołasam da tago, chto siadzieŭ na vobłaku: pusci sierp tvoj i žni, bo nastaŭ čas žniva, bo paspieła žnivo ziamłi» .

Pad aspektam « žniva », jak u svajoj prypaviesci, Isus nagadvaje nam, što ŭ gety čas nadydzie čas kančatkova addziałicʹ « dobraje ziernie ad miakiny ». Praz svajo Adkryccio jon dapamagaje nam adkrycʹ getuju temu, jakaja padzialaje dva łagjery: subotu vybranych i niadzielu paginłych, bo za getaj rełigijnaj nazvaj chavajecca pakłaniennie i aŭtarytet paganskaj soniečnaj boskasci. I, niagledziačy na evalucyju čałaviečaga času, Bog praciagvaje gladziecʹ na jago takim, jakim jon joscʹ na samoj spravie dla Jago. Roznyja mierkavanni ludziej nie ŭpłyvajucʹ na Jago sud; u Jago paradku času pieršy dzienʹ z'jaŭlajecca prafannym, jon ni ŭ jakim razie nie moža nabycʹ boskaj sviatasci. Geta zviazana vyklučna z siomym dniom, asviačonym u Jago paradku času, vygraviravanym ad pačatku viečnaga ziamnoga času; geta na praciagu 6000 soniečnych gadoŭ.

Vjerš 16: « I Toj, Chto siadzieŭ na vobłaku, kinuŭ sierp svoj na ziamlu, i ziamla była pažata » .

Duch pacviardžaje budučaje vykanannie « žniva ziamnoga ». Chrystos Zbaŭca i Msciviec pakłapocicca pra geta i zdziejsnicʹ geta ŭ adpaviednasci z Jago abviaščenniem, zroblenym u prypaviesci apostałam u Jevangjełłi ad Matfieja 13:30-43. « Žnivo » ŭ pieršuju čargu tyčycca ŭzniasiennia na nieba vybranych sviatych, jakija zastałisia viernymi Bogu-Tvorcu.

 

Čas žniva (i pomsty)

Vjerš 17: « I inšy anioł vyjšaŭ z chrama, jaki na niebie, i jon mieŭ vostry sierp » .

Kałi papiaredni « anioł » mieŭ misiju, spryjałʹnuju dla vybranych, to gety « inšy anioł» maje karnuju misiju, nakiravanuju supracʹ zaginułych buntaŭnikoŭ. Gety drugi « sierp» taksama simvałizuje « vostraje słova Božaje », pryviedzienaje ŭ dziejannie pa jago vołi, ale nie jago rukoj, bo, u adrozniennie ad žniva, dla vintažnaga zboru adsutničaje vyraz « u jago ruce ». Tamu karałʹnaja akcyja budzie daručana tym, chto vykonvaje boskuju volu; faktyčna, achviaram jago spakus.

Vjerš 18: « I inšy anioł vyjšaŭ ad achviarnika, jaki mieŭ uładu nad agniom, i skazaŭ gučnym gołasam tamu, chto mieŭ vostry sierp, kažučy: «Pašłi svoj vostry sierp i zbiary gronki vinagradu ziamnoga, bo vinagrad ziamny paspieŭ » .

Zatym, pasla ŭzniasiennia vybranych na nieba, nadychodzicʹ momant « zboru vinagradu ». U Is. 63:1-6 Duch razvivaje dziejannie, na jakoje spasyłajecca gety simvałičny termin. U Bibłii sok čyrvonaga vinagradu paraŭnoŭvajecca z čałaviečaj kryvioju. Jago vykarystannie Isusam padčas Sviatoj Vjačery pacviardžaje getuju ideju. Ale « zbor vinagradu » zviazany z « gnievam Božym », i jon budzie tyčycca tych, chto niavarta pracavaŭ pad vygladam Jago sług, tamu što kroŭ, dobraachvotna prałitaja Chrystom, nie zasługoŭvała ich šmatłikich zdrad. Bo Isus moža adčuvacʹ siabie zdradžanym tymi, chto skažaje Jago płan vyratavannia da takoj stupieni, što apraŭdvaje grech, za jaki Jon addaŭ svajo žyccio i ciarpieŭ pakuty, kab jago praktyka spyniłasia. Tamu naŭmysnyja parušałʹniki Jago zakona pavinny dacʹ Jamu spravazdaču. U svaim slapym var'jactvie jany zajducʹ tak daloka, što zachočucʹ zabicʹ Jago sapraŭdnych vybrannikaŭ, kab vykaranicʹ z ziamłi praktyku siomaga dnia, suboty, asviečanuju i patrabavanuju Bogam z 1843-44 gadoŭ. Vybranyja nie miełi Božaga dazvołu ŭžyvacʹ siłu supracʹ svaich rełigijnych voragaŭ; Bog pakinuŭ getaje dziejannie vyklučna dla siabie. « Maja pomsta, Majo adpłata », — zajaviŭ jon svaim vybranym, i nastaŭ čas zdziejsnicʹ getuju pomstu.

U getym 14-m razdziele, vieršy z 17 pa 20 vykłikajucʹ temu « vintažnaga zboru ». Grešny vinagrad abviaščajecca spiełym, tamu što svaimi ŭčynkami jon całkam prademanstravaŭ svaju sapraŭdnuju pryrodu. Ich kroŭ budzie ciačy, jak vinagradny sok u bočcy, kałi jago topčucʹ nogi zborščykaŭ vinagradu.

Vjerš 19: « I anioł kinuŭ sierp svoj na ziamlu, i sabraŭ uradžaj vinagradu ziamnuju, i ŭkinuŭ jago ŭ viałikuju čaviłʹniu gnievu Božaga » .

Dziejannie pacviardžajecca getym abviaščenniem, jakoje vyjaŭlajecca ŭ getaj scenie. Bog z upeŭnienasciu praročycʹ pakarannie katałickaj i pratestanckaj pychi. Jany pacierpiacʹ nastupstvy Božaga gnievu, jaki ŭvasablajecca ŭ čanach, u jakich sabrany vinagrad taŭkucʹ nagami taŭkačoŭ.

Vjerš 20: « I vinagradnik byŭ vytoptany za goradam, i kroŭ paciakła z vinagradnika navat da vuzdečak koniej, na tysiaču šescʹsot stadyjaŭ » .

U Is. 63:3 udakładniajecca: « Ja adzin taptaŭ čaviłʹniu; nikoga nie było sa mnoj... ». Zbor vinagradu vykonvaje pakarannie viałikaga gorada Vaviłona ŭ Adkrycci 16:19. Jon napoŭniŭ kiełich boskaga gnievu, jaki ciapier pavinien vypicʹ da dna. « Čaviłʹnia była taptana za goradam », geta značycʹ biez prysutnasci vybranych, jakija ŭžo byłi ŭziaty na nieba. U Ijerusałimie pakaranni smierciu asudžanych na smiercʹ pravodziłisia za scienami sviatoga gorada, kab nie apaganʹvacʹ jago. Geta było ŭ vypadku z raspiacciem Isusa Chrysta, jaki getym pasłanniem nagadvaje pra canu, jakuju treba było zapłacicʹ za tych, chto niedaacaniŭ jago ŭłasnuju smiercʹ. Nastaŭ čas, kab jago voragi prałiłi svaju kroŭ, kab adkupicʹ svaje šmatłikija grachi. « I kroŭ vyjšła z čaviłʹni navat da abroci koniej ». Metami gnievu z'jaŭlajucca chryscijanskija rełigijnyja nastaŭniki, i Bog paznačaje ich vobrazam «vudziła » , jakoje vieršniki ŭkładvajucʹ « u rot koniam », kab kiravacʹ imi. Gety vobraz prapanavany ŭ Pasłanni Jakava 3:3, tema jakoga mienavita: rełigijnyja nastaŭniki. Jakaŭ udakładniaje z pačatku 3-j głavy: « Braty maje, niachaj nie mnogija z vas nie stanoviacca nastaŭnikami, bo viedajecie, što nas buducʹ sudzicʹ bołʹš stroga ». Dziejannie «vinagradarstva » apraŭdvaje getaje mudraje papiaredžannie. Udakładniajučy « navat da vuzdečak koniej », Duch miarkuje, što vinagradny čaviłʹ tyčycca, pierš za ŭsio, rymska-katałickaga duchavienstva « Vjałikaga Vaviłona », ale što jon raspaŭsiudžvajecca i na pratestanckich nastaŭnikaŭ, jakija z 1843 goda «razburałʹna» vykarystoŭvajucʹ Sviatuju Bibłiju, zgodna z abvinavačvanniem Ducha ŭ Adkrycci 9:11. Tut my znachodzim užyvannie papiaredžannia, dadzienaga ŭ Adkrycci 14:10: « Jon sam budzie picʹ vino gnievu Božaga, nałitaje nierazmiašanym u kiełich gnievu Jagonaga... ».

Za pasłannie « na adległascʹ tysiačy šascisot stadyjaŭ », u adpaviednasci z papiarednim pasłanniem, pakarannie raspaŭsiudžvajecca na refarmavanuju vieru z XVI stagoddzia , na jakuju namiakaje łičba 1600. Geta čas, kałi Marcin Łjuter aficyjna abvinavaciŭ katałickuju vieru ŭ 1517 godzie. Ale mienavita ŭ getym XVI stagoddzi sfarmiravałisia pratestanckija vučenni « łžechrystoŭ » i łžechryscijanaŭ , jakija ŭzakoniłi gvałt i mieč, zabaronienyja Isusam Chrystom. Apakałipsis prapanuje svaje ŭłasnyja klučy da interpretacyi, i getaje XVI stagoddzie paznačana ŭ Adkrycci 2:18-29 pad simvałičnaj nazvaj epochi « Fijatyr ». Słova « stadyjon » raskryvaje ich rełigijnuju dziejnascʹ, ich udzieł u zabiegu, pryz na konu — vianok pieramogi, abiacany pieramožcu. Geta vučennie Paŭła ŭ 1 Kar. 9:24: « Ci nie viedajecie vy, što tyja, chto biagucʹ na zabiegu, biagucʹ usie, ale adzin atrymłivaje ŭznagarodu? Bjažycie tak, kab vyjgracʹ ». Takim čynam, uznagaroda niabiesnaga pakłikannia nie zdabyvajecca prosta tak; viernascʹ i ciarpłivascʹ u pasłuchmianasci — adziny sposab pieramagčy ŭ baracʹbie viery. Jon pacviardžaje ŭ Pasłanni da Fiłipianaŭ 3:14, kažučy: « Ja imknusia da mety, kab atrymacʹ uznagarodu niabiesnaga pakłikannia Božaga ŭ Chryscie Isusie» . U čas «vinagradu » getyja słovy Isusa spraŭdziacca: « Bo šmat pakłikanych, ale mała vybranych » (Mc. 22:14).

 

Adkryccio 15: Kaniec vyprabavałʹnaga terminu

 

 

 

Pjerad tym, jak buducʹ zavieršany « žnivo i zbor uradžaju », nadychodzicʹ strašny momant kanca vyprabavałʹnaga terminu. Momant, kałi čałaviečy vybar vyrašajecca kančatkova, biez magčymasci jago admianicʹ. U gety momant zakančvajecca prapanova vyratavannia ŭ Chryscie. Geta tema getaga viełʹmi karotkaga 15-ga razdzieła Apakałipsisu Isusa Chrysta. Kaniec vyprabavałʹnaga terminu nadychodzicʹ pasla pieršych šasci « trub » razdziełaŭ 8 i 9 i pierad « siamiu apošnimi pošasciami Božymi » razdzieła 16. Samo saboj zrazumieła, što geta adbyvajecca pasla kančatkovaga vybaru šlachu, jaki Bog daje čałavieku isci. Pad aŭtarytarnaj egidaj « zviera, jaki vychodzicʹ z ziamłi » z Adkryccia 13:11-18, apošnija dva šlachi viaducʹ, adzin, da suboty abo asviačonaj Božaj suboty, drugi, da niadziełi rymskaj papskaj ułady. Nikołi vybar pamiž žycciom i dabrom, smierciu i złom nie byŭ takim vidavočnym. Kago čałaviek bołʹš baicca? Boga ci čałavieka? Takaja dadzienascʹ situacyi. Ale ja taksama magu skazacʹ: kago čałaviek bołʹš lubicʹ? Boga ci čałavieka? Vybranyja adkažucʹ u abodvuch vypadkach: Bog, viedajučy praz svajo prarockaje adkryccio padrabiaznasci kanca svajgo płana. Vječnaje žyccio budzie tady viełʹmi błizka, u miežach ich dasiažnasci.

 

Vjerš 1: « I ŭbačyŭ ja na niebie inšuju aznaku, viałikuju i dzivosnuju: siem aniołaŭ, jakija miełi siem apošnich pošasciaŭ, bo ŭ ich zaviaršyŭsia gnieŭ Božy » .

U getym vieršy apisany « siem apošnich pošasciaŭ », jakija paražacʹ iłževierujučych za ich vybar Rymskaj niadziełi. Tema getaga razdzieła, kaniec vyprabavałʹnaga terminu, adkryvaje čas « siami apošnich pošasciaŭ Božaga gnievu ».

Vjerš 2: «I ja bačyŭ byccam šklanoje mora, zmiašanaje z agniom; i tyja, chto pieramagłi zviera i vobraz jagony i łik imia jagonaga, stajacʹ na šklanym mory, majučy gudki Božyja » .

Kab padbadziorycʹ svaich sług, svaich vybranych, Gaspodzʹ pakazvaje scenu, jakaja nagadvaje pra ich chutkuju pieramogu roznymi vobrazami, uziatymi z inšych prarockich uryŭkaŭ. « Na šklanym mory, zmiašanym z agniom, jany stajacʹ », bo prajšłi vyprabavannie viery, u jakim byłi pierasledavany ( boj agniu ), i vyjšłi pieramožcami. « Šklanoje mora » abaznačaje čysciniu vybranaga naroda, jak u Adkrycci 4:1.

Vjerš 3: « I spiavałi jany piesniu Majsieja, raba Božaga, i piesniu Jagniaci, kažučy: Vjałikija i dzivosnyja spravy Tvaje, Gospadzie Boža Usiemagutny! Praviednyja i praŭdzivyja šlachi Tvaje, Car narodaŭ! »

« Pjesnia Majsieja » ŭsłaŭlała słaŭny zychod Izraila z Jegipta, ziamłi i typovaga simvała grachu. Uvachod u ziamny Chanaan, jaki adbyŭsia praz 40 gadoŭ, pradkazaŭ uvachod apošnich vybranych u niabiesny Chanaan. U svaju čargu, addaŭšy svajo žyccio, kab adkupicʹ grachi vybranych, Isus, « Jagnia », uzniossia na nieba ŭ svajoj słavie i niabiesnaj boskaj sile. Apošnija viernyja sviedki Isusa, usie advientysty ŭ viery i pracy, u svaju čargu adčuvajucʹ uzniasiennie na nieba, kałi Isus viartajecca, kab vyratavacʹ ich. Uzviałičvajučy svaje « viałikija i cudnyja spravy », vybranyja addajucʹ słavu Bogu-Tvorcu, jaki ŭvasobiŭ svaje kaštoŭnasci ŭ Isusie Chryscie: jago daskanałuju « praviednascʹ » i jago « praŭdu ». Užyvannie słova « praŭdzivy » zviazvaje kantekst dziejannia z kancom « łaadykijskaj » epochi, u jakoj jon pradstaviŭ siabie jak « Amin i Praŭdzivy» . Tady nadychodzicʹ čas « vyzvalennia », jaki aznačaje kaniec času « rodaŭ žančyny » z Adkryccia 12:2. « Dzicia » prychodzicʹ u sviet u vygladzie čyscini niabiesnaga charaktaru, adkrytaga ŭ Isusie Chryscie. Vybranyja mogucʹ słavicʹ Boga za Jago « ŭsiemagutny » stan, tamu što mienavita getaj boskaj sile jany abaviazany svaim vyratavanniem i vyzvalenniem. Sabraŭšy i vybraŭšy svaich adkuplenych z usich ziamnych narodaŭ, Isus Chrystos sapraŭdy z'jaŭlajecca « Carom narodaŭ ». Tych, chto supracʹstajaŭ jamu i jago vybranym, bołʹš niama.

Vjerš 4: « Chto nie zbaicca, Gospadzie, i nie prasłavicʹ imia Tvajgo? Bo Ty adziny sviaty. I ŭsie narody pryjducʹ i pakłoniacca pierad Taboj, bo adkryłisia Tvaje sudy » .

Prostaj movaj geta aznačaje: chto admovicca bajacca Cjabie, Boža-Tvorca, i advažycca pazbavicʹ Cjabie Tvajoj zakonnaj słavy, admoviŭšysia šanavacʹ Tvoj sviaty siomy dzienʹ, subotu? Bo Ty adzin sviaty , i Ty adzin asviaciŭ Tvoj siomy dzienʹ i tych, kamu Ty jago daŭ, jak znak ich adabrennia i prynaležnasci da Tvajoj sviatasci. Sapraŭdy, kažučy pra « strach pierad Im », Duch namiakaje na pasłannie pieršaga « anioła » z Adkryccia 14:7: « Bojciesia Boga i addajcie Jamu słavu, bo nastała gadzina suda Jagonaga; i pakłaniciesia (pakłaniciesia) Tamu, Chto stvaryŭ nieba i ziamlu, i mora, i krynicy vady ». U Božym płanie zniščanyja paŭstanckija narody ŭvaskresnucʹ z padvojnaj metaj: kab upakorycca pierad Bogam i addacʹ Jamu słavu, i kab zviedacʹ Jago spraviadłivaje apošniaje pakarannie, jakoje kančatkova zniščycʹ ich u « voziery agniu i siery » apošniaga suda, abvieščanaga ŭ pasłanni « treciaga anioła » z Adkryccia 14:10. Pjerš čym geta budzie zroblena, vybranyja pavinny buducʹ prajsci praz čas boskich sudoŭ, jakija buducʹ vyjaŭleny dziejanniem « siami pošasciaŭ », abvieščanych u pieršym vieršy.

Vjerš 5: « Pasla getaga ja zirnuŭ, i vosʹ, adčyniŭsia chram skinii sviedčannia na niebie » .

Getaje adkryccio niabiesnaga « chrama » signałizuje pra spyniennie zastupnictva Isusa Chrysta, bo čas zakłiku vyratavannia zakančvajecca. « Sviedčannie » abaznačaje dziesiacʹ Božych zapaviedziaŭ, jakija byłi zmieščany ŭ sviaty kaŭčeg. Takim čynam, z getaga momantu padzieł pamiž vybranymi i zaginuŭšymi kančatkovy. Na ziamłi paŭstancy tołʹki što vyznačyłi, šlacham dekreta zakona, abaviazak pavažacʹ štotydniovy adpačynak pieršaga dnia, ustanoŭleny gramadzianskim šlacham i pasladoŭna pacvierdžany rełigijnym šlacham rymskimi impieratarami Kanstancinam I i Justynijanam I, jakija zrabiłi Vigiłija I pieršym Papam, svieckim kiraŭnikom univiersałʹnaj chryscijanskaj viery, geta značycʹ katałickaj, u 538 godzie. Apošni dekret ab smierci byŭ praročany ŭ Adkrycci 13:15-17 i byŭ padparadkavany daminujučamu ŭzdziejanniu amierykanskaj pratestanckaj viery, padtrymanaj jeŭrapiejskaj katałickaj vieraj.

Vjerš 6: «I vyjšłi z chrama siem aniołaŭ, jakija miełi siem pošasciaŭ, apranutyja ŭ čystaje i biełaje pałatno i padpierazanyja załatymi pajasami vakoł grudziej » .

U simvałizmie praroctva « siem aniołaŭ » pradstaŭlajucʹ adnago tołʹki Isusa Chrysta abo « siem aniołaŭ », viernych svajmu łagjeru , jak i jon. «Vinson čysty i svietły » simvałizuje « spraviadłivyja ŭčynki sviatych » u Adkrycci 19:8. « Załaty pojas vakoł grudziej », takim čynam, na ŭzroŭni serca, vykłikaje luboŭ da praŭdy, užo zgadanuju ŭ vobrazie Chrysta, pradstaŭlenym u Adkrycci 1:13. Bog praŭdy rychtujecca pakaracʹ łagjer chłusni. Getym napaminam Duch namiakaje na « viałikuju biadu », abłičča jakoj było vyjaŭlena Jago abłiččam u paraŭnanni z « soncam, kałi jano zziaje ŭ svajoj sile ». Nadyšoŭ čas kančatkovaj sutykniennia pamiž Isusam Chrystom i paŭstanckimi jazyčnickimi pakłonnikami sonca.

Vjerš 7: « I adna z čatyroch žyvioł dała siami aniołam siem załatych čaš, napoŭnienych gnievam Boga, Jaki žyvie na viaki viakoŭ » .

Sam Isus byŭ uzoram, namalavanym « čatyrma žyvymi istotami » z Adkryccia 4. Jon taksama « Bog, jaki žyvie viečna », « razgnievany ». Takim čynam, Jago boskascʹ pryznačaje Jamu ŭsie rołi: Tvorcy, Zbaŭcy, Zastupnika i nazaŭždy Suddzi. Zatym, pakłaŭšy kaniec Svajmu zastupnictvu, Jon stanovicca Bogam spraviadłivasci, jaki b'je i karaje smierciu svaich buntarskich praciŭnikaŭ, tamu što jany napoŭniłi « čašu » Jago spraviadłivaga « gnievu ». « Čaša » ciapier poŭnaja, i gety gnieŭ prymie formu « siami apošnich » pakaranniaŭ, u jakich boskaja miłasernascʹ bołʹš nie budzie miecʹ svajgo miesca.

Vjerš 8: « I chram napoŭniŭsia dymam ad słavy Božaj i ad siły Jagonaj; i nichto nie mog uvajsci ŭ chram, pakułʹ nie skončyłisia siem pošasciaŭ siami aniołaŭ » .

Kab prailustravacʹ temu spyniennia łaski, Duch pradstaŭlaje ŭ getym vieršy vobraz « chrama, napoŭnienaga dymam z-za » prysutnasci « Boga », i jon udakładniaje: « i nichto nie mog uvajsci ŭ chram, pakułʹ nie skončacca siem pošasciaŭ siami aniołaŭ» . Takim čynam Bog papiaredžvaje svaich vybranych, što jany zastanucca na ziamłi padčas « siami apošnich pošasciaŭ » Jago gnievu. Apošnija vybranyja znoŭ pieražyvucʹ dosvied gabrejaŭ padčas « dziesiaci pošasciaŭ », jakija abrynułisia na miaciežny Jegipiet. Pošasci nie dla ich, a dla paŭstancaŭ, mišeniaŭ boskaga gnievu. Ale takim čynam pacviardžajecca niepazbiežnascʹ ich uvachodu ŭ « chram », magčymascʹ budzie dadziena, jak tołʹki skončacca « siem apošnich pošasciaŭ ».

 

Adkryccio 16 : Sjem apošnich pošasciaŭ

gnievu Božaga

 

 

 

 

U 16-m razdziele apisvajecca vyłiccio getych « siami apošnich pošasciaŭ », praz jakija vyjaŭlajecca « gnieŭ Božy ».

Vyvučennie ŭsiago razdzieła pacvierdzicʹ geta, ale treba adznačycʹ, što mišeni « gnievu Božaga » buducʹ identyčnymi tym, chto paciarpieŭ ad pakaranniaŭ pieršych šasci « trubaŭ» . Takim čynam, Duch adkryvaje, što pakaranni « siami apošnich pošasciaŭ » i « siami trub » karajucʹ adzin i toj ža grech: parušennie subotniaga adpačynku « siomaga dnia». asviačony » Bogam ad stvarennia svietu.

Ja adkryvaju tut dužki z spaznienniem. Zviarnicie ŭvagu na roznicu, jakaja charaktaryzuje boskija « truby » i « pošasci abo karanni ». « Truby » — geta ŭsie zabojstvy ludziej, jakija ŭčyniajucca ludzʹmi, ale zagadanyja Bogam, pryčym piataja z ich maje duchoŭny charaktar. « Pošasci » — geta niepryjemnyja dziejanni, nakładzienyja niepasredna Bogam praz naturałʹnyja srodki jago žyvoga stvarennia. Adkryccio 16 pradstaŭlaje nam « siem apošnich pošasciaŭ », jakija tonka sviedčacʹ ab tym, što im papiaredničałi inšyja « pošasci », jakija ludzi ciarpiełi da kanca času łaski, jaki duchoŭna padzialaje « čas kanca », zgadany ŭ Dan. 11:40, na dzvie častki. U pieršaj gety kaniec — geta kaniec času narodaŭ, a ŭ drugoj — kaniec času ŭniviersałʹnaga susvietnaga ŭrada, arganizavanaga pad apiekaj i inicyjatyvaj ZŠA. U getym abnaŭlenni, apubłikavanym u subotu, 18 sniežnia 2021 goda, ja magu pacvierdzicʹ getaje tłumačennie, bo z pačatku 2020 goda ŭsio čałaviectva paciarpieła ad ekanamičnaj razruchi z-za zaraznaga virusa, karanavirusa Covid-19, jaki ŭpieršyniu z'javiŭsia ŭ Kitai. U kantekscie głabałisckich abmienaŭ i viedaŭ, razumova ŭzmacniajučy jago reałʹnyja nastupstvy, łidery narodaŭ achapiłi paniku, spyniŭšy razviccio i pastajanny rost usioj zachodniejeŭrapiejskaj i amierykanskaj ekanomiki. Zachad, jaki niespraviadłiva razgladaŭsia jak pandemija, i jaki dumaŭ, što adnojčy pieramoža smiercʹ, zasmučany i biezdapamožny. U panicy biazbožniki addałi siabie ciełam i dušoj novaj rełigii, jakaja pryjšła na zmienu: usiemagutnaj miedycynskaj navucy. A kraina žułikaŭ, samaja bagataja na ziamłi, skarystałasia magčymasciu zrabicʹ ludziej pałonnymi i rabami svaich dyjagnazaŭ, svaich vakcyn, svaich lekaŭ i svaich karparatyŭnych rašenniaŭ. Adnačasova ŭ Francyi my čujem dyrektyvy, miakka kažučy, paradaksałʹnyja, jakija ja reziumuju nastupnym čynam: «pažadana pravietryvacʹ kvatery i nasicʹ achoŭnuju masku gadzinami, za jakoj toj, chto jaje nosicʹ, zadychajecca». Geta padkresłivaje «zdarovy sens» maładych kiraŭnikoŭ Francyi i inšych krain-pierajmałʹnikaŭ. Cikava adznačycʹ, što krainaj, jakaja ŭznačałʹvała getuju razburałʹnuju pavodziny, byŭ spačatku Izraiłʹ; pieršaja kraina, praklataja Bogam u rełigijnaj gistoryi. Našennie maski, spačatku zabaronienaje, kałi jaje nie było, potym stała abaviazkovym dla abarony ad chvaroby, jakaja dzivicʹ dychałʹnuju sistemu. Božy praklon prynosicʹ niečakanyja płady , ale razburałʹna viełʹmi efiektyŭnyja. Ja pierakanany, što pamiž 2021 godam i pačatkam « šostaj truby », Treciaj susvietnaj vajny, inšyja « božyja pošasci » ŭdaracʹ pa vinavatym čałaviectvie ŭ roznych miescach na ziamłi, i asabłiva na razburanym Zachadzie; «pošasci», takija jak « goład » i inšyja reałʹnyja ŭniviersałʹnyja pandemii, užo viadomyja jak čuma i chalera. Bog patrabuje takoga typu pakarannia ŭ Jezekiiłi. 14:21: «Tak kaža Gaspodzʹ Bog: chocʹ Ja i pašlu na Jerusałim čatyry strašnyja kary Maje: mieč, goład, dzikich zviaroŭ i pošascʹ, kab vyniščycʹ u im ludziej i žyviołu ». Zviarnicie ŭvagu, što gety spis nie z'jaŭlajecca vyčarpałʹnym, bo ŭ sučasny čas boskija kary prymajucʹ roznyja formy: rak, SNID, čykungunʹja, chvaroba Ałʹcgjejmiera... i g.d.... Ja taksama adznačaju z'jaŭlennie strachu z-za głabałʹnaga paciaplennia. Masy čałaviectva žachajucca i panikujucʹ pry dumcy pra rastavannie lodu i pavodki, jakija mogucʹ uzniknucʹ. Jašče adzin płod boskaga praklonu, jaki b'je pa čałaviečych rozumach i buduje scieny padziełu i nianavisci. Ja začyniaju getuju dužku, kab praciagnucʹ vyvučennie ŭ getym kantekscie nastupstvaŭ kanca łaski, jakija charaktaryzujucʹ « siem apošnich pošasciaŭ Božaga gnievu ».

Jašče adna pryčyna apraŭdvaje vybar met. « Sjem apošnich pošasciaŭ » zniščajucʹ stvarennie ŭ kancy svietu. Dla Boga, Tvorcy, nadyšoŭ čas zniščennia Jago pracy. Tamu Jon idzie pa šlachu stvarennia, ale zamiest tago, kab stvaracʹ, Jon rujnuje. Z « siomaj apošniaj pošasciu » čałaviečaje žyccio na ziamłi budzie zniščana, i ziamla znoŭ stanie « biezdanniu » ŭ chaatyčnym stanie, adzinym žycharom jakoj budzie Satana, aŭtar grachu; spustošanaja ziamla budzie jago turmoj na « tysiaču gadoŭ » da apošniaga suda, kałi razam z usimi inšymi buntarami jon budzie zniščany, zgodna z Adkrycciom 20.

Vjerš 1: « I pačuŭ ja gučny gołas z chrama, jaki kazaŭ siami aniołam: idzicie i vyłicie siem čaš gnievu Božaga na ziamlu » .

Gety « gučny gołas z chrama » — geta gołas Boga-Tvorcy, jaki pazbaviŭsia svajgo najbołʹš zakonnaga prava. Jak Bog-Tvorca, Jago ŭłada maje najvyšejšy charaktar, i niespraviadłiva i nierazumna asprečvacʹ Jago žadannie bycʹ pakłanianym i prasłaŭlenym praz zachavannie dnia adpačynku, jaki Jon « asviaciŭ » dla getaj mety. U svajoj viałikaj i boskaj mudrasci Bog garantavaŭ, što kožny, chto asprečvaje Jago pravy i ŭładu, praignaruje Jago najvažniejšyja sakrety, pierš čym adkupicʹ « drugoj smierciu » canu svaich złačynstvaŭ supracʹ Usiemagutnaga Boga.

Vjerš 2: « Pjeršy pajšoŭ i vyłiŭ svaju čašu na ziamlu; i źaviłisia balučyja i ciažkija jazvy na tych, chto mieŭ klajmo zviera i pakłaniaŭsia jago vyjavie » .

Jak daminujučaja siła i viadučaja asoba apošniaga paŭstannia, pryjarytetnaj metaj u getym kantekscie z'jaŭlajecca « ziamla », simvał padziennia pratestanckaj viery.

Pjeršaja pošascʹ — geta « złajakasnaja jazva », jakaja pryčyniaje fizičnyja pakuty ciełam paŭstancaŭ, jakija vyrašyłi padparadkavacca dniu adpačynku, ustanoŭlenamu ludzʹmi. Mišeniami stanoviacca katołiki i pratestanty, jakija pieražyłi jadzierny kanfłikt i jakija, vybraŭšy pieršy dzienʹ, Rymskuju niadzielu, «majucʹ » znak zviera ».

Vjerš 3: « Drugi čałaviek vyłiŭ svaju čašu ŭ mora, i zrabiłasia kroŭ, byccam kroŭ miortvaga; i pamierła ŭsia žyvaja istota, usio, što było ŭ mory » .

« Drugi » ŭdaraje « pa mory », jakoje jon pieratvaraje ŭ « kroŭ », jak jon zrabiŭ z jegipieckim Niłam u časy Majsieja; « mora », simvał rymskaga katałicyzmu, jaki nakiravany na Mižziemnaje mora. U gety momant Bog zniščaje ŭsiu žyviołʹnuju žyccio ŭ « mory ». Jon pačynaje praces stvarennia ŭ advarotnym paradku, u rešcie rešt « ziamla » znoŭ stanie « biazformiennaj i pustoj »; jana vierniecca ŭ svoj pieršapačatkovy stan « biezdani » .

 

Vjerš 4: « Treci ž vyłiŭ svaju čašu na reki i krynicy vady, i jany stałi kryvioju » .

« Treciaje » pakarannie ŭdaraje pa presnaj « vadzie » « rek i krynic vady », jakija raptam pieratvarajucca ŭ « kryvioju ». Bołʹš niama vady, kab zdavołicʹ smagu. Pakarannie žorstkaje i zasłužanaje, bo jany rychtavałisia prałicʹ «kroŭ» vybranych. Geta pakarannie było pieršym, jakoje Bog nakłaŭ praz posach Majsieja na jegipcian, «tyja, chto p'je kroŭ » gabrejaŭ, z jakimi abychodziłisia jak z žyviołami ŭ žorstkim rabstvie, dzie mnogija zaginułi.

Vjerš 5: « I pačuŭ ja anioła vodaŭ, jaki kazaŭ: Ty praviedny, Ty, Jaki joscʹ i Jaki byŭ; Ty sviaty, bo Ty vykanaŭ gety sud » .

Zviarnicie ŭvagu ŭžo na ŭ getym vieršy na terminy « spraviadłivy » i « sviaty », jakija pacviardžajucʹ moj praviłʹny pierakład tekstu ŭkaza z Daniiła 8:14: « 2300 viečar i ranica, i sviatascʹ budzie apraŭdana »; « sviatascʹ » achopłivaje ŭsio, što Bog łičycʹ sviatym. U getym apošnim kantekscie napad na Jago « asviačonuju » subotu zasługoŭvaje pa spraviadłivasci suda Boga, jaki pieratvaraje « vadu », kab picʹ, u « kroŭ ». Słova « vady » simvałična i padvojna abaznačaje čałaviečyja masy i rełigijnaje vučennie. Skažonyja papskim Rymam u Adkrycci 8:11, abodva byłi pieratvorany ŭ « pałyn ». Kažučy « ty spraviadłivy... tamu što ty skarystaŭsia getym sudom », anioł apraŭdvaje mieru, nieabchodnuju sapraŭdnaj daskanałaj spraviadłivasciu, jakuju moža zdziejsnicʹ tołʹki Bog. Tonka i viełʹmi dakładna Duch prymušaje zniknucʹ z imia Boga formu « i chto prychodzicʹ », tamu što jon pryjšoŭ; i jago z'jaŭlennie adkryvaje pastajannuju prysutnascʹ dla jago i jago adkuplenych, nie zabyvajučy pra sviety, jakija zastałisia čystymi, i sviatych aniołaŭ, jakija zastałisia viernymi jamu.

 

Vjerš 6: « Bo jany prałiłi kroŭ sviatych i prarokaŭ, i Ty daŭ im picʹ kroŭ; jany vartyja » .

Pakołʹki paŭstancy byłi gatovyja zabicʹ vybranych, jakija byłi abaviazany svaim vyratavanniem tołʹki ŭmiašanniu Isusa, Bog taksama ŭłičyŭ u ich złačynstvy, jakija jany zbirałisia zdziejsnicʹ. Pa tych ža pryčynach z imi abychodziłisia jak z jegipcianami padčas Zychodu. Geta drugi raz, kałi Bog skazaŭ: « Jany vartyja ». U getym zaklučnym etapie my bačym agresaram advientysckich vybranych pasłanca z Sard, jakomu Isus skazaŭ: « Ty łičyšsia žyvym, a ty miortvy ». Ale ŭ toj ža čas jon skazaŭ pra vybranych 1843-1844 gadoŭ: « Jany buducʹ chadzicʹ sa Mnoj u biełym adzienni, bo jany vartyja ». Takim čynam, kožnamu godnascʹ, jakaja jamu naležycʹ pavodle spraŭ jago viery: « biełaje adziennie » dla viernych vybranych, « kroŭ » dla piccia za niaviernych paŭstancaŭ.

 

Vjerš 7: « I pačuŭ ja inšaga anioła z achviarnika, jaki kazaŭ: «Tak, Gospadzie Boža Usiemagutny, praŭdzivyja i spraviadłivyja sudy Tvaje » .

Gety gołas, jaki danosicca z «ałtara », simvała kryža, naležycʹ raspiatamu Chrystu, jaki maje asabłivyja pryčyny ŭchvalacʹ gety sud. Bo tyja, kago jon karaje ŭ gety momant, advažyłisia patrabavacʹ jago vyratavannia, apraŭdvajučy pry getym žachłivy grech, addajučy pieravagu vykonvacʹ čałaviečuju zapaviedzʹ; geta niagledziačy na papiaredžanni Sviatoga Pisannia: u Is. 29:13 « Gaspodzʹ skazaŭ: kałi gety narod nabłižajecca da Mjanie, jon šanuje Mjanie vusnami svaimi i jazykom svaimi, ale serca ich daloka ad Mjanie, i strach ich pierad Mnoju — tołʹki zapaviedzʹ čałaviečaj tradycyi » . Mc. 15:19: « Ale daremna jany šanujucʹ Mjanie , navučajučy vučenniam, zapaviedziam čałaviečym » .

 

Vjerš 8: « Čacviorty čałaviek vyłiŭ svaju čašu na sonca, i dadziena jamu było pałicʹ ludziej agniom » .

Čacviorty dziejničaje « na sonca » i prymušaje jago nagravacca bołʹš, čym zvyčajna. Cjeła paŭstancaŭ « abpałʹvajecca » getym mocnym spiakotam. Pasla pakarannia za parušennie « sviatasci » Bog ciapier pakaraje idałapakłonstva «dnia sonca», atrymanaga ŭ spadčynu ad Kanstancina I. « Sonca » , jakoje mnogija sionnia niesviadoma šanujucʹ, pačynaje « abpałʹvacʹ » skuru paŭstancaŭ. Bog pavaročvaje idała supracʹ idałapakłonnikaŭ. Geta kułʹminacyja « viałikaj biady », abvieščanaj u Adkrycci 1. Momant, kałi toj, chto zagadvaje « soncam », vykarystoŭvaje jago, kab pakaracʹ svaich pakłonnikaŭ.

Vjerš 9: « I ludziej apiakała viałikaja spioka, i jany znievažałi imia Boga, Jaki maje ŭładu nad getymi pošasciami, i nie pakajałisia, kab addacʹ Jamu słavu » .

Dasiagnuŭšy takoj stupieni zacviardziennia, buntary nie raskajvajucca ŭ svaim grachu i nie ŭpakorvajucca pierad Bogam, a abražajucʹ Jago, « bluznieryŭšy » Jago « imia ». Geta ŭžo było ŭ ich pryrodzie, zvykłaja pavodziny, jakaja sustrakajecca siarod paviarchoŭnych viernikaŭ; jany nie imknucca paznacʹ Jago praŭdu i interpretujucʹ Jago pagardłivaje maŭčannie sabie na karyscʹ. A kałi ŭznikajucʹ ciažkasci, jany prakłinajucʹ Jago « imia » . Njazdołʹnascʹ « pakajacca » pacviardžaje kantekst «tych , chto vyžyŭ » pasla « šostaj truby » z Adkryccia 9:20-21. Buntarskija niavierujučyja — geta rełigijnyja ludzi ci nie, jakija nie vieracʹ va Usiemagutnaga Boga-Tvorcu. Ich vočy stałi dla ich smiarotnaj pastkaj.

Vjerš 10: « Pjaty car vyłiŭ svaju čašu na tron zviera; i ciemra agarnuła jagonaje carstva, i ludzi kusałi jazyki ad bolu » .

« Pjaty » nakiravany spiecyjałʹna na « tron zviera », geta značycʹ na regijon Ryma, dzie znachodzicca Vatykan, nieviałikaja rełigijnaja dziaržava papizmu, dzie staicʹ baziłika Sviatoga Pjatra. Adnak, jak my bačyłi, sapraŭdny « tron » Papy znachodzicca ŭ staražytnym Rymie, na gary Cełija, u maciarynskaj carkvie ŭsich cerkvaŭ svietu — baziłicy Sviatoga Jana Łateranskaga. Bog akunaje jago ŭ čarniłʹnuju « ciemru », jakaja stavicʹ luboga viduščaga čałavieka ŭ stanovišča slapoga. Efiekt viełʹmi balučy, ale dla getaj adpraŭnoj kropki rełigijnaj chłusni, pradstaŭlenaj jak sviatło adzinaga Boga i ŭ imia Isusa Chrysta, jon całkam zasłužany i apraŭdany. « Pakajannie » bołʹš niemagčymaje, ale Bog padkresłivaje zacviardziennie rozumaŭ svaich žyvych achviar.

 

Vjerš 11: « I jany znievažałi Boga niabiesnaga z-za svaich pakut i ranaŭ, i nie pakajałisia ŭ svaich učynkach » .

Gety vierš dapamagaje nam zrazumiecʹ, što pošasci praciagvajucʹ isci i nikołi nie spyniajucca. Ale, padkresłivajučy adsutnascʹ « pakajannia » i praciag « bluznierstva », Duch dapamagaje nam zrazumiecʹ, što gnieŭ i złačynnascʹ buntaŭnikoŭ tołʹki ŭzrastajucʹ. Mjenavita Božaja meta šturchaje ich da miažy, kab jany asudžałi na smiercʹ vybranych.

Vjerš 12: « Šosty vyłiŭ svaju čašu na viałikuju raku Jeŭfrat, i vysachłi vody jaje, kab padrychtavacʹ šlach caram, jakija pryjšłi z uschodu » .

« Šostaja » častka nakiravana na Jeŭropu, paznačanuju simvałičnaj nazvaj « raka Jeŭfrat », jakaja takim čynam, u sviatle vobraza z Adkryccia 17:1-15, abaznačaje narody, jakija pakłaniajucca « viałikaj raspusnicy Vaviłona », katałickamu papskamu Rymu. « Vysušvannie jaje vady » moža aznačacʹ zniščennie jaje nasiełʹnictva, jakoje, bołʹš za toje, niepazbiežna, ale dla getaga jašče zanadta rana. Faktyčna, geta gistaryčny napamin, bo mienavita praz častkovaje vysušvannie «raki Jeŭfrat » midyjski car Daryj zachapiŭ chałdziejski « Vaviłon ». Takim čynam, pasłannie Ducha — geta abviaščennie chutkaga poŭnaga paražennia rymska-katałickaga « Vaviłona », jaki ŭsio jašče zachoŭvaje prychiłʹnikaŭ i abaroncaŭ, ale na karotki čas. « Vjałiki Vaviłon » na gety raz sapraŭdy « ŭpadzie », pieramožany Usiemagutnym Bogam Isusam Chrystom.

 

Kansułʹtacyja troch niačystych duchaŭ

Vjerš 13: « I ja ŭbačyŭ troch niačystych duchaŭ, padobnych da žab, jakija vyjšłi z paščy cmoka, i z paščy zviera, i z paščy iłžepraroka » .

Vjeršy z 13 pa 16 ilustrujucʹ padrychtoŭku da « bitvy Armagjedon », jakaja simvałizuje rašennie pakaracʹ smierciu niepakorłivych šanavałʹnikaŭ suboty, jakija niepachisna viernyja Bogu-Tvorcu. Pjeršapačatkova, praz spirytyzm, d'jabał, imitujučy asobu Isusa Chrysta, zdajecca, pierakonvaje paŭstancaŭ, što ich vybar niadziełi apraŭdany. Tamu jon zakłikaje ich zabicʹ viernych supraciŭlałʹnikaŭ, jakija šanujucʹ subotu. Takim čynam, d'jabałʹskaje trya ab'jadnoŭvaje ŭ adnoj bitvie d'jabła, katałickuju vieru i pratestanckuju vieru, geta značycʹ « cmoka, zviera i iłžepraroka ». Tut spraŭdžvajecca « bitva », zgadanaja ŭ Adkrycci 9:7-9. Zgadka pra « vusny » pacviardžaje vusny abmien kansułʹtacyjami, jakija pryviałi da pastanovy ab zabojstvie sapraŭdnych vybranych; toje, što jany ignarujucʹ abo całkam asprečvajucʹ. « Žaby », niesumnienna, dla Boga z'jaŭlajucca žyviołami, kłasifikavanymi jak niačystyja, ale ŭ getym pasłanni Duch namiakaje na viałikija skački, jakija getaja žyvioła zdołʹnaja rabicʹ. Pamiž jeŭrapiejskaj « zvieram » i amierykanskim «łžeprarokam» prascirajecca šyroki Atłantyčny akijan, i sustreča getych dvuch paniacciaŭ patrabuje viałikich skačkoŭ. Sjarod angłičan i amierykancaŭ francuzaŭ malujucʹ u karykatury jak «žab» i «žabajedaŭ». Njačystascʹ — geta asabłivascʹ Francyi, čyje marałʹnyja kaštoŭnasci z časam razburyłisia pasla revalucyi 1789 goda, kałi jana pastaviła svabodu vyšej za ŭsio . Njačysty duch, jaki ažyŭlaje getuju trojku, — geta duch svabody, jakaja nie choča «ni Boga, ni Gaspadara». Usie jany supraciŭlałisia boskaj vołi i jaje ŭładzie, i tamu ab'jadnany ŭ getym pytanni. Jany ab'jadnoŭvajucca, tamu što padobnyja.

Vjerš 14: « Bo geta duchi demanaŭ, jakija čyniacʹ cudy, i vychodziacʹ da caroŭ ziamłi, kab sabracʹ ich na bitvu ŭ toj viałiki dzienʹ Boga Usiemagutnaga » .

Pasla praklonu, zgodna z Denaryjam 8:14, demaničnyja duchi z viałikim pospiecham prajaŭlałi siabie ŭ Angłii i ZŠA. Spirytyzm byŭ modnym u toj čas, i ludzi pryzvyčaiłisia da takoga typu adnosin z niabačnymi, ale aktyŭnymi duchami. U pratestanckaj viery viełʹmi šmatłikija rełigijnyja grupy padtrymłivajucʹ adnosiny z demanami, vierujučy, što jany majucʹ adnosiny z Isusam i Jago aniołami. Demany logka padmanvajucʹ chryscijan, adkinutych Bogam, i jany ŭsio jašče zmogucʹ logka pierakanacʹ ich sabracca razam, kab zabicʹ da apošniaga čałavieka nabožnych chryscijan i gabrejaŭ, jakija šanujucʹ subotu. Getaja krajniaja miera, jakaja pagražaje abiedzvium grupam smierciu, ab'jadnaje ich u błagasłaŭlenni Isusa Chrysta. Dla Boga gety schod pryznačany dla tago, kab sabracʹ paŭstancaŭ « na bitvu viałikaga dnia Usiemagutnaga Boga ». Gety schod maje na mecie dacʹ paŭstancam namier zabivacʹ, jaki zrobicʹ ich samich godnymi pakutavacʹ ad ruk tych, chto byŭ spakušany i padmanuty ich rełigijnaj chłusnioj. Gałoŭnaj pryčynaj bitvy byŭ mienavita vybar dnia adpačynku, i Duch tonka pakazvaje, što prapanavanyja dni nie roŭnyja. Bo dzienʹ sviatoj suboty — geta nie što inšaje, jak « viałiki dzienʹ Usiemagutnaga Boga ». Dni nie roŭnyja, jak i supracʹległyja siły. Getak ža, jak jon vygnaŭ d'jabła i jago demanaŭ z niabiosaŭ, Isus Chrystos, jak magutny « Michaił », naviazaje svaju pieramogu svaim voragam.

Vjerš 15: « Vosʹ, idu, jak złodziej. Ščasłivy toj, chto čuvaje i zachoŭvaje vopratku svaju, kab nie chadzicʹ gołym i nie bačycʹ soramu jagonaga ».

Łagjer, jaki zmagajecca supracʹ tych, chto šanuje boskuju subotu, — geta łagjer iłžyvych niaviernych chryscijan, u tym łiku pratestantaŭ, jakim Isus skazaŭ u Adkrycci 3:3: « Dyk vosʹ, pamiataj, jak ty pryniaŭ i čuŭ, i zachoŭvaj i pakajsia. Kałi nie budzieš čuvacʹ, Ja pryjdu, jak złodziej, i ty nie budzieš viedacʹ, u jakuju gadzinu najdu na ciabie ». Z inšaga boku, Duch abviaščaje advientysckim vybranym, jakija karystajucca Jago poŭnym prarockim sviatłom u apošniuju epochu « Łaadykii »: « Ščasłivy toj, chto čuvaje i zachoŭvaje vopratku svaju », i, namiakajučy na advientysckuju ŭstanovu, vyviargnutuju z 1994 goda, Jon taksama kaža: « kab jon nie chadziŭ gołym, i kab nie było vidacʹ soramu ichniaga! » Abvieščana i zastajučysia «gołaj», pry viartanni Chrysta jana budzie ŭ łagjery soramu i adrynʹvannia, u adpaviednasci z 2 Kar. 5:2-3: « Tamu my stogniem u getaj skinii, žadajučy apranucca ŭ niabiesnaje žyłlo naša, kałi sapraŭdy znojdziemsia apranutymi, a nie gołymi ».

Vjerš 16: « Jany sabrałi ich na miesca, jakoje pa-jaŭrejsku nazyvajecca Armagjedon » .

«Zbor», pra jaki idzie gavorka, nie tyčycca gjeagrafičnaga miescaznachodžannia, bo geta duchoŭny «zbor», jaki ab'jadnoŭvaje ŭ svaim smiarotnym prajekcie łagjer voragaŭ Boga. Bołʹš za toje, słova «char» aznačaje gara, i tak atrymałasia, što ŭ Izraiłi sapraŭdy joscʹ dałina Mjegido, ale niama gary z takoj nazvaj.

Nazva « Armagjedon » aznačaje «kaštoŭnaja gara», nazva, jakaja abaznačaje dla Isusa Chrysta Jago Schod, Jago Vybranca, jaki zbiraje ŭsich svaich vybrannikaŭ. I vierš 14 amałʹ vyrazna adkryŭ nam, u čym zaklučajecca bitva « Armagjedon »; dla paŭstancaŭ metaj z'jaŭlajecca boskaja subota i jaje tyja, chto jaje adznačaje; ale dla Boga metaj z'jaŭlajucca voragi Jago viernych vybrannikaŭ.

Getaja «kaštoŭnaja gara» adnačasova abaznačaje «garu Sinaj», z jakoj Bog upieršyniu abviasciŭ svoj zakon Izrailu pasla zychodu z Jegipta. Bo metaj paŭstancaŭ sapraŭdy z'jaŭlajecca asviačony siomy dzienʹ subota Jago čacviortaj zapaviedzi i jaje viernyja vykanaŭcy. Dla Boga «kaštoŭny» charaktar getaj «gary» nie padlagaje sumnievu, bo joj niama roŭnych va ŭsioj gistoryi čałaviectva. Kab abaranicʹ jaje ad čałaviečaga idałapakłonstva, Bog pakinuŭ ludziej u niaviedanni pra jaje sapraŭdnaje miescaznachodžannie. Pavodle tradycyi, jana pamyłkova razmieščana na poŭdni Jegipieckaga paŭvostrava, ale na samoj spravie znachodzicca na paŭnočnym uschodzie ad «Madyjama», dzie žyŭ « Itro », bacʹka « Sjefory », žonki Majsieja, geta značycʹ na poŭnačy sučasnaj Saudaŭskaj Aravii. Jaje žychary dałi sapraŭdnaj gary Sinaj nazvu «ałʹ-Łaŭz», što aznačaje «Zakon»; apraŭdanaja nazva, jakaja sviedčycʹ na karyscʹ biblejskaj gistoryi, napisanaj Majsiejem. Ale nie ŭ getym gjeagrafičnym « miescy » paŭstancy sustrenucca sa słaŭnym i boskim pieramožnym Chrystom. Bo getaje słova « miesca » ŭvodzicʹ u zman i na samoj spravie maje ŭniviersałʹny aspiekt, bo vybranyja ŭ gety momant usio jašče raskidanyja pa ziamłi. Žyvyja vybranyja i tyja, chto ŭvaskros, buducʹ «sabrany» dobrymi aniołami Isusa Chrysta, kab dałučycca da Isusa na niabiesnych abłokach.

Vjerš 17: « Sjomy ž vyłiŭ svaju čašu na pavietra. I z chrama, ad trona, pačuŭsia gučny gołas: «Zbyłosia! »»

Pad znakam « siomaj pošasci, vyłitaj na pavietra », pierad tym, jak paŭstancy ažycciaviłi svoj złačynny płan, Isus Chrystos, sapraŭdny, z'jaŭlajecca ŭsiemagutnym i słaŭnym, u niepaŭtornaj niabiesnaj słavie, u supravadženni miryjadaŭ aniołaŭ. My znoŭ apynajemsia ŭ momant « siomaj truby » , kałi, zgodna z Adkrycciom 11:15, Isus Chrystos, Usiemagutny Bog, zabiraje carstva svietu ŭ d'jabła. U Ef. 2:2 Pavieł nazyvaje satanu tytułam « kniazʹ pavietranaj ułady ». « Pavietra » — geta stychija, agułʹnaja dla ŭsiago ziamnoga čałaviectva, nad jakoj jon kiruje da słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta. Momant jago słaŭnaga pryšescia — geta kałi jago boskaja siła zabiraje ŭ d'jabła getaje panavannie i ŭładu nad ludzʹmi i pakładaje jamu kaniec.

Usviadomcie ciarpłivascʹ Boga, jaki čakaŭ 6000 gadoŭ tago momantu, kałi jon skaža: « Zbyłosia! », i tady zrazumiejcie kaštoŭnascʹ, jakuju jon nadaje «asviačonamu siomamu dniu», jaki praročycʹ nadychod getaga momantu, kałi svaboda, pakinutaja jago niaviernym stvarenniam, skončycca. Buntaŭnyja stvarenni pierastanucʹ razdražniacʹ jago, razdražniacʹ jago, pagardžacʹ im i ganʹbicʹ jago, bo jany buducʹ zniščany. U Dan. 12:1 Duch pradkazaŭ getaje słaŭnaje pryšescie, jakoje jon prypisvaje « Michaiłu », niabiesnamu aniołʹskamu imieni Isusa Chrysta: « U toj čas paŭstanie Michaił , viałiki kniazʹ, jaki staicʹ za synoŭ tvajgo naroda; i budzie čas smutku, jakoga nie było z tago času, jak joscʹ narod, da tago času. U toj čas tvoj narod budzie vyratavany, kožny, chto znojdzieny zapisanym u knizie ». Bog nie spraščaje razumiennie svajgo zbaŭčaga płana, bo Bibłija nie zgadvaje imia «Isus» dla abaznačennia Mjesii, a daje Jamu simvałičnyja imiony, jakija raskryvajucʹ Jago schavanuju boskascʹ: « Emanuił » (Bog z nami) Is. 7:14: « Tamu Sam Gaspodzʹ dascʹ vam znak: vosʹ, Dzieva začnie i narodzicʹ Syna, i daducʹ Jamu imia Emanuił »; « Ajciec viečny » ŭ Is. 9:5: « Bo Dzicia naradziłasia nam, Syn dadzieny nam; i ŭłada budzie na plačach Jagonych, i imia Jamu buducʹ nazyvacca Dzivosny, Daradca, Bog magutny, Ajciec viečny , Kniazʹ miru ».

Vjerš 18: « I źaviłisia małanki, gałasy i grymoty, i viałiki ziemlatrus, jakoga nie było z tago času, jak ludzi na ziamłi, taki viałiki ziemlatrus » .

Tut my znachodzim frazu klučavoga vierša z Adkryccia 4:5, paŭtoranuju ŭ Adkrycci 8:5. Bog vyjšaŭ sa svajoj niabačnasci, niaviernyja i niavierujučyja vierniki, a taksama viernyja advientysckija vybranniki mogucʹ ubačycʹ Boga-Tvorcu Isusa Chrysta ŭ słavie Jago viartannia. Adkryccio 6 i 7 adkryłi nam supracʹległyja pavodziny dvuch łagjeraŭ u getym žachłivym i słaŭnym kantekscie.

I, pieražyvajučy magutny ziemlatrus, jany ŭ žachu stałi sviedkami pieršaga ŭvaskresiennia, pryznačanaga dla vybranych Chrysta, zgodna z Adkrycciom 20:5, i ich uzniasiennia na nieba, dzie jany dałučajucca da Isusa. Padziei adbyvajucca tak, jak było abvieščana ŭ 1 Fjes. 4:15-17: « Bo geta kažam vam słovam Gospada : my, chto žyvy i zastaniecca da pryšescia Gospada, nie apiaredzim pamierłych. Bo Sam Gaspodzʹ z krykam, z gołasam archangjeła i z truboj Božaj sydzie z nieba. I miortvyja ŭ Chryscie ŭvaskresnucʹ pieršymi. Potym my, chto žyvy i zastaniecca, razam z imi ŭziatyja budziem na abłokach na sustreču z Gospadam u pavietry , i tak zaŭsiody budziem z Gospadam ». Ja karystajusia getym vieršam, kab padkresłicʹ apostałʹskuju kancepcyju stanu « miortvych »: « my, žyvyja, chto zastaniecca da pryšescia Gospada, nie apiaredzim pamierłych». « tyja, chto miortvyja ». Pavieł i jago sučasniki nie dumałi, jak sionniašnija iłžechryscijanie, što « miortvyja » vybranyja znachodziacca ŭ prysutnasci Chrysta, bo jago razvažanni pakazvajucʹ, što, naadvarot, usie dumałi, što « žyvyja » vybranyja ŭvojducʹ u raj raniej za « miortvych ».

Vjerš 19: « I viałiki gorad padziałiŭsia na try častki, i garady narodaŭ upałi. I viałiki Vaviłon uzgadaŭsia pierad Bogam, kab dacʹ jamu čašu vina lutasci gnievu Jagonaga » .

« Try častki » tyčacca « cmoka, zviera i iłžepraroka », sabranych u vieršy 13 getaga razdzieła. Drugaja interpretacyja zasnavana na nastupnym tekscie z Zach. 11:8: « Ja znišču troch pastyraŭ za adzin miesiac; duša Maja z nieciarpienniem čakała ich, i duša ich taksama agidziłasia Mjanie ». U getym vypadku « try pastyry » ŭvasablajucʹ try składniki naroda Izraila: cara, duchavienstva i prarokaŭ. Ułičvajučy kančatkovy kantekst, u jakim pratestanckaja i katałickaja rełigii ab'jadnany i ab'jadnany, « try častki » vyznačajucca nastupnym čynam: « cmok » = d'jabał; « zvier » = spakušanyja katałickija i pratestanckija narody; « łžeprarok » = katałickaje i pratestanckaje duchavienstva.

U pieramožanym łagjery dobraje razumiennie spyniajecca, « viałiki gorad byŭ padzieleny na try častki »; siarod padmanutych i spakušanych achviar, łagjeraŭ zviera i iłžepraroka, nianaviscʹ i kryŭda natchniajucʹ na pomstu supracʹ padmanłivych spakusnikaŭ, adkaznych za stratu imi vyratavannia. Mjenavita tady tema «vintažnaga zboru » vykonvajecca kryvavym zviadzienniem rachunkaŭ, gałoŭnymi mišeniami jakoga, łagična i spraviadłiva, z'jaŭlajucca rełigijnyja nastaŭniki. Getaje papiaredžannie z Jak. 3:1 tady nabyvaje svoj poŭny sens: « Braty maje, niachaj nie mnogija z vas nie stanoviacca nastaŭnikami, bo vy viedajecie, što nas buducʹ sudzicʹ bołʹš stroga ». U gety čas « pošasciaŭ » geta dziejannie vykłikana nastupnaj cytataj: « I ŭspomniŭ Bog pra Vaviłon viałiki, kab dacʹ jamu čašu vina gnievu Svajgo lutaga ». Adkr. 18 budzie całkam prysviečany vykłikanniu getaga pakarannia dla biazbožnych rełigijnych dziejačaŭ.

Vjerš 20: « I ŭsie vyspy znikłi, i gory nie znajšłisia » .

Gety vierš padsumoŭvaje zmieny na ziamłi, jakaja, padviergnutaja viełizarnym uzrušenniam, prymaje abłičča ŭniviersałʹnaga chaosu, užo « biasformiennaj » i nieŭzabavie « pustoj » abo « spustošanaj ». Geta vynik, nastupstva « grachu ». spustašałʹnik », asudžany ŭ Daniiła 8:13 i čyjo kančatkovaje pakarannie praročana ŭ Daniiła 9:27.

Vjerš 21: « I viałiki grad, vagoj z talent , upaŭ na ludziej z nieba; i ludzi znievažałi Boga za pošascʹ ad gradu, bo pošascʹ była viełʹmi viałikaja » .

Pasla vykanannia svajoj złaviesnaj zadačy žychary ziamłi buducʹ zniščany pošasciu, ad jakoj im budzie niemagčyma ŭciačy: na ich abryniecca grad . Duch prypisvaje im vagu « adnago talentu », abo 44,8 kg. Ale getaje słova « talent » — geta chutčej duchoŭny adkaz, zasnavany na «prypaviesci pra talenty ». Takim čynam, jon prypisvaje grešnym rolu tych, chto nie prymusiŭ « talent », abo dary, jakija Bog daŭ im u prypaviesci, pryniesci plon. I getaja drennaja pavodziny ŭ rešcie rešt kaštuje im žyccia, pieršaga i drugoga, jakija byłi dastupnyja tołʹki sapraŭdy abranym. Da apošniaga ŭzdychu jany praciagvajucʹ « bluznicʹ » (abražacʹ) « Boga » niabiesnaga, jaki karaje ich.

«Prypaviescʹ pra talenty » tady łitarałʹna spoŭnicca. Bog dascʹ kožnamu pavodle sviedčannia spraŭ jago viery; niaviernym chryscijanam jon dascʹ smiercʹ i budzie takim ža žorstkim i biazłitasnym, jak jany dumałi i sudziłi jago. A viernym vybranym jon dascʹ viečnaje žyccio pavodle viery, jakuju jany ŭkłałi ŭ jago luboŭ i daskanałuju viernascʹ, uzviałičanuju ŭ Isusie Chryscie dla ich; usio geta pavodle pryncypu, cytavanaga Isusam u Jevangjełłi ad Matfieja 8:13: « Njachaj vam budzie pavodle viery vašaj ».

Pasla getaj apošniaj pošasci ziamla stanovicca pustynnaj, pazbaŭlenaj usich formaŭ čałaviečaga žyccia. Takim čynam, jana znoŭ nabyvaje charakternuju dla jaje « biezdanʹ », pra jakuju gavorycca ŭ Byc. 1:2.

 

 

 

 

 

Razdzieł 17: Prastytutku vykryvajucʹ i apaznajucʹ

 

 

 

Vjerš 1: « Tady padyšoŭ adzin z siami aniołaŭ, jakija miełi siem čaš, i zagavaryŭ sa mnoj, kažučy: «Padydzi, ja pakažu tabie sud nad viałikaj raspusnicaj, jakaja siadzicʹ na mnogich vodach » .

Z getaga pieršaga vierša Duch pakazvaje na metu 17-ga razdzieła: « sud » nad « viałikaj raspusnicaj ». jaki « siadzicʹ na mnogich vodach » abo, zgodna z vieršam 15, kiruje « narodami, natoŭpami, plamionami i movami », jakija pad simvałam « Jeŭfrat » užo paznačałi Jeŭropu i jaje płanietarnyja pašyrenni chryscijanskaj rełigii ŭ « šostaj trubie » z Adkryccia 9:14: ZŠA, Paŭdniovuju Amieryku, Afryku i Aŭstrałiju. Dziejannie suda zviazana z kantekstam « siami apošnich pošasciaŭ » abo « siami čaš », vyłitych « siam'ju aniołami » ŭ papiarednim 16-m razdziele.

Getaje značennie łičby 17 jak « sudu » pacviardžajecca ŭ knizie praroka Daniiła 4:17: « Getaje rašennie — rašennie tych, chto naziraje , rašennie… geta paradak sviatych, kab žyvyja viedałi, što Usiavyšni kiruje carstvam čałaviečym i daje jago , kamu choča , i stavicʹ nad im najnižejšych z ludziej .

« Sud », pra jaki idzie gavorka, — geta toj, jaki niasie Usiemagutny Bog, pierad jakim pavinna i budzie adkazvacʹ kožnaje stvarennie na niebie i na ziamłi; geta pakazvaje, nakołʹki važny gety razdzieł. U pasłanni treciaga anioła ŭ 14-m razdziele my bačyłi, što getaja identyfikacyja pryvodzicʹ da viečnaga žyccia abo smierci. Takim čynam, kantekst getaga « sudu » — geta kantekst « zviera, jaki vychodzicʹ z ziamłi » ŭ 13-m razdziele.

Njagledziačy na gistaryčnyja i praročyja papiaredžanni, pratestanckaja viera ŭ 1843 godzie i aficyjnaja advientysckaja viera ŭ 1994 godzie byłi pryznanyja Bogam niavartymi zbaŭlennia, prapanavanaga Isusam Chrystom. U pacvierdžannie getaga mierkavannia jany abiedzvie ŭstupiłi ŭ ekumieničny sajuz, prapanavany rymska-katałickaj vieraj, chocʹ pijaniery abiedzviuch grup asudziłi jaje d'jabałʹskuju pryrodu. Kab pazbiegnucʹ getaj viny, abrany pavinien abaviazkova bycʹ pierakanany ŭ asobie gałoŭnaga voraga Isusa Chrysta: Ryma na praciagu ŭsioj jago paganskaj i papskaj gistoryi. Vina pratestanckaj i advientysckaj rełigij tym bołʹšaja, što pijaniery abiedzviuch asudžałi i vučyłi getuju d'jabałʹskuju pryrodu rymskaga katałicyzmu. Gety zvarotny chod abiedzviuch rełigij ujaŭlaje saboj akt zdrady Isusu Chrystu, adzinamu Zbaŭcu i viałikamu Suddzi. Jak geta stała magčymym? Abiedzvie rełigii nadavałi značennie tołʹki ziamnomu miru i dobramu ŭzajemarazumienniu pamiž ludzʹmi; akramia tago, pakołʹki katałickaja viera bołʹš nie pierasleduje, jana stanovicca dla ich častaj abo navat lepš, asacyjatyŭnaj da takoj stupieni, što jany zaklučajucʹ z joj damovu i sajuz. Takim čynam, mierkavannie i spraviadłivy sud Boga, jakija byłi adkryty, pagardžajucca i taptajucca. Pamyłka zaklučałasia ŭ tym, kab vierycʹ, što Bog pa sutnasci imkniecca da miru pamiž ludzʹmi, tamu što na samoj spravie Jon asudžaje kryŭdy, jakija ŭčyniajucca supracʹ Jago asoby, Jago zakona i Jago pryncypaŭ dabra, adkrytych u Jago pastanovach. Fakt tym bołʹš sur'jozny, što Isus viełʹmi vyrazna vykazaŭsia na getuju temu, skazaŭšy ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 10:34-36: «… Nje dumajcie, što Ja pryjšoŭ pryniesci mir na ziamlu; nie mir pryjšoŭ Ja pryniesci, a mieč; bo Ja pryjšoŭ pastavicʹ čałavieka supracʹ bacʹki jagonaga, i dačku supracʹ maci jaje, i niaviestku supracʹ sviakruchi jaje; « ...a voragi čałavieka buducʹ chatnimi jagonymi ». Sa svajgo boku, aficyjny advientyzm nie prysłuchaŭsia da Ducha Božaga, jaki, adnaviŭšy siomy dzienʹ, subotu, pamiž 1843 i 1873 gadami, pakazaŭ joj rymskuju niadzielu, jakuju jana nazyvaje «znakam zviera » z momantu svajgo ŭstanaŭlennia 7 sakavika 321 goda. Misija instytucyjnaga advientyzmu pravałiłasia, tamu što z ciagam času jaje sud nad rymskaj niadzielaj staŭ siabroŭskim i braterskim, u adrozniennie ad suda Boga, jaki niazmienna zastajecca niazmiennym ; chryscijanskaja niadziela, atrymanaja ŭ spadčynu ad soniečnaga paganstva, z'jaŭlajecca gałoŭnaj pryčynaj jago gnievu. Adziny sud, jaki maje značennie, — geta sud Boga, i Jago praročaje adkryccio pryznačana dla tago, kab uciagnucʹ nas u Jago sud. U vyniku mir nie pavinien maskiravacʹ zakonnaje razdražniennie žyvoga Boga. I my pavinny sudzicʹ tak, jak Jon sudzicʹ, i vyznačacʹ gramadzianskija ci rełigijnyja režymy pavodle Jago boskaga pozirku. U vyniku takoga padychodu my bačym « zviera » i jago dziejanni navat u časy padmanłivaga miru.

Vjerš 2: « Z joj błudziłi cary ziamnyja, i žychary ziamłi ŭpivałisia vinom jaje błudu » .

U getym vieršy pravodzicca suviazʹ z dziejanniami « žančyny Ijezaviełi », jakuju Isus Chrystos abvinavaciŭ u tym, što jana prymušała svaich sług picʹ duchoŭnaje « vino raspusty (ci raspusty) » u Adkrycci 2:20; geta pacvierdžana ŭ Adkrycci 18:3. Getyja dziejanni taksama zviazvajucʹ « błudnicu » z «pałynovaj zorkaj » z Adkrycci 8:10-11; pałyn — geta jaje atrutnaje vino, z jakim Duch paraŭnoŭvaje jaje rymska-katałickaje rełigijnaje vučennie.

U getym vieršy Božy dakor katałickaj rełigii apraŭdany navat u naš mirny čas, tamu što dakor, jaki vystaŭlajecca na maŭlennie, atakuje Jago boskuju ŭładu. Pisanni Sviatoj Bibłii, jakija z'jaŭlajucca Jago « dvuma sviedkami », sviedčacʹ supracʹ chłusłivaga rełigijnaga vučennia getaj rymskaj rełigii. Ale praŭda, što jaje fałʹšyvaje vučennie budzie miecʹ najgoršyja nastupstvy dla jaje spakušanych achviar: viečnuju smiercʹ, jakaja apraŭdaje ich pomsłivy ŭčynak « vinagradu » z Adkryccia 14:18-20.

Vjerš 3: « I pavioŭ mianie ŭ duchu ŭ pustyniu. I ŭbačyŭ ja žančynu, jakaja siadzieła na zviery punsova-čyrvonym, poŭnym imionaŭ bluznierskich, jaki mieŭ siem gałoŭ i dziesiacʹ ragoŭ » .

                               « ... u pustyni », simvałizujučy vyprabavannie viery, ale taksama «zasušłivy» duchoŭny kłimat kantekstu našaga « kanca času » (Dan. 11:40), na gety raz, apošniaje vyprabavannie viery ŭ ziamnoj gistoryi, Duch adlustroŭvaje duchoŭnuju situacyju, jakaja panuje ŭ getym kančatkovym kantekscie. « Žančyna panuje nad punsovym zvieram ». U getym vobrazie Rym panuje nad « zvieram, jaki vychodzicʹ z ziamłi », što abaznačaje pratestanckija ZŠA ŭ toj čas, kałi jany « pakłaniajucca znaku zviera » katołikami, naviazvajučy im dzienʹ adpačynku, uspadkavany ad impieratara Kanstancina I. U getym kančatkovym kantekscie bołʹš niama dyjadem ni na « siami gałovach » rełigijnaga Ryma, ni na « dziesiaci ragach », simvałach, u dadzienym vypadku, gramadzianskich uładaroŭ jeŭrapiejskich i susvietnych chryscijanskich narodaŭ , jakimi jon manipuluje. Ale ŭsia getaja asacyjacyja — koler grachu: « punsovy ».

                               U Adkrycci 13:3 my čytajem: « I ja ŭbačyŭ adnu z gałoŭ jagonych, byccam smiarotna paranienuju; i smiarotnaja rana jagonaja zažyła. I ŭsia ziamla zdziŭlałasia za zvieram ». My viedajem, što getaje vylačennie adbyłosia dziakujučy kankardatu Napaleona I. Z getaga momantu rymska-katałicki papizm bołʹš nie pierasleduje, adnak, zviarnicie ŭvagu na važnascʹ tago, što Bog praciagvaje nazyvacʹ jago « zvieram »: « I ŭsia ziamla zdziŭlałasia za zvieram ». Geta pacviardžaje vyšejzgadanaje tłumačennie. Vorag Boga zastajecca jago voragam, tamu što jago grachi supracʹ Jagonaga zakona nie spyniajucca, jak u mirny čas, tak i ŭ vajenny čas. I tamu voragam Boga z'jaŭlajecca taksama vorag Jagonych viernych vybrannikaŭ jak u mirny, tak i ŭ vajenny čas.

                               Vjerš 4: « Žančyna była apranuta ŭ parfiru i purpuru, uprygožana zołatam, kaštoŭnymi kamianiami i žemčugam; u ruce jana trymała załatuju čašu, poŭnuju agidnasciej i brydoty raspusty jaje » .

I tut pradstaŭlenaje apisannie znoŭ nakiravana na daktrynałʹnyja duchoŭnyja niedachopy. Bog asudžaje jaje rełigijnyja abrady; jaje imšy i jaje agidnyja eŭcharystyi i, pierš za ŭsio, jaje schiłʹnascʹ da raskošy i bagaccia, jakaja viadzie jaje da kampramisaŭ, jakich žadajucʹ karałi, šlachta i ŭsie bagatyja ludzi ziamłi. « Prastytutka » pavinna zadavałʹniacʹ svaich «kłijentaŭ» abo svaich kachankaŭ.

punsovy » koler biare svoj pačatak ad samoj « błudytnicy »: « purpura i punsovy» . Termin « žančyna » abaznačaje « carkvu », rełigijny schod, zgodna z Ef. 5:23, ale taksama « viałiki gorad, jaki maje carstva nad carami ziamnymi », jak vučycʹ vierš 18 getaga 17-ga razdzieła. Karaciej kažučy, my možam raspaznacʹ kolery mundziraŭ «kardynałaŭ i biskupaŭ» Rymskaga Vatykana. Bog uvasablaje katałickija imšy ŭ vobrazy, vykarystoŭvajučy « załatuju » čašu, u jakoj ałkagołʹnaje vino pavinna pradstaŭlacʹ kroŭ Isusa Chrysta. Ale što pra geta dumaje Gaspodzʹ? Jon kaža nam: zamiest jaje adkuplałʹnaj kryvi jon bačycʹ tołʹki « agidnasci i niečyscʹ jaje błudu ». U Dan. 11:38 « zołata » zgadvajecca jak uprygožvannie jaje cerkvaŭ, jakoje Duch prypisvaje «bogu krepasciej ».

Vjerš 5: « A na łbie ŭ jaje było napisana imia: tajamnica : viałiki Vaviłon, maci raspusnic i agid ziamnych » .

« Tajamnica », zgadanaja ŭ getym vieršy, z'jaŭlajecca « tajamnicaj » tołʹki dla tych, kago Duch Isusa Chrysta nie asviatlaje; ich, na žałʹ, taksama najbołʹš. Bo « pospiech i pospiech chitrasciaŭ » papskaga režymu, abvieščanych z Daniiła 8:24-25, buducʹ pacvierdžany da gadziny jago suda, u kancy svietu. Dla Boga geta « tajamnica biezzakonnia », jakaja była abvieščana i ŭžo reałizavana d'jabłam u časy apostałaŭ, zgodna z 2 Fjes. 2:7: « Bo tajamnica biezzakonnia ŭžo dziejničaje; tołʹki toj, chto jašče trymaje jaje, pavinien bycʹ adniaty» . « Tajamnica » zviazana z samoj nazvaj « Vaviłon », što łagična, bo staražytnaga gorada z getaj nazvaj bołʹš nie isnuje. Ale Pjotr užo daŭ getuju nazvu, duchoŭna, Rymu ŭ 1 Pjat. 5:13, i, na žałʹ dla padmanutaga natoŭpu, tołʹki vybranyja ŭvažłivyja da getaj dakładnasci, prapanavanaj Bibłijaj. Scieražyciesia dvajnoga značennia słova « ziamla », jakoje tut taksama abaznačaje pratestanckuju pasłuchmianascʹ, bo, niagledziačy na adzinstva katałickaj viery, pratestanckaja viera šmatgrannaja, i ich možna nazvacʹ « prastytutkami », dočkami svajoj katałickaj « maci ». Dočki padzialajucʹ « agidnasci » svajoj « maci ». I gałoŭnaj z getych « agidnasciej » z'jaŭlajecca niadziela, « znak » jaje rełigijnaj ułady, jaki da jaje pryviazany.

Łitarałʹnaje značennie słova « ziamla » taksama apraŭdana, bo katałickaja rełigijnaja nieciarpimascʹ z'jaŭlajecca padbuchtorščykam viałikich mižnarodnych rełigijnych agresij. Jana apaganiła i zrabiła chryscijanskuju vieru nienavisnaj, padbuchtorvajučy karaloŭ zviartacʹ narody ziamłi da jaje pasłuchmianasci. Ale pasla straty svajoj ułady jaje « agidnasci » praciagvałisia, dabrasłaŭlajučy tych, kago Bog prakłinaje, i prakłinajučy tych, kago Jon dabrasłaŭlaje. Jaje paganskaja pryroda vyjaŭlajecca, kałi jana nazyvaje «bratami» musułʹman, čyja rełigija pradstaŭlaje Isusa Chrysta jak adnago z najmienšych prarokaŭ.

Vjerš 6: « I ja ŭbačyŭ žančynu, ap’janiełuju kryvioju sviatych i kryvioju mučanikaŭ Isusavych. I, ubačyŭšy jaje, ja zdziviŭsia viałikim zachaplenniem » .

Gety vierš biare cytatu z Daniiła 7:21, udakładniajučy, što « sviatyja », z jakimi jana zmagajecca i nad jakimi daminuje, sapraŭdy z'jaŭlajucca « sviedkami Isusa ». Geta značna prajasniaje tajamnicu « Vjałikaga Vaviłona » . Rymskaja rełigija p'je « kroŭ » vybranych da ap'janiennia. Chto b zapadozryŭ chryscijanskuju carkvu, padobnuju da papskaga Ryma sučasnasci, u tym, što jana z'jaŭlajecca getaj « błudziłaj », «ap'janiełaj kryvioju, prałitaj sviedkami Isusa »? Vybranyja, ale tołʹki jany. Bo praz praroctva Duch adkryŭ im zabojčyja płany ich voraga. Getaje viartannie da svajoj biazbožnaj i žorstkaj pryrody budzie bačnym nastupstvam kanca času łaski. Ale getaja biazbožnascʹ, pierš za ŭsio, jašče bołʹš dziŭna, budzie charaktaram daminujučaj pratestanckaj viery getaga času kanca svietu. Duch asobna cytuje « sviatych » i « sviedkaŭ Isusa» . Pjeršyja « sviatyja » ciarpiełi ad respubłikanskich i impierskich paganskich rymskich pierasledaŭ; « sviedki Isusa », sa svajgo boku, byłi ŭražany impierskim i papskim paganskim Rymam. Bo raspusnica — geta gorad: Rym; « viałiki gorad, jaki vaładaryŭ nad carami ziamłi » z momantu svajgo prybyccia ŭ Izraiłʹ, u Iudzieju ŭ 63 g., zgodna z Dan. 8:9: « najprygažejšaja z krain ». Gistoryja zbaŭlennia skončycca vyprabavanniem viery, u jakim z'javiacca « sviedki Isusa » i buducʹ dziejničacʹ, kab apraŭdacʹ getaje vykazvannie; takim čynam jany daducʹ Bogu dobruju padstavu ŭmiašacca i vyratavacʹ ich ad zapragramavanaj smierci. U svoj čas Jan mieŭ važkija padstavy zdziŭlacca « tajamnicy » adnosna gorada Ryma. Jon viedaŭ jago tołʹki ŭ jago žorstkim i biazłitasnym paganskim impierskim aspiekcie, jaki adpraviŭ jago ŭ zniavolennie na vostraŭ Patmas. Rełigijnyja simvały, takija jak « załataja čaša », jakuju trymała « raspusnica », magłi tamu spraviadłiva zdzivicʹ jago.

Vjerš 7: « I skazaŭ mnie anioł: Čamu ty zdziŭlaješsia? Ja skažu tabie tajamnicu žančyny i zviera, jaki nosicʹ jaje, jaki maje siem gałoŭ i dziesiacʹ ragoŭ » .

« Tajamnica » nie pavinna doŭžycca viečna, i, pačynajučy z 7-ga vierša, Duch dascʹ padrabiaznasci, jakija dazvolacʹ nam i Janu razgadacʹ « tajamnicu » i vyrazna vyznačycʹ gorad Rym i jago rolu ŭ vobrazie z 3-ga vierša, simvały jakoga znoŭ zgadvajucca.

« Žančyna » adnosicca da rełigijnaj pryrody papskaga Ryma, jago pretenzii bycʹ « niaviestaj Jagniaci », Isusa Chrysta. Ale Bog admaŭlaje getaje scviardžennie, nazyvajučy jaje « błudytnicaj ».

« Zvier, jaki nosicʹ jago », pradstaŭlaje režymy i narody, jakija pryznajucʹ i legitymizujucʹ jago rełigijnyja pretenzii. Ich gistaryčnaje pachodžannie — geta « dziesiacʹ ragoŭ » carstvaŭ, jakija ŭtvaryłisia ŭ Jeŭropie pasla tago, jak jany byłi vyzvaleny ad panavannia impierskaga Ryma ŭ adpaviednasci z vobrazam, dadzienym u Dan. 7:24. Jany stanoviacca pierajemnikami impierskaga Ryma « čacviortaga zviera ». I getyja terytoryi zastajucca niazmiennymi da kanca. Mježy ruchajucca, režymy mianiajucca, pierachodziačy ad manarchii da respubłik, ale norma fałʹšyvaga rymskaga papskaga chryscijanstva ab'jadnoŭvaje ich da goršaga. Na praciagu 20-ga stagoddzia gety sajuz pad rymskaj egidaj byŭ kankretyzavany Jeŭrapiejskim Sajuzam, pryniatym na padstavie «Rymskich dagavoraŭ» ad 25 sakavika 1957 g. i 2004 g.

Vjerš 8: « Zvier, jakoga ty bačyŭ, byŭ, i niama jago; jon vyjdzie z biezdani i pojdzie ŭ pagibiełʹ. I zdziviacca tyja, chto žyvie na ziamłi, čyje imiony nie zapisany ŭ knizie žyccia ad stvarennia svietu, kałi ŭbačacʹ zviera; bo jon byŭ, i niama jago, i jašče pryjdzie » .

« Zvier, jakoga ty bačyŭ, byŭ, i niama jago ». Pjerakład: Chryscijanskaja rełigijnaja nieciarpimascʹ isnavała z 538 goda i bołʹš nie isnuje, z 1798 goda. Duch namiakaje na praciagłascʹ, pradkazanuju ŭ roznych formach dla nieciarpimaga papskaga panavannia z Daniiła 7:25: « čas, časy i paŭčasu; 42 miesiacy; 1260 dzion ». Njagledziačy na toje, što jago nieciarpimascʹ skončyłasia dziejanniem « zviera, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy », što adnosicca da Francuzskaj revalucyi i jaje nacyjanałʹnaga ateizmu ŭ Adkrycci 11:7, tut termin « biazdonnaja jama » pradstaŭleny jak dziejnascʹ, zviazanaja z d'jabłam, « Zniščałʹnikam », jaki zniščaje žycci i degumanizuje płanietu Zjamla, i jakoga Adkrycci 9:11 nazyvaje « aniołam biazdonnaj jamy ». Adkrycci 20:1 daje tłumačennie: « d'jabał » budzie zviazany « tysiaču gadoŭ » na degumanizavanaj ziamłi, jakaja nazyvajecca « biazdonnaj jamaj ». Prypisvajučy jago pachodžannie «biezdani » , Bog pakazvaje, što gety gorad nikołi nie mieŭ z Im nijakich adnosin; jak padčas jago paganskaga panavannia, što viełʹmi łagična, tak i na praciagu ŭsioj jago papskaj rełigijnaj dziejnasci, nasupierak tamu, što mnostva padmanutych ludziej łičacʹ svajoj strataj , bo jany razam z im padzialacʹ jago kančatkovuju « pagibiełʹ », jakaja tut budzie adkryta. Pagardziŭšy praročym słovam, achviary spakus Ryma buducʹ zdziŭleny, bo rełigijnaja nieciarpimascʹ « znoŭ z'javicca » ŭ getym kančatkovym kantekscie, abvieščanym i adkrytym. Takim čynam, Bog nagadvaje, što Jon viedaje imiony vybranych z « zasnavannia svietu ». Ich « imiony » byłi zapisany ŭ « knizie žyccia Jagniaci » Isusa Chrysta. I kab vyratavacʹ ich, Jon adkryŭ ich rozum dla tajamnic svaich biblejskich praroctvaŭ.

Prapanuju tut drugi anałiz getaga vierša adnosna słova « biezdanʹ ». U getym razvažanni ja ŭłičvaju kančatkovy kantekst, na jaki nakiravany Duch, zgodna z jago apisanniem «punsova -čyrvonaga zviera » ŭ vieršy 3. Jak my bačyłi, adsutnascʹ «dyjadem » na « dziesiaci ragach » i « siami gałovach » adnosicʹ jago da « času kanca »; da našaga času. Ja daŭno łičyŭ, što paniaccie « zvier » moža tyčycca tołʹki nieciarpimaga i despatyčnaga dziejannia, i, takim čynam, jago možna adniesci tołʹki da nieciarpimaga režymu samych apošnich dzion, adznačanych apošnim vyprabavanniem univiersałʹnaj viery. Ale na samoj spravie, u kancy getaj zimy 2020 goda ŭ boski čas, mianie natchniaje inšaja ideja. « Zvier » nasamreč pastajanna zabivaje čałaviečyja dušy, i achviar jago abvastrennia i aburennia gumanistyčnych vučenniaŭ značna bołʹš, čym tych, chto vykłikany jago nieciarpimasciu. Adkułʹ biarecca getaja novaja, spakusłivaja i padmanłivaja gumanistyčnaja pavodziny? Geta plon svabodnadumnaj spadčyny revalucyjnych fiłosafaŭ, na jakich Bog nacełʹvajecca ŭ Adkrycci 11:7 pad imiem « zviera, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy ». « Punsavy » koler, jaki dadajecca da « zviera » našaga času ŭ 3-m vieršy getaga razdzieła, asudžaje grech, sparodžany prazmiernasciu svabody, jakuju čałaviek daŭ sabie. Kago jon pradstaŭlaje? Daminujučyja zachodnija dziaržavy chryscijanskaga pachodžannia, rełigijnyja asnovy jakich uspadkavany ad jeŭrapiejskaga katałicyzmu: ZŠA i Jeŭropa, całkam spakušanyja katałickaj rełigijaj. « Zvier », jakoga pakazvaje nam Bog, — geta kančatkovy vynik dziejanniaŭ, pradkazanych u pasłanni « piataj truby ». Pratestanckaja viera, spakušanaja mirnaj katałickaj vieraj, ab'jadnoŭvaje pratestantyzm i katałicyzm, praklaty Bogam, da jakich u 1994 godzie dałučyŭsia aficyjny instytucyjny advientyzm, dla « padrychtoŭki da bitvy » z Adkryccia 9:7-9, « Armagjedona », zgodna z Adkrycciom 16:16, jakuju jany razam, pasla « šostaj truby », paviaducʹ supracʹ apošnich viernych sług Boga, jakija zachoŭvajucʹ i praktykavajucʹ Jago subotu; astatni siomy dzienʹ, zagadany čacviortaj z Jago dziesiaci zapaviedziaŭ. U mirny čas ich pramovy ŭzviałičvajucʹ braterskuju luboŭ i svabodu sumlennia. Ale getaja aburałʹnaja i chłusłivaja svaboda, zroblenaja łibiertaryjanskaj, viadzie da « drugoj smierci » natoŭpu, jaki nasialaje zachodni sviet; jaki charaktaryzujecca, častkova, ateizmam, častkova abyjakavasciu, a ŭ mienšaj stupieni, rełigijnymi abaviazaciełʹstvami, jakija stałi nikčemnymi, tamu što jany asudžanyja Bogam z-za svaich chłusłivych rełigijnych vučenniaŭ. Takim čynam, getaja gumanistyčnaja « zvier » sapraŭdy biare svoj pačatak u « biezdani », jak Duch Sviaty pakazvaje ŭ getym vieršy, u tym sensie, što chryscijanskaja rełigija stała vobrazam i ŭvasablenniem gumanistyčnaj dumki fiłosafaŭ, grečaskich, francuzskich ci zamiežnych revalucyjanieraŭ. Padobna pacałunku Iudy za Isusa, Fałʹšyvaja, spakusłivaja gumanistyčnaja luboŭ da mirnaga času zabivaje bołʹš, čym mieč . « Zvier » našaga mirnaga času taksama nasleduje charaktar « ciemry », jaki joj nadaje słova « biezdanʹ » u Byc. 1:2: « Zjamla ž była biazformiennaja i pustaja, i ciemra była nad biezdanniu , i Duch Božy łunaŭ nad vadoj ». I gety charaktar « ciemry » gramadstvaŭ chryscijanskaga pachodžannia paradaksałʹna nasledujecca ad « asvietnictva » — nazvy, dadzienaj francuzskim revalucyjnym vałʹnadumcam.

Prapanoŭvajučy gety sintez, Duch dasiagaje svajoj mety, jakaja zaklučajecca ŭ tym, kab adkrycʹ svaim viernym sługam svoj sud nad našym zachodnim svietam i dakory, jakija Jon jamu kidaje. Takim čynam Jon asudžaje jago šmatłikija grachi i zdrady Isusu Chrystu, adzinamu Zbaŭcu, jakoga ichnija dziejanni ganʹbiacʹ.

Vjerš 9: « Vosʹ rozum mudry: siem gałoŭ — geta siem gor, na jakich siadzicʹ žančyna » .

Gety vierš pacviardžaje vyraz, jakim doŭgi čas nazyvałi Rym: « Rym, gorad siami pagorkaŭ ». Ja znajšoŭ getuju nazvu ŭ starym škołʹnym gjeagrafičnym atłasie 1958 goda. Ale geta nie padlagaje sprečcy; « siem Gory , jakija nazyvajucca «ŭzgorkami», i sionnia nosiacʹ nazvy: Kapitołij, Pałacin, Cełij, Aviencin, Viminałʹ, Eskviłin i Kvirynał. U paganskim pieryjadzie na getych uzgorkach, «vysokich miescach», byłi chramy, prysviečanyja abagaŭlenym idałam, asudžanym Bogam. I ŭ gonar « boga krepasciej » katałickaja viera, u svaju čargu, uzviała svaju baziłiku, na Cełii, što pavodle Ryma aznačaje «nieba». Na Kapitołii, «gałovie», uzvyšajecca garadskaja ratuša, gramadzianski aspiekt magistratury. Udakładnim, što sajuznik apošnich dzion, Amieryka, taksama daminuje z «Kapitołija», razmieščanaga ŭ Vašyngtonie. Tut znoŭ simvał «gałava» apraŭdvajecca getaj vysokaj magistraturaj, jakaja zamienicʹ Rym i, u svaju čargu, budzie daminavacʹ nad žycharami ziamłi « ŭ svajoj prysutnasci », pavodle Adkryccia 13:12.

Vjerš 10: « I joscʹ siem caroŭ: piacʹ upałi, adzin joscʹ, a drugi jašče nie pryjšoŭ; i kałi pryjdzie, jamu treba zastacca na karotki čas » .

U getym vieršy, vyrazam « siem caroŭ », Duch prypisvaje Rymu « siem » režymaŭ kiravannia, jakija pasladoŭna iducʹ dla pieršych šasci: manarchija z -753 da -510; respubłika, konsułʹstva, dyktatura, tryumvirat, impieryja pasla Aktavijana, Cezar Aŭgust, pry jakim naradziŭsia Isus, i tetrarchija (4 zviazanyja z im impieratary) na siomym miescy pamiž 284 i 324 gadami, što pacviardžaje dakładnascʹ « geta pavinna doŭžycca niadoŭga »; na samoj spravie 30 gadoŭ. Novy impieratar Kanstancin I chutka pakinie Rym i pasiałicca na Uschodzie ŭ Vizantyi (Kanstancinopałʹ, pierajmienavany turkami ŭ Stambuł). Ale z 476 goda zachodniaja impieryja Ryma raspadajecca, i « dziesiacʹ ragoŭ » z Daniiła i Adkryccia atrymłivajucʹ niezaležnascʹ, utvarajučy karaleŭstvy Zachodniaj Jeŭropy. Z 476 goda Rym znachodziŭsia pad uładaj ostgotskich varvaraŭ, ad jakich jago vyzvałiŭ u 538 godzie gjenierał Vjełizaryj, pasłany sa svaimi vojskami impierataram Justynijanam, jaki pražyvaŭ na Uschodzie ŭ Kanstancinopałi.

Vjerš 11: « I zvier, jaki byŭ i jakoga niama, joscʹ vosʹmy car, i z siami, i idzie ŭ pagibiełʹ » .

«Vosʹmy car» — geta papskaje rełigijnaje kiravannie, ustanoŭlenaje ŭ 538 godzie spryjałʹnym impieratarskim ukazam impieratara Justynijana I. Takim čynam jon adkazaŭ na prosʹbu svajoj žonki Fjeadory, byłoj «prastytutki», jakaja ŭmiašałasia ŭ spravu ad imia Vigiłija, adnago sa svaich siabroŭ. Jak pakazvaje vierš 11, papski režym z'jaŭlajecca ŭ časy zgadanych «siami» kiravanniaŭ, ujaŭlajučy saboj novuju, biesprecedentnuju formu, jakuju Daniił paznačyŭ jak « inšaga » cara. Toje, što isnuje da časoŭ «siami» papiarednich caroŭ, — geta tytuł rymskaga rełigijnaga łidera, jaki ŭžo prypisvaŭsia jago impierataram i z samaga pačatku: «Pontifex Maximus», łacinski vyraz, jaki pierakładajecca jak «Vjarchoŭny Pantyfik», jaki taksama z 538 goda z'jaŭlajecca aficyjnym tytułam rymska-katałickaga Papy. Rymski režym, jaki isnuje ŭ toj čas, kałi Jan atrymłivaje bačannie, — geta Impieryja, geta značycʹ šostaje rymskaje kiravannie; i ŭ jago čas tytuł «suvierennaga Pantyfika» nosicʹ sam impieratar.

Vjartannie Ryma na gistaryčnuju scenu zviazana z tym, što frankski karołʹ Chłodvig I « zviarnuŭsia» ŭ tagačasnuju iłžyvuju chryscijanskuju vieru ŭ 496 godzie, geta značycʹ, u rymski katałicyzm, jaki padparadkoŭvaŭsia Kanstancinu I i jaki ŭžo byŭ uražany Božym praklonam z 7 sakavika 321 goda. Pasla impierskaga panavannia Rym byŭ zachopleny i pad uładaj zamiežnych narodaŭ, jakija prybyvałi ŭ vyniku masavych migracyj. Njerazumiennie roznych moŭ i kułʹtur lažycʹ u asnovie prablem i ŭnutranaj baracʹby, jakija razburyłi rymskaje adzinstva i siłu. Geta dziejannie ŭžyvajecca Bogam u našy dni ŭ Jeŭropie, kab asłabicʹ jaje i addacʹ voragam. Takim čynam, praklon dosviedu «Vaviłonskaj viežy» zachoŭvaje na praciagu stagoddziaŭ i tysiačagoddziaŭ usie svaje nastupstvy i svaju efiektyŭnascʹ u tym, kab viesci čałaviectva da niaščascia. Što tyčycca Ryma, to, narešcie, jon trapiŭ pad uładu aryjanskich ostgotaŭ, jakija daktrynałʹna supiarečyłi rymska-katałickaj viery, padtrymanaj vizantyjskimi impieratarami. Jago treba było vyzvałicʹ ad getaga panavannia, kab ustalavannie rymskaga papskaga režymu ŭ 538 godzie stała magčymym na jago ziamłi. Kab dasiagnucʹ getaga, zgodna z Dan. 7:8-20, « try rogi» byłi prynižany «pierad papizmam ( małym rogam ); geta tyčycca narodaŭ, varožych rymskamu katałicyzmu, biskupaŭ Ryma pasladoŭna, u 476 godzie, gjerułaŭ, u 534 godzie, vandałaŭ, a 10 łipienia 538 goda, «padčas sniežnaj bury», vyzvaleny ad akupacyi ostgotaŭ gjenierałam Vjełizaryjem, pasłanym Justynijanam I , Rym mog uvajsci ŭ svoj vyklučny, despatyčny i nieciarpimy papski režym, ustalavany getym impierataram pa prosʹbie chitraga Vigiłija, pieršaga kirujučaga Papy. Z getaga momantu Rym znoŭ staŭ « viałikim goradam, jaki maje carstva nad carami ziamłi », pra što gavorycca ŭ 18-m vieršy, što viadzie da « pagibiełi » , jak Duch pakazvaje tut drugi raz, pasla 8-ga vierša.

Takim čynam, papstva biare svoj pačatak nie ad sviatoga Pjatra, jak jon scviardžaje, a ad ukaza Justynijana I , vizantyjskaga impieratara, jaki daŭ jamu svoj tytuł i rełigijnuju ŭładu. Takim čynam, niadziela była ŭstanoŭlena rymskim impierataram Kanstancinam I 7 sakavika 321 goda, a papstva, jakoje apraŭdvaje jago, było ŭstanoŭlena vizantyjskim impierataram Justynijanam I ŭ 538 godzie; dzvie daty z samymi žachłivymi nastupstvami dla ŭsiago čałaviectva. Taksama ŭ 538 godzie biskup Ryma ŭpieršyniu pryniaŭ tytuł Papy.

Vjerš 12: « Dziesiacʹ ragoŭ, jakija ty bačyŭ, — geta dziesiacʹ caroŭ, jakija jašče nie atrymałi carstva, ale atrymłivajucʹ uładu jak cary na adnu gadzinu sa zvieram » .

Tut, u adrozniennie ad Dan. 7:24, pasłannie tyčycca viełʹmi karotkaga času, razmieščanaga ŭ kancy « času kanca ».

Jak i ŭ časy Daniiła, u časy Jana « dziesiacʹ ragoŭ » Rymskaj impieryi jašče nie atrymałi i nie adnaviłi svajoj niezaležnasci. Ale, pakołʹki kantekst, na jaki zviartajecca ŭ getym 17-m razdziele, — geta kaniec svietu, mienavita rola, jakuju « dziesiacʹ ragoŭ » vykonvajucʹ u getym kankretnym kantekscie, vykłikana Ducham, jak pacvierdziacʹ nastupnyja vieršy. Prarockaja «gadzina » abaznačaje čas apošniaga vyprabavannia viery, abvieščanaga ŭ Adkrycci 3:10 viernym pijanieram advientyzmu siomaga dnia ŭ 1873 godzie. Pasłannie było dla nas, ich spadčynnikaŭ, viernych advientysckaga sviatła, dadzienaga Isusam Chrystom svaim vybrannikam u 2020 godzie.

Zgodna z praročym kodeksam, dadzienym praroku Jezekiilu (Jezek. 4:5-6), praročy « dzienʹ » varty reałʹnaga « goda », i tamu praročaja « gadzina » vartaja 15 reałʹnych dzion. Vjałikaja nastojłivascʹ pasłannia Ducha, jakoje trojčy cytuje vyraz « za adnu gadzinu » ŭ razdziele 18, prymušaje mianie zrabicʹ vysnovu, što getaja « gadzina » adnosicca da času pamiž pačatkam 6-ga z « siami apošnich pošasciaŭ » i viartanniem u słavie našaga boskaga Gospada Isusa, jaki viartajecca ŭ słavie Archanioła « Michaiła », kab vyrvacʹ svaich vybranych z zapragramavanaj smierci. Takim čynam, getaja « gadzina » — geta taja, jakaja praciagvajecca « bitva Armagjedona ».

Vjerš 1 :3 « Jany majucʹ adnu dumku i addaducʹ svaju siłu i ŭładu zvieru » .

Aryjentujučysia na čas getaga apošniaga vyprabavannia, Duch kaža pra « dziesiacʹ ragoŭ »: « Jany majucʹ adnu dumku, i addajucʹ svaju siłu i ŭładu zvieru ». Getaja agułʹnaja meta — garantavacʹ, što ŭsie, chto vyžyŭ u treciaj jadziernaj susvietnaj vajnie, buducʹ vykonvacʹ niadziełʹny adpačynak. Razburennie značna zniziła vajennuju moc staražytnych jeŭrapiejskich narodaŭ. Ale pieramožcy kanfłiktu, amierykanskija pratestanty, damagajucca ad tych, chto vyžyŭ, poŭnaj admovy ad svajgo suvierenitetu. Matyŭ d'jabałʹski, ale grešnyja nie ŭsviedamlajucʹ getaga, i ich duchi, addadzienyja satanie, mogucʹ tołʹki vykanacʹ jago volu.

Tołʹki z-za kaałicyi « cmoka », « zviera » i « łžepraroka » « dziesiacʹ ragoŭ » pieradajucʹ svaju ŭładu « zvieru ». I geta adračennie vykłikana intensiŭnasciu pakut, jakija jany pieranosiacʹ ad Božych pošasciaŭ. Pamiž abviaščenniem dekreta ab smierci i jago prymianienniem tym, chto sviatkuje subotu, dajecca 15 dzion, kab pryniacʹ « znak zviera », jago rymskuju «niadzielu», apaganienuju paganskim soniečnym kułʹtam. Vjartannie Isusa Chrysta zapłanavana na viasnu, jakaja papiaredničaje 3 krasavika 2030 goda, i kałi niama pamyłki ŭ interpretacyi termina « gadzina », dekret ab smierci pavinien bycʹ abvieščany ŭ getuju datu abo datu, razmieščanuju pamiž joj i viasnovym dniom 2030 goda našaga ciapierašniaga zvyčajnaga kalendara.

Kab całkam zrazumiecʹ, jakoj budzie situacyja ŭ apošnija dni, razgledzim nastupnyja fakty. Kaniec času łaski mogucʹ vyznačycʹ tołʹki vybranyja, jakija zviazvajucʹ jago z abviaščenniem niadziełʹnaga zakona; dakładniej, pasla jago. Dla razroznienaj grupy niavierujučych i buntaŭničych narodaŭ, jakija ŭsio jašče žyvucʹ, abviaščennie niadziełʹnaga zakona ŭjaŭlajecca tołʹki mieraj agułʹnaj cikavasci biez nastupstvaŭ dla ich. I tołʹki pasla tago, jak jany pieražyłi pieršyja piacʹ pošasciaŭ, ich pomsłivy gnieŭ pryvodzicʹ ich da poŭnaga ŭchvalennia rašennia « zabicʹ » tych, chto pradstaŭleny im jak vinavatyja ŭ ich niabiesnym pakaranni.

Vjerš 14: « Jany buducʹ vajavacʹ z Jagniom, i Jagnia pieramoža ich, bo Jon — Gaspodzʹ gaspadaroŭ i Car caroŭ. I tyja, chto z Im, pakłikanyja i vybranyja i viernyja, taksama pieramogucʹ ich » .

« Jany buducʹ vajavacʹ z Jagniom, i Jagnia pieramoža ich ...», bo Jon — usiemagutny Bog, jakomu nijakaja siła nie moža supraciŭlacca. « Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ » nakładzie svaju boskuju siłu na najmagutniejšych caroŭ i gaspadaroŭ ziamłi. I vybranyja, jakija zrazumiełi geta, pieramogucʹ razam z im. Tut Duch nagadvaje pra try kryteryi, jakija Bog patrabuje ad tych, chto ratuje i chto staŭ na šlach vyratavannia, jaki pačynajecca dla ich z duchoŭnaga statusu « pakłikanych » i jaki zatym pieraŭtvarajecca, kałi geta adbyvajecca, u status « vybranych » praz « viernascʹ », prajaŭlenuju da Boga-Tvorcy i ŭsiago Jago biblejskaga sviatła. Bitva, pra jakuju idzie gavorka, — geta bitva « Armagjedon » z Adkryccia 16:16; « gadzina », kałi « viernascʹ » « vybranych », « pakłikanych » padviargajecca vyprabavanniu. U Adkrycci 9:7-9 Duch adkryŭ padrychtoŭku pratestanckaj viery da getaj duchoŭnaj « vajny ». Asudžanyja na smiercʹ za svaju viernascʹ subocie, vybranyja sviedčacʹ pra davier, uskładzieny na abiacanni, praročanyja Bogam, i getaje sviedčannie, dadzienaje jamu, daje jamu « słavu », jakoj jon patrabuje ŭ pieršaj aniołʹskaj viestcy z Adkryccia 14:7. Abaroncy i prychiłʹniki abaviazkovaj niadziełi znojducʹ u getym vopycie smiercʹ, jakuju jany rychtujucca dacʹ vybranym Isusa Chrysta. Ja nagadvaju tut tym, chto skieptyčna stavicca i sumniavajecca ŭ tym, što Bog nadaje takoje viałikaje značennie dniam adpačynku, što naša čałaviectva straciła svaju viečnascʹ z-za važnasci, jakuju jon nadaŭ «dvum drevam» ziamnoga sadu. « Armagjedon » zasnavany na tym ža pryncypie; zamiest «dvuch dreŭ» my majem sionnia «dzienʹ paznannia dabra i zła» — niadzielu, i «dzienʹ asviačonaga žyccia» — subotu.

Vjerš 15: « I skazaŭ jon mnie: vody, jakija ty bačyŭ, dzie siadzicʹ raspusnica, — geta narody, i natoŭpy, i plamiony, i movy » .

Vjerš 15 daje nam kluč, jaki dazvalaje nam prypisacʹ « vodam », na jakich « siadzicʹ raspusnica », identyčnascʹ jeŭrapiejskich narodaŭ, jakija nazyvajucca «chryscijanskimi», ale, pierš za ŭsio, fałʹšyva i padmanłiva «chryscijanskimi». Jeŭropa maje charakternuju rysu — ab'jadnoŭvacʹ narody, jakija razmaŭlajucʹ na roznych « movach », što asłablaje ŭstalavanyja sajuzy i ałʹjansy. Ale ŭ apošni čas angłijskaja mova słužycʹ mastom i spryjaje mižnarodnamu abmienu; šyroka raspaŭsiudžanaja adukacyja ludziej znižaje efiektyŭnascʹ zbroi boskaga praklonu i supiarečycʹ zadumie jaje Tvorcy. Tamu Jago adkaz budzie bołʹš žachłivym: smiercʹ ad vajny i, u rešcie rešt, ad blasku Jago słaŭnaga pryšescia.

Vjerš 16: « Dziesiacʹ ragoŭ, jakija ty bačyŭ, i zvier znienavidziacʹ raspusnicu, razdzienucʹ jaje dagała, z'jaducʹ jaje płocʹ i spalacʹ jaje agniom » .

U 16-m vieršy abviaščajecca pragrama nastupnaga 18-ga razdzieła. Jon pacviardžaje admienu « dziesiaci ragoŭ » i zvier , «jaki, padtrymaŭšy i ŭchvałiŭšy geta, u rešcie rešt zniščyŭ « prastytutku ». Ja nagadvaju tut, što « zvier » — geta režym ab'jadnannia gramadzianskich i rełigijnych uładaŭ i što jon abaznačaje ŭ getym kantekscie ŭładu aficyjna pratestanckaga amierykanskaga naroda i katałickich i pratestanckich jeŭrapiejskich narodaŭ, u toj čas jak « prastytutka » abaznačaje duchavienstva, geta značycʹ navučałʹnyja ŭłady katałickaj rełigijnaj ułady: manachaŭ, sviataroŭ, biskupaŭ, kardynałaŭ i Papu. Takim čynam, u advarotnym vypadku katałickija jeŭrapiejskija narody i pratestancki amierykanski narod, geta značycʹ dzvie achviary rymskaj chłusni, paŭstajucʹ supracʹ duchavienstva papskaga rymskaga katałicyzmu. I jany «spalacʹ jago agniom », kałi praz svajo słaŭnaje ŭmiašannie Isus sarvie jago padmanłivuju, d'jabałʹskuju spakusłivuju masku. « Dziesiacʹ ragoŭ » « razdzienucʹ jaje i zrobiacʹ jaje gołaj », tamu što jana žyła ŭ raskošy, jana budzie raspranuta, i tamu što jana apranułasia ŭ vyglad sviatasci, jana z'javicca « gołaj », geta značycʹ u duchoŭnym soramie, biez jakoj-niebudzʹ niabiesnaj spraviadłivasci, jakaja b apranuła jaje. Dakładnascʹ, « jany z'jaducʹ jaje płocʹ », vykazvaje kryvavuju lutascʹ jaje pakarannia. Gety vierš pacviardžaje temu «zboru vinagradu » z Adkryccia 14:18-20: Gora grondam gnievu!

Vjerš 17: « Bog pakłaŭ im u sercy vykanacʹ volu Jagonuju i pagadzicca, i addacʹ carstva svajo zvieru, pakułʹ nie spraŭdziacca słovy Božyja » .

Vjerš 17, pad łikam suda, adkryvaje nam važnuju dumku niabiesnaga Boga, što ludzi pamylajucca, kałi pagardžajucʹ abo staviacca da jaje abyjakava. Tut Bog nastojvaje, kab Jago vybranniki byłi pierakananyja, što Jon — adziny Gaspadar «žachłivaj gułʹni», jakaja budzie ŭviedziena ŭ pryznačany čas. Pragrama była raspracavana nie d'jabłam, a samim Bogam. Usio, što Jon abviasciŭ u svaim viałikim i ŭzniosłym Adkrycci adnosna Daniiła i Adkryccia, ałʹbo ŭžo było vykanana, ałʹbo jašče treba vykanacʹ. I pakołʹki « kaniec rečy lepšy za jaje pačatak », zgodna z Ekkł. 7:8, Bog rychtuje dla nas getaje apošniaje vyprabavannie viernasci, jakoje addziałicʹ nas ad iłžechryscijanaŭ i zrobicʹ nas godnymi ŭvajsci ŭ Jago niabiesnuju viečnascʹ pasla jadziernaga razburennia Treciaj susvietnaj vajny. Tamu nam zastajecca tołʹki čakacʹ z upeŭnienasciu, bo ŭsio, što budzie arganizavana na ziamłi, — geta « zaduma », zadumanaja samim Bogam. I kałi Bog za nas, chto budzie supracʹ nas, akramia tych, čyje zabojčyja « zadumy » paviernucca supracʹ ich?

Što aznačaje dakładnascʹ « pakułʹ nie spraŭdziacca słovy Božyja »? Duch adnosicca da kančatkovaga losu, jaki nakanavany papskamu « malenʹkamu rogu », jak užo było pradkazana ŭ Daniiła 7:11: « Ja gladzieŭ tady z-za pychłivych słoŭ, jakija kazaŭ rog; i, pakułʹ ja gladzieŭ, jon byŭ zabity, i cieła jago było zniščana, addadziena agniu na spalennie »; u Daniiła 7:26: « Tady pryjdzie sud, i ŭ ich budzie adniata ŭłada, i jon budzie zniščany i zniščany nazaŭždy »; i Daniiła 8:25: « Z-za svajgo dabrabytu i pospiechu svaich chitrasciaŭ jon budzie pychłivy ŭ sercy svaim i zniščycʹ mnogich, chto žyŭ mirna, i jon uzvysicca nad Kniaziem kniazioŭ; ale jon budzie złamany biez namaganniaŭ ruk ». Astatnija « słovy Božyja » adnosna kanca Ryma buducʹ pradstaŭleny ŭ Adkrycci 18, 19 i 20.

Vjerš 18: « A žančyna, jakuju ty bačyŭ, — geta viałiki gorad, jaki vaładarycʹ nad carami ziamnymi » .

Vjerš 18 daje nam najbołʹš pierakanaŭčy dokaz tago, što « viałiki gorad » — geta sapraŭdy Rym. Davajcie ŭsviadomim, što anioł zviartajecca asabista da Jana. Takim čynam, kažučy jamu: « A žančyna, jakuju ty bačyŭ, — geta viałiki gorad, jaki vaładarycʹ nad carami ziamnymi », Jan razumieje, što anioł gavorycʹ pra Rym, «gorad na siami pagorkach», jaki ŭ jago časy impierskim čynam daminavaŭ nad roznymi carstvami svajoj viełizarnaj kałanijałʹnaj impieryi. U svaim impierskim abłiččy jon užo maje « carstva nad carami ziamnymi » i zachavaje jago pad svaim papskim panavanniem.

U getym 17-m razdziele vy bačycie, što Bog skancentravaŭ svaje adkrycci, dazvalajučy nam z upeŭnienasciu identyfikavacʹ « prastytutku », svajgo voraga chryscijanskaj «viałikaj tragjedyi». Takim čynam, Jon nadaje łiku 17 sapraŭdnaje značennie svajgo suda. Mjenavita geta nazirannie pryviało mianie da acenki 17-sotgoddzia ŭstanaŭlennia grachu, jakoje ŭjaŭlaje saboj pryniaccie dnia sonca 7 sakavika 321 goda (aficyjnaja data, ale 320 dla Boga), jaki my pieražyłi ŭ getym 2020 godzie, jaki ŭžo minuŭ. My bačym, što Bog sapraŭdy adznačyŭ jago praklonam, biesprecedentnym u gistoryi chryscijanskaj epochi (Covid-19), jaki vykłikaŭ głabałʹny ekanamičny krach, bołʹš katastrafičny, čym Drugaja susvietnaja vajna. Inšyja praklony boskaga praviednaga suda iducʹ dalej, my budziem adkryvacʹ ich, dzienʹ za dniom.

Adkryccio 18: Raspusnica atrymłivaje svajo pakarannie

 

 

Pasla raskryccia detalaŭ, jakija dazvalajucʹ identyfikavacʹ raspusnicu, razdzieł 18 uviadzie nas u viełʹmi spiecyfičny kantekst zakančennia « bitvy Armagjedona ». Słovy raskryvajucʹ jaje zmiest: « gadzina pakarannia viałikaga Vaviłona, maci raspusnic ziamnych »; gadzina kryvavaga « vinagradu ».

 

Vjerš 1: « Pasla getaga ja ŭbačyŭ inšaga anioła, jaki sychodziŭ z nieba, majučy viałikuju ŭładu; i ziamla asviatłiłasia ad słavy jagonaj » .

Anioł, jaki maje viałikuju ŭładu, znachodzicca na baku Boga, faktyčna, sam Bog. Michaił, gałoŭny z aniołaŭ, — geta jašče adno imia, jakoje Isus Chrystos uziaŭ na nieba pierad svaim ziamnym słuženniem. Mjenavita pad getym imiem i ŭładaj, dadzienymi jamu sviatymi aniołami, jon vygnaŭ d'jabła i jago demanaŭ z niabiosaŭ pasla svajoj pieramogi na kryžy. Tamu pad getymi dvuma imionami jon viartajecca na ziamlu ŭ słavie Ajca, kab zabracʹ svaich kaštoŭnych vybrannikaŭ; kaštoŭnych, tamu što jany viernyja, i tamu što getaja viernascʹ, vyprabavanaja, była prademanstravana. Mjenavita ŭ getym kantekscie jon prychodzicʹ, kab ušanavacʹ svajoj viernasciu tych, chto mudra pasłuchaŭsia, dajučy jamu « słavu », jakoj jon patrabuje z 1844 goda, zgodna z Adkrycciom 14:7. Zachoŭvajučy subotu, jago vybranniki prasłaviłi jago ŭ tytule Boga-Tvorcy, jakim tołʹki jon zakonna vałodaje z momantu stvarennia niabiesnaga i ziamnoga žyccia.

Vjerš 2: « I jon zakryčaŭ gučnym gołasam, kažučy: upaŭ, upaŭ viałiki Vaviłon i staŭ žyłlem demanaŭ, i prytułkam usialakaga niačystaga ducha, i kletkaj usialakaj niačystaj i agidnaj ptuški » .

Jana Vjałiki Vaviłon upaŭ, upaŭ! U getym drugim vieršy my znachodzim cytatu z Adkryccia 14:8, ale na gety raz jana skazana nie prarocki, a tamu, što dokaz jago padziennia dadzieny ludziam, jakija pieražyłi gety apošni momant jago padmanłivaj i spakusłivaj dziejnasci. Maska sviatasci rymska-papskaga Vaviłona taksama padaje. Jon nasamreč z'jaŭlajecca « žytłom demanaŭ, prytułkam dla kožnaga niačystaga ducha, kletkaj dla kožnaj niačystaj i agidnaj ptuški ». Zgadka pra « ptušku » nagadvaje nam, što za ziamnymi dziejanniami stajacʹ niabiesnyja natchnienni złych aniołaŭ z łagjera Satany, ich pravadyra i pieršaga buntara boskaga stvarennia.

Vjerš 3: « Bo ŭsie narody piłi vino lutasci jaje raspusty, i cary ziamnyja raspusničałi z joj, i kupcy ziamnyja razbagaciełi ad bagaccia jaje raskošaŭ » .

«… bo ŭsie narody piłi vino gnievu jaje raspusty… » Rełigijnaja agresija ŭznikła pa padbuchtorvanni rymska-katałickaj papskaj ułady, jakaja, scviardžajučy, što słužycʹ Isusu Chrystu, prajaŭlała poŭnuju pagardu da ŭrokaŭ pavodzin, jakim jon vučyŭ svaich vučniaŭ i apostałaŭ na ziamłi. Isus poŭny łagodnasci, papy poŭnyja lutasci; Isus, uzor pakory, papy, uzory marnasci i gonaru, Isus žyŭ u materyjałʹnaj galečy, papy žyłi ŭ raskošy i bagacci. Isus ratavaŭ žycci, papy niespraviadłiva i niepatrebna pryčyniłi smiercʹ niezłičonych mnostvaŭ čałaviečych žycciaŭ. Takim čynam, getaje rymska-katałickaje papskaje chryscijanstva nie mieła nijakaga padabienstva z vieraj, prademanstravanaj Isusam. U knizie praroka Daniiła Bog pradkazaŭ « pospiech svaich chitrasciaŭ », ale čamu gety pospiech byŭ dasiagnuty? Adkaz prosty: tamu što Bog daŭ jago jamu. Bo my pavinny pamiatacʹ, što mienavita pad nazvaj pakarannia « drugoj truby » z Adkryccia 8:8 Jon ustalavaŭ gety žorstki i surovy režym, kab pakaracʹ parušennie suboty, admienienaj z 7 sakavika 321 goda. U paraŭnałʹnym dasledavanni z pošasciami, jakija pavinny byłi ŭdarycʹ pa Izraiłi za jago niaviernascʹ zapaviedziam Božym, u Łjevicie 26:19 Bog skazaŭ: « Ja złamaju gonar tvajoj siły, Ja zrablu tvajo nieba…» jak žaleza , i tvaja ziamla jak miedzʹ ». U novym zapaviecie papski režym byŭ uzviedzieny, kab vykanacʹ getyja ž praklony. U jago płanie Bog adnačasova z'jaŭlajecca Achviaraj, Suddzioj i Vykanaŭcam, kab zadavołicʹ patrabavanni svajgo zakonu lubovi i svajoj daskanałaj spraviadłivasci. Parušennie suboty doraga kaštavała čałaviectvu z 321 goda, jakoje zapłaciła svaju daninu ŭ bieskarysnych vojnach i razniach, a taksama ŭ razburałʹnych smiarotnych epidemijach, stvoranych Bogam-stvarałʹnikam. U getym vieršy « niačyscinia » (ci « raspusta ») z'jaŭlajecca duchoŭnaj i kvałifikuje niavartuju rełigijnuju pavodziny. « Vino » simvałizuje jago vučennie, jakoje ŭ imia Chrysta pierapracoŭvaje d'jabałʹskuju « lutascʹ » i nianaviscʹ siarod usich narodaŭ, jakija z-za getaga stałi achviarami agresii abo agresarami.

Vina katałickaga vučennia nie pavinna chavacʹ vinu ŭsiago čałaviectva, jakoje amałʹ u svajoj poŭnasci nie padzialaje kaštoŭnasciej, uzvyšanych Isusam Chrystom. Kałi cary ziamłi piłi « vino raspusty » ( raspusty ) « Vaviłona », to geta tamu, što, jak « prastytutka », jaje adzinaj kłopatam było dagadzicʹ kłijentam; geta praviła, kłijent pavinien bycʹ zadavoleny, inakš jon nie vierniecca. A katałicyzm uzvysiŭ da najvyšejšaga ŭzroŭniu pragnascʹ, navat da złačynstva, i luboŭ da bagaccia i raskošnaga žyccia. Jak vučyŭ Isus, ptuški adnago piara zlatajucca razam. Bjazbožnyja i ganarłivyja ludzi byłi b stračanyja ŭ lubym vypadku z im ci biez jago. Napamin: biazbožnascʹ uvajšła ŭ žyccio čałavieka praz Kaina, zabojcu svajgo brata Aviela z pačatku ziamnoj gistoryi. « Kupcy ziamłi razbagaciełi siłaj jaje raskošy ». Geta tłumačycʹ pospiech papskaga režymu Rymska-katałickaj carkvy. Zjamiełʹnyja kupcy vieracʹ tołʹki ŭ grošy; jany nie rełigijnyja fanatyki, ale kałi rełigija ŭzbagačaje ich, jana stanovicca prymałʹnym, navat žadanym partnioram. Apošni kantekst temy prymušaje mianie vyznačycʹ u pieršuju čargu amierykanskich pratestanckich kupcoŭ, bo ziamla duchoŭna abaznačaje pratestanckuju vieru. Z XVI stagoddzia Paŭnočnaja Amieryka, jakaja pa svajoj sutnasci była pratestanckaj pa svajoj pryrodzie, vitała łacinaamierykanskich katołikaŭ, i z tago času katałickaja viera była pradstaŭlena getak ža, jak i pratestanckaja viera. Dla getaj krainy, dzie maje značennie tołʹki «biznies», rełigijnyja adroznienni bołʹš nie majucʹ značennia. Zavajavanyja zadavałʹnienniem ad samaabagačennia, zaachvočanyja ženieŭskim refarmataram Žanam Kałʹvinam, pratestanckija kupcy znachodziacʹ u katałickaj viery srodak samaabagačennia, jakoga nie prapanoŭvała pieršapačatkovaja pratestanckaja norma. Pratestanckija cerkvy pustyja z gołymi scienami, a katałickija cerkvy pieragružanyja rełikvijami z kaštoŭnych materyjałaŭ, zołata, srebra, słanovaj kosci, usich materyjałaŭ, jakija getaja tema pierałičvaje ŭ vieršy 12. Takim čynam, bagaccie katałickaga nabaženstva z'jaŭlajecca dla Gospada Boga tłumačenniem asłablennia amierykanskaj pratestanckaj viery. Dołar, novaja Mamon, pryjšoŭ, kab zamianicʹ Boga ŭ sercach, i tema daktryn straciła ŭsialakuju cikavascʹ. Apazicyja isnuje, ale tołʹki ŭ pałityčnaj formie.

Vjerš 4: « I pačuŭ ja inšy gołas z nieba, jaki kazaŭ: vyjdzicie z jaje, ludzi maje, kab nie stacʹ supołʹnikami grachoŭ jaje i nie padviergnucca jaje pošasciam » .

Vjerš 4 nagadvaje momant kančatkovaga padziełu: « Vyjdzicie z jaje, narod Moj »; geta gadzina, kałi vybranyja buducʹ uziaty na nieba, kab sustrecca z Isusam. Gety vierš ilustruje momant « žniva », temu Adkryccia 14:14-16. Jany ŭziaty, tamu što, jak pakazvaje vierš, jany nie pavinny «ŭdziełʹničacʹ» u «kazkach», jakija ŭdaracʹ pa papskim Rymie i jago duchavienstvie. Ale tekst pakazvaje, što kab bycʹ siarod vybranych, niełʹga « ŭdziełʹničacʹ u jaje grachach ». A pakołʹki gałoŭny grech — geta niadziełʹny adpačynak, « klajmo zviera », jakoje šanujucʹ katołiki i pratestanty ŭ kančatkovym vyprabavanni viery, vierniki getych dzviuch asnoŭnych rełigijnych grup nie mogucʹ udziełʹničacʹ u ŭzniasienni vybranych. Njeabchodnascʹ «Vyjsci z Vaviłona» pastajannaja , adnak u getym vieršy Duch nacełʹvajecca na momant, kałi ŭznikaje apošniaja magčymascʹ padparadkavacca getaj Božaj zapaviedzi, tamu što abviaščennie niadziełʹnaga zakona aznačaje kaniec vyprabavałʹnaga času. Getaja prakłamacyja spryjaje ŭsviedamlenniu ŭsich, chto pieražyŭ « šostuju trubu » (Treciuju susvietnuju vajnu), što robicʹ ich vybar adkaznym pad piłʹnym vokam Boga-stvarałʹnika.

Vjerš 5: « Bo grachi jaje dajšłi da niabiosaŭ, i Bog uspomniŭ pra biezzakonni jaje » .

Pavodle jago słoŭ, Duch navodzicʹ na dumku pra vobraz «Vaviłonskaj viežy», nazva jakoj pachodzicʹ ad nazvy «Vaviłon». Z 321 pa 538 god Rym, « viałiki gorad », dzie « błudziła » mieła svoj « tron », svoj «sviaty» papski tron z 538 goda, pamnažaje svaje grachi supracʹ Boga. Z niabiosaŭ jon vioŭ padłik i zapisvaŭ svaje nazapašanyja grachi na praciagu 1709 gadoŭ (z 321 goda). Svaim słaŭnym viartanniem Isus vykryŭ papski režym, i dla Ryma i jago fałʹšyvaj sviatasci nastaŭ čas zapłacicʹ za ich złačynstvy.

Vjerš 6: « Adpłacicie joj pavodle ŭčynkaŭ jaje, jak jana zapłaciła, i dajcie joj udvaja pavodle jaje ŭčynkaŭ. Z kubka, kudy jana nałiła, dajcie joj udvaja » .

Pasla razviccia tem Adkryccia 14, pasla zboru ŭradžaju nadychodzicʹ zbor vinagradu . I mienavita da samych biazbožnych katałickich i pratestanckich achviar chłusni katałicyzmu Bog zviartajecca sa svaimi słovami: « Adpłaci joj pavodle tago, što jana zapłaciła, i daj joj udvaja pavodle jaje ŭčynkaŭ ». My pamiatajem z gistoryi, što jaje ŭčynki byłi pažarami i katavanniami jaje inkvizicyjnych trybunałaŭ. Tamu mienavita taki los katałickija rełigijnyja nastaŭniki pacierpiacʹ udvaja, kałi geta magčyma. Toje ž pasłannie paŭtarajecca ŭ formie: « U kubak, kudy jana nałivała, nałi joj udvaja ». Vobraz kubka dla piccia vykarystoŭvaŭsia Isusam, kab abaznačycʹ katavanni, jakija jago cieła pavinna było pieraniesci da apošnich pakut na kryžy, užo ŭstalavanym Rymam, la padnožža gary Gałgofa. Takim čynam, Isus nagadvaje nam, što katałickaja viera prajaviła agidnuju pagardu da pakut, jakija jon pagadziŭsia ciarpiecʹ, tamu ciapier jago čarga adčucʹ ich. Staraja prykazka nabudzie ŭ gety momant svaju poŭnuju kaštoŭnascʹ: nikołi nie rabi inšym tago, čago nie chacieŭ by, kab rabiłi tabie. Getym dziejanniem Bog vykonvaje zakon adpłaty: voka za voka, zub za zub; całkam spraviadłivy zakon, indyviduałʹnaje vykarystannie jakoga jon pakinuŭ dla siabie. Ale na kalektyŭnym uzroŭni jago prymianiennie było dazvolena ludziam, jakija, tym nie mienš, asudžałi jago, dumajučy, što mogucʹ bycʹ bołʹš spraviadłivymi i dobrymi, čym Bog. Nastupstvy katastrafičnyja: zło i jago buntarski duch pagoršyłisia i daminavałi nad zachodnimi narodami chryscijanskaga pachodžannia.

U Adkrycci 17:5 « Vjałiki Vaviłon », « błudnica », « mieła załatuju čašu, poŭnuju svaich agidnasciej ». Getaje ŭdakładniennie tyčycca jaje rełigijnaj dziejnasci i asabłivaga vykarystannia joju čašy Eŭcharystyi. Jaje niepavaga da getaga sviatoga abradu, jakomu vučyŭ i asviaciŭ Isus Chrystos, prynosicʹ joj takoje ž asabłivaje pakarannie. Bog lubovi sastupaje miesca Bogu spraviadłivasci, i dumka pra Jago sud jasna adkryvajecca ludziam.

Vjerš 7: « Kołʹki b jana ni słaviła siabie i žyła ŭ raskošy, stołʹki b joj daviałosia pakutavacʹ i gora. Bo jana kaža ŭ sercy svaim: «Sjadžu carycaj, ja nie ŭdava i gora nie ŭbaču»» .

U 7-m vieršy Duch padkresłivaje supracʹległascʹ pamiž žycciom i smierciu. Žyccio, nie zakranutaje pakutami smierci, viasiołaje, bieskłapotnaje, legkadumnaje, šukaje novych zadavałʹnienniaŭ. Papski rymski «Vaviłon» šukaŭ bagaccia, jakoje kuplaje raskošnaje žyccio. I kab atrymacʹ jago ad magutnych i ad caroŭ, jon vykarystoŭvaŭ i dagetułʹ vykarystoŭvaje imia Isusa Chrysta, kab pradavacʹ prabačennie grachoŭ jak «indułʹgjencyi». Geta detałʹ, jakaja viełʹmi mocna važycʹ na vagach Božaga suda, jaki jon ciapier pavinien adkupicʹ psichałagična i fizična. Paprok getaga bagaccia i raskošy gruntujecca na tym, što Isus i jago apostały žyłi biedna, zadavałʹniajučysia samym nieabchodnym. « Muki » i « žałoba » takim čynam zamianiajucʹ «bagaccie i raskošu » papskaga rymska-katałickaga duchavienstva.

Padčas svajoj padmanłivaj dziejnasci Vaviłon kaža ŭ svaim sercy: « Ja siadžu jak caryca », što pacviardžaje « jaje carskuju ŭładu nad carami ziamłi » z Adkryccia 17:18. A zgodna z Adkrycciom 2:7 i 20, jaje « tron » znachodzicca ŭ Vatykanie (vatykanavacʹ = praročycʹ), u Rymie. « Ja nie ŭdava »; jaje muž, Chrystos, niaviestaj jakoga jana siabie nazyvaje, žyvy. « I ja nie ŭbaču smutku ». Pa-za Carkvoj niama vyratavannia, kaža jana ŭsim svaim praciŭnikam. Jana paŭtarała geta stołʹki razoŭ, što narešcie pavieryła ŭ geta. I jana sapraŭdy pierakananaja, što jaje panavannie budzie viečnym. Z tago času, jak jana žyła tam, ci nie byŭ Rym nazvany «viečnym goradam»? Bołʹš za toje, majučy padtrymku zachodnich dziaržaŭ ziamłi, jana mieła važkija padstavy łičycʹ siabie pa-čałaviečy niedatykałʹnaj i nieparažałʹnaj. Jana taksama nie bajałasia siły Boga, bo scviardžała, što słužycʹ i pradstaŭlaje Jago na ziamłi.

Vjerš 8: « Tamu ŭ adzin dzienʹ pryjducʹ na jaje pošasci: smiercʹ, i płač, i goład; i jana budzie spalena agniom. Bo magutny Gaspodzʹ Bog, Jaki sudziŭ jaje » .

Gety vierš kładzie kaniec usim jago iluzijam: « tamu ŭ adzin dzienʹ »; u dzienʹ, kałi Isus vierniecca ŭ słavie, « pryjducʹ Jagonyja pošasci », geta značycʹ, pryjdzie pakarannie ad Boga; « smiercʹ, płač i goład » — na samoj spravie ŭsio adbyvajecca ŭ advarotnym paradku. My nie pamirajem ad goładu ŭ adzin dzienʹ, tamu, pa-pieršaje, duchoŭny « goład » — geta strata chleba žyccia, jaki z'jaŭlajecca asnovaj chryscijanskaj rełigijnaj viery. Zatym « žałoba » nosicca, kab adznačycʹ smiercʹ błizkich nam ludziej, z jakimi my padzialajem siamiejnyja pačucci. I, narešcie, « smiercʹ » nanosicʹ vinavataga grešnika, bo « raspłata za grech — smiercʹ », pavodle Rymlanam 6:23. « I budzie zniščana agniom », u adpaviednasci z prarockimi abviaščenniami , paŭtoranymi ŭ Daniiła i Adkrycci. Jana sama niespraviadłiva spałiła na vogniščy stołʹki istot, što pa daskanałaj boskaj spraviadłivasci jana sama pavinna zaginucʹ u agni. « Bo magutny Gaspodzʹ, Jaki sudziŭ jaje »; Padčas svajoj spakusłivaj dziejnasci katałickaja viera pakłaniałasia Maryi, maci Isusa, jakaja z'jaŭlałasia tołʹki ŭ vobrazie malenʹkaga dziciaci, jakoga trymała na rukach. Gety aspiekt spakusiŭ čałaviečyja rozumy, schiłʹnyja da sientymientałʹnasci. Žančyna, lepš maci, jakoj suciašałʹnaj stała rełigija! Ale geta gadzina praŭdy, i Chrystos, jaki sudzicʹ jaje, tołʹki što z'javiŭsia ŭ słavie Usiemagutnaga Boga; i getaja boskaja siła Isusa Chrysta, jakaja vykryła jaje, zniščaje jaje, addajučy jaje pomsłivamu gnievu jaje padmanutych achviar.

Vjerš 9: « I ŭsie cary ziamłi, jakija błudadziejałi i raskošna žyłi z joj, buducʹ płakacʹ i gałasicʹ pa joj, kałi ŭbačacʹ dym ad pažaru jaje » .

Gety vierš raskryvaje pavodziny « caroŭ ziamłi, jakija błudadziejničałi i žyłi z joj u raskošy ». Geta ŭklučaje ŭ siabie karaloŭ, prezidentaŭ, dyktataraŭ, usich łidaraŭ narodaŭ, jakija spryjałi pospiechu i aktyŭnasci katałickaj viery i jakija ŭ kančatkovym sudzie ŭchvałiłi rašennie zabicʹ tych, chto zachoŭvaŭ subotu. Jany «buducʹ płakacʹ i gałasicʹ nad joj, kałi ŭbačacʹ dym ad jaje pažaru ». Vidavočna, što cary ziamłi bačacʹ, jak situacyja vysłizgvaje z-pad ich uvagi. Jany bołʹš nikim nie kirujucʹ i tołʹki nazirajucʹ za pałajučym Rymam, padpalenym padmanutymi achviarami, vykanaŭcami boskaj pomsty. Ich płač i gałašennie apraŭdanyja tym, što svieckija kaštoŭnasci, jakija pryviałi ich da najvyšejšaj ułady, raptoŭna rujnujucca.

Vjerš 10: « Stajačy zdalok ad strachu pierad jaje pakutami, jany skažucʹ: “Gora! Gora tabie, viałiki gorad, Vaviłon, magutny gorad! U adnu gadzinu pryjšoŭ tvoj sud!” »

«Vječny gorad» pamiraje, jon garycʹ, i cary ziamłi trymajucca na adległasci ad Ryma. Cjapier jany bajacca padziałicʹ jago los. Toje, što adbyvajecca, dla ich z'jaŭlajecca viełizarnaj biadotaj : « Gora! Gora! Vjałiki gorad Vaviłon », — gora paŭtarajecca dvojčy, — « jon upaŭ, jon upaŭ, Vaviłon viałiki ». « Magutny gorad! »; nastołʹki magutny, što jon kiravaŭ svietam svaim upłyvam na łidaraŭ chryscijanskich narodaŭ; mienavita z-za getaj suviazi, asudžanaj Bogam, karołʹ Łjudovik XVI i jago aŭstryjskaja žonka Maryja-Antuanieta pajšłi na giłʹjacinu razam sa svaimi prychiłʹnikami, achviarami « viałikaj smutku », jak abviasciŭ Duch u Adkrycci 2:22-23. « Praz adnu gadzinu pryjdzie vaš sud! »; viartannie Isusa prychodzicʹ, kab adznačycʹ čas kanca svietu. Apošniaje vyprabavannie adznačyła simvałičnuju « adnu gadzinu », pra jakuju praročyłi ŭ Adkrycci 3:10, ale getaga budzie dastatkova, kab z'javiŭsia Isus Chrystos, kab usia ciapierašniaja situacyja zmianiłasia, i na gety raz « adnoj gadziny » ŭ łitarałʹnym sensie budzie dastatkova, kab adbycca getaja dziŭnaja zmiena.

Vjerš 11: « I kupcy ziamłi płačucʹ i gałosiacʹ pa joj, bo nichto bołʹš nie kuplaje ichniaga tavaru » .

Na gety raz Duch nacełʹvajecca na « kupcoŭ ziamłi », asabłiva na amierykanski mierkantyłʹny duch, jaki pryniałi tyja, chto vyžyŭ pa ŭsioj ziamłi, jak abmiarkoŭvałasia ŭ vyvučenni 17-ga razdzieła vyšej. Jany taksama « płačucʹ i smutkujucʹ pa joj, bo nichto bołʹš nie kuplaje ich tavar ; ...». Gety vierš padkresłivaje vinu prychiłʹnasci pratestantaŭ da katałickaj viery, pa jakoj jany smutkujucʹ , tym samym sviedčačy pra ich asabistuju prychiłʹnascʹ da jaje z ekanamičnaj zacikaŭlenasci. U toj ža čas, naadvarot, sprava reformy była ŭzniata Bogam, kab asudzicʹ vinu papy Rymska-katałickaj carkvy i adnavicʹ zrazumiełyja isciny; što ŭ svoj čas zrabiłi sapraŭdnyja refarmatary, takija jak Piter Uołda, Džon Uikłif i Marcin Łjuter. Kupcy taksama z sumam bačacʹ, jak kaštoŭnasci, jakija jany šanujucʹ, rujnujucca na ich vačach, bo jany žyvucʹ tołʹki dziela zadavałʹniennia ad uzbagačennia praz svaju kamiercyjnuju dziejnascʹ; viadziennie bizniesu padsumoŭvaje radasci ich isnavannia.

Vjerš 12: « gruz zołata, srebra, kaštoŭnych kamianioŭ, žemčugu, visonu, purpury, šoŭku, punsovaga koleru, usich vidaŭ duchmianaga dreva, usich vidaŭ słanovaj kosci, usich vidaŭ viełʹmi kaštoŭnaga dreva, miedzi, žaleza i marmuru » .

Pjerš čym pierałičvacʹ roznyja materyjały, jakija z'jaŭlajucca asnovaj rymska-katałickaj idałapakłonnickaj rełigii, ja nagadaju tut pra gety kankretny punkt sapraŭdnaj viery, jakomu vučyŭ Isus Chrystos. Jon skazaŭ samaranskaj žančynie: « Žančyna, — skazaŭ joj Isus, — pavier Mnie, što nadychodzicʹ gadzina, kałi vy nie budziecie pakłaniacca Ajcu ni na getaj gary, ni ŭ Jerusałimie. Vy pakłaniajeciesia tamu, čago nie viedajecie, a my pakłaniajemsia tamu, čago viedajem, bo zbaŭlennie ad Judejaŭ . Ale nadychodzicʹ gadzina, i ŭžo nastała, kałi sapraŭdnyja pakłonniki buducʹ pakłaniacca Ajcu ŭ duchu i praŭdzie, bo takich pakłonnikaŭ Ajciec šukaje Sabie. Bog joscʹ Duch, i tyja, chto pakłaniajecca Jamu, pavinny pakłaniacca ŭ duchu i praŭdzie » (Jan 4:21-23). Takim čynam, sapraŭdnaja viera nie maje patreby ni ŭ čym materyjałʹnym, ni ŭ materyjałʹnym, bo jana gruntujecca vyklučna na stanie rozumu. I ŭ vyniku getaja sapraŭdnaja viera mała cikavicʹ pragny i zładziejski sviet, bo jana nikoga nie ŭzbagačaje, akramia duchoŭna, abranych. Vybranyja pakłaniajucca Bogu ŭ duchu, značycʹ, u svaich dumkach, ale taksama ŭ praŭdzie , što aznačaje, što ich dumki pavinny bycʹ pabudavanyja na standarty, ukazanyja Bogam. Usio, što nie adpaviadaje getamu standartu, z'jaŭlajecca formaj idałapakłonnickaga paganstva, dzie sapraŭdny Bog słužycʹ jak idał. Padčas svaich zavajoŭ respubłikanski Rym pryniaŭ rełigii zavajavanych krain. I značnaja častka jago rełigijnych dogmaŭ była grečaskaga pachodžannia, pieršaj viałikaj cyviłizacyi staražytnasci. U našu epochu, u papskaj formie, my znachodzim usiu getuju spadčynu, złučanuju z novymi «chryscijanskimi» «sviatymi», pačynajučy z 12 apostałaŭ Gospada. Ale, zajšoŭšy tak daloka, što padaŭlała druguju zapaviedzʹ Božuju, jakaja asudžaje getuju idałapakłonnickuju praktyku, katałickaja viera ŭviekaviečvaje pakłaniennie vyjavam, vyrazanym, namalavanym abo z'jaŭlałʹnymsia ŭ demaničnych bačanniach. Tamu ŭ abradach jago kułʹtaŭ my znachodzim getych vyrazanych idałaŭ, jakija patrabujucʹ materyjałaŭ, kab nabycʹ formu; materyjały, spis jakich pradstaŭlaje sam Bog: «... ; ... gruz zołata, srebra, kaštoŭnych kamianioŭ, žemčugu, tonkaga visonu, purpury, šoŭku, punsovaga dreva, usich vidaŭ sałodkaga dreva, usich vidaŭ vyrabaŭ sa słanovaj kosci, usich vidaŭ viełʹmi kaštoŭnaga dreva, łatuni, žaleza i marmuru, ... ». « Zołata, srebra, kaštoŭnyja kamiani i daragija vyraby » « addajucʹ pašanu bogu krepasciaŭ » papskaga cara Daniiła. 11:38. Zatym « purpur i punsovy » apranajucʹ błudnicu Vaviłon Vjałiki ŭ Adkrycci 17:4; « zołata, kaštoŭnyja kamiani i žemčug » — jaje ŭprygožanni ; « tonki vison » adnosicca da jaje pretenzii na sviatascʹ, zgodna z Adkrycci 19:8: « Bo tonki vison — geta praviednyja spravy sviatych ». Inšyja zgadanyja materyjały — geta tyja, z jakich jana robicʹ svaich razʹbianych idałaŭ. Getyja raskošnyja materyjały adlustroŭvajucʹ vysoki ŭzrovienʹ addanasci katałickaga idałapakłonnika.

Vjerš 13: « karyca, spiecyi, mazi, smirna, ładan, vino, alej, pšaničnaja muka, pšanica, vały, aviečki, koni, kalasnicy, i cieły i dušy ludziej » .

« Parfumy», «smirna, ładan, vino i alej », zgadanyja vyšej, sviedčacʹ pra jaje rełigijnyja abrady. Inšyja rečy — geta pažyŭnyja rečyvy i tavary, jakija namiakajucʹ na praŭlennie Sałamona, syna Davida, budaŭnika pieršaga chrama, pabudavanaga dla Boga, zgodna z 1 Carstvaŭ 4:20-28. Takim čynam, Duch asudžaje jaje niezakonnuju sprobu ŭznavicʹ budaŭnictva « chrama Božaga », jaki jana « bluznicʹ » u Adkrycci 13:6 i « zniščaje » ŭ Danii 8:11. Kančatkovaja dakładnascʹ vierša, jakaja tyčycca « ciełaŭ i duš ludziej », asudžaje jaje supracoŭnictva z manarchami, z jakimi jana niezakonna padzialaje ziamnuju ŭładu. U imia Chrysta jana rełigijna apraŭdała agidnyja dziejanni, takija jak rabstva, katavanni i zabojstva Božych stvarenniaŭ; toje, što Bog pakidaje sabie ŭ rełigijnaj sfiery; da takoj stupieni, što jon padsumoŭvaje svaje dziejanni nastupnymi słovami: « kroŭ usich zabitych na ziamłi była znojdziena ŭ joj », u vieršy 18. gety razdzieł 18. Spasyłajučysia na « dušy ludziej », Bog vinavacicʹ jago ŭ stracie « duš », pieradadzienych d'jabłu jago dziejnasciu i jago fałʹšyvymi rełigijnymi pretenzijami.

Napamin : U Bibłii i boskaj dumcy słova « duša » abaznačaje čałavieka va ŭsich jago aspiektach, jago fizičnaje cieła i jago razumovyja abo psichičnyja dumki, jago intelekt i jago pačucci. Teoryja, jakaja pradstaŭlaje «dušu » jak elemient žyccia, jaki addzialajecca ad cieła pasla smierci i pieražyvaje jaje, maje vyklučna paganskaje grečaskaje pachodžannie. U Starym Zapaviecie Bog atajasamłivaje «dušu z kryvioju» svaich čałaviečych abo žyviołʹnych istot: Łjevit 17:14: « Bo žyccio kožnaga cieła — geta kroŭ jago, jakaja ŭ im. Tamu Ja skazaŭ synam Izrailevym: Nje ješcie kryvi nijakaga cieła, bo žyccio kožnaga cieła — geta kroŭ jago : chto budzie jesci jaje, budzie zniščany ». Takim čynam, jon zajmaje supracʹległy punkt gledžannia budučych grečaskich teoryj i rychtuje biblejski kontrargumient fiłasofskim dumkam, jakija narodziacca siarod paganskich narodaŭ. Žyccio čałavieka i žyvioł zasnavana na funkcyjanavanni kryvi. Razłitaja abo zabrudžanaja ŭduššam, kroŭ bołʹš nie pastaŭlaje kisłarod elemientam fizičnaga cieła, u tym łiku mozgu , jaki padtrymłivaje dumku. I kałi apošniaje nie nasyčajecca kisłarodam, pryncyp dumki spyniajecca, i ničoga nie zastajecca žyvym pasla getaj kančatkovaj stadyi; akramia ŭspaminu pra skład miortvaj « dušy » ŭ viečnaj dumcy Boga z metaj jaje budučaga «ŭvaskresiennia», kałi jon «ŭvaskresicʹ» jaje abo, kałi jon «ŭvaskresicʹ jaje znoŭ», u zaležnasci ad abstavin, dla viečnaga žyccia abo dla kančatkovaga zniščennia « drugoj smierci ».

Vjerš 14: « Płady, jakich pragnuła tvaja duša, znikłi ŭ ciabie; i ŭsio, što było vytančana i prygoža, znikła ŭ ciabie, i ty bołʹš nie znojdzieš getaga » .

U pacviardžennie tago, što było rastłumačana ŭ papiarednim vieršy, Duch prypisvaje « žadanni » papskaga Ryma jago « dušy », jago spakusłivaj i padmanłivaj asobie. Spadčynnica grečaskich fiłasofij, katałickaja viera pieršaj pastaviła pytannie ab najaŭnasci dušy žyviołam i ludziam, adkrytym na novych ziemlach. Faktyčna, getaje pytannie maje svoj adkaz; jon gruntujecca na vybary praviłʹnaga dapamožnaga dziejasłova: čałaviek nie maje dušy, tamu što jon joscʹ duša.

Duch padsumoŭvaje nastupstvy sapraŭdnaj smierci, jakija Jon ustalavaŭ i adkryŭ u Ekkł. 9:5-6-10. Getyja padrabiaznasci nie buducʹ paŭtaracca ŭ pisanniach novaga zapavietu. Tamu my bačym važnascʹ vyvučennia ŭsioj Bibłii. Zniščany « Vaviłon » « nazaŭždy stracicʹ » płady, jakich žadała jago duša », i « ŭsie dałikatnyja i prygožyja rečy », jakija jon caniŭ i šukaŭ. Ale Duch taksama ŭdakładniaje: « dla vas »; tamu što vybranyja, u adrozniennie ad jaje, zmogucʹ viečna praciagvacʹ acenku cudaŭ, jakimi Bog prapanuje im padziałicca.

Vjerš 15: « Kupcy getaga, jakija razbagaciełi ad jaje, buducʹ stajacʹ zdalok ad strachu pierad jaje pakutami; jany buducʹ płakacʹ i gałasicʹ » .

U vieršach 15-19 Duch nacełʹvajecca na « kupcoŭ, jakija razbagaciełi praz jaje ». Paŭtory pakazvajucʹ akcent na frazie « za adnu gadzinu », jakaja paŭtarajecca trojčy ŭ getym razdziele, jak i kryk « Gora! Gora! ». Łičba 3 simvałizuje daskanałascʹ. Tamu Bog nastojvaje na tym, kab pacvierdzicʹ niezvarotny charaktar prarockaga abviaščennia; geta pakarannie budzie vykanana va ŭsioj svajoj boskaj daskanałasci. Kryk « Gora! Gora! », jaki vykrykvajucʹ kupcy, pieragukajecca z papieradžałʹnym krykam, vykrytym Jago vybrannikami ŭ Adkrycci 14:8: « Upaŭ! Upaŭ Vaviłon Vjałiki ». Getyja kupcy nazirajucʹ za jaje zniščenniem zdalok, « bajučysia jaje pakut ». I jany majucʹ racyju bajacca getaga plonu praviednaga gnievu žyvoga Boga, bo, škadujučy ab jaje zniščenni, jany stanoviacca ŭ Jago łagjer i, u svaju čargu, buducʹ zniščany zabojčym čałaviečym gnievam niaŭciešnych achviar rełigijnaga padmanu. Gety vierš daje nam zrazumiecʹ viełizarnuju adkaznascʹ kamiercyjnych intaresaŭ za pospiech, dasiagnuty Rymska-katałickaj carkvoj. « Kupcy » padtrymłivałi prastytutku i jaje najgoršyja žorstkija i despatyčnyja rašenni vyklučna z-za pragi da finansavaga i materyjałʹnaga ŭzbagačennia. Jany zapluščvałi vočy na ŭsie jaje agidnyja pabory i zasługoŭvajucʹ tago, kab padziałicʹ jaje kančatkovy los. Gistaryčny prykład tyčycca paryžan, jakija vystupałi na baku katałickaj viery supracʹ refarmackaj z samaga pačatku Refarmacyi ŭ časy karala Francyska I i pasla jago.

Vjerš 16: « I jany skažucʹ: «Gora! Gora tabie, viałiki gorad, apranuty ŭ vison, purpuru i punsovy šaŭ, uprygožany zołatam, kaštoŭnymi kamianiami i žemčugam! Za adnu gadzinu stołʹki bagaccia zniščana! »

Gety vierš pacviardžaje metu: « Vjałiki Vaviłon, apranuty ŭ vison, purpuru i punsovy płašč »; kolery carskich płaščoŭ, bo mienavita ŭ getaj jakasci nasmiešłivyja rymskija sałdaty nakryłi plečy Isusa « purpurovym » płaščom. Jany nie magłi ŭjavicʹ sabie sens, jaki Bog nadaŭ ich učynku: jak achviara adkuplennia Isus staŭ nosʹbitam grachoŭ svaich vybrannikaŭ, paznačanych getymi kolerami, punsovymi abo purpurnymi , zgodna z Is. 1:18, « adnoj gadziny » budzie dastatkova, kab zniščycʹ Rym, jago Papu i duchavienstva pasla słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta, jaki pryjdzie, kab praduchiłicʹ smiercʹ svaich vybrannikaŭ. U getym apošnim vyprabavanni ich viernascʹ budzie miecʹ vyrašałʹnaje značennie, tamu my možam zrazumiecʹ, čamu Bog asabłiva nastojvaje na ŭmacavanni ich viery i absalutnaga davieru, jaki jany pavinny pryzvyčaicca ŭskładacʹ na Jago. Doŭgi čas čałaviek mog bycʹ pierakanany tołʹki ŭ tym, što takoje zniščennie « za adnu gadzinu » było cudam i, takim čynam, pramym umiašanniem Boga, jak u vypadku z Sadomam i Gamoraj. U naš čas, kałi čałaviek avałodaŭ jadziernym agniom, geta ŭžo nie tak dziŭna.

Vjerš 17: « I ŭsie kiroŭcy, usie, chto płyvie tudy, maraki i ŭsie, chto gandluje na mory, stajałi zdalok » .

Gety vierš kankretna tyčycca « tych, chto ekspłuatuje mora, łocmanaŭ, marakoŭ, jakija płyvucʹ da getaga miesca, — usich trymałi dystancyju ». Papskaja carkva ŭzbagaciłasia, karystajučysia žadanniem karaloŭ uzbagacicca. Jana padtrymłivała i apraŭdvała zavajavannie ziemlaŭ, nieviadomych ludziam, da času ich adkryccia, kałi jaje katałickija sługi zdziajsniałi žachłivyja razni nasiełʹnictva ŭ imia Isusa Chrysta. Geta było ŭ pieršuju čargu ŭ Paŭdniovaj Amierycy i padčas kryvavych ekspiedycyj pad kiraŭnictvam gjenierała Kartesa. Zołata, zdabytaje z getych terytoryj, viartałasia ŭ Jeŭropu, kab uzbagacicʹ katałickich karaloŭ i papstva, jakoje było ŭ getym saŭdziełʹnikam. Bołʹš za toje, akcent na marskim aspiekcie nagadvaje, što mienavita jak režym « zviera, jaki padymajecca z mora », jago suviazʹ z « marakami » ŭmacavałasia dziela ich agułʹnaga ŭzbagačennia.

Vjerš 18: « I, ubačyŭšy dym ad jaje pažaru, jany zakryčałi, kažučy: jaki gorad padobny da getaga viałikaga gorada? »

« Jaki gorad byŭ padobny da viałikaga gorada? » — zakryčałi maraki, ubačyŭšy « dym ad jago pažaru ». Adkaz byŭ prosty i chutki: nijaki. Bo nivodzin gorad nie skancentravaŭ stołʹki ŭłady, gramadzianskaj, jak impierski gorad, a potym rełigijny z 538 goda. Katałicyzm raspaŭsiudziŭsia na ŭsie ziemłi płaniety, akramia Rasii, dzie ŭschodniaja pravasłaŭnaja viera adchiłiła jago. Pasla tago, jak Kitaj pryniaŭ jago, jon taksama zmagaŭsia z im i pierasledavaŭ jago. Ale jon usio jašče daminuje na ŭsim Zachadzie i jago adgałinavanniach u Amierycy, Afrycy i Aŭstrałii. Geta viadučy rełigijny turystyčny ab'jekt u sviecie, jaki pryciagvaje naviedvałʹnikaŭ z usiago svietu. Njekatoryja pryjazdžajucʹ pagladziecʹ na «staražytnyja ruiny», inšyja jeducʹ tudy, kab ubačycʹ miesca, dzie žyvucʹ Papa Rymski i jago kardynały.

Vjerš 1: 9: « Jany pasypałi pyłam gałovy svaje, płakałi i gałasiłi, i kryčałi: “Gora! Gora! Gety viałiki gorad, u jakim usie, chto mieŭ karabłi na mory, uzbagaciłisia bagacciem jagonym, byŭ zniščany za adnu gadzinu!” »

Geta ŭžo treci paŭtor, dzie sabrany ŭsie papiarednija vyrazy, a taksama dakładnaje vykazvannie « za adnu gadzinu jon byŭ razburany ». « Vjałiki gorad, dzie ŭsie, chto maje karabłi na mory, uzbagaciłisia jago raskošaj ». Abvinavačvannie stanovicca viełʹmi zrazumiełym: mienavita dziakujučy raskošy papskaga režymu karableŭładałʹniki ŭzbagaciłisia, prynosiačy ŭ Rym bagaccie svietu. Rym atrymłivaje svajo ŭzbagačennie ad razmierkavannia majomasci svaich praciŭnikaŭ, zabitych jago viečnym sajuznikam, gramadzianskaj manarchičnaj uładaj, jaje ŭzbrojenym kryłom. U jakasci gistaryčnaga prykładu my majem smiercʹ «tampłijeraŭ», majomascʹ jakich była padzielena pamiž karonaj Fiłipa Spraviadłivaga i rymska-katałickim duchavienstvam. Pazniej geta budzie ŭ vypadku z «pratestantami».

Vjerš 20: « Radujciesia za jaje, niabiosy! I vy, sviatyja, apostały i praroki, radujciesia taksama, bo Bog adpomsciŭ vam, sudziačy za jaje » .

Duch zakłikaje žycharoŭ nieba i sapraŭdnych sviatych, apostałaŭ i prarokaŭ ziamłi, radavacca zniščenniu rymskaga Vaviłona. Tamu radascʹ budzie supastaŭnaja z bolem i pakutami, jakija jana pryčyniła abo chacieła pryčynicʹ sługam Boga praŭdy, adnosna apošnich vybranych, viernych asviačonaj Subocie.

Vjerš 21: « Tady adzin magutny anioł uziaŭ kamienʹ, padobny da viałikaga žorna, i kinuŭ jago ŭ mora, kažučy: «Z takoj siłaj budzie skinuty Vaviłon, viałiki gorad, i bołʹš jago nie budzie »».

Paraŭnannie Ryma z « kamieniem » navodzicʹ na try idei. Pa-pieršaje, papstva kankuruje z Isusam Chrystom, jaki sam simvałizujecca « kamieniem » u Dan. 2:34: « Ty gladzieŭ, pakułʹ kamienʹ nie adsiečyŭsia biez ruk i nie ŭdaryŭ idała pa žaleznych i głinianych nagach jagonych i nie razbiŭ ich ». Inšyja vieršy ŭ Bibłii taksama prypisvajucʹ jamu gety simvał « kamienia » ŭ Zach. 4:7; « gałoŭny vugłavy kamienʹ » u Ps. 118:22; Mc. 21:42; i Dziejach 4:11: « Isus joscʹ kamienʹ, jaki vy, budaŭniki , adkinułi, ale jaki staŭ gałoŭnym vugłavym kamieniem ». Drugaja ideja — geta namiok na papskija pretenzii stacʹ pierajemnikam apostała « Pjatra »; gałoŭnaja pryčyna « pospiechu jago pačynanniaŭ i pospiechu jago chitrasciaŭ », tago, što asudžana Bogam u Dan. 8:25. Geta tym bołʹš praŭdziva, što apostał Pjotr nikołi nie byŭ kiraŭnikom chryscijanskaj carkvy, bo gety tytuł naležycʹ samomu Isusu Chrystu. Papski « chitrascʹ » — geta, takim čynam, taksama « chłusnia ». Treciaje mierkavannie tyčycca nazvy papskaj rełigijnaj cytadełi, jago prestyžnaj baziłiki pad nazvaj «Sviaty Pjotr Rymski», viełʹmi daragoje budaŭnictva jakoj pryviało da ŭviadziennia prodažu «indułʹgjencyj», što vykryła jago ŭ vačach manacha-refarmatara Marcina Łjutera. Geta tłumačennie ciesna zviazana z drugoj idejaj. Vatykanskaje miesca słužyła mogiłkami, ale mierkavanaja magiła Pjatra, apostała Gaspodniaga, nasamreč była magiłaj «Symona Pjatra Čaraŭnika», pakłonnika i sviatara boga-zmieja pa imieni Eskułap.

Vjartajučysia da našaga času, Duch praročycʹ supracʹ rymskaga « Vaviłona ». Jon paraŭnoŭvaje jago budučaje zniščennie z vobrazam « viałikaga žornavaga kamienia » , jaki « anioł kidaje ŭ mora ». Getaj ilustracyjaj jon vyłučaje supracʹ Ryma abvinavačvannie, zgadanaje ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 18:6: « A chto spakusicʹ adnago z getych małych, jakija vieracʹ u Mjanie, tamu lepš było b, kałi b paviesiłi jamu na šyju žornavy kamienʹ i ŭtapiłi jago ŭ głybini marskoj ». I ŭ jago vypadku geta spakusiŭ nie tołʹki adnago z getych małych, jakija vieracʹ u Jago, ale mnostva ludziej. Adno zastajecca peŭnym: kałisʹci « zniščanaje, jano ŭžo nikołi nie znojdziecca ». Jano bołʹš nikomu nie paškodzicʹ.

Vjerš 22: « I bołʹš nie budzie čuvacʹ u tabie gołas arfistaŭ, muzykaŭ, flejtystaŭ i trubačoŭ; nie znojdziecca ŭ tabie nikoga, chto zajmajecca jakim-niebudzʹ ramiostvam; bołʹš nie budzie čuvacʹ u tabie guku žornaŭ » .

Tady Duch vykłikaje muzyčnyja guki, jakija vykazvałi bieskłapotnascʹ i radascʹ žycharoŭ Ryma. Pasla zniščennia ich tam bołʹš nie budzie čuvacʹ. U duchoŭnym sensie geta namiakaje na pasłannikaŭ Boga, čyje słovy byłi čutnyja z takim ža efiektam, jak muzyčnyja guki « flejtystaŭ abo trubačoŭ »; vobraz, dadzieny ŭ prypaviesci ŭ Mc. 11:17. Geta taksama vykłikaje « šumy », jakija vydavałi ramiesniki, pieragružanyja pracoŭnymi zamovami, bo z staražytnaga gorada danosiłisia tołʹki « šumy » prafiesijnaj dziejnasci, siarod jakich « šum žornaŭ », jakija małołi zbožža abo zavastryłi režučyja pryłady, takija jak sierp i kasa, nažy i miačy; geta ŭžo ŭ staražytnym chałdziejskim Vaviłonie, zgodna z Jeramijaj 25:10.

Vjerš 23: « Sviatło lampy nie budzie zziacʹ u tabie, i gołas žanicha i niaviesty nie budzie čutny ŭ tabie, bo tvaimi kupcami byłi viałʹmožy ziamłi, i ŭsie narody byłi ašukany tvaimi čarami » .

« Sviatło lampy bołʹš nie budzie sviacicʹ u tabie ». Duchoŭnaj movaj Duch papiaredžvaje Rym, što sviatło Bibłii bołʹš nie pryjdzie, kab dacʹ jamu magčymascʹ bycʹ asvietlenym, kab paznacʹ praŭdu pavodle Boga. Vobrazy z Jeramii 25:10 paŭtarajucca, ale « piesni žanicha i niaviesty » tut stanoviacca « gołasam žanicha i niaviesty, jaki bołʹš nie budzie čutny ŭ tabie ». U duchoŭnym sensie geta gałasy zakłikaŭ Chrysta i Jago Vybranaga Schodu da zgublenych duš, kab jany magłi naviarnucca i vyratavacca. Getaja magčymascʹ zniknie nazaŭždy pasla jago zniščennia. « Bo tvaje kupcy byłi viałikimi ziamłi ». Mjenavita dziakujučy spakušenniu viałikich ziamłi Rym zmog raspaŭsiudzicʹ svaju katałickuju rełigiju na mnogija narody ziamłi. Jon vykarystoŭvaŭ ich jak pradstaŭnikoŭ svajgo rełigijnaga gandlu. I ŭ vyniku « ŭsie narody byłi padmanuty tvaimi čarami ». Tut Bog apisvaje katałickija imšy jak « čary », jakija charaktaryzujucʹ paganskija kułʹty d'jabałʹskich čaradziejaŭ i viedzʹmaŭ. Praŭda, vykarystoŭvajučy farmałistyčnyja, paŭtarałʹnyja formuły i marnyja paŭtory, katałickaja rełigija pakidaje mała miesca dla Boga-Tvorcy, kab vykazacʹ siabie. Jon navat nie sprabuje getaga zrabicʹ, bo ŭ Dan. 11:39 prypisvaje jamu « čužaziemnaga boga » i nikołi nie pryznavaŭ jaje słužankaj; «namiesnik Syna Božaga», tytuł Papy, tamu nie z'jaŭlajecca jago namiesnikam. Nastupny vierš rastłumačycʹ pryčynu getaga.

Vjerš 24: « I tamu što ŭ joj była znojdziena kroŭ prarokaŭ i sviatych i ŭsich, chto byŭ zabity na ziamłi » .

«... i tamu što ŭ im była znojdziena kroŭ prarokaŭ i sviatych »: Žorstki, niazłomny, niečuły i žorstki na praciagu ŭsioj svajoj gistoryi, Rym prakładaŭ sabie šlach praz kroŭ svaich achviar. Geta było praŭdaj jak dla paganskaga Ryma, tak i dla papskaga Ryma, praciŭnikaŭ jakoga zabivałi karałi, asvietlenyja sługi Božyja, jakija advažyłisia asudzicʹ jago d'jabałʹskuju pryrodu. Njekatoryja byłi abaronieny Bogam, takija jak Vałʹdo, Uikłif i Łjuter; inšyja nie byłi, i jany skončyłi svajo žyccio jak mučaniki viery, na vogniščach, płachach, ganiebnych słupach abo šybienicach. Praročaja pierspiektyva ŭbačycʹ kančatkovaje spyniennie jago dziejannia moža tołʹki radavacʹ žycharoŭ nieba i sapraŭdnych sviatych ziamłi. «... i ŭsich tych, chto byŭ zabity na ziamłi »: Toj, chto vynosicʹ getaje mierkavannie, viedaje, pra što gavorycʹ, bo jon sačyŭ za dziejanniami Ryma z momantu jago zasnavannia ŭ 747 g. da n.e. Głabałʹnaja situacyja apošnich dzion — geta apošni plon, pryniesieny zavajoŭnickim i daminujučym Zachadam nad inšymi narodami ziamłi. Manarchičny, a potym respubłikanski Rym pažyraŭ narody ziamłi, jakuju jon padparadkavaŭ. Madełlu getaga gramadstva zastavałasia 2000-gadovaje sapraŭdnaje i fałʹšyvaje chryscijanstva. Pasla paganskaga Ryma papski Rym zniščyŭ vobraz Chrystovaga miru i adabraŭ u čałaviectva madełʹ, jakaja pryniesła b ščascie narodam. Apraŭdvajučy zabojstva sapraŭdnych jagniat, vučniaŭ Isusa Chrysta, jon padrychtavaŭ šlach da rełigijnych sutyknienniaŭ, jakija viaducʹ čałaviectva da žachłivaj, gjenacydnaj treciaj susvietnaj vajny. Njezdarma norma zabojstva pubłična demanstrujecca ŭzbrojenymi isłamskimi grupoŭkami. Getaja nianaviscʹ da isłamu — zapoznieny adkaz na vojny Kryžovych pachodaŭ, raspačatych Urbanam II z Klermon-Fjerana 27 łistapada 1095 goda.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 19 : Bitva Armagjedon Isusa Chrysta

 

 

 

Vjerš 1: « Pasla getaga ja pačuŭ gučny gołas viałikaga natoŭpu na niebie, jaki kazaŭ: «Ałiłuja! Zbaŭlennie, i słava, i siła naležacʹ Bogu našamu! »

Praciagvajučy papiaredni 18-y razdzieł, adkuplenyja i vyratavanyja vybranyja apynajucca na niabiosach, nosiačy « novaje imia », jakoje abaznačaje ich novuju niabiesnuju pryrodu. Panujucʹ radascʹ i viesiałoscʹ, i viernyja niabiesnyja anioły ŭsłaŭlajucʹ Boga-zbaŭcu. Gety « natoŭp » « Vjałiki natoŭp » adroznivajecca ad « natoŭpu, jakoga nichto nie mog złičycʹ », zgadanaga ŭ Adkrycci 7:9. Jon pradstaŭlaje saboj schod sviatych niabiesnych aniołaŭ Boga, jakija ŭzviałičvajucʹ Jago « słavu », tamu što ŭ vieršy 4 ziamnyja vybranyja, simvałizavanyja « 24 starcami », adkažucʹ i pacvierdziacʹ svaju prychiłʹnascʹ skazanym słovam, kažučy: « Amin! », što aznačaje: Sapraŭdy!

Paradak terminaŭ « zbaŭlennie, słava, siła » maje svaju łogiku. « Zbaŭlennie » było dadziena ziamnym vybranym i sviatym aniołam, jakija addałi « słavu » Bogu-Tvorcu, jaki, kab vyratavacʹ ich, zakłikaŭ svaju boskuju « siłu » zniščycʹ agułʹnych voragaŭ.

Vjerš 2: « Bo praŭdzivyja i spraviadłivyja sudy Jagonyja; bo Jon asudziŭ viałikuju raspusnicu, jakaja razbesciła ziamlu svaim raspustaj, i adpomsciŭ za kroŭ sługaŭ Svaich ad jaje ruki » .

Vybranyja, jakija padzialałi smagu praŭdy i sapraŭdnaj spraviadłivasci, ciapier całkam zadavolenyja i reałizavanyja. U svajoj slapoj głupstvie čałaviectva, adrezanaje ad Boga, dumała, što moža pryniesci ščascie apošnim narodam, zmiakčyŭšy standart svajoj spraviadłivasci; tołʹki zło atrymała vygadu ad getaga vybaru i, jak gangrena, achapiła ŭsio čałaviectva. Dobry i miłaserny Bog pakazvaje ŭ svaim sudzie nad « Vjałikim Vaviłonam », što toj, chto nanosicʹ smiercʹ, pavinien paniesci smiercʹ. Geta nie akt złačynstva, a akt spraviadłivasci. Takim čynam, kałi jano bołʹš nie viedaje, jak pakaracʹ vinavatych, spraviadłivascʹ stanovicca niespraviadłivasciu.

Vjerš 3: « I jany skazałi drugi raz: Ałiłuja! ...i dym ad jago ŭzychodzicʹ na viaki viakoŭ » .

Gety vobraz zmanłivy, bo « dym » ad pažaru, jaki zniščycʹ Rym, zniknie pasla jago razburennia. « Vjaki viakoŭ » abaznačajucʹ pryncyp viečnasci, jaki tyčycca tołʹki pieramožcaŭ univiersałʹnych niabiesnych i ziamnych vyprabavanniaŭ. U getym vyrazie słova « dym » aznačaje razburennie, a vyraz « viaki viakoŭ » nadaje jamu viečny efiekt, geta značycʹ kančatkovaje razburennie; jon nikołi bołʹš nie ŭzniknie. Nasamreč, u goršym vypadku « dym » moža ŭzniknucʹ u sviadomasci žyvych jak uspamin pra słaŭny boski ŭčynak, zdziejsnieny Bogam supracʹ Ryma, kryvavaga voraga.

Vjerš 4: « I dvaccacʹ čatyry starcy i čatyry žyvyja istoty ŭpałi i pakłaniłisia Bogu, Jaki siadzieŭ na tronie, kažučy: Amin! Ałiłuja! »

Praŭdu! Chvała Jachve! … kažucʹ razam adkuplenyja ziamłi i sviety, jakija zastałisia čystymi. Pakłaniennie Bogu adznačajecca pakłonami; zakonnaja forma, pryznačanaja vyklučna dla Jago.

Vjerš 5: « I gołas vyjšaŭ z trona: Chvałicie Boga našaga, usie sługi Jagonyja, chto baicca Jago, małyja i viałikija! »

Gety gołas — gołas « Michaiła », Isusa Chrysta, dvuch niabiesnych i ziamnych abrazaŭ, pad jakimi Bog adkryvaje siabie svaim stvarenniam. Isus kaža: « vy, chto bajaŭsia Jago », tym samym nagadvajučy pra « strach » pierad Bogam, jaki patrabujecca ŭ pieršym aniołʹskim pasłanni z Adkryccia 14:7. « Strach Božy » tołʹki padsumoŭvaje razumnaje staŭlennie stvarennia da svajgo Tvorcy, jaki maje ŭładu nad žycciom i smierciu nad im. Jak vučycʹ Bibłija ŭ 1-m Pasłanni Jana 4:17-18: « daskanałaja luboŭ vyganiaje strach »: « Jak Jon, tak i my ŭ getym sviecie. U getym luboŭ daskanałaja ŭ nas, kab my miełi advagu ŭ dzienʹ suda. U lubovi niama strachu, a daskanałaja luboŭ vyganiaje strach, bo strach maje na ŭvazie pakarannie, a chto baicca, niedaskanały ŭ lubovi ». Takim čynam, čym bołʹš vybrany lubicʹ Boga, tym bołʹš jon słuchajecca Jago, i tym mienš u jago padstaŭ bajacca Jago. Vybranyja Bogam vybirajucca z łiku prostych ludziej, takich jak apostały i pakorłivyja vučni, ale taksama i z łiku viałikich, takich jak viałiki car Navuchadanosar. Gety car caroŭ svajgo času — vydatny prykład tago, jak, jakim by viałikim jon ni byŭ siarod ludziej, car — tołʹki słabaja istota pierad Usiemagutnym Bogam-Tvorcam.

Vjerš 6: « I pačuŭ ja byccam gołas viałikaga natoŭpu, i byccam šum mnogich vodaŭ, i byccam gołas magutnych grymotaŭ, jakija kazałi: «Ałiłuja! Bo vaładarycʹ Gaspodzʹ Bog naš Usiemagutny » .

Gety vierš ab'jadnoŭvaje ŭžo sustrakanyja vyrazy. « Vjałiki natoŭp » u paraŭnanni z « šumam mnogich vodaŭ » pradstaŭleny jago Tvorcam u Adkrycci 1:15. « Gałasy », jakija gavoracʹ, nastołʹki « šmatłikija », što ich možna paraŭnacʹ tołʹki z grukatam, « šumam» grom ». « Ałiłuja! Bo vaładarycʹ Gaspodzʹ, Bog Usiemagutny ». Getaje pasłannie adznačała dziejannie « siomaj truby » ŭ Adkrycci 11:17: « kažučy: Dziakujem Tabie, Gospadzie Boža Usiemagutny, Jaki joscʹ i Jaki byŭ, bo Ty ŭziaŭ Svaju viałikuju siłu i vaładaryŭ ».

Vjerš 7: « Radujmasia i viesiałisia, i addajma Jamu słavu, bo nastaŭ šlub Jagniaci, i žonka Jagonaja padrychtavałasia » .

« Radascʹ » i « viesiałoscʹ » całkam apraŭdanyja, bo čas « bitvy » skončyŭsia. U niabiesnaj « słavie » «niaviesta », schod adkuplenych vybranych ziamłi dałučyŭsia da svajgo « Žanicha », Chrysta, žyvoga Boga « Michaiła », Jachve. U prysutnasci ŭsich svaich niabiesnych siabroŭ adkuplenyja i Isus Chrystos buducʹ sviatkavacʹ « viasiełʹny » bankiet, jaki ich ab'jadnoŭvaje. « Njaviesta padrychtavałasia », adnaviŭšy ŭsie boskija isciny, jakija katałickaja viera zniščyła ŭ svajoj viersii chryscijanskaj viery. « Padrychtoŭka » była doŭgaj, pabudavanaj na 17 stagoddziach rełigijnaj gistoryi, ale asabłiva z 1843 goda, daty pačatku boskaga patrabavannia roznych adnaŭlenniaŭ, jakija stałi nieabchodnymi, geta značycʹ usich iscin, jakija nie byłi adnoŭleny pierasledavanymi pratestanckimi refarmatarami. Zaviaršennie getaj padrychtoŭki było ažyccioŭlena apošnimi dysidentami-advientystami siomaga dnia, jakija zastavałisia ŭ adabrenni Boga i sviatła, jakoje daŭ im Isus, da kanca i ŭžo da pačatku 2021 goda, kałi ja pišu getuju viersiju jago sviatła.

Vjerš 8: « I dadziena joj było apranucca ŭ vison čysty i bieły, bo vison — geta praviednyja ŭčynki sviatych » .

« Vin » adnosicca da « praviednych spraŭ » « sapraŭdnych apošnich» sviatych . Getyja « spravy », jakija Bog nazyvaje « praviednymi », z'jaŭlajucca pładom boskich adkrycciaŭ, jakija pasladoŭna prynosiłisia z 1843 i 1994 gadoŭ. Getaja praca — apošni płod, jaki adkryvaje boskija natchnienni, dadzienyja z 2018 goda tym, kago Jon lubicʹ, dabrasłaŭlaje i « rychtuje » da « viasiełla », zgadanaga ŭ getym vieršy. Kałi Bog dabrasłaŭlaje « praviednyja spravy » svaich sapraŭdnych « sviatych », to, naadvarot, Jon prakłinaŭ i zmagaŭsia, pakułʹ nie zniščyŭ jago, z łagjeram iłžyvych sviatych, čyje « spravy » byłi «niapraviednymi».

Vjerš 9: « I skazaŭ mnie anioł: napišy: ščasłivyja tyja, chto pakłikany na viasiełʹnuju viačeru Jagniaci! I skazaŭ mnie: geta praŭdzivyja słovy Božyja ».

Getaje błaženstva ŭručajecca sviatym, adkuplenym kryvioju Isusa Chrysta, čyje pijaniery byłi zaniepakojenyja kryvioju Daniiła 12:12 ( Ščasłivyja tyja, chto čakaje da 1335 dzion ) pijanieraŭ, jakija buducʹ dakładna simvałizavany « 144 000 » abo 12 ch 12 ch 1000 z Adkryccia 7. Uvachodžannie ŭ raj dla viečnasci sapraŭdy z'jaŭlajecca pryčynaj viałikaga ščascia, jakoje zrobicʹ boska « ščasłivymi » tych, chto budzie miecʹ gety šaniec. Udača — nie adziny faktar, jaki dazvalaje atrymacʹ karyscʹ ad getaga pryvileju, ale prapanova vyratavannia prapanujecca nam Bogam jak «drugi šaniec» pasla spadčyny i asudžennia pieršarodnaga grachu. Abiacannie vyratavannia i budučych niabiesnych radasciej pacvierdžana jak vusnaje abiacannie Boga, godnaje našaj viery, tamu što jon nazaŭsiody vykonvaje svaje abiacanni. Vyprabavanni apošnich dzion zapatrabujucʹ upeŭnienasci, u jakoj sumnievy bołʹš nie buducʹ miecʹ miesca. Vybranyja pavinny buducʹ spadziavacca na vieru, zasnavanuju na adkrytych abiacanniach Boga, tamu što toje, što napisana, spačatku skazana. Vosʹ čamu Bibłija, Sviatoje Pisannie, nazyvajecca: Słovam Božym.

Vjerš 10: « I ja ŭpaŭ da nog jagonych, kab pakłanicca jamu. Ale jon skazaŭ mnie: «Gladzi, nie rabi getaga! Ja — sługa tvoj i bratoŭ tvaich, jakija majucʹ sviedčannie Isusa. Bogu pakłanisia, bo sviedčannie Isusa — geta duch praroctva » .

Bog vykarystoŭvaje pamyłku Jana, kab pakazacʹ nam svajo asudžennie katałickaj viery, jakaja vučycʹ svaich viernikaŭ getamu typu pakłaniennia istotam. Ale Jon taksama nacełʹvajecca na pratestanckuju vieru, jakaja taksama zdziajsniaje getuju pamyłku, šanujučy paganski «dzienʹ sonca», uspadkavany ad Ryma. Anioł, jaki razmaŭlaje z im, niesumnienna, «Gaŭryił», toj, chto adkazvaje za boskuju misiju, błizkuju da Boga, jaki ŭžo z'javiŭsia Daniiłu i Maryi, «suragatnaj» maci Isusa. Njagledziačy na vysokaje stanovišča, «Gaŭryił» sviedčycʹ pra tuju ž pakoru, što i Isus. Jon pretenduje tołʹki na tytuł « supracoŭnika » Jana da apošniaga dysidentskaga advientysckaga abranaga kanca času. Z 1843 goda abranyja majucʹ z saboj « sviedčannie Isusa », jakoje, zgodna z getym vieršam, abaznačaje «duch praroctva». Njekatoryja advientysty, na svaju ž škodu, abmiežavałi gety « duch praroctva » pracaj, vykananaj Elen G. Uajt, pasłannicaj Gospada, pamiž 1843 i 1915 gadami. Takim čynam, jany sami ŭstanaviłi abmiežavannie sviatłu, dadzienamu Isusam. Adnak « duch praroctva» — geta pastajanny dar, jaki vynikaje z sapraŭdnych adnosin pamiž Isusam i Jago vučniami i jaki gruntujecca, pierš za ŭsio, na Jago rašenni davierycʹ misiju słuzie, jakoga Jon vybiraje ŭsioj uładaj svajoj boskasci. Getaja praca sviedčycʹ pra geta: «duch praroctva » ŭsio jašče viełʹmi aktyŭny i moža praciagvacca da kanca svietu.

Vjerš 11: « I ŭbačyŭ ja adčynienaje nieba, i vosʹ, bieły konʹ, i Toj, Chto siadzieŭ na im, nazyvaŭsia Vjerny i Praŭdzivy, i Jon spraviadłiva sudzicʹ i vajuje » .

U getaj scenie Duch viartaje nas na ziamlu, pierad kančatkovaj pieramogaj i zniščenniem « Vjałikaga Vaviłona ». Duch ilustruje momant, kałi pasla svajgo viartannia słaŭny Chrystos supracʹstaicʹ ziamnym buntaram. U prasłaŭlenym Isusie Chryscie Bog vychodzicʹ sa svajoj niabačnasci: « adčyniajecca nieba ». Jon z'jaŭlajecca ŭ vobrazie « pieršaj piačatki » z Adkryccia 6:2, jak vieršnik, geta značycʹ Pravadyr, jaki adpraviŭsia « pieramagacʹ i pieramagacʹ » na « biełym kani », vobrazie jago łagjera, adznačanaga čyscinioj i sviatasciu. Imia « vierny i praŭdzivy », jakoje jon daje sabie ŭ getaj scenie, zmiaščaje dziejannie ŭ praciag apošniaga času, pradkazanaga imiem « Łaadykieja » ŭ Adkrycci 3:14. Geta imia aznačaje «sudžanyja ludzi», što pacviardžajecca tut dakładnasciu: « Jon sudzicʹ ». Udakładniajučy, što jon « zmagajecca pa spraviadłivasci », Duch nagadvaje momant « bitvy Armagjedona » z Adkryccia 16:16, u jakoj jon zmagajecca supracʹ łagjera niespraviadłivasci, jaki ŭznačałʹvaje d'jabał i ab'jadnany pašanaj, addadzienaj «dniu sonca», atrymanamu ŭ spadčynu ad Kanstancina I i rymska-katałickich papaŭ.

Vjerš 12: « Vočy Jagonyja byłi jak połymia agniu; i na gałavie Jagonaj było šmat karon; i Jon mieŭ imia napisanaje, jakoga nichto nie viedaŭ, akramia Jago samoga » .

Vjedajučy kantekst sceny, my možam zrazumiecʹ, što « jago vočy » ŭ paraŭnanni z « połymiem agniu » gladziacʹ na ab'jekty jago gnievu, na ab'jadnanych paŭstancaŭ, « padrychtavanych da bitvy », pačynajučy z Adkryccia 9:7-9, geta značycʹ z 1843 goda. Značennie vykazvannia « mnogija dyjademy », jakija nasiłi na « jago gałavie », budzie dadziena ŭ vieršy 16 getaga razdzieła: jon — « Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ ». Jago « napisanaje imia, jakoga nichto nie viedaje, akramia jago samoga », abaznačaje jago viečnuju boskuju pryrodu.

Vjerš 13: « I Jon byŭ apranuty ŭ vopratku, apracavanuju kryvioju; imia Jamu — Słova Božaje » .

Geta « adziennie, apuščanaje ŭ kroŭ », abaznačaje dzvie rečy. Pjeršaja — geta Jago praviednascʹ, jakuju Jon atrymaŭ, prałiŭšy ŭłasnuju « kroŭ » dziela adkuplennia svaich vybranych. Ale getaja achviara, dobraachvotna pryniesienaja Im, kab vyratavacʹ svaich vybranych, patrabuje smierci ich agresaraŭ i pieraslednikaŭ. Jago « adziennie » znoŭ budzie pakryta « kryvioju », ale na gety raz geta budzie kroŭ Jago voragaŭ, « vytaptavanych u čaviłʹni vinagradu gnievu Božaga », zgodna z Isajaj 63 i Adkrycciom 14:17-20. Geta nazva « Słova Božaje » raskryvaje žycciova važnuju važnascʹ ziamnoga słužennia Isusa i Jago adkrycciaŭ, dadzienych pasladoŭna na ziamłi i z nieba pasla Jago ŭvaskresiennia. Naš Zbaŭca byŭ samim Bogam, schavanym u ziamnym abłiččy. Jago pastajannaje vučennie, atrymanaje Jago vybranymi, budzie miecʹ vyrašałʹnaje značennie pamiž vyratavanym łagjeram i łagjeram zgublenych.

Vjerš 14: « Vojski niabiesnyja išłi za Im na biełych koniach, apranutyja ŭ bieły i čysty vison » .

Vobraz słaŭny, « biełaja » čyscinia charaktaryzuje sviatascʹ Božaga łagjera i Jago mnostva viernych aniołaŭ. « Vinsola » pakazvaje ich « praviednyja » i čystyja spravy .

Vjerš 15: « I z vusnaŭ Jagonych vyjšaŭ vostry mieč, kab im paražacʹ narody; i Jon budzie pasci ich žaleznym žazłom, i Jon budzie toptacʹ čaviłʹniu lutasci i gnievu Usiemagutnaga Boga ».

« Słova Božaje » adnosicca da Bibłii, Jago sviatoga « słova », jakoje sabrała Jago vučenni, što kiravałi vybranymi ŭ Jago boskaj praŭdzie. U dzienʹ Jago viartannia « Słova Božaje » prychodzicʹ, jak « vostry mieč », kab zabicʹ Jago buntarskich, svarłivych i spračajučychsia voragaŭ, gatovych prałicʹ kroŭ Jago apošnich vybranych. Zniščennie Jago voragaŭ asviatlaje vyraz « Jon budzie kiravacʹ imi žaleznym žazłom », jaki taksama abaznačaje spravu suda, jakuju vykonvajucʹ vybranyja, jakija pieramogucʹ, zgodna z Adkrycciem 2:27. Płan boskaj pomsty, nazvany « vintažom » u Adkrycci 14:17-20, znoŭ pacviardžajecca tut. Getaja tema razvivajecca ŭ Is. 63, dzie Duch udakładniaje, što Bog dziejničaje adzin, biez jakoga-niebudzʹ čałavieka z Im. Pryčyna ŭ tym, što vybranyja, jakija ŭžo byłi pryviedzieny ŭ raj, nie bačacʹ dramy, jakaja abrušvajecca na paŭstancaŭ.

Vjerš 16: « I na vopratcy Jagonaj i na sciagnie Jagonym było napisana imia: Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ » .

« Adziennie » adnosicca da dziejanniaŭ žyvoj istoty, a « jago sciagno » sviedčycʹ pra jago siłu i moc, bo važnaj detałlu z'jaŭlajecca toje, što jon vygladaje jak vieršnik, i kab stajacʹ na kani, myšcy « sciognaŭ », najbujniejšych u čałavieka, padviargajucca vyprabavanniu i robiacʹ dziejannie magčymym ci nie. Jago vobraz jak vieršnika byŭ značnym u minułym, bo geta byŭ vobraz, jaki prymałi voiny-vajary. Sjonnia nam zastajecca simvałizm getaga vobraza, jaki kaža nam, što vieršnik — geta nastaŭnik, jaki daminuje nad grupaj ludziej, simvałizavanych vierchavym « kaniom ». Toj, na jakim jedzie Isus, tyčycca jago vybrannikaŭ, jakija ŭ ciapierašni čas raskidany pa ŭsioj ziamłi. Jago imia « Car caroŭ i Gaspodzʹ gaspadaroŭ » z'jaŭlajecca pradmietam sapraŭdnaga suciašennia dla jago lubimych vybrannikaŭ, jakija padviargajucca niespraviadłivamu dyktatu caroŭ i gaspadaroŭ ziamłi. Getaja tema zasługoŭvaje ŭdakładniennia. Madełʹ ziamnoga carstva nie była raspracavana na pryncypach, zacvierdžanych Bogam. Sapraŭdy, Bog daŭ Izrailu, pavodle jago prosʹby , kiravacʹ na ziamłi carom, cytuju, «jak i inšyja narody», jazyčniki, jakija isnavałi ŭ toj čas. Bog tołʹki adguknuŭsia na prosʹbu ich biazbožnych sercaŭ. Bo na ziamłi najlepšy z caroŭ — geta tołʹki «agidnaja» istota, jakaja « žnie tam, dzie nie siejała », i toj, chto viedaje Boga, nie čakaje, pakułʹ jago zrynucʹ jago ludzi, kab pieraŭtvarycca. Madełʹ, pradstaŭlenaja Isusam, asudžaje madełʹ, jakaja pieradajecca na ziamłi z pakalennia ŭ pakalennie durnymi, nievuckimi i biazbožnymi ludzʹmi. U niabiesnym sviecie Boga pravadyr — geta sługa svajgo naroda, i jon atrymłivaje ŭsiu svaju słavu ad getaga. Kluč da daskanałaga ščascia znachodzicca tam, bo nivodnaja žyvaja istota nie pakutuje z-za svajgo błižniaga. U svaim słaŭnym viartanni Isus pryjdzie, kab zniščycʹ biazbožnych caroŭ i ŭładaroŭ, a taksama ich biazbožnascʹ, jakuju jany prypisvajucʹ Jamu, scviardžajučy, što ich vaładarstva — geta boskaje prava. Isus navučycʹ ich, što geta nie tak; nie tołʹki ich, ale i masy čałaviectva, jakija apraŭdvajucʹ svaju niespraviadłivascʹ. Geta tłumačennie «prypaviesci pra talenty», jakaja zatym vykonvajecca i ŭžyvajecca.

Pasla sutykniennia

Vjerš 17: « I ŭbačyŭ ja anioła, jaki stajaŭ na soncy, i jon zakryčaŭ gučnym gołasam, kažučy ŭsim ptuškam, jakija latajucʹ pasiarod nieba: «Pryjdzicie, zbiaryciesia na viałikuju viačeru Božuju » .

Isus Chrystos « Michaił » prychodzicʹ u vobrazie sonca, simvale boskaga sviatła, kab zmagacca z iłžechryscijanami, jakija pakłaniajucca bogu sonca, što apraŭdvaje zmienu dnia adpačynku, zroblenuju impierataram Kanstancinam I. U svaim supracʹstajanni z Chrystom Bogam jany vyjaviacʹ, što žyvy Bog bołʹš magutny, čym ich bog sonca. Gučnym gołasam Isus Chrystos skłikaje zbor drapiežnych ptušak.

Zaŭvaga : Ja pavinien znoŭ adznačycʹ, što paŭstancy nie žadajucʹ sviadoma i dobraachvotna pakłaniacca soniečnamu bažastvu, ale jany niedaacenʹvajucʹ toj fakt, što dla Boga pieršy dzienʹ, jaki jany šanujucʹ jak dzienʹ svajgo štotydniovaga adpačynku, zachoŭvaje plamu svajgo minułaga paganskaga zvyčaju. Sapraŭdy getak ža ich vybar sviedčycʹ pra viałikuju pagardu da paradku času, jaki Jon ustalavaŭ z pačatku stvarennia Zjamłi. Bog łičycʹ dni, adznačanyja kručenniem Zjamłi vakoł svajoj vosi. U svaich zastupnictvach za svoj narod Izraiłʹ Jon nagadaŭ pra paradak tydnia, nazvaŭšy jago siomym dniom pad nazvaj «Subota». Mnogija vieracʹ, što jany mogucʹ bycʹ apraŭdanyja Bogam dziakujučy svajoj ščyrasci. Ni ščyrascʹ, ni pierakananascʹ nie majucʹ nijakaj kaštoŭnasci dla tych, chto asprečvaje praŭdu, vyrazna vykazanuju Bogam. Jago praŭda — adziny standart, jaki dazvalaje prymirennie praz vieru ŭ dobraachvotnuju achviaru Isusa Chrysta. Asabistyja mierkavanni nie čujucca i nie pryznajucca Bogam-Tvorcam, Bibłija pacviardžaje gety pryncyp nastupnym vieršam z Isai 8:20: « Da zakona i da sviedčannia! Kałi jany nie buducʹ gavarycʹ tak, nie budzie svitannia dla naroda ».

Bog padrychtavaŭ dva « sviaty »: « viasiełʹny bankiet Jagniaci », gasciami jakoga z'jaŭlajucca sami vybranyja asobna, bo razam jany pradstaŭlajucʹ « Njaviestu ». Drugi « sviata » maje makabryčny typ, i bienieficyjarami jago z'jaŭlajucca tołʹki « drapiežnyja ptuški », gryfy, kondary, karšuny i inšyja vidy getaga rodu.

Vjerš 18: « Kab ja mog jesci płocʹ caroŭ, i płocʹ tysiačnikaŭ, i płocʹ mocnych, i płocʹ koniej i tych, chto siadziacʹ na ich, i płocʹ usich ludziej, vołʹnych i raboŭ, małych i viałikich » .

Pasla zniščennia ŭsiago čałaviectva nie zastaniecca kamu pachavacʹ cieły pad ziamloj, i, zgodna z Jeramijaj 16:4, « jany buducʹ raskidany, jak gnoj, pa ziamłi ». Davajcie znojdziem uviesʹ vierš, jaki vučycʹ nas pra los, jaki Bog rychtuje dla tych, kago Jon prakłinaje: « Jany pamrucʹ, zniščanyja chvarobami; im nie daducʹ sloz i nie pachavajucʹ; jany buducʹ, jak gnoj na ziamłi; jany zaginucʹ ad miača i goładu; i ich trupy buducʹ ježaj dla ptušak niabiesnych i zviaroŭ ziamnych ». Zgodna z pierałikam, pradstaŭlenym Ducham u getym 18-m vieršy, nichto nie pazbiegnie smierci. Ja pamiataju, što « koni » simvałizujucʹ narody, jakimi kirujucʹ ich gramadzianskija i rełigijnyja łidery, zgodna z Jak. 3:3: « Kałi my ŭkładajem vudziła ŭ rot koniam, kab jany słuchałisia nas, my taksama kirujem usim ich ciełam » .

Vjerš 19: « I ja ŭbačyŭ zviera i caroŭ ziamnych i vojski ichnija, sabranych razam, kab abviasci vajnu supracʹ tago, chto siadzieŭ na kani, i supracʹ vojska jagonaga » .

My bačyłi, što « bitva Armagjedon » była duchoŭnaj, i što na ziamłi jaje aspiekt zaklučaŭsia ŭ tym, kab abviascicʹ smiercʹ usim apošnim sapraŭdnym rabam Isusa Chrysta. Getaje rašennie było pryniata da viartannia Isusa Chrysta, i paŭstancy byłi ŭpeŭnienyja ŭ svaim vybary. Ale ŭ momant jago ŭstuplennia ŭ siłu niabiosy adkryłisia, adkryvajučy boskaga pomsłiŭca Chrysta i jago aniołʹskija vojski. Z tago času bołʹš nie było magčymasci zmagacca. Nichto nie moža zmagacca z Bogam, kałi Jon z'jaŭlajecca, i vynik taki, jaki adkryŭ nam Adkryccio 6:15-17: « Cary ziamłi, viałʹmožy, vajenačałʹniki, bagatyja, magutnyja, kožny rab i kožny vołʹny schavałisia ŭ piačorach i ŭ skałach gor. I skazałi jany goram i skałam: «Upadziecie na nas i schavajcie nas ad abłičča Tago, Chto siadzicʹ na tronie, i ad gnievu Jagniaci, bo nastaŭ viałiki dzienʹ gnievu Jagonaga, i chto moža ŭstajacʹ? » Na apošniaje pytannie adkaz taki: vybranyja, jakija pavinny byłi bycʹ zabityja paŭstancami; vybranyja, asviačonyja svajoj viernasciu sviatoj Subocie, jakaja pradkazvała pieramogu Isusa nad usimi Jago voragami i tymi, chto byŭ Im adkupleny.

Vjerš 20: « I schopleny byŭ zvier, i z im iłžeprarok, jaki čyniŭ pierad im cudy, jakimi jon padmanvaŭ tych, chto pryniaŭ klajmo zviera i pakłaniaŭsia jago vyjavie; i abodvuch žyŭcom kinułi ŭ voziera vogniennaje, jakoje pałaje sieraj » .

Uvaga! Duch adkryvaje nam kančatkovy los Strašnaga suda, jaki Bog rychtuje dla « zviera i iłžepraroka », a mienavita katałickaj viery i pratestanckaj viery, da jakich z 1994 goda dałučyłisia iłžeadvientysty. Bo « voziera, jakoje pałaje agniom i sieraj », pakryje ziamlu tołʹki ŭ kancy siomaga tysiačagoddzia, kab kančatkova zniščycʹ grešnikaŭ pasla Strašnaga suda. Gety vierš adkryvaje nam cudoŭny sens daskanałaj spraviadłivasci našaga Boga-Tvorcy. Jon ustaloŭvaje roznicu pamiž sapraŭdy adkaznymi i padmanutymi, ale vinavatymi achviarami, tamu što jany adkaznyja za svoj vybar. Rełigijnyja daminatary « žyvymi kinuty ŭ voziera vogniennaje », tamu što, zgodna z Adkrycciom 14:9, jany padbuchtorvałi mužčyn i žančyn ziamłi šanavacʹ « znak zviera », pakarannie jakoga było abvieščana.

Vjerš 21: « Astatnija ž byłi zabityja miačom Tago, Chto siadzieŭ na kani, jaki vychodziŭ z vusnaŭ Jagonych; i ŭsie ptuški nasyciłisia ichnimi ciełami » .

Getyja « inšyja » — geta niechryscijanie abo niavierujučyja ludzi, jakija prytrymłivałisia mižnarodnaga ruchu i padparadkoŭvałisia agułʹnamu zagadu biez asabistaga ŭdziełu ŭ dziejanniach chryscijanskich rełigijnych buntaroŭ. Nje budučy apraŭdanymi praviednasciu kryvi, prałitaj Isusam Chrystom, jany nie pieražyvajucʹ viartannia Chrysta, ale tym nie mienš zabivajucca Jago słovam, simvałizavanym « miečam, jaki vyjšaŭ z Jago vusnaŭ ». Getyja grešnyja istoty, vidavočcy z'jaŭlennia sapraŭdnaga Boga, pryjducʹ na Strašny sud, ale jany nie buducʹ pakutavacʹ ad praciagłaj smierci ŭ «vogniennym voziery », pryznačanaj dla viałikich rełigijnych złačyncaŭ, jakija ŭdziełʹničałi ŭ paŭstanni. Pasla sutykniennia z słavaj viałikaga Boga-Tvorcy, Vjałikaga Suddzi, jany buducʹ raptoŭna zniščany.

Adkryccio 20:

tysiača gadoŭ siomaga tysiačagoddzia

i apošni sud

 

 

 

Pakarannie d'jabła

Vjerš 1: « I ŭbačyŭ ja anioła, jaki sychodziŭ z nieba, i mieŭ u ruce svajoj kluč ad biezdani i viałiki łancug » .

« Anioł » abo pasłaniec Božy « spuskajecca z niabiosaŭ » na ziamlu, jakaja, pazbaŭlenaja ŭsich formaŭ ziamnoga žyccia, čałaviečaga i žyviołʹnaga, tut prymaje svaju nazvu « biezdanʹ », što paznačaje jaje ŭ Byc. 1:2. « Kluč » adkryvaje abo začyniaje dostup da getaj biazludnaj ziamłi. A « viałiki łancug », jaki jon trymaje ŭ « ruce », sviedčycʹ pra toje, što žyvaja istota budzie prykavana da biazludnaj ziamłi, jakaja stanie jago turmoj.

Vjerš 2: « Jon schapiŭ cmoka, staražytnaga zmieja, jaki joscʹ d'jabał i satana, i zviazaŭ jago na tysiaču gadoŭ » .

vyrazy, jakija abaznačajucʹ « Satanu », miaciežnaga anioła, u Adkrycci 12:9. Jany nagadvajucʹ nam pra jago viełʹmi viałikuju adkaznascʹ za pakuty, vykłikanyja jago miaciežnym charaktaram; pakuty i fizičnyja i marałʹnyja pakuty, naniesienyja ludziam uładarami, padparadkavanymi jago natchnienniu i ŭpłyvu, tamu što jany byłi takimi ž złymi, jak i jon. Jak « cmok » jon kiravaŭ paganskim impierskim Rymam, a jak « zmiej » — papskim chryscijanskim Rymam, ale vykryty ŭ časy Refarmacyi, jon znoŭ pavodziŭ siabie jak « cmok », jakomu słužyłi ŭzbrojenyja katałickija i pratestanckija łigi i «draganady» Łjudovika XIV. Z łagjera demaničnych aniołaŭ « Satana » — adziny, chto vyžyŭ, čakajučy svajoj adkuplałʹnaj smierci na Strašnym sudzie, jon zastaniecca žyvym jašče « tysiaču gadoŭ » izalavanym, biez jakich-niebudzʹ kantaktaŭ z jakimi-niebudzʹ istotami, na ziamłi, jakaja stała biasformiennaj i pustoj pustynnaj turmoj, nasielenaj tołʹki raskładajučymisia trupami i kostkami ludziej i žyvioł.

 

Anioł biezdani na spustošanaj ziamłi: Zniščałʹnik z Adkryccia 9:11 .

Vjerš 3: « I ŭkinuŭ jago ŭ biezdanʹ, zamknuŭ jago i pakłaŭ na jago piačatku, kab jon bołʹš nie zvodzicʹ narody, pakułʹ nie skončycca tysiača gadoŭ; i pasla tago jon pavinien bycʹ vyzvaleny na karotki čas » .

Dadzieny vobraz dakładny: Satana znachodzicca na spustošanaj ziamłi pad pokryvam, jakoje nie dazvalaje jamu trapicʹ u raj; tak što jon akazvajecca padparadkavanym abmiežavanniam čałaviečaj normy, stratu jakoj jon vykłikaŭ abo spryjaŭ. Inšyja žyvyja istoty, niabiesnyja anioły i ludzi, jakija ŭ svaju čargu stałi aniołami, znachodziacca vyšej za jago, geta značycʹ na niabiosach, da jakich jon bołʹš nie maje dostupu pasla pieramogi Isusa Chrysta nad grachom i smierciu. Ale jago stanovišča pagoršyłasia, tamu što ŭ jago bołʹš niama ni aniołaŭ, ni ludziej. Na niabiosach znachodziacca « narody », jakija zgadvajucca ŭ getym vieršy biez zgadki «ziamłi». Geta tamu, što vykuplenyja z getych narodaŭ usie znachodziacca na niabiosach u Carstvie Božym. Takim čynam raskryvajecca rola «łancuga » ; jon prymušaje jago zastavacca adnamu i izalavanamu na ziamłi. U Božaj pragramie d'jabał zastaniecca ŭ zniavolenni na « tysiaču gadoŭ », pasla čago jon budzie vyzvaleny, majučy dostup i kantakt z biazbožnymi pamierłymi, jakija ŭvaskresnucʹ u drugim uvaskresienni, dla « drugoj smierci » kančatkovaga suda na ziamłi, jakaja tady budzie na imgniennie znoŭ zasielena. Jon znoŭ padparadkuje asudžanyja na paŭstannie narody ŭ marnaj sprobie zmagacca supracʹ adkuplenych sviatych aniołaŭ i Isusa Chrysta, viałikaga Suddzi.

 

Adkupleny sudzicʹ biazbožnikaŭ

Vjerš 4: « I ja ŭbačyŭ trony, i tym, chto siadzieŭ na ich, dadziena była ŭłada sudzicʹ. I ja ŭbačyŭ dušy tych, chto byŭ abiezgałoŭleny za sviedčannie Isusa i za słova Božaje, i jakija nie pakłaniłisia zvieru ni vobrazu jagonamu i nie pryniałi klajma jagonaga na łob svoj i na ruku svaju. I jany ažyłi i vaładaryłi z Chrystom tysiaču gadoŭ ».

« Tyja, chto siadziacʹ na tronach », majucʹ carskuju ŭładu sudzicʹ » . Geta važny kluč da razumiennia značennia, jakoje Bog nadaje słovu « car ». Cjapier, u svaim carstvie, u Isusie Chryscie « Michaile », Bog dziełicca svaim sudom z usimi svaimi čałaviečymi stvarenniami, adkuplenymi ad ziamłi. Sud biazbožnikaŭ na ziamłi i na niebie budzie kalektyŭnym i agułʹnym z Bogam. Geta adziny aspiekt carstva adkuplenych vybranych. Panavannie pryznačana nie dla adnoj kategoryi vybranych, a dla ŭsich, i Duch nagadvaje nam, što ŭ minuły čas na ziamłi byłi pieršyja žudasnyja zabojčyja pierasledy, pra jakija jon kaža, cytujučy: « dušy tych, chto byŭ abiezgałoŭleny za sviedčannie Isusa i za słova Božaje »; Pavieł byŭ adnym z ich. Takim čynam, Duch vykłikaje ŭ pamiaci chryscijanskich achviar rymskaga paganstva i nieciarpimaj rymskaj papskaj viery, jakaja dziejničała pamiž 30 i 1843 gadami. Zatym jon nacełʹvajecca na apošnich vybranych, jakim pagražaje smiercʹ « zvier, jaki vychodzicʹ z ziamłi » z Adkryccia 13:11-15, u apošniuju gadzinu ziamnoga času; na praciagu 2029 goda da pieršaga dnia viasny, jaki papiaredničaje Paschi ŭ 2030 godzie.

U adpaviednasci z abviaščenniem « siomaj truby » ŭ Adkrycci 11:18, « nastaŭ čas sudzicʹ miortvych », i geta meta času « tysiačy gadoŭ », zgadanaga ŭ getym 4-m vieršy. Geta budzie zaniatak adkuplenych, jakija ŭvajšłi ŭ niabiesnuju viečnascʹ Boga. Im daviadziecca « sudzicʹ » biazbožnych ludziej i zniasilenych niabiesnych aniołaŭ. Pavieł abviaščaje ŭ 1 Kar. 6:3: « Ci ž nie viedajecie, što my budziem sudzicʹ aniołaŭ? tym bołʹš my budziem sudzicʹ žycciovyja spravy? »

 

Drugoje ŭvaskrašennie dla zaginułych paŭstancaŭ

Vjerš 5: « Astatnija miortvyja nie ažyłi, pakułʹ nie skončyłasia tysiača gadoŭ. Geta pieršaje ŭvaskrasiennie » .

Scieražyciesia pastki! Skaz « Astatnija miortvyja nie ažyłi, pakułʹ nie skončyłasia tysiača gadoŭ » ujaŭlaje saboj dužku, a vyraz, jaki idzie za joj: « Geta pieršaje ŭvaskrasiennie », tyčycca pieršych pamierłych u Chryscie, jakija ŭvaskresłi ŭ pačatku zgadanaj « tysiačy gadoŭ ». Dužka, nie nazyvajučy jaje, vykłikaje ab'javu pra drugoje « ŭvaskrasiennie », pryznačanaje dla biazbožnych pamierłych, jakija ŭvaskresnucʹ u kancy « tysiačy gadoŭ » dla apošniaga suda i smiarotnaga pakarannia ŭ « voziery agniu i siery »; što zdziajsniaje « druguju smiercʹ ».

Vjerš 6: « Ščasłivy i sviaty toj, chto maje ŭdzieł u pieršym uvaskresienni! Nad takimi drugaja smiercʹ nie maje ŭłady, ale jany buducʹ sviatarami Boga i Chrysta i buducʹ vaładarycʹ z Im tysiaču gadoŭ » .

Gety vierš viełʹmi prosta padsumoŭvaje ab'jaŭleny praviedny sud Boga. Błagasłaŭlennie adrasavana sapraŭdnym vybranym, jakija ŭdziełʹničajucʹ u pačatku « tysiačy gadoŭ » va « ŭvaskrasienni miortvych u Chryscie ». Jany nie pryjducʹ na sud, ale sami buducʹ suddziami ŭ sudzie, arganizavanym Bogam na niabiosach na praciagu « tysiačy gadoŭ» . Abvieščanaje « vaładarstva » « tysiačy gadoŭ » — geta tołʹki « vaładarstva » sudovaj dziejnasci i abmiežavana getymi « tysiačaj gadoŭ ». Uvajšoŭšy ŭ viečnascʹ, vybranyja nie pavinny bajacca abo ciarpiecʹ « druguju smiercʹ », bo naadvarot, mienavita jany naniasucʹ jaje na asudžanych biazbožnych pamierłych. I my viedajem, što geta najviałikšyja i samyja biazbožnyja, žorstkija i zabojčyja rełigijnyja złačyncy. Abranyja suddzi pavinny buducʹ vyznačycʹ praciagłascʹ pakut, jakija kožnaja z asudžanych istot pavinna indyviduałʹna pieražycʹ u pracesie svajgo zniščennia « drugoj smierciu », jakaja nie maje ničoga agułʹnaga z ciapierašniaj pieršaj ziamnoj smierciu. Bo mienavita Bog-Tvorca nadaje agniu formu jago razburałʹnaga dziejannia. Agonʹ nie maje nijakaga ŭzdziejannia na niabiesnyja cieły i ziamnyja cieły, jakija achoŭvajucca Bogam, jak dakazvaje dosvied troch spadarožnikaŭ Daniiła ŭ 3-m razdziele knigi Daniiła. Na Strašny sud uvaskresłaje cieła budzie reagavacʹ inakš, čym ciapierašniaje ziamnoje cieła. U Jevangjełłi ad Marka 9:48 Isus adkryvaje jago asabłivascʹ, kažučy: « dzie čarviak ich nie pamiraje, i agonʹ nie zgasaje ». Getak ža, jak skrutki cieła daždžavoga čarviaka zastajucca asobna ažyŭlenymi, cieły praklatych buducʹ vałodacʹ žycciom da apošniaga atama. Takim čynam, chutkascʹ ich znikniennia budzie zaležycʹ ad praciagłasci pakut, vyznačanych sviatymi suddziami i Isusam Chrystom.

 

Finałʹnaje supracʹstajannie

Vjerš 7: « A kałi skončycca tysiača gadoŭ, satana budzie vyzvaleny z turmy svajoj » .

U kancy «tysiačy gadoŭ» jon znoŭ nienadoŭga znojdzie kampaniju. Geta čas drugoga « ŭvaskresiennia », pryznačanaga dla ziamnych buntaroŭ.

Vjerš 8: « I vyjdzie jon, kab zviesci narody, jakija na čatyroch kancach ziamłi, Goga i Magoga, kab sabracʹ ich na bitvu; kołʹkascʹ ich — jak piasok marski » .

Getaja kampanija — geta kampanija « narodaŭ », jakija ŭvaskresłi pa ŭsioj ziamłi, jak pakazana ŭ formule « čatyroch kutoŭ». ziamłi » abo čatyroch bakoŭ svietu, jakija nadajucʹ dziejanniu ŭniviersałʹny charaktar. Takoje schodstva nie maje ničoga padobnaga, akramia padabienstva na ŭzroŭni vajennaj strategii z kanfłiktam Treciaj susvietnaj vajny « šostaj truby » z Adkryccia 9:13. Mjenavita getaje paraŭnannie prymušaje Boga dacʹ sabranym na apošni sud imiony «Gog i Magog», pieršapačatkova zgadanyja ŭ Ezekiila 38:2, a da getaga ŭ Bycci 10:2, dzie «Magog» — drugi syn Jafieta; ale nieviałikaja detałʹ raskryvaje tołʹki paraŭnałʹny aspiekt getaga ŭspaminu, tamu što ŭ Ezekiila Magog — geta ziamla Goga, i jon abaznačaje Rasiju, jakaja ŭviadzie ŭ dziejannie padčas treciaj susvietnaj vajny najbołʹšuju kołʹkascʹ sałdat za ŭsiu gistoryju čałaviectva; što apraŭdvaje jaje viełizarnuju ekspansiju i chutkaje zavajavannie ziamiełʹ zachodniejeŭrapiejskaga kantynienta.

Duch paraŭnoŭvaje ich z « piaskom marskim », tym samym padkresłivajučy važnascʹ kołʹkasci achviar Strašnaga suda. Geta taksama namiok na ich padparadkavannie d'jabłu i jago čałaviečym pamagatym, pra što gavorycca ŭ Adkrycci 12:18 abo 13:1 (u zaležnasci ad biblejskaj viersii): kažučy pra « cmoka », my čytajem: « I jon stajaŭ na piasku marskim » .

Njepapraŭny buntar, Satana pačynaje spadziavacca, što zmoža pieramagčy Božaje vojska, i jon spakušaje inšych asudžanych mužčyn ustupicʹ u baracʹbu supracʹ Boga i Jago vybrannikaŭ.

Vjerš 9: « I jany ŭzyšłi na pavierchniu ziamłi i akružyłi tabar sviatych i gorad ulubiony. Ale agonʹ syšoŭ z nieba i zniščyŭ ich ». Ale zavajavannie terytoryi ŭžo ničoga nie značycʹ, kałi niełʹga schapicʹ praciŭnika, tamu što jon staŭ niedatykałʹnym; jak i spadarožnikam Daniiła, ni agonʹ, ni što-niebudzʹ inšaje nie moža im paškodzicʹ. I naadvarot, « agonʹ z nieba » b'je pa ich navat u « tabary sviatych », na jaki jon nie maje nijakaga ŭzdziejannia. Ale gety agonʹ « zniščaje » voragaŭ Boga i Jago vybrannikaŭ. U Zacharyi 14 Duch praročycʹ dzvie vojny, padzielenyja « tysiačaj gadoŭ» . Taja, jakaja papiaredničaje i vykonvajecca «šostaj truboj», pradstaŭlena ŭ vieršach z 1 pa 3, astatniaje tyčycca drugoj vajny, jakaja viadziecca ŭ gadzinu apošniaga suda, a pasla jaje — univiersałʹnaga paradku, ustalavanaga na novaj ziamłi. U 4-m vieršy praroctva gavorycʹ pra sychodžannie na ziamlu Chrysta i Jago vybrannikaŭ nastupnymi słovami: « I stanucʹ nogi Jago ŭ toj dzienʹ na Ałiŭnaj gary, jakaja pierad Ijerusałimam na ŭschod; i Ałiŭnaja gara razarviecca napałam, na ŭschod i na zachad, i budzie viełʹmi viałikaja dałina: pałova gary adsuniecca na poŭnač, a pałova — na poŭdzienʹ». Takim čynam, łagjer sviatych Strašnaga suda vyznačajecca i łakałizujecca. Zaŭvažym, što tołʹki ŭ kancy niabiesnaj « tysiačy gadoŭ » « nogi » Isusa stanucʹ «na ziamłi», na Ałiŭnaj gary, jakaja pierad Ijerusałimam na ŭschod ». Njapraviłʹna interpretavany, gety vierš pryvioŭ da pamyłkovaj viery ŭ ziamnoje vaładarannie Isusa Chrysta padčas «tysiačagoddzia».

Vjerš 10: « A d'jabał, jaki padmanvaŭ ich, byŭ kinuty ŭ voziera vogniennaje i siernaje, dzie zvier i iłžeprarok; i buducʹ mučycca dzienʹ i noč na viaki viakoŭ » .

Nastaŭ čas vykanacʹ sud nad rełigijnymi buntarami, abvieščany ŭ Adkrycci 19:20. U adpaviednasci z abviaščenniem getaga vierša, « d'jabał, zvier i iłžeprarok » razam « kinuty žyŭcom u voziera vogniennaje i siernaje », jakoje ŭznikaje ŭ vyniku dziejannia « agniu z nieba », da jakoga dadajecca raspłaŭlenaja padziemnaja magma, vyzvalenaja z raskołin ziamnoj kary pa ŭsioj pavierchni płaniety. Zatym ziamla prymaje vyglad «sonca», čyj «agonʹ» pažyraje płocʹ buntaroŭ, jakija sami z'jaŭlajucca pakłonnikami (niesviadomymi, ale vinavatymi) sonca, stvoranaga Bogam. Mjenavita ŭ getym dziejanni ziamnyja i niabiesnyja vinavatyja cierpiacʹ « pakuty » « drugoj smierci », praročanaj z Adkrycci 9:5-6. Njespraviadłivaja padtrymka fałʹšyvaga dnia adpačynku stała pryčynaj getaga žudasnaga kanca. Bo, na ščascie dla asudžanych, jak by doŭga geta ni praciagvałasia, « drugaja smiercʹ » taksama maje kaniec. I vyraz « na viaki viakoŭ » adnosicca nie da samich « pakut », a da razburałʹnych nastupstvaŭ « agniu », jaki ich vykłikaje, bo geta nastupstvy, jakija buducʹ kančatkovymi i viečnymi.

 

Pryncypy Strašnaga suda

Vjerš 11: « I ŭbačyŭ ja viałiki bieły tron i Tago, Chto siadzieŭ na im; ad abłičča Jago ŭciakła ziamla i nieba, i nie znajšłosia im miesca ».

« Bjeły » z daskanałaj čyscinioj, jago « viałiki tron » — geta vobraz daskanała čystaga i sviatoga charaktaru Boga-stvarałʹnika ŭsiago žyccia i rečaŭ. Jago daskanałascʹ nie moža ciarpiecʹ prysutnasci « ziamłi » ŭ jaje spustošanym i zniščanym abłiččy, jaki daŭ joj Apošni sud. Bołʹš za toje, pasla tago, jak biazbožniki luboga pachodžannia byłi zniščany, čas simvałaŭ skončyŭsia, i niabiesny susviet i jago miłʹjardy zorak bołʹš nie majucʹ pryčyny isnavacʹ; « nieba » našaga ziamnoga vymiarennia i ŭsio, što jano ŭtrymłivaje, tamu łikvidavana, znikła ŭ ništo. Nastaŭ čas viečnaga žyccia ŭ viečnym dni.

Vjerš 12: « I ŭbačyŭ ja miortvych, małych i viałikich, jakija stajałi pierad tronam; i knigi byłi raskrytyja. I inšaja kniga była raskryta, jakaja joscʹ kniga žyccia. I sudžanyja byłi miortvyja pavodle tago, što napisana ŭ knigach, pavodle ŭčynkaŭ svaich » .

Getyja vinavatyja « miortvyja » byłi ŭvaskresłyja dla kančatkovaga suda. Pakołʹki Bog nie robicʹ vyklučenniaŭ, Jago spraviadłivy sud upłyvaje na « viałikich » i « małych », bagatych i biednych, i ŭpieršyniu ŭ ich žycci nakładvaje na ich adzin i toj ža los — smiercʹ, — roŭny los.

Nastupnyja vieršy padrabiazna apisvajucʹ dziejannie Strašnaga suda. Jak užo było pradkazana ŭ Dan. 7:10, « knigi » sviedčanniaŭ aniołaŭ byłi « adkryty », i getyja niabačnyja sviedki adznačałi praviny i złačynstvy, učynienyja asudžanymi, i pasla rašennia kožnaj spravy vybranymi i Isusam Chrystom byŭ adnagałosna pryniaty kančatkovy, kančatkovy i nieadkłikałʹny prysud. U čas Strašnaga suda abvieščany prysud budzie vykanany.

Vjerš 13: « I addała mora miortvych, jakija byłi ŭ im, i smiercʹ i piekła addałi miortvych, jakija byłi ŭ ich; i kožny byŭ asudžany pavodle svaich učynkaŭ » .

Pryncyp, vyznačany ŭ getym vieršy, datyčycca abodvuch uvaskrašenniaŭ. « Mjortvyja » znikajucʹ u « mory » abo na «ziamłi»; geta dzvie magčymasci, jakija paznačany ŭ getym vieršy. Zviarnicie ŭvagu na formu « žytło miortvych », z dapamogaj jakoj vykłikajecca sutnascʹ «ziamla». Bo sapraŭdy, getaje imia apraŭdana, bo Bog abviasciŭ grešnamu čałavieku: « Ty pył i ŭ pył vierniešsia » ŭ Byc. 3:19. « Žytło miortvych » — geta, takim čynam, « pył » «ziamłi». Smiercʹ časam zniščała agniom ludziej, jakija tamu nie « viarnułisia ŭ pył » zgodna sa zvyčajnym pachavałʹnym abradam. Vosʹ čamu, nie vyklučajučy getaga vypadku, Duch udakładniaje, što « smiercʹ » sama viernie tych, kago jana ŭraziła, u luboj formie; u tym łiku raspad, vykłikany jadziernym agniom, jaki nie pakidaje sladoŭ całkam raspadanaga čałaviečaga cieła.

Vjerš 14: « I smiercʹ i piekła ŭkinuty ŭ voziera vogniennaje. Geta smiercʹ drugaja — voziera vogniennaje » .

« Smiercʹ » była pryncypam, absalutna supracʹległym pryncypu žyccia, i jaje metaj było łikvidavacʹ istot, čyj žycciovy vopyt byŭ asudžany i zasudžany Bogam. Žyccio nie maje inšaj mety, akramia jak pradstavicʹ Bogu novaga kandydata dla vybaru viečnych siabroŭ. Pasla tago, jak gety vybar adbyŭsia, i biazbožniki byłi zniščany, « smiercʹ » i «ziamla», « prytułak miortvych », bołʹš nie majucʹ pryčyny isnavacʹ. Razburałʹnyja pryncypy getych dvuch rečaŭ sami zniščajucca Bogam. Pasla « vognistaga voziera » miesca vyzvalajecca dla žyccia i boskaga sviatła, jakoje asviatlaje Jago stvarennia.

Vjerš 15: « A chto nie byŭ zapisany ŭ knizie žyccia, toj byŭ kinuty ŭ voziera vogniennaje » .

Gety vierš pacviardžaje, što Bog sapraŭdy pastaviŭ pierad čałaviekam tołʹki dva šlachi, dva vybary, dva losy, dva pryznačenni (Drug. Zak. 30:19). Imiony vybranych byłi viadomyja Bogu z momantu stvarennia svietu, ci navat raniej, z momantu płanavannia jago prajekta zabiaspiečycʹ siabie svabodnymi i niezaležnymi stvarenniami. Gety vybar kaštavaŭ by jamu žudasnych pakut u ciele z płoci, ale jago žadannie lubovi było macniejšym za jago strach, tamu jon raspačaŭ svoj prajekt i zagadzia viedaŭ padrabiaznaje vykanannie našaj gistoryi niabiesnaga žyccia i ziamnoga žyccia. Jon viedaŭ, što jago pieršaje stvarennie adnojčy stanie jago smiarotnym voragam. Ale, niagledziačy na getaje viedannie, jon daŭ jamu ŭsie šancy admovicca ad svajgo prajekta. Jon viedaŭ, što geta niemagčyma, ale jon dazvołiŭ getamu zdarycca. Takim čynam, jon viedaŭ imiony vybranych, ich dziejanni, sviedčanni ŭsiago ich žyccia, i kiravaŭ imi i vioŭ ich da siabie, kožnaga ŭ svoj čas i epochu. Tołʹki adno niemagčyma dla Boga: niečakanascʹ.

Jon taksama viedaŭ imiony mnostva abyjakavych, buntaŭničych, idałapakłonnickich čałaviečych istot, stvoranych pracesam razmnažennia čałavieka. Roznica ŭ Božym sudzie, vyjaŭlenaja ŭ Adkrycci 19:19-20, datyčycca ŭsich Jago stvarenniaŭ. Njekatoryja z ich, mienš vinavatyja, buducʹ zabityja « słovam Božym », nie zviedaŭšy « pakut agniu drugoj smierci », jakija pryznačany vyklučna dla vinavatych chryscijanskich i iŭdziejskich rełigijnych ludziej. Ale drugoje « ŭvaskrasiennie » tyčycca ŭsich Jago čałaviečych stvarenniaŭ, narodžanych na ziamłi, i aniołʹskich stvarenniaŭ, stvoranych na niabiosach, bo Bog abviasciŭ u Rymlanam 14:11: « Bo napisana: «Žyvu Ja, kaža Gaspodzʹ, kožnaje kalena schiłicca pierada Mnoj, i kožny jazyk budzie vyznavacʹ Boga ».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Apakałipsis 21: simvałizavany prasłaŭleny Novy Ijerusałim

 

 

 

Vjerš 1: « I ŭbačyŭ ja novaje nieba i novuju ziamlu, bo pieršaje nieba i pieršaja ziamla minułi, i mora ŭžo nie było » .

Duch padzialaje z nami pačucci, vykłikanyja ŭstalavanniem novaga šmatmiernaga paradku pasla zakančennia 7-ga tysiačagoddzia . Z getaga momantu čas bołʹš nie budzie łičycca, usio, što žyvie, uvachodzicʹ u biaskoncuju viečnascʹ. Usio novaje, ci, dakładniej, abnoŭlenaje. « Njeba i ziamla » epochi grachu znikłi, i « mora », simvała « smierci », bołʹš niama. Jak Tvorca, Bog zmianiŭ abłičča płaniety Zjamla, prymusiŭšy zniknucʹ usio, što ŭjaŭlała ryzyku, niebiaspieku dla jaje žycharoŭ; tamu bołʹš niama akijanaŭ, bołʹš niama gor z stromkimi skałistymi viaršyniami. Jana stała viałikim sadam, padobnym da pieršaga « Edema », dzie ŭsio — słava i mir; što budzie pacvierdžana ŭ Adkrycci 22.

Vjerš 2: « I ŭbačyŭ ja sviaty gorad, novy Jerusałim, jaki sychodziŭ z nieba ad Boga, padrychtavany jak niaviesta, ubranaja dla muža svajgo » .

Getaje novaje pieraŭtvarennie budzie vitacʹ schod adkuplenych vybranych sviatych ziamłi, nazvanych u getym vieršy « sviatym goradam », jak u Adkrycci 11:2, « Novym Ijerusałimam », « niaviestaj » Isusa Chrysta, jaje « mužam» . Jana « sychodzicʹ z niabiosaŭ », z Carstva Božaga, u jakoje jana ŭvajšła padčas słaŭnaga viartannia svajgo Zbaŭcy. Zatym jana ŭpieršyniu syšła na ziamlu ŭ kancy « tysiačy gadoŭ » niabiesnaga suda dla kančatkovaga suda. Pasla čago, uzniaŭšysia nazad na nieba, jana čakała, pakułʹ « novaje nieba i novaja ziamla » buducʹ gatovyja pryniacʹ jaje. Zviarnicie ŭvagu, što słova « nieba » — adzinočny łik, tamu što jano vykłikaje asacyjacyi z daskanałym adzinstvam, u adrozniennie ad množnaga łiku « niabiosy », jaki ŭ Bycci 1:1 namiakaje na padzieł niabiesnych istot na dva supracʹległyja łagjery.

Vjerš 3: « I pačuŭ ja gučny gołas z nieba, jaki kazaŭ: «Vosʹ skinija Boga z ludzʹmi, i Jon budzie žycʹ z imi, i jany buducʹ Jago narodam, i Sam Bog budzie z imi » .

« Novaja ziamla » vitaje vysokaga goscia, bo « sam Bog », pakinuŭšy svoj były niabiesny tron, prychodzicʹ, kab ustalavacʹ svoj novy tron na ziamłi, dzie jon pieramog d'jabła, grech i smiercʹ. « Skinija Božaja » abaznačaje niabiesnaje cieła Boga Isusa Chrysta « Michaiła » (= jaki padobny da Boga). Ale geta taksama simvał Schodu vybranych, nad jakimi panuje Duch Isusa Chrysta. « Skinija, chram, sinagoga, carkva » — usie getyja terminy z'jaŭlajucca simvałami adkuplenaga naroda sviatych, pierš čym stacʹ budynkami, pabudavanymi čałaviekam; kožny z ich aznačaje etap u prasoŭvanni boskaga prajekta. I pa-pieršaje, « skinija » abaznačaje zychod z Jegipta gabrejaŭ, jakich vioŭ i kiravaŭ Bog u pustyniu, bačna prajaŭleny vobłakam, jakoje syšło, jak słup, na sviaty namiot. Tady Jon užo byŭ « z ludzʹmi », što apraŭdvaje vykarystannie getaga termina ŭ getym vieršy. Zatym « chram » aznačaje pastajannaje budaŭnictva « skinii »; pracu, zagadanuju i vykananuju pry cary Sałamonie. Vyklučna ŭ iŭrycie słova « sinagoga » aznačaje: schod. U Adkrycci 2:9 i 3:9 Duch Chrysta abaznačaje miaciežny jaŭrejski narod vyrazam « sinagoga Satany ». Apošniaje słova « carkva » abaznačaje schod pa-grečasku (eklezija); mova raspaŭsiudžvannia chryscijanskaga vučennia Bibłii. Isus paraŭnaŭ « svajo » sa «... cieła «da « chrama » « Ijerusałimskaga », i, zgodna z Ef. 5:23, Cerkva, Jago « Carkva », joscʹ « Jago cieła »: « bo muž joscʹ gałava žonki, jak i Chrystos joscʹ gałava carkvy, jakaja joscʹ Jago ciełam, jakoga Jon joscʹ Zbaŭcam ». My pamiatajem smutak, jaki adčuvałi apostały Isusa, kałi Jon pakinuŭ ich, kab uzysci na nieba. Na gety raz « Moj muž budzie žycʹ sa Mnoju », moža skazacʹ Vybranaja padčas svajgo ŭstanaŭlennia na « novaj ziamłi ». Mjenavita ŭ getym kantekscie pasłanni dvanaccaci imionaŭ «dvanaccaci plamionaŭ » z Adkryccia 7 mogucʹ vykazacʹ niezmiašanuju radascʹ i ščascie ich pieramogi.

Vjerš 4: « I vytraje Jon kožnuju slazu z vačej ichnich, i smierci ŭžo nie budzie; ni smutku, ni płaču, ni bolu ŭžo nie budzie, bo raniejšaje minuła » .

Suviazʹ z Adkrycciem 7:17 pacviardžajecca znachodžanniem tut boskaga abiacannia, jakim zakančvajecca Adkryccie 7: « Jon vytraje kožnuju slazu z vačej ichnich ». Łjekam ad sloz z'jaŭlajecca radascʹ i viesiałoscʹ. My gavorym pra čas, kałi Božyja abiacanni buducʹ vykanany. Uvažłiva pagladzicie na getuju cudoŭnuju budučyniu, bo pierad nami zapłanavany čas « smierci, smutku, płaču, bolaŭ », jaki ŭžo nie budzie tołʹki pry abnaŭlenni ŭsiago našym uzniosłym i cudoŭnym Bogam-stvarałʹnikam. Ja ŭdakładniaju, što getyja žudasnyja rečy zniknucʹ tołʹki pasla apošniaga suda, jaki adbudziecca ŭ kancy «tysiačy gadoŭ». Dla vybranych, ale tołʹki dla ich, nastupstvy zła spyniacca pry słaŭnym viartanni Gospada Boga Usiemagutnaga.

Vjerš 5: « I Toj, Chto siadzieŭ na tronie, skazaŭ: «Vosʹ, Ja tvaru ŭsio novaje». I skazaŭ: «Napišy, bo getyja słovy viernyja i praŭdzivyja » .

Bog-Tvorca asabista daje abiacannie i pacviardžaje getaje prarockaje słova: « Vosʹ, Ja rablu ŭsio novaje ». Njama sensu šukacʹ vobraz u našaj ziamnoj reałʹnasci, kab sprabavacʹ zrazumiecʹ, što rychtuje Bog, bo novaje niemagčyma apisacʹ. I dagetułʹ Bog tołʹki nagadvaŭ nam pra balučyja rečy našaga času, kažučy nam, što ich bołʹš nie budzie na « novaj ziamłi i novym niebie », jakija takim čynam zachoŭvajucʹ usiu svaju tajamničascʹ i niečakanasci. Anioł dadaje da getaga scviardžennia: « bo getyja słovy viernyja i praŭdzivyja ». Zakłik łaski, skiravany Bogam u Isusie Chryscie, patrabuje niepachisnaj viery, kab atrymacʹ uznagarodu boskich abiacanniaŭ. Geta składany šlach, jaki supiarečycʹ normam svietu. Jon patrabuje viałikaga duchu achviarnasci, samaadmaŭlennia, pakory raba, padparadkavanaga svajmu Gaspadaru. Tamu Božyja namaganni ŭmacavacʹ našu ŭpeŭnienascʹ całkam apraŭdanyja: «upeŭnienascʹ u adkrytaj i vykazanaj praŭdzie» — geta standart sapraŭdnaj viery.

Vjerš 6: « I skazaŭ mnie: «Zbyłosia! Ja — Ałʹfa i Amiega, pačatak i kaniec. Chto smagnie, tamu dam picʹ darma z krynicy vady žyccia ».

Bog-Tvorca Isus Chrystos stvaraje « ŭsio novaje ». « Zbyłosia! »; Ps. 33:9: « Bo Jon skazaŭ, i stałasia; Jon zagadaŭ, i stałasia ». Jago tvorčaje słova spoŭniłasia, jak tołʹki słovy vyjšłi z Jago vusnaŭ. Z 30-ga goda, jaki minuŭ zzadu, pragrama chryscijanskaj ery, raskrytaja ŭ Daniiła i Adkrycci, vykonvajecca da najmienšych detalaŭ. Bog zaprašaje nas znoŭ zirnucʹ na budučyniu, jakuju Jon padrychtavaŭ dla svaich vybrannikaŭ ; abvieščanyja rečy buducʹ vykanany takim ža čynam, z poŭnaj upeŭnienasciu. Isus kaža nam, jak u Adkrycci 1:8: « Ja joscʹ Ałʹfa i Amiega, pačatak i kaniec » . Ideja « pačatku i kanca » maje sens tołʹki ŭ našym vopycie ziamnoga grachu, jaki budzie całkam zavieršany ŭ « kancy » siomaga tysiačagoddzia pasla zniščennia grešnikaŭ i smierci. Synam Božym, raskidanym pa gandlavoj ziamłi, Isus prapanuje « darma », « z krynicy vady žyccia ». Jon sam z'jaŭlajecca « krynicaj » getaj « vady žyccia », jakaja simvałizuje viečnaje žyccio. Božy dar biaspłatny; getaja dakładnascʹ asudžaje prodaž rymska-katałickich «indułʹgjencyj», jakija aznačałi prabačennie, atrymanaje za grošy ad papstva.

Vjerš 7: « Pjeramožca atrymaje ŭ spadčynu ŭsio; Ja budu jamu Bogam, a jon budzie Mnie synam ».

Božyja vybranniki z'jaŭlajucca suspadčynnikami z Isusam Chrystom. Pa-pieršaje, dziakujučy svajoj ułasnaj « pieramozie » , Isus « atrymaŭ u spadčynu » karaleŭskuju słavu, pryznanuju ŭsimi Jago niabiesnymi stvarenniami. Pasla Jago Jago vybranniki, taksama « pieramožcy », ale dziakujučy svajoj « pieramozie », « atrymajucʹ u spadčynu getyja novyja rečy », spiecyjałʹna stvoranyja Bogam dla ich. Isus pacvierdziŭ svaju boskascʹ apostału Fiłipu ŭ Jevangjełłi ad Jana 14:9: « Isus skazaŭ jamu: stołʹki času Ja z vami, i ty nie viedaješ Mjanie, Fiłip? Chto bačyŭ Mjanie, bačyŭ Ajca; jak ža Ty kažaš: «pakažy nam Ajca? »» Čałaviek Mjesija pradstaviŭ siabie jak « viečnaga Ajca », tym samym pacvierdziŭšy abviaščennie, praročanaje ŭ Is. 9:6 (ci 5) adnosna Jago. Takim čynam, Isus Chrystos dla svaich vybranych, jak ich brat, tak i ich Ajciec. I jany sami — Jago braty i Jago syny. Ale zakłik indyviduałʹny, jak kaža Duch, jak u kancy 7 epoch temy «Łistoŭ»: « tamu, chto pieramoža », « jon budzie Maim synam ». Kab atrymacʹ karyscʹ ad statusu « syna » žyvoga Boga, nieabchodnaja pieramoga nad grachom.

Vjerš 8: « A bajazłivyja i niaviernyja, i agidnyja, i zabojcy, i raspusniki, i čaradziei, i idałapakłonniki, i ŭsie chłusy atrymajucʹ svaju dolu ŭ voziery, jakoje pałaje agniom i sieraj: geta smiercʹ drugaja » .

Getyja kryteryi čałaviečaga charaktaru sustrakajucca va ŭsim paganskim čałaviectvie, adnak Duch tut nacełʹvajecca na płady iłžyvaj chryscijanskaj rełigii; asudžennie iŭdziejskaj rełigii vyrazna vykazana i adkryta Isusam u Adkrycci 2:9 i 3:9.

Zgodna z Adkrycciem 19:20, «... voziera, jakoje pałaje agniom i sieraj », budzie na Strašnym sudzie častkaj, pryznačanaj dla « zviera i iłžepraroka »: katałickaj viery i pratestanckaj viery. Iłžyvaja chryscijanskaja rełigija ničym nie adroznivajecca ad iłžyvaj iŭdziejskaj rełigii. Jaje pryjarytetnyja kaštoŭnasci supracʹległyja kaštoŭnasciam Boga. Takim čynam, chocʹ farysiei-iudziei dakarałi vučniaŭ Isusa za toje, što jany nie myjucʹ ruki pierad ježaj (Mc. 15:2), Isus nikołi nie dakaraŭ ich, a potym skazaŭ u Mc. 15:17-20: « Ci nie razumiejecie, što ŭsio, što ŭvachodzicʹ u vusny, idzie ŭ žyvot i kidajecca ŭ patajemnyja miescy? A što vychodzicʹ z vusnaŭ, z serca vychodzicʹ, i geta apaganʹvaje čałavieka; bo z serca vychodziacʹ złyja dumki, zabojstvy, pieraluby, raspusta, kradziažy, iłžyvyja sviedčanni, paklopy ». Geta apaganʹvaje čałavieka; a jesci niamytymi rukami nie apaganʹvaje čałavieka. Padobnym čynam, iłžyvaja chryscijanskaja rełigija maskiruje svaje grachi supracʹ Ducha, spačatku karajučy grachi płoci. Isus vykazaŭ svajo mierkavannie, skazaŭšy gabrejam u Jevangjełłi ad Matfieja 21:3: « Mytniki i raspusnicy pojducʹ pierad vami ŭ Carstva Njabiesnaje »; vidavočna, pry ŭmovie, što ŭsie pakajucca i zviarnucca da Boga i Jago čyscini. Mjenavita iłžyvuju rełigiju Isus nazyvaje « slapymi pravadnikami », jakich jon dakaraje ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 23:24 za « adcedžvannie kamara i pragłynannie viarbluda », abo za « bačennie sałomki ŭ voku błižniaga, nie bačačy bierviana ŭ svaim», zgodna z Łukaj 6:42 i Matfiejem 7:3-5.

Mała nadziei dla tago, chto adpaviadaje ŭsim getym rysam charaktaru, pierałičanym Isusam. Kałi chacia b adna z ich adpaviadaje vašaj natury, vam daviadziecca zmagacca z joj i pieraadołʹvacʹ svoj niedachop. Pjeršaja bitva viery — geta bitva z samim saboj; i geta samaja ciažkaja niagoda, jakuju treba pieraadolecʹ.

U getym pierałičenni, nadajučy pieravagu ich duchoŭnamu značenniu, Isus Chrystos, viałiki boski suddzia, cytuje niedachopy, jakija prypisvajucca iłžyvaj chryscijanskaj viery typu papskaga rymskaga katałicyzmu. Vyznačajučy «bajazłiŭcaŭ», jon abaznačaje tych, chto admaŭlajecca pieramagčy ŭ svajoj baracʹbie viery, tamu što ŭsie Jago abiacanni pryznačany « tamu, chto pieramoža ». Cjapier niama pieramogi dla tago, chto admaŭlajecca zmagacca. « Vjerny sviedka » pavinien bycʹ advažnym; vyjdzi, bajazłiviec. « Bjez viery niemagčyma dagadzicʹ Bogu » (Gbr. 11:6); vyjdzi, « niavierujučy ». A viera, jakaja nie adpaviadaje viery Isusa, dadzienaj jak uzor dla pierajmannia, joscʹ tołʹki niavier'je. « Agidy » agidnyja Bogu i zastajucca pładami jazyčnikaŭ; vyjdzi, « agidnyja » . Geta złačynstva, jakoje prypisvajecca « viałikamu Vaviłonu, maci raspusnic i agid ziamnych » pavodle Adkryccia 17:4-5. « Zabojcy » parušajucʹ šostuju zapaviedzʹ; vychad, « zabojca ». Zabojstva prypisvajecca katałickaj viery i pratestanckaj viery « kryvadušnikaŭ », zgodna z Dan. 11:34. « Błudniki » mogucʹ zmianicʹ svoj šlach i pieraadolecʹ svajo zło, inakš; vychad, « błudnik ». Ale duchoŭny « błud », jaki prypisvajecca katałickaj viery ŭ paraŭnanni z « prastytutkaj » , całkam začyniaje dla jaje dzviery ŭ raj. Bołʹš za toje, Bog asudžaje ŭ joj « błud », jaki viadzie da duchoŭnaga « pieralubu »: znosu z d'jabłam. « Čaraŭniki » — geta katałickija sviatary i pratestanty, jakija vałodajucʹ navykami demaničnaga spirytuałizmu; vychad, « čaradziej »; geta dziejannie prypisvajecca « viałikamu Vaviłonu » ŭ Adkrycci 18:23. « Idałapakłonniki » taksama adnosicca da katałickaj viery, jaje razʹbianych idałaŭ jak pradmietaŭ pakłaniennia i małitvy; vychad, « idałapakłonnik ». I, narešcie, Isus cytuje « chłusoŭ », duchoŭnym bacʹkam jakich z'jaŭlajecca « d'jabał, chłus i zabojca ad pačatku i bacʹka chłusni » zgodna z Janam 8:44; vychad, « chłus ».

Vjerš 9: « Tady padyšoŭ adzin z siami aniołaŭ, jakija miełi siem čaš, napoŭnienych siamiu apošnimi pošasciami, i zagavaryŭ sa mnoj, kažučy: «Idzi, ja pakažu tabie niaviestu, žonku Jagniaci ».

U getym vieršy Duch zviartajecca z pasłanniem padbadziorvannia da vybranych, jakija pieramožna projducʹ praz tragičny i žachłivy čas boskich « siami apošnich pošasciaŭ» . Ich uznagarodaj budzie ŭbačycʹ (« Ja pakažu vam ») słavu, prygatavanuju dla pieramožnych vybranych, jakija składajucʹ i pradstaŭlajucʹ u getym apošnim gistaryčnym etapie ziamłi grachu « niaviestu, žonku Jagniaci », Isusa Chrysta.

« Sjem aniołaŭ, jakija miełi siem čaš, napoŭnienych siamiu apošnimi pošasciami », byłi nakiravany na ludziej, jakija adpaviadałi kryteryjam iłžyvaj chryscijanskaj rełigii, zgadanaj u papiarednim vieršy. Getyja « siem apošnich pošasciaŭ » byłi častkaj, jakuju Bog nieŭzabavie dascʹ zaginuŭšym u tabary. Cjapier Jon pakaža nam, u simvałičnych vobrazach, častku, jakaja vierniecca da pieramožnych adkuplenych vybranych. U simvałizmie, jaki raskryvaje pačucci, jakija Bog maje da ich, anioł pakaža vybranych, čyj schod razam składaje « niaviestu Jagniaci ». Udakładniajučy, što geta « žonka Jagniaci », Duch pacviardžaje vučennie, vykazanaje ŭ Pasłanni da Efiesianaŭ 5:22-32. Apostał Pavieł apisvaje ideałʹnyja adnosiny muža i žonki, jakija, na žałʹ, znojducʹ svajo vykanannie tołʹki ŭ adnosinach Vybranaga z Chrystom. I my pavinny navučycca pieračytvacʹ gistoryju Byccia ŭ sviatle getaga ŭroka, dadzienaga Ducham žyvoga Boga, stvarałʹnika ŭsiago žyccia i błiskučaga vynachodnika jago daskanałych kaštoŭnasciej. Słova « žančyna » zviazvaje «niaviestu» , « Vybranuju » Chrysta z vobrazam « žančyny », pradstaŭlenym u Adkrycci 12.

Agułʹnaje apisannie prasłaŭlenaga Vybranaga

Vjerš 10: « I ŭznios mianie ŭ duchu na viałikuju i vysokuju garu i pakazaŭ mnie sviaty gorad Jerusałim, jaki sychodziŭ z nieba ad Boga, majučy słavu Božuju » .

U duchu Jan pieranosicca ŭ momant, kałi Isus Chrystos i Jago vybranyja sychodziacʹ z niabiosaŭ pasla niabiesnaga suda « tysiačy gadoŭ » siomaga tysiačagoddzia. U Adkrycci 14:1 « 144 000 » zapiačatanych advientystaŭ chryscijanskich duchoŭnych « dvanaccaci plamionaŭ » byłi pakazany na « gary Sijon» . Pasla « tysiačy gadoŭ » praroctva spraŭdžvajecca ŭ reałʹnasci « novaj ziamłi ». Z momantu viartannia Isusa Chrysta vybranyja atrymałi ad Boga prasłaŭlenaje niabiesnaje cieła, jakoje stała viečnym. Takim čynam, jany adlustroŭvajucʹ « słavu Božuju ». Geta pieraŭtvarennie pradkazana apostałam Paŭłam u 1 Kar. 15:40-44: « Joscʹ taksama niabiesnyja cieły i cieły ziamnyja. Ale inšaja słava niabiesnych ciełaŭ, a inšaja — ziamnych. Inšaja słava sonca, inšaja — miesiaca, i inšaja — zorak; bo zorka ad zorki adroznivajecca słavaj». Getak ža i z uvaskrasienniem miortvych. Cjeła siejecca ŭ tlenni, a ŭvaskrasaje ŭ nietlenni; siejecca ŭ pagardzie, ustaje ŭ słavie; siejecca ŭ słabasci, ustaje ŭ sile; siejecca cieła dušeŭnaje, ustaje cieła duchoŭnaje. Kałi joscʹ cieła dušeŭnaje, joscʹ i cieła duchoŭnaje .

Vjerš 11: « I zziannie jago było padobnaje da kamienia najkaštoŭniejšaga, da kamienia jaspisu, čystaga, jak kryštałʹ » .

Cytavanaja ŭ papiarednim vieršy « słava Božaja », jakaja jago charaktaryzuje, pacviardžajecca, bo « kamienʹ jaspis » taksama abaznačaje aspiekt « Toga, Chto siadzicʹ na tronie » ŭ Adkrycci 4:3. Pamiž getymi dvuma vieršami my zaŭvažajem roznicu, bo ŭ Adkrycci 4, dla kantekstu suda, gety « kamienʹ jaspis », jaki simvałizuje Boga, taksama maje aspiekt « sardyja ». Tut, kałi prablema grachu była vyrašana, Vybranaja pradstaŭlaje siabie ŭ abłiččy daskanałaj čyscini, « prazrystaj, jak kryštałʹ ».

Vjerš 12: « I mieła jana viałikuju i vysokuju scianu, i dvanaccacʹ bramaŭ, i na bramach dvanaccacʹ aniołaŭ, i napisanyja na ich imiony, imiony dvanaccaci plamionaŭ synoŭ Izrailevych » .

Vobraz, prapanavany Ducham Isusa Chrysta, zasnavany na simvałizmie « chrama » duchoŭny « sviaty », zgadany ŭ Ef. 2:20-22: « Vy pabudavany na padmurku apostałaŭ i prarokaŭ, majučy Samoga Isusa Chrysta jak krajevugołʹny kamienʹ. Na Im uviesʹ budynak, dobra zbudavany, rascie ŭ sviaty chram u Gospadzie. Na Im i vy ŭbudoŭvajeciesia ŭ žyłlo Božaje ŭ Duchu ». Ale getaje vyznačennie tyčyłasia tołʹki Vybranaga apostałʹskaj epochi. « Vysokaja sciana » adlustroŭvaje evalucyju chryscijanskaj viery z 30-ga pa 1843 god; zaŭvažym, što da getaj daty standart praŭdy, jaki razumiełi i vučyłi apostały, zastavaŭsia niazmiennym. Vosʹ čamu zmiena dnia adpačynku, ustanoŭlenaga ŭ 321 godzie, parušaje sviaty zapaviet, zaklučany z Bogam kryvioju Isusa Chrysta. Što tyčycca sapraŭdnych atrymałʹnikaŭ Adkryccia getaga praroctva, simvały, jakija adlustroŭvajucʹ advientysckuju vieru, addzielenuju Bogam z 1843 goda, pradstaŭleny « dvanaccacciu dzviaryma », « adčynienymi » pierad vybranymi « Fiładełʹfijaj » (Adkr. 3:7) i « začynienymi » pierad upaŭšymi « žyvymi miortvymi » z « Sardys » (Adkr. 3:1). Jany « nosiacʹ imiony 12 plamionaŭ, zapiačatanych piačatkaj Boga » ŭ Adkr. 7.

Vjerš 13: « Na ŭschodzie try bramy, i na poŭnačy try bramy, i na poŭdni try bramy, i na zachadzie try bramy » .

Getaja aryjentacyja « dzviarej » da čatyroch bakoŭ svietu ilustruje jago ŭniviersałʹny charaktar; jaki asudžaje i robicʹ nielegitymnaj rełigiju, jakaja pretenduje na ŭniviersałʹnascʹ, što pierakładajecca z grečaskaga korania «katholikos» abo «katałicki». Takim čynam, z 1843 goda dla Boga advientyzm z'jaŭlajecca adzinaj chryscijanskaj rełigijaj, jakoj jon davieryŭ svajo « viečnaje Jevangjełle » (Adkr. 14:6) dla ŭniviersałʹnaj misii navučannia nasiełʹnictva ziamłi. Akramia praŭdy, jakuju jon adkryvaje svajmu duchoŭnamu Vybrancu da kanca svietu, niama vyratavannia . Advientyzm naradziŭsia ŭ formie rełigijnaga ruchu adradžennia, matyvavanaga ab'javaj ab viartanni Isusa Chrysta, jakoje ŭpieršyniu čakałasia viasnoj 1843 goda; i jon pavinien zachoŭvacʹ gety charaktar da sapraŭdnaga kančatkovaga viartannia Isusa Chrysta, zapłanavanaga na viasnu 2030 goda. Tamu što «ruch» — geta dziejnascʹ u pastajannaj evalucyi, inakš geta ŭžo nie «ruch», a «zabłakiravanaja ŭstanova» i miortvaja, jakaja addaje pieravagu tradycyi i rełigijnamu farmałizmu; geta značycʹ usio, što Bog nienavidzicʹ i asudžaje; i ŭžo asudziŭ u buntaŭničych gabrejach, pieršych niavierujučych.

 

Padrabiaznaje apisannie ŭ chranałagičnym paradku

 

Asnovy chryscijanskaj viery

Vjerš 14: « Sciana garadskaja mieła dvanaccacʹ padmurkaŭ, i na ich dvanaccacʹ imionaŭ dvanaccaci apostałaŭ Jagniaci » .

Gety vierš ilustruje apostałʹskuju chryscijanskuju vieru, jakaja, jak my bačyłi, achopłivaje pieryjad času pamiž 30 i 1843 gadami, i vučennie jakoj było skažonaje Rymam u 321 i 538 gadach. « Vysokaja sciana » ŭtvorana šmatviakovym schodam « žyvych kamianioŭ » zgodna z 1 Pjatra 2:4-5: « Pryjdzicie da Jago, žyvoga kamienia , adkinutaga ludzʹmi, ale vybranaga i kaštoŭnaga pierad Bogam; i sami, jak žyvyja kamiani , budujciesia ŭ duchoŭny dom , sviatoje sviatarstva , kab prynosicʹ duchoŭnyja achviary, pryjemnyja Bogu praz Isusa Chrysta ».

Vjerš 15: « Toj, chto gavaryŭ sa mnoju, mieŭ załatuju tryscinu za mieru, kab vymieracʹ gorad i bramy jagonyja i mur jagony » .

Tut, jak i ŭ Adkrycci 11:1, gavorka idzie pra « vymiarennie » abo vyniasiennie mierkavannia pra kaštoŭnascʹ prasłaŭlenaga Vybranaga, pra advientysckuju epochu ( dvanaccacʹ varot ) i pra apostałʹskuju vieru ( padmurak i sciana ). Kałi « trysniog » z Adkrycci 11:1 byŭ « padobny da žazła », pryłady pakarannia, to absalutnaja supracʹległascʹ getaga vierša — « załaty trysniog »; « zołata » — simvał « viery, ačyščanaj vyprabavanniem », zgodna z 1 Pjatra 1:7: « kab vyprabavannie vašaj viery, budučy bołʹš kaštoŭnym za zołata, jakoje ginie, chocʹ i agniom vypraboŭvajecca, pryniesła vam chvału, słavu i gonar pry z'jaŭlenni Isusa Chrysta ». Takim čynam, viera z'jaŭlajecca kryteryjem Božaga suda.

Vjerš 16: « Gorad byŭ kvadratny, i daŭžynia jagonaja była roŭnaja šyryni jagonaj. Jon vymieraŭ gorad trysniogam i znajšoŭ jago dvanaccacʹ tysiač stadyjaŭ; daŭžynia jagonaja, i šyrynia jagonaja, i vyšynia jagonaja byłi adnołʹkavyja » .

« Kvadrat » paviarchoŭna z'jaŭlajecca ideałʹnaj formaj. Pjeršapačatkova jon sustrakajecca ŭ aspiekcie «sviataja sviatych» abo «sviataja sviatych» skinii, pabudavanaj u časy Majsieja. Forma « kvadrata » z'jaŭlajecca dokazam razumnaga namioku, pryroda nie pradstaŭlaje nijakaga ideałʹnaga « kvadrata ». Rozum Boga prajaŭlajecca ŭ pamierach gabrejskaj sviatyni, jakaja była ŭtvorana šlacham vyraŭnoŭvannia troch « kvadrataŭ ». Dva vykarystoŭvałisia dla « sviatoga miesca », a treci — dla «sviataja sviatych » abo « sviataja sviatych », jakoje było vyklučna pryznačana dla prysutnasci Boga i, takim čynam, padzielenaje « zasłonaj », vobrazam grachu, jaki Isus adkupicʹ u svaju gadzinu. Getyja praporcyi ŭ try traciny byłi vobrazam 6000 abo troch razoŭ pa 2000 gadoŭ, prysviečanych adboru vybranych u vyratavałʹnym prajekcie, zadumanym Bogam. U kancy getaga adboru vybranyja, takim čynam, adlustravany «kvadratam » « sviatoga sviatych », jaki pradkazvaŭ kułʹminacyju prajekta vyratavannia; Geta duchoŭnaje miesca stanovicca dastupnym dziakujučy prymirenniu, zaklučanamu zapavietam u Chryscie. I duchoŭny « kvadrat » chrama, apisany takim čynam, atrymaŭ svoj padmurak 3 krasavika 30 goda, kałi vyratavannie pačałosia z dobraachvotnaj adkuplałʹnaj smierciu našaga Zbaŭcy Isusa Chrysta. Vobraz « kvadrata » niedastatkova ŭdaskanałicʹ getaje vyznačennie sapraŭdnaj daskanałasci, simvałičnaja łičba jakoj — «try». Akramia tago, nam pradstaŭleny «kub». Majučy tuju ž mieru ŭ « daŭžyni, šyryni i vyšyni », my majem na gety raz simvał «try» daskanałaj «kubičnaj» daskanałasci, schodu vybranych, adkuplenych Isusam Chrystom. U 2030 godzie budzie zavieršana budaŭnictva « kvadratnaga gorada (i navat kubičnaga: « jago vyšynia »), jago padmurka i dvanaccaci varot ». Prypisvajučy jamu kubičnuju formu, Duch zabaraniaje łitarałʹnaje tłumačennie słova «gorad», jakoje jamu dajucʹ natoŭpy.

Vymieranaja łičba « 12 000 stadyjaŭ » maje toje ž značennie, što i « 12 000 zapiačatanych » z Adkryccia 7. Nagadajem: 5 + 7 ch 1000, g.zn. čałaviek (5) + Bog (7) ch u mnostvie (1000). Słova « stadyjony » aznačaje ich udzieł u goncy , metaj jakoj z'jaŭlajecca « zdabycʹ uznagarodu niabiesnaga pakłikannia », zgodna z vučenniem Paŭła ŭ Pasłanni da Fiłipianaŭ 3:14: « Ja imknusia da mety, kab atrymacʹ uznagarodu niabiesnaga pakłikannia Boga ŭ Chryscie Isusie »; i ŭ 1 Kar. 9:24: « Ci nie viedajecie vy, što tyja, chto biagucʹ na stadyjonie, biagucʹ usie, ale adzin atrymłivaje ŭznagarodu? Bjažycie tak, kab vyjgracʹ jaje ». Pjeramožnyja Vybranyja biegłi i atrymałi ŭznagarodu, prysudžanuju Bogam u Isusie Chryscie.

Vjerš 17: « I jon vymieraŭ scianu, i znajšoŭ jaje sto sorak čatyry łokci, pavodle miery čałavieka, jakaja była mieraju anioła » .

Za « łokciami », padmanłivymi mierami, Bog adkryvaje nam svoj sud i adkryvaje nam, što ŭ skład Vybranaga ŭvachodziacʹ tołʹki ludzi, simvałizavanyja łičbaj «5», jakija zaklučyłi sajuz z Bogam, łik jakoga roŭny «7». Suma getych dvuch łikaŭ daje «12», što, «ŭzviedzienaje ŭ kvadrat», daje łik «144». Dakładnaja « miera čałavieka » pacviardžaje sud « ludziej », vybranych i adkuplenych kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom. Takim čynam, łik «12» prysutničaje va ŭsich etapach prajekta sviatoga sajuza, zaklučanaga z Bogam: 12 gabrejskich patryjarchaŭ, 12 apostałaŭ Isusa Chrysta i 12 plamionaŭ, kab ilustravacʹ advientysckuju vieru, ustalavanuju z 1843-1844 gadoŭ.

Vjerš 18: « Sciana była pabudavana z jaspisu, a gorad byŭ z čystaga zołata, padobnaga da prazrystaga škła » .

Praz getyja simvały Bog pakazvaje svaju ŭdziačnascʹ za vieru, jakuju prajaŭlałi Jago vybranyja da 1843 goda. U ich časta było mała sviatła, ale ich sviedčannie pra Boga kampiensavała i napaŭniała Jago luboŭju. «Čystaje zołata i čystaje škło » getaga vierša ilustrujucʹ čysciniu ich duš. Jany časta addavałi svajo žyccio ŭ imia davieru, jaki ŭskłałi na abiacanni Boga, adkrytyja Isusam Chrystom. Davier, uskładzieny na Jago, nie budzie rasčaravany; Jon sam prymie ich pry « pieršym uvaskresienni », uvaskresienni sapraŭdy « miortvych u Chryscie », viasnoj 2030 goda.

 

Apostałʹski padmurak

Vjerš 19: « Padmurki garadskoj sciany byłi ŭprygožany ŭsialakimi kaštoŭnymi kamianiami: pieršy padmurak byŭ jašma, drugi — sapfir, treci — chałcedon, a čacviorty — smaragd » .

Vjerš 20: « Pjataja častka — sardoniks, šostaja — sardzij, siomaja — chryzałit, vosʹmaja — bierył, dziaviataja — tapaz, dziasiataja — chryzapraz, adzinaccataja — gijacynt, dvanaccataja — amietyst » .

Bog viedaje dumki ludziej i toje, što jany adčuvajucʹ, kałi lubujucca prygažosciu kaštoŭnych kamianioŭ, kałi jany agranieny abo adpałiravany. Kab nabycʹ ich, niekatoryja traciacʹ bagaccie da takoj stupieni, što gublajucʹ siabie, nastołʹki viałikaja ich prychiłʹnascʹ da ich. Getak ža Bog vykarystaje getaje čałaviečaje pačuccio, kab vykazacʹ pačucci, jakija Jon adčuvaje da svaich lubimych i błagasłaŭlonych vybranych.

Getyja roznyja « kaštoŭnyja kamiani » vučacʹ nas, što vybranyja nie z'jaŭlajucca identyčnymi kłonami, bo kožny čałaviek maje svaju ŭłasnuju asobu, vidavočna, na fizičnym uzroŭni, ale asabłiva na duchoŭnym uzroŭni, na ŭzroŭni svajgo charaktaru. Prykład, dadzieny « dvanaccacciu apostałami » Isusa, pacviardžaje getuju dumku. Pamiž Janam i Pjatrom — jakaja roznica! Adnak Isus lubiŭ ich abodvuch z ich adroznienniami i za ich adroznienni. Sapraŭdnaje bagaccie žyccia, stvoranaga Bogam, zaklučajecca ŭ getaj raznastajnasci asob, jakija ŭsie viedałi, jak addacʹ Jamu pieršaje miesca ŭ svaich sercach i ŭsioj svajoj dušy.

 

 

Advientyzm

Vjerš 21: « Dvanaccacʹ bramaŭ byłi dvanaccacciu žamčužynami; kožnaja brama była z adnoj žamčužyny. Vułica gorada była z čystaga zołata, padobnaja da prazrystaga škła » .

Z 1843 goda vybranyja nie prajaŭlałi viery, vyšejšaj za vieru tych, chto papiaredničaŭ im na sudzie Zbaŭcy-Suddzi. Simvał « adnoj žamčužyny » zviazany z dostupam błagasłaŭlonaga advientyzmu da poŭnaga razumiennia płana boskaga zbaŭlennia. Bo Bog, z 1843 goda, vybranyja advientysckija vybranniki pakazałi siabie godnymi atrymacʹ usio Jago sviatło. Ale, pakołʹki jano pastajanna paviałičvajecca, tołʹki apošnija advientysty, jakija nie zgodnyja, atrymłivajucʹ apošniuju daskanałuju formu praročych tłumačenniaŭ. Ja maju na ŭvazie, što apošni vybrany advientyst nie budzie miecʹ bołʹšaj kaštoŭnasci, čym inšyja adkuplenyja apostałʹskich časoŭ. « Žamčužyna » signałizuje pra kułʹminacyju płana zbaŭlennia, raspačataga Bogam. Jana adkryvaje kankretny vopyt, jaki zaklučaŭsia ŭ adnaŭlenni ŭsich daktrynałʹnych iscin, skažonych i atakavanych papskaj rymska-katałickaj vieraj i pratestanckaj vieraj, jakaja adstupiła. I, narešcie, geta adkryvaje nam viełizarnuju važnascʹ, jakuju Bog nadaje vykananniu ŭkaza Daniiła 8:14 viasnoj 1843 goda: « Da dzvie tysiačy trysta viečara i ranicy, i sviatascʹ budzie apraŭdana ». « Žamčužyna » — geta vobraz getaj « apraŭdanaj sviatasci », jakaja, u adrozniennie ad inšych kaštoŭnych kamianioŭ, nie pavinna bycʹ agraniena, kab raskrycʹ svaju prygažoscʹ. U getym kančatkovym kantekscie schod asviačonych vybranych vygladaje garmaničnym, « biezzagannym » pavodle Adkryccia 14:5, addajučy Bogu ŭsiu słavu, jakuju Jon zasługoŭvaje. Prarockaja subota i siomaje tysiačagoddzie, pradkazanaje im, ab'jadnoŭvajucca i vykonvajucca va ŭsioj daskanałasci zbaŭčaga prajekta, zadumanaga viałikim Bogam-stvarałʹnikam. Jago « kaštoŭnaja žamčužyna » z Mc. 13:45-46 vykazvaje ŭsiu prygažoscʹ, jakuju Jon chacieŭ joj nadacʹ.

 

Vjałikija zmieny Novaga Ijerusałima

Duch udakładniaje: « vułica gorada była z čystaga zołata, padobnaja da prazrystaga škła ». Spasyłajučysia na getuju « vułicu čystaga zołata » abo čystaj viery, jon prapanuje paraŭnannie z vułicaj Paryža, jakaja maje vobraz grachu, atrymaŭšy nazvy « Sadom i Jegipiet » u Adkrycci 11:8.

Vjerš 22: « Chrama ja nie bačyŭ u im, bo chram jagony — Gaspodzʹ Bog Usiemagutny i Jagnia » .

Čas simvałaŭ skončyŭsia, vybranyja ŭvajšłi ŭ sapraŭdnaje zdziajsniennie boskaga zbaŭčaga prajekta. Jak my razumiejem geta sionnia na ziamłi, « chram » zboru bołʹš nie budzie miecʹ nijakaj karysci. Uvachodžannie ŭ viečnascʹ i reałʹnascʹ zrobicʹ bieskarysnymi « cieni », jakija praročyłi pra ich, zgodna z Kalanaŭ 2:16-17: « Njachaj nichto nie asudžaje vas za ježu ci pitvo, ci za sviata, ci za maładzik, ci za suboty: geta tołʹki cienʹ budučych rečaŭ, a cieła ŭ Chryscie ». Uvaga! U getym vieršy formuła « subot » adnosicca da « subot », vykłikanych rełigijnymi sviatami, a nie da « štotydniovaj suboty », ustanoŭlenaj i asviačonaj Bogam na siomy dzienʹ ad stvarennia svietu. Getak ža, jak pieršaje pryšescie Chrysta zrabiła bieskarysnymi sviatočnyja abrady, jakija pradkazvałi pra jago ŭ Starym Zapaviecie, uvachodžannie ŭ viečnascʹ zrobicʹ ziamnyja simvały niepatrebnymi i dazvołicʹ vybranym bačycʹ, čucʹ i isci za Jagniom, geta značycʹ za Isusam Chrystom, sapraŭdnym sviatym boskim « chramam », jaki budzie viečna bačnym vyrazam tvorčaga Ducha.

Vjerš 23: « I gorad nie mieŭ patreby ni ŭ soncy, ni ŭ miesiacy, kab sviacicʹ u im, bo słava Božaja asviatlała jago, i Jagnia było lampaj jagonaj » .

U boskaj viečnasci vybranyja žyvucʹ u pastajannym sviatle biez krynicy sviatła, padobnaj da našaga ciapierašniaga sonca, isnavannie jakoga apraŭdvajecca tołʹki čargavanniem « dnia i nočy »; « noč ci ciemra » apraŭdvajucca grachom. Pasla tago, jak grech vyrašajecca i znikaje, zastajecca miesca tołʹki dla « sviatła », jakoje Bog abviasciŭ « dobrym » u Byc. 1:4.

Duch Božy zastajecca niabačnym, i Isus Chrystos — geta toj aspiekt, u jakim Jago stvarenni mogucʹ Jago bačycʹ. Mjenavita ŭ getaj jakasci Jon pradstaŭleny jak « pachodnia » niabačnaga Boga.

Ale duchoŭnaje tłumačennie adkryvaje viałikuju zmienu. Uvajšoŭšy ŭ raj, vybranyja buducʹ navučacca niepasredna Isusam, i tady im bołʹš nie spatrebicca ni « sonca », simvał novaga zapavietu, ni « miesiac », simvał staroga jaŭrejskaga zapavietu; abodva, zgodna z Adkrycciem 11:3, u Pisanni, z'jaŭlajucca biblejskimi « dvuma sviedkami » Boga, karysnymi dla prasviatlennia ludziej u ich adkrycci i razumienni Jago zbaŭčaga płana. Karaciej kažučy, vybranym bołʹš nie spatrebicca Sviataja Bibłija.

Vjerš 24: « Narody buducʹ chadzicʹ u sviatle jagonym, i cary ziamnyja pryniasucʹ u jago svaju słavu » .

« Narody », pra jakija idzie gavorka, — geta « narody », jakija z'jaŭlajucca niabiesnymi abo stałi niabiesnymi. « Novaja ziamla » taksama stała novym Carstvam Božym, tamu mienavita tam kožnaja žyvaja istota moža znajsci Boga-stvarałʹnika. « Cary ziamnyja », jakija składajucʹ vybranych, « pryniasucʹ słavu » čyscini svajoj dušy ŭ getaje viečnaje žyccio, ustalavanaje na « novaj ziamłi » . Gety vyraz « cary ziamnyja », jaki časciej za ŭsio zniavažłiva tyčycca miaciežnych ziamnych uładaŭ, tonka abaznačaje vybranych u Adkrycci 4:4 i 20:4, dzie jany pradstaŭleny « siadziačymi » na « tronach ». Padobnym čynam my čytajem u Adkrycci 5:10: « Ty zrabiŭ ich carstvam i sviatarami Bogu našamu, i jany buducʹ vaładarycʹ na ziamłi ».

Vjerš 25: « Bramy jagonyja nie buducʹ začynienyja ŭdzienʹ, bo nočy tam nie budzie » .

Pasłannie padkresłivaje znikniennie ciapierašniaj niaŭpeŭnienasci. Mir i biaspieka buducʹ daskanałymi ŭ sviatle viečnaga, biaskoncaga dnia. U gistoryi žyccia vobraz ciemry byŭ stvorany na ziamłi tołʹki z-za bitvy, jakaja pavinna była supracʹpastavicʹ boskaje « sviatło » « ciemru » łagjera d'jabła.

Vjerš 26: « Słava i gonar narodaŭ buducʹ pryniesieny ŭ jago » .

Na praciagu 6000 gadoŭ narody arganizoŭvałisia ŭ plamiony, narody i nacyi. U chryscijanskuju epochu na Zachadzie narody pieratvarałi svaje karaleŭstvy ŭ nacyi, i abranyja chryscijanie byłi vybrany z ich łiku z-za «słavy i gonaru », jakija jany addavałi Bogu ŭ Isusie Chryscie.

Vjerš 27: « Ništo niačystaje nie ŭvojdzie ŭ jago, i nichto, chto čynicʹ agidu i chłusniu, a tołʹki tyja, chto zapisany ŭ knizie žyccia Jagniaci ».

Bog pacviardžaje, što vyratavannie — geta pradmiet viałikaga patrabavannia z Jago boku. Tołʹki ideałʹna čystyja dušy, jakija sviedčacʹ pra luboŭ da boskaj praŭdy, mogucʹ bycʹ abranyja dla atrymannia viečnaga žyccia. Znoŭ Duch adnaŭlaje svajo adchilennie « apaganienych », što abaznačaje grešnuju pratestanckuju vieru ŭ pasłanni « Sardys » u Adkrycci 3:4, i katałickaj viery, pasladoŭnik jakoj « prysviačaje siabie agidnasci i chłusni » rełigijnaj i gramadzianskaj. Bo tyja, chto nie naležycʹ Bogu, dazvalajucʹ d'jabłu i jago demanam manipulavacʹ saboj.

Znoŭ ža, Duch nagadvaje nam, što niečakanasci prygatavany dla ludziej, bo Bog ad stvarennia svietu viedaje imiony svaich vybrannikaŭ, bo jany «zapisany ŭ Jago knizie žyccia ». I, udakładniajučy, što jany « ŭ knizie žyccia Jagniaci », Bog vyklučaje ŭsie niechryscijanskija rełigii sa svajgo płana vyratavannia . Adkryŭšy ŭ svaim Apakałipsisie vyklučennie iłžyvych chryscijanskich rełigij, šlach vyratavannia vygladaje « ciesnym i vuzkim », jak Isus abviasciŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 7:13-14: « Uvachodzʹcie vuzkaj bramaj, bo šyrokaja brama i prastorny šlach viadzie ŭ pagibiełʹ, i mnogija chodziacʹ imi; ale vuzkaja brama i prastorny šlach viadzie ŭ žyccio, i mała chto znachodzicʹ ich ».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Adkryccio 22 : Bjaskoncy dzienʹ viečnasci

 

 

 

Daskanałascʹ ziamnoga času boskaga adboru była zavieršana ŭ Adkrycci 21:7 ch 3. Łičba 22 paradaksałʹnym čynam adznačaje pačatak gistoryi, chocʹ u getaj knizie jana składaje jaje epiłog. Getaje abnaŭlennie, jakoje tyčycca « ŭsiago » pavodle Boga, zviazana z « novaj ziamloj i novym niebam », abodva viečnyja.

Vjerš 1: « I pakazaŭ mnie čystuju raku vady žyccia, čystuju, jak kryštałʹ, što vyciakała ad trona Boga i Jagniaci » .

U getym uzniosłym, žyvatvornym vobrazie sviežasci Duch nagadvaje nam, što schod vybranych, jaki staŭ viečnym, adlustravany « rakoj vady žyccia », — geta stvarennie, sprava Boga, duchoŭna pieraŭtvoranaja ŭ Chryscie, čyja bačnaja prysutnascʹ namiakajecca na Jago « tron »; i geta, praz achviaru «jagniaci », Isusa Chrysta; viečnascʹ joscʹ plonam novaga naradžennia, jakoje getaja achviara pryniesła ŭ vybranych.

« Raka » — geta patok presnaj vady z viałikaj chutkasciu. Jana simvałizuje žyccio, jakoje, jak i jana, znachodzicca ŭ pastajannaj aktyŭnasci. Presnaja vada składaje 75% našaga ziamnoga cieła; geta pakazvaje, nakołʹki presnaja vada nieabchodnaja dla jago, i mienavita tamu Bog paraŭnoŭvaje svajo słova, getak ža nieabchodnaje dla atrymannia viečnaga žyccia, z « krynicaj vady žyccia » pavodle Adkryccia 7:17, budučy sam getaj « krynicaj žyvoj vady » pavodle Jeramii 2:13. U Jago Adkrycci my bačyłi ŭ Adkrycci 17:15, što « vady » simvałizujucʹ « narody »; tut « raka » — geta simvał adkuplenych vybranych, jakija stałi viečnymi.

Vjerš 2: « Pasiarod vułicy jagonaj i paabapał raki było dreva žyccia, jakoje prynosiła dvanaccacʹ pładoŭ, dajučy svoj płod kožny miesiac, i łiscie jago było na azdaraŭlennie narodaŭ » .

Na getym drugim vobrazie Isus Chrystos, «dreva žyccia », znachodzicca « pasiarod » svajgo schodu vybranych, sabranych vakoł jago na « kvadracie » schodu. Jon znachodzicca « pasiarod » ich, ale taksama i pa ich bakach, pradstaŭleny « dvuma bieragami raki ». Bo boski Duch Isusa Chrysta ŭsiudyisny; prysutničaje ŭsiudy i ŭ kožnym. Płod getaga « dreva » — geta « žyccio », jakoje pastajanna adnaŭlajecca, bo « jago płod » atrymłivajecca ŭ kožnym z « 12 miesiacaŭ » našaga ziamnoga goda. Geta jašče adzin prygožy vobraz viečnaga žyccia i napamin pra toje, što jano padtrymłivajecca viečnym pa vołi Boga.

Isus časta paraŭnoŭvaŭ čałavieka z pładovymi « drevami », jakija « sudziacʹ pa ich pładach ». Z samaga pačatku, u Byc. 2:9, jon prypisvaŭ sabie simvałičny vobraz « dreva žyccia ». Drevy majucʹ « adzienniem » uprygožvannie svajgo « łiscia » . Dla Isusa jago « adziennie » simvałizuje jago praviednyja spravy i, takim čynam, jago adkuplennie grachoŭ svaich vybrannikaŭ, jakija abaviazany jamu svaim vyratavanniem. Takim čynam, getak ža, jak « łiscie » « dreŭ » lečycʹ chvaroby, praviednyja spravy, zdziejsnienyja Isusam Chrystom, « lečacʹ » smiarotnuju chvarobu pieršarodnaga grachu, atrymanuju ŭ spadčynu vybranymi z časoŭ Adama i Jevy, jakija vykarystoŭvałi « łiscie » dreŭ, kab schavacʹ svaju fizičnuju i duchoŭnuju gałiznu, vyjaŭlenuju praz vopyt grachu.

Vjerš 3: « I bołʹš nie budzie praklonu; tron Boga i Jagniaci budzie ŭ im; sługi Jagonyja buducʹ słužycʹ Jamu i bačycʹ abłičča Jagonaje » .

Pačynajučy z getaga vierša, Duch gavorycʹ u budučym časie, nadajučy svajmu pasłanniu značennie padbadziorvannia dla vybranych, jakim usio jašče daviadziecca zmagacca sa złom i jago nastupstvami da viartannia Chrysta i ich vydalennia z ziamłi grachu.

Mjenavita « anafiema », praklon grachu, učynienaga Jevaj i Adamam, zrabiła Boga niabačnym dla čałaviečych vačej. Stvarennie Izraila Staroga Zapavietu ničoga nie zmianiła, bo grech usio jašče rabiŭ Boga niabačnym. Jon usio jašče musiŭ chavacca pad vygladam vobłaka ŭdzienʹ, jakoje ŭnačy pałała. Sviataja Sviatych sviatych było pryznačana vyklučna dla jago pad pagrozaj smierci dla parušałʹnika. Ale getych ziamnych umoŭ bołʹš niama. Na novaj ziamłi Bog bačny ŭsim svaim sługam; jakim budzie ich słužennie, usio jašče zastajecca tajamnicaj, ale jany buducʹ miecʹ z im kantakt, jak apostały sustrakałisia z Isusam Chrystom i razmaŭlałi z im; tvar u tvar.

Vjerš 4: « i imia Jagonaje budzie na ichnich łbach » .

Imia Boga składaje sapraŭdnuju « piačacʹ žyvoga Boga» . Subotni adpačynak — geta tołʹki jago zniešni «znak». Bo «imia » Boga abaznačaje Jago charaktar, jaki Jon simvałizuje tvarami « čatyroch žyvioł »: « łʹva, ciala, čałavieka i arła », jakija vydatna ilustrujucʹ garmaničnyja kantrasty Božaga charaktaru: carskaga i mocnaga, ale gatovaga da achviary, čałaviečaga vygladu, ale niabiesnaga pa pryrodzie. Słovy Isusa spraŭdziłisia; tyja, chto maje adnołʹkavyja dumki, zbirajucca razam. Taksama tyja, chto padzialaje boskija kaštoŭnasci, byłi vybrany Bogam dla viečnaga žyccia i sabrany da Jago. « Łob » zmiaščaje mozg čałavieka, ruchajučy centr jago dumki i asoby. I gety ažyŭleny mozg vyvučaje, razvažaje i ŭchvalaje abo adchilaje standart praŭdy, jaki Bog pradstaŭlaje jamu dla jago vyratavannia. Rozumy vybranych lubiłi prajavu lubovi, arganizavanuju Bogam u Isusie Chryscie, i jany zmagałisia, zgodna z ustanoŭlenymi praviłami, kab pieraadolecʹ zło z Jago dapamogaj, kab atrymacʹ prava žycʹ z Im.

U rešcie rešt, usie, chto padzialaje charaktar Boga, adkryty Isusam Chrystom, akazvajucca z Im, kab słužycʹ Jamu viečna. Prysutnascʹ Božaga « imia », « napisanaga na ich łbach », tłumačycʹ ich pieramogu; i geta, asabłiva ŭ apošnim advientysckim vyprabavanni viery, u jakim ludzi magłi vybracʹ, napisacʹ na « svaich łbach » « imia Boga » abo imia miaciežnaga « zviera ».

Vjerš 5: « I nočy ŭžo nie budzie, i im nie budzie patreby ni ŭ lampie, ni ŭ sviatle, bo Gaspodzʹ Bog asviatłicʹ ich. I jany buducʹ vaładarycʹ na viaki viakoŭ » .

Zgodna z Bycciom 1:5, za słovam « noč » staicʹ słova « ciemra », simvał grachu i zła. « Łampa » adnosicca da Bibłii, sviatoga pisanaga słova Božaga, jakoje adkryvaje standart « Jago sviatła », dabra i spraviadłivasci. Jana bołʹš nie budzie karysnaj; vybranyja buducʹ miecʹ pramy dostup da jaje boskaga natchniennia, ale pakułʹ jana zachoŭvaje na ziamłi grachu svaju niead'jemnuju « asviatlałʹnuju » rolu, jakaja adzinaja viadzie da viečnaga žyccia.

Vjerš 6: « I skazaŭ mnie: getyja słovy viernyja i praŭdzivyja; i Gaspodzʹ, Bog sviatych prarokaŭ, pasłaŭ anioła Svajgo pakazacʹ rabam Svaim toje, što pavinna chutka stacca». «.

Užo drugi raz my znachodzim getaje boskaje scviardžennie: « Getyja słovy viernyja i praŭdzivyja ». Bog imkniecca pierakanacʹ čytača ŭ praroctvie, bo ad jago vybaru zaležycʹ jago viečnaje žyccio. Sutyknuŭšysia z getymi boskimi scviardženniami, ludzi padparadkoŭvajucca piaci pačucciam, dadzienym im Tvorcam. Spakusy šmatłikija i efiektyŭnyja ŭ tym, kab adviarnucʹ ich ad duchoŭnasci. Tamu Božaja nastojłivascʹ całkam apraŭdanaja. Njebiaspieka dla duš reałʹnaja i ŭsiudyisnaja.

Darečna abnavicʹ naša tłumačennie getaga vierša, jaki pradstaŭlaje redki łitarałʹny charaktar u getym praroctvie. U getym vieršy niama simvała, ale scviardžennie, što Bog z'jaŭlajecca natchniałʹnikam prarokaŭ, jakija pisałi knigi Bibłii, i što ŭ svaim apošnim adkrycci jon pasłaŭ «Gaŭryiła» da Jana, kab toj mog adkrycʹ jamu ŭ vobrazach toje, što ŭ 2020 godzie adbudziecca « nieadkładna » abo ŭžo było zroblena ŭ značnaj stupieni. Ale pamiž 2020 i 2030 gadami daviadziecca pieraadolecʹ samyja strašnyja časy; žachłivyja časy, adznačanyja smierciu, jadziernym razburenniem i strašnymi « siam'ju apošnimi pošasciami gnievu Božaga »; čałaviek i pryroda buducʹ žudasna pakutavacʹ da poŭnaga znikniennia.

Vjerš 7: « I vosʹ, Ja chutka pryjdu . Ščasłivy toj, chto zachoŭvaje słovy praroctva getaj knigi! »

Vjartannie Isusa abvieščana viasnoj 2030 goda. Błasłaviennie dla nas u toj stupieni, u jakoj my « zachoŭvajem » da kanca słovy praroctva getaj knigi «Adkryccio».

Prysłoŭje « nieadkładna » vyznačaje raptoŭnaje z'jaŭlennie Chrysta ŭ momant jago viartannia, tamu što čas ciače raŭnamierna, nie paskarajučysia i nie zapavołʹvajučysia. Pačynajučy z Daniiła 8:19, Bog nagadvaje nam: « Joscʹ čas, pryznačany dla kanca »: « Tady Jon skazaŭ mnie: Ja skažu tabie, što budzie ŭ kancy gnievu, u čas, pryznačany dla kanca ». Geta moža adbycca tołʹki ŭ kancy 6000 gadoŭ, zapragramavanych Bogam dla Jago vybaru vybranych, geta značycʹ u pieršy dzienʹ viasny, jaki papiaredničaje 3 krasavika 2030 goda.

Vjerš 8: « Ja, Jan, čuŭ i bačyŭ geta. I kałi ja pačuŭ i ŭbačyŭ, ja ŭpaŭ, kab pakłanicca i pakłanicca aniołu, jaki pakazaŭ mnie geta » .

U drugi raz Duch prychodzicʹ, kab zviarnucca da nas sa svaim papiaredžanniem. U aryginałʹnych grečaskich tekstach dziejasłoŭ «proskunéo» pierakładajecca jak «kłaniacca». Dziejasłoŭ «pakłaniacca» z'jaŭlajecca spadčynaj łacinskaj viersii pad nazvaj «Vułʹgata». Gety niapraviłʹny pierakład, vidacʹ, prakłaŭ šlach da admovy ad fizičnaga pakłaniennia ŭ rełigijnaj praktycy adstupnickaga chryscijanstva, až da małitvy «stojačy», z-za jašče adnago niapraviłʹnaga pierakładu grečaskaga dziejasłova «istemi» ŭ Jevangjełłi ad Marka 11:25. U tekscie jago forma «stékété» maje značennie «zastavacca cviordym abo nastojvacʹ», ale pierakład Ołʹtramare, uziaty ŭ viersii Ł.Sjegonda, pierakłaŭ jago jak «stasis», što łitarałʹna aznačaje «stajacʹ». Takim čynam, niapraviłʹny pierakład Bibłii padmanłiva ŭzakonʹvaje niavartaje, pychłivaje i aburałʹnaje staŭlennie da viałikaga Boga-Tvorcy, Usiemagutnaga, z boku ludziej, jakija gublajucʹ pačuccio tago, što sapraŭdy sviatoje . I geta nie adziny... Vosʹ čamu naša staŭlennie da biblejskich pierakładaŭ pavinna bycʹ padazronym i asciarožnym, asabłiva tamu, što ŭ Adkrycci 9:11 Bog adkryvaje «razburałʹnaje» vykarystannie ( Avadon-Apałijon ) Bibłii, napisanaj « na iŭrycie i grečaskaj movach ». Praŭda znachodzicca tołʹki ŭ aryginałʹnych tekstach, zachavanych na iŭrycie, ale znikłych i zamienienych grečaskimi tvorami novaga zapavietu. I tam, treba pryznacʹ, «stajačaja» małitva z'javiłasia siarod pratestanckich viernikaŭ, na jakich byłi nakiravany boskija słovy «... 5-ja truba . Paradaksałʹna, što małitva na kaleniach siarod katołikaŭ zachavałasia daŭžej, ale geta nie pavinna zdziŭlacʹ, bo mienavita ŭ getaj katałickaj rełigii d'jabał prymušaje svaich pasladoŭnikaŭ i achviar padacʹ nicma pierad razʹbianymi vyjavami, zabaronienymi drugoj z dziesiaci Božych zapaviedziaŭ; zapaviedzʹ, jakuju katołiki ignarujucʹ, bo ŭ rymskaj viersii jana vydalena i zamieniena.

Vjerš 9: « Ale jon skazaŭ mnie: “Gladzi, nie rabi getaga! Ja — sługa tabie i bratam tvaim, prarokam, i tym, chto zachoŭvaje słovy getaj knigi. Pakłanisia Bogu, pakłonisia ”».

Pravinnascʹ, učynienaja Janam, prapanujecca Bogam jak papiaredžannie, adrasavanaje Jago vybrannikam: «scieražyciesia ŭpasci ŭ idałapakłonstva!», što składaje gałoŭnuju pravinnascʹ chryscijanskich rełigij, adkinutych Bogam u Isusie Chryscie. Jon arganizuje getuju scenu getak ža, jak i svoj apošni ŭrok, zagadaŭšy apostałam uziacʹ zbroju na gadzinu Jago aryštu. Kałi pryjšoŭ čas, Jon zabaraniŭ im vykarystoŭvacʹ jaje. Urok byŭ dadzieny, i ŭ im gavaryłasia: « Scieražyciesia getaga rabicʹ ». U getym vieršy Jan atrymłivaje tłumačennie: « Ja — sługa tvoj ». « Anioły », u tym łiku « Gabryełʹ », — geta, jak i ludzi, stvarenni Boga-stvarałʹnika, jaki ŭ drugoj z Dziesiaci svaich zapaviedziaŭ zabaraniŭ kłaniacca pierad Jago stvarenniami, pierad razʹbianymi abo namalavanymi vyjavami; usimi formami, jakija moža prymacʹ idał. Takim čynam, my možam atrymacʹ urok z getaga vierša, adznačajučy supracʹległyja pavodziny aniołaŭ. Tut Gaŭryił, samaja godnaja niabiesnaja istota pasla Michaiła, zabaraniaje padacʹ pierad im nicma. Z inšaga boku, Satana ŭ svaich spakusłivych z'javach, u vobrazie «Dzievy», patrabuje, kab byłi ŭzviedzieny pomniki i miescy pakłaniennia dla pakłaniennia i słužennia joj... sviatłivaja maska ciemry padaje.

Anioł dalej udakładniaje: « i bratoŭ vašych, prarokaŭ, i tych, chto zachoŭvaje słovy getaj knigi ». Pamiž getym skazam i skazam z Adkryccia 1:3 my zaŭvažajem roznicu z-za času, jaki prajšoŭ pamiž pačatkam ery rasšyfroŭki, 1980 godam, i biagučaj viersijaj 2020 goda. Pamiž getymi dvuma datami « toj, chto čytaje », padziałiŭsia rasšyfravanym sviatłom z inšymi dziecʹmi Božymi, i tyja, u svaju čargu, udziełʹničałi ŭ pracy «prarokaŭ » . Geta pamnažennie dazvalaje jašče bołʹšaj kołʹkasci inšych pakłikanych atrymacʹ dostup da abrannia, čujučy adkrytuju praŭdu i prymianiajučy jaje na kankretnaj praktycy.

Vjerš 10: « I skazaŭ mnie: nie zapiačatvaj słoŭ praroctva getaj knigi, bo čas błizki » .

Getaje pasłannie ŭvodzicʹ u zman, bo jano adrasavana Janu, jakoga Bog pieranios u naš apošni čas z pačatku knigi, zgodna z Adkrycciom 1:10. Taksama my pavinny razumiecʹ, što zagad nie zapiačatvacʹ słovy knigi adrasavany niepasredna mnie ŭ toj čas, kałi kniga całkam raspiačatana; tady jana stanovicca « malenʹkaj adkrytaj knigaj » z Adkryccia 10:5. I kałi jana « adkryta » z Božaj dapamogaj i dazvołam, bołʹš nie budzie gavorki pra zakryccio jaje «piačatkami». I geta, « bo čas błizki »; viasnoj 2021 goda zastałosia 9 gadoŭ da słaŭnaga viartannia Gospada Boga Isusa Chrysta.

Adnak pieršaje adkryccio « malenʹkaj knigi » pačałosia pasla ŭkaza z Daniiła 8:14, geta značycʹ pasla 1843 i 1844 gadoŭ; bo važnaje razumiennie temy apošniaga vyprabavannia advientysckaj viery abumoŭlena adkrycciami, dadzienymi niepasredna samim Isusam Chrystom abo Jago aniołam našaj siastry Elen G. Uajt padčas jaje słužennia.

Vjerš 11: « Chto čynicʹ niapraviłʹna, niachaj i dalej čynicʹ niapraviłʹna; i chto brydki, niachaj i dalej brydki; i chto praviedny, niachaj i dalej čynicʹ praviedna; i chto sviaty, niachaj i dalej sviaty » .

Pry pieršym čytanni gety vierš pacviardžaje vykanannie ŭkaza z Daniiła 8:14. Padzieł advientystaŭ, abranych Bogam pamiž 1843 i 1844 gadami, pacviardžaje pasłannie « Sardys », dzie my znachodzim pratestantaŭ « žyvymi », ale « miortvymi » i « apaganienymi » duchoŭna, a advientysckija pijaniery, « godnyja biełasci », nazyvajucca ŭ getym vieršy « praviednasciu i asviačenniem ». Ale adkryccio « malenʹkaj knigi » pastupovaje, jak « šlach praviednikaŭ, jaki praciagvaje rasci, jak sviatło dnia, ad svitannia da jago zienitu ». I advientysty-pijaniery nie viedałi, što vyprabavannie viery pranizvaje ich pamiž 1991 i 1994 gadami, jak adkryła nam vyvučennie « 5-j truby » . Raptam stanoviacca magčymymi inšyja čytanni getaga vierša.

Čas zapiačatvannia chutka skončycca, bo my čytajem u Adkrycci 7:3: « Nje škodzʹcie ziamłi, ni moru, ni drevam, pakułʹ nie paznačym piačatkaj sług Boga našaga na ichnich čołach ». Kudy nam razmiascicʹ dazvoł škodzicʹ ziamłi, moru i drevam? Isnujucʹ dzvie magčymasci. Da « šostaj truby » ci da « siami apošnich pošasciaŭ »? Pakołʹki « šostaja truba » ŭjaŭlaje saboj šostaje papiaredžannie, dadzienaje Bogam ziamnym grešnikam, mnie zdajecca łagičnym u getym vypadku zachavacʹ druguju magčymascʹ. Pakołʹki « siem apošnich pošasciaŭ gnievu Božaga » nakiravany na pratestanckuju « ziamlu » i katałickaje «mora ». Davajcie ŭłičym, što razburenni, zdziejsnienyja « šostaj truboj », nie pieraškadžajucʹ, a spryjajucʹ naviartanniu vybranych, pakłikanych adkuplenymi kryvioju Isusa Chrysta.

Takim čynam, pasla « šostaj truby » i niepasredna pierad « siamiu apošnimi pošasciami », a taksama ŭ čas spyniennia zapiačatvannia, jakoje aznačaje kaniec času kalektyŭnaj i indyviduałʹnaj łaski, my ŭsio jašče možam zmiascicʹ słovy getaga vierša: « Chto niapraviedny, niachaj budzie jašče niapraviedny, i chto brydki, niachaj budzie jašče brydki; i chto praviedny, niachaj budzie jašče praviedny, i chto sviaty, niachaj budzie jašče sviaty ». Kožny zmoža ŭbačycʹ tut, jak Duch prychodzicʹ, kab pacvierdzicʹ u getym vieršy dobry pierakład, jaki ja pradstaviŭ dla fundamientałʹnaga «advientysckaga» vierša, geta značycʹ Daniiła 8:14: «... sviatascʹ budzie apraŭdana ». Słovy « praviednascʹ i sviatascʹ » mocna padtrymłivajucca i tamu pacvierdžany Bogam. Takim čynam, geta pasłannie pradkazvaje čas zakančennia času łaski, ale inšaje tłumačennie nastupnaje. Dasiagnuŭšy kanca knigi, Duch nacełʹvajecca na toj momant, kałi całkam rasšyfravanaja kniga stanovicca « malenʹkaj adkrytaj knigaj », i z getaga momantu jaje pryniaccie ci admova budzie vyznačacʹ roznicu pamiž « praviednym i apaganienym », i naš Gaspodzʹ zaprašaje « sviatoga znoŭ asviacicʹ siabie ». Ja znoŭ uspomniŭ, što « apaganiennie » prypisvałasia pratestantyzmu ŭ pasłanni « Sardys ». Duch svaimi słovami nacełʹvajecca na gety pratestantyzm i instytucyjny advientyzm, jaki padzialaje jago praklon z 1994 goda, daty, kałi jon dałučyŭsia da jago, ustupiŭšy ŭ ekumieničny ałʹjans. Takim čynam, pryniaccie rasšyfravanaga pasłannia getaj knigi « znoŭ , ale apošni raz, vyznačycʹ roznicu pamiž tym, chto słužycʹ Bogu, i tym, chto Jamu nie słužycʹ », zgodna z Mał. 3:18.

Takim čynam, ja padsumuju ŭroki getaga vierša. Pa-pieršaje, jon pacviardžaje addzialennie advientystaŭ ad pratestantyzmu pamiž 1843 i 1844 gadami. U drugim čytanni jon adnosicca da aficyjnaga advientyzmu, jaki viarnuŭsia da pratestanckaga i ekumieničnaga sajuza pasla 1994 goda. I ja prapanuju treciaje čytannie, jakoje budzie tyčycca zakančennia vyprabavałʹnaga terminu ŭ 2029 godzie pierad viartanniem Isusa Chrysta, jakoje pryznačana na pačatak viasny, što nastupaje pierad 3 krasavika, Pjesacham 2030 goda.

Pasla getych tłumačenniaŭ nam zastajecca tołʹki zrazumiecʹ, što pryčynaj padziennia instytucyjnaga advientyzmu, jakoje pryviało da tago, što Isus Chrystos « vyrvaŭ » jago ŭ svaim pasłanni da Łaadykii, z'jaŭlajecca nie stołʹki admova vierycʹ u jago viartannie ŭ 1994 godzie, kołʹki admova ŭłičvacʹ uniosak sviatła, jakoje pryjšło, kab asviatłicʹ sapraŭdny pierakład Daniiła 8:14; sviatło, nieasprečnym čynam prademanstravanaje samim aryginałʹnym iŭryckim biblejskim tekstam. Gety grech mog bycʹ asudžany tołʹki Bogam spraviadłivasci, jaki nie łičycʹ vinavatych nievinavatymi.

Vjerš 12: « Vosʹ, Ja chutka pryjdu , i ŭznagaroda Maja sa Mnoj, kab addacʹ kožnamu pavodle jagonych učynkaŭ ».

Praz 9 gadoŭ Isus vierniecca ŭ nieapisałʹnaj boskaj słavie. U Adkrycci 16-20 Bog adkryŭ nam sutnascʹ toj častki svajoj adpłaty, jakaja pryznačana dla grešnych katołikaŭ, pratestantaŭ i niespraviadłivych i nieciarpimych advientysckich buntaroŭ. Jon taksama pradstaviŭ nam častku, pryznačanuju dla svaich viernych advientysckich vybrannikaŭ, jakija šanujucʹ Jago prarockaje słova i Jago sviatuju siomuju subotu, u Adkrycci 7:14, 21 i 22. « Adpłata » « addascʹ kožnamu pavodle jagonych učynkaŭ », što pakidaje mała miesca dla vinavatych, kab apraŭdacʹ siabie ŭ vačach Chrysta. Słovy samaapraŭdannia stanoviacca bieskarysnymi, tamu što tady budzie zanadta pozna, kab vypravicʹ pamyłki minułaga vybaru.

Vjerš 13: « Ja joscʹ Ałʹfa i Amiega, pieršy i apošni, pačatak i kaniec » .

Što maje pačatak, maje i kaniec. Gety pryncyp datyčycca praciagłasci ziamnoga času, zapłanavanaga Bogam dla Jago vybaru vybranych. Pamiž ałʹfaj i amiegaj projdzie 6000 gadoŭ. U 30-m godzie, 3 krasavika, dobraachvotnaja adkuplałʹnaja smiercʹ Isusa Chrysta taksama adznačycʹ ałʹfa-čas 2000-gadovaga chryscijanskaga zapavietu; viasna 2030 goda magutna adgukniecca ŭ jago amiega-časie.

Ale ałʹfa — geta taksama 1844 god z jago amiegaj 1994. I, narešcie, ałʹfa — geta dla mianie i apošnich abranych 1995 god z jago amiegaj 2030 god.

Vjerš 14: « Ščasłivyja tyja, chto zachoŭvaje Jagonyja zapaviedzi (i nie pamyjucʹ vopratku svaju ) , kab miecʹ prava na dreva žyccia i ŭvajsci ŭ gorad praz bramy !

Drugaja forma « viałikaj smutku » čakaje nas, što pryviadzie da viałikaj kołʹkasci smierciaŭ. Tamu viełʹmi važna atrymacʹ abaronu i dapamogu Boga praz Isusa Chrysta. Jak pakazvaje vobraz, grešnik pavinien « vykonvacʹ Jago zapaviedzi». »; tyja, chto ad Boga, i tyja, chto ad Isusa, « Jagnia Božaje », što aznačaje, što jon pavinien admovicca ad usich formaŭ, jakija moža pryniacʹ grech. Zavualavany pierakład getaga vierša, jaki zachavaŭsia ŭ našych sučasnych Bibłijach, naležycʹ rymskamu katałicyzmu, jaki nakiroŭvajecca z Vatykana. Inšyja rukapisy, najstarejšyja i tamu bołʹš viernyja, prapanujucʹ: « Ščasłivyja tyja, chto vykonvaje Jago zapaviedzi ». A pakołʹki grech — geta parušennie zakona, pasłannie skažonaje i zamianiaje nieabchodnuju i žycciova važnuju pasłuchmianascʹ prostym scviardženniem chryscijanskaj prynaležnasci. Chto atrymłivaje vygadu ad getaga złačynstva? Tyja, chto budzie zmagacca z subotaj da słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta. Sapraŭdnaje pasłannie koratka gučycʹ tak: «Ščasłivy toj, chto słuchajecca svajgo Tvorcy». Geta pasłannie tołʹki paŭtaraje toje, što cytujecca ŭ Adkrycci 12:17 i 14:12, a mienavita: « tyja, chto vykonvaje zapaviedzi Božyja i vieru ŭ Isusa ». Geta atrymałʹniki apošniaga pasłannia, z jakim zviartaŭsia Isus. Suddzioj vyniku z'jaŭlajecca sam Isus Chrystos, i jago patrabavanni adpaviadajucʹ pakutam, jakija jon pieražyŭ u svajoj pakutnickaj smierci. Uznagaroda vybranych budzie viełʹmi viałikaj; jany atrymajucʹ nieŭmiručascʹ i ŭvojducʹ u viečnaje žyccio praz advientyscki šlach, simvałizavany « dvanaccacciu varotami » simvałičnaga « novaga Ijerusałima ».

Vjerš 15: « Von sabak, i čaradziejaŭ, i raspusnikaŭ, i zabojcaŭ, i idałapakłonnikaŭ, i tych, chto lubicʹ i čynicʹ chłusniu! »

Chto tyja, kago Isus tak nazyvaje? Getaje schavanaje abvinavačvannie tyčycca ŭsioj chryscijanskaj viery, jakaja adstupiła ad viery; katałickaj viery, šmatgrannaj pratestanckaj viery, u tym łiku advientysckaj viery, jakaja ŭvajšła ŭ jago sajuz z 1994 goda; advientysckaj viery, tak bagata dabrasłavionaj im na pačatku svajgo isnavannia, i jašče bołʹš adnosna jaje apošnich pradstaŭnikoŭ, vymušanych da niazgody. « Sabaki » — geta jazyčniki, ale taksama, i pierš za ŭsio, tyja, chto nazyvaje siabie jago bratami i zdradžvaje jamu . Gety termin « sabaki » paradaksałʹna dla sučasnych zachodnich ludziej z'jaŭlajecca terminam žyvioły, jakaja łičycca simvałam viernasci, ale dla ŭschodnich ludziej — samym vobrazam praklonu. I tut Isus asprečvaje navat ich čałaviečuju pryrodu i łičycʹ ich niačułymi žyviołami. Inšyja terminy pacviardžajucʹ getaje mierkavannie. Isus pacviardžaje słovy, skazanyja ŭ Adkrycci 21:8, i tut dadannie termina « sabaki » vykazvaje jago asabistaje mierkavannie. Pasla ŭzniosłaj demanstracyi lubovi, jakuju jon daŭ ludziam, niama ničoga bołʹš strašnaga, čym bycʹ zdradžanym tymi, chto nazyvaje siabie jagonymi i jago achviaraj.

Tady Isus nazyvaje ich « čaraŭnikami » z-za ich znosin sa złymi aniołami, spirytyzma, jaki ŭpieršyniu spakusiŭ katałickuju vieru z'jaŭlenniami «Dzievy Maryi», što z biblejskaga punktu gledžannia niemagčyma. Ale cudy, jakija zdziajsniajucʹ demany, padobnyja da tych, što zdziajsniałi « čaraŭniki » faraona da Majsieja i Aarona.

Nazyvajučy ich « niascipłymi », Isus asudžaje vyzvalennie marałi, ale pierš za ŭsio nienaturałʹnyja rełigijnyja sajuzy, jakija zaklučajucʹ pratestanckija cerkvy z katałickaj vieraj, asudžanyja Božymi prarokami jak sługi d'jabła. Jany, «jak dočki», paŭtarajucʹ «niascipłascʹ » svajoj « maci-błudziły Vaviłona Vjałikaga », asudžanaj u Adkrycci 17:5.

Adstupniki — geta taksama « zabojcy », jakija buducʹ rychtavacca zabivacʹ vybranych Isusam, kałi jon nie ŭmiašajecca, kab pieraškodzicʹ im svaim słaŭnym pryšesciem.

Jany « idałapakłonniki », bo nadajucʹ bołʹšaje značennie materyjałʹnamu žycciu, čym duchoŭnamu. Jany zastajucca abyjakavymi, kałi Bog prapanuje im svajo sviatło, jakoje jany nachabna adkidajucʹ, demanizujučy Jago sapraŭdnych pasłancoŭ.

I ŭ zaviaršennie getaga vierša jon udakładniaje: « i toj, chto lubicʹ i praktykuje chłusniu! » Robiačy geta, jon asudžaje tych, čyja pryroda pryviazanaja da chłusni, da takoj stupieni, što jany absalutna nieadčuvałʹnyja da praŭdy. Kažucʹ, što gusty i kolery nie padlagajucʹ sprečcy; toje ž samaje možna skazacʹ i pra luboŭ da praŭdy ci chłusni. Ale dla svajoj viečnasci Bog vybiraje siarod svaich stvarenniaŭ, jakija vykłikajucʹ čałaviečaje razmnažennie, vyklučna tych, chto maje getuju luboŭ da praŭdy.

Kančatkovy vynik Božaga płana zbaŭlennia žachłivy. Adzin za adnym vyganiajucca zakaraniełyja, nieraskajanyja dapatopnyja grešniki, niavierujučy iŭdziejski stary zapaviet, agidnaja papskaja rymska-katałickaja viera, idałapakłonnickaja pravasłaŭnaja viera, kałʹvinisckaja pratestanckaja viera i, narešcie, instytucyjnaja advientysckaja viera, kančatkovaja achviara duchu tradycyi, jakomu adnołʹkava spryjałi ŭsie papiarednija.

«Advientysckaje» pasłannie mieła fatałʹnyja nastupstvy, pa-pieršaje, dla gabrejaŭ, jakija adpałi, admoviŭšysia pavierycʹ u pieršaje pryšescie Mjesii, abvieščanaje ŭ Dan. 9:24-27. Pa-drugoje, dla chryscijan, vygnanych Isusam, jakija ŭsie padzialajucʹ vinu za toje, što prajaviłi abyjakavascʹ da apošniaj «advientysckaj» viestki, jakaja abviaščaje jago drugoje pryšescie . Ich adsutnascʹ lubovi da getaj praŭdy fatałʹnaja dla ich. U 2020 godzie ŭsie getyja bujnyja aficyjnyja rełigii padzialajucʹ getaje žachłivaje pasłannie, jakoje Isus adrasavaŭ u 1843 godzie pratestantyzmu epochi « Sardys » u Adkrycci 3:1: « Kažucʹ, što vy žyvyja, a vy miortvyja ».

Vjerš 16: « Ja, Isus, pasłaŭ anioła Majgo zasviedčycʹ vam geta ŭ cerkvach. Ja — koranʹ i naščadak Davida, zorka jarkaja i ranišniaja » .

Isus pasłaŭ svajgo anioła Gaŭryiła da Jana, a praz Jana — da nas, svaich viernych sług apošnich dzion. Bo tołʹki sionnia getaje całkam rasšyfravanaje pasłannie dazvalaje nam zrazumiecʹ pasłanni, jakija jon adrasuje svaim sługam i vučniam siami epoch abo siami Asamblej. Isus zdymaje sumnievy nakont svajgo simvałičnaga ŭspaminu z Adkryccia 5: « koranʹ i naščadki Davida ». Jon dadaje: « zorka jarkaja i ranišniaja ». Getaja zorka — sonca, ale jon atajasamłivaje siabie z im tołʹki jak z simvałam. Bo niesviadoma ščyryja ludzi, jakija lubiacʹ Isusa Chrysta za Jago achviaru, šanujucʹ naša sonca, getuju zorku, abagaŭlenuju jazyčnikami. Kałi mnogija getaga nie ŭsviedamlajucʹ, to mnostva ludziej, navat tyja, chto asvietleny ŭ getym pytanni, nie gatovyja i nie zdołʹnyja zrazumiecʹ sur'joznascʹ getaga paganskaga idałapakłonnickaga ŭčynku. Čałaviek pavinien zabycʹ pra siabie, pastavicʹ siabie na miesca Boga, jaki adčuvaje rečy zusim inakš, tamu što jago rozum užo amałʹ 6000 gadoŭ sočycʹ za dziejanniami ludziej. Jon vyznačaje kožnaje dziejannie pa tym, što jano nasamreč pradstaŭlaje; Geta nie tyčycca ludziej, čyjo karotkaje žyccio pierš za ŭsio zviazana z zadavałʹnienniem svaich žadanniaŭ, u pieršuju čargu cialesnych i ziamnych, ale geta taksama tyčycca tych, chto duchoŭny i viełʹmi rełigijny i kago błakuje pavaga da tradycyj bacʹkoŭ.

U kancy pasłannia ŭ Fijatyry Duch skazaŭ « pieramožcu »: « I dam jamu ranišniuju zorku ». Tut Isus pradstaŭlaje siabie jak « ranišniuju zorku ». Takim čynam, pieramožca atrymaje Isusa i z im usio sviatło žyccia, jakoje maje svoj pačatak u im. Napamin pra gety termin sviedčycʹ pra ŭsiu ŭvagu sapraŭdnych apošnich «advientystaŭ» da getych vieršaŭ z 1 Pjatra 2:19-20-21: « I my majem prarockaje słova, jakoje stała bołʹš peŭnym, i vy dobra robicie, što ŭvažajecie jago, jak da sviaciłʹni, što sviecicʹ u ciomnym miescy, pakułʹ nie razvidnieje i nie ŭzydzie ŭ sercach vašych zorka, viedajučy najpierš, što nijakaje praroctva ŭ Pisanni nie moža bycʹ tłumačana asobna, bo praroctva nikołi nie było pa vołi čałaviečaj, ale pramaŭlałi jago sviatyja ludzi Božyja, kirujučysia Sviatym Ducham ». Łjepš skazacʹ niełʹga. Pačuŭšy getyja słovy, vybrany pieraŭtvaraje ich u spravy, jakija ŭłičvaje Isus Chrystos.

Vjerš 17: « I Duch, i niaviesta kažucʹ: «Pryjdzi». I chto čuje, chaj kaža: «Pryjdzi». I chto pragnie, chaj prychodzicʹ; i chto choča, chaj biare vadu žyccia darma » .

Z samaga pačatku svajgo ziamnoga słužennia Isus zakłikaŭ: « Pryjdzicie ». Ale, vykarystoŭvajučy vobraz « smagi », Jon viedaŭ, što tyja, chto nie « pragnie », nie pryjducʹ picʹ. Jago zakłik pačujucʹ tołʹki tyja, chto « pragnie » getaga viečnaga žyccia, jakoje Jago daskanałaja spraviadłivascʹ prapanuje nam tołʹki pa Jago łascy, jak drugi šaniec. Adzin Isus zapłaciŭ canu; tamu Jon prapanuje jaje « darma » . Nijakaja katałickaja ci boskaja «indułʹdencyja» nie moža atrymacʹ jaje za grošy. Gety ŭniviersałʹny zakłik rychtuje zbor vybranych z usich narodaŭ i ŭsich pachodžanniaŭ. Zakłik « Pryjdzicie » stanovicca klučom da getaga zboru vybranych, jaki stvorycʹ vyprabavannie viery apošnich dzion. Ale jany adčujucʹ vyprabavannie, raskidanyja pa ŭsioj ziamłi, i nie buducʹ znoŭ ab'jadnany, pakułʹ Isus Chrystos nie vierniecca ŭ svajoj słavie, kab zabracʹ ich z ziamłi grachu.

Vjerš 18: « Sviedču kožnamu, chto čuje słovy praroctva getaj knigi: kałi chto dadascʹ što da getaga, Bog dadascʹ jamu pošasci, pra jakija napisana ŭ getaj knizie » .

Adkryccio — geta nie zvyčajnaja biblejskaja kniga. Geta łitaraturny tvor, boskim čynam zakadavany biblejskaj movaj, jaki mogucʹ raspaznacʹ tyja, chto dasleduje ŭsiu Bibłiju ad pačatku da kanca. Vyrazy stanoviacca znajomymi pry paŭtornym čytanni. A «biblejskija kankardancyi» dazvalajucʹ nam znachodzicʹ padobnyja vyrazy. Ale mienavita tamu, što jago kod nastołʹki dakładny, pierakładčyki i pierapisčyki papiaredžany: « Kałi chto što-niebudzʹ dadascʹ da getaga, Bog naviadzie na jago pošasci, apisanyja ŭ getaj knizie ».

Vjerš 19: « A kałi chto adymaje što ad słoŭ knigi praroctva getaga, u tago Bog adymie dolu ad dreva žyccia i ad sviatoga gorada, pra jakija napisana ŭ getaj knizie » .

Pa tych ža pryčynach Bog pagražaje kožnamu, chto « adbiare što-niebudzʹ ad słoŭ knigi getaga praroctva ». Kožny, chto ryzykuje, taksama papiaredžany: « Bog adbiare ŭ jago dolu ad dreva žyccia i ad sviatoga gorada, jakija apisany ŭ getaj knizie ». Takim čynam, adznačanyja zmieny buducʹ miecʹ žudasnyja nastupstvy dla tych, chto ich zdziejsnicʹ.

Zviartaju vašu ŭvagu na gety ŭrok. Kałi zmianiennie getaj niezrazumiełaj zakadavanaj knigi budzie pakarana Isusam Chrystom getymi dvuma strogimi sposabami, što zdarycca z tym, chto adkinie jaje całkam zrazumiełaje rasšyfravanaje pasłannie ?

U Boga joscʹ važkija padstavy vyrazna pradstavicʹ getaje papiaredžannie, bo getaje Adkryccio, słovy jakoga vybrany Im, maje takuju ž kaštoŭnascʹ, jak i tekst Jago «dziesiaci zapaviedziaŭ», «vygraviravanych Jago pałʹcam na kamiennych skryžalach». U knizie Daniiła 7:25 Jon praročyŭ, što Jago carski « zakon » budzie « zmienieny », jak i « časy ». Dziejannie było zdziejsniena, jak my bačyłi, rymskaj uładaj, spačatku impieratarskaj u 321 godzie, potym papskaj u 538 godzie. Geta dziejannie, jakoje Jon łičyŭ « napyšłivym », budzie pakarana smierciu, i Bog zakłikaje nas nie paŭtaracʹ, u adpaviednasci z praroctvam, gety typ pamyłki, jaki Jon rašuča asudžaje.

Božaja praca zastajecca Jago pracaj niezaležna ad času, u jaki jana vykonvajecca. Rasšyfroŭka Jago praroctva niemagčymaja biez Jago kiraŭnictva. Geta aznačaje, što rasšyfravanaja praca maje takuju ž kaštoŭnascʹ, jak i zašyfravanaja. Tamu ŭsviedamlajcie, što getaja praca, dzie Božaja dumka raskryvajecca prostaj movaj, maje viełʹmi vysokuju « sviatascʹ ». Jana ŭjaŭlaje saboj najvyšejšaje « sviedčannie Isusa », jakoje Bog zviartaje da svaich apošnich dysidentskich sług-advientystaŭ siomaga dnia; i ŭ toj ža čas, z praktykaj sapraŭdnaj subotniaj suboty, mienavita ŭ 2021 godzie adbudziecca apošniaja « apraŭdanaja sviatascʹ », zapłanavanaja z momantu ŭstuplennia ŭ siłu ŭkaza Daniiła 8:14 u 1843 godzie.

Vjerš 20: « Toj, chto sviedčycʹ pra geta, kaža: “Tak, pryjdu chutka ”. Amin! Pryjdzi, Gospadzie Isusie! ”»

Pakołʹki jana zmiaščaje apošnija słovy, jakija Isus Chrystos skiravaŭ da svaich vučniaŭ, getaja kniga Adkryccia maje viełʹmi vysokuju sviatascʹ. U joj my znachodzim ekvivalent skryžalaŭ zakona, vygraviravanych pałʹcam Božym i dadzienych Majsieju. Isus sviedčycʹ; chto advažycca asprečycʹ getaje boskaje sviedčannie? Usio skazana, usio adkryta, jamu bołʹš niama čago skazacʹ, akramia: « Tak, Ja pryjdu chutka ». Prostaje « Tak », jakoje achopłivaje ŭsiu Jago boskuju asobu, aznačaje skazacʹ, kałi Jago chutki prychod niepazbiežny, tamu što Jon adnaŭlaje svajo abiacannie: « Ja pryjdu chutka »; « nieadkładna » » datavana, što nabyvaje poŭnaje značennie: viasnoj 2030 goda. I jon pacviardžaje svajo scviardžennie, kažučy « Amin », što aznačaje: «Sapraŭdy».

Chto ž tady kaža: « Pryjdzi, Gospadzie Isusie »? Zgodna z 17-m vieršam getaga razdzieła, geta « Duch i niaviesta ».

Vjerš 21: « Łaska Gospada Isusa Chrysta z usimi sviatymi! »

Gety apošni vierš Adkryccia zaviaršaje knigu, vykłikajučy ŭspamin pra « miłascʹ Gospada Isusa ». Geta tema, jakaja časta supracʹstajała zakonu ŭ ranniaj chryscijanskaj supołʹnasci. U toj čas miłascʹ supracʹstajała zakonu tymi, chto admaŭlaŭsia ad prapanovy Chrysta. Spadčyna zakona gabrejami aznačała, što jany bačyłi boskuju spraviadłivascʹ tołʹki praz jago. Isus nie chacieŭ vyzvalacʹ ich ad pasłuchmianasci zakonu, ale Jon pryjšoŭ, kab « vykanacʹ » toje, što praročyłi achviaraprynašenni žyvioł da Jago. Vosʹ čamu Jon skazaŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 5:17: « Nje dumajcie, što Ja pryjšoŭ parušycʹ zakon ci prarokaŭ; nie parušycʹ pryjšoŭ Ja, ale vykanacʹ ».

Najbołʹš dziŭna čucʹ, jak chryscijanie supracʹpastaŭlajucʹ zakon i łasku. Bo, jak tłumačycʹ apostał Pavieł, łaska pryznačana dla tago, kab dapamagčy čałavieku vykanacʹ zakon, až da tago, što Isus abviaščaje ŭ Jevangjełłi ad Jana 15:5: « Ja — vinagradnaja łaza, a vy — gałiny. Chto zastajecca ŭva Mnie, i Ja ŭ im, toj prynosicʹ šmat płodu, bo biez Mjanie vy ničoga nie možacie zrabicʹ ». Pra jakija «ŭčynki » jon gavorycʹ i jaki « plon » jon maje na ŭvazie? Vykanannie zakonu, jakoje Jagonaja łaska robicʹ magčymym praz Jagonuju dapamogu ŭ Sviatym Duchu.

Było b pažadana i karysna, kab « miłascʹ Gospada Isusa była » i kab jana magła dziejničacʹ « va ŭsich »; ale gety skažony vierš vykazvaje tołʹki nievykanałʹnaje žadannie. Davajcie ŭsie pažadajem, kab ich było viełʹmi šmat; jak maga bołʹš; naš cudoŭny Bog, Tvorca i Zbaŭca zasługoŭvaje getaga; jon najvyšejšaj stupieni getaga varty. Udakładniajučy « z usimi sviatymi », aryginałʹny tekst łikviduje ŭsialakuju dvuchsensoŭnascʹ; łaska Gospada moža pryniesci karyscʹ tołʹki im, tym, « kago Jon asviačaje Svajoj praŭdaj » (Jan 17:17). A tym, chto dumaje, što dasiagnie viečnaga žyccia, idučy šlacham, jakim abrany Isus Chrystos, ja nagadvaju, što pamiž « šlacham » i « žycciom » joscʹ niepazbiežnaja « praŭda », zgodna z Janam 14:6. Z usioj pavagaj da buntaroŭ, jakija pretendujucʹ na błagasłaŭlennie getaga vierša, z 1843 goda łaska Gospada prynosicʹ karyscʹ tołʹki tym, kago Jon asviačaje adnaŭlenniem svajgo spakoju ŭ sviatuju subotu. Mjenavita geta dziejannie, zviazanaje sa sviedčanniem lubovi da Jago « praŭdy », robicʹ vybranych sviatych godnymi getaj łaski. Takim čynam, łaska nie moža bycʹ prysviečana «ŭsim». Tamu scieražyciesia pamyłkovych pierakładaŭ Bibłii, jakija viaducʹ da žudasnaga kančatkovaga rasčaravannia dla tych, chto, na svaju biadu, spadziajecca na ich!

Boskaje Adkryccio, pradstaŭlenaje ŭ getaj pracy, pacvierdziła ŭroki, pradkazanyja ŭ Knizie Byccia, žycciova važnuju važnascʹ jakich my zmagłi adznačycʹ. U kancy getaj pracy mnie zdajecca karysnym nagadacʹ pra getyja asnoŭnyja ŭroki. Geta apraŭdana, i ja chacieŭ by adznačycʹ, što ŭ našym sučasnym sviecie chryscijanskaja viera masava pradstaŭlena ŭ skažonaj formie z-za kułʹtavaj spadčyny rymskaga katałicyzmu. Praŭda, jakoj patrabuje Bog, zastałasia ŭ prostym i łagičnym stanie, zrazumiełym pieršymi apostałami Isusa Chrysta, ale getaja prastata, jakuju časta ignarujucʹ, stanovicca składanaj dla niepasviačonych z-za jaje mienšasci. Sapraŭdy, kab vyznačycʹ apošnich sviatych Isusa Chrysta apošnich dzion i duchoŭnuju strukturu Apakałipsisu, nieabchodny ŭkaz Daniiła 8:14. Ale kab vyznačycʹ gety ŭkaz, taksama nieabchodna vyvučycʹ usiu knigu Daniiła i rasšyfravacʹ jaje praroctvy. Zrazumieŭšy getyja rečy, Apakałipsis adkryvaje nam svaje tajamnicy. Getyja nieabchodnyja dasledavanni tłumačacʹ ciažkasci, z jakimi sutykajucca pry sprobie pierakanacʹ niedavierłivaga čałavieka našaga času na Zachadzie, i asabłiva ŭ Francyi.

Isus skazaŭ, što nichto nie moža pryjsci da Jago, akramia Ajca, jaki viadzie Jago, i Jon taksama skazaŭ adnosna Svaich vybranych , što jany pavinny naradzicca ad vady i Ducha. Getyja dva vučenni ŭzajemadapaŭniałʹna aznačajucʹ, što Bog viedaje duchoŭnuju pryrodu svaich vybranych siarod usich Svaich stvarenniaŭ. Takim čynam, kožny z ich budzie reagavacʹ u adpaviednasci z getaj pryrodaj, jakaja ŭłascivaja jamu; takim čynam, toj, chto maje zababony na karyscʹ Suboty, jakuju ŭžo praktykavałi gabrei, biez asabłivych ciažkasciej prymie praročyja adkrycci, jakija pakazvajucʹ, što jana patrabujecca Bogam z 1843 goda. I naadvarot, toj, chto maje niespryjałʹnyja zababony nakont jaje, adkinie ŭsie pradstaŭlenyja biblejskija argumienty i znojdzie važkija pryčyny, kab apraŭdacʹ svaju admovu. Razumiennie getaga pryncypu abaraniaje nas ad luboga rasčaravannia ŭ tych, kamu my pradstaŭlajem praŭdu Chrysta. Adkryvajučy praŭdu Božaj dumki, praroctva addaje ŭsiu svaju siłu « viečnamu Jevangjełlu », jakoje vučni Isusa pavinny « vučycʹ narodam da kanca svietu ».

« Zviary » Apakałipsisu

Chranałagična i pasladoŭna voragi Boga i jago vybranniki z'jaŭlałisia ŭ vobrazie « zviaroŭ ».

Pjeršy abaznačaje impierski Rym, pradstaŭleny « cmokam z dziesiacciu ragami i siamiu gałovami, jakija nosiacʹ dyjademy » ŭ Adkrycci 12:3; « nikałaitami » ŭ Adkrycci 2:6; « d'jabłam » u Adkrycci 2:10.

Drugoje tyčycca papskaga katałickaga Ryma, jaki ŭvasablajecca « zvieram, jaki vychodzicʹ z mora, z dziesiacciu ragami i dyjademami i siamiu gałovami » z Adkryccia 13:1; « tronam satany » ŭ Adkrycci 2:13; « žančynaj Ijezaviełlu » ŭ Adkrycci 2:20; « miesiacam, afarbavanym kryvioju » ŭ Adkrycci 6:12; « pabitaj tracinaj miesiaca » « čacviortaj truby » ŭ Adkrycci 8:12; « moram » u Adkrycci 10:2; « tryscinaj, padobnaj da žazła » ŭ Adkrycci 11:1; « chvastom » « cmoka » ŭ Adkrycci 12:4; « zmiejem » u Adkrycci 12:14; i « cmokam » z vieršaŭ 13, 16 i 17; « viałikim Vaviłonam » u Adkrycci 14:8 i 17:5.

Treciaja nakiravana supracʹ francuzskaga revalucyjnaga ateizmu, jaki ŭvasablajecca « zvieram, jaki vychodzicʹ z biazdonnaj jamy » ŭ Adkrycci 11:7; « viałikaj smutkam » u Adkrycci 2:22; « čacviortaj truboj » u Adkrycci 8:12; « vusnami, jakija pagłynajucʹ raku », što simvałizujucʹ katałicki narod, u Adkrycci 12:16. Geta tyčycca pieršaj formy « drugoga gora », zgadanaga ŭ Adkrycci 11:14. Jago drugaja forma budzie zavieršana « šostaj truboj » z Adkrycci 9:13, geta značycʹ, zgodna z Adkrycci 8:13 pad nazvaj « drugoje gora », pamiž 7 sakavika 2021 goda i 2029 godam, pad reałʹnym aspiektam Treciaj susvietnaj vajny, jakaja skončycca jadziernaj vajnoj. Gjenacyd čałavieka, jaki spustašaje ziamlu ( biazdonnaja jama ), z'jaŭlajecca suviazziu, ustalavanaj pamiž « čacviortaj i šostaj trubami ». Padrabiaznasci razviccia getaj vajny raskryvajucca ŭ Dan. 11:40-45.

Čacviorty « zvier » adnosicca da pratestanckaj viery i katałickaj viery, jaje sajuznicy, u apošnim vyprabavanni viery ŭ ziamnoj gistoryi. Jon « padymajecca z ziamłi » ŭ Adkrycci 13:11; geta aznačaje, što jon sam vyjšaŭ z katałickaj viery, simvałizavanaj « moram ». Epocha Refarmacyi pieravažna ŭmacavała pratestanckuju rełigiju z mnostvam aspiektaŭ, adznačanuju adstupnictvam, što sviedčycʹ u pracach Žana Kałʹvina pra vajaŭničy, žorstki, biazłitasny i pieraslednicki charaktar. Ustuplennie ŭ siłu dekreta z Dan. 8:14 asudziła jaje va ŭsim sviecie z viasny 1843 goda.

Instytucyjnaja advientysckaja viera, jakaja ažyła pasla pratestanckaga vyprabavannia viery 1843-1844 gadoŭ, z vosieni 1994 goda adyšła nazad i viarnułasia da statusu pratestanckaj viery i svajgo boskaga praklonu; geta adbyłosia z-za aficyjnaga adchilennia boskaga prarockaga sviatła, adkrytaga ŭ getaj pracy z 1991 goda. Getaja duchoŭnaja smiercʹ instytucyjnaj formy praročana ŭ Adkrycci 3:16: « Ja vyviargnu ciabie z vusnaŭ Maich ».

Kančatkovaje vykanannie praroctvaŭ čakaje nas, i viera kožnaga budzie vyprabavana. Gaspodzʹ Isus Chrystos paznaje siarod usich ludziej tych, chto naležycʹ Jamu, geta značycʹ tych, chto z radasciu i ŭdziačnaj viernasciu prymaje Jago žycciova važnyja adkrycci, plon boskaj lubovi.

U čas apošniaga vybaru vybranyja buducʹ adroznivacca tym, što jany buducʹ viedacʹ, čamu ŭpałi ŭpaŭšyja, boskaje Adkryccio, takim čynam, praviadzie roznicu pamiž vyratavanymi i zgublenymi, jakim z apostałʹskich časoŭ « Efiesa », u Adkrycci 2:5, Bog skazaŭ: « Uspomni, adkułʹ ty ŭpaŭ »; a ŭ 1843 godzie, u epochu « Sardys », Jon taksama skazaŭ pratestantam u Adkrycci 3:3: « Uspomni, jak ty pryniaŭ i čuŭ; i zachoŭvaj i pakajsia »; geta da advientystaŭ, jakija ŭpałi z 1994 goda, jakija, chocʹ i zachoŭvajucʹ subotu, atrymłivajucʹ ad Isusa getaje pasłannie z Adkrycci 3:19: « Tych, kago Ja lublu, Ja vykryvaju i karaju; tamu budzʹcie rupłivymi i pakajsia ».

Rychtujučy getaje prarockaje Adkryccio, Bog-Tvorca, sustrety ŭ asobie Isusa Chrysta, pastaviŭ sabie metu dacʹ svaim vybrannikam magčymascʹ vyrazna vyznačycʹ svaich voragaŭ; sprava zroblena, i Božaja meta dasiagnuta. Takim čynam, duchoŭna ŭzbagačanaja, Jago Vybrannica stanovicca « Njaviestaj, padrychtavanaj da viasiełʹnaj viačery Jagniaci ». Jon « apranuŭ jaje ŭ tonkaje biełaje pałatno, jakoje joscʹ praviednyja ŭčynki sviatych » u Adkrycci 19:7. Vy, chto pračytaŭ zmiest getaj pracy, kałi vam pašancavała i vy atrymałi ščascie bycʹ siarod ich, « padrychtujciesia da sustrečy z vašym Bogam » (Amos 4:12) u Jago praŭdzie!

Chocʹ rasšyfroŭka tajamničych praroctvaŭ Daniiła i Adkryccia całkam zavieršana, i čas sapraŭdnaga viartannia Chrysta ciapier viadomy nam, getaje pytannie Isusa Chrysta, cytavanaje ŭ Jevangjełłi ad Łuki 18:8, pakidaje niekałʹki tryvožny sumnieŭ: « Kažu vam, što Jon chutka adpomscicʹ im. Ale ci znojdzie Syn Čałaviečy, kałi pryjdzie, vieru na ziamłi? » Bo bagaccie intelektuałʹnych viedaŭ pra praŭdu nie moža kampiensavacʹ słabascʹ jakasci getaj viery. Čałaviectva, jakoje sutykniecca z viartanniem Isusa Chrysta, razvivałasia ŭ kłimacie, spryjałʹnym dla ŭsich formaŭ mocna zaachvočvanaga egaizmu. Indyviduałʹny pospiech staŭ metaj, jakoj treba dasiagnucʹ luboj canoj, navat zniščajučy błižniaga, i geta na praciagu doŭgaga pieryjadu susvietnaga miru, jaki doŭžyŭsia bołʹš za 70 gadoŭ. Kałi my viedajem, što kaštoŭnasci niabiosaŭ, prapanavanyja Isusam Chrystom, znachodziacca ŭ absalutnaj supiarečnasci z getym standartam našaga času, jago pytannie zdajecca tragična apraŭdanym, bo jano moža tyčycca ludziej, jakija łičyłi siabie «abranymi», ale, na žałʹ, zastanucca tołʹki «pakłikanymi»; bo Isus nie znojdzie ŭ ich jakasci viery, nieabchodnaj, kab bycʹ godnymi Jago łaski.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Łitara zabivaje, a Duch ažyŭlaje

 

Gety apošni razdzieł zaviaršaje rasšyfroŭku Adkryccia. Sapraŭdy, ja tołʹki što pradstaviŭ biblejskija kody, jakija dazvalajucʹ nam vyznačycʹ simvały, jakija Bog vykarystoŭvaje ŭ svaich praroctvach, ale, chocʹ ich meta — raskrycʹ Jago patrabavannie viartannia suboty z 1843-1844 gadoŭ, słova «subota» ni razu nie z'jaŭlajecca ŭ getych prarockich tekstach Daniiła ci Adkryccia. Jano zaŭsiody zgadvajecca, ale nie cytujecca vyrazna. Pryčyna tago, što jano nie nazyvajecca vyrazna, zaklučajecca ŭ tym, što praktykavannie suboty z'jaŭlajecca asnoŭnaj narmałʹnasciu apostałʹskaj chryscijanskaj viery, bo kožny moža bačycʹ, što tema suboty nikołi nie była pradmietam sprečak pamiž gabrejami i pieršymi apostałami, vučniami Isusa Chrysta. Adnak d'jabał nie pierastavaŭ atakavacʹ jaje, spačatku padbuchtorvajučy gabrejaŭ «apaganicʹ» jaje, potym chryscijan, prymušajučy ich całkam «ignaravacʹ» jaje. Kab dasiagnucʹ getaga vyniku, jon natchniŭ na iłžyvyja pierakłady aryginałʹnych tekstaŭ, u jakich jon zgadvaŭsia. Akramia tago, getaje pradstaŭlennie boskaj praŭdy było b niapoŭnym biez asudžennia getych agidnych złačynstvaŭ, achviarami jakich z'jaŭlajucca, pa-pieršaje, Bog u Isusie Chryscie, a potym tyja, kamu Jago adkuplałʹnaja smiercʹ magła b prapanavacʹ viečnaje žyccio.

nivodnaga vierša ŭ pisanniach Staroga i Novaga Zapavietaŭ, geta značycʹ va ŭsioj Bibłii, jaki b vučyŭ pra zmienu statusu Suboty ŭ paraŭnanni z čacviortaj z Dziesiaci Jago Zapaviedziaŭ; bołʹš za toje, asviačonaj Bogam z pačatku stvarennia našaga ziamnoga svietu.

Z momantu adstupnictva pratestantaŭ ad viery, vykłikanaga vykananniem ukaza Daniiła 8:14 viasnoj 1843 goda, i da sionniašniaga dnia čytannie Bibłii zabivaje. Udakładniaju, što zabivaje nie Bibłija dobraachvotna, a toje, jak jana vykarystoŭvajecca z-za pamyłak pierakładu , jakija z'jaŭlajucca ŭ pierakładach aryginałʹnych tekstaŭ « gabrejskaj i grečaskaj »; ale pierš za ŭsio geta taksama prablema z-za niapraviłʹnych interpretacyj. Sam Bog pacviardžaje geta ŭ vobrazie ŭ Adkrycci 9:11: «… Jany miełi nad saboj cara anioła biezdani, jakoga pa-jaŭrejsku nazyvałi Avadon, a pa-grečasku — Apałijon. «Ja ŭspaminaju tut schavanaje pasłannie getaga vierša: « Avadon i Apałijon » aznačajucʹ « pa -gabrejsku i grečasku »: «zniščałʹnik». « Anioł biazdonnaj jamy » zniščaje vieru, vykarystoŭvajučy biblejskich « dvuch sviedkaŭ » z Adkryccia 11:3.

Akramia tago, z 1843 goda iłževierujučyja zrabiłi dzvie pamyłki ŭ svaim čytanni gistaryčnych sviedčanniaŭ Bibłii. Pjeršaja zaklučajecca ŭ tym, što jany nadałi bołʹšaje značennie naradženniu Isusa Chrysta, čym Jago smierci, a drugaja padmacoŭvaje getuju pamyłku, nadajučy bołʹšaje značennie Jago ŭvaskresienniu, čym Jago smierci. Getaja padvojnaja pamyłka sviedčycʹ supracʹ ich, tamu što demanstracyja Božaj lubovi da Jago stvarenniaŭ gruntujecca, pa sutnasci, na Jago dobraachvotnym rašenni addacʹ u Chryscie svajo žyccio dziela adkuplennia svaich vybranych. Addannie pryjarytetu ŭvaskresienniu Isusa zaklučajecca ŭ skaženni Božaga zbaŭčaga płana, i geta niasie dla vinavatych nastupstvy adłučennia ad Jago i parušennia Jago sviatoga, spraviadłivaga i dobraga zapavietu. Pjeramoga Chrysta gruntujecca na pryniacci Im smierci, Jago ŭvaskresiennie — geta tołʹki ščasłivy i spraviadłivy vynik Jago boskaj daskanałasci.

 

Kałasianaŭ 2:16-17: « Tamu chaj nichto nie asudžaje vas za ježu ci za pitvo, ci za sviaty, ci za maładzik, ci za subotu: geta tołʹki cienʹ budučych rečaŭ, a cieła — Chrystovaje » .

Gety vierš časta vykarystoŭvajecca dla apraŭdannia spyniennia praktyki štotydniovaj « suboty» . Dzvie pryčyny asudžajucʹ gety vybar. Pa-pieršaje, vyraz « subot » abaznačaje « suboty », vykłikanyja štogadovymi rełigijnymi « sviatami », ustanoŭlenymi Bogam u Łjevit 23. Geta ruchomyja « suboty », jakija razmiaščajucca ŭ pačatku, a časam i ŭ kancy času rełigijnych « sviataŭ ». Jany vykłikajucca vyrazam « nie rabicie nijakaj rabočaj pracy ŭ gety dzienʹ ». Ich adzinaja suviazʹ z štotydniovaj «subotaj » — geta ich nazva « subota », jakaja aznačaje «spyniacca, adpačyvacʹ» i jakaja ŭpieršyniu z'jaŭlajecca ŭ Byc. 2:2: « Bog adpačyŭ ». Varta taksama adznačycʹ, što słova « subota », jakoje zgadvajecca ŭ gabrejskim tekscie čacviortaj zapaviedzi, nie sustrakajecca ŭ pierakładzie Ł. Sjegonda, jaki paznačaje jaje tołʹki pad nazvaj « dzienʹ adpačynku » abo « siomy dzienʹ ». Adnak, jano biare svoj pačatak ad dziejasłova, zgadanaga ŭ Byc. 2:2: « adpačynak » abo « subota », jaki vyrazna zgadvajecca ŭ viersii Bibłii Dž. N. Darbi.

Drugaja pryčyna vosʹ u čym: Pavieł skazaŭ pra « sviaty i suboty », što jany z'jaŭlajucca « cieniem budučych rečaŭ », geta značycʹ tym, što praročycʹ reałʹnascʹ, jakaja była abo nastupicʹ. Kałi vykazacʹ zdagadku, što ŭ getym vieršy gavorka idzie pra « siomy dzienʹ subotni », to jon zastajecca « cieniem budučych » da nadychodu siomaga tysiačagoddzia, pra jakoje jon praročycʹ. Smiercʹ Isusa Chrysta adkryła sens « siomaga dnia subotni », jaki praročycʹ, dziakujučy jago pieramozie nad grachom i smierciu, niabiesnuju « tysiaču gadoŭ », na praciagu jakich jago vybranniki buducʹ sudzicʹ zniasilenych ziamnych i niabiesnych pamierłych.

U getym vieršy « sviaty, maładziki » i ich « suboty » byłi zviazany z isnavanniem nacyjanałʹnaj formy Izraila staroga zapavietu. Ustanaviŭšy svajoj smierciu novy zapaviet, Isus Chrystos zrabiŭ getyja prarockija rečy bieskarysnymi; jany pavinny byłi spynicca i zniknucʹ, jak « cienʹ », jaki znikaje pierad reałʹnasciu jago zavieršanaga ziamnoga słužennia. U toj čas jak štotydniovaja «subota» čakaje nadychodu siomaga tysiačagoddzia, kab sustrecca sa svajoj prarockaj reałʹnasciu i stracicʹ svaju karysnascʹ.

Pavieł taksama zgadvaje « jesci i picʹ ». Jak vierny sługa, jon viedaje, što Bog kazaŭ pra geta ŭ Łjevicie 11 i Drugim zakonie 14, dzie jon pradpisvaje, jakaja čystaja ježa dazvolena, a jakaja niačystaja zabaroniena. Słovy Paŭła nie majucʹ na mecie asprečvacʹ getyja boskija pastanovy, a tołʹki čałaviečyja mierkavanni ( jakija nichto... nie vykazvaŭ ), vykazanyja na gety kont, jakija jon razvije ŭ Pasłanni da Rymlanaŭ 14 i 1 Kar. 8, dzie jago dumki vygladajucʹ bołʹš vyrazna. Tema tyčycca ježy, achviaravanaj idałam i fałʹšyvym bažastvam. Jon nagadvaje vybranym, jakija ŭtvarajucʹ duchoŭny Izraiłʹ Božy, pra ich abaviazki pierad im, kažučy ŭ 1 Kar. 10:31: « Ci jascie vy, ci p'jacie, ci što inšaje robicie, usio rabicie na słavu Božuju ». Ci prasłaŭlaje Boga tyja, chto ignaruje i pagardžaje Jago adkrytymi pastanovami pa getych pytanniach?

 

Mjenavita Jakaŭ, brat Isusa, gavorycʹ ad imia apostałaŭ pra abrazanʹnie ŭ Dziejach 15:19-20-21: « Tamu prašu nie turbavacʹ tych z jazyčnikaŭ, jakija naviartajucca da Boga, ale napisacʹ im, kab jany ŭstrymłivałisia ad apaganʹvannia idałami, raspusty, zadušanaga i kryvi. Bo Majsiej z staražytnych časoŭ maje ŭ kožnym goradzie tych, chto prapavieduje jago, i jago čytajucʹ u sinagogach kožnuju subotu ».

Getyja vieršy, jakija časta vykarystoŭvajucca dla apraŭdannia vyzvalennia naviernutych jazyčnikaŭ ad sviatkavannia suboty, naadvarot, z'jaŭlajucca najlepšym dokazam jaje praktyki, jakuju zaachvočvałi i vučyłi apostały. Sapraŭdy, Jakaŭ łičycʹ, što nie varta naviazvacʹ im abrazannie, i jon koratka vykładaje asnoŭnyja pryncypy, tamu što pagłyblenaje rełigijnaje vučennie budzie pradstaŭlena im, kałi jany buducʹ chadzicʹ « kožnuju subotu » ŭ jaŭrejskija sinagogi svaich miascin.

 

Jašče adna padstava, jakaja vykarystoŭvajecca dla apraŭdannia spyniennia kłasifikacyi ježy na čystuju i niačystuju: bačannie, dadzienaje Pjatru ŭ Dziejach 10. Jago tłumačennie razgortvajecca ŭ Dziejach 11, dzie jon atajasamłivaje «niačystych žyvioł» z bačannia z paganskimi «ludzʹmi», jakija pryjšłi paprasicʹ jago pajsci da rymskaga sotnika «Karniłija». U getym bačanni Bog adlustroŭvaje niačystuju pryrodu jazyčnikaŭ, jakija nie słužacʹ jamu i słužacʹ iłžyvym bažastvam. Adnak smiercʹ i ŭvaskrasiennie Isusa Chrysta prynosiacʹ im viałikuju zmienu, tamu što dzviery łaski adčyniajucca im praz vieru ŭ adkuplałʹnuju achviaru Isusa Chrysta. Mjenavita praz getaje bačannie Bog vučycʹ Pjatra getaj naviznie. Takim čynam, kłasifikacyja na čystuju i niačystuju, ustanoŭlenaja Bogam u Łjavit 11, zastajecca i praciagvajecca da kanca svietu. Akramia tago, z 1843 goda, z ukazam Dan. 8:14, karmlennie ludziej prymaje standart pieršapačatkovaga « asviačennia », ustanoŭlenaga i ŭparadkavanaga ŭ Byc. 1:29: « I skazaŭ Bog: vosʹ, Ja daŭ vam usiakuju travu, što sieje nasiennie, jakaja joscʹ na ŭsioj ziamłi, i ŭsiakaje dreva, u jakoga joscʹ płod dreva, što sieje nasiennie, — geta budzie vam u ježu ».

Isus addaŭ svajo žyccio ŭ fizičnych i psichičnych katavanniach, kab vyratavacʹ svaich vybrannikaŭ. Nje sumniavajciesia ŭ viełʹmi vysokaj stupieni sviatasci, jakuju getaja pakutnaja smiercʹ patrabuje ŭzamien ad tago, kago Jon ratuje. Sapraŭdy!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zjamny čas Isusa Chrysta

 

Žamčužyna suboty 20 sakavika 2021 goda

Z samaga pačatku majgo słužennia ja byŭ pierakanany, i ja spiavaŭ geta, što «Isus naradziŭsia viasnoj». U getuju subotu 20 sakavika 2021 goda viasnovaje raŭnadzienstva adbyłosia a 10:37 ranicy na pačatku nabaženstva. Tady Duch padšturchnuŭ mianie šukacʹ dokazy tago, što da tago času było prostym pierakananniem viery. Jaŭrejski kalandar dazvołiŭ nam ustalavacʹ čas viasnovaga raŭnadzienstva goda — na 6 gadoŭ raniej za našu aficyjnuju chryscijanskuju datu naradžennia našaga Zbaŭcy — na «subotu» 21 sakavika.

Čamu mienavita 6-y god?

Tamu što naša aficyjnaja data naradžennia Isusa Chrysta była zasnavana na dzviuch pamyłkach. Tołʹki ŭ VI stagoddzi našaj ery katałicki manach Dyjanisij Mały pačaŭ ustaloŭvacʹ kalandar. Z-za adsutnasci biblejskaj abo gistaryčnaj dakładnasci jon adnios getaje naradžennie da daty smierci cara Irada, jakuju jon adnios da 753 goda našaj ery pasla zasnavannia Ryma. Z tago času gistoryki pacvierdziłi 4-gadovuju pamyłku ŭ jago razłikach; geta aznačaje, što smiercʹ Irada adnosicca da 749 goda našaj ery pasla zasnavannia Ryma. Ale Isus naradziŭsia da smierci Irada, i ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 2:16 dajecca ŭdakładniennie, što ŭzrost Isusa na momant «zabojstva niavinnych», zagadanaga raz'jušanym carom Iradam, składaje « dva gady », bo jon pakutavaŭ i adčuvaŭ nabłižennie smierci, jakaja pavinna była adarvacʹ jago ad radasci ŭłady. Getaja detałʹ važnaja, bo ŭ tekscie ŭdakładniajecca: « dva gady, pavodle daty, pra jakuju jon staranna raspytaŭ u vieščunoŭ ». Da čatyroch gadoŭ papiaredniaj pamyłki dadajecca god -6, abo 747 ad zasnavannia Ryma, jaki ŭstanoŭleny Bibłijaj.

Vjasnovaje raŭnadzienstva goda — 6

U gety 6-y god Bibłija vučycʹ nas, što anioł z'javiŭsia « pastucham, jakija piłʹnavałi svaje statki ». U subotu zabaraniajecca gandałʹ, ale nie varta i doglad žyvioł; Isus pacvierdziŭ geta, skazaŭšy: « Chto z vas, kałi ŭ jago aviečka ŭpadzie ŭ jamu, nie pryjdzie i nie vyratuje jaje navat u dzienʹ subotni?» ? ». Takim čynam, anioł abviasciŭ pra naradžennie « Dobraga Pastyra », zbaŭcy i pravadyra aviečak-ludziej, spačatku pastyram-ludziam, apiekunam i abaroncam aviečak-žyvioł. Anioł udakładniŭ: « …bo sionnia naradziŭsia vam u goradzie Davidavym Zbaŭca, Jaki joscʹ Chrystos Gaspodzʹ ». Takim čynam, geta « sionnia » było dniom subotnim, i pakołʹki ab'java była zroblena ŭnačy, naradžennie Isusa adbyłosia pamiž 18:00, pačatkam suboty, i načnoj gadzinaj abviaščennia, zroblenaga aniołam pastucham. Cjapier my pavinny ŭstalavacʹ dakładny čas, kałi pa izraiłʹskim cyfierbłacie času adbyłosia viasnovaje raŭnadzienstva goda — 6. Ale geta pakułʹ niemagčyma, bo ŭ nas niama infarmacyi pra gety čas.

Naradžennie Isusa ŭ subotu robicʹ płan vyratavannia Boga zrazumiełym i całkam łagičnym. Isus abviasciŭ siabie « Synam Čałaviečym » , « Uładarom suboty ». Bo subota časovaja, i jaje karysnascʹ praciagvajecca da dnia Jago drugoga pryšescia, na gety raz magutnaga i słaŭnaga. Isus nadaje subocie jaje poŭnaje značennie, bo jon praročycʹ astatniuju častku siomaga tysiačagoddzia, zdabytuju dla jago vybranych tołʹki dziakujučy jago pieramozie nad grachom i smierciu.

Kab adznačycʹ svajo ŭstuplennie ŭ darosłaje žyccio, va ŭzroscie «dvanaccaci gadoŭ» Isus duchoŭna zviartajecca da viernikaŭ, jakich raspytvaje pra Mjesiju, abvieščanaga ŭ Sviatym Pisanni. Adłučany ad bacʹkoŭ, jakija šukajucʹ jago try dni, jon sviedčycʹ pra svaju boskuju niezaležnascʹ i ŭsviedamlennie svajoj misii na karyscʹ ziamnych ludziej.

. Vučenni Daniiła 9:27 pradstaŭlajucʹ jago ŭ formie « zapavietu » adnago tydzienʹ », jaki simvałizuje siem gadoŭ pamiž vosienniu 26 i vosienniu 33 goda. Pamiž getymi dvuma vosieniami, u centrałʹnym stanoviščy, znachodzicca viasna i sviata Pjesach 30 goda, kałi a 15-j gadzinie, «u siaredzinie tydnia» Vjałikadnia, u sieradu, 3 krasavika 30 goda, Isus Chrystos spyniŭ « achviaraprynašennie žyvioł i achviaraprynašennie » gabrejskaga abradu, achviaravaŭšy svajo žyccio, kab adkupicʹ grachi tołʹki svaich vybrannikaŭ. U dzienʹ svajoj smierci Isusu było 35 gadoŭ i 13 dzion. Pamirajučy pieramožcam nad grachom i smierciu, Isus mog addacʹ svoj duch Bogu, kažučy: « Zbyłosia ». Jago pieramoga nad smierciu była pacvierdžana jago ŭvaskrasienniem. Takim čynam jon supravadžaŭ i navučaŭ svaich apostałaŭ i vučniaŭ, pakułʹ na ich vačach nie ŭzniossia na nieba pierad sviatam Pjacidziesiatnicy, zgodna sa sviedčanniem, dadzienym u Dziejach 1:1-11. Ale anioły ŭ gety momant padrychtavałi ab'javu ab jago słaŭnym viartanni, kažučy: « Mužy Gałilejskija, čamu vy staicie tut i gladzicie ŭ nieba? Gety ž Isus , jaki ŭzniossia ad vas na nieba, pryjdzie getak ža, jak vy bačyłi Jago ŭzychodziačym na nieba «U dzienʹ Pjacidziesiatnicy jon pačaŭ svajo niabiesnaje słužennie jak «Sviaty Duch», što dazvalaje jamu dziejničacʹ da kanca svietu, adnačasova ŭ duchu kožnaga sa svaich vybrannikaŭ, raskidanych pa ŭsioj ziamłi.» Mjenavita tady jago imia, praročanaje ŭ Is. 7:14, 8:8 i Mc. 1:23, « Emanuił », što aznačaje «Bog z nami», nabyvaje jašče bołʹšaje sapraŭdnaje značennie.

Padrabiaznasci, pradstaŭlenyja ŭ getym dakumiencie, ujaŭlajucʹ saboj uznagarody, jakija Isus daje svaim vybrannikam u znak udziačnasci za ich prajaŭlenuju vieru. Takim čynam, data jago smierci dazvalaje nam daviedacca i padziałicca z im dataj jago kančatkovaga słaŭnaga viartannia, jakoje jon zapłanavaŭ na pieršy dzienʹ viasny 2030 goda, geta značycʹ praz 2000 gadoŭ pasla viasny jago raspiaccia 3 krasavika 30 goda.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sviatascʹ i asviačennie

 

Sviatascʹ i asviačennie niepadziełʹnyja i z'jaŭlajucca ŭmovami zbaŭlennia, prapanavanaga Bogam u Isusie Chryscie. Pavieł nagadvaje nam pra geta ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 12:14: « Imknujciesia da miru z usimi i da sviatasci, biez jakoj nichto nie ŭbačycʹ Gospada ».

Getaje boskaje paniaccie « asviačennia » treba razumiecʹ daskanała, bo jano tyčycca «ŭsiago, što naležycʹ Bogu», i, jak i ŭsie ŭładałʹniki, Jon nie dazvalaje sabie pazbavicʹ čagosʹci biez nastupstvaŭ dla tych, chto advažvajecca geta zrabicʹ. Zaraz bieskarysna składacʹ spis rečaŭ, jakija naležacʹ Jamu; Tvorcu žyccia i ŭsiago, što jano zmiaščaje, usio naležycʹ Jamu. Tamu Jon maje prava na žyccio i smiercʹ usich svaich žyvych istot. Adnak, pakidajučy ŭsim prava žycʹ z Im ci pamierci biez Jago, Jago vybranniki dałučajucca da Jago svabodnym i dobraachvotnym vybaram naležacʹ Jamu viečna. Getaje prymirennie z Im robicʹ Jago vybrannikaŭ Jago ŭłasnasciu. Tyja, kago Jon vitaje i pryznaje, uvachodziacʹ u Jagonaje paniaccie asviačennia , jakoje ŭžo tyčyłasia ŭsich zakonaŭ, jakim padparadkoŭvajecca žyccio na ziamłi. Takim čynam, asviačennie zaklučajecca ŭ zgodzie padparadkavacca fizičnym i marałʹnym zakonam, ustanoŭlenym i, takim čynam, zacvierdžanym Bogam. Mjenavita ŭ getaj padvojnaj jakasci subota i Dziesiacʹ zapaviedziaŭ kankretna vyražajucʹ getaje boskaje asviačennie, parušennie jakoga zapatrabuje smierci Mjesii Isusa.

Getaja kancepcyja asviačennia nastołʹki fundamientałʹnaja, što Bog pałičyŭ patrebnym vyznačycʹ jaje z samaga pačatku Bibłii ŭ Byc. 2:3, asviaciŭšy siomy dzienʹ. Tamu nie dziŭna, što gety łik siem stanovicca Jago «carskaj piačatkaj» pa ŭsioj Bibłii i, u pryvatnasci, u Adkrycci 7:2: « I ŭbačyŭ ja inšaga anioła, jaki ŭzychodziŭ z uschodu , jaki mieŭ piačatku Boga žyvoga . I jon zakryčaŭ gučnym gołasam da čatyroch aniołaŭ, jakim było dadziena škodzicʹ ziamłi i moru, i skazaŭ : Tyja, chto maje vušy, kab čucʹ namiok tonkaga Ducha Božaga, zaŭvažacʹ, što getaja « piačata Boga žyvoga » cytujecca ŭ getym «7» razdziele Adkryccia».

 

U getuju Paschu i subotu 3 krasavika 2021 goda, u gadavinu smierci našaga Zbaŭcy Isusa Chrysta, Duch Božy nakiravaŭ maje dumki da gabrejskaj sviatyni Majsieja i Chrama, pabudavanaga carom Sałamonam u Ijerusałimie. Ja zaŭvažyŭ tam detałʹ, jakaja mocna pacviardžaje dadzienuju mnoj interpretacyju getaj sviatyni, a mienavita prarockuju rolu ŭ viałikim prajekcie vyratavannia, padrychtavanym dla vybranych, adkuplenych Bogam.

Z 1948 goda, usio jašče niasučy boskaje praklon z-za admovy pryznacʹ Isusa Chrysta «Mjesijaj», pasłanym Bogam, gabrei viarnułi sabie svaju nacyjanałʹnuju ziamlu. Z tago času adna ideja, adna dumka apantała ich: adnavicʹ Ijerusałimski chram. Na žałʹ dla ich, getaga nikołi nie adbudziecca, bo ŭ Boga joscʹ važkaja pryčyna pieraškodzicʹ getamu; jago rola była vykanana smierciu i ŭvaskrasienniem Isusa Chrysta. Sviatascʹ chrama znajšła svajo poŭnaje vykanannie ŭ dušy «Mjesii», u jago płoci i duchu, daskanałych i biezzagannych. Isus adkryŭ gety ŭrok, skazaŭšy ŭ Jevangjełłi ad Jana 2:14, kažučy pra svajo cieła: « Razburycie gety chram, i za try dni Ja ŭzviadu jago ».

Kaniec karysnasci Chrama byŭ pacvierdžany Bogam niekałʹkimi sposabami. Spačatku jon razburyŭ jago ŭ 70 g. n. e. rymskimi vojskami Cita, zgodna z ab'javaj, pradkazanaj u Daniiła 9:26. Zatym, vygnaŭšy gabrejaŭ, jon pieradaŭ miesca Chrama rełigii isłamu, jakaja pabudavała tam dzvie miačeci: najstarejšuju, «Ałʹ-Aksa», i Kupał Skały. Takim čynam, Izraiłʹ nie maje ni magčymasci, ni dazvołu ad Boga adnaŭlacʹ svoj Chram. Tamu što getaja rekanstrukcyja skažała b jago pradkazany płan vyratavannia.

Pravamocnascʹ chrama ŭ Ijerusałimie była zafiksavana ŭ formie jago budaŭnictva. Ale kab ubačycʹ geta bołʹš vyrazna, my pavinny spačatku razgledziecʹ vyjaŭlenyja detałi getaga rełigijnaga budynka, nosʹbita sviatasci. Zaŭvažym, što chram pavinien byŭ bycʹ pabudavany carom Davidam, jaki vykazaŭ žadannie pabudavacʹ jago i abraŭ Ijerusałim dla jago razmiaščennia; Bog pagadziŭsia. Dla getaga jon uprygožyŭ i ŭmacavaŭ gety staražytny gorad pad nazvaj «Jevus» u časy Abragama. Takim čynam, pamiž Davidam i «synam Davidavym», «Mjesijaj», prajšła «tysiača gadoŭ». Ale Bog nie dazvołiŭ jamu zrabicʹ geta, i Jon paviedamiŭ jamu pryčynu: jon staŭ čałaviekam kryvi, zagadaŭšy zabicʹ svajgo viernaga sługu «Uryju Chetejanina», kab uziacʹ jago žonku «Virsaviju», jakaja pazniej stała maci cara Sałamona. Takim čynam, David panios canu za svaju vinu, pakarany smierciu svajgo pieršaga syna, narodžanaga Virsavijaj, zatym, zrabiŭšy biez Božaga zagadu pierapis svajgo naroda, jon byŭ pakarany, i Bog prapanavaŭ jamu vybracʹ svajo pakarannie pamiž tryma varyjantami. Zgodna z 2 Car. 24:15, jon abraŭ smiarotnascʹ ad epidemii pošasci, jakaja za try dni zabrała žycci 70 000 čałaviek.

U 1-j knizie Carstvaŭ, razdziele 6, my znachodzim apisannie chrama, pabudavanaga Sałamonam. Jon nazyvaje jago «domam Jachve». Gety termin «dom» aznačaje miesca siamiejnych sustreč. Pabudavany dom pradkazvaje siam'ju Boga-stvarałʹnika-zbaŭcy. Jon składajecca z dvuch sumiežnych elemientaŭ: sviatyni i chrama.

Na ziamłi rełigijnyja abrady vykonvajucca ŭ zonie, dazvolenaj dla ludziej. Sałamon nazyvaje jaje chramam. Chram, jaki raspascirajecca ad najsviaciejšaga miesca, jakoje jon nazyvaje sviaciłiščam i ad jakoga addzieleny tołʹki zasłonaj, maje daŭžyniu sorak łokciaŭ, što ŭdvaja bołʹš za sviaciłišča. Takim čynam, chram zajmaje dzvie traciny ŭsiago doma.

Njagledziačy na toje, što jaŭrejski zapaviet byŭ zaklučany pazniej, u časy Majsieja, jon całkam znachodzicca pad egidaj zapavietu, zaklučanaga pamiž Bogam i Abragamam na pačatku treciaga tysiačagoddzia z časoŭ Adama. «Mjesija z'javicca pierad gabrejskim narodam na pačatku piataga tysiačagoddzia, geta značycʹ praz 2000 gadoŭ. Cjapier čas, dadzieny Bogam ziamłi dla vybaru vybranych, składaje 6000 gadoŭ. Takim čynam, my znachodzim dla času praporcyju 2/3 + 1/3 doma Jachve. I ŭ getym paraŭnanni 2/3 zapavietu Abragama adpaviadajucʹ 2/3 doma Jachve, jaki zakančvajecca na padzialałʹnaj zasłonie. Getaja zasłona adygryvaje gałoŭnuju rolu, bo jana aznačaje pierachod ad ziamnoga da niabiesnaga; geta viedaje, što getaja zmiena aznačaje zaviaršennie prarockaj rołi ziamnoga chrama. Getyja paniacci nadajucʹ padzialałʹnaj zasłonie značennie grachu, jaki addzialaje daskanałaga niabiesnaga Boga ad niedaskanałaga i grešnaga ziamnoga čałavieka z časoŭ Adama i Jevy. Padzialałʹnaja zasłona maje dvajny charaktar, bo jana pavinna adpaviadacʹ niabiesnaj daskanałasci i ziamnoj niedaskanałasci dvuch złučanych častak. Mjenavita tady z'jaŭlajecca rola Mjesii, tamu što jon daskanała ŭvasablaje getuju charaktarystyku. U svajoj boskaj daskanałasci Isus Chrystos staŭ grachom, uziaŭšy na siabie grachi svaich... vybirajucʹ zamiest ich, kab adkupicʹ ich i zapłacicʹ smiarotnuju canu.

Gety anałiz pryvodzicʹ nas da tago, što ŭ sviatyni my bačym vobraz prarockaj pasladoŭnasci viałikich duchoŭnych faz, jakija adznačajucca kožnyja 2000 gadoŭ: pieršaja achviara, pryniesienaja Adamam — achviara, pryniesienaja Abragamam na gary Moryja, budučaja Gałgofa — achviara Chrysta la padnožža gary Gałgofa — achviara apošnich vybranych, jakoj pieraškodziła słaŭnaje viartannie Zbaŭcy Isusa Chrysta ŭ Michaile.

Dla Boga, dla jakoga, zgodna z 2 Pjatra 3:8, « adzin dzienʹ jak tysiača gadoŭ, i tysiača gadoŭ jak adzin dzienʹ » (gł. taksama Psałʹm 90:4), ziamnaja pragrama pabudavana na vobrazie tydnia ŭ pasladoŭnasci: 2 dni + 2 dni + 2 dni. A za getaj pasladoŭnasciu adkryvajecca viečny « siomy dzienʹ ».

Zmiest dvuch pakojaŭ sviatoga doma nadzvyčaj pakazałʹny.

 

Sviatynia abo najsviatiejšaje miesca

 

Dva chieruvimy z rasprastanymi kryłami

Sviatynia, jakaja nazyvajecca Najsviaciejšaj Sviatych, maje 20 łokciaŭ u daŭžyniu i 20 łokciaŭ u šyryniu. Geta ideałʹny kvadrat. I jaje vyšynia taksama składaje 20 łokciaŭ, što robicʹ jaje kubam; trajnym vobrazam daskanałasci (= 3 : D = Š = V ); geta padobna na apisannie « novaga Ijerusałima, jaki sychodzicʹ z nieba ad Boga » ŭ Adkrycci 20. Geta Najsviaciejšaje Mjesca zabaroniena Bogam čałavieku pad pagrozaj smierci. Pryčyna prostaja i łagičnaja: getaje miesca moža zmiascicʹ Boga tołʹki tamu, što simvałizuje nieba i adlustroŭvaje niabiesny charaktar Boga. U Jago dumcy — Jago płan vyratavannia, u jakim usie simvałičnyja elemienty, ustanoŭlenyja ŭ getaj sviatyni, adygryvajucʹ svaju rolu. Reałʹnascʹ znachodzicca ŭ Bogu ŭ niabiesnym vymiarenni, a na ziamłi Jon daje simvałami ilustracyju getaj reałʹnasci. Takim čynam, ja padychodžu da temy getaga kankretnaga adkryccia getaj Paschi 2021 goda. My čytajem u 1 Carstvaŭ 6:23-27: « I zrabiŭ jon u sviatyni dvuch chieruvimaŭ z dzikaga ałiŭkavaga dreva, vyšynioj pa dziesiacʹ łokciaŭ. Kožnaje z dvuch kryłaŭ adnago chieruvima było piacʹ łokciaŭ, tak što ad kanca adnago kryła jago da kanca drugoga było dziesiacʹ łokciaŭ. Drugi chieruvim taksama byŭ dziesiacʹ łokciaŭ. Mjera i forma byłi adnołʹkavyja ŭ abodvuch chieruvimaŭ. Vyšynia kožnaga z dvuch chieruvimaŭ była dziesiacʹ łokciaŭ. Sałamon pastaviŭ chieruvimaŭ pasiarod doma, usiaredzinie. Ich kryły byłi raspraŭlenyja: kryło pieršaga dasiagała adnoj sciany, a kryło drugoga dasiagała drugoj sciany; a inšyja ich kryły złučałisia kancami pasiaredzinie doma ».

Getych chieruvimaŭ nie isnavała ŭ skinii Majsieja, ale, razmiasciŭšy ich u chramie Sałamona, Bog tłumačycʹ značennie getaga najsviaciejšaga miesca. U sensie svajoj šyryni pakoj pierasiakajucʹ dzvie pary kryłaŭ dvuch chieruvimaŭ, tym samym nadajučy jamu niabiesny standart, faktyčna niedastupny dla čałavieka, jaki žyvie tołʹki na ziamłi. Ja karystajusia getaj magčymasciu, kab asudzicʹ i adnavicʹ praŭdu adnosna getych chieruvimaŭ, jakim u mistyčnym paganskim tryznienni takija viadomyja mastaki, jak «Mikiełandžeła», nadałi vyglad kryłatych niemaŭlat, jakija grajucʹ na muzyčnych instrumientach abo stralajucʹ z łuka. Na niebie niama niemaŭlat. A dla Boga, zgodna z Ps. 51:5 abo 7: « Vosʹ, ja ŭ biezzakonni narodžany, i ŭ grachu začała mianie maci maja », i Rym. 3:23: « Bo ŭsie zgrašyłi i pazbaŭleny słavy Božaj », niama takoga paniaccia, jak niavinnaje abo čystaje dzicia, tamu što z časoŭ Adama čałaviek naradžajecca grešnikam pa spadčynie. Njabiesnyja anioły byłi stvorany ŭ stanie junakoŭ, jak i Adam na ziamłi. Jany nie starejucʹ i zastajucca viečna raniejšymi. Starascʹ — geta ŭnikałʹnaja ziamnaja rysa, vynik grachu i smierci, ich kančatkovaja płata, zgodna z Rym. 6:23.

 

Kaŭčeg Sviatoga Zapavietu

1 Carstvaŭ 8:9: « U kaŭčegu nie było ničoga, akramia dzviuch kamiennych skryžalaŭ , jakija pakłaŭ tudy Majsiej na gary Chareb, kałi Gaspodzʹ zaklučyŭ zapaviet z synami Izrailevymi, kałi jany vyjšłi z ziamłi Jegipieckaj ».

U sviatyni, abo najsviaciejšym miescy, znachodziacca dva viełizarnyja chieruvimy z raspraŭlenymi kryłami, simvały aktyŭnaga niabiesnaga charaktaru, ale taksama i, pierš za ŭsio, Kaŭčeg Zapavietu, jaki znachodzicca ŭ centry pakoja pamiž dvuma viałikimi chieruvimami. Bo mienavita dla jago i budujecca dom. U tym paradku, u jakim Bog pradstaŭlaje Majsieju rełigijnyja spravy, jakija jon pavinien budzie vykanacʹ, pieršym z'jaŭlajecca Kaŭčeg Zapavietu. Ale getaja jomistascʹ mienš kaštoŭnaja, čym jaje zmiest: dzvie kamiennyja skryžałi, na jakich Bog pałʹcam vygraviravaŭ svoj nadzvyčaj sviaty zakon Dziesiaci Zapaviedziaŭ. Geta adlustravannie Jago dumki, Jago standartu, Jago niazmiennaga charaktaru. U asobnym dasledavanni (2018-2030, kančatkovaje čakannie advientystaŭ) ja ŭžo prademanstravaŭ jago prarocki charaktar dla chryscijanskaj epochi. U sviatyni my čytajem tajemnuju dumku Boga. My znachodzim tam elemienty, jakija spryjajucʹ i robiacʹ magčymym znosiny z Im. Dastatkova skazacʹ, što grešnik, jaki zastajecca sviadomym parušałʹnikam Jago Dziesiaci Zapaviedziaŭ, padmanvaje siabie, kałi vierycʹ, što moža pretendavacʹ na vyratavannie. Getyja adnosiny gruntujucca vyklučna na viery, układzienaj u simvałičnyja reałii, jakija znachodziacca ŭ getym Sviatym Sviatych. U Dziesiaci zapaviedziach Bog padsumoŭvaje pradpisany im standart žyccia dla ludziej, stvoranych pa Jago vobrazu; geta aznačaje, što sam Bog šanuje i vykonvaje Svaje zapaviedzi. Žyccio, dadzienaje čałavieku, gruntujecca na vykananni getych zapaviedziaŭ. A ich parušennie sparadžaje grech, jaki karajecca smierciu vinavataga. I z časoŭ Adama i Jevy niepasłušenstva pryviało ŭsio čałaviectva da getaga smiarotnaga stanu. Takim čynam, smiercʹ abrynułasia na ludziej, jak chvaroba, ad jakoj niama leku.

 

Tron miłasernasci

U sviatyni, nad miescam miłasernasci, simvałičnaja vyjava achviarnika, na jakim budzie pryniesieny ŭ achviaru Jagnia Božaje, dva inšyja mienšyja anioły gladziacʹ uniz na achviarnik, i ich kryły sustrakajucca pasiaredzinie. U getaj vyjavie Bog pakazvaje cikavascʹ, jakuju viernyja anioły prajaŭlajucʹ da płana zbaŭlennia, zasnavanaga na adkuplenčaj smierci Isusa Chrysta. Bo Isus syšoŭ z niabiosaŭ, kab pryniacʹ vyglad čałaviečaga niemaŭlaci. Toj, chto addaŭ svajo žyccio na kryžy Gałgofy, byŭ spačatku ich niabiesnym siabram «Michaiłam», pravadyrom aniołaŭ i bačnym niabiesnym prajaŭlenniem Boga-Tvorcy Ducha, i anioły spraviadłiva nazyvajucʹ siabie « supracoŭnikami » Jago vybrannikaŭ.

U Sviatym Sviatych kaŭčeg, nakryty viečkam miłasernasci, znachodzicca pad kryłami dvuch bołʹšych i mienšych chieruvimaŭ. Na getym vobrazie my znachodzim ilustracyju getaga vierša z Mał. 4:2: « Ale dla vas, chto baicca imia Majgo, uzydzie Sonca praviednasci i acalennie ŭ kryłach Jagonych ; vy vyjdziecie i budziecie skakacʹ, jak cialaty z jaslaŭ ». Vječka miłasernasci, simvał, jaki pradkazvaje kryž, na jakim byŭ raspiaty Isus, sapraŭdy pryniasie vylačennie ad smiarotnaj chvaroby grachu. Isus pamior, kab vyzvałicʹ ad grachu, i ŭvaskros, kab vyzvałicʹ svaich vybranych z biazbožnych ruk nieraskajanych i buntaŭłivych grešnikaŭ. Parušennie zakona, jaki zmiaščajecca ŭ kaŭčegu, pryniesła smiercʹ usim ziamnym čałaviečym istotam. I dla vybranych, vybranych Bogam u Chryscie, tołʹki dla ich, viečka miłasernasci, razmieščanaje nad kaŭčegam, jaki zmiaščaje parušany zakon, pryniesła tryumf viečnaga žyccia, u jakoje jany ŭvojducʹ u gadzinu pieršaga ŭvaskresiennia; sviatych, adkuplenych kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom na getym viečku miłasernasci. Tady ich vylačennie ad smierci budzie poŭnym. Zgodna z Mał. 4:2, chieruvimy — geta vobraz niabiesnaga Boga-Ducha, jakoga Adkryccio 4 paznačaje simvałam « čatyroch žyvych istot ». Bo gajennie, zviazanaje z viečkam miłasernasci, sapraŭdy znachodzicca pad dvuma centrałʹnymi kryłami dvuch viałikich chieruvimaŭ.

Getak ža, jak u štogadovym gabrejskim abradzie «Dnia adkuplennia» žyviołʹnaja kroŭ kazła akraplałasia spieradu i na kapialušy, na ŭschod, tak i kroŭ Isusa Chrysta sapraŭdy sciakała na gety ž kapialuš. Dla getaga Bog nie zakłikaŭ słužennia čałaviečaga sviatara. Jon pradbačyŭ i arganizavaŭ usio zagadzia, pieraniesučy kaŭčeg i sviatyja rečy ŭ časy praroka Jeramii sa Sviataja Sviatych i Sviatych u piačoru, razmieščanuju pad ziamloj la padnožža gary Gałgofa, pad kamianistaj padłogaj, głybinioj šescʹ mietraŭ, krychu nižej za 50-santymietrovuju kubičnuju pagłyblennie, vykapanuju na pavierchni ŭ skale, u jakoj rymskija sałdaty ŭstalavałi kryž, na jakim byŭ raspiaty Isus. Praz doŭgi i głyboki razłom, utvorany ziemlatrusam, zgadanym u Bibłii, jago kroŭ łitarałʹna sciakała na levy bok kapialuša, geta značycʹ na pravy bok raspiataga Chrysta. Takim čynam, niezdarma ŭ Jevangjełłi ad Mc. 27:51 sviedčycʹ pra geta: « I vosʹ, zasłona ŭ chramie razarvałasia napałam, zvierchu da nizu, i ziamla zadryžała, i skały raskałołisia ... ». U 1982 godzie navukovaje dasledavannie pakazała, što vysušanaja kroŭ, sabranaja Ronam Uajatam, anamałʹna składałasia z 23 Ch-chramasom i adnoj Y-chramasomy. Boski stvarałʹnik chacieŭ pakinucʹ pasla siabie dokaz svajoj boskaj pryrody, jaki dadadzieny da jago sviatoj płaščanicy, na jakoj vyjava jago tvaru i cieła ŭ niegatyvie. Takim čynam, parušany zakon, jaki zmiaščajecca ŭ kaŭčegu, atrymaŭ svajo poŭnaje adkuplennie, pryniaŭšy na svoj ałtar sapraŭdy čystuju kroŭ našaga Zbaŭcy Isusa Chrysta ad usiago grachu. Bo, adkryvajučy geta Ronu Uajatu, Bog nie imknuŭsia zadavołicʹ čałaviečuju cikaŭnascʹ, ale chacieŭ umacavacʹ vučennie ab asviačenni svajoj boskasci ŭ Isusie Chryscie. Tamu što najaŭnascʹ kryvi, jakaja adroznivajecca ad kryvi inšych ludziej, daje padstavu vierycʹ u jago daskanałuju i čystuju pryrodu, vyzvalenuju ad usich formaŭ grachu. Takim čynam, Jon pacviardžaje, što pryjšoŭ, kab uvasobicʹ novaga abo « apošniaga Adama », jak kaža Pavieł u 1 Kar. 15:45, bo, chocʹ Jago bačyłi, čułi i zabiłi ŭ ciele z płoci, padobnym da našaga, Jon nie mieŭ nijakaj gjenietyčnaj suviazi z čałaviečym vidam. Takaja ŭvaga da detalaŭ u vykananni Jago płana vyratavannia pakazvaje važnascʹ, jakuju Bog nadaje simvałam Svajgo vučennia. I my lepš razumiejem, čamu Majsiej byŭ pakarany za toje, što skaziŭ gety boski płan vyratavannia, dvojčy ŭdaryŭšy pa skale Chareb. Drugi raz, pavodle zagadu Boga, jon pavinien byŭ tołʹki zagavarycʹ z joj, kab atrymacʹ vadu.

 

Posach Majsieja, manna, skrutak Majsieja

Łičby 17:10: «Tady Gaspodzʹ skazaŭ Majsieju: viarni posach Aarona pierad kaŭčegam sviedčannia , kab jon byŭ znakam dla synoŭ niepakorłivych, kab spynicʹ ich narakanni pierad abłiččam Mjanie, i jany nie pamierłi ».

Zychod 16:33-34: « I skazaŭ Majsiej Aaronu: vazʹmi zban i pakładzi ŭ jago poŭny gomier manny, i pastaŭ jago pierad Gospadam na zachavannie ŭ pakalenni vašyja. Jak zagadaŭ Gaspodzʹ Majsieju, tak Aaron pakłaŭ jago pierad sviedčanniem na zachavannie ».

Drugi zakon 31:26: « Vazʹmi getuju knigu zakona i pakładzi jaje pobač z kaŭčegam zapavietu Gospada, Boga tvajgo, i jana budzie tam sviedkam supracʹ ciabie ».

Zychodziačy z getych vieršaŭ, darujem apostału Paŭłu jago pamyłku, kałi jon zmiasciŭ getyja elemienty ŭ kaŭčegu, a nie pobač ci pierad im, jak gavorycca ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 9:3-4: « Za drugoj zasłonaj była častka skinii, jakaja nazyvałasia Sviataja Sviatych , jaki ŭtrymłivaŭ załaty achviarnik kadziła i kaŭčeg zapavietu, uviesʹ pakryty zołatam. A pierad kaŭčegam byŭ załaty posud z mannaj, posach Aarona, jaki rascviv, i skryžałi zapavietu ». Padobnym čynam, achviarnik kadziła znachodziŭsia nie ŭ sviatyni, a z boku chrama pierad zasłonaj. Ale elemienty, razmieščanyja pobač z kaŭčegam, pavinny byłi sviedčycʹ pra cudy, jakija Bog učyniŭ dla svajgo jaŭrejskaga naroda, jaki staŭ Izrailem, svabodnaj i adkaznaj nacyjaj.

Pobač z kaŭčegam zapavietu žazło Majsieja i Aarona patrabuje davieru da sapraŭdnych prarokaŭ Božych. Zgodna z Drugim Zapavietam 8:3, manna nagadvaje vybranym pierad Isusam, što « nie chlebam i vadoju adzinym budzie žycʹ čałaviek, ale kožnym słovam, jakoje vychodzicʹ z vusnaŭ Jachve ». I getaje słova taksama pradstaŭlena ŭ vygladzie skrutka, napisanaga Majsiejem pad dyktoŭku Boga. Nad kaŭčegam achviarnik miłasernasci vučycʹ, što biez viery ŭ dobraachvotnuju achviaru žyccia Isusa Chrysta suviazʹ z Bogam niemagčymaja. Gety nabor rečaŭ składaje teałagičnuju asnovu novaga zapavietu, zaklučanaga na čałaviečaj kryvi, prałitaj Isusam Chrystom. I viełʹmi łagična, što ŭ dzienʹ, kałi ŭ im byŭ dasiagnuty i vykanany Božy płan, rola simvałaŭ i sviata «Jom-Kipur» abo «Dnia adkuplennia», jakija pradkazvałi geta, stałi sastarełymi i bieskarysnymi. Pjerad reałʹnasciu cieni znikajucʹ. Tamu chram, u jakim praktykavałisia prarockija abrady, pavinien byŭ zniknucʹ i bołʹš nikołi nie z'javicca. Jak vučyŭ Isus, toj, chto pakłaniajecca Bogu, pavinien pakłaniacca jamu « ŭ duchu i praŭdzie », majučy « vołʹny dostup » da Jago niabiesnaga Ducha praz pasrednictva Isusa Chrysta. I geta pakłaniennie nie pryviazana da jakoga-niebudzʹ ziamnoga miesca, ni ŭ Samaryi, ni ŭ Ijerusałimie, i tym bołʹš da Ryma, Sant'jaga-de-Kampasteła, Łurda ci Mjeki.

Njagledziačy na toje, što viera nie pryviazana da ziamnoga miesca, jana demanstrujecca ŭčynkami, jakija Bog padrychtavaŭ zagadzia dla Svaich vybranych, pakułʹ jany žyvucʹ na ziamłi. Simvałizm sviatyni spyniŭsia na pačatku piataga tysiačagoddzia pasla 4000 gadoŭ grachoŭnaga času. I kałi b Božy płan budavaŭsia na praciagu 4000 gadoŭ, vybranyja ŭvajšłi b u Božy spakoj, pradkazany štotydniovaj subotaj. Ale geta było nie tak, bo z časoŭ Zacharyi Bog praročycʹ dva zapaviety. Jon padrabiazna raskazvaje pra drugi, kažučy ŭ Zacharyi 2:11: « Mnogija narody dałučacca da Jachve ŭ toj dzienʹ i buducʹ Maim narodam; i Ja budu žycʹ siarod ciabie, i ty daviedaješsia, što Jachve Savaof pasłaŭ Mjanie da ciabie». Dva zapaviety pradstaŭleny « dvuma ałiŭkavymi drevami » ŭ Zacharyi. 4:11-14: « Ja adkazaŭ i skazaŭ jamu: što aznačajucʹ getyja dzvie ałiŭkavyja drevy z pravaga boku sviaciłʹnika i z levaga boku jago? Ja adkazaŭ drugi raz i skazaŭ jamu: što aznačajucʹ dzvie ałiŭkavyja gałiny, jakija kala dzviuch załatych trubak, z jakich ciače zołata? Jon adkazaŭ mnie: ci nie viedaješ ty, što jany aznačajucʹ? Ja skazaŭ: nie, gaspadaru moj . I jon skazaŭ: geta dva pamazaniki, jakija stajacʹ pierad Gospadam usioj ziamłi ». Čytannie getych vieršaŭ prymušaje mianie adkrycʹ dla siabie ŭzniosłuju tonkascʹ Boga-stvarałʹnika, Sviatoga Ducha, natchniałʹnika biblejskaga słova. Zacharyja vymušany dvojčy spytacʹ , što aznačajucʹ « dzvie ałiŭkavyja drevy », kab Bog adkazaŭ jamu. Geta tamu, što prajekt boskaga zapavietu projdzie praz dzvie pasladoŭnyja fazy, ale drugaja faza vučycca ŭrokami pieršaj. Ich dzvie, ale na samoj spravie jany tołʹki adna, tamu što drugaja — geta tołʹki kułʹminacyja pieršaj. Sapraŭdy, čago varty stary zapaviet biez adkuplenčaj smierci Mjesii Isusa? Ničoga, navat chvasta grušy, jak skazaŭ by manach Marcin Łjuter. I geta pryčyna tragjedyi, jakaja dagetułʹ pieražyvaje nacyjanałʹnych gabrejaŭ. U getych vieršach Bog taksama praročycʹ ich admaŭlennie ad novaga zapavietu praz adkaz Zacharyi na pytannie: « Ci nie viedajecie vy, što geta značycʹ? Ja kažu: nie, gaspadar moj ». Bo sapraŭdy, nacyjanałʹnyja gabrei buducʹ ignaravacʹ getaje značennie da momantu apošniaga vyprabavannia pierad viartanniem Isusa Chrysta, kałi jany naviernucca abo pacvierdziacʹ svajo admaŭlennie koštam svajgo isnavannia.

Vidavočna, što chryscijanskaje naviartannie jazyčnickich narodaŭ dakazała, što boski płan sapraŭdy byŭ vykanany ŭ asobie Isusa Chrysta, i geta adziny znak, jaki Bog usio jašče prapanuje nacyjanałʹnym gabrejam, kab jany zastavałisia ŭ Jago sviatym zapaviecie. Takim čynam pacvierdžany, gety drugi abo novy zapaviet pavinien byŭ achopłivacʹ apošniuju tracinu 6000 gadoŭ času ziamnoga grachu. I tołʹki svaim kančatkovym słaŭnym viartanniem Isus Chrystos adznačycʹ čas zaviaršennia drugoga zapavietu; bo da getaga viartannia vučennie, pradkazanaje simvałami, zastajecca karysnym dla razumiennia agułʹnaga płana, padrychtavanaga Bogam, bo my abaviazany Jamu viedanniem času Jago słaŭnaga viartannia: pačatku viasny 2030 goda. Takim čynam, u 1844 godzie, dajučy subotu svaim abranym abrancam, Bog abapirajecca na ŭroki, upisanyja ŭ simvałizm gabrejskaga sviaciłišča i chrama Sałamona. Jon asudžaje grech katałickaj niadziełi, atrymanaj u spadčynu ad impieratara Kanstancina z 7 sakavika 321 goda, miarkujučy nieabchodnascʹ novaga «ačyščennia sviaciłišča», jakoje było sapraŭdy zdziejsniena raz i nazaŭsiody ŭ Isusie Chryscie, raspiatym i ŭvaskrosłym. Bog sapraŭdy čakaŭ da 1844 goda, kab bołʹš vyrazna asudzicʹ «Rymskuju niadzielu». Bo jaje pryniaccie padviergła pieršapačatkova čystuju chryscijanskuju vieru praklonu grachu, jaki razryvaje adnosiny z Bogam u adpaviednasci z abviaščenniem, dadzienym u Dan. 8:12.

Takim čynam, asviačennie niepazbiežna maje na ŭvazie pavagu da sviatoj suboty, jakaja sama pa sabie była asviečana Bogam z kanca pieršaga tydnia stvarennia ziamnoj sistemy. Tym bołʹš, što jana pradkazvaje ŭvachod vybranych u spakoj, atrymany pieramogaj Isusa, i prysutničaje ŭ čacviortaj z dziesiaci zapaviedziaŭ Božych, jakija zmiaščajucca ŭ kaŭčegu sviedčannia ŭ Sviatym Sviatych, sviatyni, simvale Ducha niabiesnaga Boga trojčy sviatoga, sviatoga ŭ daskanałasci svaich troch pasladoŭnych rolaŭ Ajca, Syna i Sviatoga Ducha. Usio, što tam znachodzicca, daragoje sercu Boga i pavinna bycʹ getak ža daragim dumkam i sercam Jago vybranych, Jago dziaciej, ludziej Jago «doma». Takim čynam ustaloŭvajecca i vyznačajecca vybar sapraŭdnaj sviatasci vybranych.

U adrozniennie ad zakonu Majsieja, jaki zmianiajecca ŭ adpaviednasci z Božym płanam, toje, što vygraviravana na kamianiach, maje viečnuju kaštoŭnascʹ da kanca svietu. Geta tyčycca i dziesiaci zapaviedziaŭ, nivodnaja z jakich nie moža bycʹ zmieniena, a tym bołʹš vydalena, jak geta advažyŭsia zrabicʹ papski Rym z drugoj z getych dziesiaci zapaviedziaŭ. D'jabałʹski namier padmanucʹ kandydataŭ na viečnascʹ prajaŭlajecca ŭ dadanni zapaviedzi, kab zachavacʹ łik dziesiacʹ. Ale boskaja zabarona padacʹ nicma pierad istotami, razʹbianymi vyjavami ci vyjavami sapraŭdy była zniata. My možam škadavacʹ pra takija rečy, ale jany tym nie mienš dazvalajucʹ nam vykrycʹ fałʹšyvuju vieru. Tyja, chto nie imkniecca zrazumiecʹ i zastajecca paviarchoŭnym, łagična pakutujucʹ ad nastupstvaŭ svaich pavodzin; jany ignarujucʹ madałʹnasci svajgo asudžennia, pakułʹ nie buducʹ asudžanyja Bogam.

 

Chram abo sviatoje miesca

Pakiniem niabiesny rełigijny aspiekt, jaki bačym z niabiosaŭ, i zirniem na jago z punktu gledžannia rełigijnaj sviatasci na ziamłi. My adkryvajem jago ŭ elemientach, razmieščanych u «chramavaj» častcy «doma Jachve». U skinii časoŭ Majsieja getym pakojem byŭ skinija schodu. Joscʹ try takija elemienty, i jany tyčacca stała chleboŭ padannia, sviaciłʹni z siamiu trubami i siamiu lampami, a taksama achviarnika kadziła, razmieščanaga pierad zasłonaj pasiarod pakoja. Zvonku stoł chleba znachodzicca zleva , na poŭnač, a sviaciłʹnia — sprava, na poŭdzienʹ. Getyja simvały — simvały reałʹnasci, jakaja farmujecca ŭ žycci vybranych, adkuplenych kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom. Jany ideałʹna dapaŭniajucʹ adzin adnago i niepadziełʹnyja.

 

Załaty padsviečnik z siamiu lampami

Zych. 26:35: « Stoł pastaŭ za zasłonaj, a sviaciłʹnik — nasupracʹ stała, na paŭdniovym baku skinii, a stoł pastaŭ na paŭnočnym baku ».

U chramie jon razmiaščajecca zleva, na paŭdniovym baku. Čytannie simvałaŭ adbyvajecca ŭ časie, z poŭdnia na poŭnač. Padsviečnik simvałizuje Ducha i sviatło Boga z pačatku staroga zapavietu. Sviaty zapaviet užo zasnavany na achviary paschałʹnaj «jagniaci Božaga », simvałizavanaj i papiaredničanaj jagniatami abo maładymi baraniami, pryniesienymi ŭ achviaru z časoŭ Adama. U Adkrycci 5:6 da jago prymacavany simvały padsviečnika: « siem vačej, jakija joscʹ siem duchaŭ Božych, pasłanych na ŭsiu ziamlu » i « siem ragoŭ », jakija nadajucʹ jamu asviačennie siły.

Sviaciłʹnik isnuje dla tago, kab zadavołicʹ patrebu vybranych u sviatle. Jany atrymłivajucʹ jago ŭ imia Isusa Chrysta, u jakim znachodzicca asviačennie (= 7) boskaga sviatła. Geta asviačennie simvałizujecca łičbaj «siem», jakaja prysutničaje ŭ biblejskim adkrycci z momantu stvarennia siamidzionnaga tydnia z samaga pačatku. U knizie Zacharyja Duch prypisvaje « siem vačej » gałoŭnamu kamieniu, na jakim Zaravaviełʹ adnavicʹ chram Sałamona, razburany vaviłanianami. I jon kaža pra getyja « siami vačach »: « Getyja siem — vočy Jagvie, jakija azirajucca pa ŭsioj ziamłi ». U Adkrycci 5:6 getaje pasłannie prypisvajecca Isusu Chrystu, « Jagniaci Božamu »: « I ŭbačyŭ ja siarod trona i čatyroch žyvych istot i siarod starcaŭ Jagnia, jakoje stajała jak zabitaje, i mieła siem ragoŭ i siem vačej, jakija joscʹ siem duchaŭ Božych, pasłanych na ŭsiu ziamlu ». Gety vierš rašuča scviardžaje asviačennie boskasci Mjesii Isusa. Vjałiki Bog-Tvorca pasłaŭ siabie na ziamlu, kab zdziejsnicʹ svaju dobraachvotnuju achviaru adkuplennia ŭ Isusie. Mjenavita dziejanniu getaga boskaga Ducha ja abaviazany tłumačenniami, pradstaŭlenymi ŭ maich pracach. Sviatło pastupova razvivajecca, i viedy paviałičvajucca z časam. Jamu my abaviazany ŭsim našym razumienniem jago praročych słoŭ.

 

Ałtar parfumaŭ

Prynosiačy svajo fizičnaje cieła ŭ achviaru smierci, u daskanałym stanie svajgo duchu i ŭsioj svajoj dušy, Isus Chrystos prynosicʹ pierad Bogam pryjemny vodar, jaki ŭ gabrejskim abradzie simvałizujucʹ parfumy. Chrystos pradstaŭleny ŭ getych parfumach, ale taksama i ŭ rołi tago, chto ich achviaruje.

Pjerad zasłonaj, nasupracʹ Kaŭčega Zapavietu i jago viečka miłasernasci, znachodzicca achviarnik kadziła, jaki daje słužycielu, pieršasviataru, rolu zastupnika za praviny, učynienyja tołʹki jago vybranymi. Bo Isus nie ŭziaŭ na siabie grachi ŭsiago svietu, a tołʹki tych svaich vybranych, jakim jon daje znaki svajoj padziaki. Na ziamłi pieršasviatar maje tołʹki simvałičnuju prarockuju kaštoŭnascʹ, tamu što prava zastupnictva naležycʹ tołʹki Chrystu Zbaŭcu. Zastupnictva — geta jago vyklučnaje prava, i jano maje « viečny » charaktar pavodle paradku Mjełʹchisiedeka, jak dalej vyznačana ŭ Dan. 8:11-12: « I ŭzvysiŭsia da pravadyra vojska, i adabraŭ u jago pastajannuju achviaru , i razburyŭ miesca jagonaj sviatyni. Vojska było addadziena z pastajannaj achviaraj za grech; rog skinuŭ praŭdu na ziamlu i mieŭ pospiech u svaich spravach »; i ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 7:23. Zakreslenyja słovy « achviara » nie zgadvajucca ŭ aryginałʹnym gabrejskim tekscie. U getym vieršy Bog asudžaje nastupstvy papskaga panavannia Ryma. Pramyja adnosiny chryscijanina z Isusam nakiravany na karyscʹ papskaga łidara; Bog gublaje svaich sług, jakija gublajucʹ svaje dušy. U svajoj boskaj daskanałasci tołʹki Bog u Chryscie moža ŭzakonicʹ svajo zastupnictva, tamu što jon prapanuje ŭ jakasci vykupu za tych, za kago jon zastupicca, svaju dobraachvotnuju spagadłivuju achviaru, jakaja niasie sałodki vodar Bogu-suddzi Łjubovi i Spraviadłivasci, jakoga jon adnačasova pradstaŭlaje. Jago zastupnictva nie aŭtamatyčnaje, jon ažycciaŭlaje jago ci nie, u zaležnasci ad tago, zasługoŭvaje getaga toj, chto prasicʹ, ci nie. Zastupnictva Isusa Chrysta matyvujecca jago spačuvanniem da naturałʹnych cialesnych słabasciej svaich vybrannikaŭ, ale nichto nie moža padmanucʹ jago, jon sudzicʹ i zmagajecca spraviadłiva i praviedna i pryznaje svaich sapraŭdnych prychiłʹnikaŭ i raboŭ; geta značycʹ svaich sapraŭdnych vučniaŭ. U rytuale parfumy simvałizujucʹ pryjemny pach Isusa, jaki takim čynam moža prapanavacʹ małitvy svaich viernych sviatych svaim asabistym vodaram, pryjemnym Bogu. Pryncyp padobny da prypraŭlennia stravy, jakaja pavinna bycʹ užyta. Praročy vobraz pieramožnaga Chrysta, ziamnoga Pjeršasviatara, stanovicca niepatrebnym i pavinien zniknucʹ, jak i chram, u jakim jon vykonvaje svaje rełigijnyja abrady. Pryncyp zastupnictva zastajecca i pasla getaga, tamu što małitvy, zviernutyja da Boga sviatymi, pradstaŭleny ŭ imia i praz zasługi Isusa Chrysta, niabiesnaga zastupnika i Boga ŭ paŭnacie adnačasova.

 

Stoł z chlebami pašany

U chramie jon razmiaščajecca sprava, na paŭnočnym baku. Chleb padannia simvałizuje duchoŭnuju ježu, jakaja składaje žyccio Isusa Chrysta, sapraŭdnuju niabiesnuju mannu, dadzienaja vybranym. Joscʹ dvanaccacʹ chlaboŭ, getak ža, jak joscʹ dvanaccacʹ plamionaŭ u boskim i čałaviečym zapaviecie, zdziejsnienym u Isusie Chryscie, całkam Bogu (= 7) i całkam Čałavieku (= 5); łik dvanaccacʹ — geta łik getaga zapavietu pamiž Bogam i čałaviekam, Isus Chrystos — jago prymianiennie i daskanałaja madełʹ. Mjenavita na im Bog buduje svaje zapaviety na 12 patryjarchach, 12 apostałach Isusa, 12 plamionach, zapiačatanych u Adkrycci 7. U čytanni jago aryjentacyi na poŭnač ad «chrama» gety stoł znachodzicca z boku novaga zapavietu i z boku viałikaga Chjeruvima, razmieščanaga zleva ŭ sviatyni.

 

Pryvakzałʹnaja placoŭka

Ałtar achviaraprynašenniaŭ

U Adkrycci 11:2 Duch pryznačaje asabłivy los « dvorku » sviatyni: « A zniešni dvor chrama pakinʹcie ŭ spakoi» zvonku, i nie vymiaraj jago; bo jon dadzieny narodam, i sviaty gorad jany buducʹ taptacʹ nagami sorak dva miesiacy» . « Dvor » abaznačaje zniešni dvor, razmieščany pierad uvachodam u sviatoje miesca abo kryty chram. Tam my znachodzim elemienty rełigijnaga rytuału, jakija tyčacca fizičnaga aspiektu istot. Pa-pieršaje, joscʹ achviarnik, na jakim spałʹvajucʹ achviarnych žyvioł. Z pryšescia Isusa Chrysta, jaki pryjšoŭ, kab zdziejsnicʹ daskanałuju achviaru, gety rytuał sastareŭ i skončyŭsia ŭ adpaviednasci z praroctvam Daniiła 9:27: « Jon zaklučycʹ z mnogimi cviordy zapaviet na adzin tydzienʹ, i na pałovu tydnia spynicʹ achviaru i prynašennie ; spustašałʹnik budzie rabicʹ samyja agidnyja rečy, pakułʹ nie pryjdzie na spustašałʹnika pagibiełʹ i toje, što vyznačana ». U Pasłanni da Gabrejaŭ 10:6-9 pacviardžajecca: « Ty nie znajšoŭ upadabannia ŭ cełaspalenniach i achviarach za grech ... Tady Ja skazaŭ: «Vosʹ, idu ( u skrutku knigi napisana pra Mjanie ), kab vykanacʹ volu Tvaju, Boža». Skazaŭšy spačatku: «Achviar i prynašenniaŭ, cełaspalenniaŭ i achviar za grech (jakija prynosiacca pavodle zakona) Ty nie zachacieŭ i nie znajšoŭ u ich upadabannia», — potym kaža: «Vosʹ, idu vykanacʹ volu Tvaju». Takim čynam, Jon admianiaje pieršaje, kab ustalavacʹ drugoje. « Jakoj volaj my asviačonyja praz achviaru cieła Isusa Chrysta adzin raz nazaŭždy ». Zdajecca, što Pavieł, mierkavany aŭtar getaga pasłannia, adrasavanaga «Gabrejam», napisaŭ jago pad dyktoŭku Isusa Chrysta; što apraŭdvaje jago viełizarnaje sviatło i nieparaŭnałʹnuju dakładnascʹ. Sapraŭdy, tołʹki sam Isus Chrystos mog skazacʹ jamu: «( U skrutku knigi napisana pra Mjanie ) ». Ale ŭ 8-m vieršy tekstu 40-ga Psałma gavorycca: « sa skrutkam knigi, napisanym dla Mjanie ». Takim čynam, getaja madyfikacyja moža bycʹ apraŭdana getym asabistym dziejanniem Chrysta z Paŭłam, jaki try gady zastavaŭsia izalavanym u Aravii, padrychtavany i navučany niepasredna Ducham. I nagadvaju vam, što geta ŭžo było ŭ vypadku sa skrutkam, napisanym Majsiejem, jaki napisaŭ jago pad dyktoŭku Boga.

 

Mora, basiejn dla abmyvanniaŭ

Drugi elemient dvara — geta basiejn dla abmyvanniaŭ, pravobraz rytuału chryščennia. Bog daje jamu nazvu «mora». U čałaviečym vopycie mora z'jaŭlajecca sinonimam «smierci». Jano pagłynuła dapatopnych žycharoŭ svajoj patopam i stała pryčynaj gibiełi ŭsioj faraonavaj kavaleryi, jakaja pierasledvała Majsieja i jago gabrejski narod. Pry chryščenni, jakoje pavinna bycʹ poŭnym apuskanniem, stary grešny čałaviek pavinien pamierci, kab vyjsci z vady jak novaje stvarennie, adkuplenaje i adrodžanaje Isusam Chrystom, jaki załičvaje jamu svaju daskanałuju praviednascʹ. Ale geta tołʹki tearetyčny pryncyp, prymianiennie jakoga budzie zaležycʹ ad charaktaru kandydata, jaki pradstaŭlaje siabie. Ci prychodzicʹ jon, jak Isus, na chryščennie, kab vykanacʹ Božuju volu? Adkaz indyviduałʹny, i Isus załičvaje ci nie załičvaje svaju praviednascʹ u zaležnasci ad vypadku. Adnaznačna toje, što toj, chto choča vykanacʹ Jago volu, budzie z radasciu i ŭdziačnasciu pavažacʹ sviaty boski zakon, parušennie jakoga z'jaŭlajecca grachom. Kałi jon musicʹ pamierci ŭ vadzie chryščennia, to niama nijakich sumnievaŭ u tym, što jon adrodzicca ŭ słuženni Chrystu, chiba što vypadkova z-za cialesnaj słabasci čałavieka.

Takim čynam, abmyty ad svaich grachoŭ i apranuty ŭ załičanuju praviednascʹ Isusa Chrysta, padobna sviataru Staroga Zapavietu, chryscijanski vybrannik moža ŭvajsci ŭ sviatoje miesca abo chram, kab słužycʹ Bogu ŭ Isusie Chryscie. Šlach sapraŭdnaj boskaj rełigii takim čynam raskryvajecca getaj vyjaŭlenčaj kanstrukcyjaj, tamu što geta tołʹki simvały, reałʹnascʹ ža z'javicca ŭ spravach, jakija apraŭdany vybrannik pryniasie ludziam, aniołam i Bogu-stvarałʹniku.

 

Božy płan, pradkazany ŭ vobrazach

Pavodle svajgo płana, Bog zniaŭ grech vybranych praz kroŭ Isusa Chrysta, pryniesienuju na miesca miłasernasci ŭ sviatyni abo na sviatoje sviatych. Dazvoł na vyklučnyja raskopki na miescy gary Gałgofa ŭ Ijerusałimie da 1982 goda daŭ advientyscki archieołag Ron Uajat, jaki pakazaŭ, što kroŭ Isusa nasamreč ciakła z levaga boku miesca miłasernasci, razmieščanaga ŭ padziemnaj piačory na šescʹ mietraŭ nižej za kryž raspiaccia Chrysta; geta adbyłosia la padnožža gary Gałgofa. U sviatarskim abradzie sviatar, jaki znachodzicca ŭ sviatym miescy, pavaročvajecca da miesca miłasernasci i niabiesnych rečaŭ, ustanoŭlenych u sviatym sviatych, sviatyni. U vyniku toje, što znachodzicca zleva ad čałavieka, znachodzicca sprava ad Boga. Padobnym čynam, iŭryt pišacca sprava naleva ad čałavieka, u kirunku poŭnač-poŭdzienʹ, takim čynam, zleva naprava ad Boga. Takim čynam, płan dvuch zapavietaŭ napisany ŭ čytanni getaga sviatoga sviatych, sprava ad čałavieka naleva ad jago; geta značycʹ, naadvarot dla Boga. Gabrei Staroga Zapavietu słužyłi Bogu pad simvałičnym vobrazam chieruvima, razmieščanaga ŭ sviatyni sprava ad ich. Padčas ich zapavietu kroŭ kazła, zabitaga ŭ «Dzienʹ Ačyščennia», prynosiłasia šlacham akraplennia spieradu i na kapialuš. Akraplennie rabiłasia siem razoŭ pałʹcam pieršasviatara ŭ napramku Uschodu. Praŭda, što Stary Zapaviet byŭ uschodniaj fazaj Jago zbaŭčaga płana. Grešniki, jakim treba było daravacʹ, sami znachodziłisia na Uschodzie, u Ijerusałimie. U dzienʹ, kałi Isus prałiŭ svaju kroŭ, jana ŭpała na gety ž kapialuš, i novy zapaviet, zaklučany na Jago kryvi i Jago praviednasci, pačaŭsia pad znakam drugoga chieruvima, razmieščanaga zleva, na poŭdni. Takim čynam, z bačannia Boga, getaja pragresija adbyvałasia zleva naprava , z boku Jago błagasłaŭlennia, jak napisana ŭ Psałmach 110:1: « Davida . Psałʹm. Słova Jachve da Gospada majgo: siadzi pravaruč Mjanie , pakułʹ nie pakładu voragaŭ Tvaich padnožžam Tvaich ». I pacviardžajučy Gabr. 7:17, vieršy z 4 pa 7 udakładniajucʹ: « Jachve paklaŭsia i nie paškaduje: Ty — sviatar navieki, jak Mjełʹchisiedek. Gaspodzʹ pravaruč Cjabie skryšvaje caroŭ u dzienʹ gnievu Svajgo. Jon čynicʹ sud siarod narodaŭ: usio poŭna trupaŭ; Jon skryšvaje gałovy pa ŭsioj ziamłi. Jon p'je z patoka, idučy, tamu i ŭzvyšaje gałavu Svaju ». Takim čynam, łagodny, ale spraviadłivy Isus Chrystos prymušaje nasmiešnikaŭ i buntaroŭ płacicʹ canu za ich pagardu da ŭzniosłaga sviedčannia Jago spagadłivaj lubovi da Jago adkuplenych vybrannikaŭ.

Kab, uvachodziačy ŭ dvor ci chram, gabrei paviarnułisia spinoj da «ŭzychodziačaga sonca», jakomu na praciagu gistoryi pakłaniałisia jazyčniki ŭ roznych miescach ziamłi, Bog chacieŭ, kab sviaciłišča było pabudavana ŭzdoŭž svajoj daŭžyni pa vosi ŭschod-zachad. Takim čynam, pa šyryni pravaja sciana Najsviaciejšaga miesca znachodziłasia na «paŭnočnym», a levaja — na «paŭdniovym» baku.

U Jevangjełłi ad Matfieja 23:37 Isus ujaŭlaje siabie jak « kurka, jakaja chavaje svaich ptušaniat pad kryłami »: « Jerusałimie, Jerusałimie, ty, što zabivaješ prarokaŭ i kamienuješ pasłanych da ciabie! kołʹki razoŭ Ja chacieŭ sabracʹ dziaciej tvaich, jak kuračka zbiraje svaich ptušaniat pad kryły, i vy nie chaciełi! » Getamu vučacʹ rasprasci kryły dvuch chieruvimaŭ dla kožnaga z dvuch pasladoŭnych zapavietaŭ. Zgodna z Zychodam 19:4, Bog paraŭnoŭvaje siabie z « arłom »: « Vy bačyłi, što Ja zrabiŭ Jegiptu, i jak Ja nasiŭ vas na kryłach arłinych i pryvioŭ vas da Sjabie ». U Adkrycci 12:14 jon udakładniaje « viałikaga arła »: « I dadzieny byłi žančynie dva kryły viałikaga arła, kab jana palacieła ŭ pustyniu, na svajo miesca, dzie budzie karmicca čas i časy i paŭčasu ad abłičča zmieja ». Getyja vobrazy ilustrujucʹ adnu i tuju ž reałʹnascʹ: Bog abaraniaje tych, kago lubicʹ, tamu što jany lubiacʹ jago, u dvuch pasladoŭnych zapavietach, da i pasla Isusa Chrysta.

Narešcie, simvałična, gabrejski chram uvasablaŭ cieła Chrysta, cieła vybranaga, i razam uziatyja — Njaviestu Chrysta, Jago Vybranuju, schod vybranych. Pa ŭsich getych pryčynach Bog ustalavaŭ sanitarnyja dyjetyčnyja praviły, kab getyja roznyja formy chrama byłi asviečany i pavažanyja; 1 Kar. 6:19: « Ci ž nie viedajecie, što cieła vaša — geta chram Sviatoga Ducha, Jaki žyvie ŭ vas, Jakoga vy majecie ad Boga, i što vy nie naležycie sami sabie? »

Zołata, ničoga, akramia zołata

Njeabchodna taksama padkresłicʹ važnascʹ getaga kryteryja: usia mebla i posud, chieruvimy i sami ŭnutranyja scieny zrobleny z zołata abo pakryty kavanym zołatam. Charaktarystykaj zołata z'jaŭlajecca jago niazmienny charaktar; geta adzinaja kaštoŭnascʹ, jakuju jamu daje Bog. Nje dziŭna, što jon zrabiŭ zołata simvałam daskanałaj viery, unikałʹnym i daskanałym uzoram jakoj byŭ Isus Chrystos. Inter'jer chrama i sviatyni adlustroŭvaje ŭnutrany aspiekt duchu Isusa Chrysta, nasieleny asviačenniem, čysciniu Sviatoga Ducha Božaga; jago charaktar byŭ niazmiennym, i geta było pryčynaj jago pieramogi nad grachom i smierciu. Prykład, dadzieny Isusam, pradstaŭleny Bogam jak uzor dla pierajmannia ŭsim jago vybranym; geta jago patrabavannie, adzinaja ŭmova dla tago, kab stacʹ indyviduałʹna i kalektyŭna sumiaščałʹnymi z viečnym niabiesnym žycciom, uznagarodaj i ŭznagarodaj pieramožcaŭ. Kaštoŭnasci, jakija byłi jagonymi, pavinny stacʹ našymi, my pavinny bycʹ padobnyja da jago, jak kłony, jak napisana ŭ 1-m Pasłanni Jana 2:6: « Chto kaža, što jon zastajecca ŭ Im, toj pavinien i sam chadzicʹ tak, jak Jon chadziŭ ». Značennie zołata dadziena nam u 1 Pjatra 1:7: « kab vyprabavannie viery vašaj, kaštoŭnaje za zołata, jakoje ginie, chocʹ i agniom vypraboŭvajecca, akazałasia na chvału, i słavu, i gonar pry z'jaŭlenni Isusa Chrysta ». Bog vypraboŭvaje vieru svaich vybrannikaŭ. Chocʹ zołata i niazmiennaje, jano moža ŭtrymłivacʹ slady niačystych rečyvaŭ, i kab pazbavicca ad ich, jago treba nagrecʹ i raspłavicʹ. Zatym na pavierchniu padymajucca šłaki abo prymieški, jakija možna vydałicʹ. Geta vobraz ziamnoga žyccia adkuplenych vučniaŭ, padčas jakoga Chrystos adryvaje zło i ačyščaje ich, padviargajučy roznym vyprabavanniam. I tołʹki pry ŭmovie ich pieramogi ŭ vyprabavanni ŭ kancy ich žyccia ich viečny los vyrašaje viałiki Suddzia Isus Chrystos. Getaja pieramoga moža bycʹ atrymana tołʹki dziakujučy Jago padtrymcy i dapamozie, jak Jon abviasciŭ u Jevangjełłi ad Jana 15:5-6 i 10-14: « Ja — vinagradnaja łaza, a vy — gałiny. Chto zastajecca ŭva Mnie, i Ja ŭ im, toj prynosicʹ šmat płodu, bo biez Mjanie vy ničoga nie možacie zrabicʹ. Chto nie zastajecca ŭva Mnie, toj vykidvajecca preč, jak gałina, i zasychaje; potym zbirajucʹ gałiny i kidajucʹ u agonʹ i zgarajucʹ» . Patrabujecca pasłuchmianascʹ boskim zapaviedziam: « Kałi vy budziecie vykonvacʹ Maje zapaviedzi, vy zastanieciesia ŭ Majoj lubovi, jak i Ja vykanaŭ zapaviedzi Ajca Majgo i zastajusia ŭ Jago lubovi». Smiercʹ za siabroŭ stanovicca daskanałym viaršyniaj Jago ŭzniosłaj lubovi: « Vosʹ zapaviedzʹ Maja: lubicie adzin adnago, jak Ja palubiŭ vas. Nichto nie maje bołʹšaj lubovi za tuju, kałi chto addaje žyccio svajo za siabroŭ svaich ». Ale getaje pryznannie Isusam umoŭnaje: « Vy siabry Maje, kałi vykonvajecie toje, što Ja zagadvaju vam ».

Što da siamilampačak, to padsviečnik byŭ zrobleny z čystaga zołata. Tady jon mog simvałizavacʹ tołʹki daskanałascʹ Isusa Chrysta. Zołata, jakoje tady znachodziłasia ŭ cerkvach rymskaga katałicyzmu, było vobrazam scviardžennia jago fałʹšyvaj viery. Vosʹ čamu, naadvarot, pratestanckija chramy byłi pazbaŭleny ŭsich uprygožvanniaŭ, scipłyja i surovyja. U simvałizmie sviatyni i chrama prysutnascʹ zołata dakazvaje, što sviatynia moža pradstaŭlacʹ tołʹki boskaga Isusa Chrysta. Ale ŭ bołʹš šyrokim sensie napisana, što jon joscʹ Gałava, gałava Carkvy, jakaja joscʹ Jago ciełam u Pasłanni da Ef. 5:23-24: « Bo muž joscʹ gałava žonki, jak i Chrystos joscʹ gałava Carkvy, jakaja joscʹ Jago ciełam , jakoga Jon joscʹ Zbaŭcam». «Jak carkva padparadkoŭvajecca Chrystu, tak i žonki pavinny padparadkoŭvacca svaim mužam va ŭsim ». Ale potym Duch tłumačycʹ: « Mužy, lubicie svaich žonak, jak i Chrystos palubiŭ carkvu i addaŭ Sjabie za jaje, kab asviacicʹ jaje, ačysciŭšy jaje kupielem vady praz słova , kab pradstavicʹ jaje Sabie ŭ słavie, nie majučy plamy ci zmorščyny, ci čagosʹci padobnaga, ale kab jana była sviataja i biezdakornaja». Takim čynam, geta vyrazna sviedčycʹ pra toje, z čago składajecca sapraŭdnaja chryscijanskaja rełigija. Jaje standart — geta nie prosta tearetyčny, a praktyka, jakaja reałizujecca va ŭsioj svajoj reałʹnasci. Patrabujecca zgoda sa standartam Jago adkrytaga « słova »; geta aznačaje pavagu da zapaviedziaŭ i pastanovaŭ Boga i viedannie tajamnic, adkrytych u Jago praroctvach u Bibłii. Gety kryteryj « biezzaganny ci biezdakorny » abrany ŭzgadvajecca i pacviardžajecca ŭ Adkrycci 14:5, dzie jon prypisvajecca «advientysckim» sviatym sapraŭdnaje kančatkovaje viartannie Chrysta. Jany paznačany simvałam « 144 000 », zapiačatanych «piačatciu Boga » ŭ Adkrycci 7. Ich vopyt — geta vopyt usiago... asviačennie . Geta dasledavannie pakazvaje, što skinija, sviaciłišča, chram i ŭsie ich simvały praročyłi viałiki płan vyratavannia Boga. Jany znajšłi svaju metu i vykanannie ŭ prajaŭlenni ziamnoga słužennia Isusa Chrysta, adkrytaga ludziam. Takim čynam, adnosiny, jakija majucʹ z Im vybranyja, majucʹ prarockuju pryrodu i charaktar; nievucki čałaviek spadziajecca na ŭsieviedajučaga Boga-Tvorcu, jaki buduje jago budučyniu i adkryvaje jaje jamu.

Vyvučennie chrama, pabudavanaga carom Sałamonam, tołʹki što pakazała nam, što niełʹga błytacʹ častku «chrama», dastupnuju ludziam, sa «sviatynioj», pryznačanaj vyklučna dla niabiesnaga Boga. U vyniku getaga słova «sviatynia», jakoje vykarystoŭvajecca zamiest słova «sviatascʹ» u Dan. 8:14, na gety raz gublaje ŭsialakuju legitymnascʹ , bo jano tyčycca niabiesnaga miesca, dzie ŭ 1843 godzie nie patrabujecca ačyščennia. I naadvarot, słova «sviatascʹ» tyčycca sviatych, jakija pavinny parvacʹ z praktykaj grachu na ziamłi, kab bycʹ asviečanymi, geta značycʹ abranymi dla abrannia Bogam.

Pasla smierci Isusa Chrysta zasłona, jakaja addzialała «chram» ad «sviatyni», była razarvana Bogam, ale tołʹki małitvy sviatych atrymłivałi duchoŭny dostup da niabiesnaj sviatyni, dzie Isus zastupaŭsia za ich. Chramavaja častka pavinna była praciagvacʹ svaju rolu jak dom zboru vybranych na ziamłi. Toje ž samaje adbyłosia ŭ 1843 godzie, pryncyp byŭ abnoŭleny. «Chram» sviatych zastavaŭsia na ziamłi, i ŭ «sviatyni», jakaja była vyklučna niabiesnaj, zastupnictva Chrysta aficyjna adnaviłasia tołʹki ad imia vybranych advientysckich vybrannikaŭ. Takim čynam, u novym zapaviecie bołʹš niama «sviatyni» na ziamłi, dzie jaje simvał znikaje. Zastajecca tołʹki duchoŭny «chram» adkuplenych vybranych.

Adzinymi apaganami, jakija patrabavałi ačyščennia, byłi grachi ludziej na ziamłi, bo nivodzin z ich grachoŭ nie apaganiŭ nieba. Tołʹki prysutnascʹ d'jabła i jago buntaŭničych demanaŭ magła zrabicʹ geta, i tamu, pieramogšy ŭ Michaile, Isus Chrystos vygnaŭ ich z nieba i skinuŭ na ziamlu grachu, dzie jany pavinny byłi zastavacca da svajoj smierci.

Pasla abmierkavannia simvałizmu sviatasci zastajecca zrazumiecʹ adno. Njagledziačy na sviatascʹ getych simvałaŭ, jany z'jaŭlajucca tołʹki materyjałʹnymi rečami. Sapraŭdnaja sviatascʹ — u žycci, tamu Isus Chrystos byŭ bołʹšym, čym chram, jaki sam pa sabie isnavaŭ vyklučna dla tago, kab zachoŭvacʹ zakon Božy, vobraz Jago charaktaru i Jago spraviadłivasci, abražanaj ziamnym grešnikam. Tołʹki dla tago, kab słužycʹ padtrymkaj vučennia svaich vybranych, Bog damogsia getaga praz Majsieja i Jago rabotnikaŭ. Mjenavita dla tago, kab pazbiegnucʹ idałapakłonnickich pavodzin, Bog dazvołiŭ čałavieku, Svajmu słuzie Ronu Uajatu, znajsci i dakranucca da kaŭčega Jago sviedčannia ŭ 1982 godzie. Bo « sviedčannie Isusa », jakoje « joscʹ duch praroctva », značna lepšaje i bołʹš karysnaje dla Jago, bo Jon pryjšoŭ asabista, kab adkrycʹ sens vyratavałʹnaga płana, padrychtavanaga dla Jago vybranych vybranych na ziamłi. Ronu Uajatu dazvołiłi zniacʹ na videa, jak anioły vynosiacʹ z kaŭčega Dziesiacʹ zapaviedziaŭ, ale jon admoviŭsia pakinucʹ sabie plonku. Getyja fakty dakazvajucʹ, što Bog pradbačyŭ svaju admovu, ale gety vybar abaraniaje nas ad idałapakłonstva, jakoje taki zapis mog by vykłikacʹ u niekatorych z Jago najbołʹš urazłivych vybrannikaŭ. Getaja reałʹnascʹ była adkryta nam, kab my magłi zachoŭvacʹ jaje ŭ dumkach našych sercaŭ jak sałodki pryvilej, dadzieny našym lubiačym Bogam.

 

Padzieły ŭ Knizie Byccia

 

Cjapier, kałi vyvučennie getaj knigi adkryła nam sakrety, schavanyja ŭ praroctvach Daniiła i Adkryccia, ja pavinien paznajomicʹ vas z praroctvami, adkrytymi ŭ knizie Byccia, słova, jakoje aznačaje «pačatak».

Uvaga!!! Sviedčannie, jakoje my zbirajemsia razgledziecʹ u getym vyvučenni knigi Byccia, pachodzicʹ niepasredna z vusnaŭ Boga, jaki nadyktavaŭ jago svajmu słuzie Majsieju. Njaviera ŭ getaje apaviadannie — geta najviałikšaja aburennie, jakoje možna zrabicʹ niepasredna Bogu, aburennie, jakoje kančatkova začyniaje dzviery ŭ raj, bo jano adkryvaje poŭnuju adsutnascʹ « viery, biez jakoj niemagčyma dagadzicʹ Bogu », zgodna z Pasłanniem da Gabrejaŭ 11:6.

U prałogu da svajgo Apakałipsisu Isus mocna padkresłiŭ gety vyraz: « Ja joscʹ Ałʹfa i Amiega, pačatak i kaniec », jaki jon znoŭ cytuje ŭ kancy svajgo Adkryccia ŭ Adkrycci 22:13. My ŭžo adznačałi prarocki charaktar knigi Byccia, asabłiva ŭ dačynienni da siamidzionnaga tydnia, jaki pradkazvaje siem tysiač gadoŭ. Tut ja padychodžu da getaj knigi Byccia z punktu gledžannia temy « padziełu », jakaja asabłiva jaje charaktaryzuje, jak my ŭbačym.

 

Byccio 1

 

Pjeršy dzienʹ

 

Byccio 1:1: « U pačatku stvaryŭ Bog nieba i ziamlu ».

pakazvaje słova « pačatak », « ziamla » sapraŭdy była stvorana Bogam jak centr i asnova novaga vymiarennia, paralełʹnaga formam niabiesnaga žyccia, jakija papiaredničałi jamu. Kałi vykarystoŭvacʹ vobraz mastaka, to mienavita jon pavinien stvarycʹ i ŭvasobicʹ u žyccio novuju karcinu. Ale adznačym užo, što ad svajgo pachodžannia « niabiosy i ziamla » padzielenyja . « Njabiosy » abaznačajucʹ pusty, ciomny i biaskoncy mižzorkavy kosmas; a « ziamla » tady z'jaŭlajecca ŭ vygladzie šara, pakrytaga vadoj. « Zjamla » nie isnavała da tydnia stvarennia, bo jana stvorana ŭ pačatku abo « pačatku » stvarennia getaga kankretnaga ziamnoga vymiarennia. Jana ŭznikaje z niebyccia i prymaje formu pa zagadu Boga, kab vykanacʹ rolu, jakaja stała nieabchodnaj z-za svabody, jakaja lažycʹ u asnovie grachu, učynienaga na niabiosach jago samym pieršym stvarenniem; toj, kago Isaja 14:12 nazyvaje « ranišniaj zorkaj » i « synam svitannia », staŭ Satanoj pasla tago, jak jon kinuŭ vykłik Božaj uładzie. Z tago času jon z'jaŭlajecca łidaram isnujučaga niabiesnaga łagjera paŭstancaŭ i budučaga ziamnoga łagjera.

Byccio 1:2: «Zjamla ž była biazformiennaja i pustaja, i ciemra była nad biezdanniu, i Duch Božy łunaŭ nad pavierchniaj vady ».

Getak ža, jak mastak pačynaje z naniasiennia bazavaga pakryccia na pałatno, Bog pradstaŭlaje situacyju, jakaja panuje ŭ ŭžo stvoranym niabiesnym žycci i ziamnym žycci, jakoje Jon stvorycʹ. Takim čynam, Jon paznačaje słovam « ciemra » ŭsio, što nie adpaviadaje Jago zgodzie , što Jon nazavie « sviatłom » u absalutnaj supracʹległasci. Zviarnicie ŭvagu na suviazʹ, jakuju gety vierš ustaloŭvaje pamiž słovam « ciemra », jakoje zaŭsiody ŭ množnym łiku, tamu što jago aspiekty takija šmatłikija, i słovam « biezdanʹ », jakoje abaznačaje ziamlu, jakaja nie niasie nijakaj formy žyccia. Bog vykarystaŭ gety simvał dla abaznačennia svaich voragaŭ: «biazbožnych» revalucyjanieraŭ i vałʹnadumcaŭ u Adkrycci 11:7 i buntaroŭ papskaga katałicyzmu ŭ Adkrycci 17:8. Ale buntaŭnyja pratestanty dałučyłisia da ich u 1843 godzie, pierajšoŭšy, u svaju čargu, pad uładu Satany, « anioła biezdani » z Adkrycci 9:11; da jakich u 1995 godzie dałučyŭsia niavierny advientyzm.

U vobrazie, pakazanym u getym vieršy, my bačym, što « ciemra » addzialaje « Ducha Božaga » ad « vod », jakija buducʹ simvałična praročycʹ u knizie Daniiła i Adkryccia pra mnostva « ludziej, plamionaŭ i moŭ » pad simvałami « mora » ŭ Daniiła 7:2-3 i Adkrycci 13:1, a taksama pad simvałam « rek » u Adkrycci 8:10, 9:14, 16:12, 17:1-15. Getaje addzialennie nieŭzabavie budzie prypisana pieršarodnamu « grechu », jaki zdziejsnicʹ Jeva i Adam. Jak i ŭ pakazanym vobrazie, Bog sutykajecca sa svietam ciemry, zviazanym z buntaŭničymi aniołami, jakija iducʹ za satanoj u jago vybary kinucʹ vykłik Božaj uładzie.

Byccio 1:3: « I skazaŭ Bog: chaj budzie sviatło! » I stała sviatło .

Bog ustaloŭvaje svoj standart « dabra » zgodna sa svaim ułasnym suvierennym mierkavanniem. Gety varyjant « dabra » zviazany sa słovam « sviatło » z-za jago słaŭnaga aspiektu, bačnaga ŭsim i ŭsimi, tamu što dabro nie sparadžaje « soram », jaki prymušaje čałavieka chavacca, kab zdziajsniacʹ svaje złyja spravy. Gety «soram» budzie adčuvacca Adamam pasla grachu, zgodna z Bycciom 3, u paraŭnanni z Bycciom 2:25.

Byccio 1:4: « I ŭbačyŭ Bog sviatło, što jano dobraje; i addziałiŭ Bog sviatło ad ciemry ».

Geta pieršy sud, vykazany Bogam. Jon adkryvaje Jago vybar dabra , vykłikany słovam « sviatło », i Jago asudžennie zła , paznačanaje słovam « ciemra ».

Bog adkryvaje nam metu svajgo ziamnoga stvarennia i, takim čynam, kančatkovy vynik, jakoga dasiagnie jago płan: kančatkovaje addzialennie tych, chto lubicʹ jago « sviatło », ad tych, chto addaje pieravagu « ciemry» . « Sviatło i ciemra » — geta dva vybary, jakija stałi magčymymi dziakujučy pryncypu svabody, jaki Bog chacieŭ dacʹ usim svaim niabiesnym i ziamnym stvarenniam. Getyja dva supracʹległyja łagjery ŭ rešcie rešt majucʹ dvuch łidaraŭ: Isusa Chrysta dla «sviatła » i Satanu dla « ciemry ». I getyja dva supracʹległyja łagjery, jak dva polusy ziamłi, taksama buducʹ miecʹ dzvie roznyja absalutnyja mety; vybranyja buducʹ žycʹ viečna ŭ sviatle Boga, zgodna z Adkrycciem 21:23; i zniščanyja viartanniem Chrysta, paŭstancy apynucca ŭ stanie « pyłu » na spustošanaj ziamłi, jakaja znoŭ stała «biezdanniu » z Byccia 1:2. Uvaskresšy dla suda, jany buducʹ kančatkova zniščany, budučy spalenyja ŭ «voziery vogniennym » « drugoj smierci » zgodna z Adkrycciem 20:15.

Byccio 1:5: «I nazvaŭ Bog sviatło dniom, a ciemru nazvaŭ nočču. I byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ pieršy ».

Gety « pieršy dzienʹ » stvarennia prysviečany kančatkovamu padziełu dvuch łagjeraŭ, utvoranych vybaram « sviatła i ciemry », jakija buducʹ supracʹstajacʹ adzin adnamu na ziamłi da kančatkovaj pieramogi Isusa Chrysta i abnaŭlennia ziamnoga stvarennia. Takim čynam, « pieršy dzienʹ » « adznačany » dazvołam, jaki Bog daje paŭstancam zmagacca z im na praciagu «siami tysiač» gadoŭ, pradkazanych cełym tydniem. Takim čynam, jon ideałʹna padychodzicʹ, kab stacʹ znakam , geta značycʹ « znakam » fałʹšyvaga boskaga pakłaniennia, jakoje sustrakałasia na praciagu šasci tysiačagoddziaŭ siarod paganskich narodaŭ abo niaviernych gabrejaŭ, ale asabłiva ŭ chryscijanskuju epochu, z momantu pryniaccia «dnia Njepieramožnaga Sonca» jak štotydniovaga dnia adpačynku, ustalavanaga impierskaj uładaj Kanstancina I 7 sakavika 321 goda. Takim čynam, z getaj daty ciapierašniaja «chryscijanskaja» niadziela stała « znakam zviera » pasla rełigijnaj padtrymki, akazanaj joj papskaj rymska-katałickaj vieraj z 538 goda. Vidavočna, što «ałʹfa » z Knigi Byccia mieła šmat što prapanavacʹ viernym sługam Isusa Chrysta času «amiegi » . I geta jašče nie kaniec.

 

2 -gi dzienʹ

 

Byccio 1:6: « I skazaŭ Bog: chaj budzie cvierdzʹ pasiarod vady, i chaj jana addzialaje vadu ad vady ».

Tut znoŭ gavorka idzie pra addzialennie : « vady ad vady ». Dziejannie praročycʹ addzialennie Božych stvarenniaŭ, simvałizavanych « vadami ». Gety vierš pacviardžaje naturałʹnaje addzialennie niabiesnaga žyccia ad ziamnoga žyccia, i ŭ abodvuch vypadkach addzialennie «synoŭ Božych» ad «synoŭ d'jabła», pakłikanych, tym nie mienš, suisnavacʹ razam da suda, adznačanaga smierciu Isusa Chrysta za złych paŭstanckich aniołaŭ, i da viartannia ŭ słavie Isusa Chrysta za ziamlan. Geta addzialennie apraŭdaje toj fakt, što čałaviek budzie stvorany krychu nižejšym za niabiesnych aniołaŭ, bo niabiesnaje vymiarennie budzie jamu niedastupnaje. Gistoryja Zjamłi budzie gistoryjaj doŭgaga sartavannia da samaga kanca. Grech ustalavaŭ biesparadak, i Bog arganizuje gety biesparadak šlacham vybaračnaga sartavannia.

Byccio 1:7: « I stvaryŭ Bog cvierdzʹ, i addziałiŭ vadu, jakaja pad cvierdziu, ad vady, jakaja nad cvierdziu. I stałasia tak ».

Dadzieny vobraz addzialaje ziamnoje žyccio, pradkazanaje « vadami, jakija ŭnizie », ad niabiesnaga žyccia, jakoje « nad sklapienniem ».

Byccio 1:8: « I nazvaŭ Bog sklapiennie niebam; i byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ drugi ».

Getaje nieba abaznačaje atmasfierny płast, jaki ŭtvarajecca z dvuch gazaŭ (vadarodu i kisłarodu), što składajucʹ vadu, akružaje ŭsiu pavierchniu ziamłi i jaki naturałʹnym čynam niedastupny čałavieku. Bog zviazvaje jago z prysutnasciu niabačnaga niabiesnaga žyccia, bo sam d'jabał atrymaje imia « kniazia pavietranaga » ŭ Pasłanni da Ef. 2:2: «... u jakim vy kałisʹci chadziłi pavodle zvyčajaŭ getaga svietu, pavodle kniazia pavietranaga, ducha, jaki ciapier dziejničaje ŭ synach niepasłuchmianasci »; staŭlennie, jakoje jon užo mieŭ u niabiesnym sviecie.

 

3- ci dzienʹ

 

Byccio 1:9: «I skazaŭ Bog: chaj zbiarecca vada z-pad nieba ŭ adno miesca, i chaj źavicca suša. I stałasia tak ».

Da getaga momantu « vady » pakryvałi ŭsiu ziamlu, ale jany jašče nie ŭtrymłivałi nijakich formaŭ marskich žyvioł, jakija b byłi stvorany na 5-y dzienʹ . Getaja dakładnascʹ nadascʹ usiu svaju sapraŭdnascʹ dziejanniam patopu z 6-j głavy knigi Byccia, jaki zmoža raspaŭsiudzicʹ formu marskich žyvioł na pagružanaj ziamłi; što apraŭdaje nastupnuju znachodku tam marskich vykapniaŭ i rakavin.

Byccio 1:10: « Bog nazvaŭ sušu ziamloj, a zbor vodaŭ nazvaŭ morami. I ŭbačyŭ Bog, što geta dobra ».

Gety novy padzieł Bog łičycʹ « dobrym », bo pa-za akijanami i kantynientami Jon nadaje getym dvum terminam « mora i ziamla » rolu dvuch simvałaŭ, jakija adpaviedna buducʹ abaznačacʹ Katałickuju chryscijanskuju carkvu i Pratestanckuju chryscijanskuju carkvu, što ŭznikła z pieršaj pad nazvaj Refarmavanaj carkvy. Tamu ich padzieł , jaki adbyŭsia pamiž 1170 i 1843 gadami, łičycca Bogam « dobrym ». I Jago padbadziorvannie Jago viernych sług časoŭ Refarmacyi było vyjaŭlena ŭ Adkrycci 2:18-29. U getych vieršach my znachodzim važnaje ŭdakładniennie vieršaŭ 24 i 25, jakija sviedčacʹ pra vyklučnuju časovuju situacyju: « Vam, usim, chto ŭ Fijatyry, chto nie maje getaga vučennia i nie paznaŭ głybini satany, jak jany ich nazyvajucʹ, kažu vam: Ja nie ŭskładaju na vas inšaga ciažaru ; tołʹki toje, što maješ, trymaj, pakułʹ Ja nie pryjdu ». Znoŭ ža, getym ab'jadnanniem Bog uparadkoŭvaje biesparadak, stvorany buntaŭnymi aniołskimi i čałaviečymi duchami. Zviarnicie ŭvagu na getaje inšaje vučennie: « ziamla » dascʹ svaju nazvu ŭsioj płaniecie, tamu što « suchaja » padrychtavana bycʹ naturałʹnym asiaroddziem žyccia čałavieka, dla jakoga geta stvarennie stvorana Bogam. Pakołʹki marskaja pavierchnia ŭ čatyry razy bołʹšaja za pavierchniu sušy, płanieta magła b atrymacʹ nazvu « mora », jakaja była b bołʹš zasłužanaj, ale nie apraŭdanaj u boskim płanie. Słovy getaga «prykazki»: «ptuški adnago piara zlatajucca razam, i ptuški adnago piara zlatajucca razam», znachodziacca ŭ getych ab'jadnanniach. Takim čynam, pamiž 1170 i 1843 gadami viernyja i mirnyja pratestanty byłi vyratavany praviednasciu Chrysta, jakaja była im ułičana vyklučna biez pasłuchmianasci subotniamu adpačynku sapraŭdnaga siomaga dnia: suboty. I mienavita patrabavannie getaga adpačynku robicʹ « ziamlu » simvałam iłžyvaj chryscijanskaj viery z 1843 goda, zgodna z Dan. 8:14. Dokaz getaga boskaga suda z'jaŭlajecca ŭ Adkr. 10:5, bo Isus stavicʹ « nogi Svaje » na « mora i ziamlu », kab scisnucʹ ich svaim gnievam.

Byccio 1:11: « I skazaŭ Bog: chaj ziamla ŭzgadaje zielaninu, travu, što sieje nasiennie, i drevy pładovyja, što rodziacʹ płady pavodle rodu ichniaga, u jakich joscʹ nasiennie ichniaje na ziamłi». I stałasia tak ».

Pacviardžajecca pryjarytet, jaki Bog daŭ sušy: pa-pieršaje, jana atrymłivaje siłu « ŭradžajvacʹ » « rasłinu, rasłiny, što siejucʹ nasiennie, pładovyja drevy, što prynosiacʹ płady pavodle ich rodu »; usio geta spačatku stvarajecca dla patreb čałavieka, a potym dla ziamnych i niabiesnych žyvioł, jakija buducʹ jago akružacʹ. Getyja pradukty ziamłi buducʹ vykarystany Bogam jak simvałičnyja vobrazy, kab adkrycʹ svaje ŭroki svaim sługam. Čałaviek, jak i « dreva », budzie prynosicʹ płady, dobryja ci drennyja.

Byccio 1:12: « I ŭradziła ziamla zielaninu, travu, što sieje nasiennie pavodle rodu jaje, i drevy, što radziacʹ płod, u jakim joscʹ nasiennie ich pavodle rodu ich. I ŭbačyŭ Bog, što geta dobra » .

U gety treci dzienʹ nijakaja zagana nie zaplamiła tvor, stvorany Bogam, pryroda daskanałaja, geta značycʹ pryznana « dobraj ». U daskanałaj atmasfiernaj i ziamnoj čyscini ziamla pamnažaje svaje pradukty. Płady pryznačany dla istot, jakija buducʹ žycʹ na ziamłi: ludziej i žyvioł, jakija, u svaju čargu, buducʹ prynosicʹ płady ŭ adpaviednasci sa svajoj asobaj.

Byccio 1:13: « I byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ treci ».

 

 

 

4 -y dzienʹ

 

Byccio 1:14: « I skazaŭ Bog: chaj buducʹ sviaciły na niabiesnym sklapienni, kab addzialacʹ dzienʹ ad nočy, i chaj jany buducʹ znakami i časami, i dniami, i gadami ».

novy padzieł : « dzienʹ ad nočy ». Da getaga čacviortaga dnia niabiesnaje cieła nie adroznivała dzionnaje sviatło. Padzieł dnia i nočy ŭžo isnavaŭ u virtuałʹnaj formie, stvoranaj Bogam. Kab zrabicʹ svajo stvarennie niezaležnym ad svajoj prysutnasci, Bog na čacviorty dzienʹ stvorycʹ niabiesnyja cieły, jakija dazvolacʹ ludziam ustaloŭvacʹ kalendary na asnovie stanovišča getych cieł u mižzorkavym kosmasie. Tak z'javiacca znaki Zadyjaku, astrałogija da svajgo času, ale biez sučasnaga varažbictva, geta značycʹ astranomii.

Byccio 1:15: « I chaj jany buducʹ sviaciłʹniami na niabiesnym sklapienni, kab sviacicʹ na ziamlu ». I stałasia tak.

« Zjamla » pavinna bycʹ asvietlena « dniom », jak i « nočču », ale « sviatło » « dnia » pavinna pieraŭzychodzicʹ sviatło « nočy », tamu što geta simvałičny vobraz Boga praŭdy, stvarałʹnika ŭsiago žyvoga. A pasladoŭnascʹ u paradku « noč-dzienʹ » pradkazvaje jago kančatkovuju pieramogu nad usimi jago voragami, jakija taksama z'jaŭlajucca jago lubimymi i błagasłaŭlonymi vybrannikami. Getaja rola « asviatlennia ziamłi » nadascʹ getym zorkam simvałičnaje značennie rełigijnaga dziejannia, jakoje vučycʹ iscinam abo chłusni, pradstaŭlenym u imia Boga-stvarałʹnika.

Byccio 1:16: « I stvaryŭ Bog dva viałikija sviaciły: sviaciła bołʹšaje, kab kiravacʹ dniom, i sviaciła mienšaje, kab kiravacʹ nočču, i zorki ».

Zviarnicie ŭvagu na getuju detałʹ: zgadvajučy « sonca » i « miesiac », « dva viałikija sviaciły », Bog abaznačaje sonca vyrazam « najviałikšaje », u toj čas jak zacʹmienni pacviardžajucʹ geta, bo dva soniečnyja i miesiacovyja dyski zdajucca nam adnołʹkavaga pamieru, adzin uzajemna pakryvajučy drugi. Ale Bog, jaki stvaryŭ jago, viedaje raniej za čałavieka, što jago mały vyglad abumoŭleny jago adległasciu ad Zjamłi, bo sonca ŭ 400 razoŭ bołʹšaje, ale ŭ 400 razoŭ dalejšaje za miesiac. Getaj dakładnasciu jon pacviardžaje i scviardžaje svoj najvyšejšy tytuł Boga-stvarałʹnika. Bołʹš za toje, na duchoŭnym uzroŭni jon adkryvaje svaju nieparaŭnałʹnuju «viełič» u paraŭnanni z małosciu miesiaca , simvała nočy i ciemry. Užyvannie getych simvałičnych rolaŭ budzie tyčycca Isusa Chrysta, nazvanaga « sviatłom » u Jevangjełłi ad Jana 1:9: « Geta sviatło było sapraŭdnym sviatłom, jakoje, prychodziačy ŭ sviet, asviatlaje kožnaga čałavieka ». Zaŭvažym, što staražytny zapaviet cialesnaga jaŭrejskaga naroda, pabudavany na miesiacovym kalendary, byŭ pastaŭleny pad znakam «ciomnaj» epochi; geta było da pieršaga i drugoga pryšescia Chrysta. Getak ža, jak sviatkavannie «sviataŭ maładzika», momant, kałi znikajučy miesiac stanovicca niabačnym, pradkazvaŭ nadychod soniečnaj ery Chrysta, jakuju Mał. 4:2 paraŭnoŭvaje z « soncam praviednasci »: « Ale dla vas, chto baicca imia Majgo, uzydzie Sonca praviednasci i azdaraŭlennie ŭ kryłach Jagonych; vyjdziecie i padskočycie, jak cialaty z stojła ...». Pasla staražytnajaŭrejskaga zapavietu « miesiac » staŭ simvałam iłžyvaj chryscijanskaj viery, pasladoŭna katałickaj z 321 i 538 gadoŭ, zatym pratestanckaj z 1843 goda i... instytucyjnaj advientysckaj z 1994 goda.

U vieršy taksama zgadvajucca « zorki ». Ich sviatło słabaje, ale ich tak šmat, što jany tym nie mienš asviatlajucʹ nieba ziamnych načej. Takim čynam, « zorka » stanovicca simvałam rełigijnych pasłancoŭ, jakija zastajucca stajacʹ abo padajucʹ, jak znak « 6-j piačatki » z Adkryccia 6:13, u jakim padziennie zorak pradkazvała 13 łistapada 1833 goda vybranym masavaje padziennie pratestantyzmu ŭ 1843 godzie. Getaje padziennie adnačasova tyčyłasia pasłancoŭ Chrysta, atrymałʹnikaŭ pasłannia « Sardys » , jakim Isus abviaščaje: « vy łičyciesia žyvymi, a vy miortvyja ». Getaje padziennie zgadvajecca ŭ Adkrycci 9:1: « Pjaty anioł zatrubiŭ. I ŭbačyŭ ja zorku, jakaja ŭpała z nieba na ziamlu , i dadzieny joj kluč ad biezdani ». Pjerad padzienniem pratestantaŭ, Adkryccio 8:10 i 11 nagadvaje pra katałicyzm, kančatkova asudžany Bogam: « Treci anioł zatrubiŭ. I ŭpała z nieba viałikaja zorka, jakaja pałała, jak pachodnia , i ŭpała na tracinu rek i na krynicy vodaŭ ». Vjerš 11 daje joj nazvu « Absent »: « Imia getaj zorki — Absent ; i tracina vady pieratvaryłasia ŭ pałyn , i mnogija ludzi pamierłi ad vady, bo jana pragorkła ». Geta pacviardžajecca ŭ Adkryccio 12:4: « Jago chvost zmiataŭ tracinu zorak z nieba i kinuŭ ich na ziamlu. I staŭ cmok pierad žančynaj, jakaja naradžała, kab pagłynucʹ jaje dzicia, kałi jana narodzicʹ ». Rełigijnyja pasłancy tady stanucʹ achviarami pakaranniaŭ smierciu francuzskich revalucyjanieraŭ, apisanych u Adkrycci 8:12: « Čacviorty anioł zatrubiŭ u trubu svaju. I paražana była tracina sonca, i tracina miesiaca, i tracina zorak, tak što tracina ich paciamnieła , i dzienʹ nie sviaciŭ tracinu svajoj daŭžyni, i noč taksama ». Mišeniami svabodnadumnych revalucyjanieraŭ, varožych da ŭsich formaŭ rełigii, taksama zaŭsiody častkova ( tracina ) z'jaŭlajucca « sonca » i « miesiac ».

U Byc. 15:5 « zorki » simvałizujucʹ « nasienʹnie », abiacanaje Abragamu: « I vyvieŭ jago i skazaŭ: pagladzi na nieba i pałičy zorki, kałi možaš ich pałičycʹ. I skazaŭ jamu: takoje budzie nasienʹnie tvajo ». Budzʹcie ŭvažłivyja! Pasłanʹnie pakazvaje na viałikuju kołʹkasʹcʹ, ale ničoga nie kaža pra jakasʹcʹ viery getaga natoŭpu, u jakim Bog znojdzie « mnoga pakłikanych, ale mała vybranych », pavodle Mc. 22:14. « Zorki » znoŭ simvałizujucʹ vybranych u Dan. 12 :3: « I mudryja buducʹ zʹziacʹ, jak sʹviet niabiosaŭ, i tyja, chto mnogich naviernie da praviednasʹci, — jak zorki, na viaki viakoŭ ».

Byccio 1:17: « I pastaviŭ ich Bog na niabiesnaj sklapienni, kab sviacicʹ na ziamlu » .

Tut my bačym duchoŭnuju pryčynu, čamu Bog nastojvaje na getaj rołi zorak: « asviatlacʹ ziamlu ».

Byccio 1:18: «… kiravacʹ dniom i nočču i addzialacʹ sviatło ad ciemry. I ŭbačyŭ Bog, što geta dobra ».

Tut Bog pacviardžaje duchoŭnuju simvałičnuju rolu getych zorak, złučajučy razam « dzienʹ i sviatło », z adnago boku, i « noč i ciemru », z drugoga.

Byccio 1:19: « I byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ čacviorty ».

Cjapier ziamla moža atrymłivacʹ karyscʹ ad soniečnaga sviatła i ciapła, kab zabiaspiečycʹ svaju ŭradłivascʹ i vytvorčascʹ rasłinnaj ježy. Ale rola sonca stanie važnaj tołʹki pasla grachu, učynienaga Jevaj i Adamam. Da getaga tragičnaga momantu žyccio abapirałasia na cudadziejnuju siłu tvorčaj siły Boga. Zjamnoje žyccio arganizavana Bogam dla getaga času, kałi grech udarycʹ pa ziamłi ŭsim svaim praklonam.

 

5 -y dzienʹ

 

Byccio 1:20: « I skazaŭ Bog: chaj vada zakišycʹ žyvymi istotami, i chaj ptuški laciacʹ nad ziamloj pad prastoraj niabiesnaj ».

Na gety piaty dzienʹ Bog daje « vadam » siłu « naradžacʹ u bagacci žyvych žyvioł », nastołʹki šmatłikich i raznastajnych, što sučasnaj navucy ciažka padłičycʹ ich usich. Na dnie biezdani ŭ poŭnaj ciemry my adkryvajem nieviadomuju formu žyccia — malusienʹkich fłuarescentnych žyvioł, jakija błiskajucʹ, mirgajucʹ i zmianiajucʹ intensiŭnascʹ sviatła i navat koler. Padobnym čynam, prastor nieba atrymaje ažyŭlennie palotu « ptuch ». Tut z'jaŭlajecca simvał « kryłaŭ », jakija dazvalajucʹ ruchacca ŭ pavietry kryłatym cialesnym žyviołam. Simvał budzie prymacavany da niabiesnych duchaŭ, jakim jon nie patrebny, bo jany nie padparadkoŭvajucca ziamnym i niabiesnym fizičnym zakonam. A ŭ kryłatych vidach ziamłi Bog prypiša sabie vobraz «arła », jaki ŭzlataje najvyšej siarod usich vidaŭ ptušak i latučych žyvioł. « Aroł » taksama stanovicca simvałam impieryi, cara Navuchadanosara ŭ Dan. 7:4 i Napaleona I ŭ Adkrycci 8:13: « Ja zirnuŭ i pačuŭ arła, jaki lacieŭ pasiarod nieba i kryčaŭ gučnym gołasam: Gora, gora, gora žycharam ziamłi ad trubnych gałasoŭ troch aniołaŭ, jakija vosʹ-vosʹ zatrubicʹ! » Z'jaŭlennie getaga impierskaga režymu pradkazvała try viałikija « gory », jakija ŭdaracʹ pa žycharach zachodnich krain pad simvałam apošnich troch « trub » z Adkrycci 9 i 11, pačynajučy z 1843 goda, daty, kałi ŭstupiŭ u siłu ŭkaz z Dan. 8:14.

Akramia «arła », inšyja « ptuški niabiesnyja » buducʹ simvałizavacʹ niabiesnych aniołaŭ, dobrych i drennych.

Byccio 1:21: « I stvaryŭ Bog viałikich marskich istot i ŭsialakuju žyvuju istotu, što ruchajecca, jakich utvaryła vada pavodle rodu ich; i ŭsialakuju kryłatuju ptušku pavodle rodu jaje. I ŭbačyŭ Bog, što geta dobra ».

Bog rychtuje marskoje žyccio da stanu grachu, času, kałi « bołʹšyja ryby » buducʹ jesci mienšych; geta zapragramavany los i karysnascʹ ich bagaccia ŭ kožnaga vidu. « Kryłatyja ptuški » nie pazbiegnucʹ getaga pryncypu, bo jany taksama buducʹ zabivacʹ adna adnu dziela ježy. Ale da grachu nivodnaja marskaja žyvioła ci ptuška nie škodzicʹ inšaj; žyccio ažyŭlaje ich usich, i jany suisnujucʹ u ideałʹnaj garmonii. Vosʹ čamu Bog acenʹvaje situacyju jak « dobruju» . Marskija « žyvioły » i « ptuški » buducʹ gulacʹ simvałičnuju rolu pasla grachu. Smiarotnyja sutyčki pamiž vidami tady nadaducʹ « moru » značennie «smierci», jakoje Bog nadaje jamu ŭ rytuale abmyvanniaŭ gabrejskich sviataroŭ. Čan, jakaja vykarystoŭvałasia dla getaj mety, atrymaje nazvu « mora » ŭ pamiacʹ pra pierasiačennie «Čyrvonaga mora», pryčym abiedzvie rečy z'jaŭlajucca pravobrazam chryscijanskaga chryščennia. Takim čynam, dajučy jamu nazvu « zvier, jaki vychodzicʹ z mora » ŭ Adkrycci 13:1, Bog vyznačaje rymska-katałickuju rełigiju i manarchiju, jakaja jaje padtrymłivaje, jak kangregacyju «miortvych» ludziej, jakija zabivajucʹ i pažyrajucʹ svaich susiedziaŭ, jak rybu «marskuju » . Padobnym čynam, arły, jastraby i sokały buducʹ pažyracʹ gałuboŭ i gałuboŭ z-za grachu Jevy i Adama i značna bołʹšaj kołʹkasci ich čałaviečych naščadkaŭ da słaŭnaga viartannia Chrysta.

Byccio 1:22: « I dabrasłaviŭ ich Bog, kažučy: pładziciesia i razmnažajciesia, i napaŭniajcie vody ŭ morach; i ptuški chaj razmnažajucca na ziamłi ».

Božaje błagasłaŭlennie reałizujecca praz pamnažennie, u getym kantekscie marskich žyvioł i ptušak, ale nieŭzabavie i ludziej. Carkva Chrystova taksama pakłikana pamnažacʹ kołʹkascʹ svaich pasladoŭnikaŭ, ale tut Božaga błagasłaŭlennia niedastatkova, bo Bog kłiča, ale nie prymušaje nikoga adkazvacʹ na jago prapanovu zbaŭlennia.

Byccio 1:23: « I byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ piaty ».

Zaŭvažym, što marskoje žyccio stvarajecca na piaty dzienʹ, takim čynam addzielena ad stvarennia ziamnoga žyccia, z-za jago duchoŭnaj simvołiki, jakaja tyčycca pieršaj formy praklataga i adstupnickaga chryscijanstva; jakoje budzie ŭvasablacʹ katałickuju rełigiju Ryma z 7 sakavika 321 goda, daty pryniaccia fałʹšyvaga paganskaga dnia adpačynku, pieršaga dnia i «dnia sonca», pazniej pierajmienavanaga ŭ niadzielu, geta značycʹ, dzienʹ Gaspodni. Geta tłumačennie pacviardžajecca z'jaŭlenniem rymskaga katałicyzmu ŭ 5-m tysiačagoddzi i pratestantyzmu, jaki z'jaŭlajecca ŭ 6-m tysiačagoddzi .

 

6 -y dzienʹ

 

Byccio 1:24: « I skazaŭ Bog: chaj utvorycʹ ziamla dušu žyvuju pavodle rodu jaje, bydła, i gadaŭ, i ziamnuju žyviołu pavodle rodu jaje ». I stałasia tak.

Šosty dzienʹ adznačajecca stvarenniem ziamnoga žyccia, jakoje, u svaju čargu, pasla mora, « stvaraje žyvych žyvioł». pavodle rodu ich, z bydła, z gadaŭ i z ziamnych žyvioł pavodle rodu ich » . Bog zapuskaje praces razmnažennia ŭsich getych žyvych istot . Jany raspaŭsiudziacca pa ziamłi.

Byccio 1:25: « I stvaryŭ Bog ziamnych žyvioł pavodle rodu ich, i bydła pavodle rodu jago, i ŭsio, što paŭzie pa ziamłi, pavodle rodu jago; i ŭbačyŭ Bog, što geta dobra ».

Gety vierš pacviardžaje dziejannie, zagadanaje ŭ papiarednim. Na gety raz adznačym, što Bog z'jaŭlajecca stvarałʹnikam i kiraŭnikom getaga naziemnaga žyviołʹnaga žyccia, stvoranaga na ziamłi. Jak i marskija žyvioły, naziemnyja žyvioły buducʹ žycʹ u garmonii da času čałaviečaga grachu. Bog łičycʹ geta žyviołʹnaje stvarennie « dobrym », u jakim stvorany simvałičnyja rołi, i jon budzie vykarystoŭvacʹ ich u svaich prarockich pasłanniach pasla ŭstanaŭlennia grachu. Sjarod reptyłij « zmiej » budzie gulacʹ gałoŭnuju rolu jak miedyum, jaki padbuchtorvaje da grachu, vykarystoŭvany d'jabłam. Pasla grachu žyvioły ziamłi buducʹ zniščacʹ adzin adnago, vid supracʹ vidu. I getaja agresiŭnascʹ apraŭdaje ŭ Adkrycci 13:11 nazvu « zvier, jaki vychodzicʹ z ziamłi », jakaja abaznačaje pratestanckuju rełigiju ŭ jaje apošnim stanie, praklatuju Bogam u kantekscie kančatkovaga vyprabavannia advientysckaj viery, apraŭdanaga sapraŭdnym viartanniem Isusa Chrysta, zapłanavanym na viasnu 2030 goda. Adnak adznačym, što pratestantyzm niasie getaje praklon, jakoje ignarujecca natoŭpam z 1843 goda.

Byccio 1:26: « I skazaŭ Bog: stvorym čałavieka pavodle vobrazu Našaga, pavodle padabienstva Našaga; i chaj jany vaładaracʹ nad rybami marskimi, i nad ptuškami niabiesnymi, i nad bydłam, i nad usioj ziamloj, i nad usimi paŭzunami, što poŭzajucʹ pa ziamłi ».

Kažučy « Stvarym », Bog asacyjuje sa svajoj tvorčasciu vierny aniołʹski sviet, jaki naziraje za jago dziejanniem i akružaje jago poŭnym entuzijazmu. Pad temaj padziełu tut, zgrupavanyja ŭ 6-y dzienʹ , stvarennie naziemnych žyvioł i čałavieka, pra jakoje idzie gavorka ŭ getym vieršy 26, łik imia Boga, geta značycʹ łik, atrymany šlacham składannia čatyroch gabrejskich łitar «Jod = 10 +, Chje = 5 +, Vav = 6 +, Chje = 5 = 26»; łitary, jakija składajucʹ jago transłitaravanaje imia «Jagvie». Gety vybar tym bołʹš apraŭdany, bo « stvorany pa vobrazu Božamu », « čałaviek » Adam simvałična pradstaŭlaje jago ŭ ziamnym stvarenni jak vobraz Chrysta. Bog daje jamu jago fizičny i razumovy aspiekt, geta značycʹ zdołʹnascʹ sudzicʹ pamiž dabrom i złom, što zrobicʹ jago adkaznym. Stvorany ŭ toj ža dzienʹ, što i žyvioły, « čałaviek » atrymaje vybar svajgo « padabienstva »: Bog abo žyvioła, geta značycʹ « zvier ». Cjapier, dazvołiŭšy spakusicʹ siabie «žyviołaj», « zmiejem », Jeva i Adam adłučacʹ siabie ad Boga i gublajucʹ svajo « padabienstva ». Dajučy čałavieku ŭładu nad « paŭzunami, jakija poŭzajucʹ pa ziamłi» , Bog zaprašaje čałavieka panavacʹ nad «zmiejem» i, takim čynam, nie dazvalacʹ jamu vučycca. Na žałʹ dla čałaviectva, Jeva budzie izalavana i addzielena ad Adama, kałi jana budzie spakušana i pryznana vinavataj u grachu niepasłušenstva.

Bog davieryŭ čałavieku ŭsio svajo ziamnoje stvarennie z žycciom, jakoje jano ŭtrymłivaje i naradžaje ŭ morach, na ziamłi i ŭ niebie.

Byccio 1:27: « I stvaryŭ Bog čałavieka pavodle Svajgo vobrazu, pavodle vobrazu Božaga stvaryŭ jago; mužčynu i žančynu stvaryŭ ich ».

Šosty dzienʹ doŭžycca, jak i inšyja, 24 gadziny, i zdajecca, što stvarennie mužčyny i žančyny zgrupavana tut z adukacyjnaj metaj padsumavannia ich stvarennia. Sapraŭdy, u Knizie Byccia 2 razgladajecca stvarennie čałavieka, jakoje pakazvaje mnostva dziejanniaŭ, jakija, vieragodna, byłi vykanany na praciagu niekałʹkich dzion. Takim čynam, gistoryja getaga pieršaga razdzieła nabyvaje narmatyŭny charaktar, raskryvajučy simvałičnyja kaštoŭnasci, jakija Bog chacieŭ nadacʹ pieršym šasci dniam tydnia.

Gety tydzienʹ jašče bołʹš simvałičny tym, što adlustroŭvaje Božy płan vyratavannia. «Mužčyna» simvałizuje i praročycʹ Chrysta, a «žančyna» simvałizuje «Vybranuju Carkvu», jakaja budzie ŭzniataja z Jago. Bołʹš za toje, da grachu reałʹny čas nie maje značennia, bo ŭ stanie daskanałasci čas nie łičycca, i adłik «6000 gadoŭ» pačniecca ŭ pieršuju viasnu, adznačanuju pieršym grachom čałavieka. U daskanałaj regularnasci 12-gadzinnyja nočy i 12-gadzinnyja dni biespierapynna iducʹ adzin za adnym. U getym vieršy Bog padkresłivaje padabienstva čałavieka, stvoranaga pavodle Jago ŭłasnaga vobrazu. Adam nie słaby; jon poŭny siły, i jon byŭ stvorany zdołʹnym supracʹstajacʹ spakusam d'jabła.

Byccio 1:28: « I dabrasłaviŭ ich Bog, i skazaŭ im Bog: pładziciesia i razmnažajciesia, i napaŭniajcie ziamlu, i vałodajcie joju, i vaładarcie nad rybami marskimi, i nad ptuškami niabiesnymi, i nad usialakaj žyvoj istotaj, što ruchajecca pa ziamłi ».

Getaje pasłannie skiravana Bogam da ŭsiago čałaviectva, pieršymi ŭzorami jakoga z'jaŭlajucca Adam i Jeva. Padobna žyviołam, jany, u svaju čargu, błagasłaŭlajucca i zaachvočvajucca da razmnažennia, kab pamnažacʹ ludziej. Čałaviek atrymłivaje ad Boga ŭładu nad žyviołami, što aznačaje, što jon nie pavinien dazvalacʹ im panavacʹ nad saboj z-za sientymientałʹnasci i emacyjnaj słabasci. Jon nie pavinien pryčyniacʹ im škodu, a žycʹ z imi ŭ garmonii. Geta adbyvajecca ŭ kantekscie, jaki papiaredničaje praklonu grachu.

Byccio 1:29: « I skazaŭ Bog: vosʹ, Ja daŭ vam usiakuju travu, što sieje nasiennie, jakaja joscʹ na ŭsioj ziamłi, i ŭsiakaje dreva, u jakoga joscʹ płod dreva, što sieje nasiennie; geta budzie vam u ježu ».

U svaim stvarenni rasłin Bog adkryvaje ŭsiu svaju dabryniu i ščodrascʹ, pamnažajučy kołʹkascʹ nasiennia kožnaga vidu rasłin, fruktovych dreŭ, zbožžavych, traŭ i garodniny. Bog prapanuje čałavieku madełʹ ideałʹnaj dyjety, jakaja spryjaje dobramu fizičnamu i psichičnamu zdaroŭju, spryjałʹnamu dla ŭsiago arganizma i čałaviečaj dušy, jak i ŭ časy Adama. Getaja tema pradstaŭlena Bogam z 1843 goda jak patrabavannie da jago vybrannikaŭ, i jana nabyvaje jašče bołʹšaje značennie ŭ našy apošnija dni, kałi ježa stanovicca achviaraj chimii, ugnajenniaŭ, piestycydaŭ i inšych rečyvaŭ, jakija razburajucʹ žyccio zamiest tago, kab spryjacʹ jamu.

Byccio 1:30: « I kožnaj žyviole ziamnoj, i kožnaj ptušcy niabiesnaj, i ŭsiamu, što poŭzaje pa ziamłi, u čym joscʹ žyccio, Ja daŭ usiu zialonuju travu na ježu. I stałasia tak ».

Gety vierš pradstaŭlaje kluč, jaki apraŭdvaje magčymascʹ takoga garmaničnaga žyccia. Usie žyvyja istoty — viegany, tamu ŭ ich niama pryčyn škodzicʹ adna adnoj. Pasla grachu žyvioły časciej za ŭsio napadajucʹ adna na adnu dziela ježy, i tady smiercʹ tak ci inakš zakranie ich usich.

Byccio 1:31: « I ŭbačyŭ Bog usio, što Jon stvaryŭ, i vosʹ, jano viełʹmi dobraje. I byŭ viečar, i była ranica: dzienʹ šosty ».

U kancy šostaga dnia Bog zadavoleny svaim stvarenniem, jakoje, z prysutnasciu čałavieka na ziamłi, na gety raz acenʹvajecca jak « viełʹmi dobraje », tady jak jano było « dobrym » tołʹki ŭ kancy piataga dnia .

Božy namier addziałicʹ pieršyja 6 dzion tydnia ad 7-ga demanstrujecca ich grupavanniem u getym 1-m razdziele Knigi Byccia. Takim čynam, jon rychtuje strukturu 4-j zapaviedzi svajgo boskaga zakona, jakuju jon pradstavicʹ u ich čas gabrejam, vyzvalenym z jegipieckaga rabstva. Z časoŭ Adama ludzi miełi 6 dzion z 7, kožny tydzienʹ, kab zajmacca svaimi ziamnymi spravami. Dla Adama ŭsio pačałosia dobra, ale pasla tago, jak žančyna, jago « pamočnica », dadzienaja Bogam, była stvorana z jago, pryniasie grech u ziamnoje stvarennie, jak pakazvaje 3-ja kniga Byccia. Z lubovi da svajoj žonki Adam, u svaju čargu, z'jescʹ zabaronieny płod, i ŭsia para apyniecca pad praklonam grachu. Getym dziejanniem Adam pradkazvaje Chrysta, jaki pryjdzie, kab padziałicʹ i zapłacicʹ zamiest jago vinu svajoj lubimaj Vybranaj Carkvy. Jago smiercʹ na kryžy, la padnožža gary Gałgofa, adkupicʹ učynieny grech, i, pieramogšy grech i smiercʹ, Isus Chrystos atrymaje prava dazvołicʹ svaim vybranym karystacca jago daskanałaj spraviadłivasciu. Takim čynam, Jon moža prapanavacʹ im viečnaje žyccio, stračanaje z časoŭ Adama i Jevy. Vybranyja ŭvojducʹ razam adnačasova ŭ getaje viečnaje žyccio ŭ pačatku 7-ga tysiačagoddzia , i tady budzie vykanana prarockaja rola suboty. Takim čynam, možna zrazumiecʹ, čamu getaja tema astatniaj častki 7-ga dnia pradstaŭlena ŭ 2-j głavie Knigi Byccia asobna ad pieršych 6 dzion, zgrupavanych razam u 1-j głavie.

 

Byccio 2

 

Sjomy dzienʹ

 

Byccio 2:1: « Tak byłi skončany nieba i ziamla, i ŭsio vojska ich ».

Pjeršyja šescʹ dzion addzielenyja ad « siomaga », tamu što tvorčaja praca Boga na ziamłi i niabiosach nabłižajecca da kanca. Geta było praŭdaj dla zakładannia padmurkaŭ žyccia, stvoranaga ŭ pieršy tydzienʹ, ale jašče bołʹš geta tyčycca 7000 gadoŭ, pra jakija geta taksama praročycʹ. Pjeršyja šescʹ dzion abviaščajucʹ, što Bog budzie pracavacʹ u niagodach, supracʹstajačy łagjeru d'jabła i jago razburałʹnym dziejanniam na praciagu 6000 gadoŭ. Jago praca budzie zaklučacca ŭ tym, kab pryciagnucʹ da siabie svaich vybranych, kab vybracʹ ich z usich ludziej. Jon dascʹ im roznyja dokazy svajoj lubovi i zachavaje tych, chto lubicʹ i ŭchvalaje jago va ŭsich jago aspiektach i va ŭsich sfierach. Bo tyja, chto getaga nie zrobicʹ, dałučacca da praklataga łagjera d'jabła. Zgadanaje « armija » abaznačaje žyvyja siły dvuch łagjeraŭ, jakija buducʹ supracʹstajacʹ i zmagacca adzin z adnym na « ziamłi » i na « niabiosach », dzie ich simvałizujucʹ « zorki nieba ». I getaja baracʹba za adbor budzie doŭžycca 6000 gadoŭ.

Byccio 2:2: « I skončyŭ Bog na siomy dzienʹ pracu Svaju, jakuju Jon zrabiŭ, i adpačyŭ na siomy dzienʹ ad usioj pracy Svajoj, jakuju Jon zrabiŭ ».

U kancy pieršaga tydnia ziamnoj gistoryi Božy adpačynak daje pieršy ŭrok: Adam i Jeva jašče nie zgrašyłi; što tłumačycʹ magčymascʹ dla Boga adčucʹ sapraŭdny adpačynak. Takim čynam, Božy adpačynak abumoŭleny adsutnasciu grachu ŭ Jago stvarenni.

Drugi ŭrok bołʹš tonki i schavany ŭ praročym aspiekcie getaga « siomaga dnia », jaki z'jaŭlajecca vobrazam « siomaga » tysiačagoddzia viałikaga zbaŭčaga prajekta, zapłanavanaga Bogam.

Ustuplennie ŭ « siomaje » tysiačagoddzie, jakoje ŭ Adkrycci 20:4-6-7 nazyvajecca « tysiačaj gadoŭ », budzie aznačacʹ zaviaršennie adboru vybranych. I dla Boga i Jago vybranych, vyratavanych žyvymi abo ŭvaskresłych, ale ŭsich prasłaŭlenych, atrymany adpačynak budzie vynikam pieramogi Boga ŭ Isusie Chryscie nad usimi Jago voragami. U gabrejskim tekscie dziejasłoŭ « adpačyvaŭ » — geta «šavat» ad tago ž korania, što i słova « sabat ».

Byccio 2:3: « I dabrasłaviŭ Bog siomy dzienʹ i asviaciŭ jago, bo ŭ toj dzienʹ Jon adpačyŭ ad usich spraŭ Svaich, jakija Jon tvaryŭ i rabiŭ ».

Słova «subota» nie zgadvajecca, ale jaje vobraz užo sustrakajecca ŭ asviačenni « siomaga dnia ». Zrazumiejcie ž pryčynu getaga asviačennia Bogam. Jano pradkazvaje momant, kałi Jago achviara ŭ Isusie Chryscie atrymaje svaju kančatkovuju ŭznagarodu: ščascie bycʹ akružanym usimi Jago vybrannikami, jakija ŭ svoj čas sviedčyłi pra svaju viernascʹ u mučanictvie, pakutach, pazbaŭlenniach, časciej za ŭsio navat da smierci. I na pačatku « siomaga » tysiačagoddzia ŭsie jany buducʹ žyvyja i bołʹš nie buducʹ bajacca smierci. Ci možam my ŭjavicʹ sabie pryčynu bołʹšaga « spakoju » dla Boga i Jago viernaga łagjera, čym gety? Bog bołʹš nie budzie bačycʹ pakut tych, chto lubicʹ Jago, Jamu bołʹš nie budzie treba padzialacʹ ich pakuty; mienavita gety « spakoj » Jon sviatkuje kožnuju « siomadzionnuju subotu » našych viečnych tydniaŭ. Gety płod Jago kančatkovaj pieramogi budzie atrymany pieramogaj Isusa Chrysta nad grachom i smierciu. U Im, na ziamłi i siarod inšych ludziej, Jon zdziejsniŭ spravu, u jakuju ciažka pavierycʹ: Jon pryniaŭ na siabie smiercʹ, kab stvarycʹ svoj vybrany narod, i subota abviasciła čałaviectvu z časoŭ Adama, što Jon pieramoža grech, kab prapanavacʹ svaju praviednascʹ i viečnaje žyccio tym, chto lubicʹ Jago i vierna słužycʹ Jamu; toje, što abviaščaje i pacviardžaje Adkr. 6:2: « Ja zirnuŭ, i vosʹ, bieły konʹ; i Toj, Chto siadzieŭ na im, mieŭ łuk, i dadzieny byŭ Jamu vianok, i Jon vyjšaŭ pieramožcam i kab pieramagčy ».

Uvachod u siomaje tysiačagoddzie aznačaje ŭvachod vybranych u viečnascʹ Boga, tamu ŭ getym boskim apaviadanni siomy dzienʹ nie zaviaršajecca vyrazam « byŭ viečar, była ranica, i byŭ... dzienʹ ». U svaim Apakałipsisie, dadzienym Janu, Chrystos abudzicʹ getaje siomaje tysiačagoddzie i adkryje, što jano taksama budzie składacca z « tysiačy gadoŭ » pavodle Adkryccia 20:2-4, jak i pieršyja šescʹ, jakija papiaredničałi jamu. Geta budzie čas niabiesnaga suda, padčas jakoga vybranyja pavinny buducʹ sudzicʹ miortvych z praklataga łagjera. Takim čynam, pamiacʹ pra grech budzie zachoŭvacca ŭ getyja apošnija « tysiačy gadoŭ » viałikaj suboty, pra jakuju praročacʹ kožnyja vychadnyja. Tołʹki Apošni sud dazvołicʹ pakłasci kaniec dumcy pra grech, kałi ŭ kancy siomaga tysiačagoddzia ŭsie grešnyja buducʹ zniščany ŭ « voziery vogniennym drugoj smierci ».

 

 

Bog daje tłumačenni pra svajo ziamnoje stvarennie

Papiaredžannie: pamyłkovyja ludzi siejucʹ sumnieŭ, pradstaŭlajučy getuju častku 2-ga razdzieła Knigi Byccia jak drugoje sviedčannie, jakoje supiarečycʹ apisanniu 1-ga razdzieła. Getyja ludzi nie zrazumiełi mietadu apaviadannia, jaki vykarystoŭvaŭ Bog. U 1-m razdziele Knigi Byccia jon pradstaŭlaje ŭsie pieršyja šescʹ dzion svajgo stvarennia. Zatym, pačynajučy z Byccia 2:4, jon viartajecca, kab dacʹ dadatkovyja padrabiaznasci pa niekatorych temach, nie rastłumačanych u 1-m razdziele Knigi Byccia.

Byccio 2:4: « Geta pačatak nieba i ziamłi, kałi jany byłi stvorany ».

Getyja dadatkovyja tłumačenni absalutna nieabchodnyja, bo tema grachu pavinna atrymacʹ svaje ŭłasnyja tłumačenni. I, jak my bačyłi, getaja tema grachu ŭsiudyisnaja ŭ formach, jakija Bog nadaŭ svaim ziamnym i niabiesnym dasiagnienniam. Pabudova siamidzionnaga tydnia sama pa sabie z'jaŭlajecca nosʹbitam mnogich tajamnic, jakija tołʹki čas adkryje vybrannikam Chrysta.

Byccio 2:5: « Kałi Gaspodzʹ Bog stvaryŭ ziamlu i nieba, nijakaga kusta palavoga jašče nie było na ziamłi, i nijakaja trava palavaja jašče nie rasła, bo Gaspodzʹ Bog nie pasyłaŭ daždžu na ziamlu, i nie było čałavieka, kab urablacʹ ziamlu ».

Zviarnicie ŭvagu na z'jaŭlennie imia « Jachve », jakim Bog nazvaŭ siabie pa prosʹbie Majsieja, zgodna z Zychodam 3:14-15. Majsiej napisaŭ getaje adkryccio pad dyktoŭku Boga, jakoga jon nazvaŭ « Jachve ». Božaje adkryccio tut biare svaju gistaryčnuju spasyłku na zychod z Jegipta i stvarennie naroda Izraiłʹ.

Za getymi, zdavałasia b, łagičnymi detalami chavajucca prarockija idei. Bog kaža pra rost rasłinnasci, « chmyzniaki i travy pola », da čago Jon dadaje « doždž » i prysutnascʹ « čałavieka », jaki budzie « apracoŭvacʹ glebu ». U 1656 godzie, pasla grachu Adama, u Byc. 7:11, « doždž » «patopu » zniščycʹ rasłinnascʹ, « chmyzniaki i travy pola », a taksama « čałavieka » i jago « ŭradžaj » z-za ŭzmacniennia grachu.

Byccio 2:6: « Ale para padniałasia z ziamłi i arašała ŭsiu pavierchniu ziamłi ».

Pjerad tym, jak zniščycʹ abo toje, abo drugoje, pierad tym, jak zdziejsnicʹ grech, Bog «pakryvaje ziamlu tumanam pa ŭsim jaje abłiččy ». Getaje dziejannie miakkaje i efiektyŭnaje, i padychodzicʹ dla biezgrešnaga, słaŭnaga i ideałʹna čystaga žyccia. Pasla grachu nieba pašle razburałʹnyja štormy i prałiŭnyja daždžy jak znak svajgo praklonu.

Stanaŭlennie čałavieka

Byc. 2:7: « I stvaryŭ Gaspodzʹ Bog čałavieka z pyłu ziamnoga i ŭdychnuŭ u nozdry jagonyja dychannie žyccia; i staŭ čałaviek dušoj žyvoj ».

Stvarennie čałavieka zasnavana na novym padziele : padziele « prachu ziamnoga », častka jakoga biarecca dla stvarennia žyccia, stvoranaga pa vobrazu Božamu. U getym dziejanni Bog adkryvaje svoj płan atrymannia i ŭ kančatkovym vyniku vybaru vybranych ziamnoga pachodžannia, jakich Jon zrobicʹ viečnymi.

Kałi Bog stvaraje čałavieka, jon stanovicca ab'jektam asabłivaj uvagi svajgo Tvorcy. Zviarnicie ŭvagu, što jon « stvaryŭ » jago z « prachu ziamnoga », i geta adzinaje pachodžannie pradkazvaje jago grech, jago smiercʹ i jago viartannie ŭ stan « prachu » . Getaje boskaje dziejannie možna paraŭnacʹ z dziejanniem « gančara », jaki lepicʹ « głinianuju pasudzinu »; vobraz, jaki Bog prysvoicʹ sabie ŭ Jeram. 18:6 i Rym. 9:21 . Bołʹš za toje, žyccio « čałavieka » budzie zaležacʹ ad jago « dychannia », jakoje Bog udychnie ŭ jago « nozdry ». Takim čynam, geta sapraŭdy logačnaje « dychannie », a nie duchoŭnaje, jak mnogija dumajucʹ. Usie getyja detałi raskryvajucca, kab nagadacʹ nam, nakołʹki dałikatnaje žyccio čałavieka, jakoje zaležycʹ ad Boga ŭ svaim padaŭženni. Jano zastajecca plonam pastajannaga cudu, tamu što žyccio znachodzicca tołʹki ŭ Bogu i tołʹki ŭ Im. Mjenavita pa Jago boskaj vołi « čałaviek staŭ » žyvaja istota ». Kałi žyccio dobraga ci złoga čałavieka padaŭžajecca, to tołʹki tamu, što Bog geta dazvalaje. I kałi jago napatkaje smiercʹ, usio roŭna pytannie ŭ jago rašenni.

Da grachu Adam byŭ stvorany daskanałym i niavinnym, vałodajučy magutnaj žycciovaj siłaj i ŭvachodziačy ŭ viečnaje žyccio, akružany viečnymi rečami. Tołʹki forma jago stvarennia pradkazvaje jago strašny los.

Byccio 2:8: « I pasadziŭ Gaspodzʹ Bog sad na ŭschodzie ŭ Edemie, i pasadziŭ tam čałavieka, jakoga stvaryŭ ».

Sad — geta ŭvasablennie ideałʹnaga miesca dla čałavieka, jaki znachodzicʹ tam usie svaje pažyŭnyja i čaroŭnyja vizuałʹnyja elemienty; cudoŭnyja kvietki, jakija nie vianucʹ i nikołi nie gublajucʹ svajgo vodaru pryjemnych pachaŭ, pamnažanych da biaskoncasci. Getaja ježa, prapanavanaja ŭ sadzie, nie buduje jago žyccia, jakoje da grachu nie zaležała ad ježy. Tamu ježa spažyvajecca čałaviekam vyklučna dla zadavałʹniennia. Dakładnascʹ « Bog pasadziŭ sad » sviedčycʹ pra jago luboŭ da svajgo stvarennia. Jon stanovicca sadoŭnikam, kab prapanavacʹ čałavieku getaje cudoŭnaje miesca dla žyccia.

Słova «Edem» aznačaje «sad asałody», i, uziaŭšy Izraiłʹ za centrałʹny punkt adłiku, Bog razmiaščaje gety Edem na ŭschodzie Izraila. Dziela svaich «asałody» čałaviek zmieščany ŭ gety cudoŭny sad Bogam, svaim Tvorcam.

Byc. 2:9: « Jachve I ŭzgadavaŭ Bog z ziamłi ŭsialakaje dreva, pryjemnaje na vyglad i dobraje ŭ ježu, i dreva žyccia siarod sadu , i dreva paznannia dabra i zła .

Charaktar sadu — geta najaŭnascʹ fruktovych dreŭ, płady jakich gatovyja da ŭžyvannia z roznymi sałodkimi i cukrystymi smakami. Usie jany rastucʹ tołʹki dziela zadavałʹniennia Adama, jaki ŭsio jašče adzin.

U sadzie taksama joscʹ dva drevy z dyjamietrałʹna supracʹległymi charaktarystykami: «dreva žyccia », jakoje zajmaje centrałʹnaje miesca, « pasiarod sadu ». Takim čynam, sad i jago raskošnyja dary całkam zviazany z im. Pobač z im znachodzicca «dreva paznannia dabra i zła ». Užo ŭ svaim paznačenni słova « zło » pradkazvaje dostup da grachu. Tady my možam zrazumiecʹ, što getyja dva drevy z'jaŭlajucca vobrazami dvuch łagjeraŭ, jakija buducʹ supracʹstajacʹ adzin adnamu na ziamłi grachu: łagjer Isusa Chrysta, jaki ŭvasablajecca « drevam žyccia », supracʹ łagjera d'jabła, jaki, jak pakazvaje nazva «dreva », viedaŭ abo pieražyvaŭ pasladoŭna « dabro » z momantu svajgo stvarennia da tago dnia, kałi « zło » prymusiła jago ŭstupicʹ u paŭstannie supracʹ svajgo Tvorcy; toje, što Bog nazyvaje «grašycʹ supracʹ Jago». Nagadvaju vam, što getyja pryncypy « dabra i zła » — geta dva vybary abo dva magčymyja supracʹległyja krajnija płady, jakija sparadžaje poŭnaja svaboda « žyvoj istoty ». Kałi b pieršy anioł getaga nie zrabiŭ, inšyja anioły ŭsio roŭna b paŭstałi, jak užo pakazaŭ ziamny vopyt pavodzin čałavieka.

Va ŭsich ščodrych achviaravanniach sadu, padrychtavanych Bogam dla Adama, joscʹ getaje dreva « paznannia dabra i zła », jakoje isnuje dla vyprabavannia viernasci čałavieka. Gety termin « viedannie » treba dobra razumiecʹ, tamu što dla Boga dziejasłoŭ « viedacʹ » maje krajniaje značennie pieražyvannia « dabra ci zła », jakoje budzie abapiracca na akty pasłuchmianasci abo niepasłuchmianasci. Dreva sadu — geta tołʹki materyjałʹnaja padtrymka vyprabavannia pasłuchmianasci, a jago płod pieradaje zło tołʹki tamu, što Bog daŭ jamu getuju rolu, pradstaviŭšy jago jak zabaronu. Grech nie ŭ płodzie, a ŭ tym, što jago ŭžyvajucʹ, viedajučy, što Bog zabaraniŭ geta.

Byccio 2:10: « Z Edema vyciakała raka, kab arašacʹ raj, i adtułʹ razdzialałasia na čatyry ručai ».

novaje pasłannie pra padziełu , getak ža, jak raka, jakaja vyciakaje z Edema, razdzialajecca na « čatyry rukavy », gety vobraz pradkazvaje naradžennie čałaviectva, naščadki jakoga raspaŭsiudziacca pa ŭsioj ziamłi, ałʹbo pa čatyroch bakach svietu, ałʹbo pa čatyroch viatrach niabiesnych. « Raka » — geta simvał naroda, a vada — simvał čałaviečaga žyccia. Dziakujučy getamu padziełu « na čatyry rukavy », raka, jakaja vyciakaje z Edema, raspaŭsiudzicʹ svaju vadu žyccia pa ŭsioj ziamłi, i getaja ideja pradkazvaje žadannie Boga raspaŭsiudzicʹ svaje viedy pa ŭsioj jaje pavierchni. Jago płan budzie vykanany, zgodna z Bycciom 10, šlacham padziełu Noja i jago troch synoŭ pasla zakančennia patopu. Getyja sviedki patopu buducʹ pieradavacʹ z pakalennia ŭ pakalennie pamiacʹ pra strašnaje boskaje pakarannie.

My nie viedajem vizuałʹnaga vygladu ziamłi da patopu, ale da padziełu narodaŭ nasielenaja ziamla pavinna była vygladacʹ jak adziny kantynient, jaki arašaŭ tołʹki getaj krynicaj vady, što vyciakała z Edemskaga sadu. Sučasnych unutranych moraŭ nie isnavała, i jany z'jaŭlajucca vynikam patopu, jaki na praciagu goda pakryŭ usiu ziamlu. Da patopu ŭviesʹ kantynient arašaŭsia getymi čatyrma rekami, a ich prytoki razmiarkoŭvałi presnuju vadu pa ŭsioj pavierchni suchoj ziamłi. Padčas patopu Gibrałtarski prałiŭ i Čyrvonaje mora abvałiłisia, tym samym padrychtavaŭšy ŭtvarennie Mižziemnaga mora i Čyrvonaga mora, u jakoje ŭvarvałasia salonaja vada akijanaŭ. Vjedajcie, što na novaj ziamłi, dzie Bog ustaluje svajo carstva, nie budzie mora, zgodna z Adkrycciom 21:1, bo bołʹš nie budzie smierci. Padzieł — geta vynik grachu, i jago najbołʹš intensiŭnaja forma budzie pakarana razburałʹnymi vodami patopu. Čytajučy getaje pasłannie, tołʹki ŭ jago praročym aspiekcie, « čatyry rukavy » raki abaznačajucʹ čatyry narody, jakija charaktaryzujucʹ čałaviectva.

Byccio 2:11: « Imia pieršaj — Fišon; jana akružaje ŭsiu ziamlu Chaviła, dzie joscʹ zołata ».

Nazva pieršaj raki Fišon abo Fison aznačaje: bagaccie vady. Terytoryja, dzie znachodziŭsia Edem, pasadžany Bogam, musicʹ, była miescam, dzie biarucʹ pačatak sučasnyja Tygr i Jeŭfrat; bo Jeŭfrat — na gary Ararat, a Tygr — u Taŭry. Na ŭschodzie i ŭ centry Turcyi dagetułʹ znachodzicca viełizarnaje voziera Van, jakoje ŭjaŭlaje saboj viełizarny zapas presnaj vady. Dziakujučy boskamu błagasłaŭlenniu, bagaccie vady spryjała nadzvyčajnaj uradłivasci Božaga sadu. Zjamla Chaviła, viadomaja svaim zołatam, pavodle niekatorych mierkavanniaŭ, znachodziłasia na paŭnočnym uschodzie sučasnaj Turcyi . Jana ciagnułasia da ŭzbiarežža sučasnaj Gruzii. Ale getaja interpretacyja stvaraje prablemu, bo, zgodna z Bycciom 10:7, « Chaviła » — geta « syn Kuša » . « syn Chama », i geta adnosicca da Efiopii, razmieščanaj na poŭdzienʹ ad Jegipta. Geta pryvodzicʹ mianie da vysnovy, što kraina «Chaviła » znachodzicca ŭ Efiopii abo ŭ Jemienie, dzie znachodziłisia załatyja kapałʹni, jakija caryca Savskaja prapanavała caru Sałamonu.

Byccio 2:12: « Zołata toj ziamłi čystaje; tam taksama znachodziacca bdełij i kamienʹ oniks ».

« Zołata » — simvał viery, i Bog praročycʹ Efiopii čystuju vieru. Geta ŭžo budzie adzinaja kraina ŭ sviecie, jakaja zachavała rełigijnuju spadčynu carycy Saŭskaj pasla jaje znachodžannia ŭ cara Sałamona. Dadamo da jaje pieravag toje, što, zachoŭvajučy svaju niezaležnascʹ na praciagu stagoddziaŭ rełigijnaj ciemry, jakaja charaktaryzavała narody «chryscijanskaj» Zachodniaj Jeŭropy, efiopy zachavałi chryscijanskuju vieru i praktykavałi sapraŭdnuju subotu, atrymanuju praz sustreču z Sałamonam. Apostał Fiłip chrysciŭ pieršaga efiopskaga chryscijanina, jak gavorycca ŭ Dziejach 8:27-39. Jon byŭ jeŭnucham-słužycielem carycy Kandakii, i ŭviesʹ narod atrymaŭ jago rełigijnuju adukacyju. Jašče adna detałʹ sviedčycʹ pra dabrasłavienʹnie getaga naroda: Bog abaraniŭ ich ad voragaŭ praz vajennyja dziejanni, dobraachvotna raspačatyja i vyrašanyja znakamitym marapłaŭcam Vaska da Gama.

Pacviardžajučy čorny koler skury efiopaŭ, kamienʹ «oniks » maje «čorny» koler i składajecca z dyjaksidu kremniju; dadatkovaje bagaccie dla getaj krainy; tamu što jago vykarystannie ŭ vytvorčasci tranzistaraŭ robicʹ jago asabłiva cenienym u našy dni.

Byc. 2:13: « Imia drugoj raki — Gichon; jana akružaje ŭsiu ziamlu Kuš ».

Davajcie zabudziem pra «reki» i zamienim ich narodami, jakija jany simvałizujucʹ. Gety drugi narod « akružaje ziamlu Kuš », geta značycʹ Efiopiju. Naščadki Sima buducʹ razvivacca na ziamłi Aravii i až da Pjersii. Jon nasamreč akružaje terytoryju Efiopii, tamu jago možna simvałizavacʹ i paznačycʹ nazvaj « raki » Gichon . U našy apošnija dni geta akružennie z'jaŭlajecca «musułʹmanskim», rełigijaj Aravii i Pjersii. Takim čynam, kanfiguracyja pačatku stvarennia ŭznaŭlajecca ŭ kancy časoŭ.

Byccio 2:14: « Imia treciaj raki — Chidekiełʹ; jana ciače na ŭschod ad Asiryi. Čacviortaja raka — Jeŭfrat ».

« Chidekiełʹ » aznačaje «raka Tygr», i paznačanym narodam budzie Indyja, simvałizavanaja «biengałʹskim tygram»; Azija i jaje ŭschodniaja cyviłizacyja, fałʹšyva nazvanaja «žoŭtaj rasaj», tamu praročana i tyčycca jaje, i jana sapraŭdy znachodzicca « na ŭschod ad Asiryi ». U Dan. 12 Bog vykarystaŭ simvał getaj ludajedskaj « raki » «Tygr», kab prailustravacʹ vyprabavannie advientystaŭ, jakoje adbyłosia pamiž 1828 i 1873 gadami z-za mnostva duchoŭnych smierciaŭ, jakija jana vykłikała.

Nazva « Jeŭfrat » aznačaje: kviacisty, pładavity. U praroctvie Adkryccia « Jeŭfrat » simvałizuje Zachodniuju Jeŭropu i jaje adgałinavanni, Amieryku i Aŭstrałiju, jakija Bog pakazvaje jak padparadkavanyja rymskamu papskamu rełigijnamu režymu, jaki jon nazyvaje razam z jago goradam « Vjałiki Vaviłon ». Gety rod Noja budzie rodam Jafieta, jaki raspascirajecca na zachad u bok Grecyi i Jeŭropy, a na poŭnač u bok Rasii. Jeŭropa była glebaj, dzie chryscijanskaja viera pieražyła ŭsie svaje dobryja i drennyja zmieny pasla nacyjanałʹnaga padziennia Izraila; prymietniki «kvietkavy, pładavity» apraŭdanyja, i, zgodna z pradviesciem, syny Łii, nialubaj žančyny, buducʹ bołʹš šmatłikimi, čym syny Rachiłi, žonki, jakuju kachaŭ Jakaŭ.

Dobra znajsci ŭ getym pasłanni napamin pra toje, što, niagledziačy na ŭsie ich kančatkovyja rełigijnyja padzieły, getyja čatyry typy ziamnych cyviłizacyj miełi adnago i tago ž Boga-stvarałʹnika jak Ajca, kab apraŭdacʹ svajo isnavannie.

Byc. 2:15: « I ŭziaŭ Gaspodzʹ Bog čałavieka i pasiałiŭ jago ŭ Edemskim sadzie, kab apracoŭvacʹ jago i achoŭvacʹ jago ».

Bog prapanuje Adamu zaniatak, jaki zaklučajecca ŭ « apracoŭcy i achovie » sadu. Forma getaga apracoŭvannia nam nieviadomaja, ale jano vykonvałasia biez jakoj-niebudzʹ stomlenasci pierad grachom. Sapraŭdy getak ža, biez jakoj-niebudzʹ formy agresii va ŭsim stvarenni, jago achova była sproščana da krajnasci. Adnak getaja rola achovy mieła na ŭvazie isnavannie niebiaspieki, jakaja nieŭzabavie nabudzie reałʹny i kankretny aspiekt: d'jabałʹskaje spakušennie čałaviečaj dumki ŭ getym ža sadzie.

Byccio 2:16: « I zagadaŭ Gaspodzʹ Bog čałavieku, kažučy: z kožnaga dreva ŭ sadzie ty budzieš jesci » .

Adam maje svabodny dostup da mnostva fruktovych dreŭ. Bog zabiaspiečvaje jago nie tołʹki patrebami, jakija zaklučajucca ŭ zadavałʹnienni jago charčovych žadanniaŭ roznymi smakami i vodarami. Božaja prapanova pryjemnaja, ale geta tołʹki pieršaja častka «zagadu » , jaki jon daje Adamu. Drugaja častka getaga « zagadu » z'jaŭlajecca pazniej.

Byccio 2:17: « Ale z dreva paznannia dabra i zła nie ješ, bo ŭ dzienʹ, kałi pakaštuješ ad jago, pamreš ».

U Božym « zapaviecie » getaja častka viełʹmi sur'joznaja, bo pagroza budzie niaŭmołʹna ŭžytaja, jak tołʹki niepasłušenstva, płod grachu, budzie zavieršana i zavieršana. I nie zabyvajcie, što dla tago, kab prajekt usieagułʹnaga ŭregulavannia grachu byŭ zavieršany, Adam pavinien budzie zvałicca. Kab lepš zrazumiecʹ, što adbudziecca, davajcie ŭspomnim, što Adam usio jašče adzin, kałi Bog papiaredžvaje jago, dajučy svoj « zagad » nie jesci z «dreva paznannia dabra i zła », geta značycʹ nie karmicca idejami d'jabła. Bołʹš za toje, u kantekscie viečnaga žyccia Bogu daviałosia rastłumačycʹ jamu, što aznačaje «pamierci». Pakołʹki pagroza joscʹ, u getym « ty pamreš ». Karaciej kažučy, Bog prapanuje Adamu les, ale zabaraniaje jamu adno dreva. I dla niekatorych ludziej getaja adzinaja zabarona nievynosnaja; mienavita tady dreva chavaje les, jak vučycʹ prymaŭka. Jesci z «dreva paznannia dabra i zła » aznačaje charčavacca vučenniami d'jabła, jaki ŭžo ažyŭleny ducham buntu supracʹ Boga i Jago spraviadłivasci. Bo zabaronienaje «dreva », jakoje rasło ŭ sadzie, — geta vobraz Jago asoby, getak ža jak «dreva žyccia » — geta vobraz Isusa Chrysta.

Byc. 2:18: « Skazaŭ Gaspodzʹ Bog: niadobra bycʹ čałavieku adnamu; stvoriu jamu pamočnika, padobnaga da jago ».

Bog stvaryŭ ziamlu i čałavieka, kab pakazacʹ svaju dabryniu i złoscʹ d'jabła. Jagony płan vyratavannia adkryvajecca nam u nastupnych rečach. Kab zrazumiecʹ, viedajcie, što čałaviek vykonvaje rolu samoga Boga, jaki prymušaje jago dumacʹ, dziejničacʹ i gavarycʹ getak ža, jak jon sam dumaje, dziejničaje i gavorycʹ. Gety pieršy Adam — praročy vobraz Chrysta, jakoga Pavieł pradstavicʹ jak novaga Adama.

Kab vyjavicʹ złoscʹ d'jabła i dabryniu Boga, Adamu nieabchodna zgrašycʹ, kab ziamloj mog kiravacʹ d'jabał, i jago złyja spravy magłi bycʹ paŭsiudna vyjaŭlenyja. Paniaccie pary isnuje tołʹki na ziamłi, stvoranaj dla grachu, bo duet, jaki ŭtvaryŭsia takim čynam, isnuje pa duchoŭnaj pryčynie, jakaja pradkazvaje adnosiny boskaga Chrysta z Jago Njaviestaj, jakaja vyznačaje Jago vybrannicu. Vybranaja pavinna viedacʹ, što jana z'jaŭlajecca adnačasova achviaraj i bienieficyjaram vyratavałʹnaga płana, zadumanaga Bogam; jana achviara grachu, zroblenaga nieabchodnym dla Boga, kab jon mog u rešcie rešt asudzicʹ d'jabła, i bienieficyjaram Jago vyratavałʹnaj łaski, tamu što, usviedamlajučy svaju adkaznascʹ za isnavannie grachu, jon sam zapłacicʹ canu adkuplennia grachu ŭ Isusie Chryscie. Takim čynam, spačatku Bog nie pałičyŭ adzinotu dobraj, i jago patreba ŭ lubovi była nastołʹki viałikaj, što jon byŭ gatovy zapłacicʹ daraguju canu, kab atrymacʹ jaje. Getaje tavarystva, getyja adnosiny, jakija dazvalajucʹ działicca, Bog nazyvaje « dapamogaj », i čałaviek budzie vykarystoŭvacʹ gety termin, kałi budzie ŭspaminacʹ svajgo žanočaga čałaviečaga dvajnika. Nasamreč, dapamažycie, jana pryviadzie jago da padziennia i ŭciagnie ŭ grech praz luboŭ. Ale getaja luboŭ Adama da Jevy pa vobrazu lubovi Chrysta da svaich vybrannikaŭ, jakija znajšłisia grešnikami, geta značycʹ, godnymi viečnaj smierci.

Byccio 2:19: « I stvaryŭ Gaspodzʹ Bog z ziamłi ŭsich žyvioł palavych i ŭsich ptušak niabiesnych, i pryvioŭ ich da čałavieka, kab bačycʹ, jak jon ich nazavie; i jak nazvaŭ čałaviek kožnuju dušu žyvuju, tak i było imia joj ».

Mjenavita vyšejšy daje imia tamu, što nižejšaje za jago. Bog daŭ sabie imia, i, daŭšy getaje prava Adamu, jon tym samym pacviardžaje panavannie čałavieka nad usim, što žyvie na ziamłi. U getaj pieršaj formie ziamnoga stvarennia vidy palavych žyvioł i ptušak niabiesnych skaračajucca, i Bog pryvodzicʹ ich da Adama, getak ža, jak jon pryviadzie ich parami da Noja pierad patopam.

Byccio 2:20: « I daŭ čałaviek imiony ŭsiamu bydłu, i ptuškam niabiesnym, i ŭsim zviaram palavym; ale čałavieku nie znajšłosia pamočnika, adpaviednaga jamu ». Tak zvanyja dagistaryčnyja pačvary byłi stvorany pasla grachu, kab uzmacnicʹ nastupstvy boskaga praklonu, jaki ŭdaryŭ pa ŭsioj ziamłi, u tym łiku pa mory. U časy niavinnasci žyviołʹny sviet składaŭsia z « bydła », karysnaga dla čałavieka, « ptušak niabiesnych » i « zviaroŭ palavych », bołʹš niezaležnych. Ale ŭ getaj prezientacyi jon nie znajšoŭ čałaviečaga anałaga, tamu što jago jašče nie isnuje.

Byccio 2:21: « Tady Gaspodzʹ Bog navioŭ na čałavieka mocny son, i jon zasnuŭ; i Jon uziaŭ adno z jagonych rabroŭ i zakryŭ jago płocciu ».

Forma, nadadzienaja getaj chirurgičnaj apieracyi, jašče bołʹš raskryvaje zbaŭčy prajekt. U Michaile Bog adkidaje siabie z niabiosaŭ, pakidaje i addzialaje siabie ad svaich dobrych aniołaŭ, što z'jaŭlajecca normaj « głybokaga snu », u jaki pagružany Adam. U Isusie Chryscie, narodžanym u ciele, boskaje rabro vydalajecca, i pasla jago smierci i ŭvaskrasiennia, na dvanaccaci apostałach, jon stvaraje svajgo « pamočnika », ad jakoga jon pryniaŭ cialesny aspiekt i svaje grachi i jakomu jon daje svajgo «Sviatoga Ducha». Duchoŭnaje značennie getaga słova « pamočnik » viałikaje, tamu što jano daje jago Carkvie, jago Vybranamu, rolu « pamočnika » ŭ jago reałizacyi płana zbaŭlennia i głabałʹnaga ŭniviersałʹnaga ŭregulavannia grachu i losu grešnikaŭ.

Byccio 2:22: « I stvaryŭ Gaspodzʹ Bog z rabra, jakoje ŭziaŭ u čałavieka, žančynu, i pryvioŭ jaje da čałavieka ».

Takim čynam, uciełaŭlennie žančyny pradkazvaje ŭciełaŭlennie Vybranaga Chrysta. Bo mienavita prychodziačy ŭ ciele, Bog utvaraje svaju viernuju carkvu, achviaru svajoj cialesnaj pryrody. Kab vyratavacʹ vybranych ad cieła, Bog pavinien byŭ pryniacʹ cieła. A taksama, majučy ŭ sabie viečnaje žyccio, Jon pryjšoŭ, kab padziałicca im sa svaimi vybranymi.

Byccio 2:23: « I skazaŭ Adam: geta koscʹ ad kasciej maich i płocʹ ad płoci majoj; jana budzie nazyvacca žančynaj, bo ŭziataja ad mužčyny ».

Bog pryjšoŭ na ziamlu, kab pryniacʹ ziamnuju normu, kab skazacʹ pra svajgo Vybranaga toje ž samaje, što Adam skazaŭ pra svajgo žanočaga suajčynnika, jakomu jon daŭ imia « žančyna ». Geta bołʹš vidavočna ŭ iŭrycie, tamu što mužčynskaje słova, jakoje aznačaje mužčynu, «iš», stanovicca «iša» dla žanočaga słova, jakoje aznačaje žančynu. Getym dziejanniem jon pacviardžaje svajo panavannie nad joj. Ale, budučy zabranaj u jago, getaja « žančyna » stanie dla jago nieabchodnaj, byccam « rabro », uziataje z jago cieła, choča viarnucca da jago i zaniacʹ svajo miesca. U getym unikałʹnym dosviedzie Adam adčuje da svajoj žonki tyja ž pačucci, jakija maci adčuje da dziciaci, jakoga jana pryviadzie ŭ sviet pasla tago, jak vynosicʹ jago ŭ svaim ułonni. I gety dosvied taksama pieražyvaje Bog, tamu što žyvyja istoty, jakich jon stvaraje vakoł siabie, — geta dzieci, jakija vychodziacʹ z jago; što robicʹ jago takim ža Maci, jak i Bacʹkam.

Byccio 2:24: « Tamu pakinie čałaviek bacʹku svajgo i maci i prylepicca da žonki svajoj, i jany buducʹ adnym ciełam ».

U getym vieršy Bog vykazvaje svoj płan dla svaich vybranych, jakim časta daviadziecca razryvacʹ cialesnyja siamiejnyja adnosiny, kab złučycca z Vybranym, dabrasłavionym Bogam. I nie zabyvajcie, što spačatku ŭ Isusie Chryscie Michaił pakinuŭ svoj status niabiesnaga Ajca, kab pryjsci i zavajavacʹ luboŭ svaich vybranych vučniaŭ na ziamłi; geta da takoj stupieni, što jon admoviŭsia ad vykarystannia svajoj boskaj siły dla baracʹby z grachom i d'jabłam. Tut my razumiejem, što temy padziełu i jednasci niepadziełʹnyja. Na ziamłi vybrany pavinien bycʹ addzieleny cialesna ad tych, kago jon lubicʹ, kab uvajsci ŭ duchoŭnuju jednascʹ i stacʹ «adnym» z Chrystom i ŭsimi Jago vybranymi, i Jago dobrymi, viernymi aniołami.

Žadannie « rabra » viarnucca na svajo pieršapačatkovaje miesca znachodzicʹ svoj sens u seksuałʹnym spałučenni ludziej, akcie płoci i duchu, dzie mužčyna i žančyna fizična ŭtvarajucʹ adnu płocʹ.

Byc. 2:25: « I čałaviek, i žonka jagonaja byłi gołyja, i nie saromiełisia ».

Fizičnaja agolenascʹ turbuje nie ŭsich. Joscʹ prychiłʹniki naturyzmu. I na pačatku gistoryi čałaviectva fizičnaja agolenascʹ nie vykłikała « soram » . Z'jaŭlennie « soramu » budzie vynikam grachu, byccam užyvannie ŭ ježu z «dreva paznannia dabra i zła » magło b adkrycʹ čałaviečy rozum, prymusiŭšy jago adčucʹ nastupstvy, dagetułʹ nieviadomyja i ignaravanyja. Nasamreč, płod zabaronienaga dreva nie budzie aŭtaram getaj zmieny, jon budzie tołʹki srodkam, bo toj, chto zmianiaje kaštoŭnasci rečaŭ i sumlennie, — geta Bog i tołʹki Jon. Mjenavita Jon vykłiča pačuccio « soramu », jakoje grešnaja para budzie adčuvacʹ u svaim rozumie z nagody svajoj fizičnaj agolenasci, jakaja nie budzie niesci adkaznasci; bo vina budzie marałʹnaj i budzie tyčycca tołʹki niepasłušenstva, jakoje było ažyccioŭlena, adznačana Bogam.

 

Padsumoŭvajučy vučennie z drugoj głavy Knigi Byccia, Bog spačatku pradstaviŭ nam asviačennie siomaga dnia adpačynku abo suboty, jakaja pradkazvaje viałiki adpačynak, jaki budzie dadzieny ŭ siomym tysiačagoddzi jak Bogu, tak i Jago viernym vybrannikam. Ale gety adpačynak pavinien byŭ bycʹ zdabyty praz ziamnuju bitvu, jakuju Bog viadzie supracʹ grachu i d'jabła, uvasobiŭšysia ŭ Isusie Chryscie. Zjamny vopyt Adama ilustravaŭ gety vyratavałʹny płan, zadumany Bogam. U Chryscie jon staŭ ciełam, kab stvarycʹ svajgo vybrannika z płoci, jaki ŭ rešcie rešt atrymaje niabiesnaje cieła, padobnaje da cieła aniołaŭ.

 

 

 

Byccio 3

 

Addzialennie ad grachu

 

Byccio 3:1: « Zmiej byŭ chitrejšy za ŭsich palavych žyvioł, jakich stvaryŭ Gaspodzʹ Bog. I skazaŭ jon žančynie: ci skazaŭ Bog: nie ješcie z usich dreŭ u rai? »

Bjedny « zmiej » mieŭ niaščascie bycʹ vykarystanym u jakasci miedyuma samym « chitrym » z aniołaŭ, stvoranych Bogam. Žyvioły, u tym łiku reptyłii, takija jak « zmiej », nie razmaŭlałi; mova była asabłivasciu vobraza Boga, dadzienaga čałavieku. Padkresłivajučy dabro, d'jabał prymušaje jago gavarycʹ z žančynaj u toj čas, kałi jana razłučana sa svaim mužam. Getaja izalacyja budzie dla jago fatałʹnaj, bo ŭ prysutnasci Adama d'jabłu było b ciažej prymusicʹ čałavieka nie padparadkavacca Božamu zagadu.

Isus Chrystos adkryŭ isnavannie d'jabła, jakoga jon abaznačaje, kažučy ŭ Jevangjełłi ad Jana 8:44, što jon « bacʹka chłusni i zabojca ad pačatku ». Jago słovy nakiravany na toje, kab pachisnucʹ čałaviečuju ŭpeŭnienascʹ, i da «Tak» ci «Nje», jakich patrabuje Bog, jon dadaje «ale» ci «magčyma», jakija pazbaŭlajucʹ upeŭnienasci, što nadajucʹ siłu praŭdzie. Zagad, dadzieny Bogam, byŭ pryniaty Adamam, jaki potym pieradaŭ jago svajoj žoncy, ale jana nie pačuła gołasu Boga, jaki daŭ zagad. Akramia tago, jaje sumnievy lažacʹ na jaje mužy, naprykład: «ci zrazumieŭ jon, što skazaŭ jamu Bog?»

Byccio 3:2: « Žančyna skazała zmieju: «Nam možna jesci płady dreŭ u sadzie ».

Zdajecca, što dokazy pacviardžajucʹ argumient d'jabła; jon razvažaje i gavorycʹ razumna. « Žančyna » robicʹ svaju pieršuju pamyłku, adkazvajučy na słovy « zmieja », što nienarmałʹna. Spačatku jana apraŭdvaje dabryniu Boga, jaki daŭ im prava jesci z usich dreŭ, akramia zabaronienaga.

Byccio 3: 3: « Ale pra płady dreva, jakoje siarod sadu, skazaŭ Bog: nie ješcie ad ich i nie dakranajciesia da ich, kab vam nie pamierci ».

Pjeradača Adamam pasłannia boskaj zapaviedzi vidavočnaja ŭ frazie « kab vam nie pamierci ». Geta nie zusim tyja słovy, jakija skazaŭ Bog, bo jon skazaŭ Adamu: « U dzienʹ, kałi ty z'jasi ad jago, ty abaviazkova pamreš ». Asłablennie Božych słoŭ budzie spryjacʹ zdziajsnienniu grachu. Apraŭdvajučy svaju pasłuchmianascʹ Bogu padstavaj dla « strachu », « žančyna » daje d'jabłu magčymascʹ pacvierdzicʹ gety « strach », jaki, na jago dumku, nieapraŭdany.

Byccio 3:4: « Tady zmiej skazaŭ žančynie: nie pamrecie ».

I Gałoŭny Chłus raskryvaje siabie ŭ getym scviardženni, jakoje supiarečycʹ słovam Boga: « vy nie pamrecie ».

Byccio 3:5: « Ale viedaje Bog, što ŭ toj dzienʹ, kałi vy z'jascie ad jago, adkryjucca vašy vočy, i vy budziecie jak bagi, viedajučy dabro i zło ».

Cjapier jon pavinien apraŭdacʹ paradak, dadzieny Bogam, jakomu jon prypisvaje biazbožnuju i egaistyčnuju dumku: Bog choča trymacʹ vas u nizkasci i niepaŭnavartasnasci. Jon egaistyčna choča pieraškodzicʹ vam stacʹ padobnymi da jago. Jon pradstaŭlaje viedannie dabra i zła jak pieravagu, jakuju Bog choča zachavacʹ tołʹki dla siabie. Ale kałi joscʹ pieravaga ŭ viedanni dabra, dzie pieravaga ŭ viedanni zła? Dabro i zło — geta absalutnyja supracʹległasci, jak dzienʹ i noč, sviatło i ciemra, i dla Boga viedannie zaklučajecca ŭ pieražyvanni abo dziejanni. Na samoj spravie Bog užo daŭ čałavieku intelektuałʹnaje viedannie dabra i zła, dazvołiŭšy drevy ŭ sadzie i zabaraniŭšy toje, jakoje ŭvasablaje «dabro i zło»; bo jon — simvałičny vobraz d'jabła, jaki kankretna pasladoŭna pieražyŭ « dabro », potym « zło », paŭstaŭšy supracʹ svajgo Tvorcy.

Byccio 3:6: «I ŭbačyła žančyna, što dreva dobraje dla ježy, i što jano pryjemnaje dla vačej, i što jano pažadanaje, kab napaŭniacʹ rozumam, i ŭziała z jago pładoŭ i jeła; i dała taksama mužu svajmu, jaki byŭ z joj, i jon jeŭ ».

Słovy, jakija vychodziacʹ z zmieja, dajucʹ svoj efiekt, sumnievy znikajucʹ, i žančyna ŭsio bołʹš pierakonvajecca, što zmiej skazaŭ joj praŭdu. Płod zdajecca joj dobrym i pryjemnym na vyglad, ale, pierš za ŭsio, jana łičycʹ jago « kaštoŭnym dla adkryccia rozumu ». D'jabał dasiagaje žadanaga vyniku, jon tołʹki što zavierbavaŭ pasladoŭnika svajgo buntarskaga nastroju. I, z'jeŭšy zabaronieny płod, jana sama stanovicca drevam paznannia zła. Napoŭnieny luboŭju da svajoj žonki, z jakoj jon nie gatovy pryniacʹ razłuku , Adam addaje pieravagu padziałicca jaje fatałʹnym losam, bo viedaje, što Bog užyvie svajo smiarotnaje pakarannie. I, z'jeŭšy ŭ svaju čargu zabaronieny płod, usia para pacierpicʹ ad tyraničnaga panavannia d'jabła. Tym nie mienš, jak ni paradaksałʹna, geta garačaje kachannie adpaviadaje tamu, što Chrystos budzie adčuvacʹ da svajoj Vybranicy, taksama zgadžajučysia pamierci za jaje. Taksama Bog moža zrazumiecʹ Adama.

Byccio 3:7: «I adkryłisia vočy ŭ ich abodvuch, i jany paznałi, što gołyja; i sšyłi łiscie smakoŭnicy, i zrabiłi sabie fartuchi ».

U toj momant, kałi grech byŭ zdziejsnieny čałaviečaj paraj, pačaŭsia adłik 6000 gadoŭ, zapłanavanych Bogam. Spačatku ich sumlennie pieraŭtvarajecca Bogam. Vočy, jakija byłi adkaznyja za žadannie pładoŭ, « pryjemnych dla zroku », stanoviacca achviarami novaga suda nad rečami. I pieravaga, na jakuju spadziavałisia i jakuju šukałi, pieratvarajecca ŭ niedachop, bo jany adčuvajucʹ « soram » za svaju gałiznu, jakaja da getaga času nie ŭjaŭlała prablemy ni dla ich, ni dla Boga. Adkrytaja fizičnaja gałizna była tołʹki cialesnym aspiektam duchoŭnaj gałizny, u jakoj apynułasia niepasłuchmianaja para. Getaja duchoŭnaja gałizna pazbaviła ich boskaj spraviadłivasci, i ŭ ich uvajšoŭ dazvoł smierci, tak što adkryccio ich gałizny było pieršym nastupstvam smierci, dadzienaj Bogam. Takim čynam, smiercʹ była vynikam vopytnaga paznannia zła; čamu vučycʹ Pavieł, kałi kaža ŭ Rym. 6:23: « bo raspłata za grech — smiercʹ ». Kab prykrycʹ svaju gałiznu, buntaŭnyja muž i žonka zviarnułisia da čałaviečaj inicyjatyvy, jakaja zaklučałasia ŭ « šycci figavaga łiscia », kab zrabicʹ « pajasy ». Getaje dziejannie duchoŭna adlustroŭvaje sprobu čałavieka apraŭdacca. « Pojas » stanie simvałam « praŭdy » ŭ Pasłanni da Ef. 6:14. Takim čynam, « pojas », zrobleny Adamam z « figavaga łiscia », z'jaŭlajecca supracʹległym simvałam chłusni, za jakoj chavajecca grešnik, kab supakoicʹ siabie.

Byccio 3:8: « I pačułi jany gołas Gospada Boga, jaki chadziŭ pa rai ŭ prachałodu dzionnuju; i schavałisia Adam i žonka jagonaja ad abłičča Gospada Boga siarod dreŭ raju ».

Toj, chto dasleduje lejcy i sercy, viedaje, što tołʹki što adbyłosia i što adpaviadaje jago vyratavałʹnamu płanu. Geta tołʹki pieršy krok, jaki dascʹ d'jabłu magčymascʹ raskrycʹ svaje dumki i svaju biazbožnuju pryrodu. Ale jon pavinien sustrecca z čałaviekam, bo ŭ jago joscʹ šmat čago skazacʹ jamu. Cjapier čałaviek nie spiašajecca sustrecca z Bogam, svaim Ajcom, svaim Tvorcam, ad jakoga jon ciapier imkniecca tołʹki ŭciačy, nastołʹki jon baicca pačucʹ jago dakory. I dzie možna schavacca ŭ getym sadzie ad pozirku Boga? I tut znoŭ viera ŭ toje, što « drevy sadu » mogucʹ schavacʹ jago ad jago tvaru, sviedčycʹ pra psichičny stan, u jaki ŭpaŭ Adam z tago času, jak staŭ grešnikam.

Byccio 3:9: « Ale Gaspodzʹ Bog pakłikaŭ Adama i skazaŭ jamu: dzie ty? »

Bog vydatna viedaje, dzie chavajecca Adam, ale Jon zadaje jamu pytannie: « Dzie ty? », kab praciagnucʹ ruku dapamogi i pryciagnucʹ jago da pryznannia svajgo grachu.

Byccio 3:10: « I skazaŭ jon: ja pačuŭ tvoj gołas u rai i spałochaŭsia, bo ja goły, i schavaŭsia ».

Adkaz Adama sam pa sabie z'jaŭlajecca pryznanniem jago niepasłušenstva, i Bog vykarystaje jago słovy, kab pradstavicʹ dosvied grachu pa-svojmu.

Byccio 3:11: « I skazaŭ Gaspodzʹ Bog: chto skazaŭ tabie, što ty goły? ci jeŭ ty z dreva, z jakoga Ja zabaraniŭ tabie jesci? »

Bog choča prymusicʹ Adama pryznacʹ svaju vinu. Ad adnoj vysnovy da drugoj, jon u rešcie rešt zadaje jamu vyraznaje pytannie: « Ci jeŭ ty z dreva, z jakoga Ja zabaraniŭ tabie jesci? »

Byccio 3:12: « A čałaviek skazaŭ: žančyna, jakuju Ty daŭ mnie, kab jana była sa mnoj, jana dała mnie z dreva, i ja jeŭ ».

Chocʹ adkaz Adama i praŭdzivy, jon nie nadta słaŭny. Jon nosicʹ na sabie piačatku d'jabła i ŭžo nie viedaje, jak adkazacʹ «tak» ci «nie», ale, jak i Satana, adkazvaje ŭskosna, kab nie pryznacʹ svaju viełizarnuju vinu. Jon navat nagadvaje Bogu pra jago ŭdzieł u getym dosviedzie, bo daŭ jamu svaju žonku, pieršuju vinavatku, jak jon dumaje, pierad im. Najbołʹš mocnym momantam getaj gistoryi z'jaŭlajecca toje, što ŭsio praŭda, i Bog nie viedaje pra geta, bo grech byŭ nieabchodnym u jago płanie. Ale jon pamylajecca ŭ tym, što, idučy pa prykładzie žančyny, jon pakazaŭ svaju pieravagu da jaje na škodu Bogu, i geta była jago najviałikšaja vina. Bo z samaga pačatku patrabavanniem Boga było bycʹ lubimym bołʹš za ŭsio i ŭsich.

Byccio 3:13: « I skazaŭ Gaspodzʹ Bog žančynie: «Čamu ty geta zrabiła?» I žančyna skazała: «Zmiej padmanuŭ mianie, i ja jeła ».

Zatym Vjałiki Suddzia zviartajecca da žančyny, abvinavačanaj mužčynam, i tut znoŭ adkaz žančyny adpaviadaje reałʹnasci faktaŭ: « Zmiej spakusiŭ mianie, i ja jeła ». Takim čynam, jana dazvołiła sabie bycʹ spakušanaj, i geta jaje smiarotny grech.

Byccio 3:14: « I skazaŭ Gaspodzʹ Bog zmieju: za toje, što ty zrabiŭ geta, praklaty ty pierad usim bydłam i pierad usimi zviarami połʹnymi; na čeravie tvaim budzieš chadzicʹ i pył budzieš jesci ŭsie dni žyccia tvajgo ».

Na gety raz Bog nie pytajecca ŭ « zmieja », čamu jon geta zrabiŭ, bo viedaje, što jon byŭ vykarystany ŭ jakasci pasiarednika satanoj, d'jabłam. Łjos, jaki Bog vyznačaje « zmieju », nasamreč tyčycca samoga d'jabła. Dla « zmieja » getaje prymianiennie było nieadkładnym, ale dla d'jabła geta było tołʹki praroctvam, jakoje spraŭdzicca pasla pieramogi Isusa Chrysta nad grachom i smierciu. Zgodna z Adkrycciom 12:9, pieršaj formaj getaga prymianiennia było jago vygnannie z Carstva Njabiesnaga razam sa złymi aniołami jago łagjera. Jany byłi skinuty na ziamlu, jakuju nie pakidałi da samaj smierci, i tysiaču gadoŭ, izalavanyja na pustynnaj ziamłi, satana budzie poŭzacʹ u pyłu, jaki vitaŭ tych, chto pamior z-za jago i svabody, jakoj jon złoŭžyvaŭ. Na praklataj Bogam ziamłi jany buducʹ pavodzicʹ siabie jak zmiei, adnačasova bajazłivyja i asciarožnyja, tamu što jany byłi pieramožany Isusam Chrystom i ŭciakałi ad čałavieka, jaki staŭ ich voragam. Jany buducʹ škodzicʹ ludziam, schavanym u niabačnasci svaich niabiesnych cieł, nastrojvajučy ich adzin supracʹ adnago.

Byccio 3:15: « I pakładu varožascʹ pamiž taboju i žančynaj, i pamiž siemiem tvaim i siemiem jaje; jano budzie džałicʹ ciabie ŭ gałavu, a ty budzieš džałicʹ jago ŭ piatu ».

Užytaje da «zmieja», getaje skazannie pacviardžaje pieražytuju i naziranuju reałʹnascʹ. Jago ŭžyvannie da d'jabła bołʹš tonkaje. Varožascʹ pamiž jago łagjeram i čałaviectvam pacviardžajecca i pryznajecca. « Nasienniem žančyny, jakoje satre jamu gałavu », budzie Chrystos i Jago viernyja vybranniki. Jana ŭ rešcie rešt zniščycʹ jago, ale pierad getym demany buducʹ miecʹ pastajannuju magčymascʹ « zniščycʹ piatu » « žančyny », Vybranca samoga Chrysta, jakoga spačatku ŭvasablała getaja « piata » . Bo « piata » — geta kropka apory čałaviečaga cieła, jak « vugłavy kamienʹ » — geta kamienʹ, na jakim byŭ pabudavany duchoŭny chram Boga.

Byc. 3:16: « Žančynie skazaŭ: pamnožu pakuty tvaje ŭ rodach; u pakutach budzieš naradžacʹ dziaciej, i da muža tvajgo budzie ciaga tvaja, a jon budzie panavacʹ nad taboju ».

Pjerad tym, jak bycʹ vyzvalenaj smierciu, žančyna pavinna budzie « paciarpiecʹ u ciažarnasci svajoj »; jana budzie « naradžacʹ u pakutach », usio geta łitarałʹna zdziejsnicca i budzie vykanana. Ale tut znoŭ ža varta adznačycʹ praročaje značennie vobraza. U Jevangjełłi ad Jana 16:21 i Adkrycci 12 :2 « žančyna ŭ pakutach rodaŭ » simvałizuje Carkvu Chrysta padčas rymskich impierskich, a zatym papskich pierasledaŭ chryscijanskaj epochi.

Byccio 3:17: « I skazaŭ Adamu: za toje, što ty pasłuchaŭsia gołasu žonki tvajoj i jeŭ z dreva, pra jakoje Ja zabaraniŭ tabie, kažučy: «Nje ješ ad jago», praklataja ziamla z-za ciabie; z pakutami budzieš karmicca ad jaje ŭsie dni žyccia tvajgo » .

Vjartajučysia da čałavieka, Bog pradstaŭlaje jamu sapraŭdnaje apisannie jago situacyi, jakuju toj ganiebna sprabavaŭ schavacʹ. Jago vina poŭnaja, i Adam taksama daviedajecca, što pierad vyzvalenniem jago smierci budzie papiaredničacʹ šerag praklonaŭ, jakija pryviaducʹ niekatorych da tago, što jany addaducʹ pieravagu smierci pierad žycciom. Praklon ziamłi — geta strašnaja reč, i Adam daviedajecca pra geta ŭ pocie tvaru svajgo.

Byccio 3:18: « Cjorny i astap budzie jana radžacʹ tabie, i ty budzieš jesci palavuju travu ».

Łjogkaja apracoŭka Edemskaga sadu skončyłasia, zamianiŭšysia niaspynnaj baracʹboj z pyrnikam, « ažynaj, cierniem » i pustaziełlem, jakija razmnažajucca ŭ glebie ziamłi. Tym bołʹš, što getaje praklon gleby paskorycʹ gibiełʹ čałaviectva, bo z navukovym «pragresam» čałaviek apošnich dzion budzie atručvacʹ siabie, unosiačy chimičnuju atrutu ŭ glebu svaich pasievaŭ, kab zniščycʹ pustaziełle i škodnych nasiakomych. Bagataj i logkadastupnaj ježy bołʹš nie budzie pa-za miežami sadu, z jakoga jon budzie vygnany razam sa svajoj žonkaj, addaŭšy pieravagu Bogu.

Byccio 3:19: « U pocie tvaru tvajgo budzieš jesci chleb, pakułʹ nie vierniešsia ŭ ziamlu, z jakoj ty ŭziaty, bo pył ty i ŭ pył vierniešsia ».

Gety los, jaki spascigaje ludziej, apraŭdvaje tuju formu, u jakoj Bog adkryŭ svajo stvarennie i svajo farmiravannie mienavita z « prachu ziamnoga ». Adam za svoj košt i za naš košt daviedvajecca, z čago składajecca smiercʹ, vykłikanaja Bogam. Zaŭvažym, što miortvy čałaviek — geta nie što inšaje, jak « prach », i što pa-za getym « pracham » nie zastajecca žyvoga duchu, jaki vychodzicʹ z getaga miortvaga cieła. Ekł. 9 i inšyja cytaty pacviardžajucʹ gety status smiarotnaga stanu.

Byccio 3:20: « I nazvaŭ Adam imia žoncy svajoj: Jeva, bo jana stała maci ŭsich žyvych ».

Tut Adam znoŭ adznačaje svajo panavannie nad « žančynaj », dajučy joj imia « Jeva » abo «Žyccio»; imia, apraŭdanaje jak asnoŭnaja reałʹnascʹ čałaviečaj gistoryi. My ŭsie — dalokija naščadki, narodžanyja ad Jevy, spakušanaj žonki Adama, praz jakuju praklon smierci byŭ pieradadzieny i budzie pieradavacca da słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta ranniaj viasnoj 2030 goda.

Byc. 3:21: « Jachve Bog zrabiŭ skuranyja adziennie dla Adama i jago žonki i apranuŭ ich .

Bog nie zabyvaje, što grech ziamnych muža i žonki byŭ častkaj Jago płana vyratavannia, jaki ciapier prymie prademanstravanuju formu. Pasla grachu stanovicca dastupnym boskaje prabačennie ŭ imia Chrysta, jaki budzie pryniesieny ŭ achviaru i raspiaty rymskimi sałdatami. U getym dziejanni niavinnaja istota, vołʹnaja ad usialakaga grachu, pagodzicca pamierci , kab zamiest ich adkupicʹ grachi svaich viernych vybrannikaŭ. Z samaga pačatku Bog zabivaje niavinnych žyvioł, kab ich « skura » magła pakrycʹ gałiznu Adama i Jevy. U getym dziejanni Jon zamianiaje «spraviadłivascʹ », jakuju ŭjaŭlajucʹ sabie ludzi, tym, što Jago płan vyratavannia pryznačaje im praz vieru. « Spraviadłivascʹ », jakuju ŭjaŭlaŭ sabie čałaviek, była tołʹki padmanłivaj chłusnioj, i zamiest getaga Bog pryznačaje im « vopratku », jakaja simvałizuje Jago sapraŭdnuju «spraviadłivascʹ», « pojas Jago praŭdy », jaki zasnavany na dobraachvotnaj achviary Chrysta i achviaravanni Jago žyccia dziela adkuplennia tych, chto vierna lubicʹ Jago.

Byc. 3:22: « Jachve I skazaŭ Bog: «Vosʹ, čałaviek staŭ jak adzin z Nas, viedajučy dabro i zło; dyk vosʹ, zabaronim jamu praciagnucʹ ruku i ŭziacʹ ad dreva žyccia, i jesci, i žycʹ viečna» .

U Michaile Bog zviartajecca da svaich dobrych aniołaŭ, jakija nazirajucʹ za dramaj, što tołʹki što adbyłasia na ziamłi. Jon kaža im: « Vosʹ, čałaviek staŭ jak adzin z Nas, viedajučy dabro i zło ». Za dzienʹ da svajoj smierci Isus Chrystos vykarystaje toj ža vyraz adnosna Judy, zdradnika, jaki pavinien byŭ vydacʹ Jago rełigijnym gabrejam, a potym rymlanam na raspiaccie, pra geta ŭ Jevangjełłi ad Jana 6:70: « Isus adkazaŭ im: ci nie Ja vybraŭ vas dvanaccacʹ? I adzin z vas — d'jabał! » « My » ŭ getym vieršy stanovicca « vy » z-za inšaga kantekstu, ale padychod Boga toj samy. Vyraz « adzin z nas » adnosicca da Satany, jaki ŭsio jašče maje svabodny dostup i svabodnaje pieramiaščennie ŭ niabiesnym carstvie Božym siarod usich aniołaŭ, stvoranych na pačatku ziamnoga stvarennia.

Njeabchodnascʹ pieraškodzicʹ čałavieku jesci z «dreva žyccia » była patrabavanniem praŭdy, pra jakuju pryjšoŭ zasviedčycʹ Isus, pavodle jago słoŭ, skazanych rymskamu prefiektu Ponciju Piłatu. « Dreva žyccia » było vobrazam Chrysta Zbaŭcy, i jesci jago aznačała siłkavacca jago vučenniem i ŭsioj jago duchoŭnaj asobaj, geta značycʹ prymacʹ jago jak zamienu i asabistaga zbaŭcu. Geta była adzinaja ŭmova, jakaja magła apraŭdacʹ užyvannie getaga « dreva žyccia ». Siła žyccia była nie ŭ drevie, a ŭ tym, kago dreva simvałizavała: Chryscie. Bołʹš za toje, geta dreva abumoŭłivała viečnaje žyccio, i pasla pieršarodnaga grachu geta viečnaje žyccio było stračana nazaŭždy da kančatkovaga viartannia Boga ŭ Chryscie i Michaile. Takim čynam, «dreva žyccia » i inšyja drevy magłi zniknucʹ, jak i sad Božy.

Byc. 3:23: « I vysłaŭ jago Gaspodzʹ Bog z sadu Edemskaga, kab urablacʹ ziamlu, z jakoj jon byŭ uziaty ».

Tvorcu zastajecca tołʹki vygnacʹ z cudoŭnaga sadu čałaviečuju paru, jakaja, sfarmiravanaja ad pieršaga Adama (słova, jakoje abaznačaje čałaviečy rod: čyrvony = kryvavy), pakazała siabie niavartaj jago svajoj niepasłušenstvam. I za miežami sadu dla ich pačniecca pakutłivaje žyccio ŭ fizična i psichična asłablenym ciele. Vjartannie da ziamłi, jakaja stała cviordaj i niepakornaj, nagadaje ludziam pra ich « prachavoje » pachodžannie.

Byccio 3:24: « I vygnaŭ Adama i pastaviŭ na ŭschodzie Edemskaga sadu chieruvimaŭ, jakija machałi vogniennym miačom, kab achoŭvacʹ darogu da dreva žyccia ».

Užo nie Adam achoŭvaje sad, a anioły nie puskajucʹ jago ŭ jago. U rešcie rešt sad zniknie niezadoŭga da patopu, jaki adbyŭsia ŭ 1656 godzie pasla grachoŭ Jevy i Adama.

U getym vieršy my majem karysnaje ŭdakładniennie adnosna miescaznachodžannia Edemskaga sadu. Anioły-achoŭniki razmieščany « na ŭschod ad sadu », jaki sam pa sabie znachodzicca na zachad ad miesca, dzie adyšłi Adam i Jeva. Mjerkavanaja miascovascʹ, pradstaŭlenaja ŭ pačatku getaga razdzieła, adpaviadaje getamu ŭdakładnienniu: Adam i Jeva adychodziacʹ u ziamlu na poŭdzienʹ ad gary Ararat, a zabaronieny sad znachodzicca ŭ rajonie «šmatvodnych» u Turcyi kala voziera Van, na zachad ad ich miescaznachodžannia.

 

 

 

 

Byccio 4

 

Razłuka smierciu

 

Gety čacviorty razdzieł dazvołicʹ nam lepš zrazumiecʹ, čamu Bogu było nieabchodna prapanavacʹ Satanie i jago buntaŭnym demanam demanstracyjnuju łabaratoryju, jakaja pakazvaje maštaby ich biazbožnasci.

Na niabiosach złoscʹ mieła miežy, bo niabiesnyja istoty nie miełi siły zabivacʹ adna adnu; bo ŭsie jany byłi imgnienna niesmiarotnymi. Takim čynam, getaja situacyja nie dazvołiła Bogu vyjavicʹ vysoki ŭzrovienʹ złosci i žorstkasci, na jaki byłi zdołʹnyja jago voragi. Tamu ziamla była stvorana z metaj dazvołicʹ smiercʹ u jaje samych žorstkich formach, jakija tołʹki mog sabie ŭjavicʹ rozum takoj istoty, jak Satana.

Gety čacviorty razdzieł, razmieščany pad simvałičnym značenniem łičby 4, jakaja aznačaje ŭniviersałʹnascʹ, takim čynam, budzie apisvacʹ abstaviny pieršych smierciaŭ ziamnoga čałaviectva; smiercʹ z'jaŭlajecca jaje asabłivym i ŭnikałʹnym univiersałʹnym charaktaram siarod usich stvarenniaŭ, stvoranych Bogam. Pasla grachu Adama i Jevy ziamnoje žyccio stała « vidoviščam dla svietu i dla aniołaŭ », jak skazana ŭ 1 Kar. 4:9 natchniony i vierny sviedka Pavieł, były Saŭł z Tarsa, pieršy pryznačany ganiciełʹ carkvy Chrystovaj.

 

Byccio 4:1: « I spaznaŭ Adam Jevu, žonku svaju; i jana začała, i naradziła Kaina, i skazała: «Zdabyła ja čałavieka z dapamogaj Gospada ».

U getym vieršy Bog adkryvaje nam značennie, jakoje Jon nadaje dziejasłovu « viedacʹ », i gety momant maje žycciova važnaje značennie ŭ pryncypie apraŭdannia vieraj, jak napisana ŭ Jevangjełłi ad Jana 17:3: « A geta žyccio viečnaje, kab paznałi Cjabie, adzinaga praŭdzivaga Boga, i Isusa Chrysta, jakoga Ty pasłaŭ ». Paznannie Boga aznačaje ŭstuplennie ŭ luboŭnyja adnosiny z Im, duchoŭnyja ŭ getym vypadku, ale cialesnyja ŭ vypadku Adama i Jevy. Znoŭ ža, prytrymłivajučysia getaj madełi pieršaj pary, ad getaj cialesnaj lubovi naradziłasia «dzicia»; i sapraŭdy, «dzicia» taksama pavinna adradzicca ŭ našych duchoŭnych luboŭnych adnosinach z Bogam. Getaje novaje naradžennie dziakujučy reałʹnamu « viedanniu » Boga adkryvajecca ŭ Adkrycci 12: 2-5: « I zaciažaryła jana, i kryčała ŭ rodach i ŭ pakutach rodavych. … I naradziła Syna, Jaki budzie pasvicʹ usie narody žaleznym žazłom. I dzicia jaje było ŭziata da Boga i da Jago trona ». Dzicia, narodžanaje ad Boga, pavinna ŭznavicʹ charaktar svajgo Ajca, ale geta było nie tak z pieršym synam, narodžanym ad ludziej.

Imia Kain aznačaje «nabyccio». Getaje imia pradkazvaje jamu cialesny i ziamny los, supracʹległy duchoŭnamu čałavieku, jakim stanie jago małodšy brat Aviełʹ.

Zaŭvažym, što na pačatku gistoryi čałaviectva maci, jakaja naradžaje, asacyjuje Boga z getym naradženniem, bo jana ŭsviedamlaje, što stvarennie getaga novaga žyccia z'jaŭlajecca vynikam cudu, zdziejsnienaga viałikim Bogam-stvarałʹnikam Jachve. U našy apošnija dni geta ŭžo nie tak abo sustrakajecca redka.

Byccio 4:2: « I jana naradziła jamu brata Aviela; a Aviełʹ byŭ pastuch, a Kain — arat ».

Aviełʹ aznačaje dychannie. Dzicia Aviełʹ bołʹš, čym Kain, pradstaŭleny jak kopija Adama, pieršaga, chto atrymaŭ logkija dychannia ad Boga. Faktyčna, praz svaju smiercʹ, zabity svaim bratam, jon uvasablaje vobraz Isusa Chrysta, sapraŭdnaga Syna Božaga, zbaŭcy vybranych, jakich jon adkupicʹ svajoj kryvioju.

Zaniatki dvuch bratoŭ pacviardžajucʹ ich supracʹległyja natury. Jak Chrystos, « Aviełʹ byŭ pastuchom », i jak niavierujučy ŭ ziamny materyjałizm, « Kain byŭ aratym ». Getyja pieršyja dzieci čałaviečaj gistoryi abviaščajucʹ los, pradkazany Bogam. I jany padrabiazna raskazvajucʹ pra Jago płan zbaŭlennia.

Byccio 4:3: « I stałasia praz niekatory čas, što Kain prynios achviaru z pładoŭ ziamłi Gospadu » .

Kain viedaje, što Bog isnuje, i kab pakazacʹ jamu, što choča ŭšanavacʹ jago, jon robicʹ jago « achviaraj z pładoŭ ziamłi » — geta značycʹ z tago, što pryniesła jago dziejnascʹ. U getaj rołi jon prymaje vobraz mnostva rełigijnych ludziej, gabrejaŭ, chryscijan ci musułʹman, jakija padkresłivajucʹ svaje dobryja spravy, nie imknučysia viedacʹ i razumiecʹ, čago Bog lubicʹ i čakaje ad ich. Padarunki cikavyja tołʹki tady, kałi jany ceniacca tym, chto ich atrymłivaje.

Byccio 4:4: « I Aviełʹ taksama prynios ad pieršyncaŭ svajgo statku i ad tłušču ichniaga. I Gaspodzʹ prygledzieŭsia da Aviela i da achviary jagonaj » .

Aviełʹ pierajmaje svajgo brata i, z-za svajoj prafiesii pastucha, prynosicʹ Bogu achviaru « pieršyncaŭ sa svajgo statku i tłušč ich ». Geta padabajecca Bogu, bo jon bačycʹ u achviary getych « pieršyncaŭ » pradkazany i pradkazany vobraz svajoj achviary ŭ Isusie Chryscie. U Adkrycci 1:5 my čytajem: «... i ad Isusa Chrysta, Sviedki viernaga, Pjeršarodnaga z miortvych i Vaładara caroŭ ziamnych! Jamu, Chto lubicʹ nas i abmyŭ nas ad grachoŭ našych Kryvioju Svajoj ...» Bog bačycʹ svoj zbaŭčy płan u prapanovie Aviela i nie moža nie znajsci jago pryjemnym.

Byc. 4:5: « Ale Jon nie zviarnuŭ uvagi na Kaina i na achviaru jagonuju. Kain viełʹmi razgnievaŭsia, i tvar jagony panik » .

U paraŭnanni z prapanovaj Aviela, łagična, što Bog mała ŭłičyŭ prapanovu Kaina, jaki, getak ža łagična, mog tołʹki rasčaravacca i zasmucicca. « Tvar jagony panik », ale zaŭvažym, što razdražniennie pryviało jago da « viałikaga gnievu », i geta nie narmałʹna, bo takaja reakcyja — plon rasčaravanaj gordasci. Razdražniennie i gordascʹ nieŭzabavie pryviaducʹ da bołʹš sur'joznaga plonu: zabojstva jago brata Aviela, pradmieta jago reŭnasci.

Byc. 4:6: « I skazaŭ Gaspodzʹ Kainu: Čamu ty razgnievaŭsia? i čamu tvar tvoj pachmurnieŭ? »

Tołʹki Bog viedaje pryčynu jago pieravagi da prapanovy Aviela. Kain moža tołʹki łičycʹ reakcyju Boga niespraviadłivaj, ale zamiest tago, kab złavacca, jon pavinien małicʹ Boga dazvołicʹ jamu zrazumiecʹ pryčynu getaga, zdavałasia b, niespraviadłivaga vybaru. Bog całkam viedaje pryrodu Kaina, jaki niesviadoma vykonvaje dla jago rolu biazbožnaga sługi z Jevangjełla ad Matfieja 24:48-49: « Ale kałi biazbožny sługa skaža ŭ sercy svaim: “Gaspadar moj marudzicʹ pryjsci”, i pačnie bicʹ svaich tavaryšaŭ , jesci i picʹ z p'janicami... » Bog zadaje jamu pytannie, na jakoje jon vydatna viedaje adkaz, ale znoŭ ža, robiačy geta, jon daje Kainu magčymascʹ padziałicca z im pryčynaj svaich pakut. Getyja pytanni zastanucca biez adkazu dla Kaina, tamu Bog papiaredžvaje jago pra zło, jakoje achapicʹ jago.

Byccio 4:7: « Kałi ty robiš dobra, ty padymieš abłičča tvajo; a kałi budzieš rabicʹ zło, grech budzie lažacʹ la dzviarej, i jago pažadłivascʹ budzie supracʹ ciabie ; ale ty budzieš panavacʹ nad im » .

Pasla tago, jak Jeva i Adam z'jełi i pryniałi status d'jabła, «spaznaŭšy dabro i zło », jon znoŭ z'jaŭlajecca, kab padšturchnucʹ Kaina zabicʹ svajgo brata Aviela. Pjerad im dva vybary: « dabro i zło »; « dabro » pryviadzie jago da tago, što jon pakorycca i prymie Božy vybar, navat kałi jon jago nie razumieje. Ale vybar « zła » prymusicʹ jago zgrašycʹ supracʹ Boga, parušyŭšy Jago šostuju zapaviedzʹ: « Nje zabivaj », a nie « nie zabivaj », jak geta pakazałi pierakładčyki. Božaja zapaviedzʹ asudžaje złačynstva, a nie zabojstva vinavatych złačyncaŭ, jakoje Jon zrabiŭ legałʹnym, zagadaŭšy geta, i ŭ getym vypadku pryšescie Isusa Chrysta ničoga nie zmianiła ŭ getym spraviadłivym sudzie Boga.

Zviarnicie ŭvagu na toje, jak Bog kaža pra « grech », byccam pra žančynu, jak Jon skazaŭ Jevie ŭ Byc. 3:16: « Da muža tvajgo budzie ciaga tvaja, a jon budzie panavacʹ nad taboju». Dla Boga spakusa « grašycʹ » padobnaja da spakusy žančyny, jakaja choča spakusicʹ svajgo muža, i jon nie pavinien dazvalacʹ joj i jamu « ŭładacʹ » saboj. Takim čynam, Bog zagadaŭ čałavieku nie dazvalacʹ « grechu », jaki pradstaŭlaje žančyna, spakušacʹ siabie.

Byccio 4:8: « I skazaŭ Kain Avielu, bratu svajmu. I stałasia, kałi jany byłi ŭ połi, što Kain paŭstaŭ na Aviela, brata svajgo, i zabiŭ jago » .

Njagledziačy na getaje boskaje papiaredžannie, natura Kaina pryniasie plon. Pasla abmienu słovami z Avielem, Kain, zabojca z samaga pačatku, jak i jago duchoŭny bacʹka, d'jabał, « paŭz na svajgo brata Aviela i zabiŭ jago ». Gety dosvied pradkazvaje los čałaviectva, dzie brat budzie zabivacʹ brata, časta z-za svieckaj ci rełigijnaj zajzdrasci, da kanca svietu.

Byccio 4:9: « Tady Gaspodzʹ skazaŭ Kainu: dzie Aviełʹ, brat tvoj? Toj adkazaŭ: nie viedaju. Chiba ja vartaŭnik bratu majmu? »

Jak skazaŭ Bog Adamu, jaki chavaŭsia ad jago: « Dzie ty? », tak i Kainu: « Dzie tvoj brat Aviełʹ? », kab dacʹ jamu magčymascʹ pryznacca ŭ vinie. Ale, pa-durnomu , bo jon nie moža ignaravacʹ toj fakt, što Bog viedaje, što jon zabiŭ jago, jon nachabna adkazvaje: « Nje viedaju », i z nievieragodnaj pychaj zadaje Bogu pytannie: « Ci ja vartaŭnik bratu majmu? »

Byccio 4:10: « I skazaŭ Bog: što ty zrabiŭ? gołas kryvi brata tvajgo kłiča da Mjanie z ziamłi ».

Bog daje jamu adkaz, jaki aznačaje: ty nie jagony vartaŭnik, bo ty jagony zabojca. Bog dobra viedaje, što Jon zrabiŭ, i pradstaŭlaje geta Jamu ŭ vobrazie: « gołas kryvi brata tvajgo kłiča da Mjanie z ziamłi ». Getaja vobraznaja formuła, jakaja nadaje prałitaj kryvi gołas, što kłiča da Boga, budzie vykarystana ŭ Adkrycci 6, kab vykłikacʹ u «5-j piačatcy » kryk mučanikaŭ, zabitych padčas pierasledaŭ katałickaj rełigii rymskim papstvam: Adkrycʹcio 6:9-10: « Kałi Jon adkryŭ piatuju piačatku, ja ŭbačyŭ pad achviarnikam dušy zabitych za słova Božaje i za sviedčannie, jakoje jany miełi». Jany zakryčałi gučnym gołasam , kažučy: « Dakułʹ, sviaty i praŭdzivy Gospadzie, Ty nie budzieš sudzicʹ i adpomscicʹ za kroŭ našu tym, chto žyvie na ziamłi? » Takim čynam, niespraviadłiva prałitaja kroŭ patrabuje pomsty na vinavatych. Getaja zakonnaja pomsta pryjdzie, ale geta toje, što Bog pakidaje vyklučna dla Sjabie. Jon abviaščaje ŭ Drug. Zak. 32:35: « Mnie pomsta i adpłata, kałi pachisnucca nogi ichnija. Bo błizki dzienʹ ichniaj pagibiełi, i nieŭzabavie ichniaja pagibiełʹ pryjdzie ». U Is. 61:2, razam z « godam łaski », « dzienʹ pomsty » z'jaŭlajecca častkaj pragramy Mjesii Isusa Chrysta: «... Jon pasłaŭ Mjanie... abviascicʹ god łaski Jachve i dzienʹ pomsty Boga našaga ; suciešycʹ usich, chto smutkuje ; ...». Nichto nie mog zrazumiecʹ, što « abviaščennie » getaga « goda łaski » pavinna było adysci ad « dnia pomsty » na 2000 gadoŭ.

Takim čynam, pamierłyja bołʹš nie mogucʹ kryčacʹ, akramia jak u pamiaci Boga, čyja pamiacʹ nieabmiežavanaja.

Złačynstva Kaina zasługoŭvaje spraviadłivaga pakarannia.

Byc. 4:11: « Cjapier praklaty ty ad ziamłi, jakaja adkryła vusny svaje, kab pryniacʹ kroŭ brata tvajgo ad ruki tvajoj ».

Kain budzie praklaty z ziamłi i nie budzie zabity. Kab apraŭdacʹ getuju boskuju pabłažłivascʹ, treba pryznacʹ, što geta pieršaje złačynstva nie mieła precedentu. Kain nie viedaŭ, što značycʹ zabivacʹ, i mienavita gnieŭ aslapiŭ uviesʹ rozum i pryvioŭ jago da smiarotnaj žorstkasci. Cjapier, kałi jago brat pamior, čałaviectva bołʹš nie zmoža skazacʹ, što jano nie viedała, što takoje smiercʹ. Tady ŭstupicʹ u siłu zakon, ustalavany Bogam u Zychodzie 21:12: « Chto ŭdarycʹ čałavieka smierciu, toj budzie pakarany smierciu ».

U getym vieršy taksama pradstaŭleny taki vyraz: « ziamla, jakaja adkryła svaje vusny, kab pryniacʹ kroŭ brata tvajgo z ruki tvajoj ». Bog uvasablaje ziamlu, dajučy joj vusny, jakija ŭbirajucʹ prałituju na joj kroŭ. Zatym getyja vusny gavoracʹ z joj i nagadvajucʹ joj pra smiarotny ŭčynak, jaki apaganiŭ jaje. Gety vobraz budzie znoŭ uziaty ŭ Drug. Zak. 26:10: « Zjamla adkryła svaje vusny i pragłynuła ich razam z Karejem, kałi pamierłi tyja, chto sabraŭsia, i agonʹ zniščyŭ dzviescie piacʹdziasiat mužčyn: jany słužyłi papiaredžanniem narodu ». Zatym geta budzie ŭ Adkr. 12:16: « I ziamla dapamagła žančynie, i ziamla adkryła svaje vusny i pragłynuła raku, jakuju vypusciŭ cmok sa svajoj paščy ». « Raka » simvałizuje francuzskija katałickija manarchičnyja łigi, spiecyjałʹna stvoranyja vajennyja karpusy «cmokaŭ» pierasledavałi viernych pratestantaŭ i gnałi ich navat u gory krainy. Gety vierš maje dvajnoje značennie : pratestancki ŭzbrojeny supraciŭ, a zatym kryvavaja Francuzskaja revalucyja. U abodvuch vypadkach fraza « ziamla adkryła svaje vusny » adlustroŭvaje jaje jak prymajučuju kroŭ mnostva ludziej.

Byccio 4:12: « Kałi ty budzieš urablacʹ ziamlu, jana bołʹš nie budzie davacʹ tabie svajgo dabra; ty budzieš uciekačom i vałacugam na ziamłi » .

Pakarannie Kaina abmiažoŭvajecca ziamloj, jakuju jon pieršym apaganiŭ, prałiŭšy na joj čałaviečuju kroŭ; ziamloj čałavieka, jaki pieršapačatkova byŭ stvorany pa vobrazu Božamu. Pasla grachu jon zachoŭvaje Božyja rysy, ale bołʹš nie vałodaje Jago daskanałaj čyscinioj. Dziejnascʹ čałavieka ŭ asnoŭnym zaklučałasia ŭ vytvorčasci ježy šlacham apracoŭki ziamłi. Tamu Kainu daviadziecca znajsci inšyja sposaby prakarmicca.

Byccio 4:13: « Kain skazaŭ Jachve: kara maja zanadta viałikaja, kab jaje niesci ».

Što aznačaje: pry takich umovach mnie lepš skončycʹ žyccio samagubstvam.

Byccio 4:14: « Vosʹ, Ty sionnia vyganiaješ mianie z abłičča ziamłi; ja budu schavany ad abłičča Tvajgo, uciekačom i vałacugam na ziamłi, i kožny, chto sustrenie mianie, zab'je mianie ».

Cjapier jon viełʹmi gavarki i apisvaje svaju situacyju jak smiarotny prysud.

Byccio 4:15: «I skazaŭ jamu Gaspodzʹ: «Chto zab’je Kaina, toj siamikrocʹ adpomscicca». I pastaviŭ Gaspodzʹ na Kainie znak, kab nichto, chto jago sustrenie, nie zabiŭ jago ».

Budučy poŭnym rašučasci vyratavacʹ žyccio Kaina pa ŭžo zgadanych pryčynach, Bog skazaŭ jamu, što za jago smiercʹ budzie apłačana, geta značycʹ, jon budzie « adpomščany », « siem razoŭ bołʹš ». Zatym jon zakłikaje « znak », jaki abaronicʹ jago. U getym sensie Bog praročycʹ simvałičnaje značennie łičby «siem», jakaja budzie aznačacʹ subotu i asviačennie adpačynku, jakoje, pradkazanaje ŭ kancy tydniaŭ, znojdzie svajo poŭnaje zdziajsniennie ŭ siomym tysiačagoddzi jago zbaŭčaga prajekta. Subota budzie znakam prynaležnasci da Boga-Tvorcy ŭ Ez. 20:14-20. A ŭ Ez. 9 « znak » kładziecca na tych, chto naležycʹ Bogu, kab jany nie byłi zabityja ŭ gadzinu boskaga pakarannia. Narešcie, kab pacvierdzicʹ gety pryncyp abaronienaga padziełu , u Adkrycci 7 « znak », « piačat žyvoga Boga » prychodzicʹ, kab « zapiačatacʹ iłby » Božych sług, i getaja « piačat i znak » — jago siomy dzienʹ, subota.

Byccio 4:16: « I vyjšaŭ Kain ad abłičča Gospada i pasiałiŭsia ŭ ziamłi Nod, na ŭschod ad Edema ».

Užo na ŭschod ad Edema Adam i Jeva pakinułi nas pasla vygnannia z Božaga sadu. Getaja ziamla atrymała tut nazvu Nod, što aznačaje: pakuty. Takim čynam, žyccio Kaina budzie adznačana psichičnymi i fizičnymi pakutami, tamu što adkidannie daloka ad abłičča Boga pakidaje slady navat u žorstkim sercy Kaina, jaki skazaŭ u vieršy 13, bajučysia Jago: « Ja budu schavany daloka ad abłičča tvajgo ».

Byccio 4:17: « I Kain spaznaŭ svaju žonku, i jana začała, i naradziła Enocha. I pabudavaŭ jon gorad, i nazvaŭ gorad Enocham, u gonar syna svajgo ».

Kain stanie patryjarcham nasiełʹnictva gorada, jakomu jon dascʹ imia svajmu pieršamu synu: Enoch, što aznačaje: pačatkavacʹ , navučacʹ, praktykavacʹ i pačynacʹ vykarystoŭvacʹ što-niebudzʹ. Geta imia abagułʹniaje ŭsio, što ŭvasablajucʹ getyja dziejasłovy, i jano dobra vykarystoŭvajecca, tamu što Kain i jago naščadki pakłałi pačatak typu gramadstva biez Boga, jakoje budzie praciagvacca da kanca svietu.

Byccio 4:18: « Enoch sparadziŭ Irada, Irad sparadziŭ Mjechujaela, Mjechujaełʹ sparadziŭ Mjetušaiła, a Mjetušaełʹ sparadziŭ Łamiecha .»

Getaja karotkaja gjenieałogija naŭmysna zasiarodžvajecca na piersanažy pa imieni Łamiech, dakładnaje značennie jakoga zastajecca nieviadomym, ale słova z getaga korania aznačaje navučannie, jak i imia Enoch, a taksama paniaccie ŭłady.

Byccio 4:19: « Łamech uziaŭ sabie dzviuch žonak: imia adnoj — Ada, a imia drugoj — Cyła ».

U getym Łamiechu my znachodzim pieršy znak razryvu z Bogam, zgodna z jakim « pakinie čałaviek bacʹku svajgo i maci i prylepicca da žonki svajoj, i buducʹ dvoje adnym ciełam » (gł. Byccio 2:24). Ale ŭ Łamiechu čałaviek złučajecca z dzviuma žančynami, i troje stanucʹ adnym ciełam. Vidavočna, što addzialennie ad Boga poŭnaje.

Byccio 4:20: « Ada naradziła Javała; i jon byŭ bacʹka tych, chto žyvie ŭ namiotach i žyvie sa skacinaj ».

Džabał — patryjarch kačavych pastuchoŭ, jakim niekatoryja arabskija narody z'jaŭlajucca i sionnia.

Byc. 4:21: « Imia jago brata było Juvał: jon byŭ bacʹkam usich, chto graŭ na gusʹlach i flejcie ».

Džubał byŭ patryjarcham usich muzykaŭ, jakija zajmajucʹ važnaje miesca ŭ biazbožnych cyviłizacyjach, navat sionnia, dzie kułʹtura, viedy i mastak z'jaŭlajucca asnovaj našych sučasnych gramadstvaŭ.

Byc. 4:22: « Cyła taksama naradziła Tuvałkaina, jaki kavaŭ usialakija pryłady z miedzi i žaleza. Sjastroj Tuvałkaina była Naama ».

Gety vierš supiarečycʹ aficyjnym vučenniam gistorykaŭ, jakija miarkujucʹ, što bronzavy viek isnavaŭ da žaleznaga vieku. Nasamreč, pavodle Boga, pieršyja ludzi ŭmiełi kavacʹ žaleza, i, magčyma, z časoŭ samoga Adama, bo ŭ tekscie nie gavorycca, što Tubał-Kain byŭ bacʹkam tych, chto kavaŭ žaleza. Ale getyja adkrytyja padrabiaznasci dadzieny nam dla tago, kab my zrazumiełi, što cyviłizacyja isnavała z samych staražytnych časoŭ. Ich biazbožnyja kułʹtury byłi nie mienš vytančanymi, čym naša sionnia.

Byccio 4:23: « I skazaŭ Łamech žonkam svaim: Ada i Cyła, pasłuchajcie gołas moj! Žonki Łamecha, pasłuchajcie słovy maje! Ja zabiŭ čałavieka za ranu svaju i junaka za ranu svaju ».

Łamech chvałicca pierad svaimi dzviuma žonkami, što zabiŭ čałavieka, što abražaje jago pierad Bogam. Ale z nachabstvam i kpinami jon dadaje, što zabiŭ jašče i maładoga čałavieka, što pagaršaje jago spravu pierad Bogam i robicʹ jago sapraŭdnym recydyvistam «zabojcam».

Byccio 4:24: « Kain budzie adpomščany siamikrocʹ, a Łamiech — siemdziesiat siamikrocʹ » .

Zatym jon vysmiejvaje pabłažłivascʹ, jakuju Bog prajaviŭ da Kaina. Pakołʹki pasla zabojstva čałavieka za smiercʹ Kaina pavinna była adpomscicca «siem razoŭ», to pasla zabojstva mužčyny i junaka Łamiech budzie adpomščany Bogam «siemdziesiat siem razoŭ». Takija agidnyja słovy niemagčyma ŭjavicʹ. I Bog chacieŭ pakazacʹ čałaviectvu, što jago pieršyja pradstaŭniki ad drugoga pakalennia, ad Kaina da siomaga, ad Łamiecha, dasiagnułi najvyšejšaga ŭzroŭniu biazbožnasci. I geta Jago demanstracyja nastupstvaŭ addzialennia ad Jago.

Byccio 4:25: « I Adam znoŭ paznaŭ žonku svaju; i jana naradziła syna, i nazvała jago imiem: Set, bo, skazała jana, Bog daŭ mnie drugoje naščadka zamiest Aviela, jakoga zabiŭ Kain ».

Imia Set, jakoje na iŭrycie vymaŭlajecca jak «chiet», abaznačaje asnovu čałaviečaga cieła. Njekatoryja pierakładajucʹ jago jak «ekvivalent» abo «adpłata», ale ja nie zmog znajsci abgruntavannia getaga scviardžennia ŭ iŭrycie. Tamu ja zachoŭvaju «asnovu cieła», bo Set stanie koraniem abo asnoŭnym padmurkam viernaga radavodu, jaki ŭ knizie Byccia 6 budzie paznačany vyrazam « syn Božy », pakidajučy «žančynam», buntaŭłivym naščadkam radavodu Kaina, jakija spakušajucʹ ich, nazvu « dočki čałaviečyja ».

U Secie Bog sieje i ŭzgadoŭvaje novaje « nasienʹnie », siomy naščadak jakoga, jašče adzin Enoch, pryviedzieny ŭ jakasci prykładu ŭ Byc. 5:21-24. Jon mieŭ gonar uvajsci ŭ raj žyvym, nie prajšoŭšy praz smiercʹ, pasla 365 gadoŭ ziamnoga žyccia, pražytaga ŭ viernasci Bogu-stvarałʹniku. Gety Enoch dobra apraŭdaŭ svajo imia, tamu što jago «navučannie» było na słavu Božuju, u adrozniennie ad jago ciozki, syna Łamiecha, syna z rodu Kaina. I Łamiech-buntar, i Enoch-praviednik byłi «siomymi» naščadkami svajgo rodu.

Byccio 4:26: « U Sifa taksama naradziŭsia syn, i jon nazvaŭ jago imiem Enoš. Tady ludzi pačałi zakłikacʹ imia Jachve ».

                Imia Enoš aznačaje: čałaviek, smiarotny, biazbožny. Getaje imia zviazana z časam, kałi ludzi pačałi zakłikacʹ imia Jachve. Złučajučy getyja dzvie rečy, Bog choča skazacʹ nam, što čałaviek viernaga pachodžannia ŭsviadomiŭ biazbožnascʹ svajoj pryrody, jakaja, da tago ž, smiarotnaja. I geta ŭsviedamlennie pryviało jago da pošuku svajgo Tvorcy, kab šanavacʹ Jago i vierna pakłaniacca Jamu tak, jak Jamu padabajecca.

 

Byccio 5

 

Padzieł praz asviačennie

 

U getym 5-m razdziele Bog sabraŭ razam radavod, jaki zastaŭsia viernym Jamu. Ja pradstaŭlaju vam padrabiaznaje vyvučennie tołʹki pieršych vieršaŭ, jakija dazvalajucʹ nam zrazumiecʹ pryčynu getaga pierałiku, jaki achopłivaje čas pamiž Adamam i znakamitym Nojem.

 

Byccio 5:1: « Vosʹ radavod Adama: kałi Bog stvaryŭ čałavieka, pavodle padabienstva Božaga Jon stvaryŭ jago ».

Gety vierš ustaloŭvaje standart dla spisu imionaŭ ludziej, jakija pryvodziacca ŭ spis. Usio gruntujecca na getym napaminie: « Kałi Bog stvaryŭ čałavieka, Jon stvaryŭ jago pavodle padabienstva Božaga ». Takim čynam, my pavinny razumiecʹ, što dla tago, kab trapicʹ u gety spis, čałaviek pavinien byŭ zachavacʹ svajo « padabienstva Božaje ». Takim čynam, my možam zrazumiecʹ, čamu takija važnyja imiony, jak Kain, nie ŭvachodziacʹ u gety spis. Bo gavorka idzie nie pra fizičnaje padabienstva, a pra padabienstva charaktaru, i ŭ čacviortym razdziele tołʹki što pakazana imiony Kaina i jago naščadkaŭ.

Byc. 5:2: « Mužčynu i žančynu stvaryŭ ich, i dabrasłaviŭ ich, i nazvaŭ im imia čałaviek, u dzienʹ stvarennia ich ».

Tut taksama napamin pra Božaje błagasłaŭlennie mužčyny i žančyny aznačaje, što imiony, jakija buducʹ zgadvacca, byłi błagasłaŭlonyja Bogam. Nastojłivascʹ na ich stvarenni Bogam padkresłivaje važnascʹ tago, što Jon nadaje pryznanniu Bogam-stvarałʹnikam, jaki addzialaje, asviačaje svaich sług znakam suboty, adpačynkam, jaki vykonvajecca na praciagu siomaga dnia ŭsich ich tydniaŭ. Zachavannie Božaga błagasłaŭlennia praz asviačennie suboty i padabienstva Jago charaktaru — geta ŭmovy, jakija Bog patrabuje, kab čałaviek zastavaŭsia godnym nazyvacca «čałaviekam» . Bjez getych pładoŭ čałaviek stanovicca ŭ Jago mierkavanni «žyviołaj», bołʹš razvitaj i adukavanaj, čym inšyja vidy.

Byccio 5:3: « Adam žyŭ sto tryccacʹ gadoŭ i sparadziŭ syna pavodle padabienstva svajgo i pavodle vobraza svajgo; i nazvaŭ imia jamu Set ».

Vidavočna, što pamiž Adamam i Sitam nie chapaje dvuch imionaŭ: Kaina (jaki nie pachodzicʹ z viernaga rodu) i Aviela (jaki pamior biez naščadkaŭ). Takim čynam demanstrujecca norma błasłavionaga adboru. Toje ž samaje budzie spraviadłivym i dla ŭsich astatnich zgadanych imionaŭ.

Byccio 5:4: « Dzion Adama pasla naradžennia im Sifa było vosiemsot gadoŭ; i sparadziŭ jon synoŭ i dačok ».

My pavinny razumiecʹ, što Adam « naradziŭ synoŭ i dačok » da i pasla naradžennia « Sifa », ale jany nie prajaŭlałi viery bacʹki ci «Sifa». Jany dałučyłisia da «žyvioł-ludziej», jakija byłi niaviernymi i niepavažłivymi da žyvoga Boga. Takim čynam, siarod usich, chto naradziŭsia ŭ jago pasla smierci Aviela, « Sif » byŭ pieršym, chto vyłučyŭsia svajoj vieraj i viernasciu Bogu Jachve, jaki stvaryŭ i ŭtvaryŭ jago ziamnoga bacʹku. Inšyja pasla jago, jakija zastałisia ananimnymi, magłi pajsci pa jago prykładzie, ale jany zastajucca ananimnymi, tamu što spis, abrany Bogam, pabudavany na pierajemnasci pieršych viernych ludziej kožnaga z pradstaŭlenych naščadkaŭ. Geta tłumačennie robicʹ zrazumiełym užo vysoki ŭzrost, «130 gadoŭ» dla Adama, kałi naradziŭsia jago syn «Sif». I gety pryncyp datyčycca kožnaga z vybranych, zgadanych u doŭgim spisie, jaki zakančvajecca Nojem, tamu što jago try syny: Sim, Cham i Jafiet nie buducʹ vybrany, nie budučy pa jago duchoŭnym padabienstvie.

Byccio 5:5: « Usich dzion žyccia Adama było dzieviacʹsot tryccacʹ gadoŭ; i jon pamior ».

 

Ja pierachodžu adrazu da siomaga vybranaga, jakoga zavucʹ Enoch; Enoch, čyj charaktar z'jaŭlajecca absalutnaj supracʹległasciu Enocha, syna Kaina.

Byccio 5:21: « Enoch žyŭ šescʹdziesiat piacʹ gadoŭ i sparadziŭ Mafusała ».

Byccio 5:22: « I chadziŭ Enoch z Bogam trysta gadoŭ pasla naradžennia Mafusała, i sparadziŭ synoŭ i dačok ».

Byccio 5:23: « Usich dzion Enocha było trysta šescʹdziesiat piacʹ gadoŭ ».

Byc. 5:24: « I chadziŭ Enoch prad Bogam; i nie stała jago, bo Bog uziaŭ jago «.

Mjenavita praz gety kankretny vyraz vypadku z Enocham Bog adkryvaje nam: u dapatopnych žycharoŭ taksama byŭ ich «Iłla», jaki byŭ uziaty na nieba, nie prajšoŭšy praz smiercʹ. Sapraŭdy, formuła getaga vierša adroznivajecca ad usich astatnich, jakija zakančvajucca, jak i ŭ žycci Adama, słovami « tady jon pamior ».

Dalej idzie Mafusał, samy doŭgažychar na Zjamłi, 969 gadoŭ; potym jašče adzin Łamiech z getaga rodu, dabrasłaviony Bogam.

Byc:5:28: « Łamech žyŭ sto vosiemdziesiat dva gady i sparadziŭ syna ».

Byc:5:29: « I nazvaŭ jon imia jamu Noj, kažučy: gety suciešycʹ nas u pracy našaj i ŭ pracy ruk našych, jakaja vychodzicʹ z ziamłi, jakuju praklaŭ Gaspodzʹ ».

Kab zrazumiecʹ sens getaga vierša, my pavinny viedacʹ, što imia Noj aznačaje: adpačynak. Łamech, biezumoŭna, nie ŭjaŭlaŭ sabie, nakołʹki spraŭdziacca jago słovy, bo jon bačyŭ « praklatuju ziamlu » tołʹki z punktu gledžannia « našych stomlenych kłopataŭ i ciažkaj pracy našych ruk », — kaža jon. Ale ŭ časy Noja Bog zniščycʹ jaje z-za biazbožnasci ludziej, jakich jana nosicʹ, jak dazvołicʹ nam zrazumiecʹ 6-y razdzieł Knigi Byccia. Adnak Łamech, bacʹka Noja, byŭ vybrannikam, jaki, jak i redkija vybranniki jago času, musiŭ bycʹ zasmučany, bačačy, jak rascie biazbožnascʹ ludziej vakoł ich.

Byccio 5:30: « I žyŭ Łamech pasla naradžennia Noja piacʹsot dzievianosta piacʹ gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok ».

Byccio 5:31: « Usich dzion Łamecha było siamsot siemdziesiat siem gadoŭ; i jon pamior ».

Byccio 5:32: « Noj žyŭ piacʹsot gadoŭ i sparadziŭ Sima, Chama i Jafieta ».

 

 

Byccio 6

 

Padzieł nie ŭdajecca

 

Byc. 6:1: « I stałasia, kałi ludzi pačałi množycca na ziamłi, i naradziłisia ŭ ich dočki » ,

Zgodna z raniej vykładzienymi ŭrokami, getaje čałaviečaje mnostva — geta žyviołʹnaja norma, jakaja pagardžaje Bogam, i tamu ŭ Boga joscʹ važkija padstavy adkinucʹ i ich. Spakušennie Adama jago žonkaj Jevaj uznaŭlajecca va ŭsim getym čałaviectvie, i geta narmałʹnascʹ pavodle płoci: dziaŭčaty spakušajucʹ mužčyn i atrymłivajucʹ ad ich toje, što žadajucʹ.

Byccio 6: 2: « I syny Božyja ŭbačyłi dačok čałaviečych, što jany prygožyja, i ŭziałi sabie žonak z usich, jakich vybrałi ».

Vosʹ tut usio ŭskładniajecca. Padzieł pamiž asviečanymi i niavierujučymi biez rełigijnych pogladaŭ u rešcie rešt znikaje. Asviečanyja, łagična nazvanyja tut « synami Božymi », padpadajucʹ pad spakusu « dočak čałaviečych », geta značycʹ «žyviołʹnaj» čałaviečaj grupy. Takim čynam, sajuzy praz šlub stanoviacca pryčynaj krachu žadanaga i imknučagasia Bogam padziełu . Mjenavita gety niezabyŭny vopyt pazniej pryviadzie jago da tago, što jon zabaranicʹ synam Izraila bracʹ u žonki inšaziemnych žančyn. Patop, jaki stanie vynikam getaga, pakazvaje, nakołʹki treba vykonvacʹ getuju zabaronu. Z kožnaga praviła joscʹ vyklučenni, bo niekatoryja žančyny, jak Rut, pryniałi sapraŭdnaga Boga za jaŭrejskaga muža. Njebiaspieka nie ŭ tym, što žančyna inšaziemka, a ŭ tym, što jana viadzie « syna Božaga » da paganskaga adstupnictva, prymušajučy jago pryniacʹ tradycyjnuju paganskuju rełigiju svajgo pachodžannia. Bołʹš za toje, advarotnaje getak ža zabaroniena, tamu što žančyna-«dačka Božaja» padviargaje siabie smiarotnaj niebiaspiecy, vychodziačy zamuž za «syna čałaviečaga», «žyvioł», i fałʹšyvaj rełigii, što jašče bołʹš niebiaspiečna dla jaje. Tamu što kožnaja «žančyna» ci «dziaŭčyna» joscʹ «žančynaj» tołʹki padčas svajgo žyccia na ziamłi, i abranyja siarod ich atrymajucʹ, jak i mužčyny, niabiesnaje biaspołaje cieła, padobnaje da aniołaŭ Božych. Vječnascʹ unisieks i adlustravannie charaktaru Isusa Chrysta, daskanałaj boskaj madełi.

Prablema šlubu aktuałʹnaja i sionnia. Bo toj, chto ženicca z čałaviekam, jaki nie naležycʹ da jago rełigii, sviedčycʹ supracʹ ułasnaj viery, niezaležna ad tago, praviłʹnaja jana ci niapraviłʹnaja. Bołʹš za toje, gety ŭčynak demanstruje abyjakavascʹ da rełigii i, takim čynam, da samoga Boga. Abrannik pavinien lubicʹ Boga bołʹš za ŭsio, kab bycʹ godnym abrannia. Adnak, pakołʹki sajuz z zamiežnikam jamu nie padabajecca, vybrannik, jaki ŭ jago ŭstupaje, stanovicca niavartym abrannia, i jago viera stanovicca samanadziejnaj, iluzijaj, jakaja skončycca žudasnym rasčaravanniem. Zastajecca zrabicʹ adzin kančatkovy vyvad. Kałi šlub usio jašče stvaraje getuju prablemu, to geta tamu, što sučasnaje čałaviečaje gramadstva znachodzicca ŭ tym ža stanie amarałʹnasci, što i gramadstva časoŭ Noja. Takim čynam, geta pasłannie dla našaga apošniaga času, kałi chłusnia daminuje ŭ rozumach ludziej, jakija stanoviacca całkam začynienymi dla boskaj «praŭdy».

Z-za jago važnasci dla našaga «kanca času», Bog padšturchnuŭ mianie da dalejšaga razviccia getaga pasłannia, adkrytaga ŭ getym apisanni Knigi Byccia. Bo vopyt vybranych da patopu padsumoŭvajecca ščasłivym « pačatkam » i tragičnym « kancam » u adstupnictvie i agidnasci. Cjapier gety vopyt taksama padsumoŭvaje vopyt Jago apošniaj carkvy ŭ jaje instytucyjnaj formie «Advientystaŭ siomaga dnia», aficyjna i gistaryčna błagasłaŭlonaj u 1863 godzie, ale duchoŭna błagasłaŭlonaj u 1873 godzie, u « Fiładełʹfii », u Adkrycci 3:7, za jaje « pačatak », i « vyviargnutaj » Isusam Chrystom u Adkrycci 3:14, u « Łaadykii » ŭ 1994 godzie, u jaje « kancy », z-za jaje farmałistyčnaj ciopłasci i z-za jaje sajuza z ekumieničnym łagjeram voraga ŭ 1995 godzie. Čas Božaga adabrennia dla getaj chryscijanskaj rełigijnaj ustanovy, takim čynam, vyznačajecca «pačatkam i kancom » . Ale getak ža, jak jaŭrejski zapaviet byŭ pašyrany dvanaccacciu apostałami, abranymi Isusam, advientysckaja praca pašyrajecca mnoj i ŭsimi tymi, chto, atrymaŭšy getaje prarockaje sviedčannie, uznaŭlajucʹ spravy viery, jakija Bog pieršapačatkova dabrasłaviŭ u pijanierach advientyzmu ŭ 1843 i 1844 gadach. Ja ŭdakładniaju, što Bog dabrasłaviŭ matyvacyi ich viery, a nie standart ich prarockich interpretacyj, jaki pazniej byŭ pastaŭleny pad sumnieŭ. Pakołʹki praktyka suboty, magčyma, stanovicca farmałistyčnaj i tradycyjnaj, sita Božaga suda bołʹš nie dabrasłaŭlaje ničoga, akramia lubovi da praŭdy, jakaja znachodzicca ŭ Jago vybrannikach, « ad pačatku da kanca » da sapraŭdnaga słaŭnaga viartannia Chrysta, pryznačanaga na gety apošni raz viasnoj 2030 goda.

Pradstaŭlajučy siabie ŭ Adkrycci 1:8 jak « Ałʹfu i Amiegu », Isus Chrystos adkryvaje nam kluč da razumiennia struktury i aspiektu, pad jakimi jon adkryvaje nam praz usiu Bibłiju, svoj « sud ». Jon zaŭsiody abapirajecca na nazirannie za situacyjaj « pačatku » i na toje, što z'jaŭlajecca ŭ « kancy » žyccia, zapavietu abo carkvy. Gety pryncyp z'jaŭlajecca ŭ Dan. 5, dzie słovy, napisanyja Bogam na scianie: « pierałičany, pierałičany », a zatym « ŭzvažany i padzieleny », pradstaŭlajucʹ « pačatak » žyccia cara Vałtasara i gadzinu jago « kanca ». Takim čynam, Bog pacviardžaje, što Jago sud zasnavany na pastajannym kantrołi nad sub'jektam suda. Jon znachodzicca pad Jago nagladam ad Jago « pačatku », abo « ałʹfy », da Jago « kanca » , Jago « amiegi ».

U knizie Adkryccia i ŭ temie pasłanniaŭ, adrasavanych « siami Cerkvam », toj ža pryncyp ustaloŭvaje « pačatak i kaniec » usich zacikaŭlenych « Cerkvaŭ ». Pa-pieršaje, my znachodzim apostałʹskuju Carkvu, čyj słaŭny « pačatak » uzgadvajecca ŭ pasłanni, dasłanym u « Efies », i ŭ jakim jaje « kaniec » padviargaje jaje pagrozie adkłikannia Ducha Božaga z-za adsutnasci rupłivasci. Na ščascie, pasłannie, dasłanaje ŭ « Smirnu » da 303 goda, sviedčycʹ pra toje, što zakłik Chrysta da pakajannia budzie pačuty dziela słavy Božaj. Zatym, papskaja Rymska-katałickaja Carkva pačynajecca ŭ « Pjergamie » ŭ 538 godzie i zakančvajecca ŭ « Tyjatyrach » u časy pratestanckaj Refarmacyi, ale pierš za ŭsio aficyjna ŭ čas smierci Papy Pija VI, zniavolenaga ŭ Valensie, u maim goradzie, u Francyi, u 1799 godzie. Zatym idzie vypadak pratestanckaj viery, čyjo adabrennie Bogam taksama abmiežavana ŭ časie. Jago « pačatak » zgadvajecca ŭ « Fijatyry », a « kaniec » — u « Sardach » u 1843 godzie z-za niadziełʹnaga sviatkavannia, uspadkavanaga ad rymskaj rełigii. Isus nie mog bycʹ bołʹš zrazumiełym; jago pasłannie « vy pamierłi » nie vykłikaje błytaniny. I pa-treciaje, u razdziele « Fiładełʹfija i Łaadykieja » vypadak instytucyjnaga advientyzmu, jaki my razgladałi raniej, zamykaje temu pasłanniaŭ, adrasavanych « siami cerkvam » i času epoch, jakija jany simvałizujucʹ.

Adkryvajučy nam sionnia, jak Jon acaniŭ užo zdziejsnienaje, i ad « pačatku », jak u Knizie Byccia, Bog daje nam klučy da razumiennia tago, jak Jon acenʹvaje fakty i cerkvy ŭ naš čas. « Sud », jaki vynikaje z našaga vyvučennia, takim čynam, niasie « Pjačatku » Ducha Jago boskasci.

Byc. 6:3: « I skazaŭ Gaspodzʹ: nie viečna budzie Duch Moj zmagacca z čałaviekam, bo jon — płocʹ; ale dni jagonyja buducʹ sto dvaccacʹ gadoŭ ».

Mjenš čym praz 10 gadoŭ pasla viartannia Chrysta getaje pasłannie nabyvaje sionnia dziŭna aktuałʹny charaktar. Duch žyccia, dadzieny Bogam, « nie budzie zastavacca ŭ čałavieku viečna, bo jon tołʹki płocʹ, ale dni jago buducʹ sto dvaccacʹ dzieviacʹ gadoŭ » . Nasamreč, geta nie toj sens, jaki Bog nadaŭ svaim słovam. Zrazumiejcie mianie i zrazumiejcie Jago: Bog nie admaŭlajecca ad svajgo płana šasci tysiač gadoŭ pakłikannia i vybaru vybranych. Jago prablema zaklučajecca ŭ viełizarnaj praciagłasci žyccia, jakuju jon daŭ dapatopnym ludziam, pačynajučy z Adama, jaki pamior va ŭzroscie 930 gadoŭ, pasla jago inšy Mafusał budzie žycʹ da 969 gadoŭ. Kałi geta 930 gadoŭ viernasci, geta ciarpima i navat pryjemna Bogu, ale kałi geta pychłivy i agidny Łamiech, Bog łičycʹ, što ciarpiecʹ jago ŭ siarednim 120 gadoŭ budzie bołʹš čym dastatkova. Geta tłumačennie pacviardžajecca gistoryjaj, bo pasla zakančennia patopu praciagłascʹ čałaviečaga žyccia skaraciłasia da siaredniaj praciagłasci našaga času — 80 gadoŭ.

Byccio 6:4: « U tyja dni na ziamłi byłi vołaty, i syny Božyja pačałi chadzicʹ da dačok čałaviečych, i jany pačałi naradžacʹ im dziaciej: geta byłi magutnyja ludzi, jakija słaviłisia ŭ staražytnyja časy ».

Mnie daviałosia dadacʹ dakładnyja « i taksama » z gabrejskaga tekstu, tamu što sens pasłannia zmianiajecca. Bog adkryvaje nam, što jago pieršaje dapatopnaje stvarennie było giganckaga ŭzroŭniu, sam Adam musiŭ miecʹ vyšyniu kala 4 ci 5 mietraŭ. Kiravannie pavierchniaj ziamłi zmianiajecca i pamianšajecca. Adzin krok getych « gigantaŭ » kaštavaŭ piaci našych, i jamu davodziłasia zdabyvacʹ z ziamłi ŭ piacʹ razoŭ bołʹš ježy, čym čałavieku sučasnaga času. Tamu pieršapačatkovaja ziamla była chutka zasielena i abžyta pa ŭsioj svajoj pavierchni. Dakładnyja « i taksama » vučacʹ nas, što gety ŭzrovienʹ « gigantaŭ » nie byŭ zmienieny sajuzami asviečanych i adkinutych, « synoŭ Božych » i « dočak čałaviečych ». Takim čynam, sam Noj byŭ gigantam rostam ad 4 da 5 mietraŭ, a taksama jago dzieci i ich žonki. U časy Majsieja getyja dapatopnyja standarty ŭsio jašče sustrakałisia ŭ ziamłi Chanaanskaj, i mienavita getyja giganty, «Enakimy», žachałi gabrejskich špijonaŭ, pasłanych u krainu.

Byccio 6:5: « I ŭbačyŭ Gaspodzʹ, što viałikaja biazbožnascʹ čałavieka na ziamłi, i što ŭsie namiery i dumki serca jagonaga — tołʹki zło zaŭsiody ».

Takoje nazirannie robicʹ jago rašennie zrazumiełym. Ja pamiataju, što jon stvaryŭ ziamlu i čałavieka, kab vyjavicʹ getuju biazbožnascʹ, schavanuju ŭ dumkach jago niabiesnych i ziamnych stvarenniaŭ. Takim čynam, žadanaja demanstracyja była atrymana, bo « ŭsie zadumy ich serca byłi tołʹki złymi ŭviesʹ čas ».

Byc. 6:6: « I paškadavaŭ Gaspodzʹ, što stvaryŭ čałavieka na ziamłi, i zasmuciŭsia ŭ sercy Svaim ».

Vjedacʹ zagadzia, što adbudziecca, — geta adno, a pieražycʹ geta ŭ poŭnym zmroku — zusim inšaje. I kałi Bog sutykajecca z reałʹnasciu panavannia zła, u jago sviadomasci moža na imgniennie ŭzniknucʹ dumka pra pakajannie, ci, dakładniej, pra škadavannie, nastołʹki viałikija Jago pakuty pierad abłiččam getaj marałʹnaj katastrofy.

Byc. 6:7: « I skazaŭ Gaspodzʹ: «Ja znišču z abłičča ziamłi ludziej, jakich Ja stvaryŭ, ad čałavieka da bydła, i gadaŭ, i ptušak niabiesnych, bo Ja škaduju, što Ja stvaryŭ ich ».

Njepasredna pierad patopam Bog naziraje tryumf Satany i jago demanaŭ nad ziamloj i jaje žycharami. Dla jago getaje vyprabavannie było strašnym, ale jon atrymaŭ žadany dokaz. Jamu zastałosia tołʹki zniščycʹ getuju pieršuju formu žyccia, u jakoj ludzi žyvucʹ zanadta doŭga i zanadta magutnyja, giganckich pamieraŭ. Žyvioły ziamłi, błizkija da čałavieka, takija jak bujnaja ragataja žyvioła, reptyłii i ptuški niabiesnyja, pavinny buducʹ zniknucʹ nazaŭždy razam z imi.

Byc. 6:8: « Ale Noj znajšoŭ łasku u vačach Jachve ».

I, zgodna z Jezekiiłam 14, tołʹki jon znajšoŭ łasku ŭ Boga, jago dzieci i ich žonki nie byłi vartyja vyratavannia.

Byccio 6:9: « Vosʹ radavod Noja: Noj byŭ čałaviek spraviadłivy, biezzaganny ŭ svaje dni; Noj chadziŭ z Bogam ».

Jak i Joŭ, Noj asudžany Bogam jak « spraviadłivy i biezzaganny ». I, jak i praviedny Enoch pierad im, Bog załičvaje jamu toje, što jon « chodzicʹ » z im.

Byc. 6:10: « U Noja było try syny: Sim, Cham i Jafiet ».

Zgodna z Bycciom 5:22, va ŭzroscie 500 gadoŭ « Noj sparadziŭ troch synoŭ: Sima, Chama i Jafieta ». Getyja syny vyrastucʹ i stanucʹ mužčynami i vozʹmucʹ sabie žonak. Tamu Noju buducʹ dapamagacʹ jago syny, kałi jamu treba budzie pabudavacʹ kaŭčeg. Pamiž ich naradženniem i patopam projdzie 100 gadoŭ. Geta dakazvaje, što «120 gadoŭ» z 3-ga vierša nie tyčacca času, dadzienaga jamu dla zaviaršennia jago budaŭnictva.

Byccio 6:11: « Zjamla była raspusnaja pierad Bogam, ziamla była poŭnaja gvałtu ».

Karupcyja nie abaviazkova gvałtoŭnaja, ale kałi gvałt adznačaje i charaktaryzuje jaje, pakuty Boga lubovi stanoviacca intensiŭnymi i nievynosnymi. Gety gvałt, u svaim piku, nagadvaje toj typ, jakim chvałiŭsia Łamiech u Byc. 4:23: « Ja zabiŭ čałavieka za ranu maju, i junaka za siniak moj ».

Byccio 6:12: « I pagladzieŭ Bog na ziamlu, i vosʹ, jana razbeščanaja, bo ŭsialakaja płocʹ razbesciła šlach svoj na ziamłi ».

Mjenš čym praz 10 gadoŭ Bog znoŭ zirnie na ziamlu i znojdzie jaje ŭ tym samym stanie, što i padčas patopu: « usialakaja płocʹ skaziła svoj šlach ». Ale vy pavinny razumiecʹ, što maje na ŭvazie Bog, kałi kaža pra karupcyju. Bo kałi getaje słova maje čałaviečaje značennie, to adkazaŭ stołʹki ž, kołʹki i mierkavanniaŭ na gety kont. U Boga-Tvorcy adkaz prosty i dakładny. Jon nazyvaje karupcyjaj usie skaženni, jakija mužčyna i žančyna pryŭniesłi ŭ paradak i praviły, jakija Jon ustalavaŭ: u karupcyi mužčyna bołʹš nie vykonvaje svaju rolu mužčyny, a žančyna — svaju rolu žančyny. Vypadak Łamiecha, bigamista, naščadka Kaina, z'jaŭlajecca prykładam, tamu što boskaja norma kaža jamu: « pakinie mužčyna bacʹku svajgo i maci svajgo, kab złučycca sa svajoj žonkaj ». Zniešni vyglad struktury ich ciełaŭ raskryvaje rolu mužčyny i žančyny. Ale kab lepš zrazumiecʹ rolu tago, chto byŭ dadzieny ŭ jakasci « pamočnika » Adamu, jaje simvałičny vobraz Carkvy Chrystovaj daje nam adkaz. Jakuju « dapamogu » moža prapanavacʹ Carkva Chrystu? Jaje rola — paviałičvacʹ kołʹkascʹ vyratavanych vybranych i zgadžacca pakutavacʹ za jago. Toje ž samaje tyčycca i žančyny, dadzienaj Adamu. Pazbaŭlenaja muskułʹnaj siły Adama, jaje rola — naradžacʹ i vychoŭvacʹ svaich dziaciej, pakułʹ jany, u svaju čargu, nie zasnavajucʹ siam'ju, i takim čynam ziamla nie budzie zasielena, zgodna z paradkam, zagadanym Bogam u Byc. 1:28: «I dabrasłaviŭ ich Bog, i skazaŭ im Bog: pładziciesia i razmnažajciesia, i napaŭniajcie ziamlu, i vałodajcie joju , i vaładarycie nad rybami marskimi, i nad ptuškami niabiesnymi, i nad usialakaj žyvoj istotaj, što ruchajecca pa ziamłi ». U svaim skaženni sučasnaje žyccio adviarnułasia ad getaj normy. Kancentravanaje žyccio ŭ garadach i pramysłovaja zaniatascʹ razam stvaryłi pastajanna ŭzrastajučuju patrebu ŭ grošach. Geta pryviało da tago, što žančyny admoviłisia ad svajoj rołi maci, kab pajsci pracavacʹ na fabryki abo ŭ kramy. Drenna vychavanyja dzieci stałi kapryznymi i patrabavałʹnymi, a ŭ 2021 godzie pryniesłi plon gvałtu, i jany dakładna adpaviadajucʹ apisanniu, dadzienymu Paŭłam Cimafieju ŭ 2 Cim. 3:1–9. Ja zakłikaju vas znajsci čas, kab pračytacʹ całkam dva pasłanni, jakija jon adrasuje Cimafieju, z usioj uvagaj, jakoj jany zasługoŭvajucʹ, kab znajsci ŭ getych pasłanniach standarty, ustanoŭlenyja Bogam ad pačatku, viedajučy, što Jon nie zmianiajecca i nie zmienicca da svajgo viartannia ŭ słavie viasnoj 2030 goda.

Byccio 6:13: « I skazaŭ Bog Noju: Kaniec usiakaj płoci pryjšoŭ pierad abłičča Mjanie; bo jany napoŭniłi ziamlu gvałtam; vosʹ, Ja znišču ich z ziamłi ».

Kałi zło niezvarotna ŭstanaviłasia, adzinaje, što moža zrabicʹ Bog, — geta zniščennie žycharoŭ Zjamłi. Bog paviedamlaje svajmu adzinamu ziamnomu siabru pra svoj žachłivy płan, bo jago rašennie pryniata i kančatkova vyznačana. Njeabchodna adznačycʹ asabłivy los, jaki Bog daruje Enochu, adzinamu, chto ŭvachodzicʹ u viečnascʹ, nie prajšoŭšy praz smiercʹ, i Noju, adzinamu čałavieku, jaki byŭ pryznany godnym pieražycʹ zniščałʹny patop. Bo ŭ jago słovach Bog kaža: « jany majucʹ ...» i « Ja znišču ich ». Pakołʹki Noj zastaŭsia viernym, jon nie staŭ mišenniu Božaga rašennia.

Byccio 6:14: « Zrabi sabie kaŭčeg z dreva smalanaga, padziałi jago na častki i pakryj jago smałoj znutry i zvonku ».

Noj pavinien vyžycʹ, i nie adzin, bo Bog choča, kab žyccio jago stvarennia praciagvałasia da kanca 6000 gadoŭ adboru dla jago prajekta. Kab zachavacʹ adabranaje žyccio padčas patopu, treba budzie pabudavacʹ płyvučy kaŭčeg. Bog daje Noju svaje instrukcyi. Jon vykarystaje vodaniepranikałʹnuju miakkuju draŭninu, a kaŭčeg zrobicʹ vodaniepranikałʹnym, pakryŭšy jago smałoj — smałoj, jakaja biarecca z chvoi abo pichty. Jon pabuduje kletki, kab kožny vid mog žycʹ asobna, kab pazbiegnucʹ stresavych sutyknienniaŭ dla žyvioł na borcie. Znachodžannie ŭ kaŭčegu praciagniecca ceły god, ale pracaj kiruje Bog, dla jakoga niama ničoga niemagčymaga.

Byccio 6:15: « Vosʹ jak zrobiš jago: daŭžynia kaŭčega budzie trysta łokciaŭ, šyrynia jago piacʹdziasiat łokciaŭ, a vyšynia jago tryccacʹ łokciaŭ ».

Kałi b « łokacʹ » byŭ łokciem vołata, jon mog by bycʹ u piacʹ razoŭ bołʹšym za łokacʹ gabrejaŭ, jaki składaŭ kala 55 sm. Bog adkryŭ getyja pamiery ŭ standarty, viadomym gabrejam i Majsieju, jakija atrymałi getuju gistoryju ad Boga. Takim čynam, pabudavany kaŭčeg mieŭ 165 m u daŭžyniu, 27,5 m u šyryniu i 16,5 m u vyšyniu. Takim čynam, kaŭčeg, jaki mieŭ formu pramavugołʹnaj skrynki, byŭ uražłivych pamieraŭ, ale jon byŭ pabudavany ludzʹmi, rost jakich byŭ praparcyjny jamu. Bo my bačym, što dla jago vyšyni try pavierchi kala piaci mietraŭ dla ludziej, jakija sami miełi ad 4 da 5 m u vyšyniu.

Byccio 6:16: « Zrabi akno ŭ kaŭčegu i zrabi jago vyšynioj na łokacʹ uviersie. Zrabi dzviery zboku kaŭčega. Pabuduj nižni pavierch, drugi pavierch i treci pavierch ».

Zgodna z getym apisanniem, adzinyja « dzviery » kaŭčega byłi razmieščany na ŭzroŭni pieršaga paviercha « zboku kaŭčega ». Kaŭčeg byŭ całkam začynieny, i pad dacham treciaga paviercha adno akno vyšynioj i šyrynioj 55 sm pavinna było začyniacca da kanca patopu, zgodna z Bycciom 8:6. Nasiełʹniki kaŭčega žyłi ŭ ciemry i pry štučnym sviatle ad alejnych lampaŭ na praciagu ŭsiago času patopu, g.zn.

Byccio 6:17: « I vosʹ, Ja naviadu na ziamlu patop, kab zniščycʹ usiakuju płocʹ, u jakoj joscʹ dychannie žyccia, pad niebam; i ŭsio, što na ziamłi, zaginie ».

Getym razburenniem Bog choča pakinucʹ papieradžałʹny pasłannie ludziam, jakija znoŭ zasialacʹ ziamlu pasla patopu i da słaŭnaga viartannia Isusa Chrysta ŭ kancy 6000-gadovaga boskaga prajekta. Usio žyccio zniknie razam sa svajoj dapatopnaj normaj. Bo pasla patopu Bog pastupova pamienšycʹ pamiery žyvych istot, ludziej i žyvioł, da pamieraŭ afrykanskich pigmiejaŭ.

Byccio 6:18: « Ale Ja zakluču z taboju zapaviet Moj; uvojdzieš u kaŭčeg ty i syny tvaje, i žonka tvaja, i žonki synoŭ tvaich z taboju ».

Vosiem z ich vyratavałisia ad budučaga patopu, ale siamiora atrymałi vyklučnuju karyscʹ ad asabłivaga i indyviduałʹnaga błagasłaŭlennia Noja. Dokaz getamu možna znajsci ŭ knizie Jezekiiła 14:19-20, dzie Bog kaža: « Abo kałi Ja pašlu na getuju ziamlu pošascʹ, kałi vyłʹju na jaje lutascʹ Maju pošasciu, kab vyniščycʹ u joj ludziej i žyviołu, i Noj , Daniił i Joŭ buducʹ u joj, — žyvu Ja, kaža Gaspodzʹ Bog, — jany nie ŭratujucʹ ni synoŭ, ni dačok, ale ŭratujucʹ svaje dušy svajoj praviednasciu ». Jany buducʹ karysnyja dla adnaŭlennia nasiełʹnictva ziamłi, ale, nie budučy na duchoŭnym uzroŭni Noja, jany pryniasucʹ svaju niedaskanałascʹ u novy sviet, jaki nieŭzabavie pryniasie svaje drennyja płady.

Byccio 6:19: « I z kožnaj žyvoj istoty, jakaja naležycʹ da płoci, pa pary z kožnaga rodu ŭviadzi ŭ kaŭčeg, kab jany zastałisia žyvymi z taboju: samca i samku ».

Adna para na vid « usich žyvych » — mienavita taja norma, nieabchodnaja dla razmnažennia, — geta buducʹ adzinyja vyžyłyja siarod rodu naziemnych žyvioł.

Byccio 6:20: « I z ptušak pavodle rodu ichniaga, i z bydła pavodle rodu jagonaga, i z usich paŭzučych žyvioł pavodle rodu ichniaga, pa pary z kožnaga rodu pryjducʹ da ciabie, kab ty zachavaŭ ich žyvymi ».

U getym vieršy, pierałičvajučy ich, Bog nie zgadvaje dzikich žyvioł, ale jany buducʹ zgadany jak pasadžanyja ŭ kaŭčeg u Byc. 7:14.

Byccio 6:21: « A ty vazʹmi z usioj ježy, jakuju jaducʹ, i zachoŭvaj jaje ŭ siabie, kab jana była ježaj tabie i im ».

Ježa, nieabchodnaja dla tago, kab prakarmicʹ vosiem čałaviek i ŭsich žyvioł na borcie na praciagu goda, musicʹ, zajmała viałikuju prastoru na kaŭčegu.

Byccio 6:22: « I zrabiŭ Noj tak, i zrabiŭ usio pavodle tago, što zagadaŭ jamu Bog ».

Vjerna i z padtrymkaj Boga Noj i jago syny vykonvajucʹ daručanuju im Bogam zadaču. I tut treba pamiatacʹ, što ziamla — geta adziny kantynient, jaki arašajecca tołʹki rekami i ručajami. U rajonie gary Ararat, dzie žyvucʹ Noj i jago syny, joscʹ tołʹki raŭnina i niama mora. Tamu jago sučasniki bačacʹ Noja, jaki buduje płyvučuju kanstrukcyju pasiarod kantynienta biez mora. Tady my možam ujavicʹ sabie kpiny, sarkazm i abrazy, jakimi jany, napeŭna, absypałi nieviałikuju grupu, dabrasłavionuju Bogam. Ale nasmiešniki chutka pierastanucʹ kpicʹ z vybranaga i patonucʹ u vodach patopu, u jaki nie chaciełi vierycʹ.

 

 

 

Byccio 7

 

Kančatkovaje addzialennie patopu

 

Byc. 7:1: « I skazaŭ Gaspodzʹ Noju: «Uvajdzi ŭ kaŭčeg ty i ŭsia tvaja siam’ja, bo Ja bačyŭ ciabie praviednym pierad Mnoju ŭ getym pakalenni ».

Nadychodzicʹ momant isciny, i zdziajsniajecca kančatkovaje padzieł stvarennia. « Uvachodžannie ŭ kaŭčeg » vyratavaje žyccio Noja i jago siam'i. Isnuje suviazʹ pamiž słovam « kaŭčeg » i « praviednasciu », jakuju Bog pryznačaje Noju. Getaja suviazʹ prachodzicʹ praz budučy « kaŭčeg sviedčannia », jaki budzie sviatoj skryniaj, što zmiaščaje Božuju « praviednascʹ », vyražanuju ŭ vygladzie dvuch skryžalaŭ, na jakich jago palec vygraviruje jago « dziesiacʹ zapaviedziaŭ ». U getym paraŭnanni Noj i jago spadarožniki pakazany roŭnymi ŭ tym, što ŭsie jany atrymłivajucʹ vyratavannie, uvachodziačy ŭ kaŭčeg, navat kałi tołʹki Noj varty tago, kab bycʹ adnosnym da getaga boskaga zakona, jak pakazvaje boskaja dakładnascʹ: « Ja bačyŭ ciabie praviednym ». Takim čynam, Noj całkam adpaviadaŭ boskamu zakonu, jakomu ŭžo vučyłi ŭ jago pryncypach svaich dapatopnych sług.

Byccio 7:2: « Vazʹmi sabie siem par z kožnaj čystaj žyvioły, samca i samku jaje, i pa pary z kožnaj niečystaj žyvioły, samca i samku jaje » .

My znachodzimsia ŭ dapatopnym kantekscie, i Bog zgadvaje adrozniennie pamiž žyviołami, jakija kłasifikujucca jak « čystyja» i «niačystyja ». Takim čynam, gety standart taki ž staražytny, jak i stvarennie ziamłi, i ŭ Łjavit 11 Bog tołʹki nagadaŭ pra tyja standarty, jakija Jon ustalavaŭ z samaga pačatku. Tamu Bog, jak i « subota », maje važkija padstavy patrabavacʹ ad svaich vybrannikaŭ u našy dni pavagi da getych rečaŭ, jakija prasłaŭlajucʹ Jago paradak, ustanoŭleny dla čałavieka. Vybirajučy « siem čystych par » dla adnoj « niačystaj », Bog pakazvaje svaju pieravagu čyscini, jakuju Jon paznačaje svajoj «piačatkaj», łičbaj «7» asviačennia času svajgo ziamnoga prajekta.

Byc. 7:3: « siem par ptušak niabiesnych, samca i samki, kab zachavacʹ naščadstva svajo na ŭsioj ziamłi ».

Dziakujučy vobrazu aniołʹskaga niabiesnaga žyccia, « siem par » « ptušak niabiesnych » taksama vyratavany.

Byc. 7:4: «… Bo jašče siem dzion, i Ja budu dazvalacʹ daždžu na ziamlu sorak dzion i sorak načej, i znišču z abłičča ziamłi ŭsio žyvoje, što Ja stvaryŭ .

Łičba « siem » (7) usio jašče zgadvajecca, abaznačajučy « siem dzion », jakija addzialajucʹ momant uvachodu žyvioł i ludziej u kaŭčeg ad pieršych vadaspadaŭ. Bog pašle niaspynny doždž na praciagu « 40 dzion i 40 načej ». Getaja łičba «40» — geta łičba vyprabavannia. Jana budzie tyčycca « 40 dzion » adpraŭki gabrejskich špijonaŭ u ziamlu Chanaanskuju i « 40 gadoŭ » žyccia i smierci ŭ pustyni ŭ vyniku ich admovy ŭvajsci ŭ ziamlu, nasielenuju vołatami. A kałi Isus pačnie svajo ziamnoje słužennie, jon budzie addadzieny spakusie d'jabła pasla « 40 dzion i 40 načej » postu. Taksama budzie « 40 dzion » pamiž uvaskrasienniem Chrysta i spasłanniem Sviatoga Ducha ŭ dzienʹ Pjacidziesiatnicy.

Dla Boga meta getaga zalevy — zniščycʹ « istot, jakich Jon stvaryŭ ». Takim čynam Jon nagadvaje nam, što, jak Bogu-Tvorcu, žycci ŭsich Jago stvarenniaŭ naležacʹ Jamu, kab vyratavacʹ ich abo zniščycʹ. Jon choča dacʹ budučym pakalenniam gorki ŭrok, jaki jany nie pavinny zabycʹ.

Byc. 7:5: « Noj zrabiŭ usio, što zagadaŭ jamu Gaspodzʹ ».

Vjerny i pasłuchmiany, Noj nie rasčaroŭvaje Boga i vykonvaje ŭsio, što jon jamu zagadaŭ.

Byccio 7:6: « Noju było šescʹsot gadoŭ, kałi na ziamłi byŭ patop ».

Padrabiaznasci pra čas buducʹ dadzieny pazniej, ale ŭ getym vieršy patop užo adbyŭsia na 600-m godzie žyccia Noja. Z momantu naradžennia jago pieršaga syna na 500-m godzie žyccia prajšło 100 gadoŭ.

Byccio 7:7: « I ŭvajšoŭ Noj u kaŭčeg, kab vyratavacca ad vodaŭ patopu, sam i syny jagonyja, i žonka jagonaja, i žonki synoŭ jagonych ».

Tołʹki vosiem čałaviek vyratujucca ad pavodki.

Byc. 7:8: « Pra čystych žyvioł i pra niačystych, pra ptušak i pra ŭsio, što poŭzaje pa ziamłi » .

ŭsio, što ruchajecca na ziamłi » , uvachodzicʹ u kaŭčeg , kab vyratavacca. Ale z jakoj « ziamłi » — dapatopnaj ci paslapatopnaj? Cjapierašni čas dziejasłova « ruchajecca » nagadvaje paslapatopnuju ziamlu časoŭ Majsieja, da jakoj zviartajecca Bog u svajoj gistoryi. Getaja tonkascʹ magła b apraŭdacʹ pakidannie i poŭnaje zniščennie niekatorych žachłivych vidaŭ, niepažadanych na adnoŭlenaj ziamłi, kałi b jany sapraŭdy isnavałi da patopu.

Byccio 7:9: « I ŭvajšłi da Noja ŭ kaŭčeg pa dvoje, mužčynski poł i žančyna, jak zagadaŭ Bog Noju ».

Gety pryncyp tyčycca nie tołʹki žyvioł, ale i troch čałaviečych par, jakija ŭtvarajucʹ jago try syny i ich žonki, a taksama jago ŭłasnaj, jakaja tyčycca jago samoga i jago žonki. Božy vybar vybracʹ tołʹki pary adkryvaje nam rolu, jakuju Bog im dascʹ: razmnažacca i pamnažacca.

Byccio 7:10: « A praz siem dzion vody patopu pryjšłi na ziamlu ».

Zgodna z getaj dakładnasciu, uvachod u kaŭčeg adbyŭsia na dziesiaty dzienʹ drugoga miesiaca 600-ga goda žyccia Noja, geta značycʹ za 7 dzion da 17-ga. paznačana ŭ nastupnym 11-m vieršy. Mjenavita na gety dziesiaty dzienʹ sam Bog začyniŭ « dzviery » kaŭčega pierad usimi jago pasažyrami, zgodna z dakładnasciu, pryviedzienaj u 16-m vieršy getaga 7-ga razdzieła.

Byccio 7:11: « Na šascisotym godzie žyccia Noja, na drugim miesiacy, na siamnaccatym dni miesiaca, u toj samy dzienʹ razburyłisia ŭsie krynicy viałikaj biezdani, i vokny niabiesnyja adčyniłisia » .

Bog abraŭ « siamnaccaty dzienʹ drugoga miesiaca » 600- goddzia Noja, kab « adčynicʹ vokny niabiesnyja ». Łičba 17 simvałizuje sud u svaim łikavym kodzie Bibłii i jaje praroctvach.

Zgodna z razłikam, ustanoŭlenym na padstavie pierajemnasci vybranych z Byccia 6, patop adbyŭsia ŭ 1656 godzie, pasla grachu Jevy i Adama, geta značycʹ za 4345 gadoŭ da viasny 6001 goda kanca svietu, jaki adbudziecca pavodle našaga zvyčajnaga kalendara viasnoj 2030 goda, i za 2345 gadoŭ da adkuplenčaj smierci Isusa Chrysta, jakaja adbyłasia 30 krasavika pavodle našaga fałʹšyvaga i padmanłivaga čałaviečaga kalendara.

Nastupnaje tłumačennie budzie paŭtorana ŭ Byc. 8:2. Zviartajučysia da dapaŭniałʹnaj rołi « krynic biezdani » ŭ getym vieršy, Bog adkryvaje nam, što patop byŭ vykłikany nie tołʹki daždžom, jaki pajšoŭ z nieba. Vjedajučy, što « biezdanʹ » adnosicca da ziamłi, całkam pakrytaj vadoj z pieršaga dnia stvarennia, jaje « krynicy » sviedčacʹ pra pavyšennie ŭzroŭniu vady, vykłikanaje samim moram. Getaja z'java atrymłivajecca z-za zmieny ŭzroŭniu akijaničnaga dna, jaki, padymajučysia, pavyšaje ŭzrovienʹ vady, pakułʹ jon nie dasiagnie ŭzroŭniu, jaki pakryvaŭ usiu ziamlu ŭ pieršy dzienʹ. Mjenavita dziakujučy apuskanniu akijaničnych głybinʹ suša vyjšła z vady na treci dzienʹ , i mienavita ŭ advarotnym vyniku suša była pakryta vodami patopu. Doždž, jaki nazyvaŭsia « aknom niabiesnym », byŭ karysny tołʹki dla tago, kab pakazacʹ, što pakarannie pryjšło z niabiosaŭ, ad niabiesnaga Boga. Pazniej gety vobraz « akna niabiesnaga » vozʹmie na siabie prociległuju rolu dabrasłavienniaŭ, jakija zychodziacʹ ad tago ž niabiesnaga Boga.

Byc. 7:12: « I doždž išoŭ na ziamlu sorak dzion i sorak načej ».

Getaja z'java, napeŭna, zdziviła niavierujučych grešnikaŭ. Tym bołʹš, što da getaga patopu daždžu nie isnavała. Dapatopnaja ziamla arašałasia i pałivałasia svaimi rekami i ručajami; tamu doždž nie byŭ patrebny; jago zamianiała ranišniaja rasa. I geta tłumačycʹ, čamu niavierujučym było ciažka pavierycʹ u patop, abvieščany Nojem, jak słovami, tak i spravami, bo jon pabudavaŭ kaŭčeg na sušy.

Čas « 40 dzion i 40 načej » aznačaje čas vyprabavanniaŭ. U svaju čargu, cialesny Izraiłʹ, jaki ledzʹ vyjšaŭ z Jegipta, budzie vyprabavany padčas adsutnasci Majsieja, jakoga Bog budzie zachoŭvacʹ pry sabie na praciagu getaga pieryjadu. Vynikam stanie «załaty ciala», raspłaŭleny sa zgody Aarona, brata Majsieja pa płoci. Zatym buducʹ « 40 dzion i 40 načej » dasledavannia ziamłi Chanaanskaj, u vyniku čago ludzi admoviacca ŭvajsci z-za vołataŭ, jakija jaje nasialajucʹ. U svaju čargu, Isus budzie vyprabavany na praciagu « 40 dzion i 40 načej », ale na gety raz, chocʹ i asłableny getym doŭgim postam, jon budzie supraciŭlacca d'jabłu, jaki budzie spakušacʹ jago, i ŭ rešcie rešt pakinie jago, nie atrymaŭšy pieramogi. Dla Isusa geta było toje, što zrabiła jago ziamnoje słužennie magčymym i zakonnym.

Byc. 7:13: «… U toj ža dzienʹ Noj, Sem, Cham i Jafiet, syny Noja, žonka Noja i try žonki jagonych synoŭ z imi ŭvajšłi ŭ kaŭčeg :

Gety vierš padkresłivaje vybar dvuch połaŭ ziamnych istot. Kožny mužčyna supravadžajecca « svajoj pamočnicaj », jago žančynaj, jakuju nazyvajucʹ « žančynaj ». Takim čynam, kožnaja para pradstaŭlaje siabie pa vobrazu Chrysta i Jago Carkvy, «Jago pamočnicy», Jago Vybranaj, jakuju Jon vyratuje. Bo prytułak «kaŭčega» — geta pieršy vobraz zbaŭlennia, jaki Jon adkryje ludziam.

Byccio 7:14: « ich, i ŭsiakuju žyviołu pavodle rodu jaje, i ŭsiakuju žyviołu pavodle rodu jaje, i ŭsich paŭzunoŭ, jakija poŭzajucʹ pa ziamłi, pavodle rodu ich, i ŭsich ptušak pavodle rodu ich, usich ptušak, jakija majucʹ kryły ».

Padkresłivajučy słova « vid », Bog nagadvaje pra zakony svajoj pryrody, jakija čałaviectva ŭ našu apošniuju epochu z zadavałʹnienniem asprečvaje, parušaje i stavicʹ pad sumnieŭ dziela žyvioł i navat čałaviectva. Njama bołʹšaga abaroncy čyscini vidu, čym Jon. I Jon patrabuje, kab Jago vybranniki padzialałi Jago boskaje mierkavannie na gety kont, bo daskanałascʹ Jago pieršapačatkovaga stvarennia zaklučałasia ŭ getaj čyscini i absalutnym padziele vidaŭ.

Robiačy akcent na kryłatych žyviołach, Bog pakazvaje ziamlu i pavietra grachu jak carstva, padparadkavanaje D'jabłu, jaki sam nazyvajecca « kniaziem pavietra » ŭ Pasłanni da Efiesianaŭ 2:2.

Byccio 7:15: « I ŭvajšłi da Noja ŭ kaŭčeg pa dvoje z usiakaj płoci, u jakoj joscʹ dychannie žyccia ».

Kožnaja para, abranaja Bogam, addzialajecca ad sabie padobnych, kab ich žyccio magło praciagvacca pasla patopu. U getym kančatkovym addzialenni Bog reałizuje pryncyp dvuch šlachoŭ, jakija Jon stavicʹ pierad svabodnym čałaviečym vybaram: šlach dabra viadzie da žyccia, a šlach zła — da smierci.

Byccio 7:16: « I ŭvajšłi mužčynski i žanočy poł z usialakaj płoci, jak zagadaŭ Bog Noju. I začyniŭ Gaspodzʹ za im dzviery ».

Meta razmnažennia « vidu » tut pacviardžajecca zgadkaj « samiec i samka ».

Vosʹ dziejannie, jakoje nadaje getamu dosviedu ŭsiu jago važnascʹ i praročy charaktar kanca času boskaj łaski: « Tady Jachve začyniŭ za im dzviery ». Geta momant, kałi los žyccia i los smierci razychodziacca biez magčymasci zmieny. Getak ža budzie i ŭ 2029 godzie, kałi tyja, chto vyžyŭ u toj čas, zrobiacʹ vybar: šanavacʹ Boga i Jago siomy dzienʹ, subotu, geta značycʹ subotu, ci šanavacʹ Rym i jago pieršy dzienʹ, niadzielu, zgodna z ułʹtymatumam, pradstaŭlenym u formie ŭkaza buntoŭnym čałaviectvam. I tam znoŭ « dzviery łaski » buducʹ začynieny Bogam, « tym, chto adčyniaje, i tym, chto začyniaje », zgodna z Adkrycciom 3:7.

Byccio 7:17: « Patop byŭ na ziamłi sorak dzion; i vody paviałičyłisia, i padniałi kaŭčeg, i jon uzniaŭsia nad ziamloj ».

Arka padniata.

Byccio 7:18: « Vada na ziamłi viełʹmi pamnožyłasia, i kaŭčeg płavaŭ pa pavierchni vady ».

Kaŭčeg płavaje.

Byc. 7:19: « I vody ŭzmacniełi, i pakryłisia ŭsie vysokija gary pad usim niebam ».

Suchaja gleba paŭsiudna znikaje, pagružanaja ŭ vadu.

Byccio 7:20: « Vada padniałasia nad gorami na piatnaccacʹ łokciaŭ i pakryłasia ».

Najvyšejšaja gara ŭ toj čas była pakryta kala 8 mietraŭ vady.

Byccio 7:21: « Usio, što ruchałasia pa ziamłi, vymierła, i ptuški, i bydła, i zviary, i ŭsio, što poŭzaje pa ziamłi, i ŭsie ludzi ».

Usie žyvioły, jakija dychajucʹ pavietram, tonucʹ. Padrabiaznasci pra ptušak tym bołʹš cikavyja, što patop — geta praročy vobraz Strašnaga suda, u jakim niabiesnyja istoty, takija jak Satana, buducʹ zniščany razam z ziamnymi istotami.

Byccio 7:22: « Usio, u čyich nozdrach było dychannie žyccia, što było na sušy, pamierła ».

Usie žyvyja istoty, stvoranyja padobnymi da čałavieka, čyjo žyccio zaležycʹ ad jago dychannia, tonucʹ. Geta adziny cienʹ nad pakaranniem patopu, bo vina całkam lažycʹ na čałavieku, i ŭ peŭnym sensie smiercʹ niavinnych žyvioł niespraviadłivaja. Ale kab całkam patapicʹ buntarskaje čałaviectva, Bog vymušany zabicʹ razam z im tych žyvioł, jakija dychajucʹ pavietram ziamnoj atmasfiery, jak i jany. Narešcie, kab zrazumiecʹ getaje rašennie, ułičycie, što Bog stvaryŭ ziamlu dla čałavieka, stvoranaga pa jago vobrazu, a nie dla žyvioły, stvoranaj dla tago, kab akružacʹ jago, supravadžacʹ jago i, u vypadku žyvioły, słužycʹ jamu.

Byccio 7:23: « Usia žyvaja istota była zniščana, što była na ziamłi, ad čałavieka da bydła, ad gadaŭ da ptušak niabiesnych; usie jany byłi zniščany z ziamłi. Zastaŭsia tołʹki Noj i tyja , chto byŭ z im u kaŭčegu ».

Gety vierš pacviardžaje roznicu, jakuju Bog robicʹ pamiž Nojem i jago čałaviečymi spadarožnikami, jakija apynułisia ŭ grupie z žyviołami, usich zgadanych i zakłapočanych tym, « što było z im» u kaŭčegu ».

Byccio 7:24: « I vada macnieła na ziamłi sto piacʹdziasiat dzion ».

« Sto piacʹdziasiat dzion » pačałisia pasla 40 dzion i 40 načej biespierapynnych daždžoŭ, jakija vykłikałi patop. Dasiagnuŭšy maksimałʹnaj vyšyni « 15 łokciaŭ », abo kala 8 m nad « najvyšejšaj garoj » u toj čas, uzrovienʹ vady zastavaŭsia stabiłʹnym na praciagu « 150 dzion ». Zatym jon pastupova znižaŭsia, pakułʹ nie vysach, žadanaga Bogam.

 

Zaŭvaga : Bog stvaryŭ žyccio ŭ giganckim pamiery, jaki chvalavaŭ dapatopnych ludziej i žyvioł. Ale pasla patopu jago prajekt nakiravany na praparcyjnaje pamianšennie pamieru ŭsich jago stvarenniaŭ, takim čynam, žycci buducʹ naradžacca ŭ paslapatopnym pamiery. Uvajšoŭšy ŭ Chanaan, gabrejskija špijony sviedčacʹ, što na ŭłasnyja vočy bačyłi gronki vinagradu nastołʹki viałikich, što dla ich pieranoski spatrebiłisia dva čałavieki ich pamieru. Takim čynam, pamianšennie pamieru taksama abaviazkova tyčycca dreŭ, sadaviny i garodniny. Takim čynam, Tvorca nikołi nie spyniaje stvaracʹ, tamu što z ciagam času jon zmianiaje i adaptuje svajo ziamnoje stvarennie da novych umoŭ žyccia, jakija naviazvajucca. Jon stvaryŭ čornuju pigmientacyju skury ludziej, jakija žyvucʹ pad uzdziejanniem mocnaj soniečnaj radyjacyi ŭ trapičnych i ekvataryjałʹnych regijonach Zjamłi, dzie soniečnyja pramiani padajucʹ na ziamlu pad vugłom 90 gradusaŭ. Inšyja kolery skury bołʹš-mienš biełyja abo blednyja i bołʹš-mienš miednyja ŭ zaležnasci ad kołʹkasci soniečnaga sviatła. Ale asnoŭny čyrvony koler Adama (čyrvony) z-za kryvi sustrakajecca va ŭsich ludziej.

Bibłija nie ŭkazvaje padrabiaznych nazvaŭ vidaŭ žyvioł da patopu. Bog pakidaje getuju temu tajamničaj, biez asabłivaga adkryccia, kožny vołʹny ŭ svaim ułasnym sposabie ŭjaŭlennia rečaŭ. Adnak ja vyłučaju gipotezu, što, žadajučy nadacʹ getaj pieršaj formie ziamnoga žyccia daskanały charaktar, Bog nie stvaryŭ u toj čas dagistaryčnych pačvaraŭ, kosci jakich sionnia znachodziacʹ navukoŭcy-dasledčyki ŭ glebie ziamłi. Taksama ja vyłučaju magčymascʹ tago, što jany byłi stvorany Bogam pasla patopu, kab uzmacnicʹ praklon ziamłi dla ludziej, jakija chutka znoŭ adviarnucca ad Jago. Addzialajučysia ad Jago, jany takim čynam straciacʹ svoj rozum i viałikija viedy, jakija Bog daŭ ad Adama da Noja. Da takoj stupieni, što ŭ niekatorych miescach na ziamłi čałaviek apyniecca ŭ degradavanym stanie «piačornaga čałavieka», na jakoga buducʹ napadacʹ i pagražacʹ lutyja žyvioły, jakich jon, tym nie mienš, zmoža zniščycʹ z dapamogaj naturałʹnaga drennaga nadvor'ja i spagadłivaj dobrazyčłivasci Boga.

 

 

 

Byccio 8

 

Časovaje addzialennie pasažyraŭ kaŭčega

 

Byccio 8:1: « I ŭspomniŭ Bog Noja i ŭsich zviaroŭ, i ŭsiu žyviołu, jakija byłi z im u kaŭčegu; i navioŭ Bog viecier na ziamlu, i vody scichłi ».

Budzʹcie ŭpeŭnienyja, jon nikołi getaga nie zabyvaŭ, ale praŭdaj z'jaŭlajecca toje, što gety ŭnikałʹny schod žycciaŭ, zaklučanych u płyvučym kaŭčegu, prymušaje čałaviectva i žyvioły vygladacʹ nastołʹki pamienšanymi, što jany niby pakinutyja Bogam. Nasamreč, getyja žycci ŭ poŭnaj biaspiecy, tamu što Bog achoŭvaje ich, jak skarb. Jany — Jago najkaštoŭniejšy nabytak: pieršyja płady, jakija adnaŭlajucʹ ziamlu i raspaŭsiudžvajucca pa jaje pavierchni.

Byccio 8:2: « Krynicy biezdani i vokny niabiesnyja začyniłisia, i doždž bołʹš nie padaŭ z nieba ».

Bog stvaraje patopnyja vody ŭ adpaviednasci sa svaimi patrebami. Adkułʹ jany biarucca? Z nieba, ale pierš za ŭsio ad Božaj tvorčaj siły. Prymajučy vobraz vartaŭnika šluza, jon adčyniaje simvałičnyja niabiesnyja šluzy, i nadychodzicʹ čas, kałi jon znoŭ ich začyniaje.

Zviartajučysia da dapaŭniałʹnaj rołi « krynic biazdonnaj vady » ŭ getym vieršy, Bog adkryvaje nam, što patop byŭ vykłikany nie tołʹki daždžom, jaki pajšoŭ z nieba. Vjedajučy, što « biazdonnaja vada » adnosicca da ziamłi, całkam pakrytaj vadoj z pieršaga dnia stvarennia, jaje « krynicy » sviedčacʹ pra pavyšennie ŭzroŭniu vady, vykłikanaje samim moram. Getaja z'java atrymłivajecca z-za zmieny ŭzroŭniu akijaničnaga dna, jaki , padymajučysia, pavyšaje ŭzrovienʹ vady, pakułʹ jon nie dasiagnie ŭzroŭniu, jaki pakryvaŭ usiu ziamlu ŭ pieršy dzienʹ. Mjenavita dziakujučy apuskanniu akijaničnych głybinʹ suša vyjšła z vady na treci dzienʹ , i mienavita ŭ advarotnym vyniku suša była pakryta vodami patopu. Doždž, jaki nazyvaŭsia « aknom niabiesnym », byŭ karysny tołʹki dla tago, kab pakazacʹ, što pakarannie pryjšło z niabiosaŭ, ad niabiesnaga Boga. Pazniej gety vobraz « akna niabiesnaga » vozʹmie na siabie prociległuju rolu dabrasłavienniaŭ, jakija zychodziacʹ ad tago ž niabiesnaga Boga.

Jak Tvorca, Bog mog stvarycʹ patop u imgniennie voka, pa svajoj kapryzie. Adnak Jon addaŭ pieravagu pastupovamu ŭzdziejanniu na svajo ŭžo stvoranaje stvarennie. Takim čynam Jon pakazvaje čałaviectvu, što pryroda ŭ Jago rukach — geta magutnaja zbroja, magutny srodak, jakim Jon manipuluje, kab prapanavacʹ svajo błagasłaŭlennie abo praklon u zaležnasci ad tago, pracuje geta na dabro ci na zło.

Byccio 8:3: « I vada viarnułasia z ziamłi i adyšła; i vada spała praz 150 dzion ».

Pasla 40 dzion i 40 načej biespierapynnych daždžoŭ, a zatym 150 dzion stabiłʹnaga ŭzroŭniu vady na samym vysokim uzroŭni, uzrovienʹ vady pačynaje adstupacʹ. Pavołʹna ŭzrovienʹ akijanskich głybinʹ znoŭ znižajecca, ale nie tak głyboka, jak da patopu.

Byccio 8:4: « U siomy miesiac, u siamnaccaty dzienʹ miesiaca, kaŭčeg spyniŭsia na garach Araratskich ».

Praz piacʹ miesiacaŭ, « siamnaccataga dnia siomaga miesiaca », kaŭčeg pierastaje płavacʹ; jon spyniajecca na najvyšejšaj gary Ararat. Getaja łičba «siamnaccacʹ» pacviardžaje kaniec aktu boskaga suda. Z getaj dakładnasci vidacʹ, što padčas patopu kaŭčeg nie adyšoŭ daloka ad miesca, dzie jago pabudavałi Noj i jago syny. I Bog chacieŭ, kab gety dokaz patopu zastavaŭsia bačnym da kanca svietu, na getaj ža viaršyni gary Ararat, dostup da jakoj byŭ i zastajecca zabaronienym rasijskimi i tureckimi ŭładami. Ale ŭ abrany Im čas Bog spryjaŭ tamu, kab byłi zrobleny aerafotazdymki, jakija pacvierdziłi najaŭnascʹ častki kaŭčega, jakaja zatrymałasia ŭ lodzie i sniezie. Sjonnia spadarožnikavaje nazirannie magło b pierakanaŭča pacvierdzicʹ getuju prysutnascʹ. Ale naziemnyja ŭłady nie zusim imknucca prasłaŭlacʹ Boga-Tvorcu; jany pavodziacʹ siabie ŭ adnosinach da jago jak voragi, i, pa spraviadłivasci, Bog dobra im adpłačvaje, paraziŭšy ich epidemijaj i terarystyčnymi napadami.

Byccio 8:5: « I vada ŭsio bołʹš spačyvała da dziesiataga miesiaca; i ŭ dziesiatym miesiacy, u pieršy dzienʹ miesiaca, pakazałisia viaršyni gor ».

Znižennie ŭzroŭniu vady abmiežavanaje, bo pasla patopu ŭzrovienʹ vady budzie vyšejšym, čym u dapatopnyja časy. Staražytnyja dałiny zastanucca pad vadoj i nabuducʹ vygladu sučasnych unutranych moraŭ, takich jak Mižziemnaje mora, Kaspijskaje mora, Čyrvonaje mora, Čornaje mora i g.d.

Byccio 8:6: « I stałasia, jak prajšło sorak dzion, što Noj adčyniŭ akno, jakoje jon zrabiŭ u kaŭčegu ».

Pasla 150 dzion stabiłʹnasci i 40 dzion čakannia Noj upieršyniu adčyniŭ nieviałikaje akno. Jago nieviałiki pamier, adzin łokacʹ, abo 55 sm, byŭ apraŭdany, bo jago adzinym prymianienniem było vyzvalennie ptušak, jakija takim čynam magłi b uciačy z kaŭčega žyccia.

Byccio 8:7: «… Jon vypusciŭ krumkača, i toj palacieŭ i viarnuŭsia, pakułʹ nie vysachłi vody na ziamłi .

Adkryccio sušy vykłikajecca ŭ adpaviednasci z paradkam « ciemry i sviatła » abo « nočy i dnia » pačatku stvarennia. Taksama pieršym pieršaadkryvałʹnikam byŭ pasłany niačysty « krumkač » z apiarenniem « čornym », jak « noč ». Jon dziejničaŭ svabodna, niezaležna ad Noja, vybrannika Boga. Takim čynam, jon simvałizuje ciomnyja rełigii, jakija buducʹ aktyvavany biez jakich-niebudzʹ adnosin z Bogam.

Dakładniej, jon simvałizuje cialesny Izraiłʹ Staroga Zapavietu, da jakoga Bog nieadnarazova pasyłaŭ svaich prarokaŭ, padobna prylotam i adlotam krumkača, kab pasprabavacʹ vyratavacʹ svoj narod ad grachoŭnych praktyk. Padobna « krumkaču », gety Izraiłʹ, kančatkova adkinuty Bogam, praciagvaŭ svaju gistoryju addzieleny ad Jago.

Byccio 8:8: « Jon taksama vypusciŭ gołuba, kab pagladziecʹ, ci syšła vada z pavierchni ziamłi ».

U tym ža paradku čysty « gołub » z « biełym » jak snieg apiarenniem pasyłajecca na razviedku. Jon razmiaščajecca pad znakam « dnia i sviatła ». Jak taki, jon praročycʹ novy zapaviet, zasnavany na kryvi, prałitaj Isusam Chrystom.

Byccio 8:9: « Ale gołubka nie znajšła miesca, dzie b spyniłasia nagami svaimi, i viarnułasia da jago ŭ kaŭčeg, bo vada była jašče na pavierchni ŭsioj ziamłi. I jon praciagnuŭ ruku svaju, uziaŭ jaje i prynios da siabie ŭ kaŭčeg ».

U adrozniennie ad niezaležnaga čornaga « krumkača» , bieły « gołub » ciesna zviazany z Nojem, jaki prapanuje « svaju ruku, kab uziacʹ jaje i ŭviesci ŭ kaŭčeg » z saboj. Geta vobraz suviazi, jakaja złučaje vybranaga z Bogam niabiesnym. « Gołub » adnojčy apuscicca na Isusa Chrysta, kałi jon z'javicca pierad Janam Chryscicielem, kab pryniacʹ ad jago chrost.

Prapanuju paraŭnacʹ getyja dzvie biblejskija cytaty: gety vierš: « Ale gołubka nie znajšła miesca, dzie b spačyła nagu svaju », z getym vieršam z Jevangjełla ad Matfieja 8:20: « Isus skazaŭ jamu ŭ adkaz: łisy majucʹ nory, i ptuški niabiesnyja — gniozdy; a Syn Čałaviečy nie maje, dzie prychiłicʹ gałavu »; i getyja vieršy z Jevangjełla ad Jana 1:5 i 11, dzie, kažučy pra Chrysta jak uvasablennie boskaga « sviatła » « žyccia », jon kaža: « Sviatło ŭ ciemry sviecicʹ, i ciemra jago nie achapiła .../ ...Pryjšoŭ da svaich, i svaje jago nie achapiłi» . Getak ža, jak « gołubka » viarnułasia da Noja, dazvołiŭšy jamu ŭziacʹ siabie ŭ « svaju ruku », uvaskresšy, Zbaŭca Isus Chrystos uzniossia na nieba da svajoj boskasci jak niabiesnaga Ajca, pakinuŭšy na ziamłi pasłannie pra adkuplennie svaich vybranych, svaju dobruju viestku, nazvanuju « viečnym Jevangjełlem » u Adkrycci 14:6. I ŭ Adkrycci 1:20: jon budzie trymacʹ ich « u svajoj ruce » ŭ « siami epochach », pradkazanych « siam'ju Cerkvami », dzie jon robicʹ ich udziełʹnikami boskaga asviačennia svaim « sviatłom », pradstaŭlenym « siam'ju sviaciłʹniami ».

Byccio 8:10: « I pačakaŭ jon jašče siem dzion inšych, i znoŭ vypusciŭ gołuba z kaŭčega ».

Geta padvojnaje napamin pra « siami dzion » vučycʹ nas tamu, što dla Noja, jak i dla nas sionnia, žyccio było zasnavana i ŭparadkavana Bogam na adzinstvie tydnia « siami dzion », što taksama z'jaŭlajecca simvałičnym adzinstvam « siami tysiač » gadoŭ jago viałikaga zbaŭčaga prajekta. Geta nastojłivaje ŭzgadvannie getaj łičby « siem » dazvalaje nam zrazumiecʹ važnascʹ, jakuju joj nadaje Bog; što apraŭdaje jaje napady, asabłiva z boku d'jabła, da słaŭnaga viartannia Chrysta, jaki pakładzie kaniec jago ziamnomu panavanniu.

Byccio 8:11: « Gołub viarnuŭsia da jago ŭviečary, i vosʹ, u jago ŭ rocie byŭ sarvany ałiŭkavy łist. Tady Noj daviedaŭsia, što vada syšła z ziamłi ».

Pasla doŭgich pieryjadaŭ « ciemry », abvieščanych słovam « viečar », nadzieja na vyratavannie i radascʹ vyzvalennia ad grachu pryjducʹ pad vyjavaj « ałiŭkavaga dreva », pasladoŭna staroga, a potym novaga zapavietu. Getak ža, jak Noj viedaŭ z « ałiŭkavaga łista », što čakanaja i nadziejnaja ziamla budzie gatovaja pryniacʹ jago, « syny Božyja » daviedajucca i zrazumiejucʹ, što Carstva Njabiesnaje było adkryta im tym, chto byŭ pasłany z niabiosaŭ, Isusam Chrystom.

Gety « łist ałiŭki » sviedčyŭ Noju, što prarastannie i rost dreŭ znoŭ magčymyja.

Byccio 8:12: « I pačakaŭ jon jašče siem dzion inšych i vypusciŭ gołuba; ale toj nie viarnuŭsia da jago ».

Gety znak byŭ vyrašałʹnym, bo jon dakazvaŭ, što « gołub » vyrašyŭ zastacca ŭ pryrodzie, jakaja znoŭ prapanoŭvała jamu ježu.

Getak ža, jak « gołub » znikaje pasla tago, jak pieradaŭ svajo pasłannie nadziei, pasla tago, jak addaŭ svajo žyccio na ziamłi, kab adkupicʹ svaich vybrannikaŭ, Isus Chrystos, « Kniazʹ miru », pakinie ziamlu i svaich vučniaŭ, pakinuŭšy ich svabodnymi i niezaležnymi, kab jany žyłi svaim žycciom da svajgo kančatkovaga słaŭnaga viartannia.

Byccio 8:13: « U šascisot pieršym godzie, u pieršy miesiac, u pieršy dzienʹ miesiaca, vysachła vada na ziamłi. I Noj zniaŭ dach z kaŭčega, i pagladzieŭ, i vosʹ, pavierchnia ziamłi vysachła ».

Zjamla jašče častkova vysachła, ale ŭsio abiacała, tamu Noj vyrašyŭ adkrycʹ dach kaŭčega, kab vyjsci za jago miežy. Vjedajučy, što kaŭčeg sieŭ na miełʹ na viaršyni gary Ararat, jago zrok raspasciraŭsia viełʹmi daloka i viełʹmi šyroka za garyzont. Padčas patopu kaŭčeg nabyŭ vobraz vyłuplenaga jajka. U momant vyłuplennia ptušania samo razbiła škarłupinu, u jakoj jano było začyniena. Noj zrabiŭ toje ž samaje; jon « zdymaŭ pakryccio kaŭčega », jakoje bołʹš nie magło abaraniacʹ jago ad prałiŭnoga daždžu. Zviarnicie ŭvagu, što Bog nie pryjšoŭ, kab adčynicʹ dzviery kaŭčega, jakija jon sam začyniŭ; geta aznačaje, što jon nie sumniavajecca i nie zmianiaje standart svajgo suda ŭ adnosinach da ziamnych buntaŭnikoŭ, dla jakich dzviery zbaŭlennia i niabiosaŭ zaŭsiody buducʹ začynienyja.

Byccio 8:14: « A ŭ drugi miesiac, u dvaccacʹ siomy dzienʹ miesiaca, ziamla vysachła ».

Zjamla znoŭ stanovicca prydatnaj dla žyccia pasla tago, jak jana budzie całkam začyniena ŭ kaŭčegu na praciagu 377 dzion z dnia pasadki i začyniennia dzviarej Bogam.

Byccio 8:15: « I skazaŭ Bog Noju :

Byccio 8:16: « Vyjdzi z kaŭčega ty i žonka tvaja, i syny tvaje, i žonki synoŭ tvaich z taboju ».

Znoŭ ža, geta Bog daje signał da vychadu z « kaŭčega », Jon začyniŭ adzinyja « dzviery » dla jago pasažyraŭ pierad patopam.

Byccio 8:17: « Vyviadzi z saboj usiu žyvuju istotu, jakaja z taboju, ad ptušak da bydła i ŭsich gadaŭ, jakija poŭzajucʹ pa ziamłi; i chaj jany raspaŭsiudžvajucca pa ziamłi, i pładziacca, i razmnažajucca na ziamłi ».

Scena nagadvaje piaty dzienʹ tydnia stvarennia, ale geta nie novaje stvarennie, bo pasla patopu adnaŭlennie nasiełʹnictva Zjamłi — geta etap pradkazanaga prajekta na pieršyja 6000 gadoŭ gistoryi Zjamłi. Bog zadumaŭ gety etap jak žachłivy i strymłivajučy. Jon daŭ čałaviectvu smiarotny dokaz nastupstvaŭ svajgo boskaga suda. Dokaz, jaki budzie ŭzgadany ŭ 2-m Pasłanni Pjatra 3:5-8: « Bo jany nie viedajucʹ, što niabiosy byłi stvorany raniej słovam Božym, i ziamla — z vady i ŭ vadzie. Praz ich tagačasny sviet, napoŭniŭšysia vadoj, zaginuŭ. Ale tym samym słovam i ciapierašniaje nieba i ziamla zachoŭvajucca na dzienʹ suda i pagibiełi biazbožnych ludziej». Ale, umiłavanyja, nie zabyvajcie adnago: u Gospada adzin dzienʹ, jak tysiača gadoŭ, i tysiača gadoŭ, jak adzin dzienʹ . Abvieščany patop agniu spraŭdzicca ŭ kancy siomaga tysiačagoddzia padčas apošniaga suda, kałi adkryjucca pałymianyja krynicy padziemnaj magmy, jakija pakryjucʹ usiu pavierchniu ziamłi. Getaje « vogniennaje voziera », zgadanaje ŭ Adkrycci 20:14-15, zniščycʹ pavierchniu ziamłi razam z jaje buntaŭničymi niaviernymi žycharami, a taksama ich spravy, jakija jany chaciełi pryvilejavacʹ, pagardžajučy prajaŭlenaj luboŭju Boga. I getaje siomaje tysiačagoddzie było pradkazana siomym dniom tydnia, geta značycʹ, zgodna z vyznačenniem « adzin dzienʹ jak tysiača gadoŭ, i tysiača gadoŭ jak adzin dzienʹ ».

Byccio 8:18: « I vyjšaŭ Noj, jon i syny jagonyja, i žonka jagonaja, i žonki synoŭ jagonych ».

Pasla tago, jak žyvioły syšłi, pradstaŭniki novaga čałaviectva taksama pakidajucʹ kaŭčeg. Jany znoŭ adkryvajucʹ dla siabie soniečnaje sviatło i viełizarnuju, amałʹ biazmiežnuju prastoru, jakuju prapanuje im pryroda, pasla 377 dzion i načej zniavolennia ŭ ciesnaj, ciomnaj, zamknionaj prastory.

Byccio 8:19: « Usia žyvioła, i ŭsie paŭzuny, i ŭsie ptuški, i ŭsio, što ruchajecca pa ziamłi, pavodle rodu svajgo, vyjšłi z kaŭčega ».

Adpłyccio kaŭčega pradkazvaje ŭvachod vybranych u Carstva Njabiesnaje, ale ŭvojducʹ tudy tołʹki tyja, kago Bog asudziŭ čystymi. U časy Noja getaga jašče nie adbyłosia, bo čystyja i niačystyja buducʹ žycʹ razam na adnoj ziamłi, zmagajučysia adzin z adnym da kanca svietu.

Byccio 8:20: « Noj pabudavaŭ achviarnik Gospadu; jon uziaŭ z usich čystych žyvioł i z usich čystych ptušak i prynios na achviarniku cełaspalenni ».

Chałakost — geta akt, jakim vybrany Noj vykazvaje svaju ŭdziačnascʹ Bogu. Smiercʹ niavinnaj achviary, u dadzienym vypadku žyvioły, nagadvaje Bogu-Tvorcu pra srodak, z dapamogaj jakoga ŭ Isusie Chryscie jon pryjdzie, kab adkupicʹ dušy svaich vybrannikaŭ. Čystyja žyvioły godnyja pradstaŭlacʹ achviaru Chrysta, jaki ŭvasobicʹ daskanałuju čysciniu va ŭsioj svajoj dušy, ciele i duchu.

Byccio 8:21: « I adčuŭ Gaspodzʹ pryjemny pach, i skazaŭ Gaspodzʹ u sercy Svaim: nie budu bołʹš prakłinacʹ ziamlu za čałavieka, bo namysieł serca čałaviečaga — zło ad maładosci jagonaj; i nie budu bołʹš pabivacʹ usio žyvoje, jak Ja zrabiŭ ».

Cełaspalennie, pryniesienaje Nojem, — geta sapraŭdny akt viery, i pasłuchmianaj viery. Bo, kałi jon prynosicʹ achviaru Bogu, to geta ŭ adkaz na achviarny abrad, jaki jon zagadaŭ zadoŭga da tago, jak navučyŭ jago gabrejam, jakija pakinułi Jegipiet. Vyraz « pryjemny pach » adnosicca nie da boskaga niuchu, a da Jago boskaga Ducha, jaki šanuje jak pasłuchmianascʹ svajgo viernaga vybrannika, tak i prarockaje bačannie, jakoje gety abrad daje Jago budučaj spagadłivaj achviary ŭ Isusie Chryscie.

Da Strašnaga suda bołʹš nie budzie razburałʹnaga patopu. Vopyt tołʹki što pakazaŭ, što čałaviek pa płoci naturałʹna i spadčynna « biazbožny », jak skazaŭ Isus pra svaich apostałaŭ u Jevangjełłi ad Matfieja 7:11: « Kałi ž vy, budučy złymi , viedajecie, jak davacʹ dobryja dary dzieciam vašym, tym bołʹš Ajciec vaš Njabiesny dascʹ dabro tym, chto prosicʹ u Jago ». Tamu Bogu daviadziecca ŭtajmavacʹ getuju « biazbožnuju » «žyviołu », mierkavannie, jakoje padzialaje Pavieł u 1 Kar. 2:14, i, prajaŭlajučy ŭ Isusie Chryscie siłu svajoj lubovi da ich, niekatoryja z tych, kago nazyvajucʹ « biazbožnymi », stanucʹ viernymi i pasłuchmianymi vybranymi ludzʹmi.

Byccio 8:22: « Pakułʹ ziamla tryvaje, siaŭba i žnivo, choład i spioka, leta i zima, dzienʹ i noč nie spyniacca ».

Gety vosʹmy razdzieł zakančvajecca napaminam pra čargavannie absalutnych supracʹległasciej, jakija kiravałi ŭmovami ziamnoga žyccia z pieršaga dnia stvarennia, kałi praz svajo ŭstanaŭlennie « noč i dzienʹ » Bog adkryŭ ziamnuju baracʹbu pamiž « ciemraj » i « sviatłom », jakaja ŭ rešcie rešt pieramoža praz Isusa Chrysta. U getym vieršy jon pierałičvaje getyja krajnija čargavanni, jakija z'jaŭlajucca vynikam tago, što sam grech z'jaŭlajecca vynikam svabodnaga vybaru, dadzienaga getym niabiesnym i ziamnym stvarenniam, jakija takim čynam vołʹnyja lubicʹ i słužycʹ Jamu abo adkidacʹ Jago da takoj stupieni, što nienavidziacʹ Jago. Ale vynikam getaj svabody budzie žyccio dla prychiłʹnikaŭ dabra i smiercʹ i zniščennie dla tych, chto zło, jak tołʹki što pakazaŭ patop.

Usie zgadanyja temy niasucʹ duchoŭnaje pasłannie:

« Sjaŭba i žnivo »: namiakajucʹ na pačatak jevangjełizacyi i kaniec svietu; vobrazy, uziatyja Isusam Chrystom u jago prypaviesci, asabłiva ŭ Mc. 13:37-39: « Jon adkazaŭ: chto sieje dobraje nasiennie, joscʹ Syn Čałaviečy; pole — geta sviet; dobraje nasiennie — geta syny Carstva; kukałʹ — geta syny złoga; vorag, jaki pasiejaŭ jago, — geta d'jabał; žnivo — geta kaniec svietu ; žniacy — geta anioły ».

« Choład i spioka »: « Spioka » zgadvajecca ŭ Adkrycci 7:16: « Jany bołʹš nie buducʹ adčuvacʹ goładu i smagi, i sonca, ani nijakaja spioka nie budzie piačy ich». Ale naadvarot, « choład » — geta taksama nastupstva praklonu grachu.

« Łjeta i zima »: geta dva siezony krajnasciej, kožny z jakich getak ža niepryjemny ŭ svaim prazmiernasci.

« Dzienʹ i noč »: Bog nazyvaje ich u tym paradku, u jakim čałaviek daje jamu, bo ŭ Jago zadumie, u Chryscie, nadychodzicʹ čas dnia, čas zakłiku ŭvajsci ŭ Jago łasku, ale pasla getaga času nadychodzicʹ čas « nočy, kałi nichto nie moža pracavacʹ », pavodle Jana 9:4, geta značycʹ zmianicʹ svoj los, bo jon kančatkova vyznačany na žyccio ci na smiercʹ z kanca času łaski.

 

 

 

Byccio 9

 

Adarvannie ad normy žyccia

 

Byccio 9:1: « I dabrasłaviŭ Bog Noja i synoŭ jagonych, i skazaŭ im: pładziciesia i razmnažajciesia, i napaŭniajcie ziamlu » .

Geta budzie pieršaja rola, jakuju Bog dascʹ žyvym istotam, abranym i vyratavanym kaŭčegam, pabudavanym ludzʹmi: Noju i jago trom synam.

Byc. 9:2: « Strach pierad vami i trymciennie pierad vami buducʹ na ŭsich zviarach ziamnych, na ŭsich ptuškach niabiesnych, na ŭsim, što ruchajecca pa ziamłi, i na ŭsich rybach marskich; jany addadzieny ŭ vašyja ruki ».

Žyviołʹny sviet abaviazany svaim vyžyvanniem čałavieku, tamu čałaviek zmoža daminavacʹ nad žyviołami jašče bołʹš, čym da patopu. Za vyklučenniem vypadkaŭ, kałi žyvioła gublaje kantrołʹ z-za strachu abo razdražniennia, jak praviła, usie žyvioły bajacca čałavieka i sprabujucʹ uciačy, kałi sustrakajucca z im.

Byccio 9:3: « Usio, što ruchajecca, što žyvie, budzie vam ježaj ; jak zialonuju travu, Ja daŭ vam usio geta ».

Getaja zmiena ŭ dyjecie maje niekałʹki abgruntavanniaŭ. Nje nadajučy zanadta viałikaj uvagi pradstaŭlenamu paradku, pa-pieršaje, ja pryvodžu nieadkładnuju adsutnascʹ rasłinnaj ježy, jakaja vyčarpałasia padčas patopu, i ziamla, pakrytaja salonymi vodami, staŭšy častkova steryłʹnaj, tołʹki pastupova adnavicʹ svaju poŭnuju ŭradłivascʹ i praduktyŭnascʹ. Akramia tago, ustalavannie gabrejskich achviarnych abradaŭ zapatrabuje ŭ svoj čas spažyvannia płoci achviary, pryniesienaj u achviaru ŭ praročym bačanni Sviatoj Vjačery, dzie chleb budzie z'jadacca jak simvał cieła Isusa Chrysta, a vinagradny sok — jak simvał jago kryvi. Treciaja pryčyna, mienš pryznanaja, ale nie mienš praŭdzivaja, zaklučajecca ŭ tym, što Bog choča skaracicʹ praciagłascʹ žyccia čałavieka; i spažyvannie płoci, jakaja razbeščvaje i ŭnosicʹ u čałaviečaje cieła elemienty, razburałʹnyja dla žyccia, budzie asnovaj pospiechu jago žadannia i jago rašennia. Tołʹki vopyt viegjetaryjanskaj abo vieganskaj dyjety daje asabistaje pacvierdžannie getamu. Kab padmacavacʹ getuju dumku, zviarnicie ŭvagu, što Bog nie zabaraniaje čałavieku ŭžyvacʹ u ježu niačystych žyvioł , navat kałi jany škodnyja dla jago zdaroŭja.

Byccio 9:4: « Tołʹki miasa z dušoj jagonaj, z kryvioju jagonaj, nie ješcie ».

Getaja zabarona zastaniecca ŭ sile i ŭ starym zapaviecie, zgodna z Łjevitom 17:10-11: « Kałi chto z domu Izrailevaga abo z prychadniaŭ, jakija žyvucʹ siarod ich, budzie jesci jakuju-niebudzʹ kroŭ , dyk Ja paviarnu abłičča Majo supracʹ tago, chto jescʹ kroŭ, i vynišču jago z narodu jagonaga » , i ŭ novym, zgodna z Dziejami 15:19-21: « Tamu ja vyrašyŭ nie turbavacʹ jazyčnikaŭ, jakija zviartajucca da Boga, ale napisacʹ im, kab jany ŭstrymłivałisia ad apaganʹvannia idałami, ad raspusty, ad zadušanych žyvioł i ad kryvi . Bo Majsiej z daŭnich časoŭ mieŭ u kožnym goradzie tych, chto prapaviedavaŭ jago, bo jago čytajucʹ u sinagogach kožnuju subotu ».

Bog nazyvaje « dušoj » usiu istotu, jakaja składajecca z cieła z płoci i duchu, całkam zaležnaga ad płoci. U getaj płoci ruchałʹnym organam z'jaŭlajecca mozg, jaki siłkujecca samoj kryvioju, jakaja ačyščajecca z kožnym udycham kisłarodam, jaki pagłynajecca logkimi. U žyvym stanie mozg stvaraje elektryčnyja signały, jakija gjenierujucʹ dumki i pamiacʹ, i kiruje funkcyjanavanniem usich inšych cialesnych organaŭ, jakija składajucʹ fizičnaje cieła. Rola «kryvi», jakaja, akramia tago, unikałʹnaja dla kožnaj žyvoj dušy dziakujučy gjenomu, nie pavinna ŭžyvacca pa pryčynach zdaroŭja, tamu što jana niasie adchody i prymieški, stvoranyja pa ŭsim ciele, i pa duchoŭnaj pryčynie. Bog zareziervavaŭ dla siabie absalutna vyklučnym čynam, dla svajgo rełigijnaga vučennia, pryncyp piccia kryvi Chrysta, ale tołʹki ŭ simvałičnaj formie vinagradnaga soku. Kałi žyccio ŭ kryvi, toj, chto p'je kroŭ Chrysta, adnaŭlaje siabie ŭ Jago sviatoj i daskanałaj pryrodzie, zgodna z sapraŭdnym pryncypam, što cieła składajecca z tago, čym jano siłkujecca.

Byc. 9:5: « Njachaj budzie vam viadoma, što kroŭ duš vašych Ja spaganiu z ruki kožnaj žyvioły, i dušu čałavieka Ja spaganiu z ruki čałavieka, navat čałavieka, brata jagonaga ».

Žyccio — najvažniejšaja reč dla Boga-Tvorcy, jaki jago stvaryŭ. My pavinny słuchacʹ Jago, kab usviadomicʹ aburennie, jakoje getaje złačynstva ŭjaŭlaje supracʹ Jago, sapraŭdnaga ŭładałʹnika zabranaga žyccia. Takim čynam, tołʹki Jon moža ŭzakonicʹ zagad zabracʹ žyccio. U papiarednim vieršy Bog dazvołiŭ čałavieku bracʹ žyviołʹnaje žyccio ŭ ježu, ale tut gavorka idzie pra złačynstva, pra zabojstva, jakoje kančatkova spyniaje čałaviečaje žyccio. Geta zabranaje žyccio bołʹš nie budzie miecʹ magčymasci nabłizicca da Boga, ani sviedčycʹ pra zmienu pavodzin, kałi da getaga času jano nie adpaviadała Jago standartu zbaŭlennia. Tut Bog zakładvaje padmurak zakona adpłaty: «voka za voka, zub za zub, žyccio za žyccio». Žyvioła zapłacicʹ za zabojstva čałavieka svajoj ułasnaj smierciu, a čałaviek typu Kaina budzie zabity, kałi zab'je svajgo kryvavaga « brata » typu Aviela.

Byc. 9:6: « Chto prałʹje kroŭ čałaviečuju, z kryvioju čałaviečaj prałʹjecca i jago kroŭ, bo Bog stvaryŭ čałavieka pavodle svajgo vobrazu ».

Bog nie imkniecca paviałičycʹ kołʹkascʹ smierciaŭ, bo, naadvarot, dazvalajučy zabojstva zabojcy, Jon razłičvaje na strymłivajučy efiekt i na toje, što z-za ryzyki najbołʹšaja kołʹkascʹ ludziej navučycca kantralavacʹ svaju agresiju, kab nie stacʹ zabojcam, u svaju čargu, godnym smierci.

Tołʹki tyja, chto natchniony sapraŭdnaj i aŭtentyčnaj vieraj, mogucʹ zrazumiecʹ, što značycʹ bycʹ « Bogam, stvoranym čałaviekam pavodle svajgo vobrazu ». Asabłiva tady, kałi čałaviectva stanovicca žachłivym i agidnym, jak geta adbyvajecca sionnia ŭ zachodnim sviecie i paŭsiułʹ na ziamłi, spakušanaje navukovymi viedami.

Byc. 9:7: « A vy pładziciesia i razmnažajciesia, i raspaŭsiudžvajciesia pa ziamłi i razmnažajciesia na joj ».

Bog sapraŭdy žadaje getaga pamnažennia, i niezdarma, bo kołʹkascʹ vybranych nastołʹki małaja, navat u paraŭnanni z pakłikanymi, jakija traplajucʹ na šlachu, što čym bołʹšaja kołʹkascʹ Jago stvarenniaŭ , tym bołʹš Jon zmoža znajsci i vybracʹ svaich vybranych siarod ich; bo, zgodna z dakładnasciu, adznačanaj u Dan. 7:9, praporcyja składaje adzin miłʹjon vybranych na dziesiacʹ miłʹjardaŭ pakłikanych, abo 1 na 10 000.

Byc. 9:8: « I znoŭ skazaŭ Bog Noju i synam jagonym z im, kažučy :

Bog zviartajecca da čatyroch mužčyn, tamu što, dajučy ŭładu mužčynskamu pradstaŭniku čałaviečaga rodu, jany buducʹ niesci adkaznascʹ za toje, što jany dazvołiłi zrabicʹ žančynam i dzieciam, jakija znachodziacca pad ich uładaj. Ułada — geta znak davieru, jaki Bog prapanuje mužčynam, ale jano robicʹ ich całkam adkaznymi pierad Jago tvaram i Jago sudom.

Byc. 9:9: « Vosʹ, Ja zaklučaju zapaviet Moj z taboju i z naščadkami tvaimi pasla ciabie » .

Sjonnia nam važna ŭsviadomicʹ, što my — getaje « siemia », z jakim Bog ustalavaŭ svoj « zapaviet » . Sučasnaje žyccio i jago spakusłivyja vynachodki nie zmianiajucʹ našaga čałaviečaga pachodžannia. My — spadčynniki novaga pačatku, jaki Bog daŭ čałaviectvu pasla strašnaga patopu. Zapaviet, ustalavany z Nojem i jago tryma synami, kankretny. Jon abaviazvaje Boga bołʹš nie zniščacʹ usio čałaviectva vodami patopu. Pasla jago pryjdzie zapaviet, jaki Bog ustaluje z Abragamam, jaki budzie vykanany ŭ dvuch pasladoŭnych aspiektach, łitarałʹna ŭ časie i duchoŭna skancentravanych na adkuplenčym słuženni Isusa Chrysta. Gety zapaviet budzie fundamientałʹna indyviduałʹnym, jak i status vyratavannia, jaki znachodzicca na konu. Na praciagu 16 stagoddziaŭ, jakija buducʹ papiaredničacʹ jago pieršamu pryšesciu, Bog adkryje svoj płan vyratavannia praz rełigijnyja abrady, zagadanyja gabrejskamu narodu. Zatym, pasla vykanannia ŭ Isusie Chryscie getaga płana, adkrytaga va ŭsim jago sviatle, jašče kala 16 stagoddziaŭ niaviernascʹ zmienicʹ viernascʹ, i na praciagu 1260 gadoŭ pad egidaj rymskaga papizmu budzie panavacʹ najciomniejšaja ciemra. Z 1170 goda, kałi Piter Uołdo znoŭ zmog praktykavacʹ čystuju i viernuju chryscijanskuju vieru, u tym łiku vykonvajučy sapraŭdnuju subotu, mienš asvietlenyja vybranyja byłi pasla jago abranyja ŭ pačataj, ale nie zavieršanaj pracy Refarmacyi. Akramia tago, tołʹki z 1843 goda, šlacham padvojnaga vyprabavannia viery, Bog zmog znajsci viernych vybranych siarod pijanieraŭ advientyzmu. Ale im było jašče zanadta rana całkam zrazumiecʹ tajamnicy, adkrytyja ŭ Jago praroctvach. Znak zapavietu z Bogam zaŭsiody z'jaŭlajecca ŭniasienniem i pryniacciem Jago sviatła, tamu praca, jakuju ja pišu ŭ Jago imia, kab asvietnicʹ Jago vybranych, pad nazvaj « sviedčannie Isusa » ŭjaŭlaje saboj jago apošniuju formu, znak tago, što Jago zapaviet sapraŭdy reałʹny i pacvierdžany.

Byc. 9:10: « z kožnaj žyvoj istotaj, jakaja z vami, z ptuškami i žyviołaj, i z usimi zviarami ziamnymi, ci z usimi, što vyjšłi z kaŭčega, ci z usimi zviarami ziamnymi ».

Zapaviet, pradstaŭleny Bogam, tyčycca taksama žyvioł, geta značycʹ usiago, što žyvie i budzie razmnažacca na ziamłi.

Byc. 9:11: « Ja ŭstanaŭlu zapaviet Moj z vami: nijakaja płocʹ bołʹš nie budzie zniščana vodami patopu, i nie budzie bołʹš patopu na zniščennie ziamłi ».

Urok patopu pavinien zastavacca unikałʹnym. Cjapier Bog ustupicʹ u błizki boj, bo jago meta — zavajavacʹ sercy svaich vybrannikaŭ.

Byc. 9:12: « I skazaŭ Bog: vosʹ znak zapavietu, jaki Ja ŭstanaŭłivaju pamiž Mnoju i vami, i pamiž kožnaj žyvoj istotaj, jakaja z vami, na vieki viečnyja » .

Gety znak, jaki daje Bog, tyčycca ŭsich žyvych istot, čystych i niačystych. Geta jašče nie znak prynaležnasci da Jago asoby, jakim budzie siomy dzienʹ, subota. Gety znak nagadvaje žyvym istotam pra abiacannie, jakoje Jon daŭ bołʹš nikołi nie zniščacʹ ich vodami patopu; geta jago miaža.

Byc. 9:13: « Ja pakłaŭ viasiołku Maju ŭ vobłaku, i jana budzie znakam zapavietu pamiž Mnoju i ziamloj ».

Navuka rastłumačycʹ fizičnuju pryčynu isnavannia viasiołki. Geta raskładannie svietłavoga spiektru soniečnaga sviatła, jaki lažycʹ na tonkich płastach vady abo pry vysokaj viłʹgotnasci. Usie zaŭvažyłi, što viasiołka z'jaŭlajecca, kałi idzie doždž, i sonca raspaŭsiudžvaje svaje pramiani sviatła. Tym nie mienš, doždž nagadvaje pavodku, a soniečnaje sviatło ŭvasablaje adčuvałʹnaje, karysnaje i zaspakajałʹnaje sviatło Boga.

Byccio 9:14: « I staniecca, kałi Ja zbiaru chmary na ziamlu, tady źavicca viasiołka ŭ chmary » .

Takim čynam, chmary byłi vynajdzieny Bogam, kab stvaracʹ doždž tołʹki pasla patopu i adnačasova z pryncypam viasiołki. Adnak u našu agidnuju epochu biazbožnyja mužčyny i žančyny skaziłi i apaganiłi getuju temu viasiołki, uziaŭšy gety simvał boskaga sajuza, kab zrabicʹ jago abrevijaturaj i emblemaj zboru seksuałʹnych zbočnikaŭ. Bog pavinien znajsci ŭ getym važkuju pryčynu, kab udarycʹ getaje agidnaje i niepavažłivaje da jago i čałaviečaga rodu čałaviectva. Apošnija prykmiety jago gnievu chutka z'javiacca, piakučyja, jak agonʹ, i razburałʹnyja, jak smiercʹ.

Byc. 9:15: « I Ja ŭspomniu zapaviet Moj, jaki pamiž Mnoju i vami, i pamiž usialakaj žyvoj dušoj u kožnaj płoci; i vody bołʹš nie buducʹ patopam na zniščennie kožnaj płoci ».

Čytajučy getyja słovy dabryni z vusnaŭ Boga, ja acenʹvaju paradoks, dumajučy pra zaŭvagi, jakija Jon moža zrabicʹ sionnia z-za čałaviečaj raspusty, jakaja viartajecca da ŭzroŭniu dapatopnych ludziej.

Bog strymaje svajo słova, bołʹš nie budzie patopu vady, ale dla ŭsich buntaŭnikoŭ patop agniu padrychtavany na dzienʹ apošniaga suda; pra što apostał Pjotr nagadaŭ nam u 2 Pjatra 3:7. Ale pierad getym apošnim sudom i pierad viartanniem Chrysta jadzierny agonʹ Treciaj susvietnaj vajny abo «šostaja truba » z Adkryccia 9:13-21 pryjdzie ŭ vygladzie šmatłikich i złaviesnych smiarotnych «gryboŭ», kab zmiatacʹ prytułki biezzakonnia, jakimi stałi viałikija garady, stałicy ci nie, płaniety Zjamla.

Byccio 9:16: « Vjasiołka budzie ŭ vobłaku, i ja pagladžu na jaje, kab uspomnicʹ viečny zapaviet pamiž Bogam i kožnaj žyvoj istotaj u kožnaj płoci, jakaja joscʹ na ziamłi ».

Toj čas daloki ad nas, i jon mog by pakinucʹ novym pradstaŭnikam čałaviectva viałikuju nadzieju pazbiegnucʹ pamyłak, učynienych dapatopnymi ludzʹmi. Ale sionnia nadzieja bołʹš nie dazvalajecca, tamu što płady dapatopnych časoŭ z'jaŭlajucca paŭsiułʹ siarod nas.

Byc. 9:17: « I skazaŭ Bog Noju: geta znak zapavietu, jaki Ja ŭstanaviŭ pamiž Mnoju i kožnaj płocciu, jakaja na ziamłi ».

Bog padkresłivaje charaktar getaga zapavietu, jaki ŭstanoŭleny z «usiakaj płocciu». Geta zapaviet, jaki zaŭsiody budzie tyčycca čałaviectva ŭ kalektyŭnym sensie.

Byccio 9:18: « Syny Noja, jakija vyjšłi z kaŭčega, byłi: Sim, Cham i Jafiet. Cham byŭ bacʹkam Chanaana ».

Nam dajecca ŭdakładniennie: « Cham byŭ bacʹkam Chanaana ». Pamiatajcie, što Noj i jago syny — usie vołaty, jakija zachavałi pamiery dapatopnych ludziej. Takim čynam, vołaty buducʹ praciagvacʹ razmnažacca, asabłiva ŭ ziamłi «Chanaan», dzie, na ich niaščascie, gabrei, jakija pakinułi Jegipiet, znojducʹ ich, bo strach, vykłikany ich pamierami, asudziacʹ ich na 40-gadovaje błukannie pa pustyni i smiercʹ tam.

Byccio 9:19: « Geta try syny Noja, i ad ich naščadkaŭ była zasielena ŭsia ziamla ».

Zviarnicie ŭvagu, što pieršapačatkova ŭsie dapatopnyja ludzi miełi adnago čałavieka jak svajo pachodžannie: Adama. Novaje paslapatopnaje žyccio pabudavana na troch ludziach: Simie, Chamie i Jafiecie. Tamu narody ich naščadkaŭ buducʹ padzielenyja i padzielenyja . Kožnaje novaje naradžennie budzie zviazana sa svaim patryjarcham — Simam, Chamam abo Jafietam. Duch padziełu budzie abapiracca na getaje roznaje pachodžannie, kab supracʹstajacʹ pamiž saboj ludziam, pryviazanym da tradycyj svaich prodkaŭ.

Byccio 9:20: « I Noj pačaŭ apracoŭvacʹ ziamlu i sadziŭ vinagradniki ».

Geta, u rešcie rešt, narmałʹnaja dziejnascʹ, tym nie mienš budzie miecʹ sur'joznyja nastupstvy. Bo ŭ kancy vyroščvannia Noj zbiraje vinagrad, i vycisnuty sok, akislajučysia, jon p'je ałkagołʹ.

Byccio 9:21: « I vypiŭ jon vina, i ap’janieŭ, i adkryŭsia siarod namiota svajgo » .

Straciŭšy kantrołʹ nad svaimi dziejanniami, Noj łičycʹ, što jon adzin, jon agalajecca i całkam raspranajecca.

Byc. 9:22: «Cham, bacʹka Chanaana, ubačyŭ gałiznu bacʹki svajgo i raskazaŭ pra geta dvum bratam svaim na vułicy » .

U toj čas čałaviečy rozum byŭ jašče viełʹmi adčuvałʹny da getaj agolenasci, adkrytaj grešnym Adamam. I Cham, paciešyŭšysia i, biezumoŭna, trochi nasmiešłiva pastaviŭšysia da niadobraj idei, raskazaŭ pra svoj vizuałʹny dosvied dvum bratam.

Byc. 9:23: « Tady Sem i Jafiet uziałi płašč, pakłałi jago na plečy svaje, pajšłi adstupiŭšy nazad i nakryłi gałiznu bacʹki svajgo; i, jak što tvary ich byłi adviernutyja, jany nie bačyłi gałizny bacʹki svajgo ».

Z usimi nieabchodnymi mierami zasciarogi dva braty nakryvajucʹ gołaje cieła bacʹki.

Byccio 9:24: « I pračnuŭsia Noj ad vina svajgo i pačuŭ, što zrabiŭ z im małodšy syn jagony ».

Dyk vosʹ, dvum bratam daviałosia raskazacʹ jamu. I gety danos uzrušyŭ Noja, jaki adčuŭ, što jago gonar jak bacʹki byŭ padarvany. Jon nie piŭ ałkagołʹ naŭmysna, a staŭ achviaraj naturałʹnaj reakcyi vinagradnaga soku, jaki z časam akislajecca, i cukar jakoga pieratvarajecca ŭ spirt.

Byccio 9:25: « I skazaŭ jon: praklaty Chanaan! jon budzie rabom raboŭ u bratoŭ svaich » .

Faktyčna, gety dosvied słužycʹ tołʹki padstavaj dla Boga-Tvorcy praročycʹ pra naščadkaŭ synoŭ Noja. Bo sam Chanaan nie mieŭ nijakaga dačyniennia da ŭčynku svajgo bacʹki Chama; tamu jon byŭ nievinavaty ŭ svajoj vinie. I Noj praklaŭ jago, toj, chto ničoga nie zrabiŭ. Skłaŭšajasia situacyja pačynaje adkryvacʹ nam pryncyp Božaga suda, jaki z'jaŭlajecca ŭ drugoj z dziesiaci Jago zapaviedziaŭ, jakija možna pračytacʹ u Zych. 20:5: « Nje pakłaniajsia im i nie słužy im, bo Ja, Gaspodzʹ, Bog tvoj, — Bog zajzdrosny, Jaki karaje dziaciej za vinu bacʹkoŭ da treciaga i čacviortaga pakalennia tych, chto nienavidzicʹ Mjanie ». U getaj vidavočnaj niespraviadłivasci schavana ŭsia mudrascʹ Boga. Bo, padumajcie, suviazʹ pamiž synam i bacʹkam naturałʹnaja, i syn zaŭsiody budzie na baku bacʹki, kałi na jago napadajucʹ; za redkim vyklučenniem. Kałi Bog udarycʹ bacʹku, syn budzie nienavidziecʹ jago i abaraniacʹ bacʹku. Prakłinajučy syna, Chanaana, Noj karaje Chama, bacʹku, zaniepakojenaga pospiecham svaich naščadkaŭ. A Chanaan, sa svajgo boku, budzie niesci nastupstvy tago, što jon syn Chama. Tamu jon budzie adčuvacʹ tryvałuju kryŭdu na Noja i dvuch synoŭ, jakich jon dabrasłaŭlaje: Sima i Jafieta. My ŭžo viedajem, što naščadki Chanaana buducʹ zniščany Bogam, kab prapanavacʹ Izrailu, svajmu narodu, vyzvalenamu z jegipieckaga rabstva (jašče adzin syn Chama: Micraim), svaju nacyjanałʹnuju terytoryju.

Byccio 9:26: « I skazaŭ jon: dabrasłaviony Gaspodzʹ, Bog Simaŭ, i chaj Chanaan budzie im rabom! »

Noj pradkazaŭ svaim synam płan, jaki Bog mieŭ dla kožnaga z ich. Takim čynam, naščadki Chanaana buducʹ paniavoleny naščadkami Sima. Cham pašyrycca na poŭdzienʹ i zasiałicʹ afrykanski kantynient až da ziamłi sučasnaga Izraila. Šem pašyrycca na ŭschod i paŭdniovy ŭschod, zasiałiŭšy sučasnyja arabskija musułʹmanskija krainy. Z Chałdei, sučasnaga Iraka, pachodziŭ Abragam, čysty siemit. Gistoryja pacviardžaje, što Afryka Chanaana sapraŭdy była paniavolena arabami, naščadkami Sima.

Byccio 9:27: « Njachaj Bog pašyrycʹ uładu Jafieta, i chaj jon pasiałicca ŭ namiotach Simavych, a Chanaan chaj budzie im rabom! »

Jafiet budzie pašyracca na poŭnač, na ŭschod i na zachad. Na praciagu doŭgaga času poŭnač budzie daminavacʹ nad poŭdniem. Chryscijanizavanyja paŭnočnyja krainy atrymajucʹ techničnaje i navukovaje razviccio, jakoje dazvołicʹ im ekspłuatavacʹ paŭdniovyja arabskija krainy i zaniavołʹvacʹ narody Afryki, naščadkaŭ Chanaana.

Byc. 9:28: « I žyŭ Noj pasla patopu trysta piacʹdziasiat gadoŭ ».

Na praciagu 350 gadoŭ Noj mog sviedčycʹ pra patop svaim sučasnikam i papiaredžvacʹ ich pra pamyłki dapatopnych žycharoŭ.

Byc. 9:29: « A ŭsich dzion Noja było dzieviacʹsot piacʹdziasiat gadoŭ; i jon pamior ».

U 1656 godzie, u god patopu pasla Adama, Noju spoŭniłasia 600 gadoŭ, tamu jon pamior u 2006 godzie pasla grachu Adama, majučy 950 gadoŭ. Zgodna z Bycciom 10:25, pry naradženni « Fjeleka » ŭ 1757 godzie « ziamla była padzielena » Bogam z-za pieražytaga paŭstannia cara Nimroda i jago Vaviłonskaj viežy. Padzieł, abo razłuka, byŭ vynikam roznych moŭ, jakija Bog daŭ narodam, kab jany razyšłisia i bołʹš nie ŭtvarałi adziny błok pierad Jago tvaram i Jago volaj. Takim čynam, Noj pieražyŭ getuju padzieju i na toj momant jamu było 757 gadoŭ.

 

Na momant smierci Noja Abram užo naradziŭsia (u 1948 godzie, abo za 2052 gady da smierci Isusa Chrysta, što było ŭ 30 godzie našaj ery pa našym zvyčajnym fałʹšyvym kalendary), ale jon byŭ va Ury, u Chałdei, daloka ad Noja, jaki žyŭ na poŭnač kala gary Ararat.

Abram, jaki naradziŭsia ŭ 1948 godzie, kałi jago bacʹku Tary było 70 gadoŭ, pakinuŭ Charan, kab vykanacʹ Božy zagad, va ŭzroscie 75 gadoŭ u 2023 godzie, praz 17 gadoŭ pasla smierci Noja ŭ 2006 godzie. Takim čynam, duchoŭnaja estafieta sajuza była zabiaspiečana i zavieršana.

U 2048 godzie, va ŭzroscie 100 gadoŭ, Abram staŭ bacʹkam Isaaka. Jon pamior va ŭzroscie 175 gadoŭ u 2123 godzie.

Zgodna z Bycciom 25:26, u 2108 godzie, va ŭzroscie 60 gadoŭ Isaak staŭ bacʹkam błizniat Isava i Jakava.

 

 

 

Byccio 10

 

Padzieł narodaŭ

 

Gety razdzieł znajomicʹ nas z naščadkami troch synoŭ Noja. Geta adkryccio budzie karysnym, tamu što ŭ svaich praroctvach Bog zaŭsiody zgadvaje pieršapačatkovyja nazvy adpaviednych terytoryj. Njekatoryja z getych nazvaŭ logka identyfikavacʹ z sučasnymi nazvami, bo jany zachavałi asnoŭnyja karani, naprykład: « Madaj » dla Midyi, « Tuvał » dla Tabołʹska, « Mješech » dla Maskvy.

Byccio 10:1: « Vosʹ radavod synoŭ Noja: Sima, Chama i Jafieta. I naradziłisia ŭ ich syny pasla patopu » .

Syny Jafieta

Byccio 10:2: « Syny Jafieta byłi: Gomier, Magog, Madaj, Javan, Tuvał, Mešech i Tyras ».

« Madaj » — geta Midyja; « Javan » — Grecyja; « Tubał » — Tabołʹsk; « Mješech » — Maskva.

Byccio 10:3: « Syny Gamiera: Aškienaz, Ryfat i Tagarma. »

Byccio 10:4: « Syny Javana: Ełiša, Tarsis, Kitym i Dadanim. »

« Tarsid » aznačaje Tars; « Kitym » aznačaje Kipr.

Byccio 10:5: « Getymi byłi astravy , nasielenyja narodami pavodle ich ziemlaŭ, pavodle ich movaŭ , pavodle ich plamionaŭ, pavodle ich narodaŭ » .

Vyraz « astravy narodaŭ » adnosicca da zachodnich krain sučasnaj Jeŭropy i ich bołʹšych terytoryj, takich jak Amieryka i Aŭstrałija.

Dakładnascʹ « kožnamu na jago movie » znojdzie svajo tłumačennie ŭ dosviedzie Vaviłonskaj viežy, pra jaki gavorycca ŭ Byc. 11.

 

Syny Chama

Byccio 10:6: « Syny Chama byłi: Kuš, Micraim, Fut i Chanaan » .

Kuš aznačaje Efiopiju; « Misraim » — Jegipiet; « Put » — Łiviju; a « Chaan » aznačaje sučasny Izraiłʹ abo staražytnuju Palescinu.

Byccio 10:7: « Syny Kuša: Šeba, Chaviła, Saŭta, Raama i Saŭtecha. Syny Raamy: Šeba i Dedan » .

Byccio 10:8: « A Kuš sparadziŭ Nimroda; jon pačaŭ bycʹ magutnym na ziamłi » .

Gety car « Nimrod » budzie budaŭnikom « Vaviłonskaj viežy », pryčynaj padziełu moŭ Bogam, jaki padzialaje i izaluje ludziej na narody i nacyi, zgodna z Bycciom 11.

Byccio 10:9: « Jon byŭ magutnym palaŭničym pierad Gospadam; tamu i kažucʹ: jak Nimrod, magutny palaŭničy pierad Gospadam » .

Byc. 10:10: « Jon vaładaryŭ spačatku nad Vaviłonam, Erecham, Akadam i Chałʹniem u ziamłi Šynaar » .

« Vaviłon » adnosicca da staražytnaga Vaviłona; « Akad » adnosicca da staražytnaj Akadyi i sučasnaga gorada Bagdad; « Skiniear » adnosicca da Iraka.

Byc. 10:11: « Z getaj ziamłi vyjšaŭ Ašur; jon pabudavaŭ Ninieviju, Rechavot-Chir, Kałach » .

« Ašur » adnosicca da Asiryi. « Ninievija » stała sučasnym Masułam.

Byccio 10:12: « i Resien pamiž Ninievijaj i Kałacham; geta viałiki gorad » .

Getyja try garady znachodziłisia na poŭnačy sučasnaga Iraka, uzdoŭž raki Tygr.

Byccio 10:13: « A Micraim sparadziŭ Łudzima, Anamima, Łjechabima, Naftuchima, »

Byccio 10:14: « Patrusimy, Kasłuchimy, ad jakich pachodziacʹ Fiłistymlanie, i Kaftarymy » .

« Fiłistyłʹlanami » nazyvajucʹ ciapierašnich palestyncaŭ, jakija ŭsio jašče znachodziacca ŭ stanie vajny z Izrailem, jak i ŭ starym sajuzie. Jany — syny Jegipta, jašče adnago gistaryčnaga voraga Izraila da 1979 goda, kałi Jegipiet zaklučyŭ sajuz z Izrailem.

Byc. 10:15: « Chanaan sparadziŭ Sidona, pieršynca svajgo, i Cheta; »

Byccio 10:16: « i jevusiejaŭ, amarejaŭ, girgjesiejaŭ » ,

« Jevus » adnosicca da Ijerusałima; « amarejcy » byłi pieršymi žycharami terytoryi, dadzienaj Bogam Izrailu. Njagledziačy na toje, što jany zastavałisia ŭ miežach normy dla vołataŭ, Bog pakaraŭ ich smierciu i zniščyŭ ich atrutnymi šeršniami pierad svaim narodam, kab vyzvałicʹ getaje miesca.

Byccio 10:17: « chiviei, arkiei, siniejcy »

« Grech » aznačaje Kitaj.

Byccio 10:18: « Arvadei, Zemaryi, Chamafiei. Pasla getaga siem’i Chanaaniejaŭ raskidałisia » .

Byccio 10:19: « Mjaža Chananiejcaŭ ciagnułasia ad Sidona da Gjerara i da Gazy, i da Sadomy, Gamory, Admy i Cevoima da Łašy » .

Getyja staražytnyja nazvy abmiažoŭvajucʹ ziamlu Izraila na zachodnim baku poŭnačy, dzie znachodzicca Sidon, na poŭdni, dzie dagetułʹ znachodzicca sučasnaja Gaza, i na ŭschodnim baku poŭdnia, u adpaviednasci z miescaznachodžanniem Sadoma i Gamory na miescy «Mjortvaga mora», na poŭnačy, dzie znachodzicca Cevojm.

Byccio 10:20: « Geta syny Chama pavodle ichnich plamionaŭ, pavodle ichnich movaŭ, u ichnich krainach, u ichnich narodach » .

 

Syny Sima

Byccio 10:21: « I ŭ Sima, bacʹki ŭsich synoŭ Eviera i brata Jafieta, pieršynca, naradziłisia syny » .

Byccio 10:22: « Syny Sima byłi: Ełam, Ašur, Arfaksad, Łud i Aram » .

« Ełam » adnosicca da staražytnych piersaŭ sučasnaga Irana, a taksama da aryjaŭ paŭnočnaj Indyi; « Ašur » adnosicca da staražytnaj Asiryi sučasnaga Iraka; « Łud » adnosicca, magčyma, da Łoda ŭ Izraiłi; « Aram » adnosicca da aramiejaŭ Siryi.

Byccio 10:23: « Syny Arama: Uc, Chuł, Gjeter i Maš » .

Byccio 10:24: « Arfaksad sparadziŭ Šełacha; Šełach sparadziŭ Chebera » .

Byccio 10:25: « U Eviera naradziłisia dva syny: imia adnago — Falek, bo ŭ jago dni ziamla padziałiłasia ; a imia brata jago — Joktan » .

U getym vieršy my znachodzim dakładnascʹ: « bo ŭ jago dni ziamla była padzielena ». My abaviazany jamu magčymasciu datavacʹ u 1757 godzie, ad grachu Adama, padzieł moŭ, jaki ŭznik u vyniku sproby paŭstancaŭ ab'jadnacca šlacham uzviadziennia Vaviłonskaj viežy. Takim čynam, geta čas praŭlennia cara Nimroda.

Byccio 10:26: « Joktan sparadziŭ Ałmadada, Šełefa, Chazarmavieta, Jeracha »

Byc.10:27: « Chadaram, Uzał, Dykła, »

Byc.10:28: « Ovał, Avimaełʹ, Ševa, »

Byccio 10:29: « Afir, Chaviła i Jovav. Usie jany byłi synami Joktana » .

Byccio 10:30: « Jany žyłi ad Mješy da Sjefara, da gornaj krainy ŭschodniaj » .

Byccio 10:31: « Geta syny Sima pavodle ichnich plamionaŭ, pavodle ichnich movaŭ, u ichnich krainach, u ichnich narodach » .

Byccio 10:32: « Geta plamiony synoŭ Noja pavodle ich pakalenniaŭ, pavodle ich narodaŭ. I ad ich pajšłi narody, jakija byłi raskidanyja pa ziamłi pasla patopu » .

 

 

 

Byccio 11

 

Padzieł pa movach

 

Byc. 11:1: « I ŭsia ziamla była adna mova i adna mova » .

Tut Bog nagadvaje pra łagičny vynik tago faktu, što ŭsio čałaviectva pachodzicʹ ad adnoj pary: Adama i Jevy. Takim čynam, vusnaja mova była pieradadziena ŭsim naščadkam.

Byc . 11:2: « I kałi jany rušyłi z uschodu, znajšłi raŭninu ŭ ziamłi Šynaar i pasiałiłisia tam » .

Na «ŭschod» ad ziamłi «Šynar» u sučasnym Iraku znachodziŭsia sučasny Iran. Pakinuŭšy ŭzvyšanyja miasciny, ludzi sabrałisia na raŭninie, dobra arošanaj dvuma viałikimi rekami, «Jeŭfratam i Tygram» (pa-gabrejsku: Frat i Chidekiełʹ), i ŭradłivaj. U svoj čas Łot, plamiennik Abragama, taksama abraŭ getaje miesca dla pasialennia, kałi razłučyŭsia sa svaim dziadzʹkam. Vjałikaja raŭnina spryjała budaŭnictvu viałikaga gorada « Vaviłona », jaki zastavaŭsia viadomym da kanca svietu.

Byc. 11:3: « I skazałi jany adzin adnamu: Chadziem, zrobim cegłu i abpałim jaje ŭ agni. A ŭ ich była cegła zamiest kamienia, a asfałʹt zamiest rastvora » .

Sabranyja mužčyny bołʹš nie žyłi ŭ namiotach; jany adkryłi vytvorčascʹ abpalenaj cegły, jakaja dazvołiła im budavacʹ pastajannyja žytły. Geta adkryccio stała pačatkam usich garadoŭ. Padčas ich rabstva ŭ Jegipcie vytvorčascʹ getaj cegły dla budaŭnictva Ramziesa dla faraona stała pryčynaj pakut gabrejaŭ. Roznica była ŭ tym, što ich cegła nie abpałʹvałasia ŭ agni, a rabiłasia z ziamłi i sałomy i sušyłasia pad piakučym jegipieckim soncam.

Byc. 11:4: « I skazałi jany: chadziem, pabudujem sabie gorad i viežu, vyšynia jakoj dasiagała b niabiosaŭ , i zrobim sabie imia, kab nam nie rassypacca pa ŭsioj ziamłi » .

Syny Noja i jago naščadki žyłi raskidanyja pa ziamłi, kačeŭnikami, i zaŭsiody ŭ namiotach, prystasavanych da ich pieramiaščenniaŭ. U getym adkrycci Bog zasiarodžvajecca na momancie, kałi ŭpieršyniu ŭ gistoryi čałaviectva ludzi vyrašyłi pasiałicca ŭ adnym miescy i ŭ pastajannych žytłach, tym samym skłaŭšy pieršy asieły narod. I geta pieršaje ab'jadnannie pryviało ich da ab'jadnannia ŭ sprobie pazbiegnucʹ padziełu , jaki sparadziŭ sprečki, bojki i smierci. Jany navučyłisia ad Noja biazbožnasci i gvałtu dapatopnych ludziej; da takoj stupieni, što Bogu daviałosia zniščycʹ ich. I kab lepš kantralavacʹ ryzyku paŭtarennia tych ža pamyłak, jany vieracʹ, što, sabraŭšysia ciesna ŭ adnym miescy, im udasca pazbiegnucʹ getaga gvałtu. Prykazka kaža: adzinstva — siła. Z časoŭ Vaviłona ŭsie viałikija ŭładary i viałikija panavannia gruntavałi svaju siłu na adzinstvie i ab'jadnanni. U papiarednim razdziele zgadvaŭsia car Nimrod, jaki, vidacʹ, byŭ pieršym ab'jadnaŭčym łidaram čałaviectva ŭ svoj čas, mienavita pabudavaŭšy Vaviłon i jago viežu.

U tekscie ŭdakładniajecca: « vieža, viaršynia jakoj dakranajecca nieba ». Getaja ideja «dakranacca da nieba» sviedčycʹ pra namier dałučycca da Boga na niabiosach, kab pakazacʹ jamu, što ludzi mogucʹ abyscisia biez jago i što ŭ ich joscʹ idei, jak pazbiegnucʹ i vyrašycʹ svaje prablemy samastojna. Geta nie bołʹš i nie mienš, jak vykłik Bogu-stvarałʹniku.

Byc. 11:5: « Jachve syšoŭ pagladziecʹ gorad i viežu, jakuju budavałi syny čałaviečyja » .

Geta tołʹki adzin z vobrazaŭ, jaki pakazvaje nam, što Bog viedaje płan dla čałaviectva, jakoje znoŭ ažyŭlajecca buntarskimi dumkami.

Byc . 11:6: « I skazaŭ Gaspodzʹ: vosʹ, adzin narod, i adna ŭ ich mova; i vosʹ što jany pačałi rabicʹ: ciapier ničoga nie budzie admoŭlena ŭ ich va ŭsim, što jany zadumałi » .

Situacyja ŭ časy Vaviłonskaj viežy vykłikaje zajzdrascʹ u sučasnych univiersałistaŭ, jakija maracʹ pra gety ideał: sfarmiravacʹ adziny narod i razmaŭlacʹ na adnoj movie. I našym univiersałistam, jak i tym, kago sabraŭ Nimrod, usio roŭna, što Bog dumaje na gety kont. Tym nie mienš, praz 1747 gadoŭ pasla grachu Adama Bog vykazaŭ svajo mierkavannie. Jak pakazvajucʹ jago słovy, ideja čałaviečaga prajekta nie zadavałʹniaje jago i zasmučaje. Adnak niama gavorki pra toje, kab znoŭ zniščycʹ ich. Ale zaŭvažym, što Bog nie asprečvaje efiektyŭnascʹ padychodu buntarskaga čałaviectva. U jago joscʹ tołʹki adzin niedachop, i jon dla Jago: čym bołʹš jany zbirajucca, tym bołʹš jany adkidajucʹ Jago, bołʹš nie słužacʹ Jamu, abo, što jašče gorš, słužacʹ fałʹšyvym bažastvam pierad Jago tvaram.

Byc. 11:7: « Davajcie sydziem i zmiašajem ich movu, kab jany nie razumiełi movy adzin adnago » .

U Boga joscʹ rašennie: « Davajcie zmiašajem ichnija movy, kab jany bołʹš nie razumiełi movy adzin adnago ». Geta dziejannie maje na mecie vykłikacʹ boski cud. U imgniennie voka ludzi razmaŭlajucʹ na roznych movach i, bołʹš nie razumiejučy adzin adnago, vymušanyja dystancyjavacca adzin ad adnago. Adzinstva, jakoga jany šukałi, parušajecca . Padzieł ludziej, tema getaga dasledavannia, usio jašče isnuje, dobra vykanany.

Byccio 11:8: « I raskidaŭ ich Gaspodzʹ adtułʹ pa ŭsioj ziamłi; i jany pierastałi budavacʹ gorad » .

Tyja, chto razmaŭlaje na adnoj movie, ab'jadnoŭvajucca i dystancujucca ad inšych. Tamu pasla getaga dosviedu « moŭ » ludzi pasialacca ŭ roznych miescach, dzie jany zasnavajucʹ garady z kamienia i cegły. Buducʹ sfarmiravany narody, i kab pakaracʹ ich za pamyłki, Bog zmoža supracʹpastavicʹ ich adzin adnamu. Sproba « Vaviłona » ŭstalavacʹ usieagułʹny mir pravałiłasia.

Byc. 11:9: « Tamu nazvałi jago Vaviłonam, bo tam zmiašaŭ Gaspodzʹ movu ŭsioj ziamłi, i adtułʹ raskidaŭ ich Gaspodzʹ pa ŭsioj ziamłi » .

Nazva «Vaviłon», što aznačaje «zmiašannie», vartaja znajomstva, bo jana sviedčycʹ ludziam pra toje, jak Bog adreagavaŭ na ich sprobu ŭsieagułʹnaga ab'jadnannia: « zmiašannie moŭ ». Gety ŭrok pavinien byŭ papiaredzicʹ čałaviectva da kanca svietu, bo Bog chacieŭ raskrycʹ gety dosvied u svaim sviedčanni, pradyktavanym Majsieju, jaki takim čynam napisaŭ pieršyja knigi svajoj Sviatoj Bibłii, jakuju my čytajem i sionnia. Takim čynam, Bogu nie treba było ŭžyvacʹ gvałt supracʹ paŭstancaŭ tago času. Ale ŭsio budzie inakš u kancy svietu, kałi, uznaŭlajučy gety ŭsieagułʹny schod, asudžany Bogam, apošnija paŭstancy, jakija zastałisia ŭ žyvych pasla Treciaj susvietnaj vajny, buducʹ zniščany słaŭnym viartanniem Isusa Chrysta. Tady im daviadziecca sutyknucca z «Jago gnievam», bo jany, akramia tago, pryniałi rašennie zabicʹ Jago apošnich vybranych, tamu što jany zastanucca viernymi Jago Subocie, asviačonaj z momantu stvarennia svietu. Urok, dadzieny Bogam, nikołi nie vykonvaŭsia čałaviectvam, i pastajanna paŭsiułʹ na ziamłi ŭtvarałisia viałikija garady, pakułʹ Bog nie prymusiŭ ich bycʹ zniščanymi inšymi narodami abo smiarotnymi epidemijami viałikaga maštabu.

 

 

Naščadki Sima

Da Abragama, bacʹki viernikaŭ i sučasnych monateistyčnych rełigij

Byccio 11:10: « Vosʹ radavod Sima: Sim žyŭ sto gadoŭ i sparadziŭ Arfaksada praz dva gady pasla patopu ».

Arfaksad, syn Sima, naradziŭsia ŭ 1658 (1656 + 2) godzie.

Byccio 11:11: « I žyŭ Sim pasla naradžennia Arfaksada piacʹsot gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok ».

Šem pamior u 2158 godzie va ŭzroscie 600 (100 + 500) gadoŭ.

Byccio 11:12: « Arfaksad žyŭ tryccacʹ piacʹ gadoŭ i sparadziŭ Sału » .

Syn Arfaksada, Šełach naradziŭsia ŭ 1693 (1658 + 35) godzie.

Byccio 11:13: « I žyŭ Arfaksad pasla naradžennia Sały čatyrysta try gady i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Arpaččad pamior u 2096 godzie va ŭzroscie 438 gadoŭ (35 + 403)

Byccio 11:14: « Šełach žyŭ tryccacʹ gadoŭ i sparadziŭ Eviera » .

Ebier naradziŭsia ŭ 1723 (1693 + 30) godzie.

Byccio 11:15: « I žyŭ Šełach pasla naradžennia Eviera čatyrysta try gady i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Šełach pamior u 2126 (1723 + 403) godzie va ŭzroscie 433 (30 + 403) gadoŭ.

Byccio 11:16: « Chevier žyŭ tryccacʹ čatyry gady i sparadziŭ Faleka » .

Falek naradziŭsia ŭ 1757 godzie (1723 + 34). Pavodle Byccia 10:25, padčas jago naradžennia « ziamla była padzielena » movami, stvoranymi Bogam, kab padziałicʹ i razdziałicʹ ludziej, sabranych u Vaviłonie.

Byccio 11:17: « I žyŭ Evier pasla naradžennia Faleka čatyrysta tryccacʹ gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Chjebier pamior u 2187 (1757 + 430) godzie va ŭzroscie 464 (34 + 430) gadoŭ.

Byc. 11:18: « Fjelek žyŭ tryccacʹ gadoŭ i sparadziŭ Reu » .

Rechu naradziŭsia ŭ 1787 (1757 + 30) godzie.

Byccio 11:19: « I žyŭ Falek pasla naradžennia Reu dzviescie dzieviacʹ gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Falek pamior u 1996 godzie (1787 + 209) va ŭzroscie 239 gadoŭ (30 + 209). Zviarnicie ŭvagu na rezkaje skaračennie žyccia, vieragodna, z-za paŭstannia la Vaviłonskaj viežy, jakoje adbyłosia ŭ jago čas.

Byc. 11:20: « Reŭ žyŭ tryccacʹ dva gady i sparadziŭ Sjeruga » .

Sjerug naradziŭsia ŭ 1819 godzie (1787 + 32)

Byccio 11:21: « I žyŭ Reŭ pasla naradžennia Sjerucha dzviescie siem gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Rechu pamior u 2096 (1819 + 207) godzie va ŭzroscie 239 (32 + 207) gadoŭ.

Byc. 11:22: « Sjeruch žyŭ tryccacʹ gadoŭ i sparadziŭ Nachora » .

Nachor naradziŭsia ŭ 1849 (1819 + 30) godzie.

Byc. 11:23: « I žyŭ Sjeruch pasla naradžennia Nachora dzviescie gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Sjerug pamior u 2049 (1849 + 200) godzie va ŭzroscie 230 (30 + 200) gadoŭ.

Byc. 11:24: « Nachor žyŭ dvaccacʹ dzieviacʹ gadoŭ i sparadziŭ Taru » .

Terach naradziŭsia ŭ 1878 (1849 + 29) godzie.

Byccio 11:25: « I žyŭ Nachor pasla naradžennia Tary sto dzieviatnaccacʹ gadoŭ i sparadziŭ synoŭ i dačok » .

Nachor pamior u 1968 godzie (1849 + 119) va ŭzroscie 148 gadoŭ (29 + 119)

Byc. 11:26: « Tara žyŭ siemdziesiat gadoŭ i sparadziŭ Abrama, Nachora i Arana » .

Abram naradziŭsia ŭ 1948 godzie (1878 + 70)

Zgodna z Bycciom 21:5, u Abragama budzie pieršy zakonny syn, Isaak, kałi jamu spoŭnicca 100 gadoŭ, u 2048 godzie : « Abragamu było sto gadoŭ, kałi naradziŭsia ŭ jago syn Isaak ».

Abram pamre ŭ 2123 godzie va ŭzroscie 175 gadoŭ , zgodna z Bycciom 25:7: «… Geta dni gadoŭ žyccia Abragama: jon pražyŭ sto siemdziesiat piacʹ gadoŭ » .

Byc. 11:27: « Vosʹ radavod Teracha: Terach sparadziŭ Abrama, Nachora i Arana. Aran sparadziŭ Łota » .

Zviarnicie ŭvagu, što Abram — starejšy z troch synoŭ Tary. Takim čynam, jon sapraŭdy naradziŭsia, kałi jago bacʹku Tary było 70 gadoŭ, jak gavorycca ŭ vieršy 26 vyšej.

Byc. 11:28: « I pamior Aran pry Tary, bacʹku svaim, u ziamłi svajoj radzimy, va Ury Chałdejskim » .

Getaja smiercʹ tłumačycʹ, čamu Łot pazniej supravadžaŭ Abrama ŭ jago padarožžach. Abram uziaŭ jago pad svajo kryło.

Mjenavita ŭ Ury Chałdejskim naradziŭsia Abram, i mienavita ŭ Vaviłonie Chałdejskim paŭstancki Izraiłʹ byŭ adviedzieny ŭ pałon u časy praroka Jeramii i praroka Daniiła.

Byc. 11:29: « Abram i Nachor uziałi sabie žonak; imia žonki Abrama : Sara, a imia žonki Nachora: Miłka, dačka Arana, bacʹki Miłki i bacʹki Iski » .

Sajuzy getaga času byłi viełʹmi błizkimi pa kryvi: Nachor ažaniŭsia z Miłkaj, dačkoj svajgo brata Arana. Geta było normaj i vykananniem abaviazku, metaj jakoga było zachavannie čyscini rodu naščadkaŭ. U svaju čargu, Isaak pasyłaŭ svajgo sługu šukacʹ žonku dla svajgo syna Isaaka z błizkaj siam'i Łavana Aramiejca.

Byc. 11:30: « A Sara była biaspłodnaja: u jaje nie było dziaciej » .

Getaja biaspłodnascʹ dazvołicʹ Bogu-Tvorcu raskrycʹ svaju tvorčuju siłu, zrabiŭšy jaje zdołʹnaj naradzicʹ dzicia, kałi joj budzie amałʹ sto gadoŭ, jak jaje mužu Abramu. Getaja biaspłodnascʹ była nieabchodnaj na praročym uzroŭni, bo Isaak pradstaŭleny jak typ novaga Adama, jakoga Isus Chrystos uvasobicʹ u svoj čas; abodva mužčyny byłi ŭ svoj čas « synami boskaga abiacannia». Tamu, zaŭsiody z-za svajoj prarockaj rołi «syna Božaga», jon nie budzie sam vybiracʹ sabie žonku, bo ŭ ciele Isusa mienavita Bog vybiraje svaich apostałaŭ i vučniaŭ, geta značycʹ Duch Ajca, jaki joscʹ u im i jaki ažyŭlaje jago.

Byccio 11:31: « Tady Tara ŭziaŭ Abrama, syna svajgo, i Łota, syna Arana, unuka svajgo, i Saru, niaviestku svaju, žonku Abrama, syna svajgo, i vyjšłi jany razam z Ura Chałdejskaga, kab isci ŭ ziamlu Chanaanskuju. I pryjšłi jany ŭ Charan i pasiałiłisia tam » .

Usia siam'ja, u tym łiku i Abram, pasiałiłasia na poŭnačy krainy, u Charanie. Gety pieršy pierajezd nabłiziŭ ich da radzimy čałaviectva. Jany addziałiłisia ad viałikich, užo gustanasielenych i niepakorłivych garadoŭ uradłivaj i kvitniejučaj raŭniny.

Byccio 11:32: « Dzion Tary było dzviescie piacʹ gadoŭ; i pamior Tara ŭ Charanie » .

Terach naradziŭsia ŭ 1878 godzie, a pamior va ŭzroscie 205 gadoŭ u 2083 godzie.

 

U kancy vyvučennia getaga razdzieła adznačym, što prajekt skaračennia praciagłasci žyccia da 120 gadoŭ idzie da pospiechu. Pamiž «600 gadami» Sima i «148 gadami» Nachora abo «175 gadami» Abragama vidavočna skaračennie žyccia. Prykładna praz čatyry stagoddzi Majsiej pražyvie roŭna 120 gadoŭ. Łičba, nazvanaja Bogam, budzie atrymana ŭ jakasci ideałʹnaj madełi.

 

U vopycie Abragama Bog pakazvaje, što Jon sam gatovy zrabicʹ, kab adkupicʹ žyccio svaich vybranych, jakich Jon vybiraje z usich svaich čałaviečych stvarenniaŭ u zaležnasci ad tago, ci zachoŭvajucʹ jany Jago vobraz. U getaj gistaryčnaj scenie Abragam — Bog jak Ajciec, Isaak — Bog jak Syn, i vykanannie adbudziecca ŭ Isusie Chryscie, i z Jago dobraachvotnaj achviary narodzicca novy zapaviet.

 

 

Byccio 12

 

Adłučennie ad ziamnoj siam'i

 

Byc. 12:1: « I skazaŭ Gaspodzʹ Abramu: “ Vyjdzi z ziamłi tvajoj, z radziny tvajoj i z domu bacʹki tvajgo, u ziamlu, jakuju Ja pakažu tabie ”».

Pa zagadu Boga Abram pakinie svaju ziamnuju siam'ju, dom svajgo bacʹki, i my pavinny bačycʹ u getym paradku duchoŭnaje značennie, jakoje Bog nadaŭ u Byc. 2:24 jago słovam, jakija kažucʹ: « Tamu pakinie čałaviek bacʹku svajgo i maci svaju i prylepicca da žonki svajoj, i jany buducʹ adnym ciełam ». Abram pavinien « pakinucʹ bacʹku svajgo i maci svaju », kab uvajsci ŭ prarockuju duchoŭnuju rolu Chrysta, dla jakoga maje značennie tołʹki « Njaviesta », jago schod vybranych. Cjalesnyja suviazi — geta pieraškody dla duchoŭnaga pragresu, jakich vybranyja pavinny pazbiagacʹ, kab dasiagnucʹ pospiechu ŭ stvarenni, pa simvałičnym vobrazie, « adnoj płoci » z Isusam Chrystom, Bogam-stvarałʹnikam Jachve.

Byccio 12:2: « Ja zrablu z ciabie viałiki narod i dabrasłaŭlu ciabie; zrablu imia tvajo viałikim, i ty budzieš dabrasłavienniem ».

Abram stanie pieršym z patryjarchaŭ Bibłii, pryznanym manateistami «bacʹkam viernikaŭ». Jon taksama ŭ Bibłii pieršy sługa Božy, čyje žycciovyja padrabiaznasci buducʹ padrabiazna apisany i raskryty.

Byccio 12:3: « Ja dabrasłaŭlu tych, chto dabrasłaŭlaje ciabie, i praklanu tych, chto prakłinaje ciabie; i dabrasłaviacca ŭ tabie ŭsie plamiony ziamłi ».

Padarožžy i sustrečy Abrama pasłužacʹ dokazam getaga, i ŭžo ŭ Jegipcie, kałi faraon chacieŭ pieraspacʹ z Saraj, łičačy jaje siastroj, pavodle tago, što skazaŭ Abram, kab abaranicʹ svajo žyccio. U bačanni Bog skazaŭ jamu, što Sara — žonka praroka, i jon ledzʹ nie pamior.

Drugaja častka getaga vierša, « u tabie buducʹ błagasłaŭlonyja ŭsie plamiony ziamłi », znojdzie svajo vykanannie ŭ Isusie Chryscie, synie Davida z kalena Judy, synie Izraila, synie Isaaka, synie Abrama. Mjenavita na Abramie Bog pabuduje svaje dva pasladoŭnyja zapaviety, jakija pradstaŭlajucʹ standarty jago zbaŭlennia. Bo getyja standarty pavinny byłi evalucyjanavacʹ, kab pierajsci ad simvałičnaga typu da reałʹnaga typu; u zaležnasci ad tago, ci žyŭ grešny čałaviek da Chrysta ci pasla jago.

Byccio 12:4: « I pajšoŭ Abram, jak skazaŭ jamu Gaspodzʹ, i pajšoŭ z im Łot. Abramu było siemdziesiat piacʹ gadoŭ, kałi jon pajšoŭ z Charana ».

U svaje 75 gadoŭ Abram užo maje doŭgi žycciovy vopyt. Gety vopyt treba nabycʹ, kab słuchacʹ i šukacʹ Boga; geta robicca pasla tago, jak jon adkryvaje praklony čałaviectva, addzielenaga ad jago. Kałi Bog pakłikaŭ jago, to geta tamu, što Abram šukaŭ jago, taksama, kałi Bog adkryvajecca jamu, jon spiašajecca pasłuchacca jago. I getaja zbaŭčaja pasłuchmianascʹ budzie pacvierdžana i nagadana jago synu Isaaku ŭ getym vieršy, cytavanym u Byc. 26:5: « bo Abragam pasłuchaŭsia gołasu Majgo i vykonvaŭ nakazy Maje, i zapaviedzi Maje, i pastanovy Maje, i zakony Maje ». Abram mog vykonvacʹ getyja rečy tołʹki tady, kałi Bog pradstaviŭ ich jamu. Getaje sviedčannie ad Boga adkryvaje nam, što mnogija rečy, nie zgadanyja ŭ Bibłii, byłi vykanany. Bibłija pradstaŭlaje nam tołʹki karotki zmiest doŭgaga isnavannia čałaviečych žycciaŭ. I žyccio čałavieka doŭžycca 175 gadoŭ, tołʹki Bog moža skazacʹ, što jon pražyŭ chviłina za chviłinaj, siekunda za siekundaj, ale dla nas dastatkova karotkaga zmiestu samaga važnaga.

Takim čynam, Božaje błagasłaŭlennie, dadzienaje Abragamu, gruntujecca na jago pasłuchmianasci, i ŭsio naša vyvučennie Bibłii i jaje praroctvaŭ było b marnym, kałi b my nie razumiełi važnasci getaj pasłuchmianasci, bo Isus Chrystos daŭ nam svoj ułasny prykład, kažučy ŭ Jevangjełłi ad Jana 8:29: « Toj, chto pasłaŭ Mjanie, sa Mnoju joscʹ; Jon nie pakinuŭ Mjanie adnago, bo Ja zaŭsiody rablu toje, što padabajecca Jamu ». Toje ž samaje tyčycca i kožnaga čałavieka; kožnyja dobryja adnosiny dasiagajucca praz toje, što « daspadoby » tamu, kamu chočaš dagadzicʹ. Vosʹ čamu viera, sapraŭdnaja rełigija, — geta nie składanaja reč, a prosty typ adnosin, jakija padabajucca Bogu i sabie.

U našy apošnija časy znakam, jaki z'jaŭlajecca, z'jaŭlajecca niepasłušenstva dziaciej bacʹkam i nacyjanałʹnym uładam. Bog arganizuje geta, kab darosłyja, jakija buntujucʹ, niaŭdziačnyja abo abyjakavyja da Jago, adkryłi toje, što Jon sam adčuvaje z-za ich biazbožnasci . Takim čynam, stvoranyja Bogam dziejanni kryčacʹ značna gučniej, čym kryki i pramovy, kab vykazacʹ Jago spraviadłivaje aburennie i Jago spraviadłivyja dakory.

Byccio 12:5: « Abram uziaŭ svaju žonku Saru i Łota, syna brata svajgo, i ŭsiu majomascʹ, jakuju jany nabyłi, i sług, jakich jany nabyłi ŭ Charanie, i pajšłi jany ŭ ziamlu Chanaanskuju, i pryjšłi jany ŭ ziamlu Chanaanskuju ».

Charan znachodzicca na paŭnočnym uschodzie ad Chanaana. Tamu Abram nakiroŭvajecca z Charana na zachad, a potym na poŭdzienʹ i ŭvachodzicʹ u Chanaan.

Byccio 12:6: « I prajšoŭ Abram praz ziamlu getuju da miesca, jakoje nazyvajecca Sichiem, da dubroŭ Mare; a Chananiejcy byłi ŭ ziamłi ŭ toj čas ».

Ci treba nagadvacʹ? « Chananiejcy » — vołaty, ale jak nakont samoga Abrama? Bo patop byŭ jašče zusim błizka, i Abram całkam mog bycʹ pamieram z vołata. Uvajšoŭšy ŭ Chanaan, jon nie paviedamlaje pra prysutnascʹ getych vołataŭ, što łagična, kałi jon sam usio jašče znachodzicca ŭ miežach getaj normy. Spuskajučysia na poŭdzienʹ, Abram pierasiakaje sučasnuju Gałileju i prybyvaje ŭ sučasnuju Samaryju, u Sichiem. Getaja ziamla Samaryi stanie miescam jevangjełizacyi, jakomu addaje pieravagu Isus Chrystos. Tam jon znojdzie vieru siarod «samarycianki» i jaje siam'i, u dom jakoj, na ich viałikaje zdziŭlennie, upieršyniu dazvołiŭ sabie ŭvajsci gabrej.

Byc. 12:7: « Tady Gaspodzʹ źaviŭsia Abramu i skazaŭ: “Naščadkam tvaim Ja addam getuju ziamlu”. I pabudavaŭ tam Abram achviarnik Gospadu, Jaki źaviŭsia jamu ».

Spačatku Bog vybiraje sučasnuju Samaryju, kab pakazacʹ siabie Abramu, jaki asviačaje getuju sustreču, pabudavaŭšy tam achviarnik — praročy simvał kryža katavanniaŭ Chrysta. Gety vybar sviedčycʹ pra suviazʹ z budučaj jevangjełizacyjaj krainy Isusam Chrystom i jago apostałami. Mjenavita z getaga miesca Bog abviaščaje jamu, što jon addascʹ getuju krainu svaim naščadkam. Ale jakim, gabrejam ci chryscijanam? Njagledziačy na gistaryčnyja fakty na karyscʹ gabrejaŭ, getaje abiacannie, zdajecca, tyčycca vybranych Chrystom dla vykanannia na novaj ziamłi; bo vybranyja Chrystom, zgodna z pryncypam apraŭdannia vieraj, taksama z'jaŭlajucca naščadkami, abiacanymi Abramu.

Byccio 12:8: « Adtułʹ jon rušyŭ na garu, što na ŭschod ad Betyla, i pastaviŭ namiot svoj, tak što Betyłʹ byŭ jamu na zachadzie, a Gaj na ŭschodzie. Tam jon pabudavaŭ achviarnik Gospadu i zakłikaŭ imia Gospada ».

Spusciŭšysia na poŭdzienʹ, Abram razbiŭ łagjer na gary pamiž Betylem i Gajem. Bog vyznačyŭ aryjentacyju dvuch garadoŭ. Betyłʹ aznačaje «dom Božy», i Abram razmiasciŭ jago na zachadzie, u aryjentacyi, jakaja budzie nadana skinii i chramu ŭ Ijerusałimie, kab, uvachodziačy ŭ sviatyniu Boga, Jago dom, słužyciełi pavaročvałisia spinoj da ŭzychodziačaga sonca, jakoje ŭzychodzicʹ na ŭschodzie. Na ŭschodzie znachodzicca gorad Aj, koranʹ jakoga aznačaje: kuča kamianioŭ, ruiny abo pagorak i pomnik. Bog adkryvaje nam svoj sud: nasupracʹ uvachodu vybranych u dom Božy na ŭschodzie znachodziacca tołʹki ruiny i kučy kamianioŭ. U getym vobrazie pierad Abramam adkryvałisia dva šlachi da svabody: na zachad — Betyłʹ i žyccio, abo na ŭschod — Aj i smiercʹ. Na ščascie, jon užo abraŭ žyccio z Jachve.

Byc. 12:9: « Abram praciagvaŭ svoj pachod, prasoŭvajučysia na poŭdzienʹ ».

Zaŭvažym, što padčas getaga pieršaga pierachodu praz Chanaan Abram nie idzie ŭ «Jevus», nazvu budučaga gorada Davida: Ijerusałim, jaki jon takim čynam całkam ignaruje.

Byccio 12:10: « I byŭ goład u ziamłi; i pajšoŭ Abram u Jegipiet, kab pažycʹ tam, bo goład mocna ŭzmacniŭsia ŭ ziamłi ».

Jak i budzie, u toj čas, kałi Iosif, syn Jakava, abo Izraila, stanie pieršym viziram Jegipta, mienavita goład prymusiŭ Abrama adpravicca ŭ Jegipiet. Jago pieražyvanni tam apisany ŭ astatnich vieršach getaga razdzieła.

Abram — mirny i navat bajazłivy čałaviek. Bajučysia, što jago zab'jucʹ za toje, što jon zabraŭ jago žonku Saru, jakaja była viełʹmi prygožaj, jon vyrašyŭ pradstavicʹ jaje svajoj siastroj, što było napałovu praŭdaj. Takim čynam faraon zadavołiŭ jago i adaryŭ dabrotami, jakija daducʹ jamu bagaccie i ŭładu. Pasla getaga Bog pakaraŭ faraona pošasciami, i jon daviedaŭsia, što Sara — jago žonka. Zatym jon vygnaŭ Abrama, jaki pakinuŭ Jegipiet bagatym i magutnym. Gety dosvied pradkazaŭ znachodžannie gabrejaŭ, jakija, pasla tago, jak byłi rabami ŭ Jegipcie, pakinucʹ jago, zabraŭšy z saboj jago zołata i bagaccie. I getaja ŭłada nieŭzabavie viełʹmi spatrebicca jamu.

 

 

Byccio 13

 

Razłuka Abrama z Łotam

 

Vjarnuŭšysia z Jegipta, Abram z siam'joj i plamiennikam Łotam viarnułisia ŭ Betyłʹ, na miesca, dzie jon uzvioŭ achviarnik, kab zakłikacʹ Boga. Pakułʹ jany ŭsie znachodziłisia ŭ getym miescy, razmieščanym pamiž Betylem i Gajem, pamiž «domam Božym» i «ruinaju». Pasla svarki pamiž ich sługami Abram addziałiŭsia ad Łota, jakomu davaŭ vybar kirunku, jakim toj choča pajsci. I Łot karystaŭsia magčymasciu vybracʹ raŭninu i jaje ŭradłivascʹ, abiacajučy dabrabyt. U vieršy 10 udakładniajecca: « Łot uzniaŭ vočy svaje i ŭbačyŭ usiu raŭninu Jardana, što jana była napojena vadoj. Pjerš čym Jachve zniščyŭ Sadom i Gamoru, jana była da Sigora jak sad Gaspodni, jak ziamla Jegipieckaja ». Robiačy geta, jon abraŭ «ruina» i vyjaviŭ jaje, kałi Bog pakaraŭ agniom i sieraj garady getaj dałiny, jakaja ciapier častkova pakryta «Mjortvym moram»; pakarannie, ad jakoga jon i jago dzvie dački pazbiegnucʹ dziakujučy miłasernasci Boga, jaki pašle dvuch aniołaŭ, kab papiaredzicʹ jago i prymusicʹ pakinucʹ Sadom, dzie jon budzie žycʹ. U vieršy 13 my čytajem: « Žychary Sadoma byłi biazbožnymi i viałikimi grešnikami pierad Jachve ».

Dyk Abram zastaŭsia kala Betyla, «doma Božaga» na gary.

Byccio 13:14-18: « I skazaŭ Gaspodzʹ Abramu, pasla tago, jak Łot addziałiŭsia ad jago: Uzdymi vočy tvaje i pagladzi z miesca, dzie ty zaraz, na poŭnač i na poŭdzienʹ, na ŭschod i na zachad, bo ŭsiu ziamlu, jakuju ty bačyš, Ja dam tabie i naščadkam tvaim navieki. Ja zrablu naščadkaŭ tvaich, jak pył ziamny , tak što kałi chto moža pałičycʹ pył ziamny , to i naščadki tvaje buducʹ pałičany. Ustanʹ, prajdzi pa ziamłi ŭdoŭž i ŭšyryniu jaje, bo Ja dam jaje tabie» . Abram pierasunuŭ namiot svoj i pryjšoŭ, i pasiałiŭsia siarod duboŭ Mamre, što niedaloka ad Cheŭrona, i pabudavaŭ tam achviarnik Gospadu ».

Daŭšy Łotu vybar, Abram atrymłivaje dolu, jakuju Bog choča dacʹ jamu, i tut jon znoŭ adnaŭlaje svaje błagasłaŭlenni i abiacanni. Paraŭnannie jago « siemia » z « pracham ziamnym », pačatkam i kancom čałaviečaj dušy, cieła i duchu, zgodna z Bycciom 2:7, budzie pacvierdžana paraŭnanniem z « zorkami niabiesnymi » ŭ Byccio 15:5.

 

 

Byccio 14

 

Padzieł pa ŭładzie

 

Čatyry cary z uschodu pryjšłi vajavacʹ supracʹ piaci caroŭ dałiny Sadoma, dzie žyŭ Łot. Pjacʹ caroŭ byłi razbityja i ŭziatyja ŭ pałon razam z Łotam. Papiaredžany Abram pryjšoŭ jamu na dapamogu i vyzvałiŭ usich pałonnych zakładnikaŭ. Zviarnicie ŭvagu na cikavascʹ nastupnaga vierša.

Byccio 14:16: « Jon viarnuŭ usio bagaccie; jon taksama viarnuŭ Łota, brata svajgo, i jago majomascʹ, i žančyn, i ludziej ».

Nasamreč, Abram umiašaŭsia tołʹki dziela Łota. Ale, raspaviadajučy pra getyja fakty, Bog maskiruje getuju reałʹnascʹ, kab vykłikacʹ dakor u adras Łota, jaki zrabiŭ drenny vybar, žyvučy ŭ goradzie biazbožnikaŭ.

Byc. 14:17: « Pasla tago, jak Abram viarnuŭsia pasla pieramogi nad Kjedarłaamieram i carami, jakija byłi z im, car Sadomy vyjšaŭ nasustrač jamu ŭ dałinu Šave, jakaja joscʹ dałina cara ».

Pjeramožcu treba padziakavacʹ. Słova «Šavie» aznačaje: prosty; mienavita geta spakusiła Łota i paŭpłyvała na jago vybar.

Byccio 14:18: « I Mjełchisiedek, car Salema, vynies chleb i vino; jon byŭ sviatarom Boga Usiavyšniaga ».

Gety car Salema byŭ « sviatarom Boga Usiavyšniaga ». Jago imia aznačaje «Moj Car — Spraviadłivascʹ». Jago prysutnascʹ i ŭmiašannie sviedčacʹ pra biespierapynnascʹ pakłaniennia sapraŭdnamu Bogu na ziamłi z kanca patopu, što zastajecca viełʹmi prysutnym u dumkach ludziej časoŭ Abrama. Ale getyja pakłonniki sapraŭdnamu Bogu zusim nie viedajucʹ pra płan vyratavannia, jaki Bog adkryje praz prarocki vopyt, jaki pieražyłi Abram i jago naščadki.

Byc. 14:19: « I dabrasłaviŭ jon Abrama, kažučy: dabrasłaviony Abram ad Boga Usiavyšniaga, Gospada nieba i ziamłi! »

Błagasłaŭlennie getaga aficyjnaga pradstaŭnika Boga jašče raz pacviardžaje błagasłaŭlennie, jakoje Bog daŭ asabista Abragamu.

Byc. 14:20: « Dabrasłaviony Bog Usiavyšni, Jaki addaŭ voragaŭ tvaich u ruki tvaje! I Abram daŭ Jamu dziesiatuju častku z usiago ».

Mjełchisiedek błagasłaŭlaje Abrama, ale asciarožna nie prypisvaje jamu svaju pieramogu; jon prypisvaje jaje « Usiavyšniamu Bogu, jaki maje « addaŭ svaich voragaŭ u jago ruki ». I ŭ nas joscʹ kankretny prykład pasłuchmianasci Abrama Božym zakonam, bo jon « addaŭ dziesiatuju častku ŭsiago » Mjełʹchisiedeku, imia jakoga aznačaje: «Moj Car — Spraviadłivascʹ». Takim čynam, gety zakon dziesiaciny isnavaŭ užo z kanca patopu na ziamłi i, vieragodna, navat da «patopu».

Byc. 14:21: « Car Sadomski skazaŭ Abramu: addaj mnie ludziej, a bagaccie vazʹmi sabie ».

Car Sadoma ŭ daŭgu pierad Abramam za vyzvalennie svajgo naroda. Tamu jon choča pa-karaleŭsku adpłacicʹ za jago słužbu.

Byccio 14:22: « Abram adkazaŭ caru Sadomskamu: «Ja ŭznimaju ruku maju da Gospada, Boga Usiavyšniaga, Gospada nieba i ziamłi » .

Abram skarystaŭsia situacyjaj, kab nagadacʹ biazbožnamu caru pra isnavannie « Jachve, Boga Usiavyšniaga », adzinaga « Uładara nieba i ziamłi », što robicʹ jago adzinym uładałʹnikam usich bagacciaŭ, jakija car atrymłivaje dziakujučy svajoj biazbožnasci.

Byccio 14:23: « Ja nie vazʹmu z usiago tvajgo ničoga, navat nitki ci šnurka ad abutku, kab ty nie skazaŭ: «Ja ŭzbagaciŭ Abrama » . A ŭ mianie ničoga niama.

U takim staŭlenni Abram sviedčycʹ caru Sadoma, što jon pryjšoŭ na getuju vajnu tołʹki dla tago, kab vyratavacʹ svajgo plamiennika Łota. Abram asudžaje, jak i Bog, getaga cara, jaki žyvie ŭ zle, razbeščanasci i gvałcie. I jon daje jamu geta zrazumiecʹ, admaŭlajučysia ad jago niavarta nabytaga bagaccia.

Byccio 14:24: « Tołʹki toje, što z'jełi junaki, i dola ludziej, jakija chadziłi sa mnoju: Aniera, Eškoła i Mamre; jany vozʹmucʹ svaju dolu ».

Ale gety vybar Abrama tyčycca tołʹki jago, čałavieka-sługi Božaga, i jago sługi mogucʹ uziacʹ svaju dolu prapanavanaga bagaccia.

 

 

Byccio 15

 

Padzieł pa sajuzie

 

Byccio 15:1: «… Pasla getych padziej było słova Gaspodniaje da Abrama ŭ vidzienni, kažučy: «Nje bojsia, Abramie; Ja — tvoj ščyt, i ŭznagaroda tvaja budzie viełʹmi viałikaja ».

Abram — mirny čałaviek, jaki žyvie ŭ žorstkim sviecie, tamu ŭ bačanni Bog, jago siabar Jachve, prychodzicʹ, kab supakoicʹ jago: « Ja — tvoj ščyt, i ŭznagaroda tvaja budzie viełʹmi viałikaja ».

Byccio 15:2: « Abram adkazaŭ: Gospadzie Gospadzie, što Ty dasi mnie? Ja zastajusia biazdzietnym; a spadčynnikam domu majgo budzie Ełiezier z Damaska ».

Doŭgi čas Abram pakutavaŭ ad niemagčymasci stacʹ bacʹkam z-za biaspłoddzia Sary, jago zakonnaj žonki. I jon viedaŭ, što pasla jago smierci jago majomascʹ atrymaje ŭ spadčynu błizki svajak: « Ełiezier Damaskin ». Zaŭvažym mimachodzʹ, nakołʹki staražytny gety gorad, « Damask », u Siryi.

Byc. 15:3: « Abram skazaŭ: vosʹ, Ty nie daŭ mnie naščadkaŭ; chto narodzicca ŭ maim domie, toj budzie maim spadčynnikam ».

Abram nie razumieje abiacanniaŭ, dadzienych jago naščadkam, bo ŭ jago ich niama, bo jon biazdzietny.

Byc. 15:4: « I było da jago słova Gaspodniaje: nie budzie jon tvaim spadčynnikam, a toj, chto pachodzicʹ z tvaich čeravaŭ, budzie tvaim spadčynnikam ».

Bog kaža jamu, što jon sapraŭdy stanie bacʹkam dziciaci.

Byc. 15:5: « I vyvieŭ jago vonki i skazaŭ: pagladzi na nieba i pałičy zorki, kałi možaš ich pałičycʹ. I skazaŭ jamu: takoje budzie tvajo naščadstva ».

U suviazi z getym bačanniem, dadzienym Abramu, Bog adkryvaje nam simvałičny kluč da značennia, jakoje Jon nadaje duchoŭna słovu « zorka ». Pjeršapačatkova cytujemaja ŭ Byc. 1:15 rola « zorki » — « asviatlacʹ ziamlu », i getaja rola ŭžo naležycʹ Abramu, jakoga Bog pakłikaŭ i addziałiŭ dla getaj mety, ale jana taksama budzie rolaj usich viernikaŭ, jakija buducʹ scviardžacʹ jago vieru i słužennie Bogu. Zviarnicie ŭvagu, što, zgodna z Dan. 12:3, status « zorak » budzie dadzieny vybranym pasla ich uvachodu ŭ viečnascʹ: « Mudryja buducʹ zziacʹ, jak blask nieba, i tyja, chto mnogich naviernie da praviednasci, buducʹ zziacʹ, jak zorki, na viaki viakoŭ ». Vobraz « zorki » prosta prypisvajecca im z-za ich vybaru Bogam.

Byc. 15:6: « Abram pavieryŭ Jachve, i Jon załičyŭ geta sabie za praviednascʹ ».

Gety karotki vierš składaje aficyjny elemient vyznačennia viery i pryncypu apraŭdannia vieraj. Bo viera — geta nie što inšaje, jak asvietlenaje, apraŭdanaje i godnaje davier. Davier da Boga zakonny tołʹki pry asvietlenym viedzienni Jago vołi i ŭsiago, što Jamu padabajecca, biez čago jon stanovicca niezakonnym. Davier da Boga zaklučajecca ŭ viery ŭ toje, što Jon dabrasłaŭlaje tołʹki tych, chto Jamu padparadkoŭvajecca, idučy za prykładam Abrama i daskanałym prykładam Isusa Chrysta.

Gety sud Božy nad Aŭramam pradkazvaje toje, što Jon naviadzie na ŭsich tych, chto budzie dziejničacʹ padobna da Jago, u takoj ža pasłuchmianasci Boskaj praŭdzie, prapanavanaj i patrabavanaj u ich čas.

Byc. 15:7: « I skazaŭ jamu Gaspodzʹ: Ja — Gaspodzʹ, Jaki vyvieŭ ciabie z Ura Chałdejskaga, kab dacʹ tabie getuju ziamlu ŭ vałodannie ».

U jakasci pradmovy da pradstaŭlennia svajgo zapavietu z Abramam, Bog nagadvaje Abramu, što Jon vyvieŭ jago z Ura Chałdejskaga. Getaja formuła zasnavana na pradstaŭlenni pieršaj z Božych «dziesiaci zapaviedziaŭ», cytavanych u Zych. 20:2: « Ja — Gaspodzʹ, Bog tvoj, Jaki vyvieŭ ciabie z ziamłi Jegipieckaj, z domu rabstva ».

Byccio 15:8: « Abram adkazaŭ: Gospadzie Gospadzie, jak ja paznaju, što budu vałodacʹ joju? »

Abram prosicʹ u Jachve znak.

Byccio 15:9: « I skazaŭ jamu Gaspodzʹ: vazʹmi sabie trochgadovuju ciałušku, trochgadovuju kazu, trochgadovaga barana, gałubku i maładoga gołuba ».

Byccio 15:10: « Abram uziaŭ usich getych žyvioł, rassiek ich napałovu i pakłaŭ adnu častku nasupracʹ drugoj; a ptušak nie razsiakaŭ ».

Božy adkaz i dziejanni Abragama patrabujucʹ tłumačennia. Getaja achviarnaja cyrymonija zasnavana na idei dzialennia, jakaja tyčycca abodvuch bakoŭ, jakija ŭstupajucʹ u zapaviet, geta značycʹ, davajcie działicca jak dvoje. Žyvioły, razrezanyja pasiaredzinie, simvałizujucʹ cieła Chrysta, jakoje, budučy adnym cełym, budzie duchoŭna padzielena pamiž Bogam i Jago vybranymi. Aviečki majucʹ vobraz čałavieka i Chrysta, ale ptuški nie majucʹ getaga vobraza čałavieka, jakim budzie Chrystos, pasłany Bogam. Vosʹ čamu, jak niabiesny simvał, jany z'jaŭlajucca ŭ zapaviecie, ale nie razrezanyja. Adkuplennie grachu Isusam budzie spryjałʹnym tołʹki dla ziamnych vybranych, a nie dla niabiesnych aniołaŭ.

Byccio 15:11: « Drapiežnyja ptuški nalaciełi na trupy, i Abram adagnaŭ ich ».

Pavodle pradkazanaga Bogam płana, tołʹki trupy biazbožnikaŭ i buntarskich buducʹ addadzieny ŭ ježu drapiežnym ptuškam padčas słaŭnaga viartannia Chrysta Zbaŭcy. U kancy časoŭ gety los nie budzie tyčycca tych, chto zaklučaje zapaviet z Bogam u Chryscie i praz Jago zakony. Bo trupy žyvioł, jakija takim čynam vystaŭlajucca napakaz, majucʹ viałikuju sviatascʹ dla Boga i dla Abrama. Učynak Abrama apraŭdany, bo fakty nie pavinny supiarečycʹ praroctvu adnosna budučyni i kančatkovaga losu sviatasci Chrysta.

Byc. 15:12: « Kałi sonca zachodziła, mocny son achapiŭ Abrama; i vosʹ, strach i viałikaja ciemra agarnułi jago ».

Gety son niezvyčajny. Geta « głyboki son », padobny da tago, u jaki Bog pagruziŭ Adama, kab z adnago z jago rebraŭ stvarycʹ žančynu, svaju « pamočnicu ». U ramkach zapavietu, jaki jon zaklučaje z Abramam, Bog adkryje jamu praročaje značennie, dadzienaje getaj « pamočnicy », jakaja budzie ab'jektam Božaj lubovi ŭ Chryscie. Faktyčna, tołʹki zniešnie Bog prymušaje jago pamierci, kab uvajsci ŭ svaju viečnuju prysutnascʹ, tym samym pradbačačy jago ŭvachod u viečnaje žyccio, geta značycʹ u sapraŭdnaje žyccio, zgodna z pryncypam, što nichto nie moža bačycʹ Boga i žycʹ.

« Vjałikaja ciemra » aznačaje, što Bog aslaplaje jago pierad ziamnym žycciom, kab stvarycʹ u jago sviadomasci virtuałʹnyja vobrazy praročaga charaktaru, u tym łiku z'jaŭlennie i prysutnascʹ samoga Boga. Takim čynam, pagružany ŭ ciemru, Abram adčuvaje zakonny « strach ». Bołʹš za toje, geta padkresłivaje groznuju pryrodu Boga-stvarałʹnika, jaki razmaŭlaje z im.

Byccio 15:13: « I skazaŭ Gaspodzʹ Abramu: viedaj, što naščadki tvaje buducʹ prychadniami ŭ ziamłi, jakaja nie ichniaja, i buducʹ słužycʹ i prygniatacca čatyrysta gadoŭ ».

Bog abviasciŭ Abramu budučyniu, los, pryznačany dla jago naščadkaŭ.

«… naščadki vašyja buducʹ prychadniami ŭ ziamłi, jakaja nie budzie ich »: geta adnosicca da Jegipta.

«... jany buducʹ tam paniavoleny »: da zmieny novaga faraona, jaki nie viedaŭ Iosifa, gabreja, jaki staŭ viałikim viziram svajgo papiarednika. Getaje paniavolennie budzie zavieršana ŭ časy Majsieja.

«... i buducʹ jany prygniatacca čatyrysta gadoŭ »: geta nie tołʹki jegipiecki prygniot, ale i prygniot, jaki budzie ŭpłyvacʹ na naščadkaŭ Abrama, pakułʹ jany nie atrymajucʹ Chanaan, svaju nacyjanałʹnuju ziamlu, abiacanuju Bogam.

Byccio 15:14: « Ale Ja budu sudzicʹ narod, jakomu jany buducʹ słužycʹ, i pasla getaga jany vyjducʹ z viałikaj majomasciu ».

Na gety raz metavaj nacyjaj z'jaŭlajecca tołʹki Jegipiet, jaki jany pakinucʹ, faktyčna zabraŭšy z saboj usie jago bagacci. Zviarnicie ŭvagu, što ŭ getym vieršy Bog nie prypisvaje Jegiptu «prygniot», zgadany ŭ papiarednim vieršy. Geta pacviardžaje toj fakt, što zgadanyja « čatyrysta gadoŭ » nie adnosiacca tołʹki da Jegipta.

Byccio 15:15: « Ty pojdzieš da bacʹkoŭ tvaich u miry i budzieš pachavany ŭ starasci dobraj ».

Usio budzie zroblena tak, jak abviasciŭ jamu Bog. Jon budzie pachavany ŭ Cheŭronie, u piačory Machpieła, na ziamłi, jakuju Abram kupiŭ pry žycci ŭ chietejanina.

Byccio 15:16: « U čacviortym pakalenni jany viernucca siudy, bo biezzakonni Amarejcaŭ jašče nie skončyłisia ».

Sjarod getych amarejcaŭ chietyty majucʹ dobryja adnosiny z Abramam, jakoga jany łičacʹ pradstaŭnikom viałikaga Boga. Tamu jany zgadžajucca pradacʹ jamu ziamlu dla jago magiły. Ale praz « čatyry pakalenni », geta značycʹ « čatyrysta gadoŭ », situacyja budzie inšaj, i chanaanskija narody dasiagnucʹ paroga paŭstannia biez padtrymki Boga, i ŭsie jany buducʹ zniščany, kab pakinucʹ svaju ziamlu gabrejam, jakija zrobiacʹ jaje svajoj nacyjanałʹnaj ziamloj.

Kab lepš zrazumiecʹ gety katastrafičny płan dla chananiejcaŭ, my pavinny pamiatacʹ, što Noj praklaŭ Chanaana, jaki byŭ pieršym synam jago syna Chama. Takim čynam, Abiacanaja ziamla była nasielena getym naščadkam Chama, praklatym Nojem i Bogam. Ich zniščennie było tołʹki pytanniem času, vyznačanaga Bogam dla ažycciaŭlennia jago płanaŭ na ziamłi.

Byccio 15:17: « A kałi zajšło sonca, nastała ciemra, i vosʹ, dymiačaja pieč, i połymia prachodziła pamiž padzielenymi žyviołami ».

U getaj cyrymonii agonʹ, zapaleny čałaviekam, zabaronieny. Za parušennie getaga pryncypu dva syny Aarona adnojčy buducʹ spaleny Bogam. Abram paprasiŭ u Boga znak, i jon pryjšoŭ u vygladzie niabiesnaga agniu, jaki prachodzicʹ pamiž žyviołami, rassiakanymi napałam. Vosʹ jak Bog sviedčycʹ za svaich sług, takich jak prarok Iłla, pierad prarokami Vaała, jakich padtrymłivała zamiežnaja caryca i žonka cara Achava pa imieni Ijezaviełʹ. Jaje achviarnik patanuŭ u vadzie, agonʹ, pasłany Bogam, zniščycʹ achviarnik i vadu, padrychtavanuju Iłloj, ale achviarnik iłžeprarokaŭ budzie praignaravany Jago agniom.

Byccio 15:18: « U toj dzienʹ Gaspodzʹ zaklučyŭ zapaviet z Abramam i skazaŭ: naščadkam tvaim Ja daŭ getuju ziamlu ad raki Jegipieckaj da viałikaj raki, raki Jeŭfrat » .

U kancy 15-j głavy gety vierš pacviardžaje geta, jago gałoŭnaja tema sapraŭdy zaklučajecca ŭ sajuzie, jaki addzialaje vybranych ad inšych ludziej , kab jany padzialałi gety sajuz z Bogam i słužyłi Jamu.

Mježy ziamłi, abiacanaj gabrejam,           pieravyšajucʹ tyja, jakija narod zojmie pasla zavajavannia Chanaana. Ale Bog uklučyŭ u svaju prapanovu viełizarnyja pustyni Siryi i Aravii, jakija złučajucca z «Jeŭfratam » na ŭschodzie, a taksama pustyniu Šur, jakaja addzialaje « Jegipiet » ad Izraila. Pamiž getymi pustyniami abiacanaja ziamla nabyvaje vyglad Božaga sadu.

U praročym duchoŭnym čytanni « reki » simvałizujucʹ narody, tamu Bog moža praročycʹ pra naščadkaŭ Abrama, geta značycʹ pra Chrysta, jaki znojdzie svaich prychiłʹnikaŭ i svaich vybrannikaŭ za miežami Izraila i Jegipta, na zachadzie ŭ «Jeŭropie», simvałizavanaj u Adkrycci 9:14 pad nazvaj « viałikaja raka Jeŭfrat ».

Byccio 15:19: « ziamla Kjeniejaŭ, Kjenieziejaŭ, Kadmaniejaŭ » ,

Byccio 15:20: « Chjetytaŭ, Pereziejaŭ, Refaimaŭ »

Byccio 15:21: « Amarejcaŭ, Chananiejcaŭ, Gjergješejaŭ i Jevusiejaŭ ».

U časy Abrama getyja imiony abaznačałi siem'i, jakija sabrałisia ŭ garadach, što składałi i nasialałi ziamlu Chanaanskuju. Sjarod ich byłi refaimy, jakija lepš za inšych zachavałi gigancki sciag dapatopnych žycharoŭ, kałi Isus Navin zachapiŭ getuju terytoryju « čatyry pakalenni » abo « čatyrysta gadoŭ » pazniej.

Abram — patryjarch abodvuch zapavietaŭ u Božym płanie. Jago naščadki pa płoci pryviaducʹ da naradžennia mnogich naščadkaŭ, jakija narodziacca ŭ narodzie, abranym Bogam, ale nie abranym Im. U vyniku gety pieršy zapaviet, zasnavany na płoci, skažaje jago płan vyratavannia i zaciamniaje jago razumiennie, tamu što vyratavannie budzie gruntavacca vyklučna na akcie viery ŭ abodvuch zapavietach. Abrazannie płoci nie vyratavała gabreja, chocʹ getaga patrabavaŭ Bog. Toje, što dazvołiła jamu bycʹ vyratavanym, — geta jago pasłuchmianyja spravy, jakija adkryłi i pacvierdziłi jago vieru i davier da Boga. I geta toje ž samaje, što abumoŭłivaje vyratavannie ŭ novym zapaviecie, u jakim viera ŭ Chrysta ažyŭlajecca spravami pasłuchmianasci zapaviedziam, pastanovam i boskim pryncypam, adkrytym Bogam va ŭsioj Bibłii. U paŭnavartasnych adnosinach z Bogam vučennie łitary asviatlajecca rozumam duchu; vosʹ čamu Isus skazaŭ: « Łitara zabivaje, a duch ažyŭlaje ».

 

 

Byccio 16

 

Padzieł pa legitymnasci

 

Byccio 16:1: « Sara, žonka Abrama, nie naradžała jamu dziaciej. U jaje była jegipcianka, jakuju zvałi Agar ».

Byccio 16:2: « I skazała Sara Abramu: vosʹ, Gaspodzʹ zrabiŭ mianie biaspłodnaj; uvajdzi da majoj słužanki; moža, ja naradžu ad jaje dziaciej ». Abram pasłuchaŭsia gołasu Sary.

Byccio 16:3: « Tady Sara, žonka Abrama, uziała Agar, jegipcianku, słužanku svaju, i dała jaje Abramu, mužu svajmu, za žonku, pasla tago, jak Abram pražyŭ dziesiacʹ gadoŭ u ziamłi Chanaanskaj ».

Nam logka krytykavacʹ gety niaŭdały vybar z-za inicyjatyvy Sary, ale pagladzicie na situacyju, jakoj jana pradstaviłasia ščasłivaj pary.

jago ŭłonnia narodzicca dzicia . Ale jon nie skazaŭ jamu pra Saru, jago žonku, jakaja była biaspłodnaja. Bołʹš za toje, Abram nie zviarnuŭsia da svajgo Tvorcy pa tłumačenni adnosna svaich ab'jaŭ. Jon čakaŭ, što Bog budzie gavarycʹ z im pavodle jago suvierennaj vołi. I tut my pavinny zrazumiecʹ, što getaja adsutnascʹ tłumačenniaŭ była mienavita nakiravana na toje, kab spravakavacʹ getuju čałaviečuju inicyjatyvu, z dapamogaj jakoj Bog stvaraje niezakonny anałag z punktu gledžannia abiacannia błagasłaŭlennia, ale karysny, kab pastavicʹ pierad budučym Izrailem, pabudavanym na Isaaku, vajaŭničaga i sprečnaga supiernika, praciŭnika i navat voraga. Bog zrazumieŭ, što akramia dvuch šlachoŭ, dabra i zła, jakija stajacʹ pierad vybaram čałavieka, nieabchodnyja «knut i morkva», kab prymusicʹ niepakorłivaga «asła» ruchacca napierad. Naradžennie Izmaiła, taksama syna Abrama, budzie spryjacʹ farmiravanniu arabskaga piersanału da jago apošniaj formy ŭ gistoryi, rełigijnaj, isłamu (pakorłivascʹ; viaršynia ironii dla getaga naturałʹna i spadčynna buntarskaga naroda).

Byccio 16:4: « Jon uvajšoŭ da Agary, i jana zaciažaryła. Kałi ŭbačyła, što ciažarnaja, pagardziła svajoj gaspadyniaj ».

Getaje pagardłivaje staŭlennie jegipcianki Agar da svajoj gaspadyni dagetułʹ charaktaryzuje arabskija musułʹmanskija narody. I ŭ getym jany nie zusim pamylajucca, bo zachodni sviet pagardziŭ viełizarnym pryvilejem bycʹ jevangjełizavanym u imia boskaga Chrysta Isusa. Takim čynam, getaja fałʹšyvaja arabskaja rełigija praciagvaje abviaščacʹ, što Bog viałiki, kałi Zachad vykrasłiŭ jago sa svaich dumak.

Karcina, padadzienaja ŭ getym vieršy, adlustroŭvaje dakładnuju situacyju našaga kanca časoŭ, bo zachodniaje chryscijanstva, navat skažonaje, jak Sara, bołʹš nie naradžaje synoŭ i apuskajecca ŭ duchoŭnuju steryłʹnascʹ ciemry. I prymaŭka kaža: u krainie slapych adnavokija — cary.

Byccio 16:5: « I skazała Sara Abramu: «Maja ganʹba na tabie. Ja addała słužanku maju tabie ŭ ruki; ale jana, ubačyŭšy, što ciažarnaja, pagardziła mnoj. Njachaj Gaspodzʹ rassudzicʹ pamiž mnoju i taboju ».

Byccio 16:6: « Abram skazaŭ Sary: “Vosʹ, słužanka tvaja ŭ tvaich rukach; rabi z joj, jak tabie zdajecca lepš”. I Sara drenna abyšłasia z joj, i Agar uciakła ad jaje .”

Abram biare na siabie adkaznascʹ za geta i nie vinavacicʹ Saru ŭ tym, što jana stała natchnienniem dla getaga niezakonnaga naradžennia. Takim čynam, z samaga pačatku zakonnascʹ naviazvaje svoj zakon niezakonnasci, i, kirujučysia getym urokam, adgetułʹ šluby buducʹ ab'jadnoŭvacʹ tołʹki ludziej adnoj ciesnaj siam'i, navat u Izraiłi budučyni i jago nacyjanałʹnaj formie, atrymanaj pasla zychodu z rabstva Jegipta.

Byccio 16:7: « Anioł Gaspodni znajšoŭ jaje kala krynicy vady ŭ pustyni, kala krynicy, što na darozie ŭ Šur ».

Gety pramy abmien pamiž Bogam i Agar magčymy tołʹki dziakujučy błasłavionamu statusu Abrama. Bog znachodzicʹ jaje ŭ pustyni Šur, jakaja stanie domam dla kačavych arabaŭ, jakija žyvucʹ u namiotach, pastajanna šukajučy ježu dla svaich aviečak i viarbludaŭ. Krynica vady była srodkam vyžyvannia Agar, i jana sustrakaje «krynicu žyvych vod», jakaja zaachvočvaje jaje pryniacʹ svoj status słužanki i svoj plonny los.

Byccio 16:8: « Jon skazaŭ: Agar, słužanka Sary, adkułʹ ty pryjšła i kudy ty idzieš?» Jana adkazała: «Ja ŭciakaju ad Sary, gaspadyni majoj ».

Agar adkazvaje na abodva pytanni: Kudy ty idzieš? Adkaz: Ja ŭciakaju. Adkułʹ ty idzieš? Adkaz: Ad Sary, majoj gaspadyni.

Byc. 16:9: « Anioł Gaspodni skazaŭ joj: viarnisia da svajoj gaspadyni i ŭpakorysia pad jaje rukoj ».

Vjałiki suddzia nie pakidaje jamu vybaru, jon zagadvaje viartannia i pakory, bo sapraŭdnaja prablema była vykłikana pagardaj da jago paluboŭnicy, jakaja, niagledziačy na svaju biaspłodnascʹ, zastajecca jago zakonnaj paluboŭnicaj i pavinna słužycʹ joj i pavažacʹ jaje.

Byccio 16:10: « Anioł Gaspodni skazaŭ joj: pamnožu naščadkaŭ tvaich, tak što ich niełʹga budzie złičycʹ ».

Jachve padbadziorvaje jago, prapanoŭvajučy jamu «morkvu». Jon abiacaje jamu naščadkaŭ, « nastołʹki šmatłikich, što ich niemagčyma budzie złičycʹ ». Nje pamylajciesia, geta mnostva budzie cialesnym, a nie duchoŭnym. Bo Božyja praroctvy buducʹ pieradadzienyja da ŭstanaŭlennia novaga zapavietu tołʹki naščadkami gabrejaŭ. Ale, viadoma, luby ščyry arab moža ŭstupicʹ u Božy zapaviet, pryniaŭšy jago standarty, zapisanyja gabrejami ŭ Bibłii. I z momantu svajgo z'jaŭlennia musułʹmanski Karan nie adpaviadaje getamu kryteryju. Jon abvinavačvaje, krytykuje i skažaje biblejskija isciny, pacvierdžanyja Isusam Chrystom.

Vykarystoŭvajučy ŭ dačynienni da Izmaiła vyraz, jaki ŭžo vykarystoŭvaŭsia ŭ dačynienni da Abrama: « nastołʹki šmatłikija, što niemagčyma budzie ich złičycʹ », my razumiejem, što geta tołʹki čałaviečaje naščadstva, a nie vybranyja dla viečnaga žyccia. Paraŭnanni, prapanavanyja Bogam, zaŭsiody padparadkoŭvajucca ŭmovam, jakija pavinny bycʹ vykanany. Prykład: « zorki na niebie » tyčacca luboj rełigijnaj dziejnasci, jakaja zaklučajecca ŭ « asviatlenni ziamłi ». Ale jakim sviatłom? Tołʹki sviatło praŭdy, uzakonienaje Bogam, robicʹ « zorku » godnaj « zziacʹ viečna » na niabiosach, zgodna z Dan. 12:3, tamu što jany buducʹ sapraŭdy « razumnymi » i sapraŭdy « vučacʹ praviednasci » pavodle Boga.

Byccio 16:11: « Anioł Gaspodni skazaŭ joj: «Vosʹ, ty ciažarnaja i narodziš syna, i nazavieš jago Izmaił, bo Gaspodzʹ pačuŭ tvaju pakutu ».

Byccio 16:12: « Jon budzie jak dziki asioł; ruka jagonaja budzie supracʹ usich ludziej, i ruka ŭsich budzie supracʹ jago; i jon budzie žycʹ pierad usimi svaimi bratami ».

Bog paraŭnoŭvaje Izmaiła i jago arabskich naščadkaŭ z « dzikim asłom », žyviołaj, viadomaj svaim niepakorłivym i ŭparta-niepakorłivym charaktaram; i bołʹš za toje, žorstkaj, bo jaje nazyvajucʹ « dzikaj ». Tamu jana nie dazvalaje siabie ni pryručycʹ, ni pryručycʹ, ni ŭgavarycʹ. Karaciej kažučy, jana nie lubicʹ i nie dazvalaje siabie lubicʹ, i ŭ svaich gjenach nosicʹ agresiŭnuju spadčynnascʹ da svaich bratoŭ i čužyncaŭ. Gety sud, ustalavany i ab'jaŭleny Bogam, maje viałikaje značennie ŭ gety čas kanca, kab zrazumiecʹ karnuju rolu dla Boga rełigii isłamu, z jakoj zmagałasia iłžyvaje chryscijanstva ŭ tyja časy, kałi chryscijanskaje « sviatło » było tołʹki « ciemraj ». Z momantu svajgo viartannia na ziamlu svaich prodkaŭ Izraiłʹ znoŭ staŭ jago mišenniu, jak i chryscijanski Zachad, abaronieny amierykanskaj dziaržavaj, jakuju jany biez asabłivych pamyłak nazyvajucʹ «viałikim Satanoj». Praŭda, malenʹki «Satana» moža raspaznacʹ «viałikaga».

Naradziŭšy Izmaiła, imia jakoga aznačaje «Bog pačuŭ», dzicia sprečki, Bog stvaraje dadatkovy padzieł u siam'i Abrama. Geta dadajecca da praklonu moŭ, stvoranych padčas pieražyvannia Vaviłonskaj viežy. Ale kałi jon rychtuje srodki dla pakarannia, to geta tamu, što jon zagadzia viedaje pra buntarskija pavodziny ludziej u svaich dvuch pasladoŭnych sajuzach da kanca svietu.

Byc. 16:13: « I nazvała jana imia Gospadu, Jaki gavaryŭ z joj: Ata-ełʹ-Roi, bo skazała: Ci bačyła ja što-niebudzʹ tut pasla tago, jak Jon ubačyŭ mianie? »

Imia Atta Ełʹ Roi aznačaje: Ty — Bog, jaki bačycʹ. Ale ŭžo sama inicyjatyva dacʹ Bogu imia — geta abraza Jago pieravagi. Astatniaja častka getaga vierša, pierakładzienaja roznymi sposabami, padsumoŭvajecca ŭ getaj dumcy. Agar nie moža ŭ geta pavierycʹ. Jana, malenʹkaja słužanka, stała ab'jektam uvagi viałikaga Boga-stvarałʹnika, jaki bačycʹ los i adkryvaje jago. Pasla getaga dosviedu, čago joj bajacca?

Byccio 16:14 « Tamu i nazyvajecca getaja krynica: krynica Łachaj-Roi; jana pamiž Kadesam i Baredam ».

Zjamnyja miescy, dzie Bog ab'javiŭ Sjabie, prestyžnyja, ale pašany, jakija ludzi im akazvajucʹ, časta vykłikanyja ich idałapakłonnickim ducham, jaki nie prymiraje ich z Im.

Byccio 16:15 « Agar naradziła Abramu syna; i Abram nazvaŭ syna svajgo, jakoga naradziła jamu Agar, Izmaiłam ».

Izmaił sapraŭdy z'jaŭlajecca sapraŭdnym synam Abrama, i asabłiva jago pieršym dziciem, da jakoga jon naturałʹnym čynam pryviažacca. Ale jon nie syn abiacannia, abvieščanaga Bogam zagadzia. Njagledziačy na toje, što imia « Izmaił », dadzienaje jamu, aznačaje « Bog adkazaŭ », u pieršuju čargu zasnavana na pakutach Agar, achviary rašenniaŭ, pryniatych jaje gaspadyniaj i gaspadarom. Ale ŭ drugim sensie jano taksama zasnavana na pamyłcy Abrama i Sary, jakija na imgniennie pavieryłi, što gety syn, začaty jegipciankaj Agar, byŭ pacviardženniem, što aznačaje «adkaz», i vykananniem Božaga abviaščennia. Getaja pamyłka budzie miecʹ kryvavyja nastupstvy da kanca svietu.

Bog ustupiŭ u gułʹniu čałaviečaj dumki, i dla Jago gałoŭnaje dasiagnuta: dzicia sprečki i kanfłiktnaga padziełu žyvie.

Byccio 16:16: « Abramu było vosiemdziesiat šescʹ gadoŭ, kałi Agar naradziła Abramu Izmaiła ».

Takim čynam, «Izmaił» naradziŭsia ŭ 2034 godzie (1948 + 86), kałi Abramu było 86 gadoŭ.

 

 

 

 

Byccio 17

Padzieł praz abrazannie: znak u ciele

 

Byccio 17:1: « Kałi Abramu było dzievianosta dzieviacʹ gadoŭ, Gaspodzʹ źaviŭsia Abramu i skazaŭ jamu: «Ja — Bog Usiemagutny. Chadzi pierad abłiččam Maim i budzʹ biezzaganny ».

U 2047 godzie, va ŭzroscie 99 gadoŭ, a Izmaiła — 13, Abram adkryvajecca pierad Bogam u duchu, jaki ŭpieršyniu pradstaŭlaje siabie jamu jak « Usiemagutny Bog ». Bog rychtuje dziejannie, jakoje adkryje gety «ŭsiemagutny» charaktar. Z'jaŭlennie Boga ŭ asnoŭnym vierbałʹnaje i słychavoje, tamu što Jago słava zastajecca niabačnaj, ale padabienstva Jago asoby možna ŭbačycʹ, nie pamirajučy.

Byccio 17:2: « Ja ŭstanaŭlu Moj zapaviet pamiž Mnoju i taboju i viełʹmi pamnožu ciabie ».

Bog adnaŭlaje abiacannie svajgo pamnažennia, udakładniajučy na gety raz čas « da biaskoncasci », geta značycʹ, jak « pył ziamny » i « zorki niabiesnyja », jakija « nichto nie moža złičycʹ ».

Byc. 17:3: « I ŭpaŭ Abram na tvar svoj, i Bog skazaŭ jamu, kažučy :

Zrazumieŭšy, što toj, chto z im gavorycʹ, — geta «Usiemagutny Bog», Abram upaŭ nicma, kab nie gladziecʹ na Boga, ale jon słuchaŭ jago słovy, jakija začaroŭvałi ŭsiu jago dušu.

Byccio 17:4: « Vosʹ zapaviet Moj, jaki Ja zaklučaju z taboju: ty budzieš bacʹkam mnogich narodaŭ ».

U toj dzienʹ umacoŭvajecca zapaviet, zaklučany pamiž Bogam i Abramam : « Ty stanieš bacʹkam mnostva narodaŭ ».

Byccio 17:5: « Tvajo imia ŭžo nie budzie Abram, a budzie imia tvajo Abragam, bo Ja zrabiŭ ciabie bacʹkam mnogich narodaŭ ».

Zmiena imia Abrama na Abragam maje vyrašałʹnaje značennie, i ŭ svoj čas Isus zrobicʹ toje ž samaje, zmianiŭšy imiony svaich apostałaŭ.

Byccio 17:6: « Ja zrablu ciabie viełʹmi raspładanym i zrablu z ciabie narody, i cary pojducʹ ad ciabie ».

Abram — pieršy bacʹka arabskich narodaŭ u Izmaile; u Isaaku jon budzie bacʹkam gabrejaŭ, synoŭ Izraila; a ŭ Madyjamie jon budzie bacʹkam naščadkaŭ Madyjama; z jakimi Majsiej znojdzie svaju žonku Cyforu, dačku Itora.

Byc. 17:7: « I ŭstanaŭlu zapaviet Moj pamiž Mnoju i taboju, i pamiž naščadkami tvaimi pasla ciabie ŭ ich pakalenni, zapaviet viečny, kab bycʹ Bogam tvaim i naščadkaŭ tvaich pasla ciabie ».

Bog tonka vybiraje słovy svajgo zapavietu, jaki budzie «viečnym», ale nie viečnym. Geta aznačaje, što zapaviet, zaklučany z jago cialesnymi naščadkami, budzie miecʹ abmiežavany termin dziejannia. I gety miaža budzie dasiagnuta, kałi padčas svajgo pieršaga pryšescia i čałaviečaga ŭvasablennia boski Chrystos svajoj dobraachvotnaj adkuplałʹnaj smierciu ŭstaluje asnovu novaga zapavietu, jaki budzie miecʹ viečnyja nastupstvy.

Na getym etapie treba ŭsviadomicʹ, što ŭsie pieršyncy ludziej, na jakich z samaga pačatku była abranaja meta i jakija atrymałi imiony, gublajucʹ svaju legitymnascʹ. Geta było ŭ vypadku z Kainam, pieršyncam Adama, Izmaiłam, pieršyncam, ale niezakonnanarodžanym synam Abrama, a pasla jago geta budzie ŭ vypadku z Isavam, pieršyncam Isaaka. Gety pryncyp niaŭdačy pieršynca praročycʹ niaŭdaču jaŭrejskaga cialesnaga zapavietu. Drugi zapaviet budzie duchoŭnym i pryniasie karyscʹ tołʹki sapraŭdy naviernutym jazyčnikam, niagledziačy na padmanłivuju zniešnascʹ, vykłikanuju fałʹšyvymi čałaviečymi pretenzijami.

Byc. 17:8: « I dam tabie i naščadkam tvaim pasla ciabie ziamlu, u jakoj ty vandravaŭ, usiu ziamlu Chanaanskuju, u viečnaje vałodannie , i Ja budu ichnim Bogam.

Padobnym čynam, ziamla Chanaanskaja budzie addadziena « ŭ viečnaje vałodannie », geta značycʹ, pakułʹ Bog budzie zviazany svaim zapavietam. A admaŭlennie ad Mjesii Isusa zrobicʹ jago niesapraŭdnym, tamu praz 40 gadoŭ pasla getaga biazbožnictva narod i jago stałica Ijerusałim buducʹ zniščany rymskimi sałdatami, a acalełyja gabrei buducʹ raskidany pa roznych krainach svietu. Bo Bog vyznačaje ŭmovu zapavietu: « Ja budu ich Bogam ». Akramia tago, kałi Isus, jak pasłaniec Boga, budzie aficyjna adkinuty narodam, Bog zmoža parušycʹ svoj zapaviet z poŭnaj zakonnasciu.

Byc. 17:9: « I skazaŭ Bog Abragamu: ty budzieš zachoŭvacʹ zapaviet Moj, ty i naščadki tvaje pasla ciabie va ŭsich pakalenniach ichnich » .

Gety vierš kładzie kaniec usim tym rełigijnym pretenzijam, jakija robiacʹ Boga Bogam monateistyčnych rełigij, sabranych u ekumieničny sajuz, niagledziačy na ich niesumiaščałʹnyja i supracʹległyja vučenni. Bog zviazany tołʹki svaimi ŭłasnymi słovami, jakija zakładvajucʹ asnovy jago zapavietu, svojeasabłivaj damovy, zaklučanaj z tymi, chto vyklučna jamu padparadkoŭvajecca. Kałi čałaviek zachoŭvaje svoj zapaviet, jon pacviardžaje i pašyraje jago. Ale čałaviek pavinien isci za Bogam u Jago prajekcie, pabudavanym na dvuch pasladoŭnych fazach ; pieršaja — cialesnaja, drugaja — duchoŭnaja. I gety pierachod ad pieršaj da drugoj stavicʹ pad vyprabavannie indyviduałʹnuju vieru ludziej, i ŭ pieršuju čargu vieru gabrejaŭ. Adkidajučy Chrysta, gabrejski narod parušaje svoj zapaviet z Bogam, što adčyniaje dzviery jazyčnikam, siarod jakich tyja, chto zviarnuŭsia da Chrysta, byłi ŭsynoŭleny im i załičany ŭ jakasci duchoŭnych synoŭ Abragama. Takim čynam, usie, chto zachoŭvaje jago zapaviet, z'jaŭlajucca cialesnymi abo duchoŭnymi synami abo dočkami Abragama.

U getym vieršy my bačym, što Izraiłʹ, budučy narod z takoj nazvaj, sapraŭdy biare svoj pačatak ad Abragama. Bog vyrašaje zrabicʹ jago naščadkaŭ narodam, «addzielenym» dla ziamnoj demanstracyi. Geta nie zbaŭleny narod, a stvarennie čałaviečaga zboru, jaki pradstaŭlaje ziamnych kandydataŭ dla adboru vybranych, zbaŭlenych budučaj Božaj łaskaj, jakaja budzie atrymana praz Isusa Chrysta.

Byc. 17:10: « Geta zapaviet Moj, jaki vy pavinny vykonvacʹ, pamiž Mnoju i vami, i naščadkami tvaimi pasla ciabie: kožny mužčynski poł u vas pavinien bycʹ abrezany » .

Abrazannie — geta znak zapavietu, zaklučanaga pamiž Bogam, Abragamam i jago naščadkami, geta značycʹ jago cialesnymi naščadkami. Jago słabascʹ zaklučajecca ŭ kalektyŭnaj formie, jakaja raspaŭsiudžvajecca na ŭsich jago naščadkaŭ, natchnionych vieraj ci nie, pasłuchmianych ci nie. Naadvarot, u novym zapaviecie vybar pa viery, jaki padviargajecca vyprabavanniu, budzie pieražyvacca indyviduałʹna abranymi, jakija potym atrymajucʹ viečnaje žyccio, jakoje pastaŭlena na kartu ŭ getym zapaviecie. Da abrazannia treba dadacʹ sumny vynik: musułʹmanie taksama padviargałisia abrazanniu z časoŭ svajgo patryjarcha Izmaiła, i jany nadajucʹ getamu abrazanniu duchoŭnuju kaštoŭnascʹ, jakaja prymušaje ich pretendavacʹ na prava na viečnascʹ. Adnak abrazannie maje tołʹki viečnyja, a nie viečnyja cialesnyja nastupstvy.

Byc. 17:11: « Abrežciesia sami, i geta budzie znakam zapavietu pamiž Mnoju i vami » .

Geta sapraŭdy znak sajuzu z Bogam, ale jago efiektyŭnascʹ tołʹki cialesnaja, i vieršy 7, 8 i nastupny vierš 13 pacviardžajucʹ jago prymianiennie tołʹki « viečnaje ».

Byc. 17:12: « U vas kožny mužčynski poł budzie abrezany ŭ vosiem dzion va ŭsie pakalenni vašyja, jak narodžany ŭ vašym domie, tak i nabyty za grošy ŭ luboga inšaziemca, jaki nie z vašaga rodu » .

Geta ŭsio jašče viełʹmi dziŭnaja reč, ale, niagledziačy na ŭłascivuju joj viečnuju pryrodu, jana tym nie mienš ujaŭlaje saboj praroctva, jakoje adkryvaje Božy płan na 8-je tysiačagoddzie . Geta pryčyna vybaru «vasʹmi dzion», bo pieršyja siem dzion simvałizujucʹ ziamny čas adboru vybranych šasci tysiač gadoŭ i sud siomaga tysiačagoddzia. Arganizujučy na ziamłi ciesny sajuz z jaŭrejskim narodam i jago pieršapačatkovym zarodkam, Abramam, Bog adkryvaje vobraz budučaj viečnasci vybranych, vyzvalenych ad cialesnaj seksuałʹnaj słabasci, skancentravanaj na krajniaj płoci, adrezanaj ad mužčyn. Tady, getak ža, jak vybranyja buducʹ pachodzicʹ z usich pachodžanniaŭ narodaŭ ziamłi, ale tołʹki ŭ Chryscie, u Starym Zapaviecie, abrazannie pavinna ŭžyvacca navat da zamiežnikaŭ, kałi jany chočucʹ žycʹ z łagjeram, abranym Bogam.

Gałoŭnaja ideja abrazannia zaklučajecca ŭ tym, kab vučycʹ, što ŭ viečnym Carstvie Božym ludzi bołʹš nie buducʹ razmnažacca i što cialesnyja žadanni bołʹš nie buducʹ magčymyja. Bołʹš za toje, apostał Pavieł paraŭnoŭvaje abrazannie płoci staroga zapavietu z abrazanniem serca vybranych u novym. U getym sviatle jon maje na ŭvazie čysciniu płoci i serca, jakoje addaje siabie Chrystu.

Abrazannie aznačaje abrezacʹ, i getaja ideja pakazvaje, što Bog choča ŭstalavacʹ unikałʹnyja adnosiny sa svaim stvarenniem. Jak «raŭnivy» Bog, Jon patrabuje vyklučnasci i pryjarytetu lubovi ad svaich vybrannikaŭ, jakija pavinny, pry nieabchodnasci, abrezacʹ vakoł siabie čałaviečyja adnosiny, škodnyja dla ich zbaŭlennia, i razarvacʹ suviazi z rečami i ludzʹmi, jakija škodziacʹ ich adnosinam z Im. U prarockim piedagagičnym vobrazie gety pryncyp tyčycca, pierš za ŭsio, Jago cialesnaga Izraila i Jago duchoŭnaga Izraila ŭsich časoŭ, jaki ab'jaŭlajecca ŭ Isusie Chryscie ŭ Jago daskanałasci.

Byccio 17:13: « Chaj budzie abrezany narodžany ŭ domie i kupleny za grošy; i zapaviet Moj budzie na ciele vašym zapavietam viečnym ». » .

Bog nastojvaje na getaj idei: da Jago mogucʹ bycʹ pryviazanyja jak zakonnyja, tak i niezakonnyja dzieci, bo takim čynam Jon praročycʹ dva zapaviety svajgo zbaŭčaga płana... Zatym nastojłivascʹ, adznačanaja viartanniem vyrazu « kupleny za grošy », praročycʹ Isusa Chrysta, jakoga buntaŭłivyja rełigijnyja gabrei aceniacʹ u 30 dynaryjaŭ. I mienavita tak, za 30 dynaryjaŭ Bog prapanuje svajo čałaviečaje žyccio jak adkuplennie za gabrejskich i jazyčnickich vybrannikaŭ u imia svajgo sviatoga zapavietu. Ale ŭzgadvajecca « viečny » charaktar znaka abrazannia, i dakładnascʹ « u vašym ciele » pacviardžaje jago časovy charaktar. Bo gety zapaviet, jaki pačynajecca tut, skončycca, kałi z'javicca Mjesija, « kab pakłasci kaniec grachu », zgodna z Dan. 7:24.

Byccio 17:14: « Njeabrezany mužčyna, jaki nie abrezany ŭ ciele svaim, budzie vyniščany z narodu svajgo; jon parušyŭ zapaviet Moj ».

Vykanannie praviłaŭ, ustanoŭlenych Bogam, viełʹmi strogaje i nie dapuskaje vyklučenniaŭ, bo ich parušenni skažajucʹ jago praročy płan, i jon pakaža, nie dazvołiŭšy Majsieju ŭvajsci ŭ Chanaan, što getaja vina viełʹmi viałikaja. Njeabrezanyja płocciu nie bołʹš zakonnyja dla žyccia ŭ ziamnym jaŭrejskim narodzie, čym nieabrezanyja sercam buducʹ miecʹ prava žycʹ u budučym viečnym niabiesnym carstvie Božym.

Byccio 17:15: « I skazaŭ Bog Abragamu: «Ty bołʹš nie budzieš nazyvacʹ Saru žonkaj tvajoj Saraj, a budzie imia jaje Sara ».

Abram aznačaje bacʹka naroda, a Abragam — bacʹka mnostva. Padobnym čynam, Sara aznačaje vysakarodnaja, a Sara — pryncesa.

Abram užo z'jaŭlajecca bacʹkam Izmaiła, ale zmiena jago imia Abragam apraŭdana pamnaženniem jago naščadkaŭ u Isaaku, synie, jakoga Bog abviescicʹ jamu, a nie ŭ Izmaile. Pa toj ža pryčynie biaspłodnaja Sara budzie naradžacʹ mnostva dziaciej praz svajgo syna Isaaka, i jaje imia stanie Saraj.

Byccio 17:16: « Ja dabrasłaŭlu jaje i dam tabie ad jaje syna; dabrasłaŭlu jaje, i ad jaje pojducʹ narody; cary narodaŭ pojducʹ ad jaje ».

Abram chodzicʹ z Bogam, ale jago štodzionnaje žyccio ziamnoje i zasnavana na ziamnych pryrodnych umovach, a nie na boskich cudach. Taksama ŭ svaim rozumie jon nadaje Božym słovam značennie błagasłaŭlennia, dziakujučy jakomu Sara atrymała syna praz svaju słužanku Agar.

Byccio 17:17: « Abragam upaŭ nicma, zasmiajaŭsia i skazaŭ u sercy svaim: «Ci ž u stogadovaga narodzicca dzicia? Ci ž Sara, dzievianostagadovaja, narodzicʹ dzicia? »

Zrazumieŭšy, što Bog moža dazvołicʹ Sarai naradžacʹ dziaciej, niagledziačy na toje, što jana biaspłodnaja i joj užo 99 gadoŭ, jon smiajecca sam sabie. Situacyja nastołʹki nieŭjaŭlałʹnaja na ziamnym čałaviečym uzroŭni, što gety refleks jago dumki zdajecca naturałʹnym. I jon nadaje jago dumcy sens.

Byccio 17:18: « I skazaŭ Abragam Bogu: o, kab Izmaił žyŭ pierad abłiččam Tvaim! »

Zrazumieła, što Abragam razvažaje cialesna i što jon zadumvaje svajo pamnažennie tołʹki praz Izmaiła, syna, jaki ŭžo naradziŭsia i jakomu było 13 gadoŭ.

Byccio 17:19: « I skazaŭ Bog: Sara, žonka tvaja, abaviazkova narodzicʹ tabie syna, i ty nazavieš jago imiam Isaak; i Ja ŭstanaŭlu zapaviet Moj z im zapavietam viečnym i z naščadkami jagonymi pasla jago ».

Vjedajučy dumki Abragama, Bog dakaraje jago i adnaŭlaje abviaščennie, nie pakidajučy ni najmienšaj magčymasci niapraviłʹnaga tłumačennia.

Sumnieŭ Abragama ŭ cudoŭnym naradženni Isaaka pradkazvaje sumnieŭ i niavier'je, jakija čałaviectva prajavicʹ da Isusa Chrysta. I gety sumnieŭ prymie formu aficyjnaga adchilennia cialesnymi naščadkami Abragama.

Byccio 17:20 A što da Izmaiła, dyk Ja pačuŭ ciabie: vosʹ, Ja dabrasłaŭlu jago, i zrablu jago pładavitym, i viełʹmi pamnožu jago; i narodzicca ad jago dvanaccacʹ kniazioŭ, i Ja vyviedu ad jago viałiki narod .

Izmaił aznačaje, što Bog pačuŭ, i ŭ getym umiašanni Bog usio jašče apraŭdvaje imia, jakoje Jon jamu daŭ. Bog zrobicʹ jago pładavitym, jon budzie pamnažacca i ŭtvorycʹ viałikuju arabskuju nacyju, jakaja składajecca z «dvanaccaci kniazioŭ». Gety łik 12 padobny da 12 synoŭ Jakava z jago sviatoga sajuza, jakim pierajmucʹ 12 apostałaŭ Isusa Chrysta, ale padobny nie aznačaje identyčny, bo jon pacviardžaje boskuju dapamogu, ale nie vyratavałʹny sajuz adnosna jago płana viečnaga žyccia. Bołʹš za toje, Izmaił i jago naščadki buducʹ varoža nastrojeny da ŭsich, chto ŭstupaje ŭ sviaty sajuz Boga, pasladoŭna da gabrejaŭ, a potym da chryscijan. Getaja škodnaja rola sankcyjanuje niezakonnaje naradžennie praz getak ža niezakonnyja pracedury, ujaŭlenyja biaspłodnaj maci i prazmierna samazdavolenym bacʹkam. Vosʹ čamu cialesnyja syny Abragama buducʹ nosʹbitami tago ž praklonu i ŭ rešcie rešt pacierpiacʹ ad takoga ž adrynʹvannia ad Boga.

Paznaŭšy Boga i Jago kaštoŭnasci, naščadki Izmaiła mogucʹ vyrašycʹ žycʹ pavodle Jago praviłaŭ, pakułʹ nie ŭstupiacʹ u gabrejski zapaviet, ale gety vybar zastaniecca indyviduałʹnym, jak viečnaje zbaŭlennie, jakoje budzie prapanavana vybranym. Getak ža, jak i inšym ludziam luboga pachodžannia, im budzie prapanavana zbaŭlennie ŭ Chryscie, i šlach da viečnasci budzie adkryty dla ich, ale tołʹki na padstavie pasłuchmianasci Chrysta Zbaŭcy, raspiataga, pamierłaga i ŭvaskrosłaga.

Byc. 17:21: « Ja ŭstanaŭlu Moj zapaviet z Isaakam, jakoga narodzicʹ tabie Sara ŭ gety ž čas na nastupny god » .

Pakołʹki Izmaiłu było 13 gadoŭ na momant getaga bačannia, to, zgodna z 27-m vieršam, jamu budzie 14 gadoŭ, kałi narodzicca Isak. Ale Bog nastojvaje na getym momancie: jago zapaviet budzie zaklučany z Isaakam, a nie z Izmaiłam. I jon narodzicca ŭ Sary.

Byccio 17:22: « I kałi Bog skončyŭ gavarycʹ z Abragamam, jon uzniaŭsia ad jago ».

Z'jaŭlenni Boga redkija i vyklučnyja, i geta tłumačycʹ, čamu ludzi nie pryzvyčajvajucca da boskich cudaŭ i čamu, jak i ŭ Abragama, ich razvažanni zastajucca abumoŭlenymi naturałʹnymi zakonami ziamnoga žyccia. Jak tołʹki Jago pasłannie daniesiena, Bog adychodzicʹ.

Byccio 17:23: « Abragam uziaŭ Izmaiła, syna svajgo, i ŭsich narodžanych u domie svaim, i ŭsich kuplenych za grošy, usich mužčyn z domu Abragamavaga, i abrezaŭ ich u toj samy dzienʹ, jak zagadaŭ jamu Bog ».

Zagad, dadzieny Bogam, vykonvajecca nieadkładna. Jago pasłuchmianascʹ apraŭdvaje jago sajuz z Bogam. Gety magutny gaspadar staražytnasci kuplaŭ sług, i status raba isnavaŭ i nie asprečvaŭsia. Faktyčna, toje, što zrobicʹ getuju temu sprečnaj, - geta vykarystannie gvałtu i žorstkaje abychodžannie sa sługami. Status raba - geta taksama status usich adkuplenych Isusam Chrystom, navat sionnia .

Byc. 17:24: « Abragamu było dzievianosta dzieviacʹ gadoŭ, kałi jon byŭ abrezany ».

Getaje ŭdakładniennie nagadvaje nam, što Bog patrabuje pasłuchmianasci ad ludziej, niezaležna ad ich uzrostu; ad małoga da staroga.

Byc. 17:25: « Izmaiłu, synu jagonamu, było trynaccacʹ gadoŭ, kałi jago abrezałi ».

Takim čynam, jon budzie na 14 gadoŭ starejšy za svajgo brata Isaaka, što dascʹ jamu reałʹnuju magčymascʹ pryčynicʹ škodu svajmu małodšamu bratu, synu jago zakonnaj žonki.

Byc. 17:26: « U toj samy dzienʹ byłi abrezany Abragam i syn jagony Izmaił » .

Bog nagadvaje Izmaiłu pra jago zakonnuju vinu pierad Abragamam, jaki z'jaŭlajecca jago bacʹkam. Ich zvyčajnaje abrazanʹnie getak ža padmanłivaje, jak i scviardženni ich naščadkaŭ, jakija scviardžajucʹ, što jany toj samy Bog. Bo kab scviardžacʹ, što jany Bog, niedastatkova miecʹ tago ž prodkavaga płotskaga bacʹku. I kałi niavierujučyja gabrei scviardžajucʹ, što jany majucʹ getuju suviazʹ z Bogam z-za svajgo bacʹki Abragama, Isus adchiłicʹ gety argumient i abvinavacicʹ ich u tym, što jany z'jaŭlajucca ich bacʹkam, d'jabła, Satanu, bacʹku chłusni i zabojcu ad pačatku. Toje, što Isus skazaŭ buntaŭłivym gabrejam svajgo času, getak ža spraviadłiva i dla našych arabskich i musułʹmanskich scviardženniaŭ.

Byc. 17:27: « I ŭsie jagonyja damačadcy, jak narodžanyja ŭ jagonym domie, tak i kuplenyja za grošy ŭ čužyncaŭ, byłi abrezany razam z im ».

Pasla getaga prykładu pasłuchmianasci my ŭbačym, što niaščasci gabrejaŭ, jakija pakinułi Jegipiet, zaŭsiody buducʹ vynikacʹ z ich niedaacenki getaj pasłuchmianasci, jakoj Bog patrabuje ŭ absalutnych terminach, va ŭsie časy i da kanca svietu.

 

 

Byccio 18

 

Padzieł varožych bratoŭ

 

Byccio 18:1 : «Tady źaviŭsia jamu Gaspodzʹ siarod duboŭ Mamre, kałi jon siadzieŭ la ŭvachodu ŭ svoj namiot u dzionnuju spioku ».

Byccio 18:2: « I ŭzniaŭ jon vočy svaje i ŭbačyŭ, i vosʹ, try mužy stajacʹ pierad im; i kałi jon ubačyŭ ich, jon pabieg ad dzviarej namiota svajgo nasustrač im i pakłaniŭsia da ziamłi ».

Abragam — stogadovy mužčyna. Jon viedaje, što ŭžo stary, ale zastajecca ŭ dobraj fizičnaj formie, bo « biažycʹ nasustrač » svaim gasciam. Ci paznaŭ jon ich jak niabiesnych pasłancoŭ? Možna mierkavacʹ, što tak, bo jon « kłaniajecca pierad imi da ziamłi». Ale jon bačycʹ «troch mužčyn», i ŭ jago reakcyi my možam bačycʹ pačuccio spantannaj gascinnasci, jakoje z'jaŭlajecca pładom jago naturałʹnaj lubiačaj natury.

Byc. 18:3: « I skazaŭ jon: Gospadzie! kałi ja znajšoŭ łasku ŭ vačach Tvaich, nie prajdzi mima raba Tvajgo ».

Nazyvannie goscia «gospadam» było vynikam viałikaj pakory Abragama, i znoŭ ža niama dokazaŭ tago, što jon dumaje, što zviartajecca da Boga. Bo gety vizit Boga ŭ całkam čałaviečym abłiččy z'jaŭlajecca vyklučnym, bo navat Majsieju nie budzie dazvolena ŭbačycʹ « słavu » Božaga abłičča, zgodna z Zych. 33:20-23: « Skazaŭ Jachve: Ty nie zmožaš ubačycʹ abłičča Majgo, bo nichto nie moža ŭbačycʹ Mjanie i zastacca žyvym. Jachve skazaŭ: Vosʹ miesca kala Mjanie; ty stanʹ na skale. Kałi budzie prachodzicʹ słava Maja, Ja pastaŭlu ciabie ŭ raskołinie skały i nakryju ciabie rukoj Majoj, pakułʹ nie prajdu. A kałi adviarnu ruku Maju, ty ŭbačyš Mjanie zzadu, ale abłičča Majgo nie budzie vidacʹ» . Kałi bačannie « słavy » Boga zabaroniena, Jon nie zabaraniaje sabie prymacʹ čałaviečy vyglad, kab nabłizicca da svaich stvarenniaŭ. Bog robicʹ geta, kab naviedacʹ Abragama, svajgo siabra, i Jon zrobicʹ geta znoŭ u vobrazie Isusa Chrysta ad jago embryjanałʹnaga začaccia da jago adkuplenčaj smierci.

Byc. 18:4: « Pryniasicie trochi vady, i abmyjcie nogi vašyja, i adpačnicie pad getym drevam ».

U pieršym vieršy było zrazumieła, što spiakotna, i pot ad nog pakryty ziemlanym pyłam apraŭdvaje abmyvannie nog naviedvałʹnikaŭ. Geta pryjemnaja prapanova, zroblenaja im. I getaja ŭvaga — zasługa Abragama.

Byccio 18:5: « Ja pajdu i pryniasu kavałačak chleba, kab padmacavacʹ serca tvajo; a potym ty pojdzieš svajoj darogaj, bo dziela getaga ty abychodziš sługu tvajgo». Jany adkazałi: «Zrabi, jak skazaŭ ».

Tut my bačym, što Abragam nie łičyŭ getych gasciej niabiesnymi istotami. Uvaga, jakuju jon im prajaŭlaje, sviedčycʹ pra jago naturałʹnyja čałaviečyja jakasci. Jon pakorłivy, lubiačy, łagodny, ščodry, gatovy dapamagčy i gascinny; geta toje, što robicʹ jago pryvabnym dla Boga. U getym čałaviečym aspiekcie Bog uchvalaje i prymaje ŭsie jago prapanovy.

Byccio 18:6: « I Abragam paspiašaŭsia ŭ svoj namiot da Sary i skazaŭ: Chutčej, vazʹmi try miery pšaničnaj muki, zamiasicie i zrabicie lapioški ».

Ježa karysnaja dla cialesnaga cieła, i, ubačyŭšy pierad saboj try cieły z płoci, Abragam padrychtavaŭ ježu, kab adnavicʹ fizičnyja siły svaich gasciej.

Byc. 18:7: « Abragam pabieg da statku svajgo, uziaŭ ciala piaščotnaje i dobraje i daŭ jago słuzie, jaki paspiašaŭsia prygatavacʹ jago ».

Vybar piaščotnaga cialaci jašče raz demanstruje jago ščodrascʹ i pryrodnuju dabryniu; jago zadavałʹniennie ad tago, kab dagadzicʹ błižniamu. Kab dasiagnucʹ getaga vyniku, jon prapanuje svaim naviedvałʹnikam najlepšaje.

Byccio 18:8: « I ŭziaŭ masła i małako, i prygatavanaje ciala, i pastaviŭ pierad imi. I sam staŭ z imi pad drevam; i jany jełi ».

Getyja apietytnyja stravy jon prapanuje nieznajomcam, jakich jon nie viedaje, ale da jakich stavicca jak da členaŭ svajoj siam'i. Uvasablennie gasciej całkam reałʹnaje, bo jany jaducʹ ježu, prygatavanuju dla ludziej.

Byc. 18:9: « Tady jany skazałi jamu: “Dzie Sara, žonka tvaja?” Jon adkazaŭ: “Jana tam, u namiocie ”».

Pakołʹki vyprabavannie gaspadara akazałasia paspiachovym na słavu Božuju i jago ŭłasnuju, gosci raskryvajucʹ svaju sapraŭdnuju pryrodu, nazyvajučy jago žonku imiem «Sara», jakoje Bog daŭ jamu ŭ papiarednim bačanni.

Byccio 18:10: « Adzin z ich skazaŭ: “Ja viarnusia da ciabie prykładna ŭ gety čas; i vosʹ, u Sary, žonki tvajoj, budzie syn”. Sara ž słuchała kala ŭvachodu ŭ namiot za im ».

Zaŭvažym, što ŭ abłiččy troch naviedvałʹnikaŭ ništo nie dazvalaje nam identyfikavacʹ Jachve siarod dvuch aniołaŭ, jakija jago supravadžajucʹ. Tut prajaŭlajecca niabiesnaje žyccio i raskryvajecca pačuccio roŭnasci, jakoje tam panuje.

Pakułʹ adzin z troch naviedvałʹnikaŭ abviaščaje pra chutkaje naradžennie Sary, jana słuchaje z uvachodu ŭ namiot, što kažucʹ, i ŭ tekscie ŭdakładniajecca, chto « byŭ za im », geta značycʹ, što jon nie bačyŭ jaje i, pa-čałaviečy kažučy, nie mog viedacʹ pra jaje prysutnascʹ. Ale jany nie byłi mužčynami.

Byc. 18:11: « Abragam i Sara byłi staryja i ŭ stałym uzroscie, i Sara nie magła spadziavacca miecʹ dziaciej ».

U vieršy vyznačajucca narmałʹnyja čałaviečyja ŭmovy, agułʹnyja dla ŭsiago čałaviectva.

 

Byc. 18:12: « Jana zasmiajałasia ŭ sabie i skazała: «Cjapier, kałi ja staraja, ci budu ja žadacʹ? I gaspadar moj stary ».

Znoŭ ža zviarnicie ŭvagu na dakładnascʹ: « Jana smiajecca ŭ sabie »; tak što nichto nie pačuŭ jaje smiechu, akramia žyvoga Boga, jaki vypraboŭvaje dumki i sercy.

Byccio 18:13: « Tady Gaspodzʹ skazaŭ Abragamu: čamu zasmiajałasia Sara, kažučy: “Njaŭžo ja sapraŭdy naradžu dzicia, kałi ja ŭžo staraja?” »

Bog karystajecca magčymasciu, kab adkrycʹ svaju boskuju identyčnascʹ, što apraŭdvaje zgadku pra Jachve, bo mienavita jon razmaŭlaje z Abragamam u getym čałaviečym abłiččy. Tołʹki Bog moža viedacʹ schavanyja dumki Sary, i ciapier Abragam viedaje, što Bog razmaŭlaje z im.

Byccio 18:14: « Ci joscʹ što-niebudzʹ niemagčymaje dla Gospada? U pryznačany čas Ja viarnusia da ciabie, u gety čas; i ŭ Sary budzie syn ».

Bog stanovicca aŭtarytetnym i vyrazna adnaŭlaje svajo pradkazannie ŭ imia Jachve, svajoj boskasci.

Byccio 18:15: « Sara schłusiła, kažučy: «Ja nie smiajałasia», bo bajałasia. Ale jon skazaŭ: «Nje, ty smiajaŭsia ».

« Sara schłusiła », — gavorycca ŭ tekscie, — bo Bog pačuŭ jaje tajemnuju dumku, ale smiech nie vyjšaŭ z jaje vusnaŭ; tamu geta była tołʹki nieviałikaja chłusnia Bogu, a nie čałavieku. I kałi Bog dakaraje jaje, to geta tamu, što jana nie pryznaje, što Bog maje kantrołʹ nad jaje dumkami. Jana dakazvaje geta, zachodziačy tak daloka, što chłusicʹ Jamu. Vosʹ čamu Jon nastojvaje, kažučy: « Naadvarot (geta chłusnia), ty smiajałasia ». Nje budziem zabyvacʹ, što čałaviek, dabrasłaviony Bogam, — geta Abragam, a nie Sara, jago zakonnaja žonka, jakaja tołʹki atrymłivaje karyscʹ ad dabrasłaviennia svajgo muža. Jaje idei ŭžo pryviałi da praklonu naradžennia Izmaiła, budučaga spadčynnaga voraga i kankurenta Izraila; geta praŭda, kab vykanacʹ boski prajekt.

Byccio 18:16: « I ŭstałi tyja ludzi, kab isci, i pagladziełi ŭ bok Sadomy; i Abragam pajšoŭ z imi, kab pravodzicʹ ich ».

Padsiłkavaŭšysia, nasyciŭšysia i pacvierdziŭšy Abragamu i Sary budučaje naradžennie zakonnaga syna Isaaka, niabiesnyja gosci adkryvajucʹ Abragamu, što ich vizit na ziamlu maje taksama i inšuju misiju: jon tyčycca Sadomy.

Byccio 18:17: « Tady Gaspodzʹ skazaŭ: ci ž mnie ŭtaicʹ ad Abragama, što Ja zbirajusia zrabicʹ?... »

Tut my bačym dakładnaje prymianiennie getaga vierša z Amosa 3:7: « Gaspodzʹ Bog nie zrobicʹ ničoga, nie adkryŭšy Svajoj tajamnicy rabam Svaim, prarokam ».

Byccio 18:18: « Abragam stanie narodam viałikim i magutnym, i ŭsie narody ziamłi buducʹ dabrasłavionyja ŭ im ».

Z-za zvyčajnaj straty sensu, jakaja ŭžyvajecca da prysłoŭja « biezumoŭna », ja nagadvaju, što jano aznačaje: peŭnym i absalutnym čynam. Pjerad tym, jak raskrycʹ svoj razburałʹny płan, Bog spiašajecca zapeŭnicʹ Abragama ŭ jago ŭłasnym statusie pierad im i adnaŭlaje dabrasłavienni, jakija jon jamu dascʹ. Bog pačynaje gavarycʹ pra Abragama ŭ treciaj asobie, kab uzviesci jago ŭ rang viałikaj gistaryčnaj postaci čałaviectva. Robiačy geta, jon pakazvaje svaim cialesnym i duchoŭnym naščadkam prykład, jaki jon dabrasłaŭlaje i jaki jon nagadvaje i vyznačaje ŭ nastupnym vieršy.

Byccio 18:19: « Bo Ja vybraŭ jago, kab jon zagadaŭ svaim dzieciam i domu svajmu pasla siabie, kab jany trymałisia šlachu Gaspodniaga, čyniłi sud i praŭdu, i kab Gaspodzʹ vykanaŭ dla Abragama toje, što Jon abiacaŭ jamu… »

Toje, što Bog apisvaje ŭ getym vieršy, maje vyrašałʹnaje značennie dla Sadomy, jakuju Jon zniščycʹ. Da kanca svietu Jago vybranyja buducʹ padobnyja da getaga apisannia: trymannie šlachu Jachve zaklučajecca ŭ praktycy praviednasci i pravasuddzia; sapraŭdnaj praviednasci i sapraŭdnaj spraviadłivasci, jakija Bog pabuduje na tekstach zakona, kab navučycʹ svoj narod Izraiłʹ. Pavaga da getych rečaŭ budzie ŭmovaj tago, kab Bog vykonvaŭ svaje abiacanni dabrasłavienniaŭ.

Byc. 18:20: « I skazaŭ Gaspodzʹ: viałiki kryk na Sadomu i Gamoru, i viałiki grech ichni ».

Bog vynosicʹ gety sud na Sadom i Gamoru, garady caroŭ, jakija Abragam pryjšoŭ vyratavacʹ, kałi na ich napałi. Ale mienavita ŭ Sadomie vyrašyŭ pasiałicca jago plamiennik Łot sa svajoj siam'joj i sługami. Vjedajučy suviazʹ pryviazanasci, jakuju Abragam adčuvaje da svajgo plamiennika, Bog pamnažaje formy ŭvagi da staroga čałavieka, kab abviascicʹ jamu pra svaje namiery. I dla getaga Jon panižajecca da ŭzroŭniu čałavieka, kab jak maga bołʹš ačałaviečycʹ siabie, kab dasiagnucʹ uzroŭniu čałaviečaga myslennia Abragama, svajgo sługi.

Byc. 18:21: « Tamu ja sydu i pagladžu, ci ŭsio jany zrabiłi pavodle tago, što dajšło da mianie; a kałi nie, to ja daviedajusia ».

Getyja słovy supiarečacʹ razumienniu Sary getaj spravy, bo Bog nie moža ignaravacʹ uzrovienʹ amarałʹnasci, dasiagnuty ŭ getych dvuch garadach raŭniny, i ich bagaccie. Getaja reakcyja pakazvaje, jak Jon kłapocicca pra toje, kab Jago viernaja sługa pryniała spraviadłivy prysud Jago suda.

Byccio 18:22: « I pajšłi ludzi i pajšłi ŭ Sadomu. A Abragam stajaŭ pierad Gospadam ».

Tut padzieł gasciej dazvalaje Abragamu raspaznacʹ siarod ich žyvoga Boga, Jachve, jaki prysutničaje z im u prostym čałaviečym abłiččy, što zaachvočvaje abmien słovami. Abragam advažycca. da takoj stupieni, što jon ustupiŭ u svojeasabłivy targ z Bogam, kab atrymacʹ vyratavannie dvuch garadoŭ, u adnym z jakich žyvie jago daragi plamiennik Łot.

Byccio 18:23: « Abragam padyšoŭ i skazaŭ: niaŭžo Ty zagubiš i praviednika razam z biazbožnikam? »

Pytannie Abragama apraŭdanaje, bo ŭ svaich kalektyŭnych aktach spraviadłivasci čałaviectva pryčyniaje smiercʹ niavinnych achviar, viadomuju jak suputniaja škoda. Ale kałi čałaviectva nie zdołʹnaje zmianicʹ situacyju, Bog moža. I jon dascʹ dokaz getaga Abragamu i nam, chto čytaje jago biblejskaje sviedčannie.

Byccio 18:24: « Moža, u goradzie joscʹ piacʹdziasiat praviednikaŭ, ci ž Ty i ich zniščyš, i nie paškaduješ gorada dziela piacidziesiaci praviednikaŭ, jakija ŭ im? »

U svajoj łagodnaj i lubiačaj dušy Abragam poŭny iluzij i ŭjaŭlaje sabie, što ŭ getych dvuch garadach možna znajsci chacia b 50 praviednikaŭ, i jon zakłikaje getych 50 patencyjnych praviednikaŭ atrymacʹ ad Boga łasku dla getych dvuch garadoŭ u imia Jago daskanałaj spraviadłivasci, jakaja nie moža pakaracʹ razam z vinavatym i niavinnych.

Byccio 18:25: « Kab zabicʹ praviednika razam z biazbožnikam, kab praviednik byŭ takim ža, jak biazbožnik! Njachaj geta budzie ad ciabie! Njachaj geta budzie ad ciabie! Ci ž Suddzia ŭsioj ziamłi nie zdziejsnicʹ pravasuddzia? »

Takim čynam, Abragam dumaje, što moža vyrašycʹ prablemu, nagadaŭšy Bogu, što toj nie moža zrabicʹ, nie admaŭlajučy svajoj asoby, jakaja tak pryviazanaja da pačuccia daskanałaj spraviadłivasci.

Byccio 18:26: « I skazaŭ Gaspodzʹ: kałi Ja znajdu ŭ Sadomie piacʹdziasiat praviednikaŭ, dyk dziela ich Ja paškaduju ŭviesʹ gorad ».

Z ciarpłivasciu i dabrynioj Jachve daŭ Abragamu gavarycʹ, i ŭ adkazie jon pagadziŭsia z im: dziela 50 praviednikaŭ garady nie buducʹ zniščany.

Byc. 18:27: « Abragam adkazaŭ i skazaŭ: vosʹ, ja advažyŭsia gavarycʹ z Gospadam, chocʹ ja pył i popieł ».

Ci geta dumka pra « prach i popieł », što pasla razburennia dvuch garadoŭ u dałinie zastanucca biazbožnyja ludzi? Tym nie mienš, Abragam pryznajecca, što jon sam tołʹki « prach i popieł ».

Byccio 18:28: « Magčyma, da piacidziesiaci praviednikaŭ nie chapaje piaci, ci ž Ty za piaci zniščyš uviesʹ gorad? I skazaŭ Gaspodzʹ: nie znišču jago, kałi znajdu tam sorak piacʹ praviednikaŭ ».

Smiełascʹ Abragama pryviadzie jago da tago, što jon budzie praciagvacʹ gandałʹ, kožny raz zmianšajučy kołʹkascʹ magčymych vybranych, i ŭ 32-m vieršy jon spynicca na łiku dziesiacʹ praviednikaŭ. I kožny raz Bog budzie daravacʹ svaju łasku z-za kołʹkasci, prapanavanaj Abragamam.

Byc. 18:29: « Abragam skazaŭ jamu: moža, znojdziecca tam sorak praviednikaŭ. I skazaŭ Gaspodzʹ: dziela getych saraka Ja ničoga nie zrablu » .

Byccio 18:30: « Abragam skazaŭ: “Njachaj nie gnievajecca Gaspodzʹ, i ja skažu: moža, znojdziecca tam tryccacʹ praviednikaŭ”. I skazaŭ Gaspodzʹ: “Ja nie zrablu ničoga, kałi nie znajdu tam tryccaci praviednikaŭ ”.»

Byc. 18:31: « Abragam skazaŭ: “Vosʹ, ja advažyŭsia gavarycʹ z Gospadam; magčyma, znojdziecca tam dvaccacʹ praviednikaŭ”. I skazaŭ Gaspodzʹ: “Nje znišču jago dziela dvaccaci ” . »

Byccio 18:32: « Abragam skazaŭ: niachaj nie gnievajecca Gaspodzʹ, i ja skažu tołʹki adzin raz. Moža, znojdziecca tam dziesiacʹ praviednikaŭ. I skazaŭ Gaspodzʹ: nie znišču jago dziela dziesiaci praviednikaŭ ».

Na getym targ Abragama zakančvajecca, bo jon razumieje, što isnuje miaža, pasla jakoj jago nastojłivascʹ budzie nierazumnaj. Jon spyniajecca na łiku dziesiacʹ praviednikaŭ. Jon aptymistyčna vierycʹ, što takaja kołʹkascʹ praviednikaŭ pavinna znajscisia ŭ getych dvuch karumpavanych garadach, kałi ŭłičvacʹ tołʹki Łota i jago svajakoŭ.

Byccio 18:33: « I adyšoŭ Gaspodzʹ, jak tołʹki pierastaŭ gavarycʹ z Abragamam. I Abragam viarnuŭsia ŭ svajo miesca ».

Zjamnaja sustreča dvuch siabroŭ, adnago niabiesnaga i ŭsiemagutnaga Boga, a drugoga — čałavieka, pyłu ziamnoga, zakančvajecca, i kožny viartajecca da svaich spraŭ. Abragam — u svoj dom, a Jachve — u Sadom i Gamoru, na jakija abryniecca jago zniščałʹny sud.

U svaim abmienie z Bogam Abragam adkryŭ svoj charaktar, jaki adpaviadaje vobrazu Božamu, imknučysia da dasiagniennia sapraŭdnaj spraviadłivasci, adnačasova nadajučy žycciu jago viałikuju kaštoŭnuju kaštoŭnascʹ. Vosʹ čamu pieramovy jago sługi magłi tołʹki začaravacʹ i paradavacʹ serca Boga, jaki całkam padzialaje jago pačucci.

 

 

Byccio 19

 

Razłuka ŭ nadzvyčajnaj situacyi

 

Byccio 19:1: « I pryjšłi dva anioły ŭ Sadomu ŭviečary; a Łot siadzieŭ kala bramy Sadomy. I kałi Łot ubačyŭ ich, jon ustaŭ, kab sustrecʹ ich, i pakłaniŭsia tvaram da ziamłi ».

U getaj pavodzinach my bačym dobry ŭpłyŭ Abragama na jago plamiennika Łota, bo jon prajaŭlaje takuju ž uvažłivascʹ da naviedvałʹnikaŭ, jakija prachodziacʹ mima. I robicʹ jon geta z tym bołʹšaj uvagaj, što viedaje pra drennyja noravy žycharoŭ gorada Sadoma, dzie jon pasiałiŭsia.

Byccio 19:2: « I skazaŭ jon: vosʹ, gaspadary maje, zajdzicie ŭ dom vašaga sługi i načujcie tam; abmyjcie nogi vašyja i ŭstanʹcie rana ranicaj i idzicie svajoj darogaj». Ale jany skazałi: «Nje, my načujem na vułicy ».

Łot łičycʹ svaim abaviazkam vitacʹ minakoŭ u svaim domie, kab abaranicʹ ich ad biessaromnych i złamysnych učynkaŭ karumpavanych žycharoŭ. My znachodzim tyja ž pryvitałʹnyja słovy, jakija Abram skazaŭ svaim trom naviedvałʹnikam. Łot sapraŭdy praviedny čałaviek, jaki nie dazvołiŭ sabie bycʹ razbeščanym suisnavanniem z razbeščanymi istotami getaga gorada. Dva anioły pryjšłi, kab zniščycʹ gorad, ale pierad tym, jak zniščycʹ jago, jany chočucʹ ašałamicʹ biazbožnascʹ žycharoŭ, złaviŭšy ich na miescy złačynstva, geta značycʹ aktyŭna prademanstravaŭšy svaju biazbožnascʹ. I kab dasiagnucʹ getaga vyniku, im treba tołʹki praviesci noč na vułicy, kab padviergnucca napadu sadomlan.

Byccio 19:3: « Ale Łot tak mocna na ich nastojvaŭ, što jany pryjšłi da jago i ŭvajšłi ŭ jago dom. Jon zrabiŭ im pačastunak i spiok presny chleb. I jany jełi ».

Łotu ŭdajecca pierakanacʹ ich, i jany prymajucʹ jago gascinnascʹ; što daje jamu magčymascʹ prajavicʹ svaju ščodrascʹ, jak geta rabiŭ da jago Abragam. Gety dosvied vučycʹ ich adkrycʹ dla siabie prygožuju dušu Łota, praviednika siarod niapraviednych.

Byccio 19:4: « Jany jašče nie ległi spacʹ, jak žychary gorada, žychary Sadomy, ad małoga da staroga, akružyłi dom; uviesʹ narod pabieg razam ».

Demanstracyja biazbožnasci žycharoŭ pieraŭzychodzicʹ čakanni dvuch aniołaŭ, bo jany pryjšłi šukacʹ ich u domie, dzie ich pryniaŭ Łot. Zviarnicie ŭvagu na ŭzrovienʹ raspaŭsiudžvannia getaj biazbožnasci: « ad dziaciej da starych ». Tamu sud Jachve całkam apraŭdany.

Byc. 19:5: « I pakłikałi Łota i skazałi jamu: dzie tyja ludzi, jakija pryjšłi da ciabie sionnia ŭnačy? vyviedzi ich da nas, kab my magłi ich paznacʹ ».

Naiŭnych ludziej možna padmanucʹ namierami sadamitaŭ, bo gavorka idzie nie pra prosʹbu paznajomicca, a pra paznannie ŭ biblejskim sensie getaga słova, jak u prykładzie «Adam spaznaŭ svaju žonku, i jana naradziła syna». Takim čynam, raspusta getych ludziej poŭnaja i nievylečnaja.

Byccio 19:6: « Łot vyjšaŭ da ich da dzviarej doma i začyniŭ za saboj dzviery ».

Smieły Łot, jaki sam kidajecca nasustrač agidnym istotam i staranna začyniaje za saboj dzviery svajgo doma, kab abaranicʹ naviedvałʹnikaŭ.

Byccio 19:7: « I skazaŭ jon: braty maje, prašu vas, nie rabicie łicha » .

Dobry čałaviek zakłikaje biazbožnikaŭ nie rabicʹ zła. Jon nazyvaje ich «bratami», bo jany takija ž ludzi, jak i jon sam, i jon zachoŭvaje ŭ sabie nadzieju vyratavacʹ niekatorych z ich ad smierci, da jakoj viadzie ich učynak.

Byccio 19:8: « Vosʹ, u mianie joscʹ dzvie dački, jakija nie paznałi mužčyny; ja vyviedu ich da ciabie, i ty možaš rabicʹ z imi, što tabie zaŭgodna. Tołʹki mužčynam nie rabi ničoga, bo jany pryjšłi pad cienʹ majgo dachu ».

Dla Łota pavodziny sadamician dasiagajucʹ niebyvałych vyšynʹ u getym dosviedzie. I kab abaranicʹ svaich dvuch naviedvałʹnikaŭ, jon navat prapanuje zamiest ich svaich dzviuch dačok, jakija zastałisia niavinnicami.

Byccio 19:9: « Jany skazałi: “Idzi adsiułʹ!” I znoŭ skazałi: “Gety čałaviek pryjšoŭ jak čužyniec i budzie sudzicʹ! My zrobim z taboj gorš, čym z imi”. I jany mocna nacisnułi na Łota i pajšłi vyłamacʹ dzviery ».

Słovy Łota nie supakojvajucʹ sabranuju zgraju, i getyja žachłivyja istoty, kažucʹ jany, rychtujucca zrabicʹ z im gorš, čym z imi. Zatym jany sprabujucʹ vyłamacʹ dzviery.

Byccio 19:10: « Tyja ludzi praciagnułi ruki svaje, i ŭviałi Łota da siabie ŭ dom, i začyniłi dzviery ».

Kałi advažny Łot apynuŭsia ŭ niebiaspiecy, anioły ŭmiašałisia i pryviałi jago ŭ dom.

Byccio 19:11: « I pabiłi jany slepatoj ludziej, jakija byłi kala ŭvachodu ŭ dom, ad małoga da viałikaga, tak što daremna jany sprabavałi znajsci ŭvachod ».

Zvonku błižejšyja ŭzbudžanyja ludzi aslepleny; takim čynam, žychary doma abaronieny.

Byccio 19:12: « I skazałi ludzi Łotu: “Chto ŭ ciabie tut? Zjaci, syny i dočki, i ŭsie, chto ŭ ciabie ŭ goradzie, vyviedzi ich z getaga miesca ”».

Łot znajšoŭ łasku ŭ vačach aniołaŭ i Boga, jaki ich pasłaŭ. Kab vyratavacʹ svajo žyccio, jon pavinien byŭ « vyjsci» gorada i dałiny raŭniny, bo anioły zniščacʹ žycharoŭ getaj dałiny, jakaja stanie terytoryjaj ruin, padobnaj da gorada Aj. Prapanova aniołaŭ raspaŭsiudžvajecca na ŭsio, što naležycʹ jamu ŭ žyvych čałaviečych istotach.

U getaj temie padziełu boski zagad « vyjsci » zastajecca niazmiennym. Bo Jon zakłikaje svaich stvarenniaŭ addziałicca ad zła va ŭsich jago prajavach, takich jak iłžechryscijanskija cerkvy. U Adkrycci 18:4 Jon zagadvaje svaim vybranym « vyjsci». » « Vjałikaga Vaviłona », jaki tyčycca, pa-pieršaje, katałickaj rełigii, a pa-drugoje, šmatgrannaj pratestanckaj rełigii, pad upłyvam jakoj jany znachodziłisia da getaga momantu. I, jak i ŭ vypadku z Łotam, ich žyccio budzie vyratavana tołʹki praz nieadkładnaje vykanannie Božaj zapaviedzi. Bo jak tołʹki budzie abvieščany zakon, jaki zrobicʹ abaviazkovym niadziełʹny adpačynak u pieršy dzienʹ, kaniec vyprabavałʹnaga pieryjadu skončycca. I tady budzie pozna mianiacʹ svajo mierkavannie i pazicyju pa getaj prablemie.

Ja zviartaju vašu ŭvagu na niebiaspieku adkładannia nieabchodnaga rašennia. Naša žyccio dałikatnaje, my možam pamierci ad chvaroby, niaščasnaga vypadku abo napadu, rečy, jakija mogucʹ zdarycca, kałi Bog nie acenicʹ našu pavołʹnascʹ reakcyi, i ŭ getym vypadku kaniec času kalektyŭnaj łaski gublaje ŭsio svajo značennie, bo chto pamiraje raniej, pamiraje ŭ svajoj niespraviadłivasci i svaim asudženni Bogam. Usviedamlajučy getuju prablemu, Pavieł kaža ŭ Pasłanni da Gabrejaŭ 3:7-8: « Sjonnia, kałi pačujecie gołas Jagony, nie rabicie žorstkimi sercy vašyja, jak padčas buntu... ». Tamu zaŭsiody isnuje terminovaja patreba adguknucca na prapanovu, zroblenuju Bogam, i Pavieł prytrymłivajecca getaj dumki, zgodna z Pasłanniem da Gabrejaŭ 4:1: « Dyk vosʹ, pakułʹ zastajecca abiacannie ŭvajsci ŭ spačyn Jagony, budziem bajacca, kab chto z vas nie akazaŭsia niedasiagnutym ».

Byccio 19:13: « Bo my zbirajemsia zniščycʹ getaje miesca, bo viałiki kryk supracʹ jago žycharoŭ pierad Gospadam. Gaspodzʹ pasłaŭ nas zniščycʹ jago ».

Na gety raz, kałi čas padciskaje, anioły paviedamiłi Łotu pryčynu svajoj prysutnasci ŭ jago domie. Gorad pavinien bycʹ chutka zniščany rašenniem Jachve.

Byccio 19:14: « Łot vyjšaŭ i skazaŭ svaim ziaciam, jakija ŭziałi jago dačok, kažučy: “Ustanʹcie i vyjdzicie z getaga miesca, bo Gaspodzʹ zniščycʹ gorad”. Ale ŭ vačach jago ziaciaŭ jon vygladaŭ tak, byccam žartavaŭ ».

Zjaci Łota, biezumoŭna, nie byłi takimi biazbožnymi, jak inšyja sadomlanie, ale dla vyratavannia važnaja tołʹki viera. A ŭ ich jaje, vidavočna, nie było. Vjera ciescia ich nie cikaviła, i raptoŭnaja dumka pra toje, što Bog Jachve gatovy zniščycʹ gorad, była dla ich prosta nievieragodnaj.

Byccio 19:15: « A kałi pačało svitacʹ, anioły pačałi padšturchoŭvacʹ Łota, kažučy: ustanʹ, vazʹmi žonku svaju i dzviuch dačok svaich, jakija tut, kab nie zaginucʹ tabie padčas razburennia gorada ».

Zniščennie Sadoma pryvodzicʹ da razburałʹnych rasstanniaŭ , jakija sviedčacʹ pra vieru i adsutnascʹ viery. Dočki Łota pavinny vybiracʹ pamiž tym, kab isci za bacʹkam, i tym, kab isci za mužam.

Byc. 19:16: « A kałi jon marudziŭ, ludzi tyja ŭziałi jago za ruku, žonku jagonuju i dzviuch dačok jagonych, bo Gospadu było pryjemna paškadavacʹ jago; i jany zaviałi jago, i pastaviłi jago za goradam ».

U getym dziejanni Bog pakazvaje nam « gałoŭku, vyrvanuju z agniu ». Znoŭ ža, Bog ratuje praviednika Łota, jago dzviuch dačok i žonku. Takim čynam, vyrvanyja z gorada, jany apynułisia zvonku, svabodnyja i žyvyja.

Byccio 19:17: « A kałi ich vyviełi, adzin z ich skazaŭ: ratuj svajo žyccio; nie azirajsia nazad i nie marudzʹ na ŭsioj raŭninie; ratujsia na garu, kab tabie nie zaginucʹ ».

Vyratavannie budzie na gary, vybar pakinuty Abragamu. Takim čynam, Łot moža zrazumiecʹ i paškadavacʹ pra svaju pamyłku, vybraŭšy raŭninu i jaje dabrabyt. Jago žyccio na konu, i jamu treba budzie spiašacca, kałi jon choča znajsci biaspieku, kałi Božy agonʹ udarycʹ pa dałinie. Jamu zagadana nie aziracca nazad. Gety zagad treba ŭsprymacʹ jak łitarałʹna, tak i vobrazna. Budučynia i žyccio pierad tymi, chto vyžyŭ u Sadomie, bo za imi nieŭzabavie nie zastaniecca ničoga, akramia raspalenych ruin, zapalenych siernymi kamianiami, kinutymi z nieba.

Byccio 19:18: « Łot skazaŭ im: nie, Gospadzie! »

Zagad, dadzieny aniołam, žachnuŭ Łota.

Byccio 19:19: « Vosʹ, ja znajšoŭ łasku ŭ vačach Tvaich, i Ty akazaŭ mnie viałikuju miłasernascʹ, vyratavaŭšy majo žyccio; ale ja nie magu ŭciačy na garu, bo mianie nie napatkaje biada, i ja zaginu ».

Łot viedaje miascinu, dzie jon žyvie, i viedaje, što jamu spatrebicca šmat času, kab dabracca da gary. Tamu jon prosicʹ anioła i prapanuje jamu inšaje rašennie.

Byccio 19:20: « Vosʹ, gorad gety dastatkova błizki, kab uciačy tudy, a jon mały. O, kab ja mog uciačy tudy,... chiba jon nie mały?... i kab duša maja zastałasia žyvaja! »

U kancy dałiny lažycʹ Sigor, słova, jakoje aznačaje «mały». Jon pieražyŭ tragjedyju dałiny i staŭ prytułkam dla Łota i jago siam'i.

Byc. 19:21: « I skazaŭ jamu: vosʹ, u mianie joscʹ da ciabie i getaja łaska: ja nie znišču gorada, pra jaki ty kažaš ».

Isnavannie getaga gorada dagetułʹ sviedčycʹ pra getuju dramatyčnuju padzieju, jakaja zakranuła garady dałiny raŭniny, dzie znachodziłisia dva garady Sadom i Gamora.

Byccio 19:22: « Spiašajsia i ŭciakaj tudy, bo Ja ničoga nie magu zrabicʹ, pakułʹ ty nie pryjdzieš tudy. Tamu i nazyvajecca gorad toj Sigor ».

Anioł ciapier zaležycʹ ad jago zgody i budzie čakacʹ, pakułʹ Łot uvojdzie ŭ Sigor, kab udarycʹ pa dałinie.

Byccio 19:23: « Sonca ŭzychodziła nad ziamloj, kałi Łot uvajšoŭ u Sigor ».

Dla sadomlan, zdavałasia, nadychodziŭ novy dzienʹ pad prygožym uzychodam sonca; dzienʹ, jak i luby inšy...

Byccio 19:24: « Tady Gaspodzʹ vyłiŭ na Sadom i Gamoru sieru i agonʹ ad Gospada z nieba ».

Getaje cudoŭnaje boskaje dziejannie atrymała magutnaje sviedčannie ad adkrycciaŭ advientysckaga archieołaga Rona Uajata. Jon vyznačyŭ miescaznachodžannie gorada Gamora, žytło jakoga prylagała adno da adnago da zachodniaga schiłu gary, što miažuje z getaj dałinaj. Padłoga getaga miesca składajecca z siernych kamianioŭ, jakija, kałi ich padviergnucʹ uzdziejanniu agniu, zapałʹvajucca i sionnia. Takim čynam, boski cud całkam pacvierdžany i varty viery vybranych.

Nasupierak tamu, što časta dumajucʹ i kažucʹ, Bog nie vykarystaŭ jadziernuju eniergiju dla zniščennia getaj dałiny, a kamiani siery i čystaj siery, čyscinia jakoj acenʹvajecca ŭ 90%, što, na dumku spiecyjałistaŭ, z'jaŭlajecca vyklučnym pakazčykam. Njeba nie niasie abłokaŭ siery, tamu ja magu skazacʹ, što geta razburennie — sprava ruk Boga-Tvorcy. Jon moža stvarycʹ lubuju materyju ŭ adpaviednasci sa svaimi patrebami, bo jon stvaryŭ ziamlu, nieba i ŭsio, što jany ŭtrymłivajucʹ.

Byccio 19:25: « Jon zniščyŭ tyja garady, usiu raŭninu, i ŭsich žycharoŭ garadoŭ, i ŭsio, što rasło na ziamłi ».

Što moža zastacca ŭ miescy, jakoje padviargajecca daždžu z pałajučych siernych kamianioŭ? Ničoga, akramia kamianioŭ i siernych kamianioŭ.

Byccio 19:26: « I žonka Łota azirnułasia nazad, i pieratvaryłasia ŭ salany słup ».

Gety pozirk žonki Łota sviedčycʹ pra škadavannie i niepachisnuju cikavascʹ da getaga praklataga miesca. Taki stan rozumu nie padabajecca Bogu, i Jon daje zrazumiecʹ geta, pieratvaryŭšy jaje cieła ŭ salany słup, vobraz absalutnaj duchoŭnaj biaspłoddzia.

Byccio 19:27: «I ŭstaŭ Abragam rana ranicaj, kab pajsci na miesca, dzie stajaŭ pierad Gospadam ».

Nje padazrajučy pra dramu, jakaja razgarnułasia, Abragam pryjšoŭ da duba Mamre, dzie jon vitaŭ svaich troch gasciej.

Byccio 19:28: « I zirnuŭ jon na Sadom i Gamoru i na ŭsie miežy raŭniny, i vosʹ, dym padymajecca z ziamłi, jak dym z piečy ».

Gara — vydatny nazirałʹny punkt. Z vyšyni Abragam agladaje regijon i viedaje, dzie znachodzicca dałina Sadoma i Gamory. Pakułʹ na ziamłi jašče pałaje agonʹ, zvierchu padymajecca jedki dym, vykłikany sieraj i spažyvanniem usich materyjałaŭ, sabranych čałaviekam u goradzie. Mjesca asudžana na biaspłoddzie da kanca svietu. Tut tołʹki skały, kamiani, siernyja kamiani i sołʹ, šmat sołi, jakaja spryjaje biaspłoddziu gleby.

Byccio 19:29: « I kałi Bog zniščyŭ garady raŭniny, Jon uspomniŭ Abragama i vyzvałiŭ Łota z-pad biedstva, jakim Jon zniščyŭ garady, u jakich žyŭ Łot ».

Getaje ŭdakładniennie važnaje, bo jano pakazvaje nam, što Bog vyratavaŭ Łota tołʹki dla tago, kab dagadzicʹ svajmu viernamu słuzie Abragamu. Tamu Jon nie pierastavaŭ dakaracʹ jago za vybar kvitniejučaj dałiny i jaje karumpavanych garadoŭ. I geta pacviardžaje, što jon sapraŭdy byŭ vyratavany ad losu, viadomaga Sadomu jak «gałoŭka, vyrvanaja z agniu», geta značycʹ viełʹmi ledzʹvie.

Byccio 19:30: « Łot pakinuŭ Sigor i pajšoŭ u nagornuju krainu, i pasiałiŭsia ŭ gary, jon i dzvie jago dački, bo bajaŭsia žycʹ u Sigory. I pasiałiŭsia ŭ piačory, jon i dzvie jago dački ».

nieabchodnascʹ razłuki . I mienavita jon vyrašaje nie zastavacca ŭ Sigory, jaki, chocʹ i byŭ «nieviałikim», taksama byŭ nasieleny razbeščanymi i grešnymi pierad Bogam ludzʹmi. U svaju čargu, jon idzie na garu i, daloka ad usialakaga kamfortu, žyvie sa svaimi dvuma dočkami ŭ piačory — naturałʹnym biaspiečnym prytułku, stvoranym Božym stvarenniem.

Byccio 19:31: « Starejšy skazaŭ małodšamu: «Bacʹka naš stary, i niama ŭ ziamłi čałavieka, jaki b pryjšoŭ da nas, jak geta zvyčajna va ŭsich ziemlach ».

Njama ničoga sumnaga ŭ inicyjatyvach dzviuch dačok Łota. Ich matyvacyja apraŭdanaja i ŭchvalenaja Bogam, bo jany dziejničajucʹ z metaj dacʹ naščadstva svajmu bacʹku. Bjez getaj matyvacyi inicyjatyva była b krovazmiašałʹnaj.

Byccio 19:32: « Chadziem, napoim bacʹku našaga vinom i pieraspim z im, kab zachavacʹ ad bacʹki našaga naščadkaŭ ».

Byccio 19:33: « I ŭ tuju noč jany napaiłi bacʹku svajgo vinom; i pajšła starejšaja i spała z bacʹkam svaim; i jon nie viedaŭ, kałi jana legła i kałi ŭstała ».

Byccio 19:34: « Na drugi dzienʹ starejšaja skazała małodšaj: «Vosʹ, ja ŭčora spała z bacʹkam maim; davajcie napoim jago vinom i ŭ getuju noč, i pojdziem i pieraspim z im, kab adnovicʹ naščadkaŭ ad bacʹki našaga ».

Byccio 19:35: « I ŭ tuju noč jany napaiłi bacʹku svajgo vinom; i pajšła małodšaja i spała z im; i jon nie viedaŭ, kałi jana legła i kałi ŭstała ».

Poŭnaja niesviadomascʹ Łota ŭ getym dziejanni nadaje pracesu vobraz štučnaga apładniennia, jakoje ŭžyvajecca da žyvioł i ludziej u naš apošni čas. Tut niama ni najmienšaga pošuku zadavałʹniennia, i geta nie bołʹš šakuje, čym spałučennie bratoŭ i siascior na pačatku čałaviectva.

Byc. 19:36: « Dzvie dački Łota zaciažaryłi ad svajgo bacʹki ».

Getyja dzvie dački Łota demanstrujucʹ vyklučnyja jakasci samaadmaŭlennia dziela gonaru svajgo bacʹki. Jak maci-adzinočki, jany buducʹ vychoŭvacʹ svajo dzicia samastojna, aficyjna biez bacʹki, i tamu jany admaŭlajucca ad muža, žonki, spadarožnika.

Byccio 19:37: « Pjeršaja naradziła syna i nazvała jago Maaŭ. Jon bacʹka Maavician i dagetułʹ ».

Byc. 19:38: « Małodšaja taksama naradziła syna i nazvała jago Ben-Ami. Jon bacʹka synoŭ Amonavych i dagetułʹ » .

U praroctvie Daniiła 11:41 my znachodzim zgadku pra naščadkaŭ dvuch synoŭ: « Jon uvojdzie ŭ cudoŭnuju ziamlu, i mnogija zaginucʹ; ale Edom, Maaŭ i gałoŭnyja syny Amona buducʹ vyratavany z jago ruki ». Takim čynam, cialesnaja i duchoŭnaja suviazʹ ab'jadnaje getych naščadkaŭ z Izrailem, zasnavanym na Abragamie, korani pasla Chjebiera gabrejskaga naroda. Ale getyja agułʹnyja karani buducʹ vykłikacʹ svarki i nastroicʹ getych naščadkaŭ supracʹ naroda Izraila. U Safonii 2:8 i 9 Bog praročycʹ niaščasci dla Maava i synoŭ Amona: « Ja čuŭ zniavagi Maava i zniavagi synoŭ Amona, kałi jany znievažałi Moj narod i ŭzvyšałisia nad jago miežami. Tamu, jak žyvu Ja, — kaža Gaspodzʹ Savaof, Bog Izraileŭ, — Maaŭ budzie jak Sadom, a syny Amona — jak Gamora, miescam ciarnovym, salanoj jamoj i spustašenniem navieki; rešta narodu Majgo razrabuje ich, i rešta naroda Majgo zavałodaje imi» .

Geta dakazvaje, što Božaje błagasłaŭlennie sapraŭdy było tołʹki na Abragamie, i što jago nie padzialałi jago braty, narodžanyja ad adnago bacʹki, Tary. Kałi Łot zmog skarystacca prykładam Abragama, to getaga nie budzie ŭ vypadku z jago naščadkami, narodžanymi ad jago dzviuch dačok.

 

 

 

Byccio 20

 

Padzieł pa statusie praroka Božaga

 

Paŭtarajučy dosvied z faraonam, apisany ŭ Knizie Byccia 12, Abragam pradstaŭlaje svaju žonku Saru jak svaju siastru Avimielechu, caru Gjerara (sučasnaja Palescina kala Gazy). Znoŭ ža , reakcyja Boga na jago pakarannie adkryvaje jamu, što muž Sary — jago prarok. Takim čynam, ułada i strach Abragama raspaŭsiudziłisia pa ŭsim regijonie.

 

Byccio 21

 

Padzieł legitymnaga i nielegitymnaga

 

Razłuka praz achviaravannie tago, što kachaješ

 

Byccio 21:1: « I naviedaŭ Gaspodzʹ Sarru, jak kazaŭ, i zrabiŭ Gaspodzʹ Sarry, jak kazaŭ » .

Getym naviedvanniem Bog pakłaŭ kaniec doŭgaj biaspłodnasci Sary.

Byc. 21:2: « I začała Sara i naradziła Abragamu syna ŭ starasci jagonaj, u pryznačany čas, pra jaki kazaŭ jamu Bog » .

Is. 55:11 pacviardžaje geta: « Tak budzie i słova Majo, jakoje vychodzicʹ z vusnaŭ Maich: jano nie vierniecca da Mjanie marnym, ale zdziejsnicʹ toje, što Mnie padabajecca, i vykanaje toje, što Ja namiervaju »; abiacannie, dadzienaje Abragamu, vykanana, tamu vierš apraŭdany. Gety syn prychodzicʹ u sviet pasla tago, jak Bog abviasciŭ pra jago naradžennie. Bibłija pradstaŭlaje jago jak «syna abiacannia», što robicʹ Isaaka praročym typam miesijanskaga «Syna Božaga»: Isusa.

Byccio 21:3: « I nazvaŭ Abragam imia synu svajmu, jaki naradziŭsia ŭ jago i jakoga naradziła jamu Sara, Isaakam » .

Imia Isaak aznačaje: jon smiajecca. Abragam i Sara abodva zasmiajałisia, kałi pačułi, jak Bog abviasciŭ pra ich budučaga syna. Chocʹ radascʹ — geta pazityŭna, kpinłivy smiech — nie. Nasamreč, abodva muža i žonki adreagavałi adnołʹkava, staŭšy achviarami čałaviečych zababonaŭ. Bo jany smiajałisia z dumki pra čałaviečyja reakcyi navakołʹnych. Pasla patopu praciagłascʹ žyccia značna skaraciłasia, i dla ludziej uzrost 100 gadoŭ aznačaje starascʹ; uzrost, kałi ad žyccia mała čakajucʹ. Ale ŭzrost ničoga nie značycʹ u kantekscie adnosin z Bogam-Tvorcam, jaki ŭstanaŭłivaje miežy ŭsiago. I Abragam adkryŭ geta na svaim vopycie i atrymaŭ ad Boga bagaccie, gonar i bacʹkoŭstva, na gety raz zakonnaje.

Byccio 21:4: « I abrezaŭ Abragam Isaaka, syna svajgo, kałi jamu było vosiem dzion, jak zagadaŭ jamu Bog » .

U svaju čargu, zakonny syn abrazajecca. Božaja zapaviedzʹ vykonvajecca.

Byccio 21:5: « Abragamu było sto gadoŭ, kałi naradziŭsia ŭ jago syn Isaak » .

Reč vydatnaja, ale nie pa dapatopnych standartach.

Byccio 21:6: « I skazała Sara: Bog daŭ mnie padstavu dla smiechu; kožny, chto pačuje geta, budzie smiajacca sa mnoj » .

Sara łičycʹ situacyju smiešnaj, bo jana čałaviek i achviara čałaviečych zababonaŭ. Ale getaje žadannie smiajacca taksama adlustroŭvaje niečakanuju radascʹ. Jak i jaje muž Abragam, joj dajecca magčymascʹ naradzicʹ dzicia va ŭzroscie, kałi geta ŭžo niemagčyma ŭjavicʹ z punktu gledžannia čałaviečaj narmałʹnasci.

Byccio 21:7: « I skazała jana: chto b skazaŭ Abragamu: “Sara budzie karmicʹ dziaciej grudzʹmi?” Bo ja naradziła jamu syna ŭ starasci jagonaj » .

Geta sapraŭdy vyklučna i całkam cudoŭna. Razgladajučy słovy Sary z prarockaga punktu gledžannia, my bačym u Isaaku syna, jaki praročycʹ novy zapaviet u Chryscie, u toj čas jak Izmaił praročycʹ syna pieršaga zapavietu. Adkinuŭšy Chrysta Isusa, gety naturałʹny syn, narodžany pa płoci praz znak abrazannia, budzie adkinuty Bogam na karyscʹ chryscijanskaga syna, abranaga praz vieru. Jak i Isaak, Chrystos, zasnavałʹnik novaga zapavietu, cudoŭnym čynam narodzicca, kab ab'javicʹ i pradstavicʹ Boga ŭ čałaviečym vobrazie. Naadvarot, Izmaił byŭ začaty vyklučna na cialesnych padstavach i ŭ stroga čałaviečym razumienni.

Byccio 21:8: « I dzicia vyrasła i było advučana ad grudziej; i Abragam zrabiŭ viałikuju viačeru ŭ toj samy dzienʹ, kałi Isaak byŭ advučany ad grudziej » .

Dzicia, jakoje atrymłivaje grudnoje gadavannie, stanie padletkam, i dla ajca Abragama adkryvajecca budučynia, poŭnaja abiacanniaŭ i ščascia, jakuju jon radasna sviatkuje.

Byc. 21:9: « I ŭbačyła Sara, što syn Agary Jegipcianki, jakoga jana naradziła Abragamu, smiajecca, i skazała Abragamu :

Smiech, biezumoŭna, adygryvaje važnuju rolu ŭ žycci ščasłivaj pary. Varožascʹ i reŭnascʹ Izmaiła da Isaaka, zakonnaga syna, prymušajucʹ jago smiajacca i kpicʹ z jago. Dla Sary miaža vytrymki dasiagnuta: pasla kpinaŭ maci pačynajucca kpiny syna; geta ŭžo zanadta.

Byccio 21:10: « Vygani getuju rabyniu i syna jaje, bo syn getaj rabyni nie budzie spadčynnikam z maim synam, z Isaakam » .

Razdražniennie Sary zrazumiełaje, ale pagladzim dalej razam sa mnoj. Sara praročycʹ pra niavartascʹ pieršaga zapavietu, jaki nie atrymaje razam z vybranymi ŭ spadčynu novaga, zasnavanaga na viery ŭ praviednascʹ Chrysta Isusa.

Byc. 21:11: « I geta było viełʹmi niepryjemna ŭ vačach Abragama z-za syna jagonaga » .

Abragam reaguje nie tak, jak Sara, bo jago pačucci padzielenyja pamiž dvuma synami. Naradžennie Isaaka nie admianiaje 14 gadoŭ kachannia, jakija zviazvajucʹ jago z Izmaiłam.

Byccio 21:12: « I skazaŭ Bog Abragamu: Njachaj geta nie budzie łicha ŭ vačach tvaich za chłopčyka i za słužanku tvaju. Va ŭsim, što kazała tabie Sara, słuchajsia jaje gołasu, bo ŭ Isaaku nazaviecca tvajo siemia » .

U getym pasłanni Bog rychtuje Abragama da pryniaccia adčužennia Izmaiła, jago starejšaga syna. Getaje addzialennie z'jaŭlajecca častkaj prarockaga płana Boga, bo jon pradkazvaje pravał staroga Majsiejevaga zapavietu. U jakasci suciašennia ŭ Isaaku Jon pamnožycʹ jago naščadkaŭ. I vykanannie getaga boskaga słova adbudziecca praz ustalavannie novaga zapavietu, dzie « abranyja » buducʹ « pakłikanyja » pasłanniem viečnaga Jevangjełla Boga ŭ Isusie Chryscie.

Takim čynam, jak ni paradaksałʹna, Isaak budzie patryjarcham staroga zapavietu, i mienavita ŭ Jakubie, jago synie, pavodle płoci i znaku abrazannia, Izraiłʹ Božy budzie ŭstanoŭleny na jago padmurku. Ale paradoks zaklučajecca ŭ tym, što gety samy Isaak praročycʹ tołʹki ŭroki adnosna novaga zapavietu ŭ Chryscie.

Byccio 21:13: « A ad syna słužanki Ja taksama vyviedu narod, bo jon — tvajo naščadstva » .

Izmaił — patryjarch mnogich narodaŭ na Błizkim Uschodzie. Pakułʹ Chrystos nie z'javiŭsia dla svajgo zbaŭčaga ziamnoga słužennia, duchoŭnaja legitymnascʹ naležała vyklučna naščadkam getych dvuch synoŭ Abragama. Zachodni sviet žyŭ u roznych formach paganstva, nie viedajučy pra isnavannie viałikaga Boga-Tvorcy.

Byccio 21:14: « Abragam ustaŭ rana ranicaj, uziaŭ chleb i miech vady, daŭ Agary, pakłaŭšy joj na plečy, i daŭ joj dzicia, i adpusciŭ jaje. A jana pajšła i błukała pa pustyni Virsavija » .

Božaje ŭmiašannie supakoiła Abragama. Jon viedaŭ, što sam Bog budzie sačycʹ za Agar i Izmaiłam, i jon pagadziŭsia razvitacca z imi, bo daviaraŭ Bogu, što Jon abaronicʹ ich i viadzie ich. Bo da getaga času Jon sam byŭ abaronieny i kirujem Im.

Byc. 21:15: « A kałi vada ŭ miechu skončyłasia, jana pakinuła dzicia pad adnym z kustoŭ » .

U pustyni Virsavija vada, jakuju vyniesła Agar, chutka znikaje, i biez vady jana bačycʹ tołʹki smiercʹ jak kančatkovy vynik svajgo niaščasnaga stanovišča.

Byc. 21:16: « I pajšła jana i sieła nasupracʹ, na adległasci strełu z łuka, bo skazała: nie daj mnie bačycʹ, jak pamiraje dzicia». I sieła nasupracʹ, i ŭzniała gołas svoj, i zapłakała » .

U getaj ekstremałʹnaj situacyi Agar užo drugi raz prałivaje slozy pierad abłiččam Boga.

Byccio 21:17: « I pačuŭ Bog gołas chłopčyka, i anioł Božy pakłikaŭ Agar z nieba i skazaŭ joj: što z taboj, Agar? nie bojsia, bo Bog pačuŭ gołas chłopčyka adtułʹ, dzie jon byŭ » .

I ŭ drugi raz Bog umiašaŭsia i pramoviŭ da jaje, kab supakoicʹ jaje.

Byc. 21:18: « Ustanʹ, padymi dzicia i vazʹmi jago na ruki svaje, bo Ja zrablu z jago viałiki narod » .

Nagadvaju, što dzicia Izmaił — padletak va ŭzroscie ad 15 da 17 gadoŭ, ale jon usio jašče padparadkoŭvajecca svajoj maci Agar, i ŭ ich abodvuch bołʹš niama vady, kab picʹ. Bog choča, kab jana padtrymłivała syna, bo jamu nakanavany magutny los.

Byccio 21:19: « I adkryŭ Bog joj vočy, i ŭbačyła jana kałodziež vady; i pajšła, napoŭniła miech vady i dała dziciaci picʹ » .

Cud geta ci nie, ale getaja krynica vady z'javiłasia ŭ patrebny momant, kab dacʹ Agar i jaje synu adčucʹ smak žyccia. I svaim žycciom jany abaviazany magutnamu Tvorcu, jaki adkryvaje abo zakryvaje bačannie i razumiennie rečaŭ.

Byccio 21:20: « I Bog byŭ z dziciem; jano vyrasła i pasiałiłasia ŭ pustyni, i stała strałkom z łuka » .

Takim čynam, pustynia nie była pustoj, bo Izmaił palavaŭ na žyvioł, jakich zabivaŭ z łuka, kab z'jesci.

Byccio 21:21: « I jon žyŭ u pustyni Paran, i maci jagonaja ŭziała jamu žonku z ziamłi Jegipieckaj » .

Takim čynam, suviazʹ pamiž izmaiłʹcianami i jegipcianami ŭmacujecca, i z ciagam času supiernictva Izmaiła z Isaakam pierarascie da takoj stupieni, što jany stanucʹ pastajannymi naturałʹnymi voragami.

Byccio 21:22: « I stałasia ŭ toj čas, što Avimielech i Fichoł, pravadyr jagonaga vojska, skazałi Abragamu: Bog z taboju va ŭsim, što ty robiš » .

Padziei, vykłikanyja pradstaŭlenniem Sary jak jago siastry, apisanyja ŭ Byc. 20, navučyłi Avimielecha, što Abragam byŭ Božym prarokam. Cjapier jago bajacca i pałochajucʹ.

Byccio 21:23: « A ciapier paklanisia mnie tut Bogam, što ty nie budzieš rabicʹ niapraŭdu ni mnie, ni maim dzieciam, ni dzieciam maich unukaŭ; pavodle łaski, jakuju ja zrabiŭ tabie, ty budzieš rabicʹ sa mnoj i z ziamloj, u jakoj ty žyŭ » .

Avimielech bołʹš nie choča bycʹ achviaraj chitrasciaŭ Abragama i choča atrymacʹ ad jago cviordyja i rašučyja abaviazaciełʹstvy adnosna mirnaga sajuza.

Byc. 21:24: « Abragam skazaŭ: «Prysiagaju » .

Abragam nie maje nijakich drennych namieraŭ adnosna Avimielecha i tamu moža pagadzicca na getuju damovu.

Byccio 21:25: « Abragam dakaraŭ Avimielecha za kałodziež vady, jaki siłaj zabrałi Avimielechavyja sługi » .

Byccio 21:26: « Avimielech skazaŭ: ja nie viedaju, chto zrabiŭ geta, i ty nie adkryŭ mnie, i ja ničoga pra geta nie čuŭ da sionniašniaga dnia » .

Byccio 21:27: « I ŭziaŭ Abragam aviečak i vałoŭ i daŭ ich Avimielechu; i jany abodva zaklučyłi damovu » .

Byc. 21:28: « I addziałiŭ Abragam siem maładych aviečak sa statku; »

Vybar Abragamam «siami aviečak» sviedčycʹ pra jago suviazʹ z Bogam-Tvorcam, jakoga jon žadaje zviazacʹ sa svajoj pracaj. Abragam pasiałiŭsia na čužynie, ale choča, kab plon jago pracy zastavaŭsia jago ŭłasnym.

Byc. 21:29: « I skazaŭ Avimielech Abragamu: što geta za siem jagniat, jakich ty addziałiŭ asobna? »

Byccio 21:30: « I skazaŭ jon: vazʹmicie z majoj ruki getych siem jagniat na sviedčannie mnie, što ja vykapaŭ gety kałodziež » .

Byccio 21:31: « Tamu nazvałi toje miesca Virsavija, bo tam jany abodva prysiagnułi » .

Kałodziež sprečki byŭ nazvany ŭ gonar słova «šeba», jakoje z'jaŭlajecca koraniem gabrejskaj łičby «siem», i sustrakajecca ŭ słovie «šabat», jakoje abaznačaje siomy dzienʹ, našu subotu, asviačonuju jak štotydniovy adpačynak Bogam z pačatku jago ziamnoga stvarennia. Kab zachavacʹ pamiacʹ pra gety sajuz, studniu nazyvałi «studniaj siami».

Byccio 21:32: « I jany zaklučyłi damovu ŭ Virsavii. I ŭstaŭ Avimielech i Fichoł, načałʹnik vojska jagonaga, i viarnułisia ŭ ziamlu Fiłistymlan » .

Byccio 21:33: « I pasadziŭ Abragam tamarysk u Virsavii, i tam zakłikaŭ imia Gospada, Boga viečnaga » .

Byccio 21:34: « I Abragam pražyŭ šmat dzion u ziamłi Fiłistymlan » .

Bog arganizavaŭ dla svajgo sługi ŭmovy miru i spakoju.

 

 

 

 

Byccio 22

 

Razłuka bacʹki i adzinaga achviarnaga syna

 

U getym 22-m razdziele pradstaŭlena prarockaja tema Chrysta, pryniesienaga ŭ achviaru Bogam jak Ajcom. Jon adlustroŭvaje pryncyp zbaŭlennia, tajemna padrychtavany Bogam z samaga pačatku Jago rašennia stvarycʹ svabodnych, razumnych i aŭtanomnych anałagičnych istot pierad saboj. Getaja achviara budzie canoj, jakuju treba zapłacicʹ, kab atrymacʹ adkaznuju luboŭ ad Jago stvarenniaŭ. Vybranymi buducʹ tyja, chto adkazaŭ na Božyja čakanni poŭnaj svabodaj vybaru.

 

Byc. 22:1: « Pasla getaga Bog spakušaŭ Abragama i skazaŭ jamu: Abragamie! Toj skazaŭ: vosʹ ja! »

Abragam viełʹmi pasłuchmiany Bogu, ale nakołʹki daloka moža zajsci getaja pasłuchmianascʹ? Bog užo viedaje adkaz, ale Abragam pavinien pakinucʹ pasla siabie, jak sviedčannie ŭsim vybranym, kankretny dokaz svajoj uzornaj pasłuchmianasci, jaki robicʹ jago takim godnym lubovi svajgo Boga, jaki robicʹ jago patryjarcham, čyjo naščadstva budzie ŭzvyšana naradženniem Chrysta Isusa.

Byccio 22:2: « I skazaŭ Bog: vazʹmi syna tvajgo, adzinaga tvajgo, jakoga ty lubiš, Isaaka, i idzi ŭ ziamlu Moryja, i tam pryniasi jago na cełaspalennie na adnoj z gor, pra jakuju Ja skažu tabie » .

Bog naŭmysna cisnie na toje, što bałicʹ, da miažy tago, što možna vytrymacʹ getamu staromu čałavieku, jakomu bołʹš za sto gadoŭ. Bog cudoŭnym čynam daravaŭ jamu radascʹ naradžennia syna ad Sary, jago zakonnaj žonki. Tamu jon schavaje ad navakołʹnych nievieragodnuju Božuju prosʹbu: « Pryniasi ŭ achviaru svajgo adzinaga syna ». I stanoŭčy adkaz Abragama budzie miecʹ viečnyja nastupstvy dla ŭsiago čałaviectva. Bo pasla tago, jak Abragam pagadziŭsia pryniesci ŭ achviaru svajgo syna, sam Bog bołʹš nie zmoža admovicca ad svajgo zbaŭčaga płana, kałi b jon mog padumacʹ pra admovu ad jago.

Zviarniom uvagu na važnascʹ dakładnasci: « na adnoj z gor, pra jakija Ja raskažu tabie ». Geta dakładnaje miesca zapragramavana na atrymannie kryvi Chrysta.

Byccio 22:3: « Abragam ustaŭ rana ranicaj, asiadłaŭ asła svajgo, uziaŭ z saboj dvuch sług i Isaaka, syna svajgo, nasiek droŭ na cełaspalennie i pajšoŭ, kab isci na miesca, pra jakoje skazaŭ jamu Bog » .

Abragam vyrašyŭ padparadkavacca getamu aburenniu i z ciažkim sercam arganizavaŭ padrychtoŭku kryvavaj cyrymonii, zagadanaj Bogam.

Byc. 22:4: « I stałasia na treci dzienʹ: Abragam uzniaŭ vočy svaje i ŭbačyŭ toje miesca zdalok » .

Zjamla Moryja znachodzicca za try dni šlachu ad tago miesca, dzie jon žyvie.

Byc. 22:5: « I skazaŭ Abragam sługam svaim: zastanʹciesia tut z asłom, a ja i chłopiec pojdziem tudy i pakłonimsia, i vierniemsia da vas » .

Žachłivy ŭčynak, jaki jon zbirajecca zdziejsnicʹ, nie patrabuje sviedkaŭ. Jon tamu jon razłučajecca sa svaimi dvuma sługami, jakim daviadziecca čakacʹ jago viartannia.

Byc . 22:6: « Abragam uziaŭ drovy dla cełaspalennia i pakłaŭ ich na Isaaka, syna svajgo, i ŭ ruce svajoj uziaŭ agonʹ i nož. I pajšłi jany abodva razam ».

U getaj prarockaj scenie, getak ža, jak Chrystu daviadziecca niesci ciažki «patybułum», da jakoga buducʹ prybityja jago zapiasci, Isaaku daručajucʹ drovy, jakija, zagareŭšysia, zniščacʹ jago achviarnaje cieła.

Byccio 22:7: « I skazaŭ Isaak Abragamu, bacʹku svajmu, i skazaŭ: bacʹka moj! I toj skazaŭ: vosʹ ja, syn moj. I skazaŭ Isaak: vosʹ agonʹ i drovy, a dzie ž jagnia na cełaspalennie? »

Isaak byŭ sviedkam mnogich rełigijnych achviaraprynašenniaŭ, i jon maje racyju zdziŭlacca adsutnasci žyvioły, jakuju pavinny byłi pryniesci ŭ achviaru.

Byccio 22:8: « Abragam skazaŭ: «Synie moj, Bog nagledzicʹ sabie jagnia na cełaspalennie » . I pajšłi jany razam.

Gety adkaz Abragama byŭ niepasredna natchniony Bogam, bo jon cudoŭna pradkazvaje viełizarnuju achviaru, na jakuju Bog pagodzicca, prapanavaŭšy siabie na raspiacci ŭ čałaviečaj płoci, tym samym zadavałʹniajučy patrebu grešnych vybranych u efiektyŭnym i spraviadłivym Zbaŭcy ŭ boskaj daskanałasci. Ale Abragam, sa svajgo boku, nie bačycʹ getaj vyratavałʹnaj budučyni, getaj rołi Chrysta Zbaŭcy, pradkazanaj žyviołaj, pryniesienaj u achviaru Jachve, usiemagutnamu Bogu-stvarałʹniku. Dla jago gety adkaz prosta dazvalaje jamu vyjgracʹ čas, nastołʹki jon z žacham gladzicʹ na złačynstva, jakoje jamu daviadziecca zdziejsnicʹ.

Byccio 22:9: « I kałi jany pryjšłi na miesca, pra jakoje skazaŭ jamu Bog, Abragam pabudavaŭ tam achviarnik i raskłaŭ drovy. I zviazaŭ Isaaka, syna svajgo, i pakłaŭ jago na achviarnik, na drovy » .

Na žałʹ dla Abragama pierad ałtarom, bo ŭžo niama nijakaj magčymasci schavacʹ ad Isaaka, što mienavita jon budzie achviarnaj aviečkaj. Kałi ajciec Abragam pakazaŭ siabie ŭzniosłym u getym niezvyčajnym pryniacci, to pasłuchmianyja pavodziny Isaaka — geta vobraz tago, kim budzie Isus Chrystos u svoj čas: uzniosłym u svajoj pasłuchmianasci i samaadmaŭlenni.

Byc. 22:10: « Tady Abragam praciagnuŭ ruku i ŭziaŭ nož, kab zakałocʹ syna svajgo » .

Zviarnicie ŭvagu, što Bog čakaje samaga kanca vyprabavannia, kab nadacʹ sviedčanniu svaich vybrannikaŭ sapraŭdnuju kaštoŭnascʹ i sapraŭdnascʹ. « Z nažom u ruce » zastajecca tołʹki zabicʹ Isaaka, jak i mnogich aviečak, jakija ŭžo byłi pryniesieny ŭ achviaru.

Byccio 22:11: « Tady anioł Gaspodni pakłikaŭ jago z nieba i skazaŭ: «Abragamie! Abragamie!» I toj skazaŭ: «Vosʹ ja! »»

Pasłuchmianaja viera Abragama była całkam daskanała prademanstravana. Bog pakłała kaniec vyprabavanniam staroga čałavieka i jago syna, jaki byŭ nastołʹki godny Jago i Jago lubovi.

Kožny raz, kałi Abragam kłiča jago Bog ci syn, jon adkazvaje: « Vosʹ ja ». Gety spantanny adkaz, jaki zychodzicʹ z jago, sviedčycʹ pra jago ščodruju i adkrytuju naturu ŭ adnosinach da błižniaga. Bołʹš za toje, jon kantrastuje z staŭlenniem Adama, jaki apynuŭsia ŭ grachoŭnaj situacyi i schavaŭsia ad Boga, da takoj stupieni, što Bog byŭ vymušany spytacʹ jago: « Dzie ty? »

Byccio 22:12: « Anioł skazaŭ: nie padymajcie ruki svajoj na chłopčyka i ničoga nie rabicie jamu; bo ciapier Ja viedaju, što ty baišsia Boga i nie paškadavaŭ syna tvajgo, adzinaga tvajgo, dla Mjanie » .

Dziakujučy demanstracyi svajoj viernaj i pasłuchmianaj viery, Abragam moža bycʹ pakazany ŭsim, i až da kanca svietu, jak uzor sapraŭdnaj viery Bogam, da pryšescia Chrysta, jaki, u svaju čargu, uvasobicʹ jaje ŭ boskaj daskanałasci. Mjenavita ŭ getym uzory biezdakornaj pasłuchmianasci Abragam stanovicca duchoŭnym bacʹkam sapraŭdnych viernikaŭ, vyratavanych kryvioju, prałitaj Isusam Chrystom. U getym vopycie Abragam tołʹki što sygraŭ rolu Boga Ajca, jaki pryniasie ŭ jakasci reałʹnaj i smiarotnaj achviary svajgo adzinaga syna pa imieni Isus z Nazaretu.

Byccio 22:13: « Abragam uzniaŭ vočy svaje, i vosʹ, za im baran, jaki zabłytaŭsia ŭ zarasniku ragami svaimi. I pajšoŭ Abragam, i ŭziaŭ barana, i prynios jago na cełaspalennie zamiest syna svajgo » .

U gety momant Abragam moža zrazumiecʹ, što jago adkaz Isaaku: « Synie moj, Bog dascʹ jagnia dla cełaspalennia » byŭ natchniony Bogam, tamu što « jagnia », na samoj spravie «małady baran », sapraŭdy « dascʹ » Bogam i achviaruje im. Zviarnicie ŭvagu, što žyvioły, achviaravanyja Jachve, zaŭsiody mužčynskaga połu z-za adkaznasci i ŭłady, dadzienych čałavieku, mužčynskamu połu Adamu. Chrystos-adkupnik taksama budzie mužčynskaga połu.

Byccio 22:14: « I nazvaŭ Abragam imia tago miesca: Jachve-Ire. Tamu i dagetułʹ kažucʹ: «Na gary Jachve Jon źavicca » .

Imia « Jachve Ire » aznačaje: Jachve budzie bačny. Pryniaccie getaga imia — praŭdzivaje praroctva, jakoje abviaščaje, što ŭ ziamłi Moryja viałiki niabačny Bog, jaki vykłikaje strach i trapiatannie, z'javicca ŭ mienš groznym čałaviečym abłiččy, kab pryniesci i atrymacʹ vyratavannie vybranych. I pachodžannie getaga pryznačennia, achviaraprynašennie Isaaka, pacviardžaje ziamnoje słužennie « Jagniaci Božaga, jaki biare na siabie grachi svietu ». Vjedajučy zacikaŭlenascʹ Boga ŭ Jago pavazie da typaŭ i madelaŭ, jakija ŭznaŭlajucca i paŭtarajucca, vieragodna i amałʹ napeŭna, što Abragam prynios svaju achviaru na tym samym miescy, dzie praz 19 stagoddziaŭ Isus pavinien byŭ bycʹ raspiaty, a mienavita la padnožža gary Gałgofy, za miežami Ijerusałima, gorada, sviatoga tołʹki na čas.

Byc. 22:15: « Anioł Gaspodni drugi raz pakłikaŭ Abragama z nieba » .

Getaje strašnaje vyprabavannie budzie apošnim, jakoje Abragam musicʹ pieražycʹ. Bog znajšoŭ u im godnaga patryjarcha, prykład pasłuchmianaj viery, i Jon daje jamu geta zrazumiecʹ.

Byc. 22:16: « I skazaŭ: Saboju klanusia, kaža Gaspodzʹ, za toje, što ty zrabiŭ geta i nie paškadavaŭ syna tvajgo, adzinaga tvajgo ,

Bog padkresłivaje getyja słovy « syn tvoj, adzinarodny syn tvoj », tamu što jany pradkazvajucʹ jago budučuju achviaru ŭ Isusie Chryscie, zgodna z Jevangjełlem ad Jana 3:16: « Bo tak palubiŭ Bog sviet, što addaŭ Syna Svajgo Adzinarodnaga , kab kožny, chto vierycʹ u Jago, nie zaginuŭ, ale mieŭ žyccio viečnaje ».

Byccio 22:17: « Ja dabrasłaŭlu ciabie i pamnožu naščadkaŭ tvaich, jak zorki na niebie i jak piasok na bierazie mora; i naščadki tvaje avałodajucʹ bramami voragaŭ svaich » .

Budzʹcie ŭvažłivyja! Błagasłaŭlennie Abragama nie pieradajecca pa spadčynie, jano tołʹki dla jago, i kožny jago naščadak, mužčyna ci žančyna, u svaju čargu, pavinien budzie zasłužycʹ Božaje błagasłaŭlennie. Bo Bog abiacaje jamu šmatłikaga naščadka, ale siarod getaga naščadka tołʹki abranyja, jakija buducʹ dziejničacʹ z takoj ža viernasciu i takim ža pasłuchmianasciu, buducʹ błagasłaŭlonyja Bogam. Takim čynam, možna vymieracʹ usiu duchoŭnuju nievuctva gabrejaŭ, jakija z gonaram scviardžałi, što jany syny Abragama i, takim čynam, syny, jakija zasługoŭvajucʹ spadčyny Jago błagasłaŭlenniaŭ. Isus admaŭlaŭ im, pakazvajučy im kamiani i kažučy, što z getych kamianioŭ Bog moža dacʹ Abragamu naščadkaŭ. I jon załičyŭ im svaim bacʹkam nie Abragama, a d'jabła.

Padčas zavajavannia ziamłi Chanaanskaj, Isus Navin avałodaje bramaj svaich voragaŭ, pieršaj z jakich upaŭ gorad Jerychon. Narešcie, z Bogam, vybranyja sviatyja avałodajucʹ bramaj apošniaga voraga: « Vjałikaga Vaviłona », zgodna z roznymi vučenniami, adkrytymi ŭ Apakałipsisie Isusa Chrysta.

Byccio 22:18: « I dabrasłaviacca ŭ naščadkach tvaich usie narody ziamłi , bo ty pasłuchaŭsia gołasu Majgo » .

Geta sapraŭdy « ŭsie narody ziamłi », bo prapanova vyratavannia ŭ Chryscie adrasavana ŭsim ludziam, luboga pachodžannia i ŭsim narodam. Ale getyja narody taksama abaviazany Abragamu tym, što zmagłi adkrycʹ boskija praroctvy, adkrytyja gabrejskamu narodu, jaki pakinuŭ ziamlu Jegipta. Vyratavannie ŭ Chryscie atrymłivajecca praz padvojnaje błagasłaŭlennie Abragama i jago naščadkaŭ, pradstaŭlenych gabrejskim narodam i Isusam z Nazaretu, geta značycʹ Isusam Chrystom.

Pažadana adznačycʹ u getym vieršy błagasłaŭlennie i jago pryčynu: pasłuchmianascʹ, uchvalenaja Bogam.

Byccio 22:19: « I viarnuŭsia Abragam da svaich sług, i jany ŭstałi, i pajšłi razam u Virsaviju, bo Abragam žyŭ u Virsavii » .

Byc. 22:20: « Pasla getaga Abragamu paviedamiłi, kažučy: vosʹ, i Miłka naradziła synoŭ Nachoru, bratu tvajmu » .

Nastupnyja vieršy pryznačany dla padrychtoŭki da suviazi z « Rebiekaj », jakaja stanie ideałʹnaj žonkaj, abranaj Bogam dla viernaga i pasłuchmianaga Isaaka. Jana budzie ŭziata z błizkaj siam'i Abragama, ad jago brata Nachora.

Byc. 22:21: « Uc, pieršyniec jagony, Vuz, brat jagony, Kjemuił, bacʹka Arama ».

Byccio 22:22: « Kjesied, Chazo, Piłdaš, Džydłaf i Bjetuełʹ »

Byccio 22:23: « A Vatuił sparadziŭ Rebeku : geta vosiem synoŭ, jakich Miłka naradziła Nachoru, bratu Abragamavamu ».

Byccio 22:24: « Jago nałožnica, jakuju zvałi Reuma, taksama naradziła Tevacha, Gachama, Tachaša i Maachu » .

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vykanannie abiacanniaŭ, dadzienych Abragamu

 

 

U 23-m razdziele Knigi Byccia apisana smiercʹ i pachavannie jago žonki Sary ŭ Cheŭronie, u piačory Machpieła. Abragam zavałodaŭ miescam pachavannia na ziamłi Chanaanskaj, čakajučy, pakułʹ Bog addascʹ usiu ziamlu jago naščadkam prykładna praz 400 gadoŭ.

Zatym, u Knizie Byccia 24, Abragam usio jašče zachoŭvaje rolu Boga. Kab zastavacca asobnym ad miascovych paganskich narodaŭ, jon pašle svajgo sługu ŭ dalokaje miesca, da svajoj błizkaj siam'i, kab znajsci žonku dla svajgo syna Isaaka, i jany dazvolacʹ Bogu vybracʹ za ich. Getak ža Bog abiare vybranych, jakija stanucʹ niaviestaj Chrysta, Syna Božaga. U getym vybary čałaviek nie maje ničoga agułʹnaga, tamu što inicyjatyva i sud naležacʹ Bogu. Božy vybar daskanały, biezdakorny i efiektyŭny, jak Rebieka, vybranaja žonka, lubiačaja, razumnaja i prygožaja zniešnie, i, pierš za ŭsio, duchoŭnaja i viernaja; žamčužyna, jakuju pavinny šukacʹ usie duchoŭnyja mužčyny, jakija chočucʹ uziacʹ žonku.

 

Jakaŭ i Isaŭ

Pazniej, zgodna z Bycciom 25, Rebieka pieršapačatkova biaspłodnaja, jak i Sara, žonka Abrama, da jaje. Getaja agułʹnaja biaspłodnascʹ zviazana z tym, što dzvie žančyny buducʹ nasicʹ błagasłaŭlonaje naščadstva da Chrysta, jaki sam budzie sfarmiravany Bogam va ŭłonni maładoj dziaŭčyny-dziaŭčyny pa imieni Maryja. Takim čynam, radavod Božaga zbaŭčaga prajekta adznačany Jago cudoŭnym dziejanniem. Pakutujučy ad getaj naturałʹnaj biaspłodnasci, Rebieka zakłikaje Jachve i atrymłivaje ad jago dvuch błizniat, jakija zmagajucca ŭ jaje ŭłonni. Zaniepakojenaja, jana pytajecca ŭ Boga pra geta: « I skazaŭ joj Jachve : Dva narody ŭ tvaim ułonni, i dva plemieni buducʹ addzieleny z tvaich nutro; adzin z getych narodaŭ budzie macniejšy za drugi, i starejšy budzie słužycʹ małodšamu ». Jana narodzicʹ dvajniat. Z-za jago mocnaj vałasatasci, i jon byŭ całkam « rudy », adsiułʹ i nazva « Edom », dadzienaja jago naščadkam, starejšaga zavucʹ « Isaŭ », imia, jakoje aznačaje «vałasaty». Małodšaga zavucʹ « Jakaŭ », imia, jakoje aznačaje: «Ašukaniec». Užo getyja dva imiony praročacʹ svoj los. «Vałasaty» pradascʹ svajo pieršarodstva małodšamu za sakavituju stravu « ru », geta značycʹ čyrvonaj sačavicy. Jon pradaje getaje pieršarodstva, tamu što niedaacenʹvaje jago sapraŭdnuju kaštoŭnascʹ. U absalutnuju supracʹległascʹ getamu tytułu, jaki nie tołʹki ganarovy, tamu što da jago pryviazana Božaje błagasłaŭlennie. «Ašukaniec» — geta adzin z tych gvałtoŭnych ludziej, jakija chočucʹ luboj canoj prymusicʹ Carstva Njabiesnaje zachapicʹ jago, i mienavita pra jago Isus kazaŭ na getuju temu. I, bačačy getuju kipiačuju zapał, serca Boga viełʹmi ŭzradavałasia. Tak što škada «Vałasataga» i tym lepš dla «Ašukanca», bo mienavita jon stanie «Izrailom» pa rašenni Boga. Nje pamyłiciesia, Jakaŭ — nie zvyčajny ašukaniec, i jon vydatny čałaviek, bo nivodzin inšy biblejski prykład nie sviedčycʹ pra jago rašučascʹ atrymacʹ Božaje błagasłaŭlennie, i tołʹki dziela dasiagniennia getaj mety jon «ašukaje». Tamu my ŭsie možam pierajmacʹ jamu, i viernyja niabiosy buducʹ u zachaplenni. Sa svajgo boku, naščadkami Isava buducʹ ludzi « Edoma », imia, jakoje aznačaje « čyrvony », tago ž korania i značennia, što i Adam, gety narod budzie praciŭnikam Izraila, jak abviasciła boskaje praroctva.

Ja ŭdakładniaju, što koler «čyrvony» abaznačaje grech tołʹki ŭ prarockich vobrazach vyratavałʹnaga prajekta, ab'jaŭlenaga Bogam, i gety kryteryj datyčycca tołʹki akcioraŭ jago pastanovak, takich jak «Isaŭ». U ciomnyja časy Sjaredniaviečča rudavałosych dziaciej zabivałi, łičyŭšy ich d'jabałʹskimi. Vosʹ čamu, ja ŭdakładniaju, čyrvony koler nie robicʹ zvyčajnaga čałavieka bołʹš grešnym, čym bruneta ci błandyna, tamu što grešnik vyznačajecca drennymi ŭčynkami svajoj viery. Tamu tołʹki ŭ simvałičnym značenni «čyrvony», koler čałaviečaj kryvi, z'jaŭlajecca simvałam grachu, zgodna z Is. 1:18: « Pryjdzicie, i davajcie paspračajemsia!» — kaža Jachve. Kałi vašy grachi buducʹ jak punsovy, jany stanucʹ biełymi, jak snieg; kałi jany buducʹ čyrvonyja , jak purpura, jany stanucʹ jak voŭna ». Padobnym čynam, u svaim Apakałipsisie, svaim Adkrycci, Isus zviazvaje čyrvony koler z čałaviečymi pryładami, jakija słužacʹ, niesviadoma ci nie, d'jabłu, Satanie, pieršamu grešniku žyccia, stvoranaga Bogam; prykłady: « čyrvony konʹ » z Adkryccia 6:4, « čyrvony abo vognienny cmok » z Adkryccia 12:3 i « punsovy zvier » z Adkryccia 17:3.

Cjapier, kałi Jakaŭ maje getaje prava pieršarodstva, jon, jak pierajemnik Abragama, budzie žycʹ žycciovym vopytam, jaki pradkazvaje Božyja płany.

Jon pakinuŭ svaju siam'ju, bajučysia gnievu svajgo brata Isava, i niezdarma, zgodna z Bycciom 27:24, vyrašyŭšy zabicʹ jago pasla tago, jak niezakonna prysvoiŭ dabrasłavienʹnie svajgo pamirajučaga bacʹki, «padmanuty» chitrasciu, jakaja zychodziła z rozumu jago žonki Rebieki. U getym vykradanni dva imiony błizniat raskryvajucʹ ich važnascʹ. Bo «Ašukaniec» vykarystaŭ vałasatuju skuru, kab padmanucʹ Isaaka, jaki aslep, tym samym vydajučy siabie za svajgo naturałʹna «vałasataga» starejšaga brata. Duchoŭnyja ludzi padtrymłivajucʹ adzin adnago, i Rebieka bołʹš nagadvała Jakava, čym Isava. Getym učynkam Bog supiarečycʹ čałaviečamu i cialesnamu vybaru Isaaka, jaki addaŭ pieravagu Isavu, palaŭničamu, jaki prynosiŭ jamu dzičynu, jakuju jon caniŭ. I Bog daje prava pieršarodstva tamu, chto najbołʹš jago varty: Jakavu-Ašukancu.

Pryjšoŭšy da Łavana, svajgo dziadzʹki-aramieja, brata Rebieki, kab pracavacʹ na jago, Jakaŭ zakachaŭsia ŭ Rachiłʹ, małodšuju, ale najprygažejšuju z dačok Łavana. Jon nie viedaje, što ŭ reałʹnym žycci Bog addaŭ jamu prarockuju rolu, jakaja pavinna pradkazacʹ jago płan vyratavannia. Taksama, pasla «siami gadoŭ» pracy, kab atrymacʹ svaju kachanuju Rachiłʹ, Łavan naviazvaje jamu svaju starejšuju dačku «Łiju» i addaje jaje jamu ŭ žonki. Kab atrymacʹ i ažanicca z Rachiłlu, jamu daviadziecca pracavacʹ jašče «siem gadoŭ» na svajgo dziadzʹku. U getym dosviedzie «Jakaŭ» pradkazvaje, što Bogu daviadziecca pieražycʹ u svaim płanie vyratavannia. Bo jon taksama zaklučycʹ pieršy sajuz , jaki nie adpaviadaje žadanniu jago serca, tamu što dosvied cialesnaga i nacyjanałʹnaga Izraila nie budzie adznačany pospiecham i słavaj, jakich zasługoŭvaje jago dabrynia. Pjerajemnascʹ «suddziaŭ» i «caroŭ» zaŭsiody drenna zakančvajecca, niagledziačy na niekałʹki redkich vyklučenniaŭ. I žadanuju žonku, godnuju jago kachannia, jon atrymaje tołʹki ŭ drugim zapaviecie, pasla tago, jak prademanstruje svaju luboŭ i adkryje svoj płan vyratavannia ŭ słuženni Isusa Chrysta; jago vučenni, jago smierci i jago ŭvaskresienni. Zviarnicie ŭvagu, što čałaviečyja i boskija pieravagi całkam supracʹległyja. Kachanaja Jakava — biaspłodnaja Rachiłʹ, a kachanaja Boga — pładavitaja Łija. Dajučy Jakavu spačatku Łiju ŭ jakasci žonki, Bog prymušaje svajgo praroka adčucʹ rasčaravannie, jakoje jany abodva adčujucʹ u svaim pieršym zapaviecie. U getym vopycie Bog abviaščaje, što jago pieršy zapaviet budzie žudasnaj niaŭdačaj. I adrynʹvannie Mjesii Isusa jago naščadkami pacvierdziła getaje prarockaje pasłannie. Łija, jakaja nie była kachanaj, abranaj mužam, — geta vobraz, jaki pradkazvaje vybranych novaga zapavietu, jakija, paganskaga pachodžannia, doŭga žyłi ŭ niaviedanni pra isnavannie adzinaga Boga-stvarałʹnika. Adnak pładavitaja natura Łii pradkazvała zapaviet, jaki pryniasie šmat pładoŭ na słavu Božuju. I Isaja 54:1 pacviardžaje geta, kažučy: « Radujsia, biaspłodnaja, jakaja pierastała naradžacʹ dziaciej! Uskłikni i radujsia, ty, jakaja nie maje smutku! Bo dziaciej u pakinutaj žančyny budzie bołʹš, čym dziaciej u zamužniaj žančyny, kaža Gaspodzʹ ». Tut pakinutaja žančyna praročycʹ praz Łiju novy zapaviet, a zamužniaja žančyna praz Rachiłʹ — stary gabrejski zapaviet.

 

Jakaŭ stanovicca Izrailem

Pakinuŭšy bagataga i zamožnaga Łavana, Jakaŭ z siam'joj viarnuŭsia da svajgo brata Isava, čyj praviedny i pomsłivy gnieŭ jon bajaŭsia. Adnojčy ŭnačy pierad im z'javiŭsia Bog, i jany zmagałisia adzin z adnym da svitannia. Narešcie Bog paraniŭ jago ŭ sciagno i skazaŭ, što adgetułʹ jon budzie nazyvacca «Izraiłʹ», bo jon pieramog u baracʹbie z Bogam i ludzʹmi. U getym dosviedzie Bog chacieŭ adlustravacʹ vobraz zmagarnaj dušy Jakava ŭ jago baracʹbie za vieru. Nazvany Bogam Izrailem, jon atrymaŭ toje, čago žadaŭ i čago ŭładna šukaŭ: svajo dabrasłavienʹnie ad Boga. Takim čynam, dabrasłavienʹnie Abragama ŭ Isaaku aformiłasia praz stvarennie cialesnaga Izraila, jaki, pabudavany na Jakavie, jaki staŭ Izrailem, nieŭzabavie stanie strašnym narodam pasla vychadu z rabstva Jegipta. Božaja łaska, padrychtavaŭšy Isava, dva braty znajšłi spakoj i radascʹ.

Z dvuma žonkami i dvuma słužankami Jakaŭ stanovicca bacʹkam dvanaccaci chłopčykaŭ i tołʹki adnoj dziaŭčynki. Spačatku biaspłodnaja, jak Sara i Rebieka, ale pakłaniłasia idałam, Rachiłʹ atrymłivaje ad Boga dvuch dziaciej: starejšaga Iosifa i małodšaga Vjenʹjamina. Jana pamiraje, naradžajučy drugoje dzicia. Takim čynam, jana pradkazvaje kaniec staroga zapavietu, jaki spynicca z ustalavanniem novaga, zasnavanaga na adkuplenčaj kryvi Isusa Chrysta. Ale ŭ drugim užyvanni getyja smiarotnyja abstaviny pradkazvajucʹ kančatkovy los jago vybrannikaŭ, jakija buducʹ vyratavany jago ščasłivym umiašanniem, kałi jon vierniecca ŭ svaim słaŭnym boskim abłiččy ŭ Michaile Isusie Chryscie. Geta zmianiennie situacyi apošniaga vybrannika pradkazvajecca zmienaj imia dziciaci , jakoga pamirajučaja maci nazvała « Ben-Oni » abo «syn majgo gora», jakoje Jakaŭ, bacʹka, pierajmienavaŭ u « Vjenʹjamin » abo «syn pravaga» (pravaga boku) abo błagasłaŭlony syn. U pacviardžennie ŭ Jevangjełłi ad Matfieja 25:33 Isus Chrystos pastavicʹ « aviečak Svaich pravaruč ad siabie, a kazłoŭ — zleva ». Getaje imia « Vjenryjamin » było abrana Bogam vyklučna dla Jago prarockaj mety, tamu i dla nas, bo dla Jakava jano mieła mała značennia; a dla Boga idałapakłonnica Rachiłʹ nie zasługoŭvała termina « pravaja ruka ». Getyja rečy adnosna kanca svietu padrabiazna tłumačacca ŭ Adkrycci 7:8.

 

 

Vydatny Iosif

U gistoryi Izraila rola, jakuju Bog daje Iosifu, pryviadzie jago da panavannia nad svaimi bratami, jakija, raz'jušanyja jago duchoŭnym panavanniem, pradaducʹ jago arabskim kupcam. U Jegipcie jago sumlennascʹ i viernascʹ prymusiacʹ jago šanavacʹ, ale žonka jago gaspadara, žadajučy zdziekavacca z jago, supraciŭlałasia jamu, i Iosif apyniecca ŭ turmie. Tam, tłumačačy sny, padziei pryviaducʹ jago da najvyšejšaga rangu nižej za faraona: pieršaga vizira. Geta ŭzvyšennie zasnavana na jago prarockim dary, jak geta było ŭ vypadku z Daniiłam pasla jago. Gety dar prymusicʹ jago šanavacʹ faraona, jaki davierycʹ jamu Jegipiet. Padčas goładu braty Jakava adpraviacca ŭ Jegipiet, i tam Iosif pamirycca sa svaimi biazbožnymi bratami. Jakaŭ i Vjenʹjamin dałučacca da ich, i tak gabrei pasialacca ŭ Jegipcie ŭ regijonie Gošen.

 

 

Zychod i vierny Majsiej

 

Paniavolenyja gabrei znojducʹ u Majsiei, gabrejskim dziciaci, imia jakoga aznačaje «vyratavany z vod», z Niła, vychavanaga i ŭsynoŭlenaga dačkoj faraona, vyzvałiciela, padrychtavanaga Bogam.

Pa miery tago, jak umovy ich rabstva pagaršałisia, Majsiej zabivaje jegipcianina, kab abaranicʹ gabreja, i ŭciakaje z Jegipta. Jago padarožža pryvodzicʹ jago ŭ Madyjam, Saudaŭskaja Aravija, dzie žyvucʹ naščadki Abragama razam z jago drugoj žonkaj, Cheturaj, z jakoj jon ažaniŭsia pasla smierci Sary. Ažaniŭšysia praz 40 gadoŭ z Cyforaj, starejšaj dačkoj svajgo ciescia Itora, Majsiej sustrakaje Boga, pasviŭšy svaje statki kala gary Chareb. Tvorca z'jaŭlajecca jamu ŭ vygladzie pałajučaga kusta, jaki pałaje, ale nie zgaraje. Jon adkryvaje svoj płan dla Izraila i pasyłaje jago ŭ Jegipiet, kab jon kiravaŭ vyratavanniem svajgo naroda.

Dziesiacʹ pošasciaŭ spatrebicca, kab prymusicʹ faraona adpuscicʹ svaich kaštoŭnych raboŭ. Ale mienavita dziasiataja budzie miecʹ viałikaje prarockaje značennie. Bo Bog zabivaje ŭsich pieršyncaŭ Jegipta, ludziej i žyvioł. I ŭ toj ža dzienʹ gabrei sviatkujucʹ pieršuju ŭ svajoj gistoryi Paschu. Pascha pradkazvała smiercʹ Mjesii Isusa, « pieršynca » i « Jagniaci Božaga », čystaga i biezdakornaga, pryniesienaga ŭ achviaru, jak «jagnia », zabitaje ŭ dzienʹ zychodu z Jegipta. Pasla achviary Isaaka, zapytanaj Bogam u Abragama, Pascha zychodu z Jegipta — geta drugoje prarockaje abviaščennie smierci Mjesii (Pamazanika) Isusa, abo, pa-grečasku, Isusa Chrysta. Zychod z Jegipta adbyŭsia 14-ga dnia pieršaga miesiaca goda, kala 15 stagoddzia da n.e., abo kala 2500 gadoŭ pasla grachu Jevy i Adama. Getyja łičby pacviardžajucʹ čas «400 gadoŭ» « čatyroch pakalenniaŭ », dadzienych Bogam u jakasci adterminoŭki amarejcam, žycharam ziamłi Chanaanskaj.

Gonar i buntarski duch faraona zniknucʹ razam z jago vojskam u vodach «Čyrvonaga mora», jakoje, takim čynam, znachodzicʹ svoj sens, bo začyniajecca pierad imi pasla tago, jak adčyniajecca, kab dazvołicʹ gabrejam uvajsci ŭ ziamlu Saudaŭskaj Aravii praz paŭdniovy ŭskrajek Jegipieckaga paŭvostrava. Pazbiagajučy Madyjama, Bog viadzie svoj narod praz pustyniu da gary Sinaj, dzie jon pradstavicʹ svoj zakon «Dziesiaci zapaviedziaŭ». Pjerad adzinym sapraŭdnym Bogam Izraiłʹ ciapier z'jaŭlajecca adukavanaj nacyjaj, jakaja pavinna bycʹ vyprabavana. Z getaj metaj Majsieja kłičucʹ da jago na garu Sinaj, i takim čynam Bog utrymłivaje jago na 40 dzion i načej. Jon daje jamu dzvie skryžałi zakona, vygraviravanyja jago boskim pałʹcam. U łagjery gabrejskaga naroda praciagłaja adsutnascʹ Majsieja padšturchoŭvaje buntarskija duchi, jakija cisnucʹ na Aarona i, narešcie, prymušajucʹ jago pryniacʹ płaŭlennie i farmavannie « załatoga ciala ». Adzin gety dosvied padsumoŭvaje pavodziny ŭ adnosinach da Boga buntarskich ludziej usich epoch. Ich admova padparadkavacca Jago ŭładzie pryvodzicʹ da tago, što jany addajucʹ pieravagu sumniavacca ŭ Jago isnavanni. I šmatłikija pakaranni Boga ničoga nie mianiajucʹ. Pasla getych 40 dzion i načej vyprabavanniaŭ strach pierad vołatami Chanaanskimi asudzicʹ ludziej na 40 gadoŭ błukannia pa pustyni, i tołʹki Isus Navin i Chaleŭ z getaga vyprabavanaga pakalennia zmogucʹ uvajsci ŭ abiacanuju ziamlu, prapanavanuju Bogam prykładna praz 2540 gadoŭ pasla grachu Adama.

 

Gałoŭnyja piersanažy gistoryi z knigi Byccia — geta akciory ŭ spiektakłi, arganizavanym Bogam-Tvorcam. Kožny z ich pieradaje, z prarockimi ci inšymi metami, urok, i getuju ideju vidovišča pacvierdziŭ apostał Pavieł, jaki kaža ŭ 1 Kar. 4:9: « Bo mnie zdajecca, što Bog pastaviŭ nas apostałami apošnimi, asudžanymi na smiercʹ, bo my stałi vidoviščam dla svietu, dla aniołaŭ i dla ludziej ». Z tago času pasłannica Gospada, Elen G. Uajt, napisała svaju znakamituju knigu pad nazvaj «Vjałikaja baracʹba». Takim čynam, ideja «vidovišča » pacvierdžana, ale pasla «zorak» sviatoj knigi nadyšła čarga kožnaga z nas sygracʹ svaju ŭłasnuju rolu, viedajučy, što, navučyŭšysia na ich vopycie, my ŭskładzieny na abaviazak pierajmacʹ ich dobryja spravy, nie paŭtarajučy ich pamyłki. Dla nas, jak i dla Daniiła (Moj suddzia — Bog), Bog zastajecca «našym suddzioj», spagadłivym, biezumoŭna, ale «Suddzioj», jaki nie robicʹ vyklučennia ni dla koga.

Vopyt jaŭrejskaga nacyjanałʹnaga Izraila katastrafičny, ale jon nie bołʹš katastrafičny, čym chryscijanskaja viera našaj epochi, jakaja skončyłasia šyroka raspaŭsiudžanym adstupnictvam. Geta padabienstva nie pavinna zdziŭlacʹ, bo Izraiłʹ Staroga Zapavietu byŭ tołʹki mikrakosmasam, uzoram ludziej, jakija nasialajucʹ usiu ziamlu. Vosʹ čamu sapraŭdnaja viera była tam takoj ža redkasciu, jak i ŭ novym Zapaviecie, pabudavanym na Zbaŭcy i « Vjernym Sviedku » Isusie Chryscie.

 

Z Bibłii ŭ cełym

 

Usia Bibłija, pradyktavanaja, a zatym natchnionaja Bogam svaim sługam-ludziam, niasie praročyja ŭroki; ad Knigi Byccia da Adkryccia. Dziejučyja asoby, vybranyja Bogam, pradstaŭleny nam takimi, jakija jany joscʹ na samoj spravie ŭ svajoj sapraŭdnaj pryrodzie. Ale kab pabudavacʹ praročyja pasłanni ŭ getym biaskoncym vidoviščy, Bog-Tvorca stanovicca Arganizataram padziej. Pasla zychodu z Jegipta Bog daje Izrailu svabodny aspiekt svajgo niabiesnaga zakona na 300 gadoŭ, čas «suddziaŭ», jaki zakančvajecca kala 2840 goda. I ŭ getaj svabodzie, viartanni da grachu, Bog abaviazvaje pakaracʹ svoj narod «siem razoŭ», jaki jon apošnim časam addaje fiłistymlanam, ich spadčynnym voragam. I «siem razoŭ» jon uzvyšaje «vyzvałicielaŭ». Bibłija kaža, što ŭ getuju epochu « kožny rabiŭ, što chacieŭ ». I gety čas poŭnaj svabody byŭ nieabchodny dla tago, kab płady, jakija prynios kožny, byłi vyjaŭleny. Toje ž samaje i ŭ naš « kaniec času ». Getyja trysta gadoŭ svabody, adznačanyja pastajannym viartanniem gabrejaŭ da grachu, Bog prapanuje nam paraŭnacʹ ich z trymastami gadami žyccia praviednaga Enocha, jakoga Jon pradstaŭlaje nam jak prykład svajgo vybrannika, kažučy: « Enoch chadziŭ trysta gadoŭ z Bogam, a potym jago nie stała, bo Bog uziaŭ jago »; z im, zrabiŭšy jago pieršym uvachodnym u Jago viečnascʹ, jak pasla jago Majsiej i Iłla, i sviatyja, jakija ŭvaskresłi pasla smierci Isusa, raniej za ŭsich inšych vybranych, u tym łiku apostałaŭ Isusa Chrysta; usie jany buducʹ pieraŭtvorany abo ŭvaskresnucʹ u apošni dzienʹ.

Pasla časoŭ «suddziaŭ» nastaŭ čas caroŭ, i tut znoŭ Bog daje svaim pieršym dvum dziejučym asobam prarockuju rolu, jakaja pacviardžaje pasłannie pra razviccio zła da kančatkovaga dabra, geta značycʹ ad nočy, abo ciemry, da sviatła. Vosʹ jak getyja dva čałavieki, Saŭł i David, praročacʹ agułʹny prajekt płana zbaŭlennia, padrychtavanaga dla ziamnych vybranych, geta značycʹ dzvie fazy abo dva pasladoŭnyja sviatyja zapaviety. Zviarnicie ŭvagu, što David stanovicca carom tołʹki pasla smierci cara Saŭła, getak ža, jak smiercʹ staroga viečnaga zapavietu dazvalaje Chrystu ŭstalavacʹ svoj novy zapaviet, svajo vaładarstva i svajo viečnaje panavannie.

Ja ŭžo zgadvaŭ getuju temu, ale nagadvaju, što ziamnyja manarchii nie majucʹ boskaj legitymnasci, bo gabrei prasiłi Boga miecʹ cara, « jak i inšyja narody » na ziamłi, «jazyčnikaŭ». Geta aznačaje, što madełʹ getych caroŭ — geta typ sataninskich, a nie boskich kaštoŭnasciaŭ. Nakołʹki dla Boga car łagodny, pakorłivy sercam, poŭny samaadmaŭlennia i spačuvannia, robiačy siabie sługoj usich, nakołʹki car d'jabła žorstki, ganarłivy, egaistyčny i pagardłivy, i jon patrabuje, kab jamu słužyłi ŭsie. Njespraviadłiva paranieny admovaj z boku svajgo naroda, Bog zadavołiŭ jago prosʹbu i, na žałʹ, daŭ jamu cara pavodle kryteryjaŭ d'jabła i ŭsioj jago niespraviadłivasci. Z tago času dla svajgo naroda Izraila, ale tołʹki dla jago , karaleŭskaja ŭłada atrymała svaju boskuju legitymnascʹ.

Vusnaje ci pisʹmovaje słova — geta srodak abmienu pamiž dvuma asobnymi ludzʹmi. Bibłija — geta słova Božaje ŭ tym sensie, što dla pieradačy svaich urokaŭ ziamnym stvarenniam Bog sabraŭ sviedčanni, pradyktavanyja abo natchnionyja jago sługam; sviedčanni, adsartavanyja, adabranyja i zgrupavanyja im z ciagam času. Nas nie pavinna zdziŭlacʹ niedaskanałascʹ pravasuddzia, ustalavanaga na ziamłi, bo adrezanyja ad Boga, ludzi mogucʹ ustaloŭvacʹ svaju spraviadłivascʹ tołʹki na łitary zakonu. Cjapier Bog kaža nam praz Isusa, što « łitara zabivaje, a duch ažyŭlaje », getaja łitara. Takim čynam, sviatyja Pisanni Bibłii mogucʹ bycʹ tołʹki « sviedkami », jak pakazana ŭ Adkrycci 11:3, ale ni ŭ jakim razie nie «suddziami». Pryznajučy, što łitara zakonu nie zdołʹnaja vyniesci spraviadłivy sud, Bog adkryvaje praŭdu, jakaja gruntujecca vyklučna na boskaj pryrodzie jago asoby. Tołʹki Jon moža vyniesci spraviadłivy sud, bo jago zdołʹnascʹ anałizavacʹ tajemnyja dumki rozumaŭ jago stvarenniaŭ dazvalaje jamu viedacʹ matyvy tych, kago jon sudzicʹ, rečy, schavanyja i nieviadomyja inšym stvarenniam. Takim čynam, Bibłija tołʹki daje padstavu dla sviedčanniaŭ, jakija vykarystoŭvajucca dla suda. Padčas « tysiačy gadoŭ » niabiesnaga suda vybranyja sviatyja atrymajucʹ dostup da matyvaŭ asudžanych duš. Takim čynam, z Isusam Chrystom jany zmogucʹ vyniesci daskanały sud, nieabchodny, bo kančatkovy vierdykt ustaloŭvaje praciagłascʹ pakut, pieraniesienych u drugoj smierci. Geta viedannie sapraŭdnaga matyvu vinavataga dazvalaje nam lepš zrazumiecʹ Božuju miłasernascʹ da Kaina, pieršaga ziamnoga zabojcy. Zgodna z adzinym sviedčanniem, pradstaŭlenym u Bibłii ŭ vygladzie łitary, Kain byŭ vykłikany zajzdrasciu z-za Božaga vybaru dabrasłavicʹ achviaru Aviela i pagardzicʹ achviaraj Kaina, pryčym apošni nie viedaŭ pryčyny getaj roznicy, jakaja była duchoŭnaj i dagetułʹ nieviadomaj. Vosʹ tak usio i joscʹ, žyccio składajecca z niezłičonych paramietraŭ i ŭmoŭ, jakija tołʹki Bog moža vyznačycʹ i sviadoma acanicʹ. Tym nie mienš, Bibłija zastajecca dla ludziej adzinaj knigaj, jakaja pradstaŭlaje ŭ łitarach asnovy zakona, jaki sudzicʹ ich dziejanni, čakajučy, pakułʹ ich tajemnyja dumki buducʹ adkryty vybranym sviatym na niabiosach. Cjapier rola łitary — asudžacʹ abo sudzicʹ dziejanni. Vosʹ čamu ŭ svaim Apakałipsisie Isus nagadvaje ludziam pra važnascʹ ich « spravaŭ » i redka gavorycʹ pra ich vieru. U Pasłanni Jakava 2:17 apostał Jakaŭ nagadaŭ ludziam, što « biez spraŭ viera miortvaja », taksama pacviardžajučy getaje mierkavannie, Isus kaža tołʹki pra dobryja ci drennyja « spravy », sparodžanyja vieraj. A sparodžanymi vieraj z'jaŭlajucca vyklučna tyja spravy, jakim Bibłija vučycʹ jak boskim zakonam. Dobryja spravy, jakija šanuje Katałickaja Carkva, nie ŭłičvajucca, tamu što jany z'jaŭlajucca spravami gumanistyčnaga charaktaru i natchniennia.

U kancy časoŭ Bibłija całkam adkidajecca, i čałaviečaje gramadstva pradstaŭlaje saboj mistyfikujučy, głabałizavany, chłusłivy aspiekt. Mjenavita tady słova « praŭda », jakoje charaktaryzuje Sviatuju Bibłiju, słova žyvoga Boga, i, šyrej kažučy, jaje ŭniviersałʹny głabałʹny prajekt, nabyvaje svaju poŭnuju značnascʹ. Tamu što pagarda da getaj unikałʹnaj « praŭdy » pryvodzicʹ čałaviectva da tago, kab budavacʹ siabie na chłusni va ŭsich sfierach adnosin, prafannych, rełigijnych, pałityčnych ci ekanamičnych.

Gety artykuł napisany ŭ subotu 14 žniŭnia 2021 goda, tamu zaŭtra, 15 žniŭnia, na viałikich schodach achviary, padmanutyja iłžyvaj rełigijaj, addaducʹ daninu pavagi najbołʹš paspiachovaj sataninskaj mistyfikacyi ŭ jaje kar'jery z časoŭ vykarystannia « zmieja » ŭ jakasci miedyuma ŭ « Edemie »: jago z'jaŭlennie ŭ vobrazie «Dzievy Maryi». Sapraŭdnaja zmieja ŭžo nie była dzievaj, bo pasla Isusa jana naradziła synoŭ i dačok; bratoŭ i siascior Isusa. Ale chłusnia ciažka pamiraje i supraciŭlajecca navat najlepšym biblejskim argumientam. Njagledziačy na geta, pasla getaga 15 žniŭnia getaje aburennie budzie miecʹ maksimum vosiem sviatkavanniaŭ, kab razdražnicʹ Boga i vykłikacʹ Jago spraviadłivy gnieŭ, jaki abryniecca na gałovy vinavatych . Zaŭvažym, što ŭ getym z'jaŭlenni dzieci byłi vybrany dla pacvierdžannia bačannia «Dzievy». Ci sapraŭdy jany takija niavinnyja, jak kažucʹ i scviardžajucʹ? Narodžanyja grešniki, im pamyłkova prypisvajucʹ niavinnascʹ, ale ich niełʹga abvinavacicʹ u saŭdziele. Bačannie, jakoje atrymałi getyja dzieci, było viełʹmi reałʹnym, ale d'jabał — geta taksama viełʹmi reałʹny buntarski duch, i Isus Chrystos prysviaciŭ jamu šmat svaich słoŭ, kab papiaredzicʹ svaich sług pra jago. Gistoryja sviedčycʹ pra jago padmanłivuju spakusłivuju siłu, jakaja viadzie da « drugoj smierci » svaich spakušanych i padmanutych achviar. Pakłaniennie d'jabłu praz papskuju i Rymska-katałickuju carkvu asudžajecca Bogam u getym vieršy z Adkryccia 13:4: « I pakłaniłisia cmoku, bo jon daŭ uładu zvieru ; i pakłaniłisia zvieru, kažučy: chto padobny da zviera? chto moža vajavacʹ z im? » Na samaj spravie, tołʹki pasla zakančennia getaga « pakłaniennia » «zvieru », jakoje strymłivała i pierasledavała sapraŭdnych sviatych, vybranych Isusam Chrystom, u časy talerantnasci, naviazanaj abstavinami, getaje pakłaniennie było praciagnuta spakusłivymi srodkami z'jaŭlenniaŭ d'jabałʹskaj «cnatłivasci»; « žančyny », kab zamianicʹ « zmieja » pasla tago, jak « zmiej » spakusiŭ « žančynu », jakaja spakusiła jaje muža. Pryncyp zastajecca tym ža, i jon usio jašče taki ž efiektyŭny.

 

Čas kančatkovaga vybaru

 

Getaje dasledavannie boskich adkrycciaŭ zaviaršajecca anałizam knigi Byccia, jakaja adkryła nam, kim joscʹ Bog va ŭsich aspiektach Jago charaktaru. My tołʹki što ŭbačyłi, jak Jon rašuča patrabuje pasłuchmianasci ad svaich stvarenniaŭ, padviargajučy Abragama niezvyčajnamu vyprabavanniu viery, kałi jamu było amałʹ sto gadoŭ; tamu getaje boskaje patrabavannie bołʹš nie treba demanstravacʹ.

Padčas apošniaga vybaru, prapanavanaga Bogam z viasny 1843 goda, a dakładniej, patrabavanaga z 22 kastryčnika 1844 goda, zachavannie suboty patrabujecca Bogam jak dokaz lubovi, jakuju jamu viarnułi Jago sapraŭdnyja vybranyja sviatyja. Takim čynam, univiersałʹnaja duchoŭnaja situacyja pradstaŭlena ŭ vygladzie adnago pytannia, jakoje adrasavana ŭsim členam rełigijnych arganizacyj, vyklučna chryscijanskich.

Pytannie, jakoje zabivaje ci prymušaje žycʹ viečna

Ci maje impieratar, karołʹ ci papa prava zmianiacʹ słovy, skazanyja i napisanyja Bogam, ałʹbo pad jago dyktoŭku, jak rabiŭ Majsiej?

 

Pradbačyŭšy ŭsio, navat getaje pytannie, Isus daŭ svoj adkaz zagadzia, kažučy ŭ Mc. 5:17-18: « Nje dumajcie, što Ja pryjšoŭ parušycʹ zakon ci prarokaŭ. Nje parušycʹ pryjšoŭ Ja, ale vykanacʹ. Bo sapraŭdy kažu vam: pakułʹ nie minie nieba i ziamla, nivodnaja jota ci nivodnaja rysa nie minie z zakonu, pakułʹ usio nie spoŭnicca » . Toj ža Isus taksama abviasciŭ, što Jago słovy buducʹ sudzicʹ nas, u Jevangjełłi ad Jana 12:47-49: « Kałi chto pačuje Maje słovy i nie budzie ich vykonvacʹ, Ja nie sudžu jago; bo Ja pryjšoŭ nie sudzicʹ sviet, ale vyratavacʹ sviet. Chto adkidaje Mjanie i nie prymaje Maich słoŭ, maje suddziu dla siabie: słova, jakoje Ja skazaŭ, jano budzie sudzicʹ jago ŭ apošni dzienʹ . Bo Ja nie ad Sjabie gavaryŭ, ale Ajciec, Jaki pasłaŭ Mjanie, daŭ Mnie zapaviedzʹ, što Mnie kazacʹ i što kazacʹ » .

Geta Božaje razumiennie Jago zakonu. Ale ŭ knizie Daniiła 7:25 adkryvajecca namier « zmianicʹ » jago ŭ chryscijanskuju epochu, kałi pra rymska-katałickaga papstva gavorycca: « Jon budzie gavarycʹ słovy supracʹ Usiavyšniaga i budzie ŭciskacʹ sviatych Usiavyšniaga, i budzie dumacʹ zmianicʹ časy i zakony ; i sviatyja buducʹ addadzieny ŭ jago ruki na čas, i časy, i paŭčasu ». Getaje biazładdzie spynicca, i jon budzie viedacʹ, jak spraviadłiva pakaracʹ, zgodna z nastupnym vieršam 26: « Tady pryjdzie sud, i jany zabiarucʹ u jago ŭładu, i jana budzie razburana i zniščana nazaŭždy». Getyja prarockija « časy » abo gady abviaščajucʹ jago ganiennie, jakoje praciagvałasia 1260 gadoŭ, z 538 pa 1798 god.

Gety « sud » ažycciaŭlajecca ŭ niekałʹki etapaŭ.

Pjeršy etap — padrychtoŭčy; geta praca addzialennia i asviačennia «advientysckaj» viery, ustalavanaj Bogam z viasny 1843 goda. Advientyzm addzieleny ad katałickaj i pratestanckaj rełigij. U Adkrycci gety etap tyčycca epoch « Sardy, Fiładełʹfii i Łaadykii » ŭ Adkrycci 3:1-7-14.

Drugaja faza — vykanaŭčaja: « u jago adbiarucʹ uładu ». Geta słaŭnaje viartannie Isusa Chrysta, jakoje čakajecca viasnoj 2030 goda. Vybranyja advientysty ŭvachodziacʹ u viečnascʹ, addzielenyja ad niavartych katołikaŭ, pratestantaŭ i advientysckich buntaroŭ, jakija pamirajucʹ na ziamłi. Dziejannie adbyvajecca ŭ kancy « łaadykijskaj » ery, pra jakuju gavorycca ŭ Adkrycci 3:14.

Treciaja faza — geta sud nad pamierłymi, jaki ažycciaŭlajecca vybranymi, što ŭvajšłi ŭ niabiesnaje carstva Božaje. Achviary stanoviacca suddziami, i asobna sudzicca žyccio kožnaga z buntaroŭ i vynosicca kančatkovy prysud, praparcyjny ich vinie. Getyja prysudy vyznačajucʹ praciagłascʹ «pakut » , jakija buducʹ vykłikany dziejanniem ich « drugoj smierci ». U Adkrycci getaja tema z'jaŭlajecca pradmietam Adkryccia 4; 11:18 i 20:4; geta z Daniiła 7:9-10.

Pa-čacviortaje, u kancy siomaga tysiačagoddzia, viałikaj suboty dla Boga i Jago vybrannikaŭ u Chryscie, nadychodzicʹ vykanaŭčaja faza prysudaŭ, vyniesienych Chrystom i Jago vybrannikami. Na ziamłi grachu, dzie jany ŭvaskresłi, asudžanyja buntary zniščajucca « nazaŭždy » « agniom « drugaja smiercʹ ». U Adkrycci gety vykanaŭčy sud abo «apošni sud» z'jaŭlajecca temaj Adkryccia 20:11-15.

 

U momant kančatkovaga vybaru dzvie niesumiaščałʹnyja rełigijnyja kancepcyi, pakołʹki jany nadzvyčaj supracʹległyja adna adnoj, kančatkova razychodziacca . Vybrancy Chrysta čujucʹ Jago gołas i prystasoŭvajucca da Jago patrabavanniaŭ času, kałi Jon gavorycʹ z imi i kłiča ich. U inšym stanoviščy znachodziacca chryscijanie, jakija prytrymłivajucca rełigijnych tradycyj, ustanoŭlenych stagoddziami, byccam praŭda — geta pytannie času, a nie intelektu, razvažanniaŭ i sviedčanniaŭ. Getyja ludzi nie zrazumiełi, što ŭjaŭlaje saboj « novy zapaviet », abvieščany prarokam Jeramijaj u Jerusałimie. 31:31-34: « Vosʹ, nastajucʹ dni, — kaža Gaspodzʹ, — kałi Ja zakluču novy zapaviet z domam Izrailevym i z domam Judy, nie taki zapaviet, jaki Ja zaklučyŭ z bacʹkami ichnimi ŭ toj dzienʹ, kałi Ja ŭziaŭ ich za ruku, kab vyviesci ich z ziamłi Jegipieckaj, — zapaviet, jaki jany parušyłi, chocʹ Ja byŭ mužam ichnim, — kaža Gaspodzʹ. Ale vosʹ zapaviet, jaki Ja zakluču z domam Izrailevym pasla tych dzion, — kaža Gaspodzʹ: Ja ŭkładu zakon Moj u nutro ichniaje i napišu jago na sercach ichnich ; i Ja budu ich Bogam, i jany buducʹ Maim narodam. Nichto bołʹš nie budzie vučycʹ błižniaga svajgo i brata svajgo, kažučy: «Paznaj Gospada!» Bo ŭsie jany buducʹ viedacʹ Mjanie, ad małoga da viałikaga z ich, — kaža Gaspodzʹ. Bo Ja daruju ich biezzakonnie i bołʹš nie ŭspomniu ich grachu ». Jak moža Bogu ŭdacca « pisacʹ na sercy»? » čałavieka luboŭ da svajgo sviatoga zakonu, toje, čago nie ŭdałosia dasiagnucʹ normam staroga zapavietu? Adkaz na getaje pytannie, i adzinaje adrozniennie pamiž dvuma zapavietami, zaklučajecca ŭ aspiekcie demanstracyi boskaj lubovi, jakaja zdziejsniłasia praz adkuplałʹnuju smiercʹ zamiaščajučaga Isusa Chrysta, u jakim jon uvasobiŭsia i ab'javiŭ siabie. Smiercʹ Isusa nie pryjšła, kab pakłasci kaniec pasłuchmianasci, a naadvarot, jana dała vybranym padstavy prajavicʹ siabie jašče bołʹš pasłuchmianymi Bogu, zdołʹnamu lubicʹ tak mocna. I kałi jon zavajoŭvaje serca čałavieka, meta, jakoj imknuŭsia Bog, dasiagajecca; jon atrymłivaje vybranaga, godnaga i godnaga padziałicca z im viečnasciu.

Apošniaje pasłannie, jakoje Bog pradstaviŭ vam u getaj pracy, — geta tema razłuki . Geta žycciova važny momant, jaki robicʹ usiu roznicu pamiž vybranym i pakłikanym. U svajoj zvyčajnaj pryrodzie čałaviek nie lubicʹ, kałi jago zvyčki i ŭjaŭlenni pra rečy turbujucʹ. Adnak getaje parušennie nieabchodnaje, tamu što, pryzvyčaiŭšysia da ŭstalavanaj chłusni, kab stacʹ svaim vybrannikam, čałaviek pavinien bycʹ adarvany i nakiravany, kab adaptavacca da praŭdy, jakuju jamu pakazvaje Bog. Mjenavita tady nieabchodna addzialennie ad getaga i ad tych, kago Bog nie ŭchvalaje . Vybrany pavinien prademanstravacʹ svaju zdołʹnascʹ kankretna sumniavacca ŭ svaich idejach, svaich zvyčkach i svaich cialesnych suviaziach z istotami, čyim losam nikołi nie budzie viečnaje žyccio.

Dla vybranych rełigijny pryjarytet maje viertykałʹny charaktar; meta — stvarycʹ mocnuju suviazʹ z Bogam-Tvorcam, navat kałi geta aznačaje kampramis z čałaviečymi adnosinami. Dla grešnych rełigija maje garyzantałʹny charaktar; jany addajucʹ pryjarytet suviazi, ustalavanaj z inšymi ludzʹmi, navat kałi geta aznačaje kampramis z Bogam.

 

Advientyzm siomaga dnia: padzieł, nazva, gistoryja

 

Apošnija vybranyja chryscijanskaj viery duchoŭna sabranyja, kab utvarycʹ Izraiłʹ z « 12 plamionaŭ » z Adkryccia 7. Ich adbor byŭ zdziejsnieny praz sieryju vyprabavanniaŭ viery, zasnavanych na cikavasci da prarockaga słova, jakoje abviaščaje ŭ Dan. 8:14 datu 1843 goda. Geta pavinna było adznačycʹ adnaŭlennie Bogam chryscijanstva, da tago času pradstaŭlenaga katałickaj vieraj z 538 goda i pratestanckaj vieraj z časoŭ Refarmacyi z 1170 goda. Vjerš Dan. 8:14 interpretavaŭsia jak abviaščennie słaŭnaga viartannia Chrysta, Jago pryšescia, jakoje vykłikała Jago «čakannie», pa-łacinsku «adventus», adsiułʹ i nazva advientystaŭ, jakaja była dadziena getamu dosviedu i jago pasladoŭnikam pamiž 1843 i 1844 gadami. Zniešnie getaje pasłannie nie gavaryła pra subotu, ale tołʹki zniešnie, tamu što viartannie Chrysta budzie adznačacʹ uvachod u siomaje tysiačagoddzie, geta značycʹ viałikuju subotu, pradkazanuju kožny tydzienʹ subotaj siomaga dnia: subotaj judejaŭ . Nje viedajučy pra getuju suviazʹ, pieršyja advientysty tołʹki pasla getaga vyprabavannia adkryłi dla siabie važnascʹ, jakuju Bog nadaje subocie. I kałi jany zrazumiełi geta, pijaniery cviorda vučyłi praŭdzie pra subotu, jakaja ŭzgadvajecca ŭ nazvie carkvy, stvoranaj «siomaga dnia». Ale z časam spadčynniki getaj spravy pierastałi nadavacʹ subocie tuju važnascʹ, jakuju joj nadaje Bog, zviazvajučy jaje patrabavannie z časam viartannia Isusa Chrysta zamiest tago, kab zviazvacʹ jaje z dataj 1843 goda, ukazanaj u praroctvie Daniiła. Adterminoŭka takoga fundamientałʹnaga boskaga patrabavannia była pamyłkaj, nastupstvam jakoj stała ŭ 1994 godzie adchilennie Bogam arganizacyi i jaje členaŭ, jakich jon addaŭ u paŭstancki łagjer, jaki ŭžo byŭ asudžany im z 1843 goda. Gety sumny dosvied i gety pravał apošniaj aficyjnaj ustanovy chryscijanskaj viery sviedčacʹ pra niazdołʹnascʹ iłžyvaga chryscijanstva pryniacʹ padzieł čałaviečych suviaziaŭ . Prablema ŭ adsutnasci lubovi da boskaj praŭdy, a značycʹ, i da samoga Boga, i geta najvažniejšy ŭrok u gistoryi chryscijanskaj viery, jaki ja magu vam dacʹ, kab navučycʹ i papiaredzicʹ vas u imia Usiemagutnaga Boga Jachve-Michaiła-Isusa-Chrysta.

Narešcie, znoŭ ža pa getaj temie, bo geta kaštavała mnie balučaga duchoŭnaga razłučennia, ja nagadvaju vam gety vierš z Jevangjełla ad Matfieja 10:37, i, pakołʹki papiarednija jamu vieršy vyrazna abagułʹniajucʹ razdzialałʹny charaktar sapraŭdnaj chryscijanskaj viery, ja zgadvaju ich usie z vierša 34 pa vierš 38:

« Nje dumajcie, što Ja pryjšoŭ pryniesci mir na ziamlu. Nje mir pryjšoŭ Ja pryniesci, a mieč. Bo Ja pryjšoŭ pastavicʹ čałavieka supracʹ bacʹki jagonaga, i dačku supracʹ maci jaje, i niaviestku supracʹ sviakruchi jaje. I voragi čałavieku buducʹ chatnija jagonyja. Chto lubicʹ bacʹku ci maci bołʹš za Mjanie, toj nie varty Mjanie . I chto lubicʹ syna ci dačku bołʹš za Mjanie, toj nie varty Mjanie. Chto nie vozʹmie kryža svajgo i nie idzie za Mnoju, toj nie varty Mjanie ». Gety 37-y vierš apraŭdvaje błagasłaŭlennie Abragama; jon zasviedčyŭ, što lubicʹ Boga bołʹš za svajgo cialesnaga syna. I, nagadaŭšy bratu-advientystu pra jago abaviazak, cytujučy jamu gety vierš, našy šlachi razyšłisia, i ja atrymaŭ asabłivaje błagasłaŭlennie ad Boga. Tady gety «brat» nazvaŭ mianie fanatykam, i z tago času jon išoŭ tradycyjnym advientysckim šlacham. Toj, chto paznajomiŭ mianie z advientyzmam i pieravagami viegjetaryjanstva, pazniej pamior ad chvaroby Ałʹzajmiera, a ja ŭsio jašče ŭ dobrym zdaroŭi, žyvy i aktyŭny ŭ słuženni majmu Bogu, mnie 77 gadoŭ, i ja nie zviartajusia ni da lekaraŭ, ni da lekaŭ. Bogu-Tvorcu i jago kaštoŭnym paradam naležycʹ usia słava. Sapraŭdy!

Kab koratka apisacʹ gistoryju advientyzmu, treba ŭspomnicʹ nastupnyja fakty. Pad getym imiem «advientysty» Bog zbiraje svaich apošnich sviatych pasla doŭgaga panavannia katałickaj viery, jakaja rełigijna ŭzakoniła niadzielu, ustalavanuju pad paganskaj nazvaj «dzienʹ niepieramožnaga sonca» Kanstancinam I 7 sakavika 321 goda. Ale pieršymi advientystami byłi pratestanty abo katołiki, jakija pabožna šanavałi atrymanuju ŭ spadčynu chryscijanskuju niadzielu. Tamu jany byłi abranyja Bogam za svaje pavodziny, bo byłi ŭzradavanyja viartanniu Isusa Chrysta, jakoje było abvieščana im pasladoŭna viasnoj 1843 goda i 22 kastryčnika 1844 goda. Tołʹki pasla getaga vybaru im było pradstaŭlena sviatło suboty. Akramia tago, ich interpretacyi praroctvaŭ Daniiła i Adkryccia ŭtrymłivałi viełizarnyja pamyłki, jakija ja vypraŭlaju ŭ getaj pracy. Nje viedajučy suboty, pijaniery pabudavałi teoryju tak zvanaga «sledčaga» suda , jakuju jany nikołi nie magłi pastavicʹ pad sumnieŭ, navat pasla tago, jak im było dadziena sviatło suboty. Dla tych, chto nie viedaje, nagadvaju, što, zgodna z getaj teoryjaj, z 1843, a potym i z 1844 goda, Isus na niabiosach vyvučaje knigi sviedčanniaŭ, kab vybracʹ svaich apošnich vybrannikaŭ, jakija pavinny bycʹ vyratavany. Adnak vyraznaje vyznačennie niadziełʹnaga grachu nadało dakładny sens pasłanniu z Dan. 8:14, navat u jago drenna pierakładzienaj formie « ačyščennia sviatyni ». I gety drenny pierakład stvaryŭ nievyrašałʹnyja sprečki, tamu što gety vyraz tyčyŭsia pierš za ŭsio dasiagniennia praz adkuplałʹnuju smiercʹ Isusa Chrysta pavodle Jevangjełla ad Gabr. 9:23: « Tamu, pakołʹki vobrazy niabiesnych rečaŭ pavinny byłi bycʹ ačyščany getymi rečami, to i sami niabiesnyja rečy pavinny byłi bycʹ ačyščany lepšymi achviarami za getyja » . Bo Chrystos uvajšoŭ nie ŭ chram , zrobleny rukami, jaki byŭ by padabienstvam da sapraŭdnaga, ale ŭ samo nieba, kab ciapier z'javicca pierad abłiččam Božym za nas ». Takim čynam, usio, što pavinna było bycʹ ačyščana na niebie, było ačyščana smierciu Isusa Chrysta: tamu sledčy sud bołʹš nie maje nijakaga łagičnaga sensu. Pasla smierci i ŭvaskresiennia Isusa nijaki grech i grešnik nie ŭvachodziacʹ u nieba, kab znoŭ jago apaganicʹ, tamu što Isus ačysciŭ svajo niabiesnaje dno, vygnaŭšy satanu i jago aniołʹskich pasladoŭnikaŭ na ziamlu, zgodna z Adkrycciom 12:7-12 i asabłiva z vieršam 9: « I skinuty byŭ viałiki cmok, staražytny zmiej, jaki nazyvajecca d'jabłam i satanoj, jaki padmanvaje ŭviesʹ sviet; jon byŭ skinuty na ziamlu , i anioły jagonyja byłi skinuty razam z im » .

Drugaja pamyłka aficyjnaga advientyzmu taksama vynikała z pieršapačatkovaga niaviedannia rołi suboty, i jana nabyła viałikaje značennie značna pazniej. Advientysty pamyłkova skancentravałi svaju ŭvagu na časie apošniaga, najvyšejšaga vyprabavannia viery, jakoje na samoj spravie budzie tyčycca tołʹki tych, chto budzie žyvy ŭ čas sapraŭdnaga viartannia Isusa Chrysta. U pryvatnasci, jany pamyłkova dumałi, što niadziela stanie « znakam zviera » tołʹki ŭ čas getaga apošniaga vyprabavannia, i mienavita geta tłumačycʹ pošuk siabroŭstva z tymi, chto praktykuje niadzielu, praklatuju Bogam, na samoj spravie, z samaga jaje pačatku. Dokazam, jaki ja pryvodžu, z'jaŭlajecca isnavannie «siami trub» z Adkryccia 8, 9 i 11, pieršyja šescʹ z jakich papiaredžvajucʹ ludziej pasla 321 goda, na praciagu ŭsioj chryscijanskaj ery, ab ich praktycy grachu niadziełi, asudžanaga Bogam. Toje, što ŭžo było raskryta ŭ Dan. 8:12, kałi jon skazaŭ: « Vojska było vyratavana štodzionnaj achviaraj z-za grachu ; rog kinuŭ praŭdu na ziamlu i dasiagnuŭ pospiechu ŭ svaich spravach». Gety « grech » užo byŭ, praktyka niadziełi atrymała ŭ spadčynu gramadzianska ad Kanstancina I z 321 goda i rełigijna apraŭdana papskim Rymam z 538 goda, « znakam zviera », pra jaki gavorycca ŭ Adkr. 13:15; 14:9-11; 16:2. U 1995 godzie, pasla tago, jak aficyjny advientyzm prademanstravaŭ admovu ad prarockaga sviatła, jakoje ja prapanavaŭ pamiž 1982 i 1991 gadami, jon zrabiŭ sur'joznuju pamyłku, zaklučyŭšy sajuz z abvieščanymi i adkrytymi voragami Boga. Prykład šmatłikich dakoraŭ, jakija Bog adrasavaŭ staražytnamu Izrailu za jago sajuzy z Jegiptam, simvałičny vobraz typovaga grachu, u getym dziejanni całkam ignarujecca; što robicʹ pamyłku advientystaŭ jašče bołʹšaj.

Nasamreč, jak tołʹki advientysty ŭsviadomiłi rolu suboty i važnascʹ, jakuju jana nadaje joj jak Bogu-Tvorcu, im varta było b vyrazna vyznačycʹ svaich rełigijnych voragaŭ i ascieragacca luboga braterskaga sajuzu z imi. Bo, pakołʹki subota — geta « piačatka žyvoga Boga » z Adkryccia 7:2, geta značycʹ karaleŭski znak Boga-Tvorcy, jago praciŭnik, niadziela , mog bycʹ tołʹki « znakam zviera » z Adkryccia 13:15.

Ja nagadvaju tut, što pryčyny padziennia aficyjnaga instytucyjnaga advientyzmu šmatłikija, ale gałoŭnaja i najbołʹš sur'joznaja tyčycca admovy ad sviatła, prałitaga na sapraŭdny pierakład Daniiła 8:14, i pagardy, prajaŭlenaj da zusim novaga tłumačennia Daniiła 12, urok jakoga zaklučajecca ŭ padkresłivanni boskaj legitymnasci advientyzmu siomaga dnia . Zatym idzie vina ŭ tym, što jany nie ŭskładałi nadzieju na viartannie Isusa Chrysta, abvieščanaje na 1994 god; jak geta rabiłi pijaniery getaj spravy ŭ 1843 i 1844 gadach.

 

 

Gałoŭnyja Božyja sudy

 

Pasla zaviaršennia stvarennia ziamłi i niabiosaŭ Bog na šosty dzienʹ pasadziŭ čałavieka na ziamlu. I mienavita z-za niepasłuchmianasci čałaviectva, a značycʹ, i grachu, Bog na praciagu siamitysiačagadovaj gistoryi budzie pasladoŭna padviargacʹ jago šmatłikim sudam. Na kožnym z getych sudoŭ zmieny adbyvajucca i ŭsprymajucca kankretnym i bačnym čynam. Ekscesy, jakich dapuskaje čałaviectva, patrabujucʹ getych boskich umiašanniaŭ, meta jakich — viarnucʹ jago na šlach praŭdy, zacvierdžany Jago suvierennym sudom.

 

Sudy staroga zapavietu .

1-y Sud: Bog sudzicʹ grech, učynieny Jevaj i Adamam, jakija praklatyja i vygnanyja z « Edemskaga sadu ».

2-gi Sud: Bog zniščaje buntarskaje čałaviectva vodami susvietnaga « patopu ».

Treci sud : Bog padzialaje ludziej pavodle roznych moŭ pasla ŭzviadziennia imi « Vaviłonskaj viežy ».

4-y Sud: Bog zaklučaje zapaviet z Abramam, jaki potym stanovicca Abragamam. U gety čas Bog zniščaje Sadom i Gamoru, garady, dzie praktykujecca krajni grech; agidnyja i agidnyja « viedy » .

5-y sud : Bog vyzvalaje Izraiłʹ z jegipieckaga rabstva, Izraiłʹ stanovicca svabodnaj i niezaležnaj nacyjaj, jakoj Bog pradstaŭlaje svaje zakony.

6-y sud : Na praciagu 300 gadoŭ pad Jago kiraŭnictvam i praz dziejanni 7 suddziaŭ-vyzvałicielaŭ Bog vyzvalaje Izraiłʹ, jaki byŭ zachopleny jago voragami z-za grachu.

7-y Sud: Pa prosʹbie naroda i za ich praklon Bog byŭ zamienieny ziamnymi carami i ich doŭgimi dynastyjami (carami Iudziei i carami Izraila) .

8-y sud: Izraiłʹ byŭ vysieleny ŭ Vaviłon.

9-y Sud: Izraiłʹ adkidaje boskaga «Mjesiju» Isusa — kaniec staroga zapavietu. Novy zapaviet pačynajecca na daskanałym daktrynałʹnym padmurku.

10-y Sud: Nacyjanałʹnaja dziaržava Izraiłʹ była zniščana rymlanami ŭ 70 g.

 

Sudy novaga zapavietu .

Jany zgadvajucca ŭ Adkrycci jak « siem trub ».

1-y sud: varvarskija ŭvarvanni pasla 321 goda pamiž 395 i 538 gadami .

2-gi sud: Ustanaŭlennie daminujučaga papskaga rełigijnaga režymu ŭ 538 godzie.

3-ci sud : rełigijnyja vojny: jany supracʹpastaŭlajucʹ katołikaŭ refarmacyjnym pratestantam, jakich nie ŭchvalaje Bog: « kryvadušnikam » z Dan. 11:34.

4-y sud: francuzski revalucyjny ateizm zryvaje manarchiju i pakłała kaniec rymska-katałickamu despatyzmu .

5-y sud: 1843-1844 i 1994 gg.

– Pačatak: Ustupiŭ u siłu ŭkaz Dan. 8:14 — jon patrabuje zaviaršennia pracy, raspačataj Refarmacyjaj z časoŭ Pitera Vałʹdo, daskanałaga prykładu, z 1170 goda. Pratestanckaja viera padaje, i advientyzm pieramožna naradžajecca: rełigijnaja praktyka rymskaj niadziełi asudžajecca, a praktyka subotniaga sviatkavannia apraŭdvajecca i patrabujecca Bogam u Isusie Chryscie z 1843 goda. Takim čynam, praca reformy zavieršana i zavieršana.

– Kaniec: « vyrvana » Isusam, jana pamierła ŭ 1994 godzie ŭ špitałi, zgodna z pasłanniem, adrasavanym « Łaadykiei ». Božy sud pačaŭsia z tago, što jaje dom padviergnuŭsia fatałʹnamu vyprabavanniu praročaj viery. Njeŭchvalenaja, byłaja vybrannica dałučyłasia da łagjera katałickich i pratestanckich paŭstancaŭ.

6-y Sud: « Šostaja truba » vykonvajecca ŭ vygladzie Treciaj susvietnaj vajny, na gety raz jadziernaj, apisanaj u Dan. 11:40-45. Tyja, chto vyžyŭ, arganizujucʹ kančatkovy ŭniviersałʹny ŭrad i robiacʹ abaviazkovym adpačynak u pieršy dzienʹ šlacham dekreta. U vyniku, adpačynak u subotu, siomy dzienʹ, zabaronieny, spačatku zabaronieny sacyjałʹnymi sankcyjami, i, narešcie, karajecca smierciu novym dekretam.

7-y sud: Papiaredničajučy siami apošnim pošasciam, apisanym u Adkrycci 16, viasnoj 2030 goda, słaŭnaje viartannie Chrysta pakładzie kaniec isnavanniu čałaviečaj cyviłizacyi na ziamłi. Čałaviectva budzie zniščana. Tołʹki satana zastaniecca zniavolenym na spustošanaj ziamłi, «biezdani» Adkrycci 20, na « tysiaču gadoŭ ».

8-y sud: Uzniatyja na nieba Isusam Chrystom, Jago vybranniki pačynajucʹ sudzicʹ biazbožnikaŭ miortvych. Geta sud, zgadany ŭ Adkrycci 11:18.

9-y Sud: Apošni Sud; biazbožnyja pamierłyja ŭvaskrasajucʹ, kab pieražycʹ normu « drugoj smierci » z-za «vogniennaga voziera », jakoje pakryvaje ziamlu i zniščaje razam z imi ŭsie slady ŭčynkaŭ grachu.

10-y Sud : Apaganienaja ziamla i niabiosy abnaŭlajucca i prasłaŭlajucca. Vitajem vybranych u novym viečnym carstvie Boga!

 

Boski ad A da Ja, ad Alef da Taŭ, ad ałʹfy da amiegi

Bibłija nie maje ničoga agułʹnaga z inšymi knigami, napisanymi ludzʹmi, akramia vizuałʹnaga paviarchoŭnaga aspiektu. Bo na samoj spravie my bačym tołʹki jaje pavierchniu, jakuju čytajem zgodna z praviłami pisʹma, charakternymi dla moŭ iŭrytu i grečaskaj , na jakich da nas dajšłi aryginałʹnyja teksty. Ale pry napisanni Bibłii Majsiej vykarystoŭvaŭ archaičny iŭryt, łitary ałfavita jakoga adroznivałisia ad sionniašnich łitar, jany byłi zamienieny łitara za łitaraj padčas vygnannia ŭ Vaviłonie, biez jakich-niebudzʹ prablem. Ale łitary byłi prycisnutyja adna da adnoj biez pramiežkaŭ pamiž słovami, što nie palagčała čytannie. Ale za getym niedachopam chavajecca pieravaga ŭtvarennia roznych słoŭ u zaležnasci ad vybaru łitary, abranaj dla abaznačennia jaje pačatku. Geta magčyma, i geta było prademanstravana, što dakazvaje, što Bibłija sapraŭdy značna pieraŭzychodzicʹ magčymasci čałaviečaj fantazii i dasiagnienniaŭ. Tołʹki dumka i pamiacʹ nieabmiežavanaga Boga-Tvorcy magłi zadumacʹ taki tvor. Bo geta nazirannie za šmatłikimi čytanniami Bibłii pakazvaje, što kožnaje słova, jakoje z'jaŭlajecca ŭ joj, było vybrana i natchnionaje Bogam roznymi aŭtarami jago knig na praciagu ŭsiago času da apošniaj, jago Adkryccia abo Apakałipsisu.

Kala 1890 goda rasijski matematyk Ivan Panin prademanstravaŭ isnavannie łikavych figur u roznych aspiektach pabudovy biblejskich tekstaŭ. Bo iŭryt i grečaskaja movy majucʹ agułʹnaje toje, što łitary ich ałfavitaŭ taksama vykarystoŭvajucca jak łičby i łiki. Demanstracyi, zroblenyja Ivanam Paninym, značna pagoršyłi vinu ludziej, jakija nie ŭsprymajucʹ Božuju Bibłiju sur'jozna. Bo kałi getyja adkrycci nie majucʹ nijakaga ŭpłyvu na toje, kab zrabicʹ ludziej zdołʹnymi lubicʹ Boga, jany tym nie mienš pazbaŭlajucʹ ich luboj zakonnasci nie vierycʹ u jago isnavannie. Ivan Panin prademanstravaŭ, jak łičba «siem» była ŭsiudyisnaj va ŭsioj kanstrukcyi Bibłii, i asabłiva ŭ samym pieršym jaje vieršy, u Byc. 1:1. Pakołʹki ja sam pakazaŭ, što siomy dzienʹ, subota, z'jaŭlajecca « piačatciu žyvoga Boga » z Adkryccia 7:2, getaja praca tołʹki pacviardžaje dokazy, adkrytyja getym błiskučym matematykam, jaki prapanavaŭ patrabavałʹnym navukoŭcam svajgo času i našaga biassprečnyja navukovyja dokazy.

Z časoŭ Ivana Panina sučasnyja vyłičałʹnyja technałogii praanałizavałi 304 805 znakaŭ łitar, jakija składajucʹ Sviatoje Pisannie adzinaga staražytnaga sajuza, i pragramnaje zabiespiačennie prapanuje niezłičonyja roznyja čytanni, razmiaščajučy kožnuju łitaru na viełizarnaj šachmatnaj došcy, magčymasci vyraŭnoŭvannia jakoj pačynajucca z adnoj garyzantałʹnaj łinii z 304 805 łitar, pakułʹ, narešcie, nie atrymłivajecca adna viertykałʹnaja łinija z getych 304 805 łitar; a pamiž getymi dvuma krajnimi vyraŭnoŭvanniami — usie niezłičonyja pramiežkavyja kambinacyi. My adkryvajem paviedamlenni, jakija tyčacca ziamnoga svietu, jago mižnarodnych padziej i imionaŭ staražytnych i sučasnych ludziej, i magčymasci viełizarnyja, tamu što adziny impieratyŭ — zachoŭvacʹ adnołʹkavuju prastoru (ad 1 da n…) pamiž kožnaj łitaraj utvoranych słoŭ. Akramia garyzantałʹnaga i viertykałʹnaga vyraŭnoŭvanniaŭ, isnuje mnostva kasych vyraŭnoŭvanniaŭ, zvierchu ŭniz i znizu ŭvierch, sprava naleva i zleva naprava.

Takim čynam, vykarystoŭvajučy vobraz akijana, ja pacviardžaju, što našy viedy pra Bibłiju znachodziacca na ŭzroŭni jago pavierchni. Toje, što było schavana, budzie adkryta vybranym padčas viečnasci, u jakuju jany vosʹ-vosʹ uvojducʹ. I Bog znoŭ zdzivicʹ svaich umiłavanych svajoj viełizarnaj, nieabmiežavanaj siłaj.

Getyja błiskučyja demanstracyi, na žałʹ, nie zdołʹnyja zmianicʹ sercy ludziej tak, kab jany palubiłi Boga « ŭsim sercam svaim, i ŭsioj dušoj svajoj, i ŭsioj siłaj svajoj, i ŭsim rozumam svaim » (Drug. Zak. 6:5; Mc. 22:37); zgodna z Jago spraviadłivaj prosʹbaj. Zjamny vopyt pacviardžaje geta, dakory, zaŭvagi i pakaranni nie zmianiajucʹ ludziej, tamu z samaga pačatku svabodnaga žyccia zbaŭčy płan Boga gruntujecca na getym vieršy: « daskanałaja luboŭ praganiaje strach » (1 Jan. 4:18). Vybar vybranych gruntujecca na ich demanstracyi daskanałaj lubovi da Boga, svajgo niabiesnaga Ajca. U getaj « daskanałaj lubovi » bołʹš niama patreby ŭ zakonie ci zapaviedziach, i pieršym, chto zrazumieŭ geta, byŭ stary Enoch, jaki pakazaŭ Bogu svaju luboŭ, « chodziačy» z Im, asciarožna nie robiačy ničoga, što b Jamu nie spadabałasia. Bo słuchacca — značycʹ lubicʹ, a lubicʹ — značycʹ słuchacca, kab darycʹ zadavałʹniennie i radascʹ kachanamu. U svajoj boskaj daskanałasci Isus, u svaju čargu, pryjšoŭ, kab pacvierdzicʹ gety ŭrok « sapraŭdnaj » lubovi, pavodla prykładu pieršych ludziej — Abragama, Majsieja, Iłłi, Daniiła, Iova i mnogich inšych, čyje imiony viadomyja tołʹki Bogu.

 

 

Defarmacyi z-za času

Njama nivodnaj movy na ziamłi, jakaja b nie zviedała evalucyi i transfarmacyi, vykłikanyja pierakručanym ducham čałaviectva. I ŭ getym pytanni iŭryt nie pazbieg getaga čałaviečaga pierakručennia, tak što iŭrytski tekst, jaki my łičym aryginałʹnym, užo z'jaŭlajecca nie čym inšym, jak aryginałam pisanniaŭ Majsieja ŭ častkova skažonym stanie. Getym adkrycciom ja abaviazany pracy Ivana Panina i tamu, što ŭ viersii iŭrytskaga tekstu, jakuju jon vykarystaŭ u 1890 godzie, u Byc. 1:1, jon ałičboŭvaje słova Bog iŭrytskim terminam «ełachim». U iŭrycie «ełachim» — geta množny łik ad «ełacha», što aznačaje bog u adzinočnym łiku. Isnuje i treciaja forma: «Ełʹ». Jana vykarystoŭvajecca dla suviazi słova Bog z imionami: Daniił; Samuił; Betełʹ i g.d. Getyja terminy, jakija abaznačajucʹ sapraŭdnaga Boga, pačynajucca z viałikaj łitary ŭ našych pierakładach, kab adznačycʹ roznicu pamiž sapraŭdnym Bogam i fałʹšyvymi paganskimi bagami ludziej.

Bibłija słušna i nastojłiva padkresłivaje toj fakt, što Bog «adziny», što robicʹ jago «ełocha», adzinym sapraŭdnym «ełocha». Vosʹ čamu, prypisvajučy sabie słova «ełachim» u množnym łiku ŭ Knizie Byccia 1 i ŭ inšych miescach, Bog pasyłaje nam pasłannie, u jakim Jon spraviadłiva scviardžaje, što ŭžo z'jaŭlajecca Ajcom mnostva žycciaŭ, jakija isnujucʹ da stvarennia našaj ziamnoj sistemy abo vymiarennia, i ŭsich žycciaŭ, jakija z'javiacca na ziamłi. Getyja ŭžo stvoranyja niabiesnyja žycci ŭžo byłi padzielenyja grachom, jaki z'javiŭsia ŭ Jago pieršym svabodnym stvarenni. Paznačajučy siabie słovam «ełachim», Bog-stvarałʹnik scviardžaje svaju ŭładu nad usim, što žyvie i naradžajecca ad Jago. Mjenavita ŭ getaj jakasci Jon pazniej, u Isusie Chryscie, zmoža niesci grachi mnostva svaich vybranych i vyratavacʹ svajoj adkuplenčaj smierciu mnostva čałaviečych žycciaŭ. Słova «ełachim» u množnym łiku, takim čynam, abaznačaje Boga ŭ Jago tvorčaj sile ŭsiago, što žyvie. Gety termin taksama pradkazvaje šmatłikija rołi, jakija Jon budzie vykonvacʹ u svaim płanie zbaŭlennia, u jakim Jon užo z'jaŭlajecca gałoŭnym čynam i pasladoŭna « Ajciec, Syn i Sviaty Duch », jakija buducʹ dziejničacʹ pasla chryščennia, kab ačyscicʹ i asviacicʹ žyccio svaich vybranych. Gety množny łik taksama tyčycca roznych imionaŭ, jakija Bog budzie nasicʹ: Michaił dla svaich aniołaŭ; Isus Chrystos dla svaich vybranych ludziej, adkuplenych Jago kryvioju.

U jakasci prykładu skaženniaŭ, vykłikanych čałaviečym skaženniem, ja pryvodžu dziejasłoŭ «dabrasłaŭlacʹ», jaki ŭ iŭrycie vyražajecca koraniem «brq», i vybar gałosnych jakoga ŭ rešcie rešt budzie pierakładzieny jak «dabrasłaŭlacʹ» abo «prakłinacʹ». Geta skažonaje skažennie skažaje sens pasłannia pra Iova, jakomu jago žonka nasamreč kaža: « dabrasłavi Boga i pamry », a nie « praklani Boga i pamry », jak prapanujucʹ pierakładčyki. Jašče adzin prykład padstupnaga skažennia — u francuzskaj movie vyraz «biezumoŭna», jaki pieršapačatkova aznačaŭ «peŭna» i «absalutna», nabyŭ u čałaviečym myslenni značennie «magčyma», što całkam supracʹległaje. I gety apošni prykład zasługoŭvaje tago, kab jago pryviesci, tamu što jon nabudzie važnasci i budzie miecʹ sur'joznyja nastupstvy. U słoŭniku «petit Larousse» ja adznačyŭ zmienu adnosna vyznačennia słova «niadziela». U viersii 1980 goda jano było pradstaŭlena jak pieršy dzienʹ tydnia, a ŭ viersii nastupnaga goda stała siomym dniom. Dzieci Boga praŭdy pavinny tamu ascieragacca evalucyjnych umoŭnasciej, ustanoŭlenych ludzʹmi, bo, u adrozniennie ad ich, viałiki Bog-stvarałʹnik nie zmianiajecca, i jago kaštoŭnasci nie zmianiajucca, getak ža jak paradak rečaŭ i času, jaki jon ustalavaŭ ad zasnavannia svietu.

Złyja spravy čałaviectva paŭpłyvałi navat na gabrejski tekst Bibłii, dzie gałosnyja niespraviadłiva prypisvajucca biez nastupstvaŭ dla zbaŭlennia, ale kab abaranicʹ aficyjnuju viersiju, Bog padrychtavaŭ z dapamogaj łičbavaga mietadu srodki dla adrozniennia sapraŭdnaga tekstu ad fałʹšyvaga. Geta dazvołicʹ nam pravierycʹ i pacvierdzicʹ isnavannie šmatłikich łičbavych znakaŭ, jakija charaktaryzujucʹ tołʹki sapraŭdnuju biblejskuju viersiju, jak na gabrejskaj, tak i na grečaskaj movach, znaki jakich nie zmianiałisia z II stagoddzia da n. e.

 

Duch adnaŭlaje praŭdu pra apraŭdannie vieraj ( svajoj vieraj)

 

Ja tołʹki što zgadaŭ pra skaženni biblejskaga tekstu, jakija ŭznikłi z-za šmatłikich pierakładčykaŭ aryginałʹnych tvoraŭ. Kab prasviatłicʹ svoj narod u apošnija časy, Duch praŭdy adnaŭlaje svaju praŭdu, nakiroŭvajučy rozumy svaich vybranych da tekstaŭ, dzie ŭsio jašče zastajucca značnyja skaženni. Mjenavita geta tołʹki što adbyłosia ŭ getuju subotu 4 vierasnia 2021 goda, da takoj stupieni, što ja daŭ joj nazvu «kryštałʹnaja subota». Ja pakinuŭ vybar temy dla vyvučennia siastry z Ruandy, z jakoj my dziełimsia onłajn chodam našych subot. Jana prapanavała «apraŭdannie vieraj». Vyvučennie pryniesła nam sapraŭdy važnyja adkrycci, jakija robiacʹ razumiennie getaj temy viełʹmi jasnym.

U Bibłii, u 1-m Pasłanni da Pjatra 1:7, Duch simvałizuje vieru praz ačyščanaje zołata: « kab vyprabavanaja viera vaša, budučy kaštoŭniejšaj za zołata, jakoje ginie, chocʹ i agniom vypraboŭvajecca, akazałasia na pachvału i słavu i gonar pry z'jaŭlenni Isusa Chrysta ». Z getaga paraŭnannia my ŭžo razumiejem, što viera, sapraŭdnaja viera, — geta nadzvyčaj redkaja reč; kamienʹčyki i kamienʹčyki sustrakajucca paŭsiułʹ, čago niełʹga skazacʹ pra zołata.

Zatym, z vierša ŭ vierš, my spačatku daviedałisia, što: « biez viery niemagčyma dagadzicʹ Bogu », pavodle Pasłannia da Gabrejaŭ 11:6: « Bjez viery ž niemagčyma dagadzicʹ Jamu, bo toj, chto prychodzicʹ da Boga, pavinien vierycʹ, što Jon isnuje i što Jon uznagarodžvaje tych, chto staranna šukaje Jago ». Z vieraj zviazany dva vučenni: viera ŭ Jago isnavannie, ale taksama ŭpeŭnienascʹ u tym, što Jon błagasłaŭlaje « tych, chto ščyra šukaje Jago», važnaja detałʹ, u jakoj jago niełʹga padmanucʹ. A pakołʹki meta viery — dagadzicʹ Jamu, vybrany adkaža na Božuju luboŭ, vykonvajučy ŭsie Jago pastanovy i zapaviedzi, jakija Jon pradstaŭlaje ŭ imia svajoj lubovi da svaich stvarenniaŭ. Płod getaj suviazi lubovi, jakaja ab'jadnoŭvaje, jak magnit, tych, chto lubicʹ adzin adnago i lubicʹ Boga ŭ Chryscie, pradstaŭleny nam u znakamitym vučenni, cytavanym u 1 Kar. 13, jakoje apisvaje sapraŭdnuju luboŭ, daspadoby Bogu. Pasla getaga čytannia ja padumaŭ pra nie mienš viadomaje pasłannie, dadzienaje ŭ Avakuma 2:4: «... praviedny budzie žycʹ vieraj svajoj ». Ale ŭ getym vieršy pierakład, prapanavany Łui Sjegondam, kaža nam: « Vosʹ, duša jagonaja ŭzniosłaja, jana nie prostaja ŭ im; ale praviednik budzie žycʹ svajoj vieraj ». Doŭgi čas gety vierš staviŭ pierada mnoj prablemu, jakuju ja nie sprabavaŭ vyrašycʹ. Jak čałaviek, jaki « ganarysta » ad gonaru, moža bycʹ pryznany « praviednym » Bogam? Toj, chto, zgodna z Pryp. 3:34, Jak. 4:6 i 1 P. 5:5, « supraciŭlajecca ganarłivym, a pakornym daje łasku »? Rašennie z'javiłasia, kałi ŭ gabrejskim tekscie zamiest słova « ganarłivy », cytavanaga Sjegondam, było znojdziena słova « niavierujučy », i z zdziŭlenniem my znajšłi ŭ «katałickaj» viersii Viguru dobry i viełʹmi łagičny pierakład, jaki robicʹ pasłannie Ducha całkam zrazumiełym. Bo na samoj spravie Duch natchniaje Avakuma pasłanniem u styłi, jaki ŭžo natchniony carom Sałamonam u formie jago prykazak, u jakich jon supracʹpastaŭlaje paramietry absalutnych supracʹległasciej; tut, u Avakuma, « niavier'je » i « viera ». I, zgodna z Viguru i łacinskaj Vułʹgataj, asnovaj jago pierakładu, vierš gučycʹ nastupnym čynam: « Vosʹ, niavierujučy nie budzie miecʹ u sabie praviednaj dušy; a praviedny budzie žycʹ vieraj svajoj » . Prypisvajučy dzvie častki vierša adnoj i toj ža temie, Łui Sjegon skažaje pasłannie Ducha, i jago čytačy nie mogucʹ zrazumiecʹ sapraŭdnaje pasłannie , dadzienaje Bogam. Vypraviŭšy geta, my ciapier daviedajemsia, jak Avakum dakładna apisvaje «advientysckija» vyprabavanni 1843-1844 gadoŭ, 1994 goda i kančatkovuju datu, jakaja tyčycca sapraŭdnaga kančatkovaga viartannia Chrysta, viasnu 2030 goda. Sapraŭdy, geta niadaŭniaje novaje sviatło, jakoje vyznačaje viartannie Chrysta na 2030 god, dazvalaje nam lepš zrazumiecʹ i pacvierdzicʹ pasladoŭnyja advientysckija pieražyvanni, užo pacvierdžanyja ŭ Adkrycci 10:6-7 vyrazam: « bołʹš nie budzie adterminoŭki ... ale zdziejsnicca tajamnica Božaja ». Dla getaj demanstracyi ja biaru tekst drugoj głavy knigi Avakuma z samaga pačatku, dadajučy tłumačałʹnyja kamientaryi.

Vjersija Ł.Sjegonda, madyfikavanaja mnoj

Vjerš 1: « Ja budu na varcie i budu stajacʹ na viežy; budu sačycʹ, kab ubačycʹ, što skaža mnie Gaspodzʹ, i što ja adkažu ŭ svaim sprečnym pytanni » .

Padkresłicie staŭlennie «čakannia» praroka, jakoje budzie charaktaryzavacʹ vyprabavannie advientystaŭ, pra što Duch kaža nam u pasłanni Daniiła 12:12: « Ščasłivy toj, chto čakaje da 1335 dzion ». Kab zrazumiecʹ, sens getaga « argumientu » dajecca nam u papiarednim razdziele, dzie prablema, uzniataja Avakumam, zaklučajecca ŭ padaŭženni dabrabytu biazbožnikaŭ na ziamłi: « Ci ž jon tamu aparažnicʹ sietku svaju i zabivacʹ narody nazaŭždy, nie škadujučy? » (Av 1:17). U getym razvažanni i pytanni Avakum adlustroŭvaje pavodziny ŭsich ludziej, jakija robiacʹ toje ž nazirannie da kanca svietu. Taksama Bog pradstavicʹ svoj adkaz, prarocka padkazvajučy temu viartannia Isusa Chrysta, jakoje kančatkova pakładzie kaniec panavanniu biazbožnikaŭ, pagardłivych, niavierujučych, niaviernych i buntarskich.

Vjerš 2: « I było mnie słova Gaspodniaje, i Jon skazaŭ: Napišy praroctva, vygraviruj jago na tabłičkach, kab jano magło čytacca logka » .

Pamiž 1831 i 1844 gadami Uiłʹjam Miler pradstaviŭ dyjagramy, jakija padsumoŭvałi jago ab'javy pra viartannie Isusa Chrysta spačatku viasnoj 1843 goda, a potym vosienniu 1844 goda. Pamiž 1982 i 1994 gadami ja taksama prapanavaŭ i dagetułʹ prapanuju advientystam i inšym ludziam na čatyroch dyjagramach padsumavannie novych prarockich agnioŭ, natchnionych Gospadam Praŭdy dla našaga « kanca času ». Kałi reałʹnyja nastupstvy, zviazanyja z getym vyprabavanniem 1994 goda, byłi zrazumiełyja tołʹki pasla pryznačanaga času, jak geta było ŭ 1844 godzie, to data i jaje razłik da sionniašniaga dnia pacvierdžany Ducham žyvoga Boga.

Vjerš 3: « Bo geta praroctva, čas jakoga ŭžo vyznačany ».

Gety čas, ustanoŭleny Bogam, byŭ abvieščany z 2018 goda. Kałi kazacʹ pra datu viartannia Isusa Chrysta, to gety čas — viasna 2030 goda.

« Jana idzie da svajgo kanca i nie budzie chłusicʹ » ;

Vjartannie pieramožnaga Chrysta spraŭdzicca ŭ naležny čas, i praroctva, jakoje abviaščaje jago, « nie schłusicʹ ». Isus Chrystos vierniecca z upeŭnienasciu viasnoj 2030 goda.

« Kałi jano zatrymłivajecca, čakaj, bo jano abaviazkova zbudziecca » .

Kałi data była ŭstanoŭlena Bogam, to sapraŭdnaje viartannie Chrysta adbudziecca ŭ getuju fiksavanuju gadzinu, jakuju viedaŭ tołʹki jon da 2018 goda. Prapanavanaja zatrymka, « kałi jana zatrymkuje », moža, takim čynam, tyčycca tołʹki ludziej, bo Bog pakidaje za saboj prava vykarystoŭvacʹ iłžyvyja ab'javy ab viartanni Isusa Chrysta, jakija dazvolacʹ Jamu pasladoŭna, u 1843, 1844, 1994 gadach i da našaga apošniaga času, vypraboŭvacʹ vieru chryscijan, jakija pretendujucʹ na Jago zbaŭlennie, što dazvalaje Jamu vybiracʹ svaich vybranych. Getyja iłžyvyja čakanyja ab'javy ab viartanni Isusa Chrysta vykarystoŭvajucca Bogam, kab addziałicʹ da kanca svietu « dobraje ziernie ad miakiny, aviečak ad kazłoŭ », viernych ad niaviernych, « viernych ad niaviernych », vybranych ad grešnych.

Gety vierš pacviardžaje advientyscki paramietr « čakannia », jaki zastajecca apisałʹnym elemientam apošnich sviatych, vydzielenych i zapiačatanych praktykaj sapraŭdnaj siomaga dnia, suboty, z vosieni 1844 goda, kanca drugoga advientysckaga suda. U getym vieršy Duch padkresłivaje paniaccie ŭpeŭnienasci , jakoje charaktaryzuje getaje viartannie Chrysta, pieramožcy, vyzvałiciela i msciŭca.

Vjersija Viguru

Vjerš 4: « Vosʹ, chto nie vierycʹ , nie budzie miecʹ u sabie praviednaj dušy; a praviedny budzie žycʹ vieraj svajoj » .

Getaje pasłannie raskryvaje sud, jaki Bog vynosicʹ ludziam, jakija padviargajucca čatyrom advientysckim vyprabavanniam, zviazanym z datami 1843, 1844, 1994 i 2030 gadoŭ. Božy prysud rezki ŭ kožnuju z epoch. Praz praročyja abviaščenni Bog vykryvaje « kryvadušnych » chryscijan, jakija pakazvajucʹ svaju « niavierujučuju » pryrodu , pagardžajučy prarockimi abviaščenniami svaich vybranych pasłannikaŭ, geta značycʹ svaich prarokaŭ. Naadvarot, vybrany addaje słavu Bogu, prymajučy Jago praročyja pasłanni i vykonvajučy novyja ŭkazanni, jakija jany adkryvajucʹ. Geta pasłuchmianascʹ, pryznanaja Bogam « prymałʹnaj », adnačasova pryznajecca godnaj zachavannia praviednasci, ułičanaj u imia Isusa Chrysta.

Tołʹki getaja pasłuchmianaja viera «z lubovi» da Boga łičycca godnaj uvajsci ŭ budučuju viečnascʹ. Tołʹki toj, kago kroŭ Chrysta abmyvaje ad grachoŭ, zbaŭleny « praz svaju vieru». «. Pakołʹki vodguk viery asabisty , vosʹ čamu Isus zviartajecca sa svaimi pasłanniami asabista da svaich vybranych, naprykład: Mc. 24:13: « A chto vytryvaje da kanca, toj budzie « vyratavany ». Vjera moža stacʹ kalektyŭnaj, kałi jana adpaviadaje adzinamu standartu. Ale budzʹcie ŭvažłivyja! Čałaviečyja scviardženni ŭvodziacʹ u zman, bo adzin Isus vyrašaje, chto pavinien bycʹ vyratavany, a chto zaginuŭ, zgodna sa svaim mierkavanniem pra vieru, prademanstravanuju kandydatami, jakija žadajucʹ patrapicʹ u raj.

Karaciej kažučy, u getych vieršach Avakuma Duch adkryvaje i pacviardžaje ciesnuju i nieparyŭnuju suviazʹ pamiž « vieraj » i « spravami », jakija jana sparadžaje; toje, što ŭžo ŭznimaŭ apostał Jakaŭ (Jak. 2:17: « Tak i viera, kałi nie maje spraŭ, miortvaja sama ŭ sabie »); što aznačaje, što z samaga pačatku jevangjełizacyi tema viery była niezrazumietaj i niapraviłʹna interpretavana. Njekatoryja, jak i sionnia , dadavałi da jaje tołʹki aspiekt viery, ignarujučy sviedčannie spraŭ, jakija nadajucʹ joj kaštoŭnascʹ i žyccio. Pavodziny ludziej, jakim Bog abviaščaje svaje ab'javy ab viartanni Isusa Chrysta, adkryvaje sapraŭdnuju pryrodu ich viery. I ŭ toj čas, kałi Bog vyłivaje svajo viałikaje sviatło na svaich apošnich sług, bołʹš niama apraŭdannia dla tych, chto nie razumieje novych patrabavanniaŭ, ustanoŭlenych Bogam z 1843 goda. Zbaŭlennie pa łascy praciagvajecca, ale z getaj daty jano prynosicʹ karyscʹ tołʹki vybranym, abranym Isusam Chrystom, praz sviedčannie reałʹnych prajaŭ lubovi, jakuju jany Jamu dajucʹ. Spačatku subota była znakam getaga boskaga błagasłaŭlennia, ale z 1844 goda jana nikołi nie była dastatkova samo pa sabie, tamu što luboŭ da Jago prarockaj praŭdy, adkrytaj pamiž 1843 i 2030 gadami, zaŭsiody patrabavałasia Bogam. Faktyčna, novyja agni, atrymanyja z 2018 goda, ciesna zviazany z siomym dniom, subotaj, jakaja stała praročym vobrazam siomaga tysiačagoddzia, jakoje pačniecca z viartannia Isusa Chrysta viasnoj 2030 goda. Z 2018 goda «apraŭdannie vieraj» kankretyzavałasia i prynosicʹ karyscʹ pakłikanym, jakija stanoviacca vybranymi, prajaŭlajučy svaju luboŭ da Boga i ŭsich Jago starych i novych agnioŭ, adkrytych u imia Isusa Chrysta, jak vučycca ŭ Mc. 13:52: « I skazaŭ im: Tamu kožny knižnik, jaki vučycca ŭ rečach, jakija adnosiacca da Carstva Njabiesnaga, padobny da gaspadara, jaki vynosicʹ sa svajoj skarbnicy novaje i staroje ». Toj, chto lubicʹ Boga, nie moža nie lubicʹ adkryvacʹ Jago płany i sakrety, jakija doŭga zastavałisia schavanymi i nieviadomymi ludziam.

 

 Avakum i pieršaje pryšescie Mjesii

Getaje praroctva spraŭdziłasia i dla jaŭrejskaga naroda Izraila, jakomu jano abviasciła pra pieršaje pryšescie Mjesii. Čas getaga pryšescia byŭ vyznačany i abvieščany ŭ knizie Daniiła 9:25. A kluč da jago razłiku byŭ znojdzieny ŭ knizie Jezdry, razdzieł 7. Tak atrymałasia, što jaŭrei adniesłi knigu Daniiła da gistaryčnych knig, i jana papiaredničała knizie Jezdry. Ale takim čynam jaje prarockaja rola była zmienšana i mienš bačnaja dla čytača. Isus byŭ pieršym prarokam, jaki zviarnuŭ uvagu svaich apostałaŭ i vučniaŭ na praroctvy Daniiła.

Abvieščanaja zatrymka, « kałi jana zatrymłivajecca, čakajcie jaje », taksama mieła svajo vykanannie, bo gabrei čakałi pomsłivaga miesiju i vyzvałiciela rymlan, abapirajučysia na Isaju 61, dzie Duch kaža pra Chrysta ŭ vieršy 1: « Duch Gospada Jachve na Mnie, bo Jachve pamazaŭ Mjanie abviascicʹ dobruju viestku pakorłivym; Jon pasłaŭ Mjanie acalacʹ skrušanych sercam, abviascicʹ pałonnym vyzvalennie i vyzvalennie viazniam; ». U vieršy 2 Duch udakładniaje: « Kab abviascicʹ god łaski Jachve i dzienʹ pomsty Boga našaga ; kab suciešycʹ usich, chto smutkuje; ». Gabrei nie viedałi, što pamiž «godam łaski » i «dniom pomsty » jašče pavinna prajsci 2000 gadoŭ, kab pryviesci ludziej da viartannia Chrysta, pieramožcy, vyzvałiciela i msciŭca, zgodna z Isajaj 61:2. Gety ŭrok vyrazna bačny ŭ sviedčanni, cytavanym u Jevangjełłi ad Łuki 4:16-21: « I pryjšoŭ Jon u Nazaret, dzie byŭ vychavany, i, jak zvyčajna, uvajšoŭ u sinagogu ŭ dzienʹ subotni. I ŭstaŭ čytacʹ, i dałi Jamu knigu praroka Isai. I, razgarnuŭšy jaje, Jon znajšoŭ miesca, dzie było napisana: «Duch Gaspodni na Mnie, bo Jon pamazaŭ Mjanie abviaščacʹ Dobruju Navinu ŭbogim; Jon pasłaŭ Mjanie acalacʹ skrušanych sercam, abviaščacʹ pałonnym vyzvalennie i viartannie zroku slapym, adpuscicʹ na volu prygniečanych, abviaščacʹ god Gaspodni spryjałʹny». Zatym Jon zgarnuŭ skrutak, daŭ jago słuzie i sieŭ ». Spyniŭšy čytannie tut, Jon pacvierdziŭ, što Jago pieršaje pryšescie tyčyłasia tołʹki getaga « goda łaski », abvieščanaga prarokam Isajaj. Vjerš 21 praciagvajecca, kažučy: « Vočy ŭsich u sinagozie byłi skiravany na Jago». Tady jon pačaŭ kazacʹ im: «Sjonnia spraŭdziłasia getaje Pisannie ŭ vašych vušach ». Ignaravany i niepračytany « dzienʹ pomsty » byŭ pryznačany Bogam na viasnu 2030 goda, dla jago drugoga pryšescia, na gety raz va ŭsioj jago boskaj sile. Ale pierad getym viartanniem praroctva Avakuma pavinna było spraŭdzicca « niadaŭna », praz «advientysckija» vyprabavanni 1843-1844 i 1994 gadoŭ, jak my tołʹki što bačyłi. 

Apošniaje prysviačennie

 

Gladzi praŭdzie ŭ vočy

Vjasnoj 2021 goda, na pačatku boskaga goda, bagataje, ale fałʹšyva-chryscijanskaje zachodniaje čałaviectva tołʹki što prademanstravała svaju gatoŭnascʹ zachavacʹ žycci pažyłych ludziej, navat koštam nacyjanałʹnaj ekanamičnaj razruchi. Vosʹ čamu Bog adpravicʹ jago ŭ Treciuju susvietnuju vajnu, jakaja zabiare mnostva žycciaŭ ludziej usich uzrostaŭ, viedajučy, što niama lekaŭ abo vakcyny supracʹ getaga drugoga boskaga pakarannia. Pjerad nami, praz 8 gadoŭ, budzie 6000 god ziamnoga stvarennia, kaniec jakoga budzie adznačany viartanniem Isusa Chrysta. Tryumfałʹny i pieramožny, jon paviadzie svaich adkuplenych, svaich žyvych vybranych i tych, kago jon uvaskrasicʹ, u svajo niabiesnaje carstva i zniščycʹ usio čałaviečaje žyccio na ziamłi, na jakim jon pakinie adnago, izalavanaga ŭ ciemry, buntaŭłivaga anioła pačatku, satanu, d'jabła.

Vjera ŭ pryncyp 6000 gadoŭ nieabchodnaja dla pryniaccia getaj pragramy. Dakładnyja razłiki, zasnavanyja na łičbach, pryviedzienych u Bibłii, byłi niemagčymyja z-za «niavyznačanasci» adnosna daty naradžennia Abragama (adzinaja data dla troch synoŭ Tary: Byccio 11:26). Ale pasladoŭnascʹ čałaviečych pakalenniaŭ ad Adama da viartannia Chrysta pacviardžaje nabłižennie getaj łičby 6000. Addajučy svaju vieru getaj krugłaj, dakładnaj łičbie, my prypisvajem gety vybar «razumnaj» istocie, geta značycʹ Bogu-stvarałʹniku, krynicy ŭsiago rozumu i žyccia. Zgodna z pryncypam «suboty», zgadanym u jago čacviortaj zapaviedzi, Bog daŭ čałavieku «šescʹ dzion» i šescʹ tysiač gadoŭ, kab jon vykanaje ŭsiu svaju pracu, ale siomy dzienʹ i siomaje tysiačagoddzie — geta časy adpačynku, «asviačonyja» (adłučanyja) dla Boga i Jago vybrannikaŭ.

Zmiest getaj knigi pakazaŭ, što viera, daspadoby Bogu, budujecca dziakujučy « razumnym abo mudrym » pavodzinam Jago vybrannikaŭ, jakija karystajucca ŭsim, što Bog kaža, praročycʹ abo dumaje (gł. Daniiła 12:3: « I mudryja buducʹ zziacʹ, jak zziannie niebaschiłu, i tyja, chto mnogich naviarnie da praviednasci, jak zorki, na viaki viakoŭ ». Robiačy geta, jany apraŭdvajucʹ Božy vybar dacʹ im karyscʹ ad Jago adkuplenčaj praviednasci, prajaŭlenaj u Isusie Chryscie.

Naprykancy getaj pracy, pierad samaj budučaj dramaj, ja chacieŭ by prysviacicʹ usim sapraŭdnym dzieciam Božym, jakija pračytajucʹ jaje i prymucʹ z vieraj i radasciu, gety vierš z Jevangjełla ad Jana 16:33, jaki byŭ prysviečany mnie dvuma roznymi krynicami z nagody majgo chryščennia 14 červienia 1980 goda; adzin — u maim pasviedčanni ab chryščenni ad ustanovy, drugi — u pradmovie da knigi «Isus Chrystos», jakuju mnie daŭ z getaj nagody moj tavaryš pa słuženni ŭ toj čas, amałʹ va ŭzroscie, kałi Isus prynios svajo žyccio ŭ achviaru: « Geta Ja skazaŭ vam, kab vy miełi ŭva Mnie mir. U sviecie budziecie miecʹ pakuty, ale advažciesia: Ja pieramog sviet ».

Samuił, błagasłaŭlony sługa Isusa Chrysta, «sapraŭdy!»

 

 

 

 

Apošni zvanok

 

 

 

Pakułʹ ja pišu getaje pasłannie, u kancy 2021 goda sviet usio jašče ciešycca ŭsieagułʹnym rełigijnym miram, jaki varty ŭvagi i acenki. Tym nie mienš, gruntujučysia na maich viedach pra rasšyfravanyja praročyja adkrycci, padrychtavanyja Bogam, ja scviardžaju biez najmienšaga sumnievu, što žudasnaja susvietnaja vajna rychtujecca i na šlachu da zaviaršennia ŭ błižejšyja 3-5 gadoŭ. Pradstaŭlajučy jaje pad simvałičnaj nazvaj « šostaja truba » ŭ Adkrycci 9, Duch nagadvaje nam, što ŭžo pryjšłi piacʹ žudasnych pakaranniaŭ, kab pakaracʹ za admovu ad viernasci Jago sviatoj Subocie i inšym Jago pastanovam, jakija byłi parušanyja z 7 sakavika 321 goda. Getyja pakaranni biessmiarotnaga Boga raspascirajucca na praciagu 1600 gadoŭ čałaviečaj gistoryi, arganizavanaj pa boskaj rełigijnaj pragramie. Jago šostaje pakarannie prychodzicʹ, kab u apošni raz papiaredzicʹ chryscijanstva, vinavataje ŭ niaviernasci Jamu. Bjez Boga i Jago zbaŭčaga płana čałaviečaje žyccio nie maje sensu. Vosʹ čamu, pakołʹki « truby » majucʹ pastupovy charaktar, jaki vyjaŭlajecca pa anałogii ŭ Łjevit 26, zabojčaja intensiŭnascʹ « šostaj » truby dasiagnie viaršyniaŭ žachu, jakich čałaviectva daŭno bajałasia i pałochałasia. « Šostaja truba » tyčycca kančatkovaj susvietnaj vajny, jakaja zniščycʹ mnostva ludziej, « trecʹ čałaviectva » pavodle Adkryccia 9:15. I getaja praporcyja moža bycʹ łitarałʹna dasiagnuta ŭ vajnie, dzie 200 000 000 uzbrojenych, padrychtavanych i ekipiravanych prafiesijnych bajcoŭ buducʹ supracʹstajacʹ adzin adnamu, zgodna z dakładnasciu, dadzienaj u Adkrycci 9:16: « Kołʹkascʹ vieršnikaŭ vojska była dzvie miryjady miryjadaŭ; ja čuŭ kołʹkascʹ ich »; geta značycʹ, 2 ch 10 000 ch 10 000. Da getaga apošniaga kanfłiktu, u 20 stagoddzi , dzvie susvietnyja vojny 1914-1918 i 1939-1945 gadoŭ byłi znakami, jakija abviaščałi viałikaje pakarannie, jakoje pryjdzie, kab pakłasci kaniec času svabodnych i niezaležnych narodaŭ. Bog nie daŭ svaim vybranym garadoŭ-prytułkaŭ, ale pakinuŭ nam dastatkova vyraznyja ŭkazanni, kab my magłi ŭciakacʹ z terytoryj, na jakija ŭ pieršuju čargu nakiravany Jago boski gnieŭ. Jon nakiruje ŭdary, jakija pavinny bycʹ naniesieny ludzʹmi, pakłikanymi dla getaj zadačy. Ale nichto z ich nie budzie adnym z Jago vybranych. Njavierujučyja abo niavierujučyja buntary, raskidanyja pa ŭsioj ziamłi, stanucʹ instrumientami i achviarami Jago boskaga gnievu. Drugaja susvietnaja vajna supracʹpastaviła zachodnija narody adzin adnamu, čyje rełigii byłi chryscijanskimi i kankurujučymi. Ale ŭ budučaj Treciaj susvietnaj vajnie matyvam sutyknienniaŭ budzie pa sutnasci rełigijny, supracʹstajannie kankurujučych rełigij, jakija nikołi nie byłi daktrynałʹna sumiaščałʹnyja adna z adnoj. Tołʹki mir i gandałʹ dazvołiłi getaj iluzii rasci. Ale ŭ gadzinu, abranuju Bogam, zgodna z Adkrycciom 7:2-3, demaničnaja ŭniviersałʹnascʹ, strymłivajemaja aniołami Božymi, budzie vyzvalena, kab « naškodzicʹ ziamłi i moru » abo, jak rasšyfrujucʹ simvały, « naškodzicʹ » «pratestantam i katołikam», niaviernym Isusu Chrystu. Vjełʹmi łagična, što niaviernaja chryscijanskaja viera z'jaŭlajecca gałoŭnaj metaj gnievu spraviadłivaga Suddzi Isusa Chrysta; getak ža, jak i ŭ Starym Zapaviecie, Izraiłʹ byŭ pakarany za svaje pastajannyja niaviernasci až da svajgo nacyjanałʹnaga zniščennia ŭ 70 godzie. Paralełʹna z getaj « šostaj truboj » praroctva Daniiła 11:40-45 pacviardžaje, vykłikajučy « troch caroŭ », udzieł troch rełigij monateizmu: jeŭrapiejskaga katałicyzmu, arabskaga i magrybskaga isłamu i ruskaga pravasłaŭja. Kanfłikt zakančvajecca zmienaj situacyi z-za ŭmiašannia amierykanskaga pratestantyzmu, jaki nie nazvany carom, ale prapanavany jak tradycyjny patencyjny vorag Rasii. Łikvidacyja kankurujučych dziaržaŭ adkryvaje dostup da jaje apošniaga panavannia pad nazvaj « ... zvier, jaki vychodzicʹ z ziamłi », apisany ŭ Adkrycci 13:11. Varta adznačycʹ, što ŭ getym apošnim kantekscie amierykanskaja pratestanckaja viera stała mienšasciu, a rymska-katałickaja — bołʹšasciu, z-za pasladoŭnaj imigracyi łacinaamierykancaŭ. U 2022 godzie prezident irłandskaga pachodžannia sam z'jaŭlajecca katołikam, jak i Džon Kjenedzi, zabity prezident.

U Adkrycci 18:4, u znak Usiemagutnaga Boga, Isus Chrystos zagadvaje ŭsim, chto vierycʹ i spadziajecca na Jago, Jago vybranym, « vyjsci z Vaviłona Vjałikaga ». Identyfikavany ŭ getaj pracy z papskaj Rymska-katałickaj carkvoj, « Vaviłon » asudžany i asudžajecca za « jaje grachi ». Zgodna z gistaryčnaj spadčynaj « jaje grachoŭ », vina katałicyzmu raspaŭsiudžvajecca na pratestantaŭ i pravasłaŭnych, jakija svajoj rełigijnaj praktykaj apraŭdvajucʹ niadziełʹny adpačynak, atrymany ŭ spadčynu ad Ryma. Vychad z Vaviłona aznačaje admovu ad « jaje grachoŭ », najvažniejšy z jakich, bo Bog robicʹ jago admietnaj « znakaj »: dzienʹ štotydniovaga adpačynku, pieršy dzienʹ tydnia boskaga paradku, Rymskaja niadziela.

U getym pasłanni, ułičvajučy terminovascʹ času, ja zakłikaju synoŭ i dačok Božych pakinucʹ paŭnočnuju častku Francyi, skancentravanuju vakoł jaje stałicy Paryža. Bo nieŭzabavie jana budzie ŭražana gnievam Božym, paciarpieŭšy ad « agniu z nieba », na gety raz jadziernaga, jak gorad « Sadom », z jakim jon paraŭnoŭvaje jago ŭ svaim Adkrycci ŭ Adkrycci 11:8. Jon taksama nazyvaje jago « Jegipiet », simvałičnym vobrazam « grachu », z-za buntarskaga staŭlennia jago nierełigijnaj prychiłʹnasci, jakaja supiarečycʹ Bogu, jak faraon u gistaryčnym apisanni Zychodu gabrejskaga naroda. U vajennaj situacyi, kałi darogi pierakrytyja i zabaronienyja, niemagčyma budzie pakinucʹ celevuju terytoryju i pazbiegnucʹ smiarotnaj dramy.

 

Samuił, sługa žyvoga Boga, Isusa Chrysta

 

 

Tyja, chto spačatku zachoča daviedacca, što pradstaŭlena ŭ kancy getaj pracy, buducʹ miecʹ ciažkasci z razumienniem tago, čamu ja tak pierakanany ŭ niezvarotnym charaktary nieminučaj gibiełi Francyi i Jeŭropy. Ale tyja, chto pračytaŭ jaje ad pačatku da kanca, u pracesie čytannia sabrałi dokazy, jakija pastajanna nazapašvajucca da takoj stupieni, što dazvalajucʹ im, narešcie, padziałicca niepachisnaj pierakananasciu, jakuju Duch Božy pabudavaŭ uva mnie i va ŭsich, chto naležycʹ Jamu; u praŭdzie. JaMU naležycʹ usia SŁAVA.

Adzinymi niepryjemnymi siurpryzami buducʹ tyja, chto ŭparta admaŭlajecca pryznavacʹ jago nieparaŭnałʹnuju siłu, bołʹšascʹ i jago zdołʹnascʹ kiravacʹ usim pavodle svajgo płana, pakułʹ jon nie budzie daskanała zavieršany.

Ja zaviaršaju getuju pracu na getym, ale natchniennie, jakoje Isus praciagvaje davacʹ mnie, adznačajecca i zapisvajecca pastajanna ŭ vygladzie pasłanniaŭ, pradstaŭlenych u pracy « Njabiesnaja manna apošnich advientysckich chadziačych », try pasladoŭnyja «tomy» prybłizna tysiačy staronak jakoj užo dastupnyja ŭ kastryčniku 2025 goda.

Ja pamiataju, što Isus Chrystos abviasciŭ u Adkrycci 2:26: « Tamu, chto pieramoža i zachavaje Maje spravy da kanca , dam Ja ŭładu nad narodami». Što ž tady takoje « spravy » Isusa Chrysta, jakija pavinny bycʹ « zachavany da kanca »? Jany prymajucʹ formu adkryccia Jago suda pa ŭsich pytanniach žyccia, geta značycʹ va ŭsim, što tyčycca rełigii, pałityki i ekanomiki; usich pytanniaŭ, jakija tyčacca Boga-Tvorcy i Jago stvarenniaŭ. Kałi Jon abviaščaje niaščascie, Jon arganizuje drenny pałityčny, vajenny, ekanamičny i rełigijny vybar, jaki pryvodzicʹ da katastrof.

Bog chvałicca tym, što adkryvaje svaim vybrannikam svoj sud va ŭsich aspiektach žyccia. Robiačy geta, jon zakłikaje svaich viernych aniołaŭ zasviedčycʹ, što jon nie stavicʹ abmiežavanniaŭ svajoj dabryni da tych, chto šanuje i lubicʹ jago, da jago sapraŭdnych vybrannikaŭ, adkuplenych łaskaj, atrymanaj praz smiercʹ i ŭvaskrasiennie Isusa Chrysta.

Tamu nie pazbaŭlajcie siabie getaga vyklučnaga pryvileju, jaki biaspłatna prapanujucʹ vam Jago asvietlenyja i prasvietlenyja sługi. « Manna » — geta sapraŭdnaja niabiesnaja ježa, jakuju Njabiesny Ajciec prapanuje dzieciam, jakich Jon lubicʹ i dla jakich u Isusie Chryscie Jon rychtuje miesca ŭ svaim niabiesnym carstvie.

U « mannie » vy adkryjecie dla siabie kankretnuju formu « sviedčannia Isusa », jakoje pastajanna ŭdaskanałʹvajecca i, pierš za ŭsio, prapanujecca jak apošni dar z niabiosaŭ, abviaščennie Jago słaŭnaga viartannia viasnoj 2030 goda.

« Manna » padkresłivaje spravy Ajca, Boga-stvarałʹnika, jaki arganizuje žyccio ludziej zgodna z ich asabistym svabodnym vybaram.

Kałi Bog zastajecca niabačnym dla čałaviečych vačej, to geta dla tago, kab Jago šukałi Jago vybranyja, jakija takim čynam adroznivajucca ad inšych buntaŭničych, niavierujučych abo niavierujučych ludziej. Vjera ŭ Jago isnavannie — geta nie «opium naroda», ale znak mudraga rozumu, jaki charaktaryzuje sapraŭdy vybranych, godnych adkuplennia Isusam Chrystom.